ΠΡΟΣΩΠΑ - ΜΕΓΑΛΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η παραφωνία μιας κηδείας

Δείτε έπαρση; Δείτε ύφος; pic.twitter.com/vNWzPY9GUv

— 𝒲𝒾𝓃𝓈𝓉𝑜𝓃 𝒞𝒽𝓊𝓇𝒸𝒽𝒾𝓁𝓁 ⨯ (@prwinND) September 14, 2026

 

Tης ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ

Μπορώ, μάλλον όχι, ίσως θα μπορούσα να απαριθμήσω πολλά στοιχεία της προσωπικότητας αλλά και της ζωής του Μαζωνάκη που συνέτειναν στον ομαδικό θρήνο του χαμού του. Αλλά, για να είμαι ειλικρινής, δεν θέλω να το κάνω, δεν θέλω να «μολύνω» με αναλύσεις. Με συγκινεί να αφεθώ στο ιερά αυθόρμητο, λαϊκό κριτήριο, το λαϊκό αίσθημα. Ετσι όπως το «παρήγαγε» η ψυχή τους. Ετσι όπως ξεχείλισε από το «μέσα» τόσο πολλών.

Ανθρωποι που το ένιωσαν να μαυροφορεθούν. Που το ένιωσαν να παραστούν. Να καταφθάσουν από κάθε σημείο στο «σημείο». Οχι ως περίεργοι σε κηδεία διασήμου αλλά ως βαθιά βαρυπενθούντες δικού τους ανθρώπου. Πούλμαν αμέτρητα που χώρεσαν σε «χωριού» προαύλιο. Το χωριό με το χωριό να σμίγει. Και να τον ξενυχτάνε και να τραγουδάνε και να σιωπούν.

Τέτοιες ώρες… Κιχ! Οπως και το διέταζαν οι παλιές οι μάνες. Κιχ! Επιβάλλοντας σιωπή μεσημεριού.

Κι εμείς… Τι άλλο να κάναμε;

 Σκέψεις. Ολοι ετούτοι πενθούσαν σκεπτόμενοι. Δικά του και δικά τους. Eτσι συνενώνει ένα γνήσια λαϊκό είδωλο, ένα δημοτικό τραγούδι. Ετσι ενώνει.

Μια άβαφη Μαριάννα Λάτση που το ένιωσε να είναι άβαφη και να μιλάει σε κάμερα αυθόρμητα, όσο δεν μίλησε ποτέ περισσότερο, και μια κυρία άγνωστη από τη Βοιωτία και ένα κορίτσι από τη Δραπετσώνα και ένα αγόρι και άλλο και άλλος και άλλος. Και κόσμος από τα μπαλκόνια. Και λουλούδια στον αέρα. Αβαφα πράγματα, άβαφες καταστάσεις.

Μωρέ, τι κατόρθωσε ετούτος ο νεκρός;

Το λες και «Θανάτω θάνατον πατήσας».

Υπήρξε παραφωνία σε αυτή την κηδεία;

Στα μάτια μου, ναι, υπήρξε. Και αυθόρμητα, σβέλτα θα το καταθέσω γιατί και λίγο ντρέπομαι γι’ αυτό που λέω. Ντρέπομαι να απαντήσω σε ένα απάνθρωπο ερώτημα.

Είναι και οι πολιτικοί άνθρωποι;

Εννοείται. Βέβαια και είναι. Αλλά άσε, ρε φίλε, την παρουσία σου τέτοια μέρα! Ασε το κοινό, το λαϊκό αίσθημα να εκφραστεί και μόνο μελέτησέ το. Θρήνησε αν κάτι σε ένωσε με τον νεκρό. Αλλη ώρα. Δεν σε συνέχει αυτή η Στιγμή.

Είναι τόσο η άγρα ψήφου στο πετσί τους, τόσο εμφανής η διαδικασία στο βλέμμα. Σε κάθε, από κάθε συγκέντρωση πολλών ανθρώπων. Πες το και «διαστροφή» του έρμου επαγγέλματος.

Τόσο συνηθισμένοι στο να μαρκάρουν οθόνη, μικρόφωνο.

Τόσο η σπονδυλική στήλη στητή… Αυτό κυρίως… Ωστε να διακρίνονται ανάμεσα.

Ασ’ το, ρε φίλη! Σε είδα. Κι εδώ; Παρούσα;

Ασ’ το, ρε φίλε! Σε είδα. Κι εδώ; Παρών;

Παράφωνη η έλευση με οδηγό, παράφωνη η έλευση από ειδική είσοδο. Η στιγμή είναι για στριμωγμένους, για ορθίους, για αντέχοντες.

Ασ’ το να πάει στην ευχή!

Ασε και κάτι ν’ …

 

ΠΡΟΣΩΠΑ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Ο απαστράπτων ευάλωτος

 

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ  

Της ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ

Θρήνος εξαπλώθηκε στον κόσμο του FB! Και όλων των Μέσων. Τι στην ευχή θρηνούν όλοι συντεταγμένα;  

Τα νιάτα, το χαμόγελο, το πιο πικρό γλυκό χαμόγελο; 

Λες αυτά; Τι συνενώνει; 

Γιώργος Μαζωνάκης. Ο πιο απαστράπτων ευάλωτος.  

Μην σε ξεγελάει το «απαστράπτων», μπροστά στα μάτια μας είδαμε ένα ένα τα πέπλα διασημότητας να πέφτουν στο πάτωμα. Τον είδαμε μέχρι πάτωμα καταπάτωμα. Λιάδα, λιώμα. Και μετά να προσπαθεί να αναγεννηθεί. 

Σάμπως δεν έχουμε διαβεί τέτοια διαδρομή; 

Ποιος και δεν έχει διαβεί! Έτσι κυρίως δεν παίζεται η ζωή; 

Ευάλωτοι. Στο πρόσωπό του είδαμε κι άλλα. 

Το σύστημα της οικογενειοκρατίας εν Ελλάδι. Μην το κοροϊδέψεις με ευκολία, μην το «δείξεις». Είθισται. Είθισται κάπως, ο ένας να ξεχωρίζει. Λες και δεν χωράνε δύο σε οικογενειακές κορφές. Στην αρχή τον καμαρώνουν, τον χαίρονται να λάμπει. Και εκείνος έχει ζωτική ανάγκη να βλέπει, να διαπιστώνει ότι όντως λάμπει. Αν όχι στα δικά τους μάτια, τότε σε ποιανού; Ο κόσμος έρχεται και παρέρχεται. Αρέσκεται να μοιράζει τα οφέλη της ανόδου. Ωραίο της ψυχής το συναίσθημα να μοιράζεις. Είναι και επιβεβαίωση ότι κάπου έφτασες. Αρα να αξιωθείς να έχεις για να μοιράσεις. 

Μα μοίρασμα στο μοίρασμα, αίφνης, μεταμορφώνεσαι. Από απαστράπτων, σε αγελάδα, πληθωρική γάλακτος. Αρμέγεσαι. Το έχουν ανάγκη και τα βυζιά σου ακόμα να αδειάζουν, αλλιώς θα σκάσεις. Στο σημείο αυτό μπορεί και να χαθεί η μπάλα. Εύκολες τις έχεις τέτοιες διαδρομές; 

Μην τα γελάσεις. Πόσες οικογένειες σε τούτα τα μέρη σπαράσσονται; 

Εχουμε το knowhow ως μέρος της φυλής μας. Ο καθείς και ο δικός του διχασμός. Ου! Πάντα θα υπάρξουν αιτίες. Και δέος! Στο πόσο πολλά μπορεί να σκαρφιστεί η όποια οικογένεια. «Για το καλό σου». Συνήθως, στραγγαλιστικό το «Για το καλό σου». Και άλλωστε, πώς στην ευχή να ξεχωρίσεις το καλό σου από το κακό σου… Φύρδην μίγδην τα συναισθήματα, άτσαλα πεταμένα. Έχεις ανάγκη και να το πιστέψεις. Το ποθεί η ψυχή σου. Το ενισχύεις, το πας και σε πάει. 

Είναι και μικρή σε χρόνο η ζωή. Και ακόμα πιο μικρή η διάρκεια κάθε αναρρίχησης. Πού να τα προλάβεις, μωρέ, όλα;  

Απασχολημένος να γλείψεις ηδονικά τη δόξα με τη γλώσσα έξω σαν σκυλί διψασμένο… Σου ξεφεύγουν πράγματα. Α

λλά και πόσο να τα γευτείς όλα μόνος; Μίζερο δεν θα ήταν κι αυτό; 

 Κάποτε, ωστόσο, κάποτε… Εκεί που μυρίζονται και πιθανή κάθοδο. Ωπ! «Πού θα μας αφήσεις όλους εμάς;». Έχεις πια φορτωθεί τον πληθυντικό αριθμό τους. Νιώθεις το βάρος τους στο σώμα σου επάνω.  

Εκεί, το πιο τραγικό σημείο. Δεν είμαι αγελάδα, παιδιά!  

Ποιος να σε ακούσει; 

Μεγάλο τραύμα-δράμα η αποκάλυψη. Το ψυχανεμιζόσουν. Τη ζηλοφθονία, την παγίδα. Πλέον, χέσε κι άσ’ τα, φιλαράκο. 

Μετά υπάρχει και ο «τόπος». Ως ιερό βάθρο. Αυτό με συγκινεί πάντα στους φτασμένους. Μπορεί να κατακτήσουν το φεγγάρι, μα η κύρια αναφορά τους είναι στο «χωριό». Το όποιο χωριό. Ακόμα και της Νίκαιας, του Πειραιά, ντε. Ακόμα και της Κολοπετινίτσας. Ακόμα και της Αθήνας. Ολα χωριό. Μόνος κατάμονος. Ζόρι. Σε μια κλωστή όλα κρέμονται. Θαρρείς θα πετάξει το μυαλό αν δεν πέταξε ήδη. 

Κάποτε προσπαθείς, απέλπιδα προσπάθεια, να αλλάξεις αίμα. Θαρρείς θα το αντέξεις. Θαρρείς δεν σε νίκησαν. Μα πάντα θα σε ακολουθεί αυτό που σε μεγάλωσε: «Το αίμα νερό δεν γίνεται» ως βόμβος.  

Ανασηκώνεσαι, πέφτεις, ανασηκώνεσαι, πέφτεις. 

Πέφτεις. Τέλος έργου. 

Και να σου πω τι μένει; 

Ενας στίχος. Να, σαν εκείνον που τραγούδησε ένας Γιώργος Μαζωνάκης που κι εκείνος κάποτε έπεσε. Μα δεν ανασηκώθηκε. «Ανήκω σε μένα και στα όνειρά μου. Δεν θέλω κανέναν μες στη μόναξιά μου… Ανήκω σε μένα».  

Οχι, το κείμενο αυτό δεν γράφτηκε για τον Γιώργο Μαζωνάκη. 

Γράφτηκε για...

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΣΤΑΛΙΝΟ-ΠΑΠΑΤΖΗΔΕΣ: «Πατριωτική εισφορά»… Αντε πάλι!

  

Της ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ

Ο πλούτος, ο πλούτος. Αχ, ο άτιμος ο πλούτος! Αυτόν που «έδειξαν» και ο Αλέξης και ο Νίκος… Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου. Οι αυθάδεις κοινωνικές ανισότητες.

Πόσος όμως είναι, ρε γαμώτο, αυτός ο πλούτος;

Ας αρχίσουμε από τη μεγάλη, την παγκόσμια εικόνα.

Το 2024, όπως λένε οι γραφές, μόλις το 1,6% του παγκόσμιου πληθυσμού κατέχει (ας το πούμε χονδρικά) το 50%, του παγκόσμιου πλούτου. Φαντάσου συγκέντρωση πλούτου!

Πάμε όμως τώρα και στην έρμη χώρα μας.

Σύμφωνα με τις φορολογικές δηλώσεις, ο αριθμός των φυσικών προσώπων που δηλώνουν καθαρό εισόδημα πάνω από 1.000.000 ευρώ στην Ελλάδα είναι, κυμαινόμενο διαχρονικά, σε λιγότερους από 500 έως 1.000 φορολογούμενους νοματαίους.

Το φαντάζεστε;

Αν εξαιρέσεις, δε, τα τρία-τέσσερα ονόματα τα ριζωμένα πλούτου, όλοι οι άλλοι, εκ των 500 πολιτών, πάνε κι έρχονται, ως «σειρές» πλουσίων που αυτοαναφλέγονται ανά τα χρόνια. Σε αντίθεση, το 70% των φορολογουμένων δηλώνει ετησίως εισόδημα κάτω από 10.000 ευρώ. Κυρίως για να έχουμε να κοροϊδευόμαστε.

Συνεχίζουμε… Μόλις το 0,1 του πληθυσμού δηλώνει εισόδημα άνω των 100.000 ευρώ ετησίως.

Βέβαια τα νούμερα «πλούτου» αλλάζουν, αν υπολογίσουμε την ακίνητη περιουσία. Καθώς, βάσει ΕΝΦΙΑ, χιλιάδες Ελληνες διαθέτουν «πλούτο» αυτού του είδους. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι έχουν αντίστοιχα υψηλό, ετήσιο, ρευστό εισόδημα.

Γιατί σας αραδιάζω όλα αυτά τα νούμερα;

Ακουσα τον Αλέξη Τσίπρα, στο rebranding του στη Θεσσαλονίκη, να διατυμπανίζει το μέτρο της πατριωτικής εισφοράς.

Εδώ κολλάει το «Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου».

Γιατί;

Είναι ολοφάνερη η έκταση της φοροδιαφυγής. Οσο, όμως, και ολοφάνερη είναι η βεβαιότητα του πολίτη ότι τα λεφτά των όποιων κόπων του, τα παραδίδει διαχρονικά σε «σουρωτήρια». Δηλαδή δεν εμπιστεύεται το κράτος, ως έναν ασφαλή, έντιμο «κουμπαρά», που αν του φανερώσει την εισοδηματική αλήθεια του, θα σεβαστεί την εισφορά του και θα την ανταποδώσει δίκαια.

Αυτό, εν μέρει, είναι αλήθεια αλλά ίσως και να μην έχουμε αντίληψη τού τι γίνεται στον «έξω» από μας κόσμο, και πόσο τυχεροί είμαστε σε πολλά, ακόμα και στον κλάδο της υγείας που συχνά στηλιτεύουμε. Αυτό που απολύτως όμως παραδέχομαι είναι ότι σε τίποτα δεν υφίσταται μεθοδικότητα. Ακόμα και στα καλά, διακρίνεις την έλλειψη μεθοδικότητας ώστε να μην εξασφαλίζεται η συνέχειά τους. Ενα παρεμπιπτόντως, ένα ευκαιριακό «τσάτρα πάτρα».

Ωστόσο αυτή η κουβέντα είναι κάτι σαν «η κότα έκανε το αβγό ή το αβγό την κότα».

Ξέρετε τι έχω αντιληφθεί μια ζωή;

Το πιο «ευκολάκι» σύνθημα τεμπέληδων πολιτικών αρχηγών είναι η ιαχή «Ο πλούτος, ο πλούτος!». (Ενώ συγχρόνως μπορεί να πριμοδοτούνται από τον πλούτο). Λες και «πιάνει τόπο» η αιώνια υποδαύλιση της στενόμυαλης ζηλοφθονίας. Της κατσίκας του γείτονα.

Το θέμα είναι να ωριμάσουμε, προχωρώντας σε άλλο στάδιο ιαχών. Την καρποφορία πλούτου. Σε περισσότερους των 500 πολιτών. Γιατί ο πλούσιος, πέραν του έρμου σαρκίου του, «εξαναγκάζεται» να μοιράσει πλούτο, όσο και σφιχτός, όπως και κωμικά συνηθίζεται, να είναι. Αναφέρομαι, λοιπόν, ως μόνη διέξοδος, στην ενίσχυση της υγιούς επιχειρηματικότητας, της παραγωγικότητας, του εμπορίου… Στοιχεία που έχει ο Ελληνας, που στροφάρει εμπορικό δαιμόνιο, τσαγανό.

Πού πας, ρε Καραμήτρο, με 500 –άντε 1.000– πλουσίους δηλωμένους. Πες το «πατριωτική εισφορά», πες το όπως θες! Πάρ’ τους τα και όλα, μωρέ! Χτύπα τους κάτω σαν χταπόδια, να μάθουν να είναι πλούσιοι, οι παλιάνθρωποι! Εξασφαλίζει αυτό μέλλον στη χώρα;

Το θέμα είναι να αποδεχτούμε αιώνων «μπαγαποντιές». Στα σκοτάδια του προβολέα «Τον πλούτο, τον πλούτο» διακινείται πολύ μαύρο χρήμα δήθεν φτωχών, πολύ μικρομεσαία διαπλοκή. Μαφίες πάνε και έρχονται. Για τη φοροδιαφυγή, αλλά και τα βήματα που ευτυχώς έχουν γίνει επί του πεδίου αυτού, θα πούμε κάτι;

Περιουσιολόγιο; Εκεί όλοι ζάπλουτοι!

Ας ακουμπήσουμε και τα ρολόγια και τα δακτυλίδια στο τραπέζι. Σώζει; Ανοίγει δουλειές, ανοίγει χρηματοδοτήσεις; Επιστρέφει Ελληνες στην Ελλάδα; Στρέφει τα επενδυτικά μάτια διεθνών πλουσίων στη χώρα μας;

Η δαιδαλώδης μας καθημερινότητά είναι απωθητική και δραματικά κουραστική. Η ομόνοια, η μη τοξικότητα, η συνεπής αντιπολίτευση, η κοινή στοχοπροσήλωση σε αυτονόητα… 

ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ: Στον Στέφανο Μάνο, ως ψηφοφόρος του

 

Της ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ

Ο Στέφανος Μάνος είναι… Ηταν… Αυτός που ψήφιζες και κοιμόσουν ήσυχος συνείδησης τη νύχτα. 

Ο Στέφανος Μάνος είναι… Ηταν… Αυτός που μας έκανε να νιώθουμε μια αίρεση, μια αδελφότητα, να μας ενώνει κάτι πολύ συγκεκριμένο απροσδιόριστο, εννοώ, να μη χρειάζεται να πούμε περισσότερα, να αρκεί ένα «Τον έχω ψηφίσει» για να κοιταχτείς, νοητά να αγκαλιαστείς με μια βαθιά συγγένεια…  

Τι σόι συγγένεια, μωρέ; Πώς να την προσδιορίσω; 

Οτι δεν κοιτάς τη δουλίτσα σου, αλλά πάντα επιζητάς να κάνεις σωστά και έντιμα, την όποια δουλειά σου. Και αντίστοιχα δεν αναζητάς πολιτικούς για να τακτοποιήσεις δουλίτσες σου αλλά να πράττουν με καθαρή συνείδηση, βαθιά γνώση, εντιμότητα, με πρακτικής ικανότητα αλλά και όραμα τη δουλειά τους-λειτούργημά τους. Ψηφοφόροι που ξεχωρίζουν το εφικτό από το ανέφικτο. Δεν ψάχνουν σωτήρες, ούτε «τα πάντα όλα», αλλά αυτόν που τους λέει αλήθειες, καθαρές κουβέντες, όχι αρεστές. Που αξιολογούν το ολόκληρο στο οτιδήποτε, με αρχή, μέση και τέλος. Αρα με άριστο σχεδιασμό, εξαρχής. Οχι «πάμε και βλέπουμε». Οχι πασαλείμματα έργων και ξεπετάγματα. Αποσπάσματα ατάκτως ερριμμένα. 

Τι να τα λέμε; Οσοι τον ψηφίσαμε, όσοι μας τιμούσε ότι υπήρχε και τον ψηφίσαμε, γνωρίζουμε…  

Τι να τα λέμε;  

Να ήταν ο μόνος που συνεννοηθήκαμε σε αυτονόητα; 

 Υπήρξαν κι άλλοι. Αλλά ζυγίστηκαν ελλιπείς στη διαδρομή. 

Και να σας πω και κάτι ακόμα;  

Για κανέναν δεν θα έβαζα το χέρι στο Ευαγγέλιο. Είναι και μεγάλα τα σόγια στη χώρα! Σε φοβίζει η «επέκταση» του καθενός. Οι περισσότεροι έχουν να τακτοποιήσουν… 

Για τον Στέφανο Μάνο θα το έβαζα το χέρι μου ήσυχη. Ούτε που γνωρίσαμε άλλο μέλος της οικογενείας του. Τον είχα στην καρδιά μου γιατί δεν επιζητούσε να είναι αρεστός, κοσμαγάπητος, λαοφιλής, ερωτεύσιμος. Λες και ήταν ο ίδιος πλήρης, υπερπλήρης, λες δεν είχε υπαρξιακά κενά να του συμπληρώσει «ζωή» η κολακεία του πλήθους. Δεν μιλούσε σε πολλούς, ήταν σαν να στόχευε να έχει απέναντι του τον κάθε πολίτη, οπωσδήποτε καθισμένο και να του μιλούσε με τη λογική, με την πρακτική. Εκεί που δεν σηκώνει αντίρρηση. Με ένα υφέρπον δεξιοτεχνικό χιούμορ, πάντα σκυφτός τόσο όσο.

 Τι να του λένε τα κόμματα; 

 Ηταν τόσο μπροστά, όσο πρέπει να βγούμε σήμερα όλοι οι πολίτες. Να ενταχθούμε στο κόμμα των αυτονοήτων.  

Αλλά ποιο κόμμα το συμφέρει αυτό; 

Ποιο κόμμα το συμφέρει ο νοήμων; 

Ποιος άλλος πολιτικός έχει να παρατάξει τόσα έργα, ολόκληρα, ολοκληρωμένα έργα που να έχουν ευεργετήσει τον τόπο τόσο; 

Τι να απαριθμήσω; 

Την Πλάκα που ήταν… Ακουσον, άκουσον… Μια εγκαταλειμμένη, βρώμικη συνοικία κακόφημων και έγινε το Κέντρο της πόλης και το «σημείο» των επισκεπτών;  

Το Μετρό της Αθήνας; 

Το αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος»; 

Την Αττική Οδό;  

Ποιος άλλος έχει να αντιπαραβάλει τόσα έργα και να μην έχει αναγνωριστεί στο ελάχιστο; 

Αλλά πιο πολύ από αυτό θα του χρωστάω αιώνια τα παραδείγματα που εφεύρισκε για να αντιληφθώ ως ψηφοφόρος. Κατέβαζε σε μικρή κλίμακα κάθε ανάλυσή του. 

 Για παράδειγμα, κρίνοντας αυτά που πληρώναμε για τον ΟΣΕ (τα τρένα) μας προέτρεπε «Καλύτερα συμφέρει να πληρώνουμε ένα ταξί για τον καθένα να τον πηγαίνει στον τόπο που θέλει». 

Και δεν ήταν «χαριτωμενιά», αλλά σου το αποδείκνυε με νούμερα. 

Πάντα με νούμερα και σωστούς υπολογισμούς. 

Αναγνώστες μου, σήμερα πενθώ τον πολιτικό τον οποίο ψήφισα και μετά κοιμήθηκα ήσυχη συνείδησης. (Εχω να το θυμάμαι). Και ποτέ δεν το μετάνιωσα. Και ποτέ δεν χαμήλωσε στα μάτια μου. Και άντεχα να ανέχομαι την καζούρα των υπολοίπων. 

Μα πόσο λίγοι ήμασταν οι ψηφοφόροι! 

Απλώς πάντα θα έχω μέσα μου ένα «Αχ!».  

Πώς γίνεται να...

 

ΠΡΟΣΩΠΑ - ΕΠΙΦΑΝΕΙΣ ΕΛΛΗΝΕΣ: Η αθόρυβη Αλίκη

 

Της ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ

Αλίκη. Οχι, όχι η γατούλα. Αλίκη Περρωτή, η αθόρυβη κυρία.

Αθορύβως και αναχώρησε.

Αθορύβως και αποχαιρετίστηκε στην οχλαγωγικά θορυβώδη μας εποχή. Θορυβώδης από τσίγκινους ντενεκέδες, που τους συνοδεύουν μαυροφορεμένοι γουρουνάνθρωποι για προστασία.

Ποια ήταν η Αλίκη Περρωτή;

Η επιτομή της φινέτσας, της ευγένειας, του στυλ, της φιλοξενίας αλλά και της ευεργεσίας. Μια κοσμοπολίτισσα μπιλιονέρ από κούνια. Κόρη Θεόδωρου Κωνσταντοπούλου από την Πάτρα. Ητοι όλα τα έργα αναδόμησης μιας Ελλάδας ενός «κάποτε». Ό,τι αξιωθήκαμε σε δρόμο για να έχουμε Εθνική οδό. (Μια λωρίδα στο ανέβασμα, μια στο κατέβασμα). Ό,τι αξιωθήκαμε σε αεροδρόμια τοπικά και διεθνές, ό,τι γενικώς αξιωθήκαμε το αναλάμβανε η εταιρεία του πατέρα της, Θεόδωρου. Σπουδαίος πολιτικός μηχανικός, που πήρε το δίπλωμά του το 1919 από το ΕΜΠ και λαμπρός επιχειρηματίας ως διευθύνων σύμβουλος της ΑΕ «Οδών και οδοστρωμάτων» εν συνεχεία Αρχιρόδον.

Η οξυδέρκειά του τον καθοδήγησε να αγοράσει τα μεταχειρισμένα πολεμικά μηχανήματα των Αμερικανών στο πλαίσιο του Σχεδίου Μάρσαλ, θεωρώντας ότι, ως πολεμικό υλικό, ήταν υψηλής αντοχής και με αυτά έκτισε την κατασκευαστική του εταιρεία. Η οποία έφτασε να επεκταθεί ακόμα και στην Μέση Ανατολή λαμβάνοντας δημόσια έργα, όπως, για παράδειγμα, και το λιμάνι της Βεγγάζης. 

Απέκτησε δυο κόρες. Την Αλίκη και την Πηνελόπη.

Η Αλίκη γεννήθηκε στα πλούτη, με αυστηρή γερμανίδα νταντά να τη γαλουχεί σε τρόπους. Υπέρκομψη, σοβαρή και ανάλαφρη, με μια αριστοκρατική απλότητα, χαριτωμένο χιούμορ και σοβαρούς στόχους. Η Αλίκη Περρωτή ήταν για μένα και εκείνη η φράση του Νίκου Αντωνιάδη, Διευθυντή του περιοδικού Ταχυδρόμος, όταν επιζητήσαμε αμφότεροι την συνεργασία μας. «Τρεις άνθρωποι δεν έχουν δώσει ποτέ συνεντεύξεις. Ο Θανάσης Βέγγος, η Αμαλία Μεγαπάνου και η Αλίκη Περρωτή» μου είπε, σχεδόν ως προτροπή.

Κι εγώ μπήκα σε διαπραγμάτευση. «Κάτι μπορεί να καταφέρω αλλά να ξέρεις ότι το μεγάλο μου όνειρο είναι μια στήλη χρονογραφήματος. Το χρονογράφημα με μαγεύει» προσπάθησα,

«Δεν διαβάζει πια ο κόσμος» είπε. Και μπορεί να είχε δίκιο.

Κοντοζυγώναμε χρόνια Χρηματιστηρίου. Ο κόσμος διάβαζε τιμές ρολογιών και ταξιδιών στις Σεϊχέλλες.

Ξεβλάχευαν μπουρτζοβλαχόμενοι αενάως.

Αενάως σιωπούσαν και οι Αλίκες.

Ωστόσο, και να μην πολυλογώ, και την Αμαλία Μεγαπάνου αξιώθηκα να γνωρίσω και βαθιά να εκτιμήσω (Η συνέντευξη ήταν περιπετειώδης και όσα πολλά έζησα). Και την Αλίκη Περρωτή να λατρέψω. Και στις Εικόνες (το επόμενο εγχείρημα της ομάδας) να κατακτήσω το πολυπόθητο χρονογράφημα, γιορτάζοντας φέτος 36 χρόνια χρονογράφος από τους 4Τροχούς και δώθε.

Από την αρχή μου ξεκαθάρισε ότι δεν έδινε συνεντεύξεις. «Αλλά δεν μου απαγορεύεται να καταγράψω όσα θα παρατηρώ στο πλευρό σας» της είπα και αμίλητα το συμφωνήσαμε.

 «Αύριο φεύγω για Θεσσαλονίκη στα εγκαίνια νέας πτέρυγας στην Αμερικάνικη Γεωργική Σχολή. Θα εντυπωσιαστείς αν έρθεις». Υπολογίζοντας την οικονομική της δυνατότητα, βλακωδώς έκλεισα πρώτη θέση, ώστε να έχω τον χρόνο να μιλάω μαζί της. Ακόμα γελάω να με θυμάμαι εμένα στην πρώτη και την Αλίκη σε κάποια προς το τέλος «Ρέα μου, τι να πληρώσω; Την κουρτίνα; Υπάρχουν πιο σοβαροί σκοποί για τον άνθρωπο».

Λέτε να μην μπορούσε να πράττει και τα δυο;

Θα μπορούσε. Αλλά αυτή ήταν η παλαιοπλούσια Αλίκη.

Μακάρι να είχα τρόπο να σας περπατήσω σε εκείνη την εκδήλωση. Να δείτε ένα σωρό παλικάρια και κορίτσια από χώρες που μόλις άνοιγαν σύνορα και κατέφθαναν για να μορφωθούν σε νέες μορφές γεωργίας και εκμετάλλευσης της ευεργεσίας της γης. Κυρίως ήταν από εκείνες τις χώρες οι φοιτητές. Δεδομένου ότι τα ελληνόπουλα, κατευθυνόμενα από έλληνες γονείς, είχαν μόνη έγνοια-στόχο το «Business», και δώστου business. Φοιτητές με γραβάτες και κοστούμια να βγάζουν λόγους σε εξαιρετικά αγγλικά.

Τι δρόμους τους άνοιγε η Αλίκη στους νέους κόσμους!

Ευεργέτιδα ολκής. Ταγμένη στον εθελοντισμό, εξ απαλών ονύχων, επί δεκαπέντε χρόνια στο Νοσοκομείο Παίδων «Αγία Σοφία». Με έργο, με αφοσίωση στα παιδιά, αληθινό έργο, όχι κοσμική περαντζάδα. Και να ήταν μόνο αυτό;

Το πιο σπουδαίο ευεργέτημά της… Εννοείται ότι γνωρίζετε το Νοσοκομείο «Αγία Ολγα» της Νέας Ιωνίας… Δωρεά της το 1989, στο αστρονομικό ποσό των 790 εκατ. δραχμών, υπολογίζοντας σε σημερινές τιμές μιλάμε για δισεκατομμύρια ευρώ; Αλλά, αλλά… Αχ άτιμη Ελλάδα! Ο μόνος της, ας πούμε διακριτικός «όρος», η μετονομασία του Νοσοκομείου σε «Κωνσταντοπούλειο» εις μνήμη του πατέρα της.

Εκεί να δείτε μάχες αντιρρήσεων!.. Αχ Ελλάδα! Για να το αποκαλούμε πάντα Αγία Ολγα.

Μα η Αλίκη Περρωτή… Κλασική παλαιοπλούσια Αλίκη, ποτέ δεν σταμάτησε να το ενισχύει. Αφήνοντας τα «μικρά» για τους μικρούς.

Την τιμώ, όχι μόνο γιατί διατήρησε την περιουσία της… Εύκολο το έχετε; Αλλά και γιατί μοίρασε με γνώση και στενή παρακολούθηση για το κάθε τι.

Προ ημερών διάβασα, σε μια σταλιά άρθρο, τον θάνατό της. Μπροστά μου ως βιαστικό τρέιλερ πέρασε το γλυκό της χαμόγελό, η αγέρωχη περπατησιά της, η τρυφεράδα της, το ντελικάτο σπίτι της με εκείνη την δυσθεώρητη, έργο τέχνης, πεταλούδα, τις κουβέντες της με την μαμά μου, ιδίως σε εκείνο το πάρτυ με όλη την Αθήνα στα πόδια τους και, βέβαια, κι εκείνες οι κάρτες της που μου έστελνε για χρόνια…Καλογραμμένες, μιας ξαφνιαστικά αυθόρμητης γραφής… Τι γυναίκα! Τι γοητευτική ύπαρξη! Τι κρίμα η φωτιά που κατέκαψε κάθε τι στο σπίτι μας να κάψει και εκείνες τις κάρτες… Μα εδώ χάσαμε ανθρώπους! Ασε τις κάρτες!

Ο ουρανός ας υποδεχτεί την γοητεία της. Και εμείς …

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Τo χρονικό ενός (αποφευχθέντος) κακού

 

Της ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ

Κατευθυνόμενοι προς το λιμάνι της Ραφήνας θεωρούσα σχεδόν βέβαιο ότι θα ακυρωθεί το δρομολόγιό μας προς Τήνο. Οκτώ μποφόρ θάλασσα, δύναμη αέρα 120 χιλιόμετρα την ώρα με απανωτές ριπές και αυξητική τάση. Ωστόσο τα καράβια έφευγαν, έστω και με μεγάλες καθυστερήσεις. Το ίδιο και το δικό μας. Με μια ώρα καθυστέρηση αναχωρήσαμε στις 9.30 π.μ.

Το καράβι είχε καλή ρότα, παλιό σκαρί αλλά λόγω καιρικών συνθηκών θύμιζε ιστιοπλοϊκό γερμένο. Δεν μας τρόμαζε. Συνηθισμένοι από φουρτούνες και «απαγορευτικά»… Πότε πέρασαν 26 χρόνια από τότε που αποφασίσαμε την ανεμοδαρμένη Τήνο ως νησί της καρδιάς μας και πετάξαμε άγκυρα! Ωστόσο, να πω την μαύρη αλήθεια μου, μια έγνοια την είχαμε. Καθώς και μια απορία που τριβέλιζε το κεφάλι μου. Ποιος πήρε την ευθύνη και άφησαν τα καράβια να ταξιδέψουν;

«Μπόλικα προβατάκια» είπε χαριτωμένα μια γυναίκα δίπλα μου στον συνοφρυωμένο της σύζυγο

«Προβατάκια τα βλέπεις εσύ; Αυτά είναι αγελάδες!», την αποστόμωσε.

Στην Ανδρο άρχισαν τα όργανα.

Προσπάθησε να μπει στο λιμάνι, πισωγύρισε, αρχίσαμε κάτι αψυχολόγητους γύρους, γύρω γύρω γύρω, ροντέο, κάτι ήχοι περίεργοι, αναγγελία καμία, περιμέναμε, περιμέναμε, κάποτε ακούστηκε από τα μεγάφωνα: «Δεν καταφέραμε να εισέλθουμε στο λιμάνι της Ανδρου λόγω ανέμων και έχουμε και πρόβλημα με μπλεγμένες άγκυρες. Θα κατευθυνθούμε προς το λιμάνι της Τήνου και για όσους έπρεπε να κατεβούν στην Ανδρο θα μεριμνήσει η εταιρεία με άλλα πλοία».

Σκέφτηκα την ταλαιπωρία των ανθρώπων, αλλά έχοντας σίγουρη την άφιξη στην Τήνο κανόνιζα και πού θα φάμε…

Ερμη Ρέα! Κάποτε, και ενώ βλέπαμε το λιμάνι από μακριά, μας ανήγγειλαν ότι η αποβίβαση πρέπει να γίνει γρήγορα, γι’ αυτό να κατευθυνθούμε στα γκαράζ.

Δεν επρόκειτο να τους ακούσω ούτε στον ύπνο μου. Θεώρησα άκρως επικίνδυνη την προτροπή. Και δεν κουνήθηκα από τη θέση μου.

Δικαιώθηκα. Τα γνωστά… Μπρος-πίσω και μετά ξανά ροντέο… Γύρω γύρω γύρω γύρω. Μετά από αρκετή ώρα, αναγγελία: «Δεν καταφέραμε να μπούμε στο λιμάνι της Τήνου και συνεχίζουμε για Μύκονο, όπου θα δέσουμε στο λιμάνι και η εταιρεία θα κανονίσει…».

Σε αυτό το σημείο κόπηκαν τα πόδια μου. Είναι δυνατόν να μην μπορέσαμε Ανδρο-Τήνο και να πηγαίνουμε Μύκονο, άρα να περάσουμε και τη ζόρικη «σούδα» (έτσι ονομάζω εγώ το πέρασμα) Τήνου-Μυκόνου;

Και όντως, νέα αναγγελία: «Δεν θα οδηγηθούμε στο λιμάνι Μυκόνου. Βγήκε απαγορευτικό και πρέπει να επιστρέψουμε γρήγορα γρήγορα στο λιμάνι της Ραφήνας».

Δεν έχω ακούσει πιο ατάλαντη αναγγελία. Τι πάει να πει «γρήγορα γρήγορα»; Τι να κάνω η έρμη επιβάτης; Ορθοπεταλιά;

Στον λόγο του καπετάνιου διέκρινες την κοινή μας ανησυχία. Είχαμε γίνει ένα.

Εντέλει, νέα αναγγελία: «Κατευθυνόμαστε στο λιμάνι Λαυρίου, όπου και θα δέσουμε, και λεωφορεία της εταιρείας θα μεταφέρουν στο κέντρο της Αθήνας».

Πόνεσε η ψυχή μου εκείνη τη μαμά με κόρη από την Πολωνία, που είχαν τάμα ζωής να πάνε Μύκονο και είχαν μαζέψει ευρώ το ευρώ. Αντε να έβγαζαν άκρη!

Εν ολίγοις, αγαπημένοι μου αναγνώστες, από τις 8 το πρωί, καταλήξαμε 9 το βράδυ στο Λαύριο. Εντεκα ώρες.

Δεν είναι η φωνή ενός κακομαθημένου. Θάλασσα είναι, πολλά μπορεί να τύχουν. Αλλά ένιωσα τόσο να μας καπετανεύουν άτεχνα. Τόσο επιπόλαια να περνάμε ξυστά από μια τραγωδία.

Λίγες ημέρες μετά και ακόμα έχω την ίδια απορία. Ποιος και με τι κριτήρια παίρνει μια τόσο σοβαρή απόφαση να ταξιδέψει καράβι με τέτοιες καιρικές συνθήκες;

Ποιος αποφασίζει, με μια άγκυρα από την Ανδρο και πέρα, τέτοια σκυταλοδρομία αψυχολόγητων δρομολογίων;

Ποιος υπεύθυνος δρομολογίων Λιμενικού (πιθανώς κατόπιν πιέσεων ναυτιλιακών εταιρειών;) εγκρίνει τον απόπλου τόσων πλοίων (νομίζω έξι) εντός μιας ώρας από λιμάνι μη ικανό να διαχειριστεί τέτοιον όγκο, άρα και με δεδομένη την αναχώρηση (το καλοκαίρι);

Κατέγραψα το χρονικό ενός αποφευχθέντος κακού.

Ελπίζοντας σε…

ΣΥΡΙΖΑίοι ΤΖΟΚΟΝΤΟΛΑΓΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Σωκράτη, βούρκωσα…

Δεν θα μπορεί ο ιστορικός του μέλλοντος να αποτυπώσει το μέγεθος της πολιτικής αναξιοπρέπειας αυτών των ανθρώπων. pic.twitter.com/3Ua8tE5flh

— Ομάδα Αλήθειας (@omadaalithias) July 22, 2026

ΑΡΘΡΟ - ΚΑΤΑΠΕΛΤΗΣ για το Ζαίικο σούργελο...  

Της ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ

Παίρνουμε χαρτί και μολύβι (έτσι το λέμε οι παλιοί) και αρχίζουμε υπολογισμούς. 

    Μισθός βουλευτή.  

    Σε αυτό προσθέτουμε επιδόματα για συμμετοχή σε κοινοβουλευτικές επιτροπές και               έξοδα παράστασης που κατά 25% δεν φορολογούνται.  

    Συνεχίζουμε με προσωπικό, μπόλικος αριθμός μετακλητών υπαλλήλων και                    συνεργατών που καλύπτονται από τον προϋπολογισμό της Βουλής. 

    Γραφείο, εννοείται δωρεάν, εντός του Κοινοβουλίου για αρχηγούς και εκτός για λοιπούς.  

    Κρατικό αυτοκίνητο και κάλυψη εξόδων αυτού. 

    Τηλεφωνική και ταχυδρομική ατέλεια. 

    Φρουρά και ασφάλεια επί 24ώρου βάσεως.  

    Ωράριο εργασίας και παρουσίες; Ελεύθερη βούληση. 

Πώς σας φαίνονται; 

Εντίμως θα σας απαντήσω, ανάλογα με την εργασία που προσφέρει κάποιος. Από ελάχιστα έως μεγάλη χάρη! 

Εσείς κοστολογήστε τις υπηρεσίες του Σωκράτη Φάμελλου. 

Εκείνος, πιθανολογώ, θα μέτρησε ότι αν χάσει τη δουλειά αυτή… χάθηκε. Μελέτησα το βιογραφικό του. 

Γεννηθείς το 1966, ήτοι 60 ετών. Σπούδασε χημικός μηχανικός στο ΑΠΘ και έκανε μεταπτυχιακά στο Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο. Με ένα τεράστιο χρονικό άλμα ζωής και εργασίας παρουσιάζεται σε ηλικία 44 ετών. Πώς; 

Σε δημοτικές εκλογές το 2006 και δημοτικός σύμβουλος Δήμου Θέρμης το 2010.  

Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ το 2015. Αναπληρωτής υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας και ξανά βουλευτής το 2019 και το 2023. 

Μετά την παραίτηση Τσίπρα εξελέγη πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας, θέση που διατήρησε και μετά την εκλογή Κασσελάκη, ο οποίος δεν ήταν βουλευτής. Ακολούθως ο Κασσελάκης ζήτησε την αντικατάστασή του, κάτι που εγκρίθηκε και τη θέση του πήρε ο (μέσα σε όλα!) Νίκος Παππάς.  

Στις 24 Νοεμβρίου 2024 θέλησε να διεκδικήσει την προεδρία για να τα πάει καλύτερα από τον Κασσελάκη. Και πρόκοψε! 

Παραλλήλως πρόλαβε και έβγαλε γλώσσα σε όσους έφευγαν μη παραδίδοντας την έδρα τους στο κόμμα, άρα διατηρώντας τον μισθό τους… Ο καβγάς για το πάπλωμα. 

Ας λέμε αλήθειες! 

 Μα, με το που καταβαραθρώθηκε το κόμμα λόγω και πολλών αψυχολόγητων, καταστροφικών επιλογών του, άλλαξε γνώμη. 

Εδώ που τα λέμε… Πού θα έβρισκε ξανά ανάλογο μισθό και προνόμια; 

Ποιος να έσπευδε μην και χάσει το κελεπούρι-στέλεχος; 

Ο κύριος Σωκράτης Φάμελλος στο βιογραφικό του καταγράφει με περηφάνια και λεπτομέρεια μέχρι και τις σπουδές του γιου του. Καθώς και, εννοείται, κάθε σκαλοπάτι αναρρίχησης στην πολιτική ζωή αμειβόμενη από το Δημόσιο Ταμείο. Από το 2010 και δώθε. Τονίζω, σε ηλικία 44 ετών. Με υποσημείωση πάντα: «Θέσεις ευθύνης».  

Πώς δεν έσκασε από ευθύνη! 

Προφανώς του έχει διαφύγει, ίσως επειδή βάρυναν οι «θέσεις ευθύνης», να αναφέρει προηγούμενη εργασία του. 

Και σε αυτό το σημείο ξαναπαίρνουμε χαρτί και μολύβι (έτσι το λέμε οι παλιοί) και μετράμε… 

Αν αυτός ο κτηνώδης Μητσοτάκης πράξει το τερατώδες ολίσθημα να τηρήσει αυτό που λέει, εκλογές τον Απρίλιο του 2027… Εννέα μήνες!  

Εννέα μήνες να χάσει ο Σωκράτης μισθούς και προνόμια; 

Και με άγνωστο μέλλον; 

Δεν πάνε στο διάολο όλοι!  

Πόσες μέρες θα φωνάξουν, θα γράψουν, θα στηλιτεύσουν; 

Να πάνε στο διάολο όλοι! 

Και κάπως έτσι πιθανολογώ, χωρίς και να παίρνω όρκο, ο Σωκράτης στάθηκε ευθυτενής και είπε: «Δεν μπορώ να υποστηρίξω την περιχαράκωση, η οποία δεν απαντά στην ανάγκη των πολιτών να φύγει η Δεξιά». Για μας, θυσία γίνεται!  

Οσο για το γεγονός ότι θα διατηρήσει το βουλευτικό του αξίωμα (αντιθέτως με όσα προείπε), δήλωσε ότι. θα τιμήσει την εντολή των πολιτών, με αξιοπρέπεια και συνέπεια, κάνοντας ό,τι μπορεί «για να υπάρξει μια ευρεία προοδευτική σύγκλιση συνεργασία». 

Με τον Αλέξη Τσίπρα, που με κάθε τρόπο, ο χριστιανός, έχει δηλώσει ότι δεν θέλει! 

Το λες έως και γκομενικό παιχνίδι.  

«Φτύσε να ’χεις». Αλλά...

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΣΜΕΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Επτά νομά σ’ ένα δωμά

  

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ 

Της ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ

Παρακολουθώ την κατάντια τους.  

Τους παρατηρώ ως ανθρώπους που είχαν και έχουν μόνο βεβαιότητες. Ενώ ωστόσο άλλαζαν και αλλάζουν θέση. Το πάνε, δηλαδή, από βεβαιότητα σε βεβαιότητα. Πάντα αδιαπραγμάτευτα, αδιάλλακτα, φανατικά, χωρίς ίχνος αμφιβολιών, δισταγμού, ενός κρατήματος, ρε αδελφέ, ότι μπορεί και να μην έχουν το απολυτότατο δίκιο. Και, εννοείται, χωρίς ανάγκη απολογίας για την αλλαγή πορείας. Λες και όλα τα δικαιούνται. Λες και τους πνίγει η πεποίθηση ότι ο απέναντι έχει πάντα άδικο και αυτοί πάντα δίκιο… Δίκιο και στην προηγούμενη θέση τους και στην επόμενη, την εκ διαμέτρου αντίθετη της πρώτης. 

Αν δεν ήταν τόσο θλιβερό, θα ήταν το πιο δραματικά αστείο. 

Μελετήστε τον Παππά διαχρονικά. Από το Ινστιτούτο της Φλωρεντίας, από τον Χρ. Καλογρίτσα που τον περιέφερε ως δυνατό επενδυτή με τα μούφα «βοσκοτόπια της Ιθάκης», που τα παρουσίαζε ότι άξιζαν 100 εκατομμύρια ευρώ (πού να χάθηκε εκείνη η ψυχή;), μέχρι το σήμερα, που τον καίει –και καλά– η ευθύνη, «εφτά νομά σ’ ένα δωμά πού να ξαπλώ να κλείσεις μα;». Στίχοι Ακης Πάνου… Ιδιο και απαράλλακτο ύφος-ύψος βεβαιότητας και παντογνωσίας.  

Μελετήστε τη Ρένα Δούρου. Από το «Μου έσκασε στραβή στη βάρδιά μου» στο «Ν’ αγαπάς την ευθύνη». Ιδια η βεβαιότητα. 

Μελετήστε την Ελενα Ακρίτα. Από το δόξα στον Αλέξη Τσίπρα, στην αμέριστη εμπιστοσύνη στην Αχτσιόγλου, εν τέλει στον Κασσελάκη, σέρνοντας βαλίτσα χειμωνιάτικα στις Σπέτσες, επιπροσθέτως πεποίθηση ότι η Μαρία Καρυστιανού είναι η πλέον κατάλληλη για πρωθυπουργός της χώρας, εν συνεχεία αυστηρή κριτική ότι είναι ανεπίτρεπτο οι βουλευτές να μην παραδίδουν την έδρα τους όταν αποχωρούν, και εκ διαμέτρου μετατόπιση ότι τελικά είναι και σωστό και δίκαιο να την κρατούν, και ας αποχωρούν από το κόμμα. Από βεβαιότητα σε βεβαιότητα. Και ανασηκώνοντας το φρύδι σε όποιον είχε αντίθετη άποψη (ασχέτως αν την ενστερνιζόταν στην πορεία). 

Συγχρόνως άπαντες, είτε φευγάτοι είτε παραμένοντες (οι αγαπόντες την ευθύνη)… Τελούν εν αναμονή νεύματος ή ένωσης με τον Μεγάλο Ηγέτη. Τον Ηγέτη με το ταλέντο πετυχεσιάς συνεργατών, που ακολούθως δεν του έκανε κανένας…  

Σιγά το πρόβλημα! 

Βρήκε νέους. Σιγά το πρόβλημα! 

Τι ζούμε, πατριώτες! Ουδείς τολμά μια αλήθεια. Αυτή που ο μέσος συμπολίτης θα δήλωνε: «Διαμόρφωσα τη ζωή μου στο υψηλότατο ποσόν που ελάμβανα και λαμβάνω μηνιαίως, και χωρίς ιδιαιτέρως να κοπιάζω. Εκλεισα τρύπες, άνοιξα νέες, γιατί είναι να μη μάθει ο άνθρωπος στα περισσότερα. Απολαμβάνω προνόμια αδιανόητα. Και θα κάνω ό,τι μπορώ για να τα διατηρήσω». Τόσο απλό!  

Μπορείτε να φανταστείτε ένα υψηλόβαθμο στέλεχος εταιρείας να μπουρδολογεί «Ν’ αγαπάς την ευθύνη», αν κινδύνευε να μείνει άνεργος και να χρειαστεί να αλλάξει ζωή; 

Οι βεβαιότητες. Ατιμο πράγμα οι βεβαιότητες. Αυτές διαχωρίζουν τους ανθρώπους. 

Και κάτι ακόμα:. 

ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΤΣΟΓΛΑΝΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Επέτειος: Κλειστές τράπεζες… (Εκείνη η σιωπή)

 

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Tης ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ

Εντεκα χρόνια πριν. Πέρασαν έντεκα χρόνια!

Το συλλογικό τραύμα μας.

Συλλογικό;

Ηταν, άραγε, τέτοιο για όλους;

«Εκλεισαν οι τράπεζες». Μάρμαρο.

«Δηλαδή;» ένα «δηλαδή» που βούιζε στο αφτί σαν ενοχλητικό κουνούπι μια νύχτα. Και μπαίναμε σε νύχτα αλλά ήταν τέτοιας δύναμης η σφαλιάρα, που ήθελες ώρα να εννοήσεις, όχι να συνειδητοποιήσεις.

Σάμπως το είχαμε ξαναζήσει; Τι να σήμαινε αυτό;

Μάρμαρο. Πάγος.

Και μετά;

Ενας ξεσήκωνε τον άλλον «Τρέχουμε στα ATM».

Ουρές.

Οι πιο σιωπηλές ουρές που έχω στηθεί στη ζωή μου. Μια σιωπή που έκοβε, σαν ξυράφι στο χέρι. Απονα αποτελεσματικά. Βλέπεις το αίμα και μετά αντιλαμβάνεσαι τη ζημιά. Εκείνη η σιωπή έχει στοιχειώσει μέσα μου. Ο πιο φωνακλάδικος λαός, ο λαός που αν αργήσεις την εκκίνηση σε φανάρι, θα τινάξει τον αέρα στο κορνάρισμα… Παρέμενε για ώρες ανατριχιαστικά αμίλητος, ενδοσκοπικά σιωπηλός. Αρκετοί, ως ενώπιον, πια, των ευθυνών τους. Στο σημείο που η ζωή σου λέει στο αυτί: «Game is over, φιλαράκο» ή αλλιώς «Επαιξες κι έχασες», ακόμα καλύτερα «Υπάρχουν και συνέπειες».

Οι παρορμητικοί, οι εκρηκτικοί, οι ανάλαφροι ψήφου, οι «δεν βαριέσαι!», οι «Και τι έχω να χάσω;». Οι αδούλευτοι. Οι Ζορμπάδες οικονομίας. Οι περισσότεροι διατρανώνοντας «Οχι».

Μα ήταν και οι άλλοι. Αυτούς θα τιμώ αιώνια. Αυτούς, βαθιά θα συμπονάω, με συμπόνια διαρκείας. Που είχαν αίσθηση, που είχαν αντίληψη, που ένας εσωτερικός συναγερμός τους χτυπούσε για χρόνια, ότι στραβά αρμενίζαμε και ότι τα «πάρτι», κάποτε, αιματηρά τελειώνουν. Αυτοί που είχαν να χάσουν…

29 Ιουνίου 2015. Πρώτη ημέρα εφαρμογής των capiltal controls στην Ελλάδα – πλαφόν ανάληψης, ευρώ εξήντα. (Nikos Libertas / SOOC)

Οχι στεγνά ιδιοτελώς, αλλά μέσα από μια διαδικασία, συνεπούς, ευσυνείδητης πορείας, κυρίως στον ιδιωτικό τομέα, μα κατ’ εξαίρεση και στον δημόσιο, με εργασία και δημιουργία, ήτοι ως χρήσιμα γρανάζια μηχανής-κοινωνίας, που ιδιωτεύει παράγει, εμπορεύεται, προσφέρει δουλειά και ευκαιρία και λαμβάνει αντιστοίχως δουλειά και ευκαιρία, που πληρώνει φόρους, κατανοεί στοιχειώδεις κανόνες οικονομίας, που ψάχνει την Ιστορία και έχει τη βεβαιότητα ότι η Γη γυρίζει.

 Οι τού «Ναι». Αυτούς βαθιά θα συμπονώ και θα τιμώ.

Γιατί;

Επειδή η σιωπή των πρώτων ενείχε τσαντίλα. Ενείχε συναισθήματα παιδιού που του σταμάτησαν το παιχνίδι. Ηταν ένας θυμός, μόνο, επιφάνειας. Ανεπεξέργαστος εσαεί. Αμελέτητος. Ασοφος, Ασπούδαστος.

Ενώ των δε ενείχε βαθύ πόνο. Καθαρό. Εν τω βάθει και συγκινητική υπομονή για τον συμπολίτη που δεν είχε αντίληψη. Στοιχεία κατανόησης ότι δεν είμαστε όλοι ίδιοι, ούτε και ίδια σκεφτόμαστε. Είχε στοιχεία γονιού, που ευεργετεί, επιτρέποντας -περιμένοντας- το παιδί του να ωριμάσει μέσα από την ωμότητα της αλήθειας, όπως συν τω χρόνω, θα του παρουσιαστεί (αν έχει μάτια να τη δει) αλλά και την πληρωμή των συνεπειών κάθε πράξης του.

Αυτό το κομμάτι κοινωνίας τιμώ και θα τιμώ αιώνια.

Είναι οι ίδιοι που μετρήθηκαν ως 38%. Δεν είναι και λίγοι!

Είναι, όμως και οι ίδιοι, που άκουσαν με τα αυτιά τους τον Αλέξη Τσίπρα να δηλώνει: «Το λάθος που αναγνωρίζω είναι ότι δεν έκλεισα νωρίτερα τις τράπεζες». Και τον παρακολουθούν να εμφανίζεται απαστράπτων ως νέος αστέρας!

Πώς να μην τους συμπονώ;

Πώς να μη μας συμπονώ;

Οχι για την επανεμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα, αλλά για…

 

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΨΩΝΑΡΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Αβραμόπουλος και… κόρη ναυάρχου

 

Της ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ

Θυμάστε, σε εκείνη την ασπρόμαυρη ταινία ενός «κάποτε», εκείνη την καψοεπηρμένη μαντάμ που διαμαρτύρονταν στον αξιωματικό υπηρεσίας «Θα με υποχρεώσετε, μιλήστε μου στον πληθυντικό, είμαι κόρη ναυάρχου»;

Ε, αυτό δεν είναι τίποτα. Επί Αβραμόπουλου ανεβήκαμε level. Οπως, πιθανολογώ, ενημερωθήκατε, αστυνομικό τμήμα Βελγίου εξέδωσε ένταλμα σύλληψης για τον Δημήτρη Αβραμόπουλο, τον πολιτικό άνδρα που κατέληξε βουλευτής Ηλείας.

Εννοείται, δεν μπορώ να γνωρίζω τι συνέβη, ούτε να κατηγορήσω, ούτε και να συμπονέσω. Ενημερώνομαι, όπως όλοι, προσπαθώντας να καταλάβω.

Επί τούτω ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, και ίνα μας βοηθήσει να καταλάβουμε, έδωσε προχθες μια συνέντευξη στο τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ και συγκεκριμένα στους δημοσιογράφους Οικονόμου και Παυλόπουλο, την οποία στάθηκα με ειλικρινές ενδιαφέρον να παρακολουθήσω.

Ομολογώ ότι κατέληξα αγωνιούσα για εγκεφαλικό, είμαι και σε ζόρικη ηλικία, μελετώντας πίσω από τις λέξεις τον χαρακτήρα του ανδρός, όπως διαφαίνεται στον τρόπο διαχείρισης.

 «Δεν θα απολογηθώ σε κανέναν κερατά!».

Ωπα! Οπου, να υποθέσω, «κερατάς» ένα Αστυνομικό Τμήμα του Βελγίου. Ητοι μια Αρχή;

Μπορείτε να φανταστείτε οποιονδήποτε πολίτη, ευσυνείδητο ή μη, που να συμπεριφέρεται με αυτόν τον τρόπο σε αντίστοιχο ένταλμα;

Είναι αυτή κατεύθυνση παραδειγματισμού από πολιτικό που υπηρετεί το κράτος; Τις αρχές; Οντας Αρχή.

Αξίζει να παρακολουθήσετε τη συνέντευξη ως μνημείο έπαρσης.

Αξίζει να ακούσετε προσεκτικά τον τόνο της φωνής όταν λέει «Ελαβα 5.000 ευρώ»… Κάπως ως ψίχουλα για την υψηλότητά μου… Και να διευκρινίζει «5.000 ευρώ μεικτά» με τονισμό και να συνεχίζει: «Ητοι 3.500 ευρώ», ως λίγα. Είναι να γελάς με τον υπολογισμό των «Μεικτά-καθαρά», ακριβώς με τον τρόπο που δικαιούται να τα μετράει ένας εργάτης ή ένας νέος/νέα. Ενας του μόχθου.

Ο κύριος Αβραμόπουλος, εκ του είδους της αποστολής του, το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του αμειβόταν από κρατικό κορβανά. Μια φορά απέκτησε εργοδότη, εις ηλικίαν μπόλικη, και αίφνης μετράει τα «Μεικτά καθαρά»;

Δεν γνωρίζει ότι από την τσέπη του εργοδότη βγαίνει όλο το ποσόν;

Και κυρίως ότι το ποσόν που κρατείται διευκολύνει-χρηματοδοτεί την κοινωνία όλη, πέραν της ασφάλειας του εργαζομένου;

Αυτό τσιγκουνεύτηκε;

Σκαρφαλώνοντας, δε, στο ύψιστο σκαλοπάτι τύφλωσης από έπαρση, «το τερμάτισε» με το αριστουργηματικό: «Δηλαδή το κράτος έβγαλε και από μένα».

Ε, εκεί σπας τηλεόραση! Του χρωστάμε και από πάνω!

Είπε κι αυτός να εργαστεί, καθώς «η δουλειά κάνει τους άνδρες, το γιαπί, το πιλοφόρι, το μυστρί», σε έναν Παντσέρι, και μας το «χτύπησε»!

Είναι ώρα, βρε χριστιανέ μου, να κάνουμε λογαριασμό;

Είναι ώρα να δούμε ποιος χρωστάει σε ποιόν;

Είναι να πηγαίνεις τόσο γυρεύοντας;

Για παράδειγμα, τα εμβόλια που είχες παραγγείλει σε τεμάχια περισσότερα του πληθυσμού της χώρας και τελικά δεν χρειάστηκαν πού να τα χρεώσουμε; Ποια Λιόλιου να μας τραγουδήσει «Μπορώ να έχω λίγο τον λογαριασμό και έναν υπεύθυνο που θέλω να ρωτήσω…».

Από το 1980 έως τις μέρες μας, υπηρετών τον ελληνικό λαό… Μετά οδηγού, ασφαλείας και ό,τι συνεπάγεται…

Αχ! Κύριε Αβραμόπουλε! Τι να μας λέει εκείνη η καψοεπηρμένη της μαυρόασπρης ελληνικής ταινίας «Σας παρακαλώ, μιλήστε μου στον πληθυντικό, είμαι κόρη ναυάρχου»… Εμείς το ξετινάξαμε σε άλλο level!

Μου είναι παγερά αδιάφορο το δίκαιο ή το άδικο του εντάλματος σύλληψης του κυρίου Αβραμόπουλου. Μου αρκεί ο τρόπος της διαχείρισης του θέματός του.

Θα ευχόμουν «Περαστικά», εκλαμβάνοντας την αλαζονεία ως…