ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΛΑΓΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Το κιτς στη δημόσια σφαίρα: Από τον Ρουβά στο Προεδρικό μέχρι το ζεύγος Πατούλη

 Από τον ΘΟΔΩΡΗ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟ

 Η επίσκεψη του νιόπαντρου ζεύγους Ρουβά στο Προεδρικό Μέγαρο και η αναμνηστική φωτογραφία που έβγαλαν με τον ΠτΔ στη μέση να καμαρώνει σαν... Ρομά σκεπάρνι, μπορεί να παραξένεψε κάποιους «θολοκουλτουριάρηδες», όπως χαρακτήριζαν κάποτε οι εφημερίδες του λαϊκού ΠΑΣΟΚ όσους υποψιάζονταν ότι τολμούσαν να σκέφτονται λίγο παραπέρα από τον μέσο όρο. Στοιχηματίζω, ωστόσο, ότι πλήθος συμπατριώτες μας «λιώσανε», πράγμα που άλλωστε ήταν και η προφανής επιδίωξη του ανώτατου άρχοντα.  

Με ποια άλλα πρόσωπα κοινής αποδοχής θα μπορούσε άραγε να εμφανιστεί δημόσια ο Παυλόπουλος ξεκλέβοντας και λίγη από τη λάμψη τους; 

Ποιος πολιτικός, διανοούμενος, επιστήμονας, καλλιτέχνης, αθλητής ακόμα –άνθρωποι δηλαδή με ιδιότητες πιο ταιριαστές, κατά τεκμήριο, για μια τέτοια «τιμή»– δύναται να εκφράσει κάτι σαν συλλογικό πνεύμα σε μια χώρα που παραμένει βαθιά διχασμένη και αλληλοϋποβλεπόμενη; 

Υπήρχαν πράγματι παλιότερα προσωπικότητες τέτοιου ειδικού βάρους (Χατζιδάκις, Θεοδωράκης, Σεφέρης, Ελύτης, Τσαρούχης, Μελίνα, για να θυμηθώ μερικά παραδείγματα) που πετύχαιναν, λίγο-πολύ, την καθολική αυτή αναγνώριση, άσχετα με το τι πρέσβευαν οι ίδιοι.  

Σήμερα, αφενός δεν παράγουμε πια περσόνες αντίστοιχου βεληνεκούς, αφετέρου εκείνες που θα μπορούσαν, υποτίθεται, να παίξουν έναν τέτοιο ρόλο έχουν εκ των προτέρων, είτε αυτόβουλα, είτε αυθαίρετα τοποθετηθεί από τρίτους σε αυστηρά περιχαρακωμένα «κουτάκια»: ή είναι «μαζί μας», ή «με τους άλλους», άσχετα που δεν είναι πάντα τόσο ξεκάθαρο ποιοι είμαστε τελικά εμείς και ποιοι οι άλλοι, είτε –πράγμα συχνά χειρότερο– «ύποπτα» μετριοπαθείς ή δυσταξινόμητοι. 

Απουσιάζουν ακόμα κι από τον αθλητισμό πια όχι μόνο τέτοιες προσωπικότητες αλλά και τα στοιχειωδώς συναινετικά εκείνα πολιτισμικά και αξιακά κριτήρια που θα τις αναδείκνυαν ως τέτοιες.  

Ποιοι μένουν, άρα; 

Τίποτα ποπ είδωλα σαν τον «εθνικό» μας Σάκη (αν βέβαια ο ΠτΔ ήθελε να φανεί πραγματικά «προχώ», έπρεπε να προσκαλούσε τη Μαρίνα Σάττι!), διάσημοι τηλεοπτικοί σταρ σαν τον νικητή του «Survivor», που ήδη κάτοικοι και αρχές υποδέχτηκαν σαν Μεσσία στη γενέτειρά του τη Σκιάθο, γιατί όχι και θαυματουργά κειμήλια σαν το «ιερό» κάστανο του Παΐσιου, μια και η Ελληνορθοδοξία παραμένει από τους ελάχιστους θεσμούς που εξακολουθούν να απολαμβάνουν –συχνά εκβιαστικά– μια γενικότερη αποδοχή μέχρι και σε χώρους θεωρητικά απέναντί τους, όπως το «ορθόδοξο» ΚΚΕ ή η κυβερνώσα εκείνη «Αριστερά του Κυρίου». 

Υπόψη ότι δεν έχω τίποτα προσωπικά ούτε με τον Σάκη, ούτε με τον Ντάνο, ούτε καν με το... κάστανο, που τη δουλειά τους κάνουν και την κάνουν καλά. Το πρόβλημα είναι ότι...

ΚΟΙΝΩΝΙΑ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Να γιατί στη χώρα αυτή η μαλακία πάει σύννεφο - Πηδάτε γιατί...

Toυ ΘΟΔΩΡΗ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΥ

Ο μέσος Έλληνας «τσοντάκιας» είναι άντρας 18-34 ετών (τουλάχιστον κατά... 75%, με το υπολειπόμενο ποσοστό να είναι γένους θηλυκού), ένθερμος πατριώτης («επιμένει ελληνικά» στις αναζητήσεις του), θεοσεβούμενος (όταν η χριστιανοσύνη γιορτάζει, επιδεικνύει αρετή κι εγκράτεια, απέχοντας από το σπορ), ζει τον «πυρετό του σαββατόβραδου» μάλλον τις... Δευτέρες (εξού πιθανώς κι ο όρος «γαμωδευτέρα»), παρουσιάζει ανεβασμένη λίμπιντο, ειδικά την ώρα της σιέστας, κεφάρει τρελά λεσβιακό σεξ (πρώτη λέξη-κλειδί με διαφορά, αρκεί βέβαια οι λεγάμενες να κάνουν απλώς «παιχνίδι», ώσπου κάποιο βαρβάτο αρσενικό να φιλοτιμηθεί να «ολοκληρώσει» τη συνεύρεση) κι αισθητικό του πρότυπο είναι η Τζούλια Αλεξανδράτου. 

Αυτά, τουλάχιστον, δείχνουν τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα ο δημοφιλής πορνοϊστότοπος Pornhub κατά την ετήσια ανάλυσή του για τις συνήθειες και τα χαρακτηριστικά των χρηστών του διεθνώς, με την Ελλάδα να καταλαμβάνει τη διόλου ευκαταφρόνητη 21η θέση επισκεψιμότητας (να γιατί στη χώρα αυτή η μαλακία πάει σύννεφο, κυριολεκτικά και μεταφορικά). 

Eνδιαφέρον παρουσιάζουν και οι υπόλοιπες λέξεις-κλειδιά: στη 2η θέση οι «ώριμες» (milf, γιατί πάντα χρειαζόμαστε μια «μανούλα»), στην 3η το πρωκτικό (έξω το λένε «the Greek way»), ακολουθούν οι τινέιτζερ και τα μεγάλα «εργαλεία», ενώ πρώτα στις προτιμήσεις των νεαρών, κυρίως, χρηστών φέρονται τα σέξι ιαπωνικά καλλιτεχνήματα hentai, η ασχετοσύνη μου για τα οποία είναι αποκαλυπτική του «χάσματος των γενεών» – αλλά τα κόμικ, XXX ή μη, ανέκαθεν κέντριζαν την ερωτική φαντασία, σωστά;  

Γενικώς ειπείν, οι επιδόσεις μας στο διαδικτυακό πορνό αντικαθρεφτίζουν αυτό που βασικά «είμαστε»: «Ελληνάρες», σεμνοκαυλωμένοι, «μαμάκηδες», με το μυαλό μας στο πουλί (ή το «γατάκι» μας) ήδη από το «καλημέρα» της εβδομάδας, αντί για το τελείωμά της, που είναι ο παγκόσμιος μέσος όρος, ενώ ειδικά το απομεσήμερο μας εμπνέει (αυξημένη θέαση μεταξύ 3 και 4 μ.μ.), γιατί όλοι κρύβουμε στο αρχαιοελληνικό DNA μας έναν Φαύνο ή μια Μαινάδα. Θα καίγαμε χαλαρά κατοστάευρα για πάρτη της Τζούλιας και της Μαριάννας (Ντούβλη), όχι μόνο γιατί είναι «γκομενάρες» αλλά και επειδή θα μας έκαναν όσα δεν θα τολμάγαμε ποτέ να ζητήσουμε από το δικό μας «αίσθημα», άσε τη σύζυγο. Το γιατί, τώρα, ειδικά οι Ηπειρώτες «σύντροφοι» βαράνε υπερωρίες στο Pornhub ίσως χρήζει ιδιαίτερης κοινωνιολογικής προσέγγισης... 

Δεν ξέρω πόσο θα διέφεραν τα παραπάνω ευρήματα αν εξέλιπε η κρίση, οι απόψεις, πάντως, για το πόσο έχει επηρεάσει την ερωτική μας ζωή φαίνεται να συμφωνούν: αφενός διαβάζω έρευνες που μιλάνε για «απογείωση» με αύξηση των σεξουαλικών επαφών έως και 35% (Ανδρολογικό Ινστιτούτο Αθηνών), αφετέρου ακούω άλλους ειδικούς να υποστηρίζουν, όχι άδικα, ότι τα «παρελκόμενα» της κρίσης (στρες, ανεργία, φτώχεια, ανέχεια, ανασφάλεια) ταλανίζουν έρωτες, σχέσεις και «επιδόσεις».  Η «εθελοντική» πορνεία ανθεί, το ελληνικό πορνό επίσης. Αυξημένο αριθμό επαφών δείχνουν και τα δεδομένα της Συμβουλευτικής Γραμμής Σεξουαλικής Υγείας, κάνοντας όμως λόγο για αυξημένα ποσοστά προβληματικής στύσης και πρόωρης εκσπερμάτωσης στους άνδρες, και υποτονικής ερωτικής επιθυμίας στις γυναίκες. 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ειδοί του Μαρτίου - Πώς η κυβέρνηση σαν ένας άλλος Καίσαρας μοιάζει να βαδίζει στην καταστροφή αγνοώντας τα ανησυχητικά σημάδια.

Του ΘΟΔΩΡΗ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΥ

Οι πενήντα πρώτες μέρες της νέας κυβέρνησης συμπίπτουν με τη ρωμαϊκή σεληνιακή γιορτή των Ειδών του Μαρτίου, που τοποθετούνταν στα μέσα του μηνός κι απέκτησαν δυσοίωνο περιεχόμενο όταν στις 15/3 του 44 π.Χ. ο Κάσιος και ο Βρούτος δολοφόνησαν τον Ιούλιο Καίσαρα έξω από τη Σύγκλητο. 

Ο σοφιστής Αρτεμίδωρος προσπάθησε να τον ειδοποιήσει, αλλά ο Καίσαρας, παραδομένος στις επευφημίες του πλήθους, δεν παρέλαβε ποτέ το μήνυμα.  

«Ιδού, οι Ειδοί του Μαρτίου ήρθαν» πίκαρε τον οιωνοσκόπο Στουρίνα, που τον είχε επίσης συμβουλέψει να φυλάγεται. 

 «Ναι, αλλά δεν πέρασαν...» απάντησε με νόημα εκείνος. Λίγες στιγμές αργότερα δικαιώθηκε και η «αποφράδα» εκείνη μέρα συμβολίζει έκτοτε τον ηγέτη (ή τον άνθρωπο) που βαδίζει στον όλεθρο, και μάλιστα από κοντινούς του ανθρώπους, αγνοώντας τις προειδοποιήσεις των πραγματικά έμπιστων.  

Η κυβέρνηση άρχισε να παραβλέπει τα θεωρούμενα «σιγουράκια», αναζητώντας συμμαχίες με αλλότριους χώρους, ενώ εύκολα χαρακτηρίζει την κριτική, προβοκάτσια.  

Η κυβέρνηση θυμίζει κάτι από τον επιπόλαιο Καίσαρα, όπως επίσης και από τη βραβευμένη αμερικανική ταινία Ides of March (2011). Εκεί, ο νεαρός εκπρόσωπος Τύπου Στίβεν Μάιερς (Ράιαν Γκόσλινγκ) αγωνίζεται σκληρά ώστε ο προοδευτικός κυβερνήτης των Δημοκρατικών Μάικ Μόρις (Τζορτζ Κλούνεϊ) να κερδίσει το προεδρικό χρίσμα. Στην πορεία, όμως, ο ιδεαλιστής Μάιερς ανακαλύπτει ότι ο δρόμος για την εξουσία δεν είναι καθόλου ρόδινος: ανήθικοι πολιτικοί χειρισμοί, μυστικές συμφωνίες, παιχνίδια κυριαρχίας, υπέρμετρες φιλοδοξίες, συντροφικά μαχαιρώματα κ.λπ., πράγματα στα οποία μοιάζει αδύνατο να αντεπεξέλθει, αν δεν ξεπουλήσει, σαν άλλος Φάουστ, την ψυχή του στον εξαποδώ. Παραμονές των «Μαρτίων Ειδών», η καταρχάς συμφωνία με το Eurogroup ανακουφίζει προσωρινά την κυβέρνηση εν όψει διαφαινόμενης οικονομικής ασφυξίας. Μια κυβέρνηση που παλεύει να χωρέσει δύο πόδια σ' ένα παπούτσι, παραμονή σε ευρώ-Ε.Ε. και ταυτόχρονα μέτρα κόντρα στα ειωθότα των παραπάνω θεσμών.  

Εν τέλει, το «πακέτο Βαρουφάκη», ένα πακέτο με πολλές υποχωρήσεις –αποδοχή προγράμματος βοήθειας, εγκατάλειψη σειράς προγραμματικών δηλώσεων, «θεσμικός» έλεγχος–, πέρασε, παρά την ενορχηστρωμένη επίθεση απαξίωσης που έστω κι έτσι δεχόταν (φαντάσου, δηλαδή). Ωστόσο, οι δηλώσεις συμπαράστασης του Γιούνκερ περί πολιτικής διαπραγμάτευσης και σεβασμού των δημοκρατικών αρχών από τους πιστωτές μαζί με τις πολιτικές εξελίξεις στην Ιβηρική πιστοποιούν πως κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας (βλέπε Ε.Ε.), τουλάχιστον όσον αφορά την κρίση χρέους. Το ότι ο Σόιμπλε «σκύλιασε» ακόμα και για τα αμελητέα 200 εκατ. ευρώ υπέρ της ανθρωπιστικής κρίσης δείχνει, βέβαια, ότι ο πόλεμος συνεχίζεται αμείλικτος και θα ήταν ολοκληρωτικός αν δεν υπήρχε ο διεθνής παράγοντας. 

Αντίθετα κιόλας με τον Καίσαρα, που αναποδογύριζε ακόμα και βέβαιες ήττες, ο Τσίπρας δεν φαίνεται να διαθέτει τελικά –δεν το θένε, εξάλλου, οι πολίτες, είπαμε– σχέδιο Β.  

Στο εσωτερικό τώρα, η κυβέρνηση, παρότι διατηρεί «σοβιετικά» ποσοστά υποστήριξης (+60% έδειξε η Kάπα Research), με την αξιωματική αντιπολίτευση σε κρίση ταυτότητας και αξιοπιστίας μετά και τις πομπές Χαρδούβελη, διστάζει να κοντραριστεί με κατεστημένα και καλά ριζωμένα συμφέροντα και νοοτροπίες. Δεν θέλει, δεν μπορεί, ακολουθεί την πεπατημένη «έχε τα καλά με όλους» που μαθηματικά οδηγεί στο ακριβώς αντίθετο;  

Γεγονός είναι ότι, για να βρει «χαρτί», χρειάζεται να χτυπήσει αφενός την (πολύ) μεγάλη φοροδιαφυγή, αφετέρου την καθόλου ευκαταφρόνητη των μεγαλομεσαίων. 

Το πρώτο σημαίνει σύγκρουση με την οικονομική ολιγαρχία που ελέγχει τράπεζες, ναυτιλία, επενδύσεις και πληροφόρηση, η οποία όμως δεν διαφαίνεται ακόμα, όπως φανερώνουν και οι απόπειρες σύναψης λυκοφιλιών με τα ίδια καθεστωτικά ΜΜΕ που ταυτόχρονα την υπονομεύουν με κάθε ευκαιρία, το δεύτερο, αντιπαράθεση με ένα σημαντικό κομμάτι της ίδιας της πρόσφατης εκλογικής της πελατείας, των «όπου φυσάει, εγώ να κονομάω».  

Αλλά αν δεν το επιχειρήσει τώρα, που κοινή γνώμη αλλά και Ευρωπαίοι «εταίροι» συνηγορούν, αύριο θα είναι ακατόρθωτο.