Του ΚΩΣΤΑ Ι. ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ
Σήμερα, τα πράγματα είναι ξεκάθαρα - ας είναι καλά οι εξ Αγκύρας αποκαλύψεις. Όταν ο Γιώργος Παπανδρέου διασκέδαζε τον Τζεμ και τη συνοδεία του χορεύοντας ζεϊμπέκικο, με τον μικρό αδελφό του, τον Αντρίκο, γονατιστό να του κτυπάει παλαμάκια, οι ελληνικές μυστικές υπηρεσίες και ο προκάτοχος του χορευτή, Θ. Πάγκαλος, άρα και ο πρωθυπουργός Κ. Σημίτης, γνώριζαν ότι πράκτορες της ΜΙΤ και παρακρατικοί συνεργάτες της είχαν κάψει τεράστιες εκτάσεις ελληνικών δασών.
Σαμποτάζ ως «αντίποινα», λέει, για τη στάση των Αθηνών στο Κουρδικό! Αλλά το πράμα είχε «υποβαθμιστεί» (στην κωδική διαβάθμιση «τουμπεκί») για να μην προκληθεί… «ένταση» με τη γείτονά μας…
Με την ηγεσία αυτής της χώρας, όπου οι δολοφονίες εις βάρος κάθε σοβαρά αντιστεκόμενου στην αυταρχική (πάντοτε) τουρκική εξουσία είναι φαινόμενο σύνηθες και όπου οι πολιτικοί τραμπουκισμοί έναντι τρίτων χωρών δίνουν και παίρνουν χρόνια τώρα, η κυβέρνηση Κ. Σημίτη αποφάσισε το 1996 να σχεδιάσει και να πάρει στη συνέχεια πολιτικά κέντρα «βελτίωσης» των ελληνοτουρκικών σχέσεων και να πραγματοποιήσει «ανοίγματα» προς την Άγκυρα, με κορυφαίο τη θερμή υποστήριξη της ενταξιακής υποψηφιότητας στην ΕΕ.
Από την πλευρά της, η Τουρκία ουδέν «άνοιγμα» υπεσχέθη. Τα δικά της «ανοίγματα», άλλου τύπου βέβαια (casus belli, Ύμια, «γκρίζες ζώνες», σαμποτάζ), είχαν ήδη πραγματοποιηθεί και η Άγκυρα περίμενε ήσυχα να αποδώσουν καρπούς - όπερ και εγένετο (συμφωνία της Μαδρίτης καλοκαίρι 1997, ναι στην ένταξη Τουρκίας, 1998-1999, σε δύο Συνόδους Κορυφής, Κάρντιφ και Ελσίνκι, έναρξη «διερευνητικών» συνομιλιών για οροθέτηση υφαλοκρηπίδας «και άλλα συναφή θέματα», κατά τη διατύπωση του Κ. Σημίτη το 1997). Ο άγριος τουρκικός τραμπουκισμός είχε πιάσει και η περίτρομη τότε ελληνική ηγεσία παραδόθηκε στην «πραγματικότητα» που είχε δημιουργήσει με τις επιθετικές κινήσεις της η Άγκυρα.
