ΔΙΕΘΝΗ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΑΝΩΜΑΛΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ο viral υποψηφιος (καμαρώστε έναν ιερωμένο διεθνή μαλάκα που θέλει να γίνει Πάπας!)

▶️¿FUTURO PAPA? | ​​​​​​​​​​​​👀

Así cantaba "Imagine" el cardenal Luis Antonio Tagle.😳

El filipino fue muy cuestionado por sectores de la Iglesia católica por cantar una música que dice soñar con un mundo "sin cielo, infierno ni religiones".😱pic.twitter.com/aXya6JVw4n

— DELPY 📱🎬 (@delpynews) April 26, 2025

 Του ΣΩΚΡΑΤΗ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗ

Η κανονικοποίηση της ανωμαλίας είναι εδώ, διατυπωμένη με τον πιο επίσημο τρόπο : αν δε με απατά η μνήμη μου, το τραγούδι του John Lennon  περιλαμβάνει στίχους όπως “Imagine there’s no heaven, it’s easy if you try, no hell below us, above us only sky”, και “nothing to kill or die to, and no religion too”…

Με άλλα λόγια, ο υποψήφιος για τον Παπικό θρόνο “γίνεται viral” αποδίδοντας ένα μεταξύ άλλων αθεϊστικό τραγούδι.  

Όχι και τόσο σκανδαλώδες, όταν μιλάμε για την παπική έδρα : το 2014 ο Πάπας Φραγκίσκος είχε επιτρέψει σε μουσουλμάνο κληρικό όχι απλώς να προσευχηθεί στο Βατικανό, αλλά και να ολοκληρώσει την προσευχή αυτή ικετεύοντας τον Αλλάχ για “νίκη εναντίον των απίστων…”.
 

Eνδιαφέρον έχει άλλωστε το “συντηρητικό” background των υποψηφίων για τη διαδοχή του Φραγκίσκου, πράγμα που έχει θέσει σε επιφυλακή, και καλά, τα μέλη της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας : συντηρητικό ήταν και το background του (εξακριβωμένα συνεργάτη της Αργεντινής χούντας) Χόρχε Μάριο Μπεργκόλιο στα πρώτα, πολλά χρόνια της ζωής του. Για να μεταμορφωθεί στη συνέχεια, ως Πάπας, σε ακραίο liberal και ένα από τα πιο αποτελεσματικά εργαλεία της Παγκοσμιοποίησης.
 

Παρεμπιτόντως, παρά την προτίμηση των “στοιχηματικών” προς τον Φιλιππινέζο...

 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ: Παπολατρία: «επαναστάτες» που υμνούν τον πάπα

Ο Πάπας που το έπαιζε πονόψυχος με τους λαθρομετανάστες, αλλά με ξένο κώλο.

Ούτε έναν δεν πήρε στο Βατικανό, αλλά ήθελε να ανοίξουμε τα σύνορα να έρθουν ορδές από Αφρική κ Ασία. https://t.co/xVo9WJoREB

— Antiβλά (@antivla) April 21, 2025

Θυμήθηκα που ο Πάπας ήθελε να δώσουν το Νόμπελ στον Τσίπρα, επειδή άνοιξε τα σύνορα κ μπούκαρε 1,5 εκατομμύριο ΟΡΚ.

Η πτώση της Ευρώπης ξεκίνησε από τότε. pic.twitter.com/rQOftlXhT7

— Antiβλά (@antivla) April 21, 2025

 Toυ MANOY ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ
 

Παπολατρία (η) 1. η υπερβολική εκτίμηση και ο θαυμασμός για κάποιον που εκπροσωπεί κάτι εντελώς αντίθετο με τις ιδέες και τις εκπεφρασμένες αντιλήψεις σου «τίποτα δεν είναι τόσο αποκαλυπτικό για τις πραγματικές αντιλήψεις κάποιου όσο είναι η παπολατρία»

Κάθε πάπας, ανεξαρτήτως χαρακτήρα ή προθέσεων (και τα δύο αδύνατον να τα ξέρουμε, έτσι κι αλλιώς), είναι επικεφαλής του πιο μεγάλου μηχανισμού εξουσίας στον πλανήτη, του οποίου το παρελθόν είναι γεμάτο κατάμαυρες κηλίδες. Ως μηχανισμός εξουσίας η Καθολική Εκκλησία είναι συνεπώς και ιδιαιτέρως συντηρητική.

Η εξέλιξη και η πρόοδος είναι πάντα μια μεγάλη απειλή για τις εξουσίες, ιδίως για αυτές που βασίζονται στο μεταφυσικό. Αναπόφευκτα, λοιπόν, ο επικεφαλής της Καθολικής Εκκλησίας είναι και φορέας τεράστιας εξουσίας και ιδιαιτέρως συντηρητικός, ακόμα και όταν χρησιμοποιεί «προοδευτικό» λεξιλόγιο.  

Σκοπός του δεν είναι να αλλάξει τον κόσμο, αλλά να διατηρήσει (και άμα μπορεί να μεγαλώσει) την ισχύ του οργανισμού του οποίου ηγείται. 

Οι υπερβολικοί ύμνοι με τους οποίους τον συνοδεύουν στο τελευταίο του ταξίδι πολλοί «επαναστάτες» συμπολίτες μας δείχνουν απλώς...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: H εκλογή νέου Πάπα ως τεράστια ευκαιρία να ξυπνήσει η Ευρώπη και ο χριστιανισμός (Αρκεί να μην αντικαταστήσουν το νεοταξικό σούργελο που πέθανε με μεγαλύτερο σούργελο...)

Καταθέτω στο Κονκλάβιο,την πρόταση υποψηφιότητας για νέος Πάπας,του Επισκόπου Aθανασίου Schneider.
Habemus papam ρεεεεεεε... pic.twitter.com/D1TWOkTqlg

— Nikos Appelaios (@NAppelaios) April 21, 2025

Μακάρι να ξυπνήσει η Ευρώπη και ο χριστιανισμός. Υπάρχει μια τεράστια ευκαιρία. pic.twitter.com/fkxpln99YX

— Thanos 🇮🇹🇬🇷 (@taurothanos) April 21, 2025

 

ΔΙΕΘΝΗ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Πάπας Φραγκίσκος - Ο αποθανών δεδικαίωται;

The Vatican Church in Rome must return to a Church, not a Babylon.pic.twitter.com/zO3YJGp5Tm

— RadioGenoa (@RadioGenoa) April 21, 2025

Satan's Circus. pic.twitter.com/pQnGrp7HPb

— Greg Mamishian (@GregMamishian) April 22, 2025

Πεθανε ο καθολικος Πάπας Φραγκίσκος.
Ισως το πιο σατανιασμενο και ανωμαλισμενο καθαρμα του Παπισμου τα τελευταια 200 χρονια.
Μακαρι να εκλεξουνε εναν Τεστοστερονατο Πάπα τωρα, βασει και του συντηρητικου τσουναμι Τραμπ, να επαναφερει την ταξη. pic.twitter.com/XUZdmNvAVA

— Evgenios Tzavaras 🇬🇷 (@EvgeniosTzav) April 21, 2025

 Του ΣΩΚΡΑΤΗ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗ

«Κάθε χώρα ανήκει επίσης στον ξένο. Τα αγαθά μιας περιοχής δεν πρέπει να στερούνται από έναν άπορο που προέρχεται από αλλού» – Πάπας Φραγκίσκος

Με την επικαιρότητα σε ύφεση, σανίδα σωτηρίας για τη θανατοκαταστροφολαγνική μανία των μίντια αποτελούσε ο θάνατος, του Πάπα Φραγκίσκου. Με μόνη εναλλακτική τον «τραυματισμό του Άρη Μουγκοπέτρου από κροτίδα», το newsfeed είχε κυριολεκτικά λυσσάξει : «η παρακαταθήκη του Φραγκίσκου», «ό,τι μπορούσε έκανε ο Φραγκίσκος», «γιατί φορούσε κόκκινα παπούτσια ο Φραγκίσκος», «σε λαϊκό προσκύνημα ο Φραγκίσκος» … 

Με δεδομένη την αντιπάθειά μου για τον «πάπα των φτωχών» (…των μεταναστών, της woke ατζέντας και της πράσινης ανάπτυξης) ήταν θέμα χρόνου να βουτηχτώ στην αμαρτία, γινόμενος όλο και πιο αθυρόστομος σε κάθε «notification» περί τον εκλιπόντα.
 

Με την παγκόσμια κοινότητα να εντρυφεί ήδη σε πλήθος πληροφοριών γύρω από κληρικούς, άγνωστους χθες, υποψήφιους σήμερα για το αξίωμα (…like we care, για να το θέσω αγγλιστί) η κληρονομιά του Φραγκίσκου αποτιμάται ως αυτή ενός «διαφορετικού» Πάπα, που …άλλαξε την Καθολική Εκκλησία για πάντα, θέτοντάς την ενώπιον των ευθυνών της απέναντι σε κοινωνικά προβλήματα. Ανάμεσά τους η …Κλιματική Αλλαγή, η ευλογία στους γάμους των ομοφύλων, και φυσικά ο ρατσισμός, «ιός που μεταδίδεται ταχύτατα, από τους απανταχού υποστηρικτές του εθνικισμού και της ξενοφοβίας, και από την κακομεταχείριση εκείνων που είναι διαφορετικοί».  

Ο Πάπας δεν είχε παραλείψει να επισκεφτεί τη Μυτιλήνη, εξαίροντας τη στοργική φροντίδα κάποιων για τους «μετανάστες», και κουνώντας το δάχτυλο σε όσους είχαμε πρόβλημα μ’ αυτό.

Open borders policy, από τον αρχηγό ενός …Κράτους εν Κράτει.
 

Δεν παρέλειψε να υψώσει την ποιμαντορική φωνή του ούτε εν καιρώ πανδημίας, μιλώντας για «παραβίαση των ανθρώπινων δικαιωμάτων». Εννοώντας ως τέτοια, όχι την υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού, τη μασκοφορία των παιδιών, ή τις διακρίσεις εναντίον των «αρνητών της επιστήμης», αλλά …τα fαke news και την παραπληροφόρηση περί τον Covid 19 και τα εμβόλια. Αυτά συνιστούσαν την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων για τον Πάπα της Παγκοσμιοποίησης.
 

Ο αποθανών δεδικαίωται; 

Ας το θέσω ...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ο Πάπας Φραγκίσκος των ΛΟΑΤΚΙ,των λαθρό που μιλούσε για τους φτωχούς και κάλυπτε βιαστές – Άφησε χάος, σκάνδαλα και σύγχυση

 

Πώς ο Φραγκίσκος υπονόμευσε τη Δύση, δίχασε την Εκκλησία και απέτυχε να καθαρίσει το Βατικανό

Παρουσιάστηκε ως υπερασπιστής των αδυνάμων, αλλά η παποσύνη του στιγματίστηκε από συγκάλυψη σεξουαλικών σκανδάλων και θεσμική ανεπάρκεια.

Mιλούσε για κοινωνική δικαιοσύνη και «woke» ιδανικά, προστατεύοντας φίλους που είχαν κατηγορηθεί για σεξουαλικά εγκλήματα.

O λόγος για τον Πάπα Φραγκίσκο, που σύμφωνα με το Politico στο τέλος άφησε πίσω του μια Εκκλησία διχασμένη, θεολογικά μπερδεμένη και βυθισμένη στο χάος.

Ειδικότερα, όπως επισημαίνει το περιοδικό, μόλις λίγες εβδομάδες πριν από τον θάνατό του, ο Πάπας Φραγκίσκος έκανε αυτό που ήξερε καλύτερα: εξόργιζε τους συντηρητικούς.

Με μια εντυπωσιακή παρέμβαση στα μέσα Φεβρουαρίου, ο Πάπας προκάλεσε μετωπική σύγκρουση με τη νέα κυβέρνηση των ΗΠΑ, καταδικάζοντας τα σχέδια του Προέδρου Donald Trump για απέλαση εκατομμυρίων μεταναστών χωρίς έγγραφα ως «παραβίαση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας» και κατηγορώντας τον Αντιπρόεδρο JD Vance για κατάχρηση ενός ασαφούς θεολογικού όρου.

Η Ουάσινγκτον αντέδρασε με την αναμενόμενη οργή, αλλά η Αγία Έδρα δεν πτοήθηκε.

Ήταν μια χαρακτηριστική κίνηση Φραγκίσκου: παρορμητική, ενστικτωδώς προστατευτική προς τους φτωχούς και αδύναμους, και – ευτυχώς – ελαφριά σε θεολογική ορολογία.

Ήταν όμως και ενδεικτική της προθυμίας του να εγκαταλείψει τις διπλωματικές ευγένειες και να ακολουθήσει έναν διχαστικό, ειλικρινή λόγο σε μια εποχή αυξανόμενου κατακερματισμού.

Ο Φραγκίσκος, που πέθανε τη Δευτέρα του Πάσχα σε ηλικία 88 ετών, αφήνει πίσω του μια σύνθετη κληρονομιά.

Εξελέγη το 2013 με εντολή να εξυγιάνει την Εκκλησία, μετά την αιφνιδιαστική παραίτηση του προκατόχου του Βενέδικτου ΙΣΤ’ εξαιτίας του σκανδάλου «Vatileaks».

Ήταν ο πρώτος Λατινοαμερικανός και Ιησουίτης Ποντίφικας, και ο πρώτος που πήρε το όνομα Φραγκίσκος – αναφορά στον Άγιο Φραγκίσκο της Ασίζης, υπερασπιστή των φτωχών τον 13ο αιώνα.

Ωστόσο, φεύγει από μια Εκκλησία που, ενώ εξωτερικά εμφανίζεται αφοσιωμένη στην υπεράσπιση των αποκλεισμένων, έχει καταβάλει ελλιπείς προσπάθειες να αντιμετωπίσει τα δικά της σφάλματα – από σεξουαλικές κακοποιήσεις μέχρι κακοδιαχείριση οικονομικών.

Ο Jorge Mario Bergoglio γεννήθηκε το 1936 στο Μπουένος Άιρες από Ιταλούς μετανάστες: τον Μάριο, εργαζόμενο στους σιδηρόδρομους, και τη Ρεγγίνα, νοικοκυρά.

Φέρεται να ήταν έξυπνος, σκανταλιάρης και λάτρης του ποδοσφαίρου. Εργάστηκε ως πορτιέρης σε νυχτερινά μαγαζιά και καθαριστής, προτού σπουδάσει χημεία και δουλέψει ως τεχνικός σε εργαστήριο τροφίμων.

Μια σοβαρή πνευμονία το 1957 οδήγησε στην αφαίρεση μέρους του ενός του πνεύμονα.

Λίγο αργότερα μπήκε στο Τάγμα των Ιησουιτών, ύστερα από μια εμπνευσμένη – όπως λέγεται – επίσκεψη σε έναν τοπικό ιερέα.

Ο Bergoglio αρχικά πάλευε να συμφιλιώσει την ιερατική του κλίση με πιο «πολιτικές» ορμές, παραδεχόμενος αργότερα ότι είχε «μαγευτεί» από μια νεαρή γυναίκα που γνώρισε στο σεμινάριο.

Ωστόσο, ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία της Εκκλησίας της Αργεντινής, χτίζοντας φήμη μεγαλόψυχου και αποκτώντας το προσωνύμιο «επίσκοπος των παραγκουπόλεων» επειδή διπλασίασε τον αριθμό ιερέων στις φτωχογειτονιές του Μπουένος Άιρες.

Ήδη τότε ήταν διχαστική φιγούρα: κατά τη διάρκεια του αιματηρού «βρώμικου πολέμου» της στρατιωτικής χούντας στη δεκαετία του ’70, κατηγορήθηκε για σιωπηρή συνενοχή όταν ο στρατός απήγαγε αντικαθεστωτικούς ιερείς υπό την ευθύνη του. Άλλοι, όμως, υποστηρίζουν πως προσπάθησε να τους προστατεύσει.

Στην Αιώνια Πόλη

Όπως αναφέρει το Politico, ο Φραγκίσκος ενσάρκωσε το γνώριμο ύφος ταπεινότητας και απλότητας όταν έγινε καρδινάλιος από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β’ το 2001, αποκτώντας φήμη για την αποφυγή της πολυτέλειας, τη λιτή ζωή και τη χρήση δημόσιων μέσων μεταφοράς. Μετά την παραίτηση του Βενέδικτου, ενσάρκωσε τις ελπίδες των μεταρρυθμιστών για μια Εκκλησία που διψούσε για αλλαγή, και έγινε ο πρώτος μη Ευρωπαίος Πάπας από τον 8ο αιώνα και τον Σύρο Πάπα Γρηγόριο Γ’.

Η παποσύνη του σηματοδότησε ρήξη με το απόμακρο, ακαδημαϊκό ύφος του Βενέδικτου.

Πρωτοστάτησε στη μετατροπή της Εκκλησίας σε «νοσοκομείο πεδίου μάχης», με προτεραιότητα στους αδύναμους και μειώνοντας τη σημασία θεμάτων σεξουαλικότητας.

Το 2013, είπε: «Ποιος είμαι εγώ για να κρίνω;», όταν ρωτήθηκε αν ένας ομοφυλόφιλος μπορεί να γίνει ιερέας.

Αυτό το μήνυμα σήμανε την έναρξη της πολυετούς προσπάθειας του Φραγκίσκου να υλοποιήσει τις προοδευτικές φιλοδοξίες της Δεύτερης Βατικανής Συνόδου – της παγκόσμιας συνόδου της δεκαετίας του ’60 που επιχείρησε να ευθυγραμμίσει την Εκκλησία με τις φιλελεύθερες επαναστάσεις της εποχής.

Από την αρχή πρόβαλε μηνύματα ανεκτικότητας, υπερασπίστηκε τους μετανάστες και καταδίκασε την υπερβολή του καπιταλισμού, ενώ προσπαθούσε να ισορροπήσει με τις συντηρητικές αξίες των ταχέως αναπτυσσόμενων καθολικών πληθυσμών σε Αφρική, Ασία και Λατινική Αμερική.

Σε κάποιο βαθμό κατάφερε να διαβρώσει τις χιλιετίες δομών της Εκκλησίας, ανοίγοντας υψηλόβαθμα αξιώματα σε γυναίκες και λαϊκούς.

Όμως, συνολικά, αυτές οι αποσπασματικές προσπάθειες ενόχλησαν τους συντηρητικούς και απογοήτευσαν τους φιλελεύθερους.

Για παράδειγμα, διατήρησε τα εμπόδια στη χειροτονία γυναικών και αναγκάστηκε να αποδυναμώσει μια ιστορική δήλωση υπέρ της ευλογίας ομόφυλων ζευγαριών λόγω αντίδρασης Αφρικανών επισκόπων.

Ο Φραγκίσκος ήταν επίσης διχαστικός στη διεθνή σκηνή.

Κέρδισε τον θαυμασμό πιστών στο Παγκόσμιο Νότο, αλλά δέχτηκε σκληρή κριτική από δυτικούς υποστηρικτές για τις εκκλήσεις ειρήνης στην Ουκρανία, τη σιωπή για την καταπίεση θρησκευτικών μειονοτήτων στην Κίνα και τις δριμείες καταγγελίες του για την ισραηλινή εισβολή στη Γάζα — στοιχεία ενός σύνθετου κοσμοειδώλου που διαμορφώθηκε στην αριστερή, περονιστική Αργεντινή.

Το ηγετικό του στυλ ήταν επίσης απρόβλεπτο: ακύρωνε σχέδια μετά από δημοσιογραφικές διαρροές ή υπαναχωρούσε από υποσχέσεις.

Όλα αυτά συνέβαλαν στην ενίσχυση μιας ριζοσπαστικοποιημένης συντηρητικής φράξιας — ιδίως στις ΗΠΑ.

Η αντιπολίτευση

Σύμφωνα με τον Politico, αρχηγός της αντίστασης στον Φραγκίσκο ήταν ο υπερσυντηρητικός Καρδινάλιος Raymond Burke, γνωστός για τις υπερβολικά θεατρικές του αμφιέσεις και τις δηλώσεις ότι η Καθολική Εκκλησία είναι «υπερβολικά θηλυκοποιημένη», κατηγορώντας τα κορίτσια-παπαδάκια για την έλλειψη ιερέων.

Ο Burke συγκρούστηκε επανειλημμένα με τον Φραγκίσκο, μεταξύ άλλων για δήθεν διανομή προφυλακτικών στη Μιανμάρ από τους Ιππότες της Μάλτας.

Οι επιθέσεις του συνεχίστηκαν για χρόνια: αντιτάχθηκε στην κατάργηση του αποκλεισμού κοινωνίας σε διαζευγμένους, κατήγγειλε τη μεταρρύθμιση της παραδοσιακής Λατινικής λειτουργίας.

Ο Πάπας τον παραμέρισε σιωπηλά, αφαιρώντας του ακόμα και το δικαίωμα διαμονής σε επιδοτούμενο διαμέρισμα στο Βατικανό.

Ο Φραγκίσκος, πάντως, δεν ήταν κανένα «αρνάκι». Πίσω από την πατρική του εικόνα κρυβόταν η ικανότητα να παίζει αντιπάλους μεταξύ τους και να τους αιφνιδιάζει.

Επιπλέον, δεν δίσταζε να τους προσβάλλει, αποκαλώντας τους συντηρητικούς επικριτές του «ψυχικά ασταθείς».

Οι συντηρητικοί, από την πλευρά τους, είχαν αναγάγει τον Βενέδικτο σε τοτέμ αξιών όσο ζούσε.

Υποστήριζαν ότι ο θρόνος του Πέτρου ήταν κενός επί Φραγκίσκου – κάποιοι τον αποκαλούσαν ακόμα και «αντίχριστο».

Ενισχύθηκαν και από τα λάθη του Φραγκίσκου, όπως η αποτυχημένη διαχείριση των οικονομικών του Βατικανού.

Το 2017, ένας κορυφαίος ελεγκτής απομακρύνθηκε μυστηριωδώς, οδηγώντας σε αποτυχημένη επένδυση σε ακίνητα στο Λονδίνο και στην καταδίκη του πρώην καρδιναλίου Angelo Bekiou.

Ο Φραγκίσκος τον συνάντησε κατ’ ιδίαν ενόσω εκκρεμούσε η δίκη, δημιουργώντας αμφιβολίες για την κρίση του.

Η στάση του απέναντι σε κατηγορίες κακοποίησης επίσης προκάλεσε ανησυχία. Προστάτεψε ή ακόμη και προήγαγε στενούς φίλους που κατηγορούνταν για σοβαρά σεξουαλικά εγκλήματα, όπως τον Ιησουίτη ιερέα και καλλιτέχνη ψηφιδωτών Marko Rupnik, τα έργα του οποίου επαναπαραγγέλθηκαν από το Βατικανό ακόμη και μετά από κατηγορίες για βιασμό.

Η ασυνέπεια ίσως υπήρξε το κύριο γνώρισμα της παποσύνης του. Αντί να μεταρρυθμίσει την Εκκλησία, αφήνει πίσω του χάος — και ένα θεολογικό αδιέξοδο για τον επόμενο Ποντίφικα.

Καθώς οι συντηρητικοί ετοιμάζουν τα μαχαίρια τους, η επερχόμενη μάχη αναμένεται σφοδρή.

Από τη μία, ο Φραγκίσκος αναμόρφωσε γεωγραφικά την ηγεσία της Εκκλησίας, έχοντας διορίσει 110 από τους 138 καρδιναλίους που θα εκλέξουν τον διάδοχό του — πολλοί εκτός Ευρώπης.

Αλλά γνώστες του Βατικανού προειδοποιούν ότι...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΟΛΑΓΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ο Πάπας στη Λέσβο

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Τα διεθνή μέσα αναφέρθηκαν στην επίσκεψη του Πάπα, ενώ παρέβλεψαν την πρωτιά του Ν. Ανδρουλάκη.  

Θα μου πείτε η Kαθολική Eκκλησία είναι αιρετική, όπως φώναζε εκείνος ο ιερέας στην είσοδο της Αρχιεπισκοπής, απελπισμένος γιατί κανείς δεν του έδινε σημασία. Απλώς αυτή η αίρεση έχει πάνω από ένα δισεκατομμύριο πιστούς στη σημερινή οικουμένη κι όταν μιλάει ο «αιρεσιάρχης» της, ο Πάπας, σε αυτούς απευθύνεται.  

Υπάρχουν οι ζηλωτές της Ορθοδοξίας, αλλά υπάρχουν και οι ζηλωτές της πολιτικής ορθότητας. Χάρη στον υπουργό Εξωτερικών του Βατικανού, τον σεβασμιότατο Πάολο Ταορμίν, που συνόδευε τον Πάπα Φραγκίσκο στην επίσκεψή του στην Αθήνα, γλιτώσαμε από τη λογοκρισία του ονόματος των Χριστουγέννων. Κατά την κυρία Ντάλι, επίτροπο Ισότητας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, το όνομα Χριστούγεννα μπορεί να αποκλείσει πολλούς μη χριστιανούς πολίτες της Ευρώπης από την καταναλωτική ευωχία των ημερών. Ο Πάπας Φραγκίσκος στην ομιλία του στη Λέσβο προσφώνησε το κοινό του «Αδελφές και Αδελφοί», αποκλείοντας όσους δεν αποδέχονται τη δυαδική ταυτότητα. Επιπλέον, τους κάλεσε να προσευχηθούν στη Θεομήτορα Μαρία, όνομα που μερικές ημέρες πριν η επίτροπος Ισότητας της Ε.Ε. είχε χαρακτηρίσει ακραίο, ει μη προκλητικό, απέναντι στους μουσουλμάνους πολίτες της Ευρώπης.

Οσο θυμάμαι, είναι η τρίτη φορά τα τελευταία χρόνια που επισκέπτεται Πάπας τη χώρα μας. 

Το 2001, όταν ο Ιωάννης Παύλος είχε ζητήσει συγγνώμη από τον τότε Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χριστόδουλο για τις Σταυροφορίες.  

Το 2016, ο Πάπας Φραγκίσκος όταν η χώρα, και η Ευρώπη, ήταν ακόμη ανοχύρωτη απέναντι στην ορμή των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών. 

Το 2021, και πάλι ο Πάπας Φραγκίσκος, αυτήν τη φορά στο ΚΥΤ του Καρά Τεπέ στη Λέσβο. Συγκρατώ την αποστροφή του: «Θέλω να ευχαριστήσω τον ελληνικό λαό για την υποδοχή των προσφύγων». Και δεν μπορώ να αγνοήσω την αναφορά του στον κλασικό πολιτισμό των Ελλήνων και στον Ελι Βίζελ, επιβιώσαντα του Αουσβιτς. Οπως και να το πάρουμε, ό,τι κι αν πιστεύουμε, ο χριστιανισμός είναι κομμάτι του ευρωπαϊκού πολιτισμού.

Ας είμαστε ρεαλιστές. Οταν ο Πάπας ζητεί τη συμπαράσταση της Ευρώπης στο έργο της Ελλάδας, ο λόγος του έχει ένα βάρος που ξεπερνά την αμεσότητα της συγκυρίας. «Να σταματήσει το ναυάγιο του πολιτισμού», διακήρυξε. Η Χριστιανική Εκκλησία θεωρεί πολιτισμικό της χρέος να αποτρέψει τα ναυάγια στη Μεσόγειο. Γιατί έχει βρει τον τρόπο να συνυπάρχει με τις αξίες του εκκοσμικευμένου κράτους. Το ερώτημα είναι...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ: Ο Πάπας της Ρώμης ως εκπρόσωπος ΜΚΟ

             (Κάτω τα κουλά σου από το λαθρομαχμουτολάγνο εκκλησιαστικό σούργελο...)
  

Η επίσκεψη του επικεφαλής της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας στην Ελλάδα διαφημίστηκε όσο λίγες, και σίγουρα θα άφηνε θετικές εντυπώσεις στους πολίτες της χώρας μας αν ο Πάπας Φραγκίσκος περιοριζόταν στα του οίκου του – δηλαδή, στην πνευματική καθοδήγηση του ποιμνίου του.

Oμως, ο Ποντίφικας, ερχόμενος εδώ, έκανε δηλώσεις που ταιριάζουν περισσότερο σε εκπρόσωπο ΜΚΟ -οι οποίες δεν παύουν να κουβαλούν εδώ πληθυσμούς ισλαμιστών εποίκων-, αλλά και υπουργού της κυβέρνησης που δικαιολογεί τις επιλογές της και προετοιμάζει τους πολίτες για τις επόμενες κινήσεις της.  

Παρουσίασε τους ισλαμιστές εποίκους σαν νέους «Οδυσσείς», υπερασπίστηκε τη Συμφωνία των Πρεσπών και μίλησε, εναρμονισμένος με την κεντρική παγκόσμια «γραμμή», για θέματα όπως η κλιματική αλλαγή.  

Στη συνέχεια, ο Πάπας πήγε να… επιθεωρήσει τα Κέντρα Υποδοχής και Ταυτοποίησης Μεταναστών στη Λέσβο, λες και ήταν κυβερνητικό στέλεχος που πραγματοποιεί επίσκεψη σε χώρο ο οποίος υπάγεται στις αρμοδιότητες του υπουργείου του.

Αν ο Πάπας ήταν ειλικρινής σε όλα όσα ανέφερε για την πενία των ταλαιπωρημένων ανθρώπων που περνούν τα ελληνικά σύνορα, τότε θα άνοιγε τα σεντούκια του Βατικανού και θα διοχέτευε τμήμα του ασύλληπτου πλούτου που διαθέτει η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία στην αντιμετώπιση της φτώχειας στον πλανήτη. Καλά είναι τα λόγια -ειδικά αν προέρχονται από πρόσωπα κύρους, όπως εκείνος-, αλλά δεν γεμίζουν το τσουκάλι. 

Επίσης, ο Πάπας, ο οποίος διαθέτει και κοσμική εξουσία, αντί να επιθεωρεί τις δομές που έχει η εξαθλιωμένη Ελλάδα για τους εποίκους, ας γκρεμίσει τα τείχη του Βατικανού για να εγκατασταθούν εκεί όσοι κακοπερνούν στη χώρα μας ή σε άλλη χώρα στην οποία έχουν καταλήξει.

Επίσης, ο Πάπας Φραγκίσκος θα μπορούσε να παροτρύνει τις χώρες όπου επικρατεί το καθολικό στοιχείο να αναλάβουν τη φιλοξενία των πληθυσμών που φτάνουν στην Ευρώπη.

Όμως, ο Πάπας, αντί να πράξει κάτι ουσιαστικό, περιορίστηκε σε ευχολόγια και υποδείξεις, λησμονώντας κάτι σημαντικό: 

 

ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Οταν ο Πάπας ευλογεί ρομπότ

Του ΠΑΥΛΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Πριν από μερικές εβδομάδες στην Ακαδημία Ζωής του Βατικανού (Pontifical Academy of Life) πραγματοποιήθηκε συνέδριο με θέμα το μέλλον της ανθρωπότητας δίπλα στα ρομπότ.  

Ο ίδιος ο Πάπας Φραγκίσκος ενδιαφέρεται συστηματικά για την επίδραση της τεχνολογίας, και μάλιστα πρόσφατα το Βατικανό υπέγραψε συμφωνία συνεργασίας με τη Microsoft, με στόχο την εμφύσηση ηθικών αρχών στην τεχνολογική εξέλιξη.

Ανάμεσα στις ατραξιόν του συνεδρίου ήταν ένα ρομπότ που άρχισε να ψέλνει σε πέντε γλώσσες. Ενώ εμείς στην Ελλάδα διαφωνούμε αν οι ιερείς θα πρέπει να πληρώνονται ή όχι από το κράτος, ο ηγέτης των ρωμαιοκαθολικών φαίνεται να εκτιμά ότι η διάδοση των μηνυμάτων της ειρήνης και της αγάπης θα μπορούσε θεωρητικά να γίνει πιο γρήγορα, πιο αποτελεσματικά και πιο οικονομικά από ρομπότ.

Το ζήτημα των ρομπότ όμως δεν είναι απλώς και μόνον ένα θέμα υποκατάστασης εργαζομένων από μηχανές. Ενώ ο προβληματισμός ξεκινά από τη θέση των μηχανών στη σύγχρονη οικονομία της αγοράς, η συζήτηση γρήγορα φθάνει στο πεδίο της οντολογίας. 

Ποιοι είμαστε; Τι σημαίνει εαυτός, συνείδηση και νοημοσύνη; Εχουν τα ρομπότ ψυχή; 

Ενας από τους κορυφαίους επιστήμονες ρομποτικής, ο Ιάπωνας Χιρόσι Ισιγκούρο, συμμετείχε στο συνέδριο του Βατικανού και υποστήριξε ότι τα ρομπότ ασφαλώς έχουν ψυχή. Στους πολιτισμούς της Ανατολής, όλα τα αντικείμενα έχουν ψυχή. Επομένως, οι Ιάπωνες αποδέχονται εύκολα ότι και τα ρομπότ έχουν ψυχή. Κι αν έχουν ψυχή θα αποκτήσουν και δικαιώματα. Εμείς θα θεσμοθετήσουμε τα δικαιώματα των ρομπότ, όπως θεσμοθετήσαμε τα δικαιώματα των ζώων.

Το καταπληκτικό είναι όμως ότι...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Και ο Πάπας στα Σκόπια

Του ΣΤΑΥΡΟΥ ΤΖΙΜΑ

Ο Πάπας Φραγκίσκος επισκέπτεται την Τρίτη τη Βόρεια Μακεδονία και ο Ζόραν Ζάεφ του επιφυλάσσει θερμή υποδοχή, κηρύσσοντας αργία στις δημόσιες υπηρεσίες και διανέμοντας δεκάδες χιλιάδες «εισιτήρια» σε όσους θέλουν να παρακολουθήσουν τη δημόσια θεία λειτουργία στην κεντρική πλατεία των Σκοπίων. 

Στη Βόρεια Μακεδονία υπάρχουν ελάχιστοι ρωμαιοκαθολικοί, αλλά αυτό καθόλου δεν μειώνει τη σημασία του ταξιδιού του Ποντίφικα, ο οποίος αναμένεται να «ευλογήσει» τη συμφωνία των Πρεσπών αναδεικνύοντάς την σε πρότυπο διευθέτησης και άλλων διαφορών (Κόσοβο, Βοσνία) στα Βαλκάνια και όχι μόνον.  

Εν προκειμένω το Βατικανό ασκεί τη δική του επιρροή στα βαλκανικά δρώμενα. Δεν πρέπει να ξεχνάμε τον ρόλο του Πάπα Βοϊτίλα στην πτώση τού ούτως ή άλλως ετοιμόρροπου οικοδομήματος του «υπαρκτού σοσιαλισμού», ούτε και τη συμβολή του Βατικανού στην κατάρρευση της Γιουγκοσλαβίας.

Ηταν το Βατικανό που αναγνώρισε, πρώτο αυτό, την αποσχισθείσα Κροατία το 1991 ως ανεξάρτητο κράτος και είναι χαρακτηριστικά τα όσα είχε αποκαλύψει, μιλώντας στον γράφοντα για τις ανάγκες βιβλίου για την κατάρρευση της Γιουγκοσλαβίας (σελ. 336), ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. «Ο φίλος μου Τζούλιο Αντρεότι, πρωθυπουργός τότε της Ιταλίας, μου είχε γίνει φορτικός πιέζοντάς με να αναγνωρίσουμε την Κροατία. Τον ρώτησα τότε: Μα τι σε έχει πιάσει, Τζούλιο, και λύσσαξες με αυτό το θέμα; “Δεν μ’ αφήνει σε ησυχία ο Πάπας, μου τηλεφωνεί δύο φορές την ημέρα και αξιώνει να αναγνωρίσουμε τους Κροάτες”. Το Βατικανό είχε κινητοποιηθεί σε αυτή την υπόθεση», μου απάντησε. 

Και δεν ήταν η μοναδική περίπτωση, ούτε, προφανώς, και ο Πάπας είναι ο μόνος που ασκεί θρησκευτική διπλωματία πίσω από τα βόρεια σύνορά μας και στην Ανατολική Ευρώπη, όπου βρίσκεται σε εξέλιξη ένα πολύπλοκο παιχνίδι επιρροής. 

Η πανίσχυρη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία είναι για το Κρεμλίνο...

ΚΟΣΜΟΣ - ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ: Η Αγία Εδρα απαγορεύει την τέφρα στα σπίτια

Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία προτιμά την ταφή από την καύση των νεκρών. Ομως, στη δεύτερη περίπτωση η τέφρα του αποβιώσαντος θα πρέπει να φυλάσσεται σε «ιερό μέρος» και δεν μπορεί να παραμένει μέσα στην κατοικία, να διανέμεται στα μέλη της οικογένειας, ούτε επιτρέπεται να διασκορπίζεται.

Οι νέες οδηγίες που δόθηκαν χθες στη δημοσιότητα από την Αγία Εδρα αναφέρουν, μεταξύ άλλων, ότι είναι πιθανό να αρνηθεί ο ιερέας να τελέσει την εξόδιο ακολουθία σε περίπτωση που ο νεκρός είχε εκφράσει την επιθυμία να διασκορπιστεί η τέφρα του. Επίσης, στη σχετική εγκύκλιο αναφέρεται ότι δεν επιτρέπεται η διατήρηση της τέφρας στην κατοικία, αν και θα γίνονται ελάχιστες εξαιρέσεις σε αυτόν τον κανόνα με πολύ αυστηρά κριτήρια.

Επί πολλούς αιώνες, η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία απαγόρευε την καύση των νεκρών, διότι ως πρακτική αντιτίθετο με τις χριστιανικές διδασκαλίες σχετικά με την Ανάσταση. Τελικά, όμως, συμφώνησε στην καύση των νεκρών το 1963, χωρίς ποτέ να αποδεχθεί την πρακτική.

Οπως επισημαίνεται στις νέες οδηγίες...

ΠΡΟΣΩΠΑ - ΘΡΗΣΚΕΙΑ: Ο Πάπας αγιοποίησε τη Μητέρα Τερέζα

Η Μητέρα Τερέζα, η καλόγρια που αφιέρωσε τη ζωή της για να πολεμήσει τη φτώχεια στην Ινδία, αγιοποιήθηκε την Κυριακή σε μια ειδική τελετή χοροστατούντος του Πάπα Φραγκίσκου και με την παρουσία χιλιάδων πιστών στην Πλατεία του Αγίου Πέτρου. 

Πολλοί ήταν εκείνοι που έσπευσαν στο Βατικανό προτού ξημερώσει προκειμένου να εξασφαλίσουν μία καλή θέση για να παρακολουθήσουν την τελετή.

 

Η Μητέρα Τερέζα της Καλκούτας, όπου ίδρυσε και το φιλανθρωπικό της ίδρυμα, ανακηρύχτηκε αγία 19 χρόνια μετά τον θάνατό της.
 

Αλβανικής καταγωγής, η καθολική μοναχή είχε ιδρύσει το Τάγμα Ιεραπόστολοι της Φιλανθρωπίας, το οποίο είχε πολυετή φιλανθρωπική δράση κυρίως στην Ινδία. Το 1979 της απονεμήθηκε το Νόμπελ Ειρήνης.
 

Τη διαδικασία για την αγιοποίησή της είχε ξεκινήσει ο Πάπας Ιωάννης-Παύλος Β’, δύο χρόνια μετά τον θάνατό της, το 1997. Της έχουν αποδοθεί δύο «θαυματουργές» θεραπείες ασθενών.

ΒΗΜΑ

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ενας... άγιος βάζει φωτιά στις σχέσεις Κροατίας - Σερβίας

Ο Αλοΐσιος Στέπινατς (δεξιά) με τον Αντε Πάβελιτς (τέταρτο από δεξιά), ηγέτη του φιλοναζιστικού κροατικού κράτους και του φασιστικού κινήματος Ουστάσι

Του ΣΤΑΥΡΟΥ ΤΖΙΜΑ

Ενα φάντασμα πλανιέται πάνω από τον Δούναβη, το φάντασμα ενός καρδιναλίου, και απειλεί να αποσταθεροποιήσει τις εύθραυστες σχέσεις Σερβίας και Κροατίας, που αποτελούν τους βασικούς πυλώνες ειρήνευσης στη Δυτική Βαλκανική μετά την κατάρρευση της Γιουγκοσλαβίας. 

Με τις πληγές τής μεταξύ τους αιματηρής πολεμικής σύγκρουσης, στις αρχές της δεκαετίας του 1990, να χαίνουν ακόμα και το εθνικό μίσος να υπονομεύει τις όποιες προσπάθειες για καλή γειτονία, η πολύκροτη υπόθεση της «αγιοποίησης» από το Βατικανό τού, καταδικασμένου ως συνεργάτη των Γερμανών Κροάτη καρδιναλίου την εποχή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, Αλοΐσιου Στέπινατς, ανεβάζει επικίνδυνα την ένταση στις δαλματικές ακτές.
 

Για τους Σέρβους, αλλά και τους ορθοδόξους γενικότερα, είναι ο «αρχιεπίσκοπος της γενοκτονίας», «ο μεγαλύτερος κληρικός εγκληματίας πολέμου». Τον κατηγορούν, και έχει καταδικαστεί γι’ αυτό, ότι όχι μόνο ανέχθηκε, αλλά «ευλόγησε» την εξόντωση σε στρατόπεδα συγκέντρωσης της Κροατίας οκτακοσίων χιλιάδων ορθόδοξων Σέρβων, ογδόντα χιλιάδων Εβραίων και τριάντα χιλιάδων Ρομά κατά το διάστημα 1941-1945 από το φιλοναζιστικό κροατικό κράτος των Ουστάσι, που ιδρύθηκε με τη βοήθεια του Χίτλερ και του Μουσολίνι «δι’ ευχών» του Βατικανού.
 

Για τους Κροάτες, αντιθέτως, ο Στέπινατς είναι ένας σπουδαίος άνδρας, μια πατριωτική φυσιογνωμία που συνέβαλε αποφασιστικά στην ίδρυση, στην Κατοχή, της πρώτης ανεξάρτητης κροατικής οντότητας, η οποία αποτέλεσε τον θεμέλιο λίθο για τη δημιουργία, μισό αιώνα μετά, του σημερινού σύγχρονου κράτους της Κροατίας.
 

Εκτός από ήρωας, ο αμφιλεγόμενος καρδινάλιος είναι στην Κροατία και εθνομάρτυρας λόγω των διώξεων που υπέστη μετά τον πόλεμο από το γιουγκοσλαβικό κομμουνιστικό καθεστώς του συμπατριώτη του Τίτο, με την κατηγορία για συνεργασία με τους ναζί και εμπλοκή σε εγκλήματα πολέμου. Με τη διάλυση του κράτους των Ουστάσι από τους παρτιζάνους του στρατάρχη και τη συγκρότηση της μεταπολεμικής Γιουγκοσλαβίας, ο Στέπινατς καταδικάστηκε το 1946 σε κάθειρξη δεκαέξι ετών. Ωστόσο έμεινε στη φυλακή μόνο πέντε χρόνια καθώς αποφυλακίστηκε, κατόπιν πιέσεων του Βατικανού, το 1951, για να περάσει το υπόλοιπο της ζωής του, έως το 1960 οπότε και πέθανε, υπό αστυνομική επιτήρηση.
 

Παρότι τα εναντίον του στοιχεία και οι μαρτυρίες για την εξόντωση Σέρβων, Εβραίων και Τσιγγάνων στα διαβόητα στρατόπεδα Jasenovac και Jastrebarsko, τα οποία με εντολή του στελεχώθηκαν από καθολικούς ιερείς και μοναχούς, ήταν συντριπτικά, στη συλλογική κροατική εθνική συνείδηση παρέμενε ένα μυθικό πρόσωπο. Ετσι, μετά τη διάλυση της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας το 1991 και τη συγκρότηση ανεξάρτητου κράτους, όχι μόνο κινήθηκαν οι διαδικασίες για την αποκατάστασή του, αλλά το Βατικανό προχώρησε, παρά τις σερβικές φωνές και τις αντιδράσεις αντιφασιστικών, αντιρατσιστικών και εβραϊκών οργανώσεων διεθνώς, στην αγιοποίησή του, το 1998, από τον επίσης αγιοποιηθέντα Πάπα Ιωάννη-Παύλο Β΄. Ο διάδοχός του, μάλιστα, Βενέδικτος ΙΣτ΄, επισκεπτόμενος αργότερα τον τάφο του Στέπινατς, δεν δίστασε να τον χαρακτηρίσει «μεγάλο ιερωμένο» και «υποδειγματική μορφή ανθρωπισμού», προκαλώντας εκ νέου την μήνιν Σέρβων και ορθοδόξων.
 

Ολα αυτά θα ανήκαν πλέον στην Ιστορία, εάν... 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Μεγαλεία!

Της ΛΙΑΝΑΣ ΚΑΝΕΛΛΗ

(Από το "ΠΑΤΡΙΔΟΓΝΩΜΟΝΙΟ" του "ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ")

Η ...μετεωρολογική υπηρεσία διεθνών καπιταλιστικών συμφερόντων προαναγγέλλει μαύρο πρωτομαγιάτικο καιρό για το φετινό μας Πάσχα. Βροχές, καταιγίδες, τσουνάμια, νέφη σκόνης και λάσπης, βομβαρδισμός λαού από μέτρα, ώστε περήφανος να διεκδικήσει μια ταφόπλακα στα μέτρα του με λαμπρή επιγραφή αντάξια της Ιστορίας του. Κι επειδή, ως γνωστόν, συμφωνία με τον καιρό δεν υπέγραψε ποτέ κανείς, οσονδήποτε επιφανής κι αν ήταν, αυτοανακηρυχτήκαμε σε χώρα υπάκουων ξεγελασμένων και καλέσαμε τον Πάπα στη Λέσβο. Με παραστάτες Πατριάρχη κι Αρχιεπίσκοπο. Και έτσι δικαιωθήκαμε όσοι ελάχιστοι καχύποπτοι, και μάλιστα χωρίς την άδεια της «ΕΣΗΕΑ», αναρωτιόμασταν το Σεπτέμβρη του 2014 τι συζήτησε ο ποντίφιξ στο Βατικανό με τον «ακτιβιστή» Αλέξη, όπως μας πληροφορούσε μια βδομάδα μετά το παντοδύναμο κρατίδιον - έδρα της Αγίας και μη, Δύσης...

Στη Λέσβο λοιπόν, υπό τον μανδύα του τρομοκρατικού ρίγους που προξενούν οι ανεξέλεγκτες μεταναστευτικές ροές, όταν μάλιστα συμπίπτουν και με θηριώδεις, ελέγξιμες όμως, παναμέζικες διαρροές, δηλαδή σ' ένα καυτό σημείο (hot spot) μεταξύ κολασμένων ακτών που υποδέχονται σκυλοπνιγμένους και υπεράκτιων εταιρειών που φιλοξενούν κεφάλαια - κυνηγούς φοροπαραδείσων, θα εμπεδωθεί η κυριαρχία της Χριστιανικής Ευρώπης έναντι της Ισλαμικής Απειλής!!!

Αυτό το «επικοινωνιακό» καθόλου πυροτέχνημα έχει σημασία τόσο μεγάλη που δεν την βλέπει κανείς εύκολα.  

Είναι, κι όταν θα φανεί θα είναι αργά, η σφραγίδα νομιμοποίησης στις λαϊκές συνειδήσεις τού κόσμου ολάκερου, του νέου αγκυλωτού σταυρού, της σβάστικας του 21ου αιώνα. Που όπως και στον εικοστό, δεν θα αιματοκύλαγε την Οικουμένη χωρίς την ανοχή ή και την έμπρακτη συνδρομή των θρησκευτικών πολυεθνικών εταιρειών - ιδρυμάτων. Μέσα σε λίγες ώρες, το Αιγαίο θα γίνει κάτι σαν έδρα ενός ακόμη φαλαγγίτικου Opus Dei, με τέτοια γκλαμουριά και ταπεινότητα, που θα σκεπάσει κάθε σκοτεινή δραστηριότητα αναρίθμητων των άλλων ΜΚΟ, που δρουν απ' άκρο σ' άκρο του φερόμενου ως πολιτισμένου κόσμου. Μετά, το όσκαρ θα ωχριά και θα μας περισσεύει.

Ρισκάρω την εκτίμηση πως η επίσκεψη μας «φυτεύτηκε» από κτηματομεσίτες και τσακάλια του διεθνούς κοντραμπάντου μεγέθους ενός Σόρος τουλάχιστον. Εξασφαλίζει δε πολλά σε πολλούς ενδιαφερόμενους, μη συμπεριλαμβανομένων των μεταναστών. Για παράδειγμα, θα διευρύνει τα... πνευματικά σύνορα τόσο ώστε να θεωρείται ευλογία η παρουσία εθνικών και πολυεθνικών στρατών στο εσωτερικό των χωρών, για την αστυνόμευση της ειρήνης και της τάξης. Θα διατηρήσει κι ενδεχομένως υποδαυλίσει τη συσπείρωση απολιτικοποιημένων μαζών «στη σύγκρουση των πολιτισμών». Ετσι ώστε ο λυσσαλέος ενδοκαπιταλιστικός ανταγωνισμός να μετακινεί και να καίει θηριώδη κεφάλαια, πάνω στα κομμένα κεφάλια εκείνων των κρίσιμων πληθυσμιακών θυλάκων, όπου δηλαδή ο διαχωρισμός σε εθνοεπιβιωτικούς και διεθνοαλληλέγγυους κρύβει τις μαύρες τρύπες - εδάφη καλλιέργειας τοπικών χιτλερίσκων. Στη μεγάλη εικόνα λοιπόν, η χώρα που δεν μπορεί να φυλάξει τα... ευρωπαϊκά σύνορα, φυλάει μια επίσκεψη - αστραπή του Πάπα! Ετσι στήνονται οι εξουσιαστικές οφσόρ των εντυπώσεων. Με αφορμή τις «αποθήκες ψυχών», η «χειραγώγηση των ψυχών» είναι καπιταλιστική υπεραξία που δύσκολα καταχωρίζεται στα κέρδη, αλλά πολύ εύκολα ανιχνεύεται στο κόστος εξαθλίωσης των λαών.

Τις μέρες που θα κρίνονται, πιθανόν μεγαλοβδομαδιάτικα, οι χαριστικές βολές των μνημονίων με τέως δεξιό και νυν αριστερό «πρόσημο», η Λέσβος θα έχει ήδη εικονογραφήσει την... 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: «Nτε φάκτο» αναγνώριση της Παλαιστίνης με τη... βούλα του Πάπα

Το Βατικανό έχει ολοκληρώσει την κατάρτιση μιας διμερούς συμφωνίας με το Παλαιστινιακό Κράτος σχετικά με τα δικαιώματα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας στα Παλαιστινιακά Εδάφη, η οποία όταν υπογραφεί —κάτι το οποίο αναμένεται να γίνει «πολύ σύντομα», σύμφωνα με την Αγία Έδρα— θα σηματοδοτήσει τη ντε φάκτο αναγνώριση της Παλαιστίνης.
 

Η συμφωνία «αποσκοπεί να βελτιώσει τη ζωή και τις δραστηριότητες της Καθολικής Εκκλησίας και της αναγνώρισης της σε δικαστικό επίπεδο», δήλωσε ο Μονσινιόρος Αντουάν Καμιλέρι, αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών του Βατικανού, που ηγήθηκε της εξαμελούς αντιπροσωπείας στις συνομιλίες.
 

Το κείμενο της συνθήκης, αντικείμενο διαπραγματεύσεων που κρατούσαν 15 χρόνια, έχει ολοκληρωθεί και θα υπογραφεί επίσημα από τις αρμόδιες αρχές «στο κοντινό μέλλον», σύμφωνα με κοινή ανακοίνωση των δύο μερών που δόθηκε στη δημοσιότητα από το Βατικανό.
 

Αν και το Βατικανό κάνει λόγο περί «Κράτους της Παλαιστίνης» από τις αρχές του 2013, Παλαιστίνιοι σημειώνουν ότι η υπογραφή της συμφωνίας αυτής θα ισοδυναμεί με «μια ντε φάκτο αναγνώριση» του κράτους τους, ενώ από τη δική του πλευρά το Ισραήλ τονίζει την «απογοήτευσή του» για την απόφαση αυτή της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.
 

Αξιωματούχοι στο Βατικανό τόνισαν ότι παρόλη τη σημασία της συμφωνίας, η ίδια δεν συνιστά την πρώτη αναγνώριση του Παλαιστινιακού Κράτους από την Αγία Έδρα.
 

«Έχουμε αναγνωρίσει το Κράτος της Παλαιστίνης από τότε που αναγνωρίσθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη και είναι ήδη καταχωρημένο ως Παλαιστινιακό Κράτος στο επίσημο ετήσιο ημερολόγιο μας», εξήγησε ο εκπρόσωπος του Βατικανού Φεντερίκο Λομπάρντι.
 

Την 29η Νοεμβρίου 2012 η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών ενέκρινε ψήφισμα που αναγνώρισε την Παλαιστίνη ως κράτος με ιδιότητα παρατηρητή, που είχε γίνει τότε αποδεκτό από το Βατικανό, που μοιράζεται την ίδια ιδιότητα στον ΟΗΕ.
Πριν από ένα χρόνο, κατά τη διάρκεια τριήμερης επίσκεψης του στην Μέση Ανατολή, ο Πάπας Φραγκίσκος ενθουσίασε τους παλαιστίνιους οικοδεσπότες του, κάνοντας αναφορά στο «Παλαιστινιακό Κράτος», προσφέροντας την υποστήριξη του στην προσπάθεια τους για πλήρη αναγνώριση της κρατικής τους υπόστασης.


Σε συνέντευξη του στην επίσημη εφημερίδα του Βατικανού L'Osservatore Romano, ο Καμιλέρι δήλωσε πως: 

ΤΟΥΡΚΙΑ: Τι σημαίνει η σύγκρουση Βατικανού-Aγκυρας

Του Κώστα Ράπτη

“Η στρατηγική της τουρκικής κυβέρνησης να εμποδίσει τη συζήτηση για την αρμενική γενοκτονία αποτυγχάνει. Για αυτό υπάρχει νευρικότητα και τόσο σκληρές αντιδράσεις από πλευράς της Τουρκίας. Αλλά ο Πάπας μίλησε σύμφωνα με τη συνείδησή του και κανείς δεν μπορεί να φιμώσει τη συνείδηση ενός Πάπα” υποστήριξε, μιλώντας στο πρακτορείο Fides του Βατικανού, ο Πατριάρχης Κιλικίας των Αρμενο-καθολικών Nerses Bedros XIX, μετά την τελετή της 12ης Απριλίου στην Βασιλική του Αγίου Πέτρου, εις μνήμην των θυμάτων της Σφαγής των Αρμενίων.

Δώδεκα ημέρες πριν από την συμπλήρωση εκατό ετών από την έναρξη της γενοκτονίας και με αφορμή την ανακήρυξη του Αρμενίου Αγίου Γρηγορίου του Νάρεκ ως “Διδασκάλου της Εκκλησίας” (Doctor Ecclesiae), o Πάπας Φραγκίσκος όχι μόνο χαρακτήρισε τα γεγονότα του 1915-1918 ως “γενοκτονία”, αλλά τα τοποθέτησε σε ένα ευρύτερο και επίκαιρο πλαίσιο. Μιλώντας ενώπιον του προέδρου της Αρμενίας και των Αρμενίων θρησκευτικών ηγετών, ο κατά κόσμον Jorge Mario Bergoglio τόνισε ότι “η άρνηση ή η απόκρυψη του κακού είναι σαν να αφήνει κανείς μια πληγή να αιμορροεί” και έκανε λόγο για “τρεις μαζικές και ανεπανάληπτες τραγωδίες” που σημάδεψαν τον 20ό αιώνα: την γενοκτονία των Αρμενίων, Ασσυροχαλδαίων και Ελλήνων της Ανατολίας κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τα εγκλήματα που διέπραξαν ο Ναζισμός και ο Σταλινισμός, ενώ μνημόνευσε και τις σφαγές στην Καμπότζη, τη Ρουάντα και τη Βοσνία.

Κανείς δεν περίμενε εκ των προτέρων ότι ο Πάπας Φραγκίσκος θα φτάσει τόσο μακριά, καθώς το διπλωματικό σώμα του Βατικανού (το αρχαιότερο του κόσμου) με μεγάλη προσοχή χειρίζεται τα θέματα που μπορεί να θίξουν τις σχέσεις με χώρες όπου οι Ρωμαικοκαθολικοί αποτελούν μειονότητα. Όμως, ο ποντίφηκας δεν έφερε πραγματικά κάποια ανατροπή: απλώς παράθεσε απόσπασμα της Κοινής Δήλωσης που συνυπέγραψαν τον Νοέμβριο του 2000 ο (αγιοποιηθείς) προκατόχός του Ιωάννης-Παύλος Β΄ και ο Αρμένιος πατριάρχης Karekin II σχετικά με την “πρώτη γενοκτονία του 20ού αιώνα”.

Έχοντας σωρεύσει τεράστιο “πολιτικό κεφάλαιο” στην διεθνή κοινή γνώμη κατά τα δύο χρόνια της παποσύνης του, ο Jorge Mario Bergoglio περνά πλέον στη φάση που το αξιοποιεί για θέματα όπου η καθολική αποδοχή δεν είναι δεδομένη. Η πρωτοβουλία του να αναδείξει την Αρμενική Γενοκτονία εντάσσεται στην επιλογή του να αρθρώσει λόγο περισσότερο ηχηρό για τους σημερινούς αντιχριστιανικούς διωγμούς. Όπως ο ίδιος θύμισε, το Χαλέπι της Συρίας που υποδέχθηκε τους Αρμένιους πρόσφυγες το 1915 είναι τώρα μία πόλη-φάντασμα. Μάλιστα, παρά το “ειρηνιστικό" δόγμα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας (που το 2003 λ.χ. μεταφράσθηκε σε έντονη αντίθεση στην αμερικανική επέμβαση στο Ιράκ) ο Πάπας έχει δώσει την υπό όρους συγκατάθεσή του σε μία επιχείρηση κατά του Ισλαμικού Κράτους. Άλλωστε, οι αβροφροσύνες του διαθρησκειακού διαλόγου δεν έχουν αποτρέψει την πλάγια στήριξη των τζιχαντιστών από αρκετά κράτη -στα οποία οπωσδήποτε θα πρέπει να συμπεριληφθεί και η Τουρκία.

Ο επίσκοπος Ρώμης δεν ανέφερε ούτε μία φορά τη λέξη “Τουρκία” -αλλά δεν χρειαζόταν. Οι τουρκικές αρχές τέθηκαν σε κατάσταση συναγερμού με τον νούντσιο του Πάπα στην Άγκυρα Antonio Lucibello να καλείται στο τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών για διάβημα διαμαρτυρίας και τον Τούρκο πρεσβευτή στην Αγία Έδρα Mehmet Paçacı να ανακαλείται από τη Ρώμη για διαβουλεύσεις.

Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Mevlüt Çavuşoğlu προανήγγειλε ότι θα ακολουθήσουν “και άλλα βήματα”, ενώ εξέφρασε την απογοήτευσή του για το γεγονός ότι η Ιστορία εργαλειοποιείται στην υπηρεσία της πολιτικής και κατηγόρησε τον Πάπα ότι αγνόησε τα δεινά που υπέστησαν κατά την ίδια περίοδο οι Τούρκοι και Μουσουλμάνοι της Ανατολίας. “Για την Τουρκία και τον τουρκικό λαό οι δηλώσεις αυτές είναι κενές περιεχομένου” πρόσθεσε ο Çavuşoğlu -αλλά βέβαια οι αντιδράσεις αποδεικνύουν το αντίθετο.

Ο Τούρκος υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων Volkan Bozkir υπενθύμισε ότι ο Πάπας προέρχεται από την Αργεντινή, χώρα που “προσέφερε καταφύγιο στους ναζιστές αυτουργούς του Ολοκαυτώματος” και όπου η αρμενική διασπορά “ελέγχει τα μέσα ενημέρωσης”, ο πρόεδρος της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης Cemil Çiçek υποστήριξε ότι η ομιλία του Πάπα προωθεί τις διακρίσεις, τον ρατσισμό και τον “λόγο μίσους”, ενώ ο επικεφαλής της τουρκικής Διεύθυνσης Θρησκευτικών Υποθέσεων Mehmet Görmez χαρακτήρισε ανησυχητικό το ότι τα λόμπι και οι εταιρείες δημοσίων σχέσεων βρίσκουν απήχηση ακόμη και στις θρησκευτικές τελετές. 

Σε κάθε περίπτωση, διαμηνύει η Άγκυρα, βρισκόμαστε πολύ μακριά από το κλίμα της επίσημης επίσκεψης του Πάπα στην Τουρκία τον περασμένο Νοέμβριο οπότε ο Tayyip Erdogan επιχείρησε να “στρατολογήσει” τον επικεφαλής ενός δισεκατομμυρίου Καθολικών στην υπόθεση της καταπολέμησης της Ισλαμοφοβίας.

Η σφοδρότητα των τουρκικών αντιδράσεων εξηγείται από λόγους τόσο τρέχοντες όσο και γενικότερους: 

ΤΟΥΡΚΙΑ: Παραλήρημα οι δηλώσεις του Πάπα περί «γενοκτονίας» των Αρμενίων κατά τον Ερντογάν!

Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν καταδίκασε  κατηγορηματικά τις δηλώσεις που έκανε ο πάπας Φραγκίσκος, ο οποίος μίλησε την Κυριακή για «γενοκτονία» αναφερόμενος στις σφαγή των Αρμενίων που διέπραξε το 1915 η Οθωμανική Αυτοκρατορία κι έκανε λόγο για «παραληρήματα».
 

«Εάν οι πολιτικοί ή οι θρησκευτικοί ηγέτες κάνουν τη δουλειά των ιστορικών, τότε δεν θα καταλήξουμε σε αλήθειες, θα πρόκειται μόνο για παραληρήματα» δήλωσε ο Ερντογάν σε ομιλία που εκφώνησε ενώπιον επιχειρηματιών στην Άγκυρα.

Πρόκειται για την πρώτη αντίδραση του προέδρου της Τουρκίας μετά την αναφορά του ποντίφικα που προκάλεσε κρίση μεταξύ της Άγκυρας και του Βατικανού.

Ο ισχυρός άνδρας της Τουρκίας εξέφρασε επίσης την «απογοήτευσή» του για τις δηλώσεις του προκαθήμενου της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και τον προέτρεψε να μην επαναλάβει αυτό το «λάθος».

«Πρέπει να αφήσουμε την Ιστορία στους ιστορικούς» υπογράμμισε ο Ερντογάν, που επανέλαβε επιπλέον την πρότασή του προς την Αρμενία προκειμένου οι δύο χώρες να συστήσουν μία κοινή επιτροπή ιστορικών με στόχο να μελετήσει τα αρχεία των δύο χωρών σχετικά με το θέμα αυτό.

Η Τουρκία αρνείται κατηγορηματικά ότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία διέπραξε συστηματική σφαγή του πληθυσμού των Αρμενίων κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και απορρίπτει τον όρο «γενοκτονία» που έχουν υιοθετήσει η Αρμενία, πολλοί ιστορικοί και τουλάχιστον 20 χώρες περιλαμβανομένης της Γαλλίας, της Ιταλίας και της Ρωσίας.

ΤΟΥΡΚΙΑ: Διαμαρτυρία της Αγκυρας στο Βατικανό για την αναγνώριση της ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ των Αρμενίων από τον Πάπα

Οι τουρκικές αρχές κάλεσαν τον πρεσβευτή του Βατικανού στην Άγκυρα για να διαμαρτυρηθούν για τις δηλώσεις που έκανε σήμερα ο πάπας Φραγκίσκος όταν χαρακτήρισε "γενοκτονια" τη σφαγή των Αρμενίων πριν από έναν αιώνα, ανέφερε ένας Τούρκος αξιωματούχος στο πρακτορείο Ρόιτερς.
Ο πρεσβευτής της Αγίας Έδρας κλήθηκε για να του επιδοθεί διαμαρτυρία για τον χαρακτηρισμό των γεγονότων ως "γενοκτονία", είπε ο αξιωματούχος αυτός, που ζήτησε να μην κατονομαστεί.
Νταβούτογλου:  «Μεροπληπτικές και ανάρμοστες οι δηλώσεις του πάπα»

Οι δηλώσεις του Πάπα για την αρμενική γενοκτονία είναι "μεροληπτικές" και "ανάρμοστες", σύμφωνα με τον πρωθυπουργό της Τουρκίας.
"Η ανάγνωση αυτών των οδυνηρών γεγονότων κατά μεροληπτικό τρόπο είναι ανάρμοστο εκ μέρους του πάπα και της αρχής που εκπροσωπεί", δήλωσε ο Αχμέτ Νταβούτογλου στην τουρκική τηλεόραση, αφού το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών ανακοίνωσε την ανάκληση του πρεσβευτή της Τουρκίας στο Βατικανό στην Άγκυρα για διαβουλεύσεις.
Ο Αχμέτ Νταβούτογλου εξέφρασε τη λύπη του για το γεγονός ότι οι δηλώσεις του Πάπα δεν βρίσκονται στο ίδιο μήκος κύματος με τις δηλώσεις που έκανε υπέρ της συμφιλίωσης κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στην Τουρκία τον Νοέμβριο.

ΤΟΥΡΚΙΑ: Ο απόηχος της επίσκεψης του Πάπα

Γράφει ο Ιωάννης Ν. Γρηγοριάδης 

Επίκουρος καθηγητής του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Μπίλκεντ και επιστημονικός συνεργάτης του ΕΛΙΑΜΕΠ.

Αν και ο ταχύς ρυθμός μεταβολής της πολιτικής επικαιρότητος σε Ελλάδα και Τουρκία τείνει να επισκιάζει σημαντικά γεγονότα εντός ολίγων μόλις ημερών, αξίζει να επισημανθούν κάποιες σημαντικές πτυχές της επισκέψεως του Πάπα Φραγκίσκου στην Τουρκία. Αυτές ανάγονται τόσο στην τουρκική εξωτερική πολιτική, όσο και στις σχέσεις καθολικισμού και ορθοδοξίας.

Η επίσκεψη του Πάπα υπενθύμισε πόσο έχουν μεταβληθεί οι συνθήκες από την τελευταία φορά που προκαθήμενος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας επισκέφθηκε τη χώρα. Οταν ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄ μετέβη στην Αγκυρα αλλά και στο Φανάρι το 2006, η είδηση συνοδεύθηκε από έντονες διαμαρτυρίες και αντεγκλήσεις. Αυτήν τη φορά ο αντίκτυπος στον ισλαμιστικό και εθνικιστικό Τύπο ήταν μικρότερος. Τούτο πιθανόν να συνδέεται και με τη μετριοπάθεια και την ταπεινοφροσύνη που χαρακτηρίζουν τη δημόσια εικόνα του νυν Πάπα. Η απόφασή του να αρνηθεί τις λιμουζίνες της τουρκικής κυβερνήσεως και να χρησιμοποιήσει ένα απλό αυτοκίνητο κατά τις μετακινήσεις του υπογραμμίσθηκε με νόημα από τον τουρκικό Τύπο και ήλθε σε απόλυτη αντίθεση με τις εικόνες χλιδής, σπατάλης και αλαζονείας που έχουν κατακλύσει τον τουρκικό δημόσιο βίο τα τελευταία χρόνια.
Ο μικρός αντίκτυπος, ωστόσο, ασφαλώς συνδέεται και με την ουσιαστική περιθωριοποίηση της συζητήσεως περί ευρωπαϊκής ταυτότητος της Τουρκίας και εντάξεως στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Εν αντιθέσει με το 2006, το 2014 οι σχέσεις Ευρωπαϊκής Ενώσεως-Τουρκίας δεν αποτελούν προτεραιότητα στην ατζέντα κανενός, οπότε και η εκμαίευση μιας δηλώσεως του Πάπα υποστηρικτικής της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας δεν απασχόλησε ιδιαιτέρως την τουρκική κυβέρνηση. Παράλληλα, η βαθμιαία άμβλυνση των φιλοδοξιών της Τουρκίας να διαδραματίσει ηγετικό ρόλο στα ζητήματα διαπολιτισμικού και διαθρησκειακού διαλόγου σε παγκόσμιο επίπεδο συνέβαλε στη μείωση του πολιτικού ενδιαφέροντος της επισκέψεως. Το 2006 η κοινή ισπανοτουρκική πρωτοβουλία για τη «Συμμαχία των Πολιτισμών» τελούσε υπό την αιγίδα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) και εντασσόταν στις κύριες δράσεις του. Στο πλαίσιο αυτό, μια δήλωση της Τουρκίας για την προστασία των χειμαζομένων υπό την απειλή του πολέμου και του τζιχαντισμού χριστιανικών μειονοτήτων της Μέσης Ανατολής θα ενδιέφερε σαφώς το Βατικανό, αν η διεθνής αξιοπιστία της Τουρκίας δεν είχε διαρραγεί λόγω της στάσεώς της κατά τις εξεγέρσεις στη Μέση Ανατολή. Πλέον η Τουρκία αναφέρεται στα διεθνή μέσα όχι τόσο για τις διαθρησκειακές και διαπολιτισμικές πρωτοβουλίες της, αλλά μάλλον για την αμφιλεγόμενη στάση της έναντι των τζιχαντιστών στη φλεγομένη Συρία και το Ιράκ.
Αν ο πολιτικός αντίκτυπος της επισκέψεως λοιπόν ήταν μάλλον μικρός, δεν συμβαίνει το ίδιο με το θρησκευτικό της σκέλος: 

ΤΟΥΡΚΙΑ: Εκεί που θρησκείες, βία και η πίστη συναντώνται!

Toυ ΝΙΚΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑ

Η επίσκεψη του Πάπα Φραγκίσκου στην Τουρκία θέτει σε πρώτο πλάνο ένα από τα μεγαλύτερα ζητήματα της εποχής μας – τη σχέση μεταξύ θρησκειών αλλά και τη σχέση μεταξύ του έθνους και της θρησκείας, μεταξύ του ατόμου και της πίστης του. 

Η Τουρκία είναι η χώρα όπου πολλά μέτωπα συναντώνται. Το 99% του πληθυσμού είναι Μουσουλμάνοι αλλά επισήμως η χώρα είναι κοσμική δημοκρατία. Στα δυτικά, η Τουρκία συνορεύει με χριστιανικές χώρες, ενώ στα νότια και ανατολικά της σύνορα μαίνεται πόλεμος μεταξύ μουσουλμανικών λαών, όπου αφανίζονται αρχαίες κοινότητες Χριστιανών. Λίγο παραπέρα η διένεξη μεταξύ Μουσουλμάνων και Εβραίων βρίσκεται σε διαρκή αναβρασμό, και τα τελευταία χρόνια η Τουρκία παρεμβαίνει ολοένα και περισσότερο υπέρ των Παλαιστινίων.
 

Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ενσωματώνει πολλές από τις εντάσεις και τα αντικρουόμενα ρεύματα της χώρας του. Ενώ η κυβέρνησή του οδήγησε την Τουρκία προς ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Ευρωπαϊκή Ενωση, «ανατρέποντας» το παλιό κοσμικό καθεστώς, έχει προωθήσει ολοένα και περισσότερο την ισλαμική ταυτότητα της χώρας του· ενώ η ελληνική κοινότητα και άλλες μειονότητες έχουν μαραζώσει, η κυβέρνηση του Ερντογάν έχει κάνει περισσότερα για τις μειονότητες απ’ ό,τι οι προηγούμενες· η κυβέρνησή του ήταν η πρώτη που ανέπτυξε σοβαρό διάλογο με το κόμμα ΡΚΚ των Κούρδων αυτονομιστών, αλλά την ίδια ώρα ο ίδιος παρουσιάζει τους Κούρδους ως ίδιους με τους φανατικούς του Ισλαμικού Κράτους που προελαύνουν στη Συρία και το Ιράκ και καταγγέλλει τη Δύση για τη βοήθεια που παρέχει στους Κούρδους.
 

Ο Πάπας, αφού επισκέφθηκε το μαυσωλείο του ιδρυτή της Τουρκικής Δημοκρατίας, Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, την Παρασκευή στην Αγκυρα, έθεσε άμεσα στον Ερντογάν το θέμα που τον απασχολεί. «Εχουμε ανάγκη έναν διάλογο. Μουσουλμάνοι, Εβραίοι και Χριστιανοί πρέπει να έχουν ίσα δικαιώματα και τις ίδιες υποχρεώσεις σύμφωνα με τους νόμους», είπε ο προκαθήμενος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, ο πρώτος ξένος επισκέπτης στο νέο παλάτι του Τούρκου προέδρου. «Ο φανατισμός και ο φονταμενταλισμός, καθώς και οι παράλογοι φόβοι που καλλιεργούν τις παρεξηγήσεις και τις διακρίσεις, πρέπει να αντιμετωπιστούν από την αλληλεγγύη όλων των πιστών», πρόσθεσε. 

Η αναφορά στην ανάγκη διαλόγου δεν ήταν τυχαία: το 2011 το αιγυπτιακό πανεπιστήμιο Αλ Αζάρ, το οποίο θεωρείται κορυφαίο κέντρο της διδαχής του σουνιτισμού, διέκοψε διάλογο με το Βατικανό, καταγγέλλοντας τον προηγούμενο Πάπα για παρέμβαση στα εσωτερικά της Αιγύπτου επειδή ζήτησε να προστατευθεί η μειονότητα των Κοπτών.
 

Με την αναφορά στην «αλληλεγγύη όλων των πιστών», ο Πάπας υπονόησε ότι οι πιστοί των τριών μεγάλων μονοθεϊστικών θρησκειών είναι ενωμένοι από το γεγονός ότι πιστεύουν, και ας διαφέρει η θρησκεία τους. Η αντίληψη αυτή αντιτίθεται στο ρεύμα των ακραίων σουνιτών Μουσουλμάνων, οι οποίοι θεωρούν εχθρό τον αλλόθρησκο και αποστάτη όποιον ανήκει σε άλλη σέχτα του Ισλάμ. Αυτοί θέλουν να αναπαραστήσουν τα πρώτα χρόνια της θρησκείας τους με την επέκταση του Ισλάμ μέσω πολέμου, αγνοώντας το μάθημα της ειρήνης και της ανοχής.  

Ο Χριστιανισμός, τους πρώτους αιώνες, επεκτάθηκε μέσω του λυτρωτικού μηνύματος της προσωπικής σωτηρίας που υποσχόταν – προσφέροντας παρηγοριά σε ελεύθερους και δούλους, πλούσιους και φτωχούς, γυναίκες και άνδρες όλων των εθνών. Οταν κυριάρχησε, μετατράπηκε σε όχημα οικονομικού, κοινωνικού και πολιτικού ελέγχου του πληθυσμού και επέκτασης μέσω πολέμου. Σήμερα, ο Χριστιανισμός φαίνεται να έχει κάνει μεγάλο κύκλο και είναι πάλι κυρίως προσωπική υπόθεση – μεταξύ του πιστού και του Θεού. Ετσι, ο πιστός μπορεί να σέβεται την πίστη του άλλου, χωρίς να παρεμβάλλεται η καχυποψία και η έχθρα που απορρέουν από τις διαχωριστικές γραμμές μεταξύ ομάδων.