ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο Τσίπρας είναι η τιμωρία μας!

Από τον Δημήτρη Παπαγεωργίου


Το ντοκιμαντέρ του κ. Παπαχελά με στοίχειωσε. Το είδα πρωί και μου έκανε το στομάχι πραγματικά κόμπο. Μου μαύρισε την ψυχή. Οχι μόνον διότι άκουγα τους απελπισμένους πυροσβέστες να σημειώνουν τα νούμερα των νεκρών.




Κυρίως γιατί στο μυαλό μου έρχονταν οι εικόνες από τις συνεντεύξεις Τύπου εκείνων των ημερών και τα πλάνα από τον... συντονισμό που έκαναν οι Τσίπρας και Τόσκας από το... κέντρο! Εναν συντονισμός ο οποίος είχε ως κύριο, όπως αποδείχθηκε, σκοπό του τη μιντιακή διαχείριση της τραγωδίας.


Που όχι μόνον απέκρυψε το μέγεθος της καταστροφής, την ίδια την ύπαρξη νεκρών, αλλά επιχείρησε να κάνει και κάποια άλλα πράγματα.

 
Οπως το να δώσει χρόνο σε διάφορους να δουν πώς θα διαχειριστούν επικοινωνιακά την τραγωδία, όπως -πολύ φοβάμαι- να δώσει σε άλλους τον χρόνο να δουν πώς θα μπορέσουν να κουκουλώσουν τις ευθύνες τους.


Λάθη πάντα γίνονται σε επιχειρήσεις.



Φαινόμενα πάντα υπάρχουν που θα έχουν ως αποτέλεσμα θύματα. Δεν είμαστε ούτε δικαστές ούτε και εμπειρογνώμονες προκειμένου να εξετάσουμε τι ακριβώς συνέβη. Είναι δουλειά άλλου αυτή. Αλλά με δεδομένο πώς ακριβώς εκτυλίχθηκαν τα πράγματα εκείνο το βράδυ, δεν μπορεί καν να είναι αυτή η κυρίαρχη συζήτηση.



Δεν μπορεί, διότι αυτό που επιχειρήθηκε από πλευράς κυβέρνησης ήταν άρρωστο. Ηταν πραγματικά άρρωστο.


Οπως άρρωστο ήταν ότι αυτή η επιχείρηση συνεχίζεται ακόμη και σήμερα. Βγήκε το πρωί της Παρασκευής ο κ. Τόσκας για να μας πει ότι, ενώ ο ίδιος ήξερε για τους νεκρούς, δεν είχε πει τίποτα στον πρωθυπουργό κ. Τσίπρα. Γιατί; Γιατί μας είπε ότι οι πληροφορίες δεν ήταν σαφείς. Πόσο ασαφές είναι το τέσσερις νεκροί εκεί, πέντε νεκροί παρακάτω και ούτω καθεξής, που ακούσαμε στους διαλόγους που δημοσιεύθηκαν! 


Εκτός και εάν περίμενε ο κ. Τόσκας ότι οι απανθρακωμένοι θα σηκωθούν και θα περπατήσουν.




Και είναι αυτή η πλευρά του δράματος που είναι η πιο εξοντωτική για μένα και για όσους σε αυτή την κοινωνία επιμένουν να έχουν ηθική πυξίδα. Δεν διστάζουν να κάνουν τα παιχνίδια τους ούτε πάνω στους σωρούς των νεκρών.


Και θυμήθηκα τα λόγια του Νταβίγια. Οτι ο σύγχρονος κόσμος δεν θα τιμωρηθεί, αλλά ο σύγχρονος κόσμος είναι η τιμωρία μας. 


Και συνειδητοποιώ ότι εν προκειμένω η κυβέρνηση Τσίπρα είναι η τιμωρία μας.


 Είναι...

ΣΥΡΙΖΟΣΤΑΛΙΝΟΛΑΜΟΓΙΑΡΑΔΙΚΟ: Ο φυσικός χώρος του Πέτρου

Από τον Δημήτρη Παπαγεωργίου

 

Πολλοί βάλθηκαν να συζητούν για τη συμμετοχή του Πέτρου Κόκκαλη στο ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ. Και να υποδεικνύουν τη συγκεκριμένη συμμετοχή ως μια «μετάλλαξη» του ΣΥΡΙΖΑ ως ριζοσπαστικού αριστερού κόμματος, προκειμένου να πείσουν τους Ελληνες ότι το κόμμα της οδού Κουμουνδούρου έχει προδώσει την Αριστερά, ότι τα βρήκε με τη διαπλοκή, ότι απώλεσε την επαναστατικότητά του -εάν ήταν ποτέ πραγματικά επαναστατικό κόμμα- και όλα τα υπόλοιπα. Μπορεί να φαίνεται πρακτικό. Στην πραγματικότητα, όμως, δεν κάνουν τίποτε άλλο όλοι όσοι χρησιμοποιούν το συγκεκριμένο επιχείρημα παρά να επαναεπιβεβαιώνουν το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς.

 

Για λόγους βραχυπρόθεσμου πολιτικού κέρδους -αυτό νομίζουν τουλάχιστον- θεωρούν ότι, υποδεικνύοντας τη σχέση του ΣΥΡΙΖΑ με μια μερίδα της επιχειρηματικής ολιγαρχίας της χώρας, καταφέρνουν να διώξουν ψηφοφόρους από αυτόν. Εάν κάτι τέτοιο συμβαίνει, συμβαίνει σε πολύ μικρό βαθμό. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα χάσει ψηφοφόρους, ναι. Θα χάσει ψηφοφόρους, όμως, για λόγους τους οποίους δεν φαντάζονται καν οι αντιπολιτευόμενοι. Σίγουρα δεν θα χάσει ούτε γιατί τα βρήκε με τη Μέρκελ ούτε γιατί τα βρήκε με τον Κόκκαλη.

 

Και αυτό διότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο φυσικός χώρος κάθε κρατικοδίαιτου επιχειρηματία. Και ο ΣΥΡΙΖΑ χρειάζεται τους κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες όσο ακριβώς τον χρειάζονται και αυτοί. Γιατί αυτή είναι η πεμπτουσία της Αριστεράς, του ισχυρού, συγκεντρωτικού κράτους που πρεσβεύει. Αυτοί οι «επιχειρηματίες - πολιτικοί κομισάριοι» είναι απαραίτητα όργανα στη διαμόρφωση του πολιτικοοικονομικού πλέγματος που οραματίζεται κάθε ολοκληρωτικό καθεστώς. Από τη Σοβιετική Ενωση έως την Τουρκία του Ερντογάν, η σύμπλευση πολιτικής και οικονομικής εξουσίας είναι δεδομένη.

 

Και αυτό το γνωρίζει καθένας από τους οπαδούς του αριστερού ρεσάλτο στην εξουσία. Και αυτό επίσης λίγο ενοχλεί τον πλέον σημαντικό πια κορμό των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, αυτούς δηλαδή που προέρχονται από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ, όπως εύκολα μπορεί να φανταστεί κανείς. Αυτό, όμως, που σίγουρα πετυχαίνει είναι να αναπαράγει εις το διηνεκές τον μύθο περί μιας Αριστεράς η οποία είναι αγνή και άσπιλη, αμόλυντη και «αειπάρθενος». Μια φαντασιακή Αριστερά, η οποία δεν διασυνδέεται με επιχειρηματικά συμφέροντα, που δεν θέλει να δημιουργεί μονοπώλια και να ελέγχει ασφυκτικά την οικονομία.

 

Αντί η Δεξιά στη χώρα μας να προσπαθεί να αναδεικνύει τα δομικά χαρακτηριστικά της Αριστεράς, όπως η διαπλοκή μεταξύ πολιτικής και οικονομικής ελίτ, αντί να κατηγορεί την Αριστερά γι’ αυτό ακριβώς, αντί να υποδεικνύει ότι...

25η ΜΑΡΤΙΟΥ και ΣΥΡΙΖΟΑΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ξεπουλώντας την Επανάσταση του '21

Κάποιοι θέλουν το κράτος μας να μετατραπεί σε πολυεθνικό, χωρίς Ορθοδοξία

Από τον Δημήτρη Παπαγεωργίου

 

Το 1821 οι Ελληνες ξεσηκώθηκαν. Ξεσηκώθηκαν για να διώξουν τους Τούρκους. Και να δημιουργήσουν ένα δικό τους, ένα ελληνικό κράτος, η αποστολή του οποίου ήταν το να υπερασπίζεται τους Ελληνες και να διασφαλίζει τις απαραίτητες συνθήκες για την ομαλή και ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητάς τους, διαφυλάσσοντας το δικαίωμά τους στην αξιοπρέπεια.

 

Αλλοι ξεσηκώθηκαν από ιδεώδη, άλλοι από το γινάτι τους. Και κατάφεραν τον σκοπό τους. Μέσα από μια βίαιη διαδικασία. Δημιούργησαν ένα εθνικά ομοιογενές κράτος, με σαφή χαρακτηριστικά, που το διαχώριζαν από την πολυεθνική, πολυπολιτισμική Οθωμανική Αυτοκρατορία. Δημιούργησαν ένα εθνικό κράτος, με γλώσσα την ελληνική, με θρησκεία την ορθόδοξη.

 

Σήμερα, προτού ακόμη συμπληρωθούν 200 χρόνια αυτού του κράτους, κάποιοι αγωνίζονται να απεμποληθούν ακριβώς αυτά τα χαρακτηριστικά για τα οποία οι Ελληνες ξεσηκώθηκαν το 1821.
 

Θέλουν το κράτος μας να μετατραπεί σε πολυπολιτισμικό, σε πολυεθνικό, χωρίς αναφορές στην Ορθοδοξία.
 

Και πολλούς από αυτούς τους βλέπουμε στις τηλεοράσεις μας να προβαίνουν σε βαρύγδουπες δηλώσεις σχετικά με το νόημα του 1821, το οποίο  προσπαθούν να διαστρεβλώσουν. 

Προσπαθούν να μας πείσουν ότι οι Κλέφτες του '21, αυτοί που είχαν βγει στο βουνό και που είχαν σηκώσει τα όπλα, το έκαναν για να διαφόρων ειδών -ισμούς. Λες και δεν είχαν στον φρέσκο αέρα του βουνού όλα τα δικαιώματα που τα είχαν κατακτήσει με το σπαθί τους και με το αίμα των συντρόφων τους.

 

Οι επαναστάτες του '21, άνδρες και γυναίκες, ξεσηκώθηκαν γιατί ήθελαν να δημιουργήσουν ένα ελληνικό κράτος. Οχι κατ' όνομα, αλλά στην ουσία του. Ενα κράτος το οποίο θα προστάτευε τα συμφέροντα των Ελλήνων. Φράση που δεν ξέρω αν σήμερα είναι ποινικά κολάσιμη. Τα συμφέροντα των Ελλήνων. Αναρωτιέμαι αν ο κρατικός εσμός, με το πλέγμα νόμων που έχει δημιουργήσει για να καταστείλει την ελευθερία του λόγου, έχει ποινικοποιήσει και αυτή την έκφραση.

 

Ακόμη κι εάν το έχει όμως κάνει, θα πρέπει να υπάρξουν οι φωνές αυτές που θα τολμήσουν να το πουν. Στην εποχή την οποία η κυβέρνηση παραδίδει το Αιγαίο -με όσους σκελετούς Ελλήνων ναυτών βρίσκονται μέσα σε αυτό, οι οποίοι έπεσαν μαχόμενοι κατά των τουρκικών πλοίων- στους άλλοτε δυνάστες μας, πρέπει να υπάρξουν αυτοί που θα μιλήσουν για το συμφέρον των Ελλήνων.  

Δεν ξέρω εάν είναι πολιτικά ορθό. 

Είναι απαραίτητο όμως. Και για να προστατεύσει τα συμφέροντα των Ελλήνων το κράτος πρέπει...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Αφυλη, άθρησκη και άεθνη...

Από τον Δημήτρη Παπαγεωργίου

Η συνταγματική αναθεώρηση που ο ΣΥΡΙΖΑ έχει φέρει στη Βουλή δείχνει σαφώς την κατεύθυνση προς την οποία το κόμμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς θέλει να σπρώξει τη χώρα μας. Μια χώρα χωρίς θρησκεία, ουδετερόθρησκη, όπου η Εκκλησία μας, η Εκκλησία που συνόδευσε τον λαό μας επί χιλιάδες χρόνια και υπήρξε ένα από τα θεμέλια της επαναδημιουργίας του κράτους μας, μπαίνει στο ίδιο επίπεδο με τον ζωροαστρισμό και τη σαϊεντολογία.

Μια χώρα που, αντί να αποτελείται από ένα έθνος, θα αποτελείται από έναν «ετερόκλητο πληθυσμό», από πολίτες -κατά την αγαπημένη τους φρασεολογία-, όπου ο πριν από δύο μήνες νεοεισελθείς και εγκλωβισμένος Αφγανός είναι ακριβώς το ίδιο με τον Ελληνα, τον οποίο δένει με τον τόπο του ένα αιμάτινο ποτάμι που πάει πολύ πίσω στην Ιστορία.

Μια χώρα της οποίας οι πατεράδες και οι μανάδες εξισώνονται με τους «μηδενιστές του φύλου», αυτούς που υποστηρίζουν ότι η πραγματικότητα πρέπει να τσαλακώνεται ολοκληρωτικά, προκειμένου να διευκολύνεται το lifestyle που έχουν επιλέξει. 

Μια Ελλάδα άφυλη, άθρησκη και άεθνη, της οποίας μοναδικός συνεκτικός δεσμός θα είναι η «αφοσίωση» στο εκάστοτε γκουβέρνο. Με έναν πληθυσμό του οποίου οι πολίτες, περιχαρακωμένοι γύρω από τη νέα προσωπική ταυτότητά τους, που δεν θα ομοιάζει σε τίποτε με κανενός άλλου, θα είναι εύκολοι στη διαχείριση.

Οπου οι εκλογές θα κερδίζονται και θα χάνονται με βάση το ποιος θα στοιχίσει περισσότερα συμφέροντα στην πλευρά του.  

Αυτή είναι η κατεύθυνση του ΣΥΡΙΖΑ. Πασπαλισμένη προφανώς με μπόλικους «-ισμούς»: δικαιωματισμούς, ανθρωπισμούς, σοσιαλισμούς και όλα τα υπόλοιπα.

Το ερώτημα είναι ποιο είναι το αντίπαλον δέος. Υπάρχει αντίθετη κατεύθυνση, που να φαίνεται ως εναλλακτική με εξίσου καθαρό τρόπο; 

Σίγουρα, δεν είναι αυτή της Νέας Δημοκρατίας. Η οποία σε πολλά προβάλλει ως αποδεχόμενη όλες τις παραπάνω αιτιάσεις. Με ενδεχόμενη αντίρρηση την ταχύτητα υλοποίησης των αλλαγών.

Και αυτό διότι όσα ο ΣΥΡΙΖΑ οραματίζεται για την κοινωνία μας αποτελούν κεντρική επιλογή του παλαιού πολιτικού κόσμου της Ευρώπης, μέρος του οποίου αποτελεί και η Νέα Δημοκρατία.

Η οποία -ας το παραδεχτούμε, επιτέλους- δεν «συναντιέται» με τους αριστεριστές ακτιβιστές των διεμφυλικών για να πάρει τις ψήφους τους - είναι πολύ λίγες για να έχουν σημασία. Το κάνει για...

ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΟΑΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ: Από τα γκαζάκια στις βόμβες μολότoφ

Από τον Δημήτρη Παπαγεωργίου

 

Ας ξεκινήσουμε με το βασικό. Η Ελλάδα είναι εδώ και δεκαετίες η μοναδική χώρα στην Ευρώπη που έχει πρόβλημα αριστερής τρομοκρατίας. Πρoβλήματα τρομοκρατίας στην ευρωπαϊκή ήπειρο υπάρχουν μόνον από πλευράς του ριζοσπαστικού Ισλάμ. Στο παρελθόν κινήματα ανεξαρτησίας είχαν παρουσία, αλλά την τελευταία δεκαετία έχουν περιοριστεί σημαντικά.

 

Γιατί, όμως, στη χώρα μας υπάρχει μια σαφής και διακριτή πορεία εδώ και δεκαετίες της αριστερίστικης τρομοκρατίας, που δεν σταμάτησε ούτε με την εξάρθρωση της 17 Νοέμβρη;
 

Ποιες είναι οι συνθήκες που έχουν επιτρέψει την επιβίωση και την ανά καιρούς ένταση του προβλήματος;

 

Η απάντηση δεν μπορεί να είναι άλλη παρά η «ηρωοποίηση» της επαναστατικής Αριστεράς για πολύ μεγάλο χρόνο και σε πολύ ευρύ επίπεδο. Η «ηρωοποίηση» που ήλθε ως μέρος της «εθνικής συμφιλίωσης», η οποία έγιναν προσπάθειες να επιτευχθεί δίχως τους κατάλληλους όρους.
 

Το πρόβλημα δεν είναι μόνον αυτοί που ξεκινούν βάζοντας γκαζάκια σε ATM και συνεχίζουν στέλνοντας βόμβες. Το πρόβλημα είναι και αυτοί που νομιμοποιούν τη βία, ρομαντικοποιώντας τη, βαπτίζοντάς την επανάσταση.
 

Είναι και αυτοί που διαδίδουν τα λενινιστικά τσιτάτα περί επαναστατικής πρωτοπορίας. 

Είναι και αυτοί που κάνουν προπαγάνδα σε παιδιά κάθε ηλικίας, προκειμένου να τους εμπεδώσουν τις ιδέες της «κοινωνικής δικαιοσύνης», η οποία φυσικά, επειδή δεν είναι απλώς δικαιοσύνη αλλά «κοινωνική», επιτυγχάνεται μέσω της κινητοποίησης του «λαού» ως δικαστή Ντρεντ. 

Είναι και αυτοί που έχουν επιβάλει στη χώρα μας την απόλυτη κυριαρχία του ακροαριστερού λόγου, σε τέτοιο σημείο ώστε να τον θεωρούμε σχεδόν λογικό.
 

Αλλά είναι και αυτοί, οι οποίοι έχουν «χτίσει» συγκεκριμένα κεκτημένα, θεωρώντας το φυσιολογικό να έχουμε φυτώρια τρομοκρατών, ολόκληρα γκέτο, μέσα στα οποία ο «ένοπλος αγώνας» θεωρείται κάτι απολύτως αποδεκτό και η μόνη διαφωνία περί αυτού είναι το επίπεδο της έντασής του.
 

Είναι και αυτοί που ηρωοποιούν τρομοκράτες και μετατρέπουν σε «πανηγύρια» τις εξόδους τους από τις φυλακές, αλλά και αυτοί οι οποίοι φροντίζουν με κάθε τρόπο να τους κάνουν τα «χατίρια», είτε στο όνομα της «ηρεμίας» είτε στο όνομα της φροντίδας των «πελατών» τους.
 

Είναι και αυτοί που...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τα στερεότυπα δουλεύουν καλά!

Από τον  Δημήτρη Παπαγεωργίου

Στην αργκό της Αριστεράς, η οποία όχι απλά έχει επιβληθεί, αλλά η μη χρήση της έχει σχεδόν μετατραπεί σε ποινικό αδίκημα, υπάρχουν λέξεις που έχουν μετατραπεί σε «όπλα».  

Οπλα τα οποία έχουν σκοπό να εξουδετερώσουν όποιον δεν δέχεται να υπηρετήσει τις ακροαριστερές φαντασιώσεις για τη μετατροπή της κοινωνίας.

 

Μία από αυτές τις λέξεις είναι και η λέξη «στερεότυπο», την οποία πετούν δεξιά και αριστερά οι διάφοροι εκπρόσωποι της Αριστεράς, θέλοντας να μας πείσουν ότι πρόκειται για κάτι «κακό», κάτι το οποίο σε κάνει «υπόλογο» στις δυνάμεις της «κοινωνικής δικαιοσύνης».

 

Και αν σου πουν ότι έχεις στερεότυπα, θεωρούν ότι σε βάζουν σε θέση… άμυνας.

 Δεν τα λέω τυχαία τα παραπάνω. Τα λέω διότι βρέθηκα σε πλατό τηλεοπτικής εκπομπής όπου το θέμα συζήτησης ήταν αν οι Ελληνες έχουν στερεότυπα, αν είναι «ρατσιστές».

Φυσικά, η πρώτη αντίδραση από έναν κύριο, αριστερό, ήταν ότι όντως έχουν στερεότυπα οι Ελληνες. Και δεν αισθάνθηκε καθόλου άνετα όταν του απάντησα ότι όχι απλά έχουν, αλλά καλώς έχουν στερεότυπα. Και αυτό διότι εδώ και χρόνια η επιστήμη έχει καταλήξει ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν στερεότυπα. Και ότι το στερεότυπο είναι ένας πολύ χρήσιμος εξελικτικός μηχανισμός, από αυτούς που εξασφάλισαν την επιβίωση του ανθρώπου και την πρόοδο του ανθρώπινου πολιτισμού. Ενας μηχανισμός που κάνει «προβλέψεις» σε πολύ μικρά χρονικά διαστήματα μέσω της κατηγοριοποίησης. Προβλέψεις οι οποίες μπορεί να μην είναι 100% σωστές, είναι όμως «στατιστικά σωστές» και μπορεί να σου σώσουν τη ζωή.

 

Η αγωνία μιας τάσης της ψυχολογίας -των περασμένων δεκαετιών- να επιβάλει μία αριστερίστικη άποψη για τη ζωή ήταν που οδήγησε στην ποινικοποίηση -ουσιαστικά- της λέξης.

 

Και έφτασε μέχρις σημείου αυτή η τάση να διαστρεβλώνει την πραγματικότητα με τέτοιο τρόπο, ώστε να κατηγορούνται οι Ελληνες αν «φοβούνται» να περάσουν από μέρη στα οποία συχνάζουν εγκληματικές συμμορίες, π.χ. Γιατί είναι «στερεότυπο» αυτό. Και έφτασε μέχρις σημείου να βιάζεται η κοινή λογική και να ψάχνουμε την εξαίρεση της εξαίρεσης προκειμένου να πεισθούμε ότι πρέπει να «σπάσουν τα στερεότυπα», γιατί υπάρχουν και κάποιες περιπτώσεις όπου αυτά δεν δικαιώνονται.

 

Για τον κανονικό άνθρωπο, όμως, τα στερεότυπα είναι απαραίτητα. Γιατί...

ΣΥΡΙΖΟ-ΝουΔο-ΚΑΤΣΑΛΙΑΔΙΚΟ: Εχουν έρθει τα πάνω κάτω

Από τον  Δημήτρη Παπαγεωργίου

Η ατζέντα του σύγχρονου αριστερισμού -μεγάλο μέρος της οποίας έχει φέρει στην Ελλάδα ο ΣΥΡΙΖΑ τόσο μέσω συνιστωσών του όσο και ως κληρονομιά από την περίοδο του Συνασπισμού, όταν ήταν το κόμμα της ψευτοεστέτ διανόησης- έχει στόχο την αποδόμηση των θεσμών και των αξιών που έχουν τη βάση τους στην παράδοση. Και την αντικατάστασή τους από συγκεκριμένες κατασκευές, η έμπνευση των οποίων βρίσκεται στα γραφεία των διαφόρων θεωρητικών της Αριστεράς που θρονιάστηκαν στα πανεπιστήμια της Δύσης τις τελευταίες δεκαετίες.

Προκειμένου να επιβάλει αυτή την ατζέντα ο ΣΥΡΙΖΑ στη χώρα μας, χρησιμοποιεί κατά κύριο λόγο την ηγεμονική φωνή του στα ΜΜΕ, εκμεταλλευόμενος τη σχεδόν ολοκληρωτική έλλειψη αντιπάλου.  

Αντίπαλος δεν υπάρχει, διότι η Δεξιά στη χώρα μας ασχολείται απλώς με το εάν θα κάνει καλύτερη διαχείριση του Μνημονίου από τον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν συγκρούεται ιδεολογικά, δεν παλεύει στο πεδίο της πολιτικής της καθημερινότητας. Μάλλον δεν ξέρει πώς. Γι’ αυτό σιγουρεύτηκα  όταν διάβασα ότι σε εκδήλωση της Ν.Δ. στη Θεσσαλονίκη για το Μεταναστευτικό υπήρχε εισήγηση ομιλήτριας σχετικά με την «επιχειρηματικότητα των προσφύγων».

Ε, κάπου εκεί καταλαβαίνεις ότι οι άνθρωποι είναι αλλού. Δεν θέλουν να κυβερνήσουν, ρε παιδί μου. Ή απλώς δεν ξέρουν. Δεν έχουν επαφή με τον κόσμο. Ο,τι μαθαίνουν γι’ αυτόν το μαθαίνουν μέσα από τις σελίδες της «Liberation» και του «Economist», όχι μιλώντας με τους πολίτες. Και για να μη νομίζει κανείς ότι είμαι προκατειλημμένος, θα σας πω ότι ακόμα και άνθρωποι από το κοινό αυτής της κομματικής ημερίδας σηκώθηκαν και... έκραξαν την ομιλήτρια που έκανε αυτή την τοποθέτηση. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα σήμερα.

Το θέμα είναι η πλήρης αντιστροφή των αξιών που βλέπουμε να προσπαθεί να πετύχει ο ΣΥΡΙΖΑ. Και τα περιστατικά είναι αρκετά και μαζεμένα χρονικά. Ζούμε στη χώρα που, αν σπάσεις την πόρτα με κλοτσιά και ανέβεις με ντουντούκα πάνω στο γραφείο του υπουργού λέγοντας ηλιθιότητες -αρκεί σε αυτές να περιλαμβάνονται αριστερίστικα κλισέ- και τραμπουκίζοντας, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Αντιθέτως, τα ΜΜΕ σε προβάλλουν και ως... ήρωα, ενώ βάζεις υποθήκη και για πολιτική καριέρα στο μέλλον. Εάν όμως είσαι μαθητής και τολμήσεις να φωνάξεις «η Μακεδονία είναι ελληνική» στην παρέλαση του σχολείου σου ανήμερα την 28η Οκτωβρίου, τιμωρείσαι με τη μεγαλύτερη, πριν από την αποβολή σου από το σχολείο, ποινή, δηλαδή με διήμερη αποβολή.

Ζούμε στην ίδια χώρα που, εάν πεθαίνεις στα πατρογονικά σου χώματα, όπως ο Κατσίφας, υπερασπιζόμενος μια σημαία, τρέχουν να σε βγάλουν έμπορο ναρκωτικών, ψυχοπαθή και όλα τα υπόλοιπα γνωστά, ενώ, εάν πεθάνεις κατά τη διάρκεια μιας ληστείας -μάλλον λόγω χρήσης ναρκωτικών-, μετατρέπεσαι σε ήρωα και ο πρωθυπουργός διαβεβαιώνει ότι ο θάνατός σου δεν θα ξεχαστεί ποτέ. Εάν ληστεύεις τράπεζες με καλάσνικοφ, όπως ο Ρωμανός, δέχεται τον πατέρα σου ο προηγούμενος πρωθυπουργός.

Δεν είναι τυχαία όλα αυτά. Είναι η αντιστροφή των αξιών. Και...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟ-ΝουΔο-ΜΑΥΡΟΓΙΑΛΟΥΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Δεν θα μπορέσουν να καταλάβουν τι έγινε

Από τον  Δημήτρη Παπαγεωργίου

H υπουργοποίηση της κυρίας Νοτοπούλου προκάλεσε ορυμαγδό σχολίων τις τελευταίες ημέρες. Αντίστοιχη είναι η κατάσταση και με τη μόνιμη παρουσία του κ. Καρανίκα στο πλευρό του Αλέξη Τσίπρα καθ’ όλη την περίοδο των κυβερνήσεων του τελευταίου. Αρκετά από τα σχόλια είναι ειρωνικά. Αρκετά, συγκαταβατικά. Αλλα βρίθουν από υποκρισία. Ολα όμως έχουν ένα κοινό σημείο. Αποδεικνύουν την πολιτική μυωπία αυτών που τα κάνουν. Και όταν αυτοί που τα κάνουν ανήκουν σε πολιτικούς σχηματισμούς αποδεικνύουν και την πολιτική μυωπία αυτών ακριβώς των σχηματισμών.
 

Δεν είναι βέβαια καθόλου περίεργο αυτό, καθώς η κοινή συνισταμένη εκείνων που χρησιμοποιούν αυτού του είδους την κριτική κατά του ΣΥΡΙΖΑ έχει ως βάση τη «διαχειριστική» αντίληψη της εξουσίας.

 

Οι ξεγυμνωμένοι από κάθε ιδεολογική προσέγγιση της πολιτικής, που έχουν προκύψει ως αποτέλεσμα προσωπικών και πολιτικών συμβιβασμών δεκαετιών, δεν έχουν κανενός είδους πυξίδα που να τους βοηθήσει να καταλάβουν την έννοια του κινήματος όπως αυτή υπάρχει εντός του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα, αλλά και όλων των ανερχόμενων πολιτικών των δυνάμεων της Δεξιάς στην υπόλοιπη Ευρώπη. Οπου ένα σωρό «Καρανίκες» και «Νοτοπούλου» αναδεικνύονται σε κεντρικά πολιτικά πρόσωπα. Οπου οι Σαλβίνι και οι Στράχε προκύπτουν ως αποτέλεσμα τέτοιων διαδικασιών. Κι όμως, εδώ κάποιοι αδυνατούν να καταλάβουν τη συμβολική (και όχι μόνο) αξία προσώπων, τα οποία προκύπτουν στην πολιτική ζωή της χώρας όχι μέσω της γραφειοκρατίας ενός κόμματος, αλλά των κοινωνικών δυναμικών που αναπτύσσονται (ανεξαρτήτως του εάν συμφωνεί κανείς με τα αιτήματά τους ή όχι).

 

Πώς μπορούν να καταλάβουν όσοι συχνάζουν στα αποστειρωμένα κομματικά γραφεία της Νέας Δημοκρατίας πώς προκύπτουν υπουργοί μέσω του «Δεν πληρώνω», όταν αυτοί εξαρχής στέκονται ενάντια σε όλα τα κινήματα που προκύπτουν με δεξιά αιτήματα από τη βάση της κοινωνίας, όπως αυτά που αφορούν, για παράδειγμα, το Μεταναστευτικό, όπως αυτά που αφορούν τα εθνικά μας θέματα;

 

Πώς μπορούν να αντιληφθούν τη συμβολική αξία της κυρίας Νοτοπούλου αυτοί που δεν έχουν ιδέα τι συμβαίνει γύρω τους και απαξιώνουν το «Δεν πληρώνω» επειδή η κυβέρνηση δεν... εφάρμοσε την ατζέντα του;
 

Δεν είναι καθόλου περίεργο το ότι συμβαίνει αυτό. Η αποπολιτικοποίηση της πολιτικής στο δεξιό φάσμα στη χώρα μας είναι αποτέλεσμα μιας σειράς επιλογών. Η μετατροπή των πολιτικών σε wannabe managers δεν τους επιτρέπει να «διαβάσουν» τις αλλαγές στην κοινωνία. Και αυτοί που τις διαβάζουν προσπαθούν να διαμορφώσουν μόνο προσωπικές πολιτικές.

 

Δεν θέλουν τους «Καρανίκες» και τις «Νοτοπούλου». Και δεν θα καταλάβουν τι κακό τους βρήκε όταν...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΝΕΟΤΑΞΙΚΗ ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΟΛΑΓΝΕΙΑ - ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ: Οι μετανάστες, ο Δαλάι Λάμα και η ανάγκη προστασίας της Ευρώπης

Από τον Δημήτρη Παπαγεωργίου

Ο Δαλάι Λάμα είναι πρόσφυγας. Είναι πρόσφυγας στην Ινδία, λόγω της σκληρότατης πολιτικής του άθεου κινεζικού κράτους στο Θιβέτ. Ο Δαλάι Λάμα, που κατοικεί στην Ινδία, είναι στριμωγμένος ανάμεσα στον επιθετικό αθεϊσμό της Αριστεράς και τον επιθετικό ισλαμισμό του Πακιστάν.

 

Υπ’ αυτήν την άποψη, ο Δαλάι Λάμα μπορεί να συμπάσχει και να κατανοεί το δράμα των Ευρωπαίων πατριωτών, οι οποίοι είναι επίσης στριμωγμένοι ανάμεσα στις δύο αυτές αντιανθρώπινες συμπληγάδες. Και γι’ αυτό καθόλου παράξενες δεν θα πρέπει να μας φαίνονται οι τελευταίες δηλώσεις του, ότι δηλαδή η Ευρώπη πρέπει να ανήκει στους Ευρωπαίους και ότι οι μετανάστες / πρόσφυγες θα πρέπει να επιστρέψουν κάποια στιγμή στην πατρίδα τους. Αλλωστε ο ίδιος, ως αληθινός πρόσφυγας, φαντάζομαι ότι έχει νόστο για τη δική του πατρίδα.

 

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο πνευματικός ηγέτης του θιβετιανού βουδισμού παίρνει αντίστοιχη θέση όσον αφορά τη μαζική μετανάστευση. Ηταν το 2016, όταν σε σχετική ερώτηση της γερμανικής εφημερίδας «Frankfurter Allgmeine Zeitung» απάντησε: «Αν κοιτάξουμε κατά πρόσωπο τον καθέναν από τους πρόσφυγες, ιδίως τις γυναίκες και τα παιδιά, νιώθουμε τον πόνο τους. Ενας άνθρωπος ο οποίος περνά καλύτερα έχει την ευθύνη να τους βοηθήσει. Από την άλλη μεριά, έχουν γίνει πολλοί στο μεταξύ. Η Γερμανία, επί παραδείγματι, δεν μπορεί να μεταβληθεί σε αραβική χώρα. Η Γερμανία είναι Γερμανία. Είναι τόσο πολλοί, ώστε γίνεται δύσκολη στην πράξη (σ.σ.: η υποδοχή τους). Αλλά αν δει κανείς το θέμα και ηθικά, οι πρόσφυγες αυτοί μπορούν να γίνουν δεκτοί μόνο προσωρινά. Ο στόχος θα έπρεπε να είναι να επιστρέψουν και να βοηθήσουν την ανοικοδόμηση της δικής τους χώρας».

 

Πρόκειται για μια στάση αρμοστή σε έναν θρησκευτικό ηγέτη. Μια στάση η οποία έχει διαμορφωθεί τόσο με ηθικά όσο και με πρακτικά κριτήρια. 

 

 

Δεν θα ενδώσω στον πειρασμό να αντιπαραθέσω την άποψη του Δαλάι Λάμα με αυτήν της ελληνικής Εκκλησίας. Δεν έχει ιδιαίτερο νόημα να το κάνω. Αυτό που έχει ιδιαίτερη σημασία είναι το να θυμόμαστε αυτή την άποψη. Διότι αποδεικνύει ότι όλοι εμείς, οι οποίοι επιμένουμε να αντιμετωπίζουμε τη μετανάστευση και συγκεκριμένα τη μαζική μετανάστευση ως πρόβλημα και όχι ως «ευκαιρία», δεν είμαστε κάποιοι παρανοϊκοί μισάνθρωποι, όπως θέλουν να μας παρουσιάσουν οι ιεροεξεταστές της Αριστεράς. Είμαστε αυτό που σε οποιοδήποτε μέρος του πλανήτη που δεν έχει καταληφθεί από την υστερική Αριστερά θα ονομαζόταν «κανονικοί άνθρωποι».

 

Αυτό πρέπει να το θυμόμαστε τόσο εμείς οι ίδιοι όσο και αυτοί που προσπαθούν να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι δεν είμαστε εμείς οι κανονικοί, αλλά αυτοί. Οι οποίοι θέλουν...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΝΕΟΤΑΞΙΚΗ (ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΗ) ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΟΛΑΓΝΕΙΑ - ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ: Ποιον υπηρετείτε, κύριε Αβραμόπουλε;

Από τον Δημήτρη Παπαγεωργίου

Κληθείς πρόσφατα ο Δημήτρης Αβραμόπουλος να σχολιάσει δηλώσεις του Ιταλού υπουργού Εσωτερικών Ματέο Σαλβίνι ότι θα στείλει πίσω μισό εκατομμύριο μετανάστες, τόνισε: «Ο κ. Σαλβίνι είναι έξυπνος άνθρωπος και οι έξυπνοι άνθρωποι πρέπει να παράγουν πάντα έξυπνες ιδέες. Αλλά αυτές οι ιδέες πρέπει πάντα να βασίζονται σε αρχές, όραμα και αίσθηση του καθήκοντος... Ορισμένοι πολιτικοί πιστεύουν στην επιστροφή σε εθνικές πολιτικές, αλλά αυτό δεν αποδίδει. Ο κόσμος έχει αλλάξει. Είτε θέλουμε να το παραδεχτούμε είτε όχι, ζούμε σε έναν παγκοσμιοποιημένο κόσμο… Είναι πολύ σημαντικό ορισμένοι ηγέτες να το ξεκαθαρίσουν αυτό στο μυαλό τους: Ποιον θέλουν να υπηρετήσουν; Διότι ως τώρα όλες αυτές οι προτάσεις από πολιτικούς ηγέτες δεν με βοηθούν να ανοίξω έναν νέο δρόμο, προκειμένου να αντιμετωπίσω αυτά τα ζητήματα».

Τα παραπάνω λόγια του Δ. Αβραμόπουλου είναι μια αρκετά διαφωτιστική ματιά στη νοοτροπία όχι μόνο της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας αλλά και του γιατί στη χώρα μας η Νέα Δημοκρατία βρίσκεται στη θέση της αντιπολίτευσης έναντι ενός κόμματος που πριν από λίγα χρόνια έμπαινε δεν έμπαινε στη Βουλή. 

Ρωτά ο κ. Αβραμόπουλος τον Σαλβίνι ποιον θέλει να υπηρετήσει. Προφανώς δεν έχει ακούσει την απάντηση του Ιταλού ηγέτη (όχι της Λέγκας αλλά του έθνους του) ότι υπηρετεί τους Ιταλούς πολίτες.  

Θα είχε ενδιαφέρον να ρωτήσει κάποιος τον κ. Αβραμόπουλο ποιον ο ίδιος θεωρεί ότι υπηρετεί. Και στοιχηματίζω ότι η απάντησή του δεν θα είναι εξίσου ξεκάθαρη όπως αυτή του κ. Σαλβίνι. Θα μας μιλήσει για κάποια νεφελώδη «ιδεώδη», δήθεν ευρωπαϊκά, αλλά στην πραγματικότητα ιδεώδη μιας μικρής αυτοαναπαραγόμενης ελίτ. Θα μας μιλήσει για τους «Ευρωπαίους πολίτες». Θα μιλήσει για γενικότητες. Οπως έχουμε συνηθίσει να μιλούν οι πολιτικοί.

 

Από πού αντλεί τη βεβαιότητα ο κ. Αβραμόπουλος ότι ο κόσμος έχει αλλάξει, όταν επί δικής του θητείας -και είμαι σίγουρος εν μέρει λόγω δικής του πολιτικής στάσης στην Ε.Ε.- ορθώθηκαν ξανά όχι μόνο σύνορα (βλ. αναστολές της Συνθήκης Σένγκεν για συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα) αλλά και φράχτες, που ως σκοπό έχουν να προστατέψουν τα εθνικά σύνορα από τις αποτυχίες του μηχανισμού του οποίου είναι προϊστάμενος;  

Είναι τουλάχιστον αστείο για μια χώρα όπως η Ελλάδα, συνοριακή χώρα του Νότου της Ευρώπης, να εκπροσωπείται στην Ε.Ε. από τον άνθρωπο ο οποίος δουλεύει κατά των συμφερόντων όλων των συνοριακών χωρών της Ευρώπης. Που επιτίθεται σε όποιον προσπαθεί να βάλει κανόνες, όπως κάνει ο κ. Σαλβίνι.

 

Και οι ευθύνες...

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Στην κατηφόρα της παρακμής (Με αφορμή την επιστροφή στην πατρίδα των ομήρων στρατιωτικών)

Από τον Δημήτρη Παπαγεωργίου

«Aλή πασά, χαίρομαι όπου εγέλασα ένα δόλιο. Είμ’ εδώ να διαφεντεύσω την Πατρίδα μου εναντίον εις ένα κλέπτην. Ο υιός μου θέλει αποθάνει, εγώ όμως απελπίστως θέλω τον εκδικήσω πριν ν’ αποθάνω.

Κάποιοι Τούρκοι, καθώς εσύ, θέλουν ειπή ότι είμαι άσπλαχνος πατέρας, με το να θυσιάσω τον υιόν μου διά τον δικόν μου λυτρωμόν.

Αποκρίνομαι, ότι εάν εσύ πάρης το Βουνόν (σ.σ. το Σούλι), θέλεις σκοτώσει τον υιόν μου με το επίλοιπον της φαμελίας μου και τους συμπατριώτας μου, τότε δεν θα ημπορέσω να εκδικήσω τον θάνατόν του, αμμή αν νικήσωμεν, θέλει έχω και άλλα παιδία, η γυναίκα μου είναι νέα, εάν ο υιός μου, νέος καθώς είναι, δεν μένη ευχαριστημένος ν’ αποθάνη διά την πατρίδα του, αυτός δεν είναι άξιος να ζήση και να γνωρίζεται ως υιός μου.  

Προχώρησε λοιπόν, άπιστε, είμαι ανυπόμονος να εκδικηθώ.
 

Εγώ ο ωμοσμένος εχθρός σου, Καπετάν Λάμπρος Τζαβέλας».

Η παραπάνω ήταν η επιστολή του Λ. Τζαβέλα στον Αλή Πασά, όταν ο δεύτερος κρατούσε όμηρο τον γιο του και απειλούσε να τον σκοτώσει εάν οι Σουλιώτες δεν υποτάσσονταν στη θέλησή του. 

Η επιστροφή των δύο αιχμάλωτων στρατιωτικών ανέδειξε στη χώρα μας για ακόμη μια φορά το έλλειμμα της δεξιάς πολιτικής άποψης. Οι αντιδράσεις του ελληνικού κράτους έμοιαζαν βγαλμένες από εκπομπή μεσημεριανής ύλης. Μπόλικος συναισθηματισμός, επικλήσεις σε ένα «δίκαιο» και αρκετές δόσεις αυτοηρωοποίησης από πολιτικούς και παρατρεχάμενούς τους.  

Την Παρασκευή ο πρόεδρος των ΗΠΑ ζήτησε από τον κρατούμενο πάστορα να αναλάβει τον ρόλο του «πατριώτη ομήρου», ανακοινώνοντας ότι δεν πρόκειται να δώσει τίποτε στην Τουρκία και αντιθέτως θα αυξήσει τις πιέσεις του προς αυτή.

 

Διαβάζω περισσότερα για τα «παιδιά μας που γύρισαν πίσω», διαβάζω για τη στάση των Αμερικανών. Διαβάζω και για τον καπετάν Λάμπρο Τζαβέλα. Βλέπω τα αγήματα που αποδίδουν τιμές στους ομήρους οι οποίοι επιστρέφουν, με κόστος που κάποιοι θεωρούν δυσανάλογο.
 

Και σκέφτομαι ότι το να μπορείς να σηκώνεις ένα βάρος, έναν σταυρό για να διασφαλίσεις το μέλλον είναι ακριβώς η δεξιά αντίθεση στον μεταμοντέρνο μηδενισμό του συνεχούς τώρα στον οποίο μας καλεί να ζούμε η Αριστερά. Και ο οποίος δείχνει να είναι αυτός ο οποίος επικρατεί στην ελληνική κοινωνία. Που άγεται και φέρεται από έναν συναισθηματισμό. Και όπως έλεγε και ο Φραντσέσκο ντε Σάνκτις, στην «Ιστορία της Ιταλικής Λογοτεχνίας»: «Οι λαοί, όπως τα μεμονωμένα άτομα, στην κατηφόρα της παρακμής τους γίνονται νευρικοί, ασαφείς, συναισθηματικοί». Μια περιγραφή πολύ αρμόζουσα στα όσα βιώνουμε σήμερα.

 

Υπάρχει άραγε τρόπος να αναστραφεί η παρακμή; 

 Είμαι σχεδόν βέβαιος ότι υπάρχει. Το θέμα είναι ότι...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ας ορίσουμε την ευθύνη!

Από τον  Δημήτρη Παπαγεωργίου

Ευθύνη θηλυκό

1. οι υποχρεώσεις που προκύπτουν από μια θέση που κατέχει κάποιος ή μια ιδιότητα που έχει
 

2. η υποχρέωση εκπλήρωσης των καθηκόντων και λογοδοσίας ή απολογίας για τις σχετικές ενέργειες
 

3. αρμοδιότητα
 

4. υπαιτιότητα, ενοχή

Η ελληνική είναι, δόξα τω Θεώ, μια πολύ αναλυτική γλώσσα. Και είναι κρίμα να κατακρεουργείται με τον τρόπο που γίνεται τις τελευταίες εβδομάδες, προκειμένου να περισωθούν επικοινωνιακά οργανισμοί και πρόσωπα. Oπως γίνεται με το ζήτημα των ευθυνών για την τραγωδία στο Μάτι. Γιατί καθείς χρησιμοποιεί τη λέξη αυτή με τον τρόπο που θέλει, μέχρι του σημείου που ενημερωθήκαμε από κυβερνητικό στέλεχος ότι οι «ευθύνες» της ελληνικής κυβέρνησης ξεκινούν από εδώ και πέρα, προφανώς αναφερόμενος στην αντιμετώπιση των συνεπειών της καταστροφής.

 

Μια απλή ανάλυση της λέξης «ευθύνη» θα απεδείκνυε πόσο πολύ λάθος είχε ο συγκεκριμένος άνθρωπος.  

Αλλά ας ξεκινήσουμε από την αρχή.  

Από τον πρώτο ορισμό της λέξης «ευθύνη», δηλαδή τις υποχρεώσεις που προκύπτουν από μια θέση ή μια ιδιότητα που κατέχει κάποιος. 

Οι κυβερνώντες λοιπόν προφανέστατα είχαν την απαραίτητη θέση και ιδιότητα για να προλάβουν την καταστροφή. Είτε αυτή οφείλεται σε… απείθαρχες μάντρες είτε στην… κατάρρευση του κρατικού μηχανισμού.  

Ως εκ τούτου, είχαν επ’ ώμου και τον δεύτερο ορισμό της λέξης, την υποχρέωση δηλαδή εκπλήρωσης των καθηκόντων τους. Εκτός κι αν αμφισβητήσει κανείς ότι η προστασία των πολιτών από φυσικά φαινόμενα ανήκει (και) στο κράτος, δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι η κυβέρνηση είχε αυτή την «ευθύνη». Ως εκ τούτου, θα ήταν ιδιαίτερα περίεργο να μην έχει την υποχρέωση λογοδοσίας ή απολογίας για ό,τι έκανε ή δεν έκανε για να προλάβει την καταστροφή. Και νομίζω, μάλιστα, ότι ο ίδιος ο θεσμός του Κοινοβουλίου εμπεριέχει τα στοιχεία της «λογοδοσίας» για τα πεπραγμένα της κυβέρνησης. 

 Ο τρίτος ορισμός που πρέπει να δούμε είναι η ευθύνη ως «αρμοδιότητα».  

Είχε η κυβέρνηση την αρμοδιότητα να κάνει παρεμβάσεις, να δημιουργήσει υποδομές, να διορθώσει τα κακώς κείμενα;  

Προφανώς, με νόμους του ελληνικού κράτους στη διάθεσή της, αλλά και τη δυνατότητα να «αλλάξει» όποιον νόμο ήθελε, θα έλεγε κανείς ότι η κυβέρνηση είχε την αρμοδιότητα και τη δυνατότητα να το κάνει.

 

Κι έτσι ερχόμαστε στον τελευταίο ορισμό της λέξεως - αυτόν της «υπαιτιότητας» και της «ενοχής».  

Θα μπορούσαν οι τρεις προηγούμενοι ορισμοί να χρησιμοποιηθούν για την κυβέρνηση, αλλά να μην μπορεί ο τελευταίος; 

Το θεωρώ λίγο δύσκολο - το θεωρώ κομματάκι απίθανο, θα έλεγα. 

Θα μπορούσαμε λοιπόν, λέγοντας «οι ευθύνες της κυβέρνησης», να εννοούμε «οι υπαιτιότητες της κυβέρνησης» ή «η ενοχή της κυβέρνησης»; 

 Νομίζω ότι το μεγαλύτερο μέρος του λαού έχει ήδη απαντήσει σε αυτό. 

 Το ερώτημα που μένει είναι...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Μην οχλείτε την Αριστερά!

Από τον Δημήτρη Παπαγεωργίου

Είναι δικαίωμα κάθε αριστεριστή στη χώρα αυτή να καταγγείλει τα πάντα. Από ρωσικές κατασκοπικές δραστηριότητες έως επιχειρηματίες, «ακροδεξιούς», «παρακρατικούς» και όλα τα υπόλοιπα. Ο ίδιος όμως, από ό,τι φαίνεται, αποτελεί κάτι σαν «ιερή αγελάδα». Δεν μπορεί να δέχεται κανενός είδους κριτική και να «οχλείται» από διάφορους… παρακατιανούς!

Αυτό τουλάχιστον συμπεραίνει κανείς από τον τρόπο με τον οποίο η κυβέρνηση αντιδρά κατά των κινητοποιήσεων για το ζήτημα της Μακεδονίας. Και δεν σταματά εκεί. Ενοχλείται ακόμη και από… blog posts! Δεν κάνουμε πλάκα. Ηταν την Παρασκευή που ο ΣΥΡΙΖΑ εξέδωσε δελτίο Τύπου για «στοχοποίηση» στελέχους του.

 

Σε αυτό αναφέρεται: «Με αφορμή την υπογραφή της σε κείμενο με τίτλο “μιλάμε την ίδια γλώσσα”, με το οποίο καταδικάζεται το κλίμα εθνικιστικής μισαλλοδοξίας του τελευταίου διαστήματος, τοπικό ιστολόγιο (μπλογκ), την έβαλε στο στόχαστρο κατηγορώντας την πως “τάσσεται υπέρ του ξεπουλήματος της Μακεδονίας στα Σκόπια”. Η εν λόγω ανάρτηση αναπαράχθηκε ταχύτατα από ιστολόγια παρόμοιου ιδεολογικού περιεχομένου, με αποτέλεσμα η κυρία Παπαλεξίου να δεχτεί πλήθος οχλήσεων από ακροδεξιά στοιχεία.

Ο ΣΥΡΙΖΑ Θεσσαλονίκης καταδικάζει το κλίμα τρομοκρατίας και τη στοχοποίηση προσώπων που επιχειρείται από την Ακροδεξιά».
 

Ακόμη λοιπόν και το να αναφερθείς σε απόψεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί «στοχοποίηση». Αποτελεί «κλίμα τρομοκρατίας». Στη χώρα η οποία έχει το μεγαλύτερο πρόβλημα αριστερίστικης τρομοκρατίας σε ολόκληρη την Ευρώπη, που έχει νεκρούς από αυτή, που έχει βόμβες να εκρηγνύονται δεξιά και αριστερά, τα blogs δημιουργούν «κλίμα τρομοκρατίας».

 

Είναι σαφές ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει στρατηγική. Και η στρατηγική του είναι διπλή. 

Από τη μία να συσπειρώσει τη βάση του και από την άλλη να φοβίσει τους Ελληνες πολίτες που θέλουν να αντιδράσουν. Να αντιδράσουν στο σχέδιό του να δημιουργήσει «τετελεσμένα» κατά τους τελευταίους μήνες της παραμονής του στην εξουσία.
 

Γι’ αυτό κάθε μέρα και κάποιο στέλεχός του βγαίνει για να αποκαλέσει κάτι ακόμη όσους διαμαρτύρονται. Ξεκινήσαμε από τον «ετερόκλητο όχλο» και φτάσαμε στους «φασίστες», τους «παρακρατικούς» και τελικά στους «Ρώσους πράκτορες». Θεωρίες συνωμοσίας διακινούνται από τα υψηλότερα πολιτειακά αξιώματα της χώρας και δεν ντρέπεται κανείς. Μέσα χρησιμοποιούν ως «πηγές» κατασκοπικών ιστοριών «συμπεράσματα» Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων, που αντιμετωπίζονται ως αναξιόπιστες ακόμη και στις ίδιες τις ΗΠΑ.

 

Με αδίστακτο τρόπο γίνεται υπερπροσπάθεια ποινικοποίησης των πράξεων και αποανθρωποίησης των αντιδρώντων. Και το δράμα είναι ότι...

ΣΥΡΙΖΟΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΙΣΤΑΝ: Κερκόπορτα ή Ακρίτες της Ε.E.;

Από τον Δημήτρη Παπαγεωργίου

O χάρτης της Ευρώπης αλλάζει. Ηταν θέμα χρόνου να συμβεί αυτό.  

Οι χρεοκοπημένες πολιτικές της «γενιάς του ‘68» (από τον γαλλικό Μάη του ’68) ή της δικής μας «γενιάς του Πολυτεχνείου» το μόνο που απέδωσαν στη σχεδόν πεντηκονταετή κυριαρχία τους ήταν να φορτώσουν με χρέη τις επόμενες γενιές, να δημιουργήσουν μια τρομακτική κοινωνική πίεση προς τη μεσαία τάξη και να πλημμυρίσουν τις πόλεις της Ευρώπης με ανθρώπους που ουδεμία σχέση έχουν με τις αξίες και τον τρόπο ζωής των ως τώρα κατοίκων της. 

 

 

Το αποτέλεσμα της εφαρμογής 50 ετών αριστερίστικων πολιτικών, από αριστερά και κατ’ όνομα δεξιά κόμματα, είναι το εκρηκτικό κοκτέιλ που βιώνουμε σήμερα. Ηταν το μοναδικό λογικό αποτέλεσμα ότι οι ψηφοφόροι των εθνών της Ευρώπης θα άλλαζαν «ρότα» και θα έδιναν δύναμη σε κόμματα τα οποία αμφισβητούν την «πορεία» των κρατών τους, όπως αυτή σχεδιάστηκε εντός των γραφείων μαρξιστών κατά βάση καθηγητών.

 

Και αυτό ακριβώς συνέβη στις χώρες της κεντρικής Ευρώπης, στην Ιταλία και αλλού. Και όπου δεν έχει ακόμη συμβεί, όπως π.χ. στη Γερμανία, τα κόμματα εξουσίας είτε αναγκάζονται να αναδιπλωθούν, όπως στην περίπτωση του CSU, και να υιοθετήσουν τον λόγο και (ελπίζουμε) την πράξη της Νέας Δεξιάς, είτε νιώθουν στον λαιμό τους καυτή την ανάσα των κομμάτων που το κάνουν.

 

Μία από τις λίγες παραφωνίες σε όλη αυτή την «Ευρωπαϊκή Ανοιξη» είναι η χώρα μας, η οποία όχι μόνον αυτή τη στιγμή έχει την κυβέρνηση που εφαρμόζει ακριβώς τις πολιτικές χρεοκοπίας της γενιάς του Πολυτεχνείου, αλλά τις έχει πάει και στο άκρο τους. Και είναι αυτό διπλά επικίνδυνο αυτή τη στιγμή. Οχι μόνο διότι οδηγεί σε αδιέξοδο τον λαό μας αλλά και γιατί λόγω ιδεοληψίας προσφέρει τη χώρα μας ως τον ιδανικό αποδιοπομπαίο τράγο για τα δεινά που πλήττουν την Ευρώπη. Το ζήσαμε στην οικονομία. Τώρα θα το βιώσουμε και στο Mεταναστευτικό. Τη στιγμή που οι φράχτες γίνονται de facto πραγματικότητα εντός της Ε.Ε., τη στιγμή που όλες οι χώρες σκληραίνουν τη στάση τους, η χώρα μας ακόμη επιζητεί τα «εύσημα» των ΜΚΟ και των επαγγελματιών ανθρωπιστών, με ανοιχτά σύνορα και επικλήσεις σε ιδανικά της Αριστεράς.

 

Είναι πλέον σαφές ότι αυτού του είδους η τακτική, που ως σκοπό έχει το χάιδεμα αυτιών του 3% του ΣΥΡΙΖΑ και τη δημιουργία μιας βάσης μελλοντικής εκλογικής κυριαρχίας, θα καταστήσει τη χώρα μας...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΟΛΑΓΝΕΙΑ: Οι χώρες που τα έβαλαν με αμαρτωλές ΜΚΟ στο στόχαστρο του Ισλάμ

Από τον  Δημήτρη Παπαγεωργίου

Την Τετάρτη 16 Μαϊου, εν μέσω όλων των γεγονότων στη Γάζα, η Παλαιστινιακή Αρχή απέσυρε τους πρεσβευτές της από τις χώρες της Ε.Ε. οι οποίες έστειλαν εκπροσώπους στην τελετή εγκαινίων της νέας πρεσβείας των ΗΠΑ στην Ιερουσαλήμ. Οι χώρες αυτές ήταν η Αυστρία, η Ουγγαρία, η Τσεχία και η Ρουμανία. Από τις τέσσερις αυτές χώρες οι τρεις πρώτες είναι ο πυρήνας αυτού που στο παρελθόν απεκλήθη «χώρες του Βίζενγκραντ». 

Είναι οι χώρες οι οποίες αρνήθηκαν να δεχθούν μετανάστες, που σήκωσαν φράχτες στα σύνορά τους. 

Είναι επίσης οι χώρες οι οποίες αρνήθηκαν να εξυπηρετήσουν και μια πλειάδα άλλων γερμανικών σχεδίων και γι' αυτό δέχτηκαν πόλεμο από τις Βρυξέλλες, με πρώτη και καλύτερη την Ουγγαρία του Ορμπαν, από την οποία μόλις λίγες μέρες πριν είχε αποχωρήσει και η... πρεσβεία του παγκοσμιοποιητικού δικαιωματισμού, οι ΜΚΟ του Τζορτζ Σόρος.

Είναι λοιπόν περαιτέρω οι χώρες οι οποίες «τα έβαλαν» με τα κυκλώματα και τα παρακυκλώματα των ΜΚΟ, που θέλουν να υποκλέψουν τη λαϊκή εντολή και να επιβάλουν πολιτικές με βάση τον δικαιωματισμό. Και τώρα, εκτός από τις Βρυξέλλες και τη Γερμανία, τα βάζει μαζί τους και η Παλαιστίνη ως επικοινωνιακή αιχμή του δόρατος του Ισλάμ.

 

Πρόκειται για μία απολύτως λογική εξέλιξη για τον συνεπή παρατηρητή. Γιατί αυτές οι χώρες βασίζουν την πολιτική πορεία τους στην ύπαρξη και ως εκ τούτου στην κυριαρχία του έθνους-κράτους. Επομένως είναι λογικό να έρχονται σε αντιθέσεις με αυτές τις δυνάμεις που αρνούνται το έθνος-κράτος.
 

Το έθνος-κράτος το αρνείται το Ισλάμ. Το αρνείται διότι πιστεύει στην ούμα, δηλαδή στην κοινότητα των πιστών. Η οποία για διοικητικούς και μόνο λόγους διαιρείται σε κυβερνητικούς τομείς, οι οποίοι όμως, εφαρμόζοντας το πολιτικό δόγμα του Ισλάμ, δεν διαφέρουν σε τίποτε.

 

Η ούμα ή, αλλιώς, ummat al-Islām, το «Ένα Εθνος» για το Ισλάμ, το «Καλύτερο Εθνος», σύμφωνα με τον Προφήτη, είναι ακόμη ένας φορέας παγκοσμιοποίησης. Οπως ακριβώς είναι και οι ονειρώξεις των προοδευτικών για τον «έναν κόσμο». Οπως ακριβώς είναι και τα σχέδια των σκληρών «ευρωπαϊστών».
 

Ως εκ τούτου...

(ΝΕΟΤΑΞΙΚΗ) ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και (ΙΣΛΑΜΟΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΟΠΛΗΚΤΗ) ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η απάντηση της Ε.Ε. στο Μεταναστευτικό

Από τον Δημήτρη Παπαγεωργίου

Εχει γίνει σύνηθες, όταν ένας πολιτικός ερωτάται για το ζήτημα της λαθρομετανάστευσης, να αναφέρεται στην Ευρώπη και τις ευρωπαϊκές πολιτικές για το θέμα, προκειμένου να αποφύγει να απαντήσει επί της ουσίας.  

Ας δούμε, όμως, ποιες είναι οι απόψεις που προωθούνται μέσω της Ευρωπαϊκής Ενωσης για το ζήτημα των μεταναστών.  

Η αλήθεια είναι ότι αρκετά δεξιά κόμματα των κρατών της Ευρώπης και σε κάποιες περιπτώσεις και κυβερνήσεις -Ιταλία, Γαλλία και διάφορες άλλες- σκληραίνουν τη στάση τους έναντι των λαθρομεταναστών, με απελάσεις αλλά και θωράκιση των συνόρων τους. 

Η στάση, όμως, της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών είναι εντελώς διαφορετική και διαφαίνεται από κατά καιρούς δηλώσεις, όπως αυτή της επιτρόπου Εσωτερικών Υποθέσεων, Σουηδέζας Cecilia Malmstrom: «Χρειαζόμαστε να έλθουν περισσότεροι μετανάστες στην Ευρωπαϊκή Ενωση - παρ' όλα τα αυξανόμενα ποσοστά ανεργίας». Σύμφωνα με ίδιες δηλώσεις, οι αξιωματούχοι των Βρυξελλών ψάχνουν τρόπους να απλοποιήσουν τους «κανόνες» για την είσοδο εργατικών χεριών, που ψάχνουν προσωρινές δουλειές στον αγροτικό, στον τουριστικό αλλά και σε άλλους τομείς. «Χρειαζόμαστε περισσότερους μετανάστες για να εξασφαλίσουμε την οικονομική μας επιβίωση» ήταν τα ακριβή λόγια της κυρίας Malmstrom γιατί, σύμφωνα με τα λεγόμενά της, η Ευρώπη αντιμετωπίζει «έλλειμμα εργατικών χεριών».

 

Σύμφωνα με τους γραφειοκράτες, η μετανάστευση είναι η μοναδική λύση στο δημογραφικό πρόβλημα -ιδιαίτερα στο σημείο της γήρανσης του πληθυσμού- που αντιμετωπίζει η Ευρώπη και τα κράτη της Ενωσης πρέπει να λάβουν μέτρα για να ενθαρρύνουν τη μετανάστευση. Ούτε καν που τους περνά από το μυαλό η προοπτική της αύξησης των γεννήσεων μέσω μέτρων πολύ πιο «φτηνών», όπως η υποστήριξη των πολυτέκνων. Κάτι τέτοιο, άλλωστε, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και... ρατσιστικό.

  Γιατί να γεννάμε εμείς περισσότερα παιδιά, όταν την ίδια στιγμή υπάρχουν τόσα εκατομμύρια μουσουλμανόπαιδα τα οποία είναι έτοιμα να έλθουν εδώ για να κληρονομήσουν τη γηραιά ήπειρο.

 

Είναι σαφές ότι υπάρχει μία σαφής αντίθεση ανάμεσα στο λαϊκό αίσθημα των Ευρωπαίων πολιτών και στην πολιτική που ζητούν οι Βρυξέλλες. Οπότε δεν υπάρχει κανένα νόημα σε αυτά που ισχυρίζονται οι Ελληνες πολιτικοί περί μιας «ευρωπαϊκής απάντησης» στο ζήτημα της λαθρομετανάστευσης. Και καλό θα είναι να σταματήσουν να μας κοροϊδεύουν, καθώς ο κόσμος αργά ή γρήγορα μαθαίνει την αλήθεια. 

Ας το πάρουμε απόφαση: