Του Σταυρου Τζιμα
Διασχίζοντας κανείς τις μέρες των εορτών την Εγνατία Οδό, από τον
Εβρο μέχρι την Ηγουμενίτσα, νόμιζε ότι κινείται στον αυτοκινητόδρομο
Σόφιας-Φιλιππούπολης.
Λεωφορεία, Ι.Χ. επιβατικά και νταλίκες με βουλγάρικες πινακίδες
κυκλοφορίας, ταξίδευαν και προς τις δύο κατευθύνσεις, σε αναλογία 1:2 με
τα οχήματα που έφεραν ελληνικές πινακίδες.
Πάσχα ήταν, αργίες, ο καιρός ευνοϊκός και οι Βούλγαροι έσπευσαν να
προσευχηθούν μαζικά για την «ανάσταση» από τα δικά τους οικονομικά πάθη
σε δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς από τη Θάσο, έως τη Χαλκιδική, τη
Λευκάδα και την Κέρκυρα.
Σε 96.000 υπολόγισε ο Τύπος της Σόφιας τα αυτοκίνητα που πέρασαν τους
μεθοριακούς σταθμούς προς την Ελλάδα τις ημέρες των εορτών με τον
Προμαχώνα-Κούλατα, να σηκώνει το μεγαλύτερο φορτίο διελεύσεων.
Παροδικό φαινόμενο λόγω του Πάσχα των ορθοδόξων;
Οχι ακριβώς:
Για τους κατοίκους της Βόρειας Ελλάδας, το να συνταξιδεύουν στους
εθνικούς δρόμους παρέα με βουλγάρικα αυτοκίνητα είναι μέρος της
καθημερινότητάς τους.
Ισως με όχι τόσο έντονη την παρουσία όσο αυτήν του εορταστικού
τετραήμερου, αλλά πάντως αποτελεί γνώριμη εικόνα από το 2007 όταν η
Βουλγαρία εντάχθηκε στην Ευρωπαϊκή Ενωση και άνοιξαν τα σύνορα.
Τα όποια σύννεφα είχαν απομείνει και μέχρι πριν από μερικά χρόνια
σκίαζαν τις σχέσεις μεταξύ των δύο λαών, διαλύθηκαν οριστικά. Και οι
μνήμες των παλαιότερων δεν ήταν λίγες:
Οι σλαβικές διεκδικήσεις στη Θράκη, οι σφαγές στην κατοχή, η καχυποψία
την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, οι πύραυλοι «Τίμιος Τζον» και SS 19 και
οι κεφαλές τους που σημάδευαν τις δύο μεθορίους…
Ολα αυτά αποδείχθηκαν «πουκάμισο αδειανό» όταν από την 1η Ιανουαρίου
2007, η Βουλγαρία έγινε μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης με την υποστήριξη
και της Ελλάδας.
Τότε οι Ελληνες επιχειρηματίες εξόρμησαν προς βορράν, οι Βούλγαροι είδαν
το προαιώνιο όνειρό τους για πρόσβαση στο Αιγαίο να γίνεται
πραγματικότητα ειρηνικά, κάποιοι δικοί μας έπαψαν να τραγουδούν φοβικά
«τι ζητούν οι Βούλγαροι στη Μακεδονία;», η συστέγαση στην Ε.Ε. έδειξε
τον δρόμο που οδηγεί στην αρμονική συμβίωση των λαών.
Τώρα πλέον, Ελληνες και Βούλγαροι διανύουν μια νέα εποχή με ελεύθερη
μετακίνηση ανθρώπων στα σύνορα και απρόσκοπτη άσκηση του εμπορίου.
Ξεπερνούν τους 200.000 οι Βούλγαροι που εργάζονται νόμιμα στην Ελλάδα,
ως μόνιμοι αλλά και εποχικοί ενώ φάλαγγες αυτοκινήτων από τη γειτονική
χώρα διασχίζουν καθημερινά τα σύνορα με προορισμό τη Θεσσαλονίκη, την
Καβάλα, την Αλεξανδρούπολη, κ.α.
Κύματα τουριστών κατακλύζουν τη Χαλκιδική, τη Θάσο, την Πιερία, και
φτάνουν μέχρι την Κέρκυρα, τους Παξούς και τα άλλα παραθεριστικά κέντρα
του Ιονίου τα καλοκαίρια.
Το μεγαλύτερο μέρος του βουλγαρικού εξαγωγικού εμπορίου προς την
κεντρική και δυτική Ευρώπη γίνεται μέσω της Εγνατίας Οδού, χύδην φορτία
και κοντέινερ προς και από τη νότια Βουλγαρία μεταφέρονται μέσω του
λιμανιού της Θεσσαλονίκης.
Ενα ατέλειωτο «πηγαινέλα» Ελλήνων από τη Μακεδονία και τη Θράκη -και όχι
μόνο-καταγράφεται καθημερινά προς το Σαντάνσκι, Πετρίτσι, Γκότσε
Ντέλτσεφ, Δημητρόφγκραντ, κ.α. όπου ψωνίζουν στα εκεί παζάρια σε
χαμηλότερες τιμές, «φουλάροντας» τα ρεζερβουάρ των αυτοκινήτων.
Δεν λείπουν βέβαια και οι τοπικές γκρίνιες. Από την πλευρά των Ελλήνων
εμπόρων στη Θράκη διατυπώνονται παράπονα ότι διακινούνται παράνομα
βουλγάρικα εμπορεύματα στην περιοχή τους, ενώ από τη βουλγαρική πλευρά
ακούγεται ότι οι ελληνικές αρχές «εμποδίζουν» τα φορτηγά αυτοκίνητά τους
να περνούν τις συνοριακές διαβάσεις.
Αλλά αυτά συμβαίνουν και μεταξύ των καλύτερων γειτόνων.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου