ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΡΑΓΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Περί προδοσίας

Περί προδοσίας... pic.twitter.com/09PCcdoX0P

— oldschoolfileles (@oldfileles) August 19, 2024

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΝΕΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ - ΕΘΝΙΚΗ ΠΑΡΑΚΜΗ: Δεκατρείς χαρακτηριστικές φράσεις του Δάσκαλου Σαράντου Καργακου, για τη σημερινή Ελλάδα

 

1. «Η χώρα μας σήμερα κατοικείται από ανθρώπους που είναι άψυχοι και αν τολμήσεις να πεις το όνομα Πατρίδα ή τη λέξη Έθνος, χαρακτηρίζεσαι εθνικιστής από κάποια τσόφλια της δημοσιογραφίας και της υποκουλτούρας»

2. «Το να λες σήμερα στην Ελλάδα ότι είσαι Έλληνας κάνει κακό στην υγεία και στη σταδιοδρομία. Δεν διαπρέπουν οι απόγονοι του Λεωνίδα αλλά του Εφιάλτη και του Νενέκου»

 
3. «Σήμερα στην Ελλάδα μπορείς να βρεις τα πάντα, εκτός από Ελλάδα. Η Ελλάς τελεί υπό εξορίαν στη χώρα της. Οι ξένοι ακούν Ελλάδα και Ελλάδα δεν βλέπουν. Αν δεν είχαμε τα αρχαία μνημεία και τα πολυάριθμα μουσεία ο ξένος επισκέπτης θα ένοιωθε ότι βρίσκεται σε κάποια άλλη χώρα με απροσδιόριστο εθνικό και γλωσσικό χρώμα»

4. «Σήμερα λέμε να ΄τανε το ΄21, γιατί νοσταλγούμε τους ήρωες επειδή βλέπουμε γύρω μας νάνους»

5. «Ζούμε την εποχή εκπούστευσης και εκπουτάνευσης του Έθνους. Σπεκουλαδόροι και κίναιδοι διευθύνουν τη χώρα μας»

6. «Η Ελλάδα είναι το πειραματόζωο της παγκοσμιοποίησης με την εξαφάνιση της γλώσσας και της ιστορίας της»
 

7. «Η Ελλάδα έχει περάσει σαράντα βαρβαρικά κύματα και πάντοτε κατόρθωσε να επιβιώνει, θα επιβιώσει και τώρα. Αρκεί να κρατήσουμε τις αξίες που μας στήριξαν στο παρελθόν για να σταθούμε άξιοι να αντιμετωπίσουμε το μέλλον. Να σχηματίσουμε ένα μέλλον ελληνικό και να αφήσουμε τα παραμύθια περί πολυπολιτισμικότητας»
 

8. «Οι θεσμοί έχουν παραλύσει. Έχουν αυτοδιαλυθεί. Η παρουσία τους είναι προσχηματική και μισθολογική. Ποιος μεγάλος κλέφτης μπήκε φυλακή; Κι αν μπήκε, σε πόσο χρόνο βγήκε; Δεν έχουμε αίσθημα πατρίδας, για να έχουμε σοβαρούς θεσμούς. Τα όρια της πατρίδας μου είναι τα όρια της τσέπης μου»
 

9. «Πολλοί ήταν εκείνοι που ανέβηκαν στην εξουσία φτωχοί, αλλ’ ελάχιστοι ήταν εκείνοι που κατέβηκαν φτωχότεροι»
 

10. «Η βουλή των Ελλήνων έχει καταντήσει απλή ονομασία κτηρίου κι όχι συλλογική έκφραση της πολιτικής βούλησης των Νεοελλήνων. Οι Έλληνες ξέρουν να χρησιμοποιούν τα δάκτυλα για να μουτζώνουν όχι να τα ενώνουν. Όμως, ένα δάκτυλο μόνο του δεν είναι τίποτε πέντε δάκτυλα ενωμένα σχηματίζουν μια γροθιά»
 

11. «Δεν χάρισαν οι Σύμμαχοι στους Σκοπιανούς το όνομα της Μακεδονίας, εμείς το χαρίσαμε. Μόνο που κάναμε υποκριτικά πως δεν το ξέραμε. Και δικαίως οι ξένοι δημοσιογράφοι μας λοιδορούν. Γιατί όταν έρχονται εδώ δεν συναντούν Έλληνες αλλά...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΑΦΕΛΛΗΝΙΣΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο μεγάλος Σαράντος Καργάκος...

Ο μεγάλος Σ.Καργάκος... pic.twitter.com/bFXbLot73s

— Spirosthe1st (@spirosthe1st) January 21, 2024

 

ΝουΔο-ΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΙΣΤΙΚΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, τα είπε όλα ο ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ Έλληνας

Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, τα είπε όλα ο ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ Έλληνας.
Τι περισσότερο να προσθέσουμε εμείς; pic.twitter.com/RZ78vnh4em

— Zoder 🇬🇷 (@__darcelX__) January 15, 2024

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ὁ μεταχουντικὸς ἐμφύλιος

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Toυ συγχωρεμένου  Σαράντου Καργάκου
(Κόντρα, 06/02/2016)

Η ἐθνικὴ ὁμοψυχία, ποὺ ἦταν τὸ πολιτικὸ ποθούμενο σὲ ὅλη τὴν μετακατοχικὴ περίοδο καὶ ποὺ εἶχε ἀρχίσει νὰ ἑδραιώνεται μέσα στὶς στυγνὲς καταπιεστικὲς συνθῆκες τῆς Δικτατορίας, ἄρχισε σὰν γυαλὶ νὰ ραγίζει καὶ νὰ θραύεται ἀμέσως μετὰ τὴν πτῶση της. Γιὰ τὴν ἀκρίβεια λίγους μῆνες μετὰ, ὅταν ἦλθαν ἀπέξω οἱ ἀντιστασιακοὶ τοῦ ἐξωτερικοῦ, οἱ ὁποῖοι πολεμοῦσαν τὴ Χούντα ἀπὸ τὰ «μπιστρὼ» τοῦ Παρισιοῦ! 

Ἡ πολιτικὴ ἀτμόσφαιρα ἄρχισε νὰ δηλητηριάζεται.  

Τὸ νομιμοποιημένο ΚΚΕ χωρίστηκε στὰ δύο καὶ ἄρχισε νέος ἐμφύλιος πόλεμος, τούτη τὴ φορὰ στὶς τάξεις τῆς Ἀριστερᾶς. Στὸν ἐμφύλιο αὐτὸ μετεῖχαν, καθένα μὲ δικὸ του μετερίζι, καὶ πολλὰ ἀριστερογενῆ κόμματα (ὅπως ἡ κάποτε κραταιὰ ΕΔΑ) ἤ κομματίδια. Οὐδὲποτε στὸ παρελθὸν ἀντηλλάγησαν τόσες ὕβρεις ἀπὸ Ἀριστεροὺς ἐναντίον ἄλλων Ἀριστερῶν ὅσες στὸν θλιβερὸ ἐκεῖνο καιρό. Ἡ διάσπαση ἔφθασε ὥς μέσα στὶς οἰκογένειες. Ἀδελφὸς δὲν μιλοῦσε σὲ ἀδελφὸ καὶ πατέρας σὲ γυιό. Τὰ «ἀναθεωρητὴς» ἤ «ρεβιζιονιστὴς», ἤ «ρεφορμιστὴς» ἤ «λικβινταριστὴς» πήγαιναν σύννεφο! Μέχρι καὶ τὰ μωρὰ παιδιὰ εἶχαν μάθει τὰ «καλιαρντά τῆς Ἀριστερᾶς». Κι ὅσοι συνιστοῦσαν ἑνότητα, δέχονταν πλήγματα ἀπ’ ὅλες τὶς μεριές.

 

Ἡ νεολαία, ποὺ ὄντως ἤθελε νὰ ἀπεγκλωβιστεῖ ἀπὸ τὰ πολιτικὰ σχήματα τῆς Δεξιᾶς καὶ γι’ αὐτὸ εἶχε ἔντονα πολιτικοποιηθεῖ, παραζαλισμένη ἀπὸ τὸν ὀρυμαγδὸ τῶν ὕβρεων, κινδύνευε νὰ ἀπολωλαθεῖ. Ἕνα πλῆθος «γρουπούσκουλα», ποὺ εἶχαν λεηλατήσει τὸ ἑλληνικὸ ἀλφάβητο, ἐμφανίζονταν σὰν κληρονόμοι τῶν ἰδεῶν τοῦ Τρότσκυ καὶ τοῦ Τσὲ Γκεβάρα! Καὶ πιὸ πολὺ τοῦ Μάο καὶ τῆς χήρας τοῦ Μάο! Κυριολεκτικὰ, ἕνας ἰδεολογικὸς καὶ λεκτικὸς κυκεώνας. Ὁ ἕνας Ἀριστερὸς κατηγοροῦσε τὸν ἄλλο σὰν «οὐρὰ τῆς Δεξιᾶς» καὶ ὁ ἄλλος τοῦ ἀπαντοῦσε ὅτι στρώνει τὸ χαλὶ γιὰ νὰ περάσει ἡ Δεξιά. Μοιραῖα οἱ τότε πολιτικοποιημένοι νεαροὶ ἔτρεχαν ἐδῶ κι ἐκεῖ σὰν φρενήρεις μαριονέτες.

Εἰλικρινὰ, ἀφοῦ πλέον ἔπεσε ἡ Δικτατορία, δὲν εἶχα πρόθεση νὰ ἀσχοληθῶ μὲ τὴν πολιτικὴ, παρὰ τὶς ἑλκυστικὲς προτάσεις ἀπὸ διάφορες παρατάξεις ποὺ εἶχα δεχθεῖ. Λόγῳ νοοτροπίας ἀπεχθανόμουν καὶ ἀπεχθάνομαι τὴν ἔνταξη. Ἀλλ’ εἰδικὰ ἐκείνη τὴν ἐποχὴ ἀπεχθανόμουν καὶ τὴν πολιτικὴ διαμάχη στὴν παλαιὰ της μορφή. Τὰ πολιτικὰ φαντάσματα τοῦ παρελθόντος εἶχαν σαρκωθεῖ καὶ ἀποσάρκωναν τὴν καινούργια ζωή.  

Μετὰ τὸν ἐξευτελισμὸ μας στὴν Κύπρο, εἶχα μέσα στὸ μυαλὸ μου συγκροτήσει μιὰ δικὴ μου πολιτική, μιὰ πολιτικὴ εὐρείας ἐθνικῆς συνοχῆς, ποὺ πολλοὶ μαζὶ, ξεχνώντας τις πολιτικὲς ψυχώσεις τοῦ χθὲς, νὰ ξεκινήσουμε μιὰ νὲα πορεία ἐθνικῆς ἀνορθώσεως. 

Μὲ λιτότητα, σκληρὴ ἐργασία, μεθοδικότητα καὶ αὐστηρὴ ἐπανεκπαίδευση νὰ ἐπιδιώξουμε τὴν ἀναδιοργάνωση τοῦ στρατοῦ, ὥστε σὲ περίπτωση νέων προκλήσεων (κι εἴχαμε ἔκτοτε πάνω ἀπὸ 2.000) νὰ προσφέρουμε ὡς ἀντίδωρο στὴν Τουρκία ἕνα ἀνταποδοτικὸ κτύπημα, νὰ ἐλευθερώσουμε τὴ Β. Κύπρο, νὰ διαμορφώσουμε νέο καθεστὼς, βάσει ὑπαρχουσῶν συνθηκῶν, γιὰ τὴν Ἴμβρο καὶ τὴν Τένεδο, νὰ ἐπιβάλουμε ἕνα καθεστὼς ἐλευθερίας γιὰ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ γιὰ τὰ λείψανα τοῦ Ἑλληνισμοῦ ποὺ εἶχαν μείνει στὴν Πόλη, νὰ διεκδικήσουμε καὶ νὰ ἐπιβάλουμε τὸ νόμιμο δικαίωμά μας ἐπὶ τῶν 12 μιλίων κι ἔτσι νὰ κλείσουμε τοὺς Τούρκους στὴ φάκα. Ἄν εἴχαμε πετύχει τὸ τελευταῖο αὐτὸ, δὲν θὰ εἴχαμε τώρα τὸν κατακλυσμὸ τῶν προσφύγων.
 

Δυστυχῶς, ὁ δυναμισμὸς τοῦ λαοῦ μας, ποὺ τότε ἦταν ἀκόμη σφριγηλὸς, διοχετεύτηκε στὴν κομματικὴ ἀντιπαράθεση, ἔλειωσε μέσα στὴ σκέψη τοῦ διχασμοῦ καὶ τοῦ καταναλωτισμοῦ. 

Ὁ καταναλωτισμὸς ἔγινε ἡ νέα Μεγάλη Ἰδέα. 

Τότε εἶναι ποὺ ἐμφανίστηκαν καὶ οἱ «Ἀριστεροὶ» μὲ ποῦρο! 

 

 Ἔτσι...

 

25η ΜΑΡΤΙΟΥ: Τὸ ’21 ὁδηγὸς μας

Του αείμηστου  ΣΑΡΑΝΤΟΥ ΚΑΡΓΑΚΟΥ

Πολλοὶ ἀγωνιστὲς ἀλλιώτικοι μπῆκαν κι ἀλλιώτικοι βγῆκαν ἀπὸ τὸν Ἀγῶνα τῆς Ἐθνεγερσίας. 

Ὁ ὅρος παλιγγενεσία, ποὺ θαρρῶ χρησιμοποίησε πρῶτος ὁ Κοραῆς, δὲν μὲ ἱκανοποιεῖ, διότι ὑπονοεῖ ὅτι τὸ ἔθνος εἶχε πεθάνει καὶ, ὡς ἐκ θαύματος, γεννήθηκε πάλι. Στὸν ἱστορικὸ βίο τῶν λαῶν ὅ,τι πεθαίνει, πεθαίνει ὁριστικὰ. 

 Ἀλλ’ ἄς ἀφήσουμε τὰ θεωρητικά. 

Εἴπαμε ὅτι πολλοὶ ἀγωνιστὲς τόσο στὴ διάρκεια τοῦ Ἀγώνα ὅσο καὶ μετὰ ἔγιναν ἄλλοι ἄνθρωποι. Σπάνιες εἶναι οἱ περιπτώσεις αὐτῶν ποὺ ἔγιναν παλιάνθρωποι, ὅπως ὁ περιβόητος Νενέκος. Τὸ πλέον ἐνδεικτικό παράδειγμα εἶναι ὁ «Γυιὸς τῆς Καλογριᾶς», ποὺ σωστὸ ἀγρίμι στὴν ἀρχή, στὴν πιὸ δύσκολη στιγμὴ ἔγινε ὁ «Ἀετὸς τῆς Ρούμελης», ὁ «Ἀχιλλέας τῆς Ρωμιοσύνης», ὅπως τὸν εἶπε ὁ Παλαμᾶς. Ὅπως γράφω στὸ βιβλίο μου γιὰ τὴν Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση, δὲν πιστεύω ὅτι ὁ Καραϊσκάκης εἶπε, σὲ σχετικὴ νουθετικὴ παρατήρηση τοῦ Μπουντούρη, τὴν πολυακουσμένη φράση: «Ὅταν θέλω γίνουμε διάβολος καὶ ὅταν θέλω γίνουμε ἄγγελος». Ἐκεῖνο ποὺ πιστεύω εἶναι πὼς, κατὰ τὸ ὑπόλοιπο διάστημα τῆς ζωῆς του, ὁ Καραϊσκάκης ἔδρασε σὰν ἄγγελος, ἄν καὶ ποτὲ δὲν τοῦ ἀπέλιπε ἡ σπιρτόζικη βωμολοχία. 

Αὐτὸ, ὅμως, ποὺ πρέπει νὰ ἐξαρθεῖ καὶ νὰ γίνει δίδαγμα γιὰ τὸ παρὸν εἶναι ἡ στάση τοῦ μεγάλου Ἀχαιοῦ ἄρχοντα Ἀνδρ. Ζαΐμη. Κατὰ τὸν προηγηθέντα Ἐμφύλιο πόλεμο, ὁ Καραϊσκάκης εἶχε νικήσει τοὺς ἄνδρες τοῦ Ζαΐμη στὴν Κερπινή, τὸν εἶχε ἐκδιώξει ἀπὸ ἐκεῖ καὶ οἱ ἄνδρες του δὲν ἀρκέστηκαν νὰ λεηλατήσουν τὸ ἀρχοντικὸ του, ἀλλὰ ἔβγαλαν στὴ «γύρα» τὰ ἐσώρουχα τῆς Ζαΐμενας, ποὺ ἦταν τότε, καὶ ὡς τὸ δικὸ μας Ἐμφύλιο, μεγάλη προσβολὴ τῆς οἰκογενειακῆς τιμῆς. Προσβολὴ ποὺ ξεπλενόταν μὲ αἷμα. Καὶ ὅμως ὁ Ζαΐμης, ὡς πρόεδρος τῆς Ἐκτελεστικῆς Ἐπιτροπῆς, βλέποντας τὸ χαμὸ τῆς Ρούμελης, δὲν δίστασε νὰ δώσει τὸ δίπλωμα τῆς ἀρχιστρατηγίας στὸν Καραϊσκάκη.  

Αὐτὴ τὴ μεγαθυμία εἶναι τόσο δύσκολο νὰ δείξουν σήμερα οἱ πολιτικοὶ μας ταγοὶ καὶ νὰ χαράξουν μαζὶ μιὰ ἐθνικὴ στρατηγικὴ ἀλλὰ συνάμα καὶ τακτικὴ, ὥστε νὰ ἐκλείψει ἡ «τακτικὴ τῆς τρικλοποδιᾶς»;

Διαπιστώνω μὲ θλίψη ὅτι ἐσωγενεῖς καὶ ἐξωγενεῖς παράγοντες προωθοῦν συστηματικά τὴ σύγκρουση, ὥστε μεθοδευμένα νὰ φθάσουμε στὴν ἐμφύλια ρήξη. Μιὰ τέτοια ρήξη τὴν ποθεῖ μόνον ὅποιος δὲν τὴν ἔχει ζήσει.  

Ὁ  Μακρυγιάννης ἔζησε σχεδὸν πρωταγωνιστικὰ τὸν Ἐμφύλιο στὸ Μοριὰ. Μὲ τὰ ὅσα εἶδε, ἔπαθε καὶ ἔπραξε, ἔφριξε. Γι’ αὐτὸ στὰ «Ἀπομνημονεύματὰ» του, ποὺ ἴσως ἔγραψε στὰ γεράματὰ του, ὑπάρχει μιὰ φράση ἀποστομωτικὴ γιὰ κάθε κήρυκα τῆς ἐμφύλιας σφαγῆς: «Ἐγὼ κρέας γιὰ ἐμφύλιο δὲν πουλῶ». 

Ὁ  Γέρο Κολοκοτρώνης, παρότι ἦταν ὁ σοφώτερος ἀπ’ ὅλους τοὺς στρατιωτικοὺς, εἶχε κι αὐτὸς τὶς δικὲς του εὐθῦνες γιὰ τοὺς δύο Ἐμφυλίους. Γι’ αὐτὸ μετὰ τὴν ἀπελευθέρωση, περνώντας καὶ ἀπὸ ἄλλες δοκιμασίες, ἔγινε ἀκόμη πιὸ σοφὸς, πολέμιος σφοδρὸς τῆς διχόνοιας καὶ διαπρύσιος (=θερμὸς) κήρυκας τῆς ὁμόνοιας. Ἔτσι, ὅταν ὁ περίφημος δάσκαλος Γ. Γεννάδιος ὁδήγησε τοὺς μαθητὲς του ἐνώπιὸν του στὴν Πνύκα, ὁ Γέρος τοῦ Μοριᾶ, σὰν ἄλλος Περικλῆς, μίλησε στὰ τότε (καὶ στὰ νῦν) παιδιὰ μὲ λόγια σοφὰ. Μεταξύ τῶν ἄλλων τοὺς εἶπε:

«Εἰς τὸν πρῶτο χρόνο τῆς Ἐπαναστάσεως εἴχαμε μεγάλη ὁμόνοια, καὶ ὅλοι ἐτρέχαμε σύμφωνοι (...) Καὶ ἐὰν αὐτὴ ἡ ὁμόνοια ἐβαστοῦσε ἀκόμη δύο χρόνια ἠθέλαμε κυριεύσει καὶ τὴν Θεσσαλία καὶ τὴν Μακεδονία, καὶ ἴσως ἐφθάναμε καὶ ἕως τὴν Κων/λη. Τόσον τρομάξαμε τοὺς Τούρκους, ὅπου ἄκουγαν Ἕλληνα καὶ ἔφευγαν μίλια μακρά. Ἑκατὸν Ἕλληνες ἔβαζαν πέντε χιλιάδες ἐμπρός, καὶ ἕνα καράβι, μίαν ἁρμάδα. Ἀλλὰ δὲν ἐβάσταξε...».

Δὲν ὑπάρχει καμμιὰ ὑπερβολὴ στὰ λόγια τοῦ Γέρου. Ὁ  Ὀδυσσέας Ἀνδροῦτσος στὸ Χάνι τῆς Γραβιᾶς ἀναχαίτισε τὴ στρατιὰ τοῦ Ὀμὲρ Βρυώνη καὶ τοῦ Κιοσὲ Μεχμέτ μὲ 118 ἄνδρες. Στὸ Ντάρ Μπογάζ ὁ Κανάρης μόνος μὲ τὸ πυρπολικὸ του ἔτρεψε σὲ φυγὴ ὅλη τὴν ἁρμάδα τοῦ Χοσρέφ πασᾶ κι ἔσωσε τὴν Σάμο. 

Ἄς κλείσουμε μὲ τὶς προτροπὲς τοῦ Γέρου πρὸς τοὺς ἑκάστοτε νέους:

ΚΟΙΝΩΝΙΑ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΒΩΜΟΛΟΧΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: "’Εξ ἁμάξης" (Ένα κείμενο στη μνήμη του Σαράντου Καργάκου που έφυγε από τη ζωή στις 14/1/2019)

Του ΣΑΡΑΝΤΟΥ ΚΑΡΓΑΚΟΥ

Πολλοί φίλοι, γνωστοὶ καὶ ἄγνωστοι μου ἀναγνώστες, μοῦ παραπονοῦνται γιὰ τὴν ἔξαρση τῆς βωμολοχίας ποὺ παρατηρεῖται τὰ τελευταῖα χρόνια.  

 

Κάποτε ἡ βωμολοχία ἦταν προνόμιο τῶν ἀνδρῶν. Τώρα ἔγινε καὶ τῶν γυναικῶν, ἴσως σὲ ὑπέρτερο βαθμὸ.  

 

Κάποιοι διανοητὲς τῆς πλάκας ἔχουν ὀνομάσει ἐπιστημονικῶς τὸ φαινόμενον «καθημερινοποίηση τοῦ ὑβριστικοῦ»! Λὲς καὶ τὸν παλαιὸ καιρὸ οἱ ὕβρεις ἦσαν γιὰ τὶς Κυριακὲς καὶ γιὰ τὶς μεγάλες ἐθνικὲς καὶ θρησκευτικὲς ἑορτὲς! Ἐπειδὴ πιστεύω στὴν ἀρχὴ, τὴν ὁποὶα ὁ φιλόσοφος Ἐπίκτητος ἀπέδωσε στὸν παλαιότερο φιλόσοφο Ἀντισθένη, «ἀρχὴ παιδεύσεως ἡ τῶν ὀνομάτων ἐπίσκεψις», ὅτι δηλαδὴ προϋπόθεση γιὰ τὴ μάθηση εἶναι ἡ γνώση τῆς σημασίας τῶν λέξεων, τοὺς ἐξηγῶ ὅτι οἱ λέξεις «βωμολοχία» καὶ «βωμολόχευμα» ξεκίνησαν ἀπὸ μιὰ θρησκευτικὴ λειτουργία.  Καὶ αὐτὸ τὸ ἐξηγῶ στὴν τρίτομη «Ἱστορία τῶν ἀρχαίων Ἀθηνῶν» καὶ μάλιστα ἐκτενῶς.  

 

Πρόκειται γιὰ σύνθεση δύο λέξεων: τοῦ βωμὸς καὶ τοῦ λόχος, ποὺ σημαίνει ἐνέδρα.  

 

Ἀρχικὰ βωμολόχος λεγόταν αὐτὸς, ποὺ, ὅταν γινόταν θυσία, παραμόνευε γιὰ ν’ ἁρπάξει τὸ κρέας. Κι ἐπειδὴ παραμόνευαν πολλοὶ καὶ τὸ κρέας δὲν ἔφθανε γιὰ ὅλους, ἀντάλλασαν, ἐκτὸς ἀπὸ γροθιὲς, καὶ ὕβρεις φοβερὲς. Ἔτσι ἡ βωμολοχία πῆρε τὴ σημασία τῆς αἰσχρο­λογίας, τῆς χυδαιολογίας καὶ ἄλλων συναφῶν λέ­ξεων ποὺ προσκρούουν γενικὰ πρὸς τὴν ἐπιβαλλόμενη αἰδὼ.
 

Ἡ βωμολοχία σταδιακὰ πέρασε καὶ στὴν λογοτεχνία μὲ ἀποκορύφωμα τὶς κωμωδίες τοῦ Ἀριστοφάνη. Ὑπῆρξε ὅμως παλαιότερος αὐτοῦ ποιητὴς, ποὺ, παρότι λεγόταν Πολύμνηστος, δὲν εἶναι καθόλου ἀείμνηστος, καὶ ὁ ὁποῖος ἔγραψε ἄσεμνα ποιήματα. Καὶ γι’ αὐτὸ ἡ φράση «πολυμνήστεια ποιεῖν» ἐσήμαινε τὸ γράφειν αἰσχρὰ ποιήματα. Ὁ ἐν λόγῳ Πολύμνηστος ἦταν Κολοφώνιος (ἡ λέξη προσφέρεται λεκτικὰ γιὰ ὑπαινιγμούς μὲ λίγη ἀνορθογραφία), εἶχε γεννηθεῖ δηλαδὴ στὴν Κολοφῶνα τῆς Ἰωνίας καὶ ἔζησε στὰ τέλη τοῦ 7ου καὶ στὶς ἀρχὲς τοῦ 6ου π.Χ. αἰώνα. Ἀνῆκει δηλαδὴ στοὺς ἀρχαιότερους Ἕλληνες ποιητὲς, ὅπως ὁ ἐπίσης κακολόγος Πάριος ποιητὴς ὁ Ἀρχίλοχος. Ὁ πατέρας τοῦ Πολύμνηστου λεγόταν Μέλης ἀλλὰ ἀπὸ τὸ στόμα καὶ τὴ γραφίδα τοῦ Πολύμνηστου μόνο μέλι δὲν ἔρρεε. Ἀφοῦ μαθήτευσε κοντὰ στὸν Τεγεάτη ποιητὴ καὶ μουσικὸ Κλονᾶ καὶ τελειοποίησε τὴν αὐλωδία (μουσικὴ μέσῳ αὐλοῦ), συνέθεσε πολλὰ ἄσεμνα ἄσματα εἰς βάρος τοῦ δασκάλου του. Ἔτσι προέκυψε τὸ «Πολυμνήστεια ποιεῖν».
 

Ὡστόσο, ἡ προσφορὰ του στὴν ἀρχαία μελικὴ ποίηση δὲν εἶναι ἀσἠμαντη. Σὲ αὐτὸν ἀποδίδεται ὁ «τριμερὴς» ἤ «τριμελὴς νόμος» (ἄλλοι τὸν ἀποδίδουν στὸν Ἀργεῖο Σακάδα), ὅπου ἡ πρώτη καὶ ἡ τρίτη στροφὴ εἶχαν λυδικὴ μελωδία, ἐνῶ ἡ δεύτερη φρυγική. Μετεῖχε τρεῖς φορὲς στοὺς Πυθικοὺς ἀγῶνες τῶν Δελφῶν στὸ μουσικὸ ἀγώνισμα τῆς αὐλωδίας, ἀλλὰ μετὰ τοὺς ἀγῶνες τοῦ 578 π.Χ. οἱ ἀμφικτίονες ἔκριναν τὸ ὕφος τῆς μουσικῆς αὐτῆς γοερὸ καὶ σπαρακτικὸ σὰν τὰ «καψούρικα» ποὺ εὐδοκιμοῦν στὸν παρόντα καιρὸ, καὶ σὰν τέτοιο δὲν ταίριαζε στὸν χαρούμενο χαρακτῆρα τῆς ἑορτῆς. Ἔτσι κατάργησαν τὸ ἀγώνισμα αὐτὸ, «καταγνόντες οὐκ εἶναι τὸ ἄκουσμα εὔφημον», ὅπως μᾶς πληροφορεῖ ὁ περιηγητὴς Παυσανίας.  

 

Πάντως, ἡ αἰσχρολογία, ποτὲ δὲν ἔπαυσε νὰ ὑφίσταται στὴν ἀρχαία κοινωνία, ἀρχῆς γενομένης ἀπὸ τὸν περίφημο Θερσίτη, ποὺ ἔψαλλε τὸν «ἀναβαλλόμενο» στὸν Ἀγαμέμνονα, μέχρι ποὺ ὁ Ὀδυσσέας τὸν ὑποχρέωσε μὲ ἕναν ὑγιεινὸ ραβδισμὸ νὰ σιωπήσει.  

 

Εἶναι ἰδιαίτερα ἐντυπωσιακὸ ὅτι...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΘΟΛΟΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: O Σαράντος Καργάκος για τα πολιτικώς ορθά νεοταξικά ΤΣΟΦΛΙΑ της αριστερολαθρομαχμουταρόπληκτης Ελλάδας...

ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ: Εις μνήμην ΣΑΡΑΝΤΟΥ ΚΑΡΓΑΚΟΥ - Ενας χρόνος χωρίς τον μεγάλο Δάσκαλο...

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ

Φτωχαίνει η πατρίδα μας.  

Σβήνουν ένας ένας οι φωτοβόλοι φάροι που έδειχναν τον δρόμο της γνώσης και της αρετής

Οσοι ήξεραν να επιλέγουν καλά ιστορικά βιβλία τον ήξεραν εδώ και δεκαετίες. Η υπογραφή Καργάκος σε οποιοδήποτε ιστορικό πόνημα αποτελεί εγγύηση ποιότητας, ακρίβειας, οξυδερκούς σύνθεσης των πληροφοριών που προσφέρουν οι πρωτογενείς πηγές. Τα δημοσιευμένα έργα του πρέπει να έχουν ήδη φτάσει τον επιβλητικό αριθμό 100. 

Οι απλοί τηλεθεατές τον αγάπησαν όταν, από το ξεκίνημα της ιδιωτικής τηλεόρασης μέχρι και το τέλος του βίου του, έπαιζε τον ρόλο του εθνικού «τερματοφύλακα». Προσπαθούσε ο λαμπρός δάσκαλος με το ήπιο ύφος, τη σοβαρότητα, τις γνώσεις και τη μεστότητα των επιχειρημάτων να σώσει την εστία μας από τα τέρματα που διαρκώς προσπαθούν να καταφέρουν οι καλοπληρωμένοι στράικερ του ανθελληνισμού.  

Καλούσαν οι ολίγιστοι (κυριολεκτικά και μεταφορικά) δημοσιογράφοι δυο τρεις ανθέλληνες να μιλήσουν για τα ελληνοτουρκικά, καλούσαν και τον Καργάκο, που προσπαθούσε να αρθρώσει συγκροτημένο εθνικό λόγο στις τηλεοπτικές χωματερές των απατηλών εντυπώσεων. Φυσικά, το «πάνελ» αλλά και οι στωμύλοι συντονιστές του τον διέκοπταν διαρκώς - φοβούμενοι μη τυχόν και γείρει η πλάστιγγα της συζήτησης υπέρ της χώρας.

Ηταν τύχη αγαθή που πέρασε αυτή η εξαίσια μορφή από την Ελλάδα μας και πικρή η αίσθηση της απώλειάς του.

Οποιος θέλει να τον τιμήσει ας διαβάσει τα βιβλία του. 

Ενδεικτικά αναφέρονται οι ακόλουθοι τίτλοι: 

ΕΠΟΣ ΤΟΥ '40 και το «Σύνδρομο του Κάιν»

Ενα από τα τελευταία άρθρα (το έγραψε λίγους μήνες πριν πεθάνει)  του  Σαράντου Ι . Καργάκου

ΑΞΙΩΘΗΚΑ στό γέρμα τῆς ζωῆς μου νά ἐκπληρώσω ἕνα τάμα, δηλαδή νά συγγράψω καί νά ἐκδώσω μιά μεγάλη ἱστορία τοῦ Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ἤδη τό βιβλίο αὐτό –τέσσερεις τόμοι παρακαλῶ– ὑπάρχει στά μεγάλα βιβλιοπωλεῖα. 

Μίλησα γιά τάμα καί τό ἐννοῶ. Διότι τόν πόλεμο αὐτόν μέ πολλές ὀδύνες τόν ἔζησα παιδί καί τό αἰσθάνθηκα ὡς ὀφειλή, μετά ἀπό μελέτη χιλιάδων κειμένων, νά τόν προσφέρω μέ ἕναν Θουκυδίδειο τρόπο ὡς «κτῆμα ἐς ἀεί» στή νέα γενιά. Ἀφιέρωσα μάλιστα τόν Β΄ τόμο (438 σελίδες) στή Μάχη τῆς Ἑλλάδος, ἐπειδή ὅπως γράφω προλογικά στήν ἀπόφασή μου αὐτή βάρυνε ἡ ἰσχνή ἱστοριομάθεια τῆς ἑλληνικῆς νεολαίας, πού ἀγνοεῖ ἤ γνωρίζει «πασσαλειμματικά» τό Ἑλληνικό Ἔπος, τό ὁποῖο ἀνιστορήτως πολλοί ἐξακολουθοῦν νά ἀποκαλοῦν «Ἀλβανικό Ἔπος» (!), ὡσάν πρωταγωνιστές νά ἦσαν οἱ ἐπιτεθέντες κατά τῆς Ἑλλάδος Ἀλβανοί! Τά νέα παιδιά ἀγνοοῦν πόσο σπουδαῖοι, πόσο γενναῖοι στάθηκαν σ’ ἐκεῖνες τίς μεγάλες στιγμές οἱ προπάτορές τους. Διότι στή σύγχρονη Ἑλλάδα κυριαρχεῖ σάν περιρρέουσα πνευματική ἀτμόσφαιρα ὁ μηδενισμός καί ἐξορκίζεται ὁ ἡρωισμός. Ἡ Ἑλλάς εἶχε τό μικρότερο ποσοστό δωσιλογισμοῦ παρά τή δολερή στάση τῶν συμμάχων της, πού «ὅλοι μᾶς ἔταξαν βοήθεια καί μᾶς γέλασαν φρικτά», γιά νά τό πῶ μέ ἐλαφρά παραλλαγή σολωμικά.

Καί ἀφοῦ ἔχω πλέον ἐξετάσει ὅλες τίς πτυχές τοῦ πολέμου αὐτοῦ καί πρίν ἀκόμη ἀπό τήν κήρυξή του, αἰσθάνθηκα τήν ἀνάγκη στόν ἐπίλογο νά καταγράψω μερικές σκέψεις πού τίς θεωρῶ ἀναγκαῖες στόν παρόντα καιρό. Ἀντιγράφω: Ὁ Σπ. Μελᾶς, πού εἶχε παρακολουθήσει ὅλους τούς πολέμους τοῦ 20οῦ αἰῶνα, σ’ ἕνα ἄρθρο του γράφει: «Ποτέ λαός δέν ἐφανέρωσε τέτοιαν ὁμαδική καί ἀπόλυτη συνείδηση τῆς ἱστορικῆς του ἀποστολῆς. Ἤξεραν ὅλοι, ὥς τόν τελευταῖο φαντάρο, πώς βοήθεια δέν προσμένουμε ἀπό πουθενά. Ὅτι Πολωνία, Δανία, Νορβηγία, Ὁλλανδία, Βέλγιο, Λουξεμβοῦργο, Γαλλία ἤτανε κάτω ἀπό χιτλερική μπότα: Ὅτι ἡ Ἀγγλία πρόσμενε εἰσβολή». Καί γι’ αὐτό ὁ ἑλληνικός λαός τιμωρήθηκε σκληρά ἀπό Ἰταλούς, Γερμανούς, Ἀλβανούς (κυρίως Τσάμηδες) καί Βουλγάρους.  

Γιά τίς ὠμότητες τῶν τελευταίων διαφωτιστικό εἶναι τό βιβλίο πού ἐξέδωσε τό Ἵδρυμα Μελετῶν Χερσονήσου Αἵμου ὑπό τόν τίτλο «Ἡ Βουλγαρική Κατοχή στήν Ἀνατολική Μακεδονία καί τή Θράκη 1941-1944». 

Γιά τήν πεῖνα, πού προκάλεσε τό μεγαλύτερο θανατικό, ἰδίως στά παιδιά τῆς γενιᾶς μου, τό πιό ἐκλαϊκευτικό βιβλίο εἶναι τά «Φύλλα Κατοχῆς» τῆς ἀείμνηστης φίλης Ἰωάννας Τσάτσου. 

Ἀλλά ὁ μεγαλύτερος ἐχθρός τῆς Ἑλλάδος ἔγιναν τά ἴδια τά παιδιά της. Αὐτά τά πολυτραγουδισμένα «Παιδιά τῆς Ἑλλάδος, παιδιά..», ὅπως ὁ Ἐτεοκλῆς καί ὁ Πολυνείκης, παιδιά τοῦ Οἰδίποδος, ἀλληλοσκοτώθηκαν γιά τό γέρας (= βραβεῖο, πρωτεῖο) τῆς νίκης. Εἰσέδυσε στήν ψυχή τους ὁ ὁμηρικός «ἀλάστωρ», ὁ daemon planus, πού πλανᾶ καί ὁδηγεῖ στή μανία τούς ἀνθρώπους.  

Εὐχή τοῦ γράφοντος εἶναι καμμιά μελλοντική ἑλληνική γενιά νά μή ζήσει καταστάσεις ὅμοιας φρίκης. Γι’ αὐτό πρέπει...

 νά κλείνει τά αὐτιά στούς «Ἀποστόλους τῆς Καταστροφῆς».
 

Ὁ λαός μας πολέμησε καί θυσιάστηκε, παρότι ἐγνώριζε πώς τελικά θά προδοθεῖ ἀπό φίλους καί συμμάχους. Στή σελ. 386 μνημονεύω τή Σοφία Βέμπο πού κατά τή λήξη τοῦ πολέμου τραγούδησε πικρά:
«Ἐμεῖς πού τόσο αἷμα χύσαμε
θά ἔλθει μιά στιγμή
πού θά μᾶς κάτσουν στό σκαμνί
γιατί νικήσαμε»!

Ἀκολούθως προσθέτω: Καί μπορεῖ βέβαια νά νικήσαμε ἀλλά τό αἷμα πού ἐχύσαμε, λόγω τοῦ «Συνδρόμου τοῦ Κάιν», πού προαιωνίως μᾶς καίει, δέν τό ἀξιοποιήσαμε. Ἐνῶ συνεχιζόταν ὁ πόλεμος, χωριστήκαμε σέ Δεξιούς καί Ἀριστερούς μέ συγκρούσεις ἐξ ἴσου σκληρές μέ αὐτές πού γίνονταν μέ τούς Γερμανούς. Καί οἱ ὁποῖες συγκρούσεις κορυφώθηκαν στόν ὑπέρτατο βαθμό μετά τόν πόλεμο, παρά τή θνησιγενῆ Συμφωνία τῆς Βάρκιζας. Αὐτός ὁ ψυχικός διχασμός πού μετεξελίχθηκε σέ πολιτικό ἐξακολουθεῖ μέχρι σήμερα νά ταλανίζει τήν Ἑλλάδα.

Αὐτά ἀπό τό βιβλίο. Καί προσθέτω ὅτι ὁ διχασμός αὐτός κατά τήν τελευταία τριετία...

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητο ΞΕΠΟΥΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ - ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Η ιδεολογία, φερετζές της ημάθειας (Το τελευταίο άρθρο του μεγάλου δασκάλου και πατριώτη, η απώλεια του οποίου αφήνει τεράστιο και δυσαναπλήρωτο κενό)

Από τον Σαράντο Ι. Καργάκο

 

Πᾶνε πολλά χρόνια -πάνω ἀπό μία δεκαετία– πού ξεσηκώθηκε σύμπας σχεδόν ὁ ἑλληνικός κόσμος ἐξ αἰτίας ἑνός σχολικοῦ γονατογραφήματος πού προσφέρθηκε στά παιδιά τοῦ Δημοτικοῦ ὡς δῆθεν βιβλίο Ιστορίας, ἐνῶ ἐπρόκειτο περί ἑνός πλουσιώτατου ὁρμαθοῦ λαθῶν μέ πλέον ἐνδεικτικό ἐκεῖνο τό κακοηθέστατο περί «συνωστισμοῦ» στήν προκυμαία τῆς Σμύρνης.  

Στό πλευρό τῆς ἀνιστόρητης συγγραφέως ἔσπευσαν τότε νά ταχθοῦν πάμπολλοι διανοητές πού αὐτοχειροτονήθηκαν -κατά τά εἰωθότα- προοδευτικοί! Δυστυχῶς, στόν τόπο μας ἡ λέξη προοδευτικός δέν ἔχει καμμία σχέση μέ τήν πρόοδο, μέ τή βελτίωση, ἀλλ’ ἔχει σχέση τίς περισσότερες φορές μέ τό βάλτωμα, μέ τό πνευματικό τέλμα. 

Ἔγραφα τότε (Ἰούλιος 2007) στό ὑπέροχο περιοδικό «Εὐθύνη» τοῦ ἀείμνηστου Κώστα Τσιρόπουλου τά ἀκόλουθα πού θαρρῶ ὅτι παραμένουν ἐπίκαιρα:

 

Εἶναι ἐνδεικτικό ὅτι κατά τόν προηγηθέντα καιρό, ὅταν ξέσπασε ὁ σάλαγος γιά τό βιβλίο Ἱστορίας τῆς Στ΄ Δημοτικοῦ καί γιά τά ἄλλα συναφῆ σαλογραφήματα, οἱ συγγραφεῖς καί οἱ συνεργοί τους κατέφυγαν στό γνωστό καταφύγιο τῶν δειλῶν: τήν ἰδεολογία! Πώς τάχα αὐτοί ἐκφράζουν τήν πρόοδο καί οἱ ἐπικριτές τους τή συντήρηση!  

Χρόνια συντηρεῖται αὐτό τό «Παραμύθι γιά κουτά παιδιά», πού τούς συντηρεῖ, διότι εὐνοεῖ τήν ἰδεολογικοποίηση τῆς ἀμάθειας. Ὁ «προοδευτισμός» ἦταν καί εἶναι τό ἄσυλο τῆς ἀγραμματοσύνης. «Ἀγραφιῶτες» συγγραφεῖς, ὅπως ὀνόμαζε ὁ Ρένος Ἀποστολίδης ὅσους δέν ἔχουν γράψει καμμία σπουδαία ἐργασία, ἀναλαμβάνουν κατ’ ἀνάθεση τή συγγραφή σχολικῶν ἐγχειριδίων, μέ σκοπό νά ὑπηρετήσουν κάποια θολά ἰδεολογήματα καί ὄχι τήν παιδαγωγική λειτουργία.

 

Γι’ αὐτό προσπάθησαν μέ τούς δημοσιογραφικούς παρακεντέδες τους νά μεταφέρουν τή συζήτηση στό δικό τους «γήπεδο», στό γήπεδο τοῦ διχασμοῦ σέ «προοδευτικούς» καί «ἀντιδραστικούς», ὥστε ἡ συζήτηση νά διεξαχθεῖ μέ ὅρους ἐμφυλίου πολέμου πού τούς συμφέρει. Διότι μέσα σ’ ἕνα διχαστικό κλῖμα ἀκόμη καί ἡ πιό ἄναρθρη κραυγή περνᾶ σάν ἐπιχείρημα. Γιά νά ἐπιχειρηματολογήσει κανείς σέ αὐτό τό ἐπίπεδο συζητήσεων πρέπει νά διαθέτει γρόνθους καί πνεύμονες γοριλανθρώπου. Ἐξ ἄλλου μόνον γοριλάνθρωποι εἶναι εἰδήμονες γιά τέτοιου εἴδους γοριλογραφήματα, ὅπου ἡ ἑλληνική ἱστορία θυσιάζεται ὡς νέα Ἰφιγένεια στό βωμό εὐτελῶν πολιτικῶν σκοπιμοτήτων. Ἀσφαλῶς καί πολλές ἀπό τίς ἀντιδράσεις δέν ἦσαν ἐπαινετές, ἦταν ὅμως μιά θολή ἀντίδραση στό θολό τοπίο τοῦ παρόντος καί στό ἀκόμη –ὅπως προβλέπω– πιό ζοφερό τοπίο τοῦ μέλλοντος. Καί, τέλος πάντων, τί μπορεῖ νά σημαίνει ἡ πυρπόληση τοῦ θαλαμίσκου τῶν φρουρῶν στόν Ἄγνωστο Στρατιώτη ἀπό τούς «φυσαλιδικούς» ἐπαναστάτες μπρός στήν πυρπόληση τῆς νεώτερης καί τῆς παλαιότερης ἱστορίας μας;  

Τοῦτα τά παιδιά μέ τά κρυμμένα πρόσωπα εἶναι παιδιά μιᾶς ἀγωγῆς, ὅπου κρυμμένα εἶναι τά πρόσωπα καί τά γεγονότα πού λάμπρυναν καί δόξασαν τόν τόπο αὐτό.

 

Ὡστόσο δέν κινδυνεύουμε νά πεθάνουμε ἀπό πλήξη· βιώνουμε καταστάσεις τραγελαφικές, πού ὁπωσδήποτε θά ἐξελιχθοῦν σέ τραγικές. Τά διαφημιστικά συστήματα ἔχουν εἰσαχθεῖ στή δῆθεν ἐπιστημονική συγγραφή. Παλαιότερα στό χῶρο τῶν γραμμάτων μόνον λίγοι ἄνθρωποι κατόρθωναν νά γίνουν γνωστοί χάρη στή σημαντικότητά τους. Σήμερα πάμπολλοι γίνονται γνωστοί χάρη στήν ἀσημαντότητά τους. Ἀρκεῖ αὐτή τήν ἀσημαντότητα νά τήν κάνουν βούκινο. Ἐξ ἄλλου, ὅπως ἔλεγαν οἱ Λατῖνοι, «Vasa inania plurimum sonant», δηλαδή τά κενά δοχεῖα ἠχοῦν περισσότερο. Ἕνα κενό δοχεῖο ἦταν καί τό ἐν λόγω «σχολικό», γι’ αὐτό παρήγαγε τόσο θόρυβο... !

 

Δέν νομίζω ὅτι χρειάζεται ὀξύνοια Ἀϊνστάιν γιά νά καταλάβει κανείς «ποῦ τό πάει» ἡ ἀριστερολογοῦσα κοσμοπολίτικη ἰντελιγκέντσια πού μειοψηφικῶς δυναστεύει τόν τόπο αὐτό. Εἶναι σαφές ὅτι αὐτή τή στιγμή ἡ Ἑλλάς...

ΣΠΟΥΔΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ : Σαράντος Καργάκος 1937 - 2019 Καλό ταξίδι Δάσκαλε

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Προς νέα συστήματα oλοκληρωτικής εξουσίας

Από τον Σαράντο Ι. Καργάκο

 

Η πολιτική, στήν πράξη καί ὄχι στή θεωρία, δέν εἶναι ἄσκηση φιλανθρωπίας, εἶναι ἄσκηση συμφερόντων. Ὅπως ἔχει γράψει ὁ Τζών Κέννεθ Γκαλμπραίηθ στό βιβλίο του «Ὁ Θρίαμβος-Μυθιστόρημα τῆς σύγχρονης διπλωματίας» γιά τούς παλαιότερους πολιτικούς, οἱ προειδοποιήσεις γιά κάποιες δυσμενεῖς ἐξελίξεις «ἔχουνε ἕνα κάπως ἱερουργικό χαρακτῆρα σάν τίς προειδοποιήσεις περί αἰωνίου κολάσεως στή λειτουργία τῆς Ἐπισκοπιανῆς Ἐκκλησίας» (σ.165).  

Δέν ξέρω τί γίνεται καί τί λέγεται στήν Ἐπισκοπική Ἐκκλησία καί, συνεπῶς, δέν ἔχω ἄποψη. Ξέρω, ὅμως, τί γινόταν καί τί γίνεται στήν πολιτική. Μπορεῖ ὁ Ἀριστοτέλης νά τήν ὅριζε ὡς «ἐπιστήμη τά καλά καί τά δίκαια σκοπουμένη» ἀλλ’ αὐτή μᾶλλον πρός τό ἄδικο σκοπεῖ. Ἀφότου τό 1960 ὁ Ἀμερικανός ἐπικοινωνιολόγος Marshall McLuhan ἔπλασε τόν ὅρο «Παγκόσμιο χωριό» καί, ἀκολούθως, ὡς προέκταση πολιτικο-οικονομική, ἄρχισε ὁ χορός τῆς λεγομένης παγκοσμιοποιήσεως (globalisation), διαχύθηκε τότε σέ ὅλη τήν οἰκουμένη ἡ ψευδής ἀντίληψη ὅτι θά πάψουν τά μίση μεταξύ τῶν κρατῶν, ὅτι ὅλοι θά ζοῦν ἀδελφωμένοι σ’ ἕναν κόσμο χωρίς σύνορα καί ὅτι ὁ παγκόσμιος πλοῦτος θά γίνει κοινό ἀγαθό μέ τή διεύρυνση τῶν ἀγορῶν, μέ τίς χαμηλές τιμές τῶν παραγομένων ἀγαθῶν, μέ τήν προστασία τῶν ἐργαζομένων καί μιά περισσότερο σεβαστική συμπεριφορά πρός τόν πλανήτη πού μᾶς φιλοξενεῖ. Ὅλα ὅμως πῆγαν στραβά. Τά μίση μεταξύ τῶν κρατῶν διογκώθηκαν, οἱ ἀντιθέσεις τῶν μεγάλων κρατῶν, πού τώρα δέν εἶναι ἰδεολογικές ἀλλά οἰκονομικές, αὐξήθηκαν, τά μεροκάματα καί οἱ συντάξεις τῶν ἐργαζομένων μειώθηκαν καί ὁ πλοῦτος, πού ὁμολογουμένως αὐξήθηκε, ἔγινε πλοῦτος ὀλιγωτέρων ἀτόμων καί κατ’ ἐλάχιστον πλοῦτος τῶν πολλῶν. Ὅσα συγκεντρώνει τό 1/10 τῶν κατοίκων τῆς γῆς συγκεντρώνει τό 90% τοῦ ὑπολοίπου πληθυσμοῦ. Ὁ μισός πληθυσμός τῆς γῆς χρονίως ὑποσιτίζεται.

 

Διερωτᾶται εὔλογα ὁ ἁπλός πολίτης: Πρίν μποῦν στήν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση τά περισσότερα κράτη τῆς Εὐρώπης εἶχαν μία σταθερή οἰκονομία, πιθανῶς καί μέ κάποια ἀναπηρία ἐλαφρᾶς μορφῆς. Σάν μπῆκαν στήν Ἑνωμένη Εὐρώπη, ἡ ἀναπηρία αὐξήθηκε. Ὅλα σχεδόν τά νεοείσακτα κράτη στηρίζονται στά δεκανίκια μιᾶς δανειακῆς πολιτικῆς, πού δέν ἀπηχεῖ στήν ἀνάπτυξη τῆς ἐγχώριας παραγωγῆς. Πιθανῶς καί τό λάδι αὔριο νά μᾶς ἔρχεται συσκευασμένο ἀπό τή Γερμανία! Οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες, καί ὄχι μόνο στήν Κεντρική καί Νότια Ἀμερική, στίς σχέσεις τους –φιλικές φυσικά!– μέ ἄλλες μικρότερες καί ὑποτελεῖς δυνάμεις, μποροῦν νά ἀνατρέψουν ἤ νά καταστρέψουν ἕναν πολιτικό, σπάνια ὅμως, ἄν ὄχι ποτέ, μποροῦν νά ἐπιβάλουν σύστημα πραγματικῆς δημοκρατίας καί συνθῆκες ὑγιοῦς οἰκονομίας. Ὁ «Πολυμεττερνίχος» τῶν ΗΠΑ, ὁ πολύς Κίσσινγκερ, τό εἶχε συλάβει ἐνωρίς, μαθητεύοντας στά διδάγματα τῶν Ντάλλες, Χοῦβερ καί λοιπῶν, μόνο πού προσπάθησε νά τοῦ δώσει ἕναν χαρακτῆρα πιό φινετσᾶτο, ἐπιστημονικό. Τώρα ὁ Τράμπ, πού δέν ἦταν τυχαία ἐπιλογή, λειτουργεῖ χωρίς τή φινέτσα τοῦ Κίσσινγκερ ἀλλά μέ τρόπο γουέστερν. Εἶναι ὁ Τζών Γουαίην τῆς σύγχρονης πολιτικῆς. Ὡστόσο, σάν ἐπιχειρηματίας κατανόησε αὐτό πού εἶχε διδάξει ὁ Τσῶρτσιλ: «Ποτέ νά μήν ἔχεις ἐμπιστοσύνη στόν ἄνθρωπο πού μιλᾶς. Ποτέ νά μήν ὑποχωρεῖς, παρά μόνο στή βία». Ἔτσι, ἀντί νά συνεχίσει τό «νταηλίκι» πρός τή Β. Κορέα, δέν ἀποκλείεται νά τήν κερδίσει μέ... ἐπενδύσεις!

 

Ὅσο γιά τό ἀντίπαλο δέος, τή Ρωσσία, πρέπει νά ποῦμε ὅτι...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο θρίαμβος του ψέματος

Από τον  Σαράντο Ι. Καργάκο

Η ὑπερηφάνειά μου ὑψώνεται σάν οὐράνιο τόξο μετά ἀπό βροχή, ὅταν ἀκούω τίς νέες ὑποσχετικές δηλώσεις τοῦ πρωθυπουργοῦ. Συμβαίνει καμμιά φορά ἀπό τά ὅσα ζῶ στόν τόπο αὐτό, πού ὡστόσο πολύ τόν ἀγαπῶ, ἡ ψυχή μου νά εἶναι τόσο μαύρη ὅσο ἡ νύκτα μέσα στή ζούγκλα. Ἀλλά ὅταν ἀκούω ἀπό τά πρωθυπουργικά χείλη τίς νέες προοπτικές ἀναπτύξεως, ἡ ψυχή μου ἀναγαλλιάζει καί τά χέρια μου κτυπῶ ἀπό πατριωτικό ἐνθουσιασμό· καί δέν ἔχω ἀρτάνη, δηλαδή κρεμάστρα τόσο μεγάλη γιά νά κρεμάσω, κοντά στίς παλαιές, τίς νέες ἐλπίδες μου. Οἱ ὁποῖες σέ λίγο θά παλιώσουν, ὅπως πάλιωσαν καί οἱ προηγούμενες.

Ἡ φράση «λόγια, λόγια, λόγια» ἀπό τήν τραγωδία «Ἅμλετ» τοῦ Σαίξπηρ ἔγινε σῆμα κατατεθέν τοῦ κυβερνῶντος κόμματος. Συχνά ἡ σύζυγός μου γιά νά καθησυχάζει τόν ἐκνευρισμό μου ὅταν ἀκούω τίς νέες λεκτικές παροχές τοῦ πρωθυπουργοῦ προσπαθεῖ νά τόν δικαιολογήσει λέγοντάς μου ὅτι ὁ ἄνθρωπος χρησιμοποιεῖ ποῦ καί ποῦ κάποια ἐξεζητημένη ὑπερβολή γιά νά ἐντονοποιεῖ ὅσα θέλει νά μᾶς πεῖ. Δέν τό ἀποκλείω. Τά νέα λόγια τοῦ πρωθυπουργοῦ εἶναι τόσο ἁπαλά, τόσο τρυφερά σάν τόν ψίθυρο τῆς αὔρας. Ὑπάρχουν ὅμως καί οἱ δύσπιστοι πού ἀντιμετωπίζουν τίς κυβερνητικές ἀνακοινώσεις μέ τόν ἐνθουσιασμό τοῦ ἀνθρώπου πού ὁδηγεῖται στήν ἀγχόνη.
 

Δυστυχῶς, ἐδῶ καί μία τριετία ζοῦμε σέ ἕνα εἶδος νύκτας πού θά προσέφερε πολλές ἐμπνεύσεις γιά συγγραφή μυθιστορημάτων ἀπελπισίας. Ποτέ στή νεώτερη ἱστορία μας δέν ἀκούσαμε τόσο πολλές ὑποσχέσεις ὅσο κατά τίς προεκλογικές ἡμέρες κατά τίς ὁποῖες ὁ κ. πρωθυπουργός καί τό κόμμα του διεκδικοῦσαν τήν ἐξουσία. Καί ὅλες αὐτές οἱ ἐλπιδοφόρες ὑποσχέσεις ἀποδείχθηκαν γιά τό λαό ναρκοφόρες (γιά νά μήν ποῦμε νεκροφόρες) ἀλλά πολύ καρποφόρες γιά τά δύο ἀλληλορραμφιζόμενα κόμματα πού ἀσκοῦν μέ τρόπο ἐμβαλωματικό τήν ἐξουσία. 

Ὅλη ἡ κυβερνητική διαδικασία εἶναι μιά πλήρης ἀποτυχία. 

Δέν λέω, ὁ κ. ὑπουργός τῆς Ἐθνικῆς Ἀμύνης προσπαθεῖ ὅσο μπορεῖ νά τονώσει τό ἠθικό τοῦ στρατοῦ μας. Παραβλέπει -ἤ μᾶλλον κάνει πώς δέν βλέπει- ὅτι στό στρατό ἡ ἐξάσκηση καί ὁ ὁπλισμός δέν σημαίνουν τίποτα χωρίς πειθαρχία καί ὑπακοή. Ἔχουν παρουσιαστεῖ κρούσματα ἀπειθαρχίας καί ἀνθελληνικῆς συμπεριφορᾶς ἐκ μέρους στρατιωτῶν πού σέ ἄλλες ἐποχές θά προκαλοῦσαν ἀνατριχίλα. Δυστυχῶς τά «βύσματα» ἐξακολουθοῦν νά ἔχουν ὑπεροχή στό στράτευμα ἔναντι τῶν ἀξιωματικῶν.

 

Κι ἄλλες φορές στό παρελθόν εἴχαμε περιπτώσεις πολιτικῶν, πού ἐνῶ ἔφθασαν γρήγορα τόσο ψηλά ἀποδείχθηκαν ἀνεπαρκεῖς γιά νά τό κατανοήσουν. Καί παρέμειναν ἐπί πολύ στό στίβο τῆς πολιτικῆς, ἀλλά τόση παταγώδης ἀποτυχία, παρά τή λεκτική τυμπανοκρουσία, δέν μᾶς εἶχε ἐπισυμβεῖ. Καί ὅμως ὁ λαός παραμένει πειθήνιος καί μέ ἀπεριόριστη ὑπομονή, ὅπως ἁρμόζει σέ σκλάβους. Οἱ κάποιες ἀντικυβερνητικές ἐκδηλώσεις, καθώς καί οἱ πυρπολικές ἐκδηλώσεις τῶν ἐξαχρείων ἔχουν πάρει ἐδῶ καί καιρό φολκλορικό χαρακτῆρα. Δέν τό ἀποκλείω ποσῶς ὁ κ. Τσίπρας μέ τό «λέγε, λέγε, λέγε» νά ξαναγίνει πρωθυπουργός. Καί τότε τά μάτια κάποιων πού προαλείφονται γιά τήν ἐξουσία, θά γουρλώσουν σάν τοῦ μπακαλιάρου πού ὁ ἁλιευτης μέ τό ἀγκίστρι τόν τράβηξε ἀπότομα ἔξω ἀπό τό νερό.

 

Ὀφείλουμε νά τό ὁμολογήσουμε εὐθαρσῶς: ἡ κυβέρνηση ἔχει καλύτερο προπαγανδιστικό μηχανισμό ἀπό τήν ἀντιπολίτευση. 

Δέν ἀποκλείεται ἐν ὄψει ἐκλογῶν νά τήν κυριεύσει θρησκευτικός παλμός καί πατριωτικός ἐνθουσιασμός. Ἤδη βλέπουμε ἐκλεκτά στελέχη της νά ἐκκλησιάζονται σέ ἐπίσημες τελετές καί ὁ κ. πρωθυπουργός ἔδωσε φέτος ἐντολή νά ἀναστηθεῖ... ὁ Χριστός! Δέν ἀποκλείεται νά ἀκούσουμε τάχα σάν μυστικό ὅτι ὁ κ. Τσίπρας εἶναι κρυπτοχριστιανός καί ὄχι μόνον αὐτός.

 
Ὁ Μουσσολίνι ἔλεγε ὅτι αὐτός καί ὁ ἰταλικός λαός ἔχουν μιά σχέση τύπου σέξ· ὅτι δηλαδή εἶναι σάν ἐραστές. Καί τοῦτο ἦταν ἀληθινό μέχρι πού ἦλθαν τά δεινά τῶν πολεμικῶν περιπετειῶν. Δυστυχῶς καί γιά τήν πολιτική λειτουργία καί γιά τό λαό τά κόμματα δέν ζητοῦν ἀπό τούς ὀπαδούς τους ἁπλῶς πίστη· ζητοῦν εὐπιστία γιά νά ἔχει πέραση ἡ παροχολογία. Καί αὐτό πού μαθαίνει κανείς, ὅταν μπαίνει στή ζούγκλα τῆς κομματικῆς ζωῆς, εἶναι τοῦτο: ἡ καλύτερη βάση γιά συνεργασία εἶναι ἡ ἀμοιβαία ἀπέχθεια καί ὄχι ἡ ἀμοιβαία ἐμπιστοσύνη. Τό βλέπουμε ἔντονα αὐτό στίς σχέσεις τῶν δύο κομμάτων πού ἐπί μία τριετία ἀσκοῦν τήν ἐξουσία. Εἶναι καί αὐτό μιά ἐπιβράβευση τῆς ἀποτυχίας. 

Ὁ θρίαμβος τοῦ ψέματος εἶναι παντοῦ ἐμφανής. Ἄς μή μᾶς ἐκπλήττει αὐτό. Ἕνα ψέμα...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Η ήττα και τα δακτυλικά της αποτυπώματα

Από τον Σαράντο Ι. Καργάκο

Δέν ἤμουν ὑπέρ τοῦ κάποτε κατά τῶν Σκοπίων ἐπιβληθέντος «ἐμπάργκο»· καί τή διαφωνία αὐτή τήν εἶχα ἐκφράσει ἔντονα στήν τηλοψία πρός τόν τότε πολιτικό τοῦ ΠΑΣΟΚ, τόν κ. Μπαντουβᾶ, πού ἦταν ἕνας ἐκ τῶν ἐμπνευστῶν τοῦ μέτρου αὐτοῦ. Ὁ λόγος ἦταν ἁπλός: τό «ἐμπάργκο» ἦταν διάτρητο, ἄρα ἀναποτελεσματικό. Κι ἀκόμη θά εὐνοοῦσε -ὅπως καί εὐνόησε- τό λαθρεμπόριο.  

Αὐτό πού εἶχα γράψει στόν «Ἐλεύθερο Τύπο», μόλις ἔπεσαν τά κομμουνιστικά καθεστῶτα, ἦταν τό «πέσιμο» τῆς φορολογίας σέ ὅ,τι ἀφορᾶ τίς ἐπιχειρήσεις στό 10%. Τότε θά γέμιζε ἡ Ἑλλάδα ἀπό τά λεφτά πού εἶχαν συγκεντρώσει μέ μύριους τρόπους τά εὐφυέστερα -ὄχι καί εὐγενέστερα- μυαλά πού δροῦσαν στό κομμουνιστικό μπλόκ.

 

Ἀντίθετα τά νέα καθεστῶτα τῶν γειτονικῶν χωρῶν χαμήλωσαν τή φορολογία καί τότε τό μεγαλύτερο μέρος τοῦ ἐπιχειρηματικοῦ μας κόσμου -ἀκόμη καί ἐπιχειρήσεις γιά σουτιέν!- σάν σμῆνος πουλιῶν πέταξε πρός τίς γειτονικές χῶρες. Κι ἕνα μέρος τῶν ἐπιχειρήσεων -μέ πρῶτο κάποιο γνωστό τότε σοῦπερ μάρκετ-μετακινήθηκε πρός τά Σκόπια. Ἄλλες ἐπιχειρήσεις στράφηκαν πρός τήν Ἀλβανία, Βουλγαρία, Ρουμανία καί Κύπρο (εὐτυχῶς!). 

Ἄς περιοριστοῦμε στά Σκόπια. Ἄν δέν ὑπῆρχε σέ ἀλπικά μεγέθη μεγάλη φορολογία, δέν θά ἔφευγαν οἱ ἑλληνικές ἐπιχειρήσεις γιά τά Βαλκάνια καί εἰδικά γιά τά κακόβουλα Σκόπια. Καί χωρίς τίς ἑλληνικές ἐπενδύσεις τά Σκόπια δέν θά εἶχαν οἰκονομικό ὀξυγόνο.

 

 

Ἀπό εἰδήμονα τότε περί τά οἰκονομικά -ἀπό αὐτούς πού ἔκαναν τήν οἰκονομία μας «γυαλιά-καρφιά»- μοῦ εἶχε παρατηρηθεῖ πώς ἄν δέν μπαίναμε ἐμεῖς θά ἔμπαιναν ξένοι, ἐνῶ ἔτσι κάτι εἰσρέει καί στήν Ἑλλάδα. Ἐφαρμοζόταν τότε ἡ μεγαλοδιάστατη οἰκονομική πολιτική: Θά κερδίσουμε τούς Βαλκάνιους μέ τήν οἰκονομική διείσδυση!  

 

 

«Στροῦτζες καί μοῦτζες» πού λέει καί ὁ Μακρυγιάννης. Ἀντί νά τούς ...διεισδύσουμε ἐμεῖς, μᾶς διείσδυσαν αὐτοί. Συγγνώμη γιά τήν ἀσυνταξία, ἀλλ’ ὅλη ἡ πολιτική μας κινεῖται ἐκτός συντακτικῆς δομῆς.

 

Τή λεγόμενη ὑψηλή οἰκονομία τήν ἔχουμε γιά διδασκαλία καί ὄχι γιά ἐφαρμογή. Ἔχουμε οἰκονομολόγους γιά θέσεις ἀλλ’ ὄχι γιά παραγωγή πλούτου. Μέχρι καί χαμομήλι εἰσάγουμε ἀπό τήν Ἰνδία καί τσάι Ταϋγέτου ἀπό τήν Ἀλβανία!  

 

 

Μέ ὅλα αὐτά θέλω νά πῶ τοῦτο: ὅπως δέν ξέρουμε νά κάνουμε καλή οἰκονομική πολιτική (πλήρως ἀποβιομηχανισμός τῆς χώρας), δέν ξέρουμε νά κάνουμε οὔτε ἐξωτερική πολιτική. 

 

 

Χαμόγελα καί χειραψίες πολλές ἀλλά περισσότερες οἱ καρπαζιές. Κατάντησαν τά εὐτραφῆ μάγουλα κάποιων πολιτικῶν μας πεδίο κατάλληλο γιά προσγείωση σφαλιαρῶν. 

 

 

«Νικηθήκαμε» λέει ὁ δήμαρχος Θεσσαλονίκης πού ναί μέν τό ὄνομά του -πιθανῶς καί ὁ ἴδιος- νά ἔχουν σχέση μέ τόν οἶνο πού τελεῖ ὑπό τήν προστασία καί εὐλογία τοῦ Διονύσου, ἀλλά ὁ ἴδιος εἶναι ἀπροσδιόνυσος. Ἄν δέν γνωρίζει τή λέξη, τότε ἄς συμβουλευθεῖ ἕνα καλό λεξικό. Ὡστόσο, ὁμολογῶ κι ἐγώ (καί τό εἶχα προβλέψει σέ βιβλίο μου πού κυκλοφορήθηκε τό 1992), ὅτι ὄντως ἡττηθήκαμε. Καί ἡττηθήκαμε, διότι δέν δώσαμε μάχη. Κατευνασμός τήν ὥρα πού ὁ παγκόσμιος Ἑλληνισμός ἦταν σέ συναγερμό. Σμήνη οἱ εὐαγγελιστές τοῦ ρεαλισμοῦ: «Ἡσυχία, παιδιά! Κατευνασμός!». Καί προκόψαμε...

 

Ὡστόσο τίς μεγαλύτερες εὐθύνες δέν τίς ρίχνω στούς πολιτικούς οὔτε καί στούς δημοσιογράφους, ἀφοῦ πλέον ὁ Τύπος εἶχε περάσει σέ χέρια ἐπιχειρηματιῶν. Οὔτε καί στήν Ἐκκλησία, ἀφοῦ ἡ Σάλπιγγα τῆς Ἱεριχοῦς, ὁ Χριστόδουλος, εἶχε ἀπροσδοκήτως ὕποπτα σιγήσει.

 

Τίς περισσότερες εὐθύνες ἐπιρρίπτω...

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητο ΞΕΠΟΥΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ: Αντί να διεκδικούμε, μας... διεκδικούνε!

Από τον  Σαράντο Ι. Καργάκο

Λυπᾶμαι, ἀλλά δύσκολα μπορῶ νά πῶ κάτι καλό γιά τήν ἐξωτερική μας πολιτική. Κι ὅμως ἔχουμε τή μεγαλύτερη σέ βάθος χρόνου διπλωματική πεῖρα.  

Ἄν ἡ Αὐτοκρατορία τῆς ΚΠόλεως διατηρήθηκε ἐπί 1.000 καί πλέον χρόνια, τοῦτο τό ὀφείλει, περισσότερο καί ἀπό τή στρατιωτική καί οἰκονομική της ἰσχύ, στήν ἄριστα ὀργανωμένη διπλωματία της, ἡ ὁποία διά τῶν Φαναριωτῶν μεταβιβάστηκε στήν Ὀθωμανική Αὐτοκρατορία. Ξένος ἱστορικός ἔχει γράψει ὅτι οἱ Ἕλληνες, μέσω τῶν Φαναριωτῶν, κυβερνοῦσαν τόν κόσμο, ἀφοῦ αὐτοί μέ τούς περίφημους «δραγομάνους» συντόνιζαν τήν ἐξωτερική πολιτική τῆς Πύλης. Φαναριῶτες ἐπίσης διαμόρφωσαν τήν ἐξωτερική πολιτική τῆς Ἑλλάδος κατά τήν Ἐπανάσταση καί τά μετέπειτα χρόνια, τουλάχιστον μέχρι τίς ἀρχές τοῦ 20οῦ αἰῶνα. Μπορεῖ νά λέγονται καί νά γράφονται εἰς βάρος τους πολλά, πού ἀρκετά εἶναι σωστά, ἀλλά δέν πρέπει νά ξεχνᾶμε ὅτι αὐτοί θεμελίωσαν ἀπό τό τίποτα ἑλληνικό κράτος –ὅσο μικρό– πού μέσα σέ 90 χρόνια εἶχε τριπλασιασθεῖ. Σήμερα κινδυνεύει νά ἀκρωτηριασθεῖ! 

Βέβαια ὑπάρχει καί ὁ Ἰω. Καποδίστριας, ὁ ὁποῖος κατοχύρωσε διπλωματικά τήν ἀνεξαρτησία τῆς Ἑλλάδος καί ἔδιωξε στρατιωτικά ἀπό τά ἐπιδικασθέντα σέ μας ἐδάφη Αἰγύπτιους καί Τούρκους. Ὁ Καποδίστριας ὅμως γαλουχήθηκε πολιτικά-διπλωματικά μέ τή βενετσιάνικη καί ρωσσική διπλωματική παράδοση πού εἶναι ἐν πολλοῖς συνέχεια τῆς βυζαντινῆς. Οὔτε πρέπει νά παραβλέπεται ὅτι ἡ Ἐπανάσταση ἄρχισε μέ τόν Ἀλέξανδρο Ὑψηλάντη καί τελείωσε (μάχη τῆς Πέτρας, 12 Σεπτεμβρίου 1829) μέ τόν Δημήτριο Ὑψηλάντη. Οἱ δύο ἀδελφοί ἦσαν γόνοι μιᾶς ἀπό τίς ἐπιφανέστερες φαναριωτικές οἰκογένειες.

 

Σήμερα, τί ἀπομένει ἀπό τήν πολυαίωνη αὐτή παράδοση; 

Τό ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν, πού κανονικά θά ἔπρεπε νά εἶναι ἡ Μεγάλη Σχολή τῆς Παγκόσμιας Διπλωματίας, διευθυνόμενο κατά κανόνα ἀπό ἀπροσδιόνυσους, ἀκατάρτιστους διπλωματικά καί ἱστορικά ἰσχυρούς κομματικούς παράγοντες, πετυχαίνει πάντα νά κερδίζει χρόνο ὑπέρ τοῦ... ἀντιπάλου! Αὐτό ἐπάθαμε μέ τήν ἄρση τοῦ ἐμπολέμου μέ τήν Ἀλβανία, μέ τήν ἐνδιάμεση συμφωνία μέ τούς Σκοπιανούς καί τίς ποκίλες συμφωνίες μέ τήν Τουρκία.

 

Ὁ κ. πρωθυπουργός καί ὁ κ. ὑπουργός Ἐθνικῆς Ἄμυνας διακηρύσσουν ὅτι ἡ Ὕμια εἶναι ἑλληνική. Καθώς καί οἱ δύο εἶναι φιλοτάξιδοι, γιατί δέν πᾶνε νά τήν ἐπισκεφθοῦν; Τούς διαβεβαιῶ ὅτι θά βροῦν πολύ ὡραία κάππαρη!  

Ὁ νῦν ὑπουργός ἐπί τῶν Ἐξωτερικῶν ἐφαρμόζει μία προσωπική, αὐστηρά συγκεντρωτική διπλωματία, θέτοντας σέ ἀχρηστεία ἀξιόλογα στελέχη, χωρίς νά ἐνημερώνει –μυστικά ἐννοεῖται– τήν ἀξιωματική καί ὑπαξιωματική ἀντοπολίτευση ἀλλά καί κάποια σημαντικά κυβερνητικά στελέχη. Περισσότερα ξέρουν γιά τήν ἐξωτερική μας πολιτική κάποιοι δημοσιογράφοι παρά οἱ διπλωμάτες μας. Δέν μιλῶ γιά τή Βουλή πού εἶναι τό βουβό πρόσωπο στό θέατρο τῆς διπλωματίας.

 

Μοιραῖα στό διπλωματικό στίβο κυριαρχοῦν –καί ὄχι μόνο τώρα– ἄνθρωποι κατά κανόνα συμβιβαστικοί καί παρά τόν θρυλούμενο ρεαλισμό τους ἀνεδαφικοί στίς ἀντιλήψεις τους καί ἀνίκανοι νά συλλάβουν τήν ὠμή πραγματικότητα, ὅπως αὐτή διαμορφώνεται στή γειτονιά μας καί στό διεθνές πεδίο. Γι’ αὐτό καί δέν προλαβαίνουμε τά γεγονότα· μᾶς προλαμβάνουν καί τρέχουμε πίσω ἀπό τίς ἐξελίξεις, ὅπως ὁ σκύλος τρέχει πίσω ἀπό τήν οὐρά του!

 

Στίς προτάσεις γιά μία πιό τολμηρή ἐξωτερική πολιτική, ὅπως π.χ. προχώρηση πέρα ἀπό τό εὐτελιστικό «δέν διεκδικοῦμε τίποτα» στό περισσότερο προωθημένο «διεκδικοῦμε» καί μάλιστα πολλά, τό ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν ἀπαντᾶ σάν κάποιους παλαιούς καλόγηρους μέ ἱερουργικού χαρακτῆρα ἀπαντήσεις περί αἰωνίου κολάσεως κ.λπ. Λές καί ἡ διεκδίκηση τῶν δικαιωμάτων μας εἶναι ἁμαρτία! Ἔτσι βράζουμε στό ζουμί μας.  

Ἔχω μιλήσει μέ πολλούς ὑψηλά ἀνεβασμένους διπλωμάτες καί παραδέχομαι ὅτι κατέχουν τούς καθιερωμένους κανόνες τῆς διπλωματικῆς ἐπικοινωνίας, ὅταν διαθέτουν τήν οὐδέτερη κάπως φωνή, ὅτι ἀποφεύγουν ἐπιτυχῶς τή διατύπωση ἀστήριχτων συμπερασμάτων, ὅτι ξέρουν νά μιλοῦν μέ καλά «τετορνευμένη» διφορούμενη γλῶσσα καί νά διατυπώνουν προτάσεις σέ τρίτο πρόσωπο. Ἕνα ὅμως δέν βρῆκα, τήν τόλμη! 

Ἕνας παλιός διπλωμάτης κάποτε μοῦ εἶπε: 

ΔΙΕΘΝΗ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο άνθρωπος που γελά

Από τον Σαράντο Ι. Καργάκο

Μήν πάει ὁ νοῦς σου, διαβασμένε ἀναγνώστη, στό περίφημο μυθιστόρημα τοῦ Βίκτωρος Οὑγκώ. 

Ὁ τίτλος ἀφορᾶ σ’ ἕνα πρόσωπο πού τό βλέπουμε καί τό ὑφιστάμεθα καθημερινῶς. 

Ἐννοῶ τόν πρωθυπουργό μας πού ἐμφανίζεται πάντα μέ ἕνα κατεψυγμένο χαμόγελο πού δέν γεννᾶ σέ κανέναν εὐφρόσυνη διάθεση· ἀπεναντίας γεννᾶ ἕνα αἴσθημα παγωνιᾶς σάν αὐτό πού αἰσθανόμαστε ὅταν σέ χρόνια ἀλλοτινά κάναμε -φανταράκια τότε- τή νυχτερινή διαβίωση στό χιόνι.

Τί ἄλλωστε μπορεῖ νά σοῦ γεννήσει ἕνα ἀπογοητευμένο ἤ ἀπογοητευτικό στόμα; 

Ὡστόσο ὁ πρωθυπουργός παραμένει πεισμόνως τό μοναδικό ἄτομο στήν Ἑλλάδα πού σέ κάθε δημόσια ἐμφάνισή του ἐπιμένει νά γελᾶ, ἔστω κι ἄν τό γέλιο του παραπέμπει στόν Σαρδόνιον γέλωτα τῶν ἀρχαίων. Μόνο πού μέ τόν Σαρδόνιον γέλωτα ὑπέφερε ὁ γελῶν, ἐνῶ μέ τόν γέλωτα τοῦ πρωθυπουργοῦ ὑποφέρουμε ἐμεῖς, τουλάχιστον ὅσοι ξέρουμε ὅτι κάθε καινούργιο γέλιο εἶναι προοίμιο γιά νέο ξεγέλασμα.

Ὁ κ. πρωθυπουργός ἔχει μιά χιουμοριστική ἀντίληψη τοῦ τραγικοῦ καί γι’ αὐτό μᾶς προσφέρει πλατύγυρο γέλωτα σέ καταστάσεις πού μόνο ὀδύνη προκαλοῦν στό σύνολο σχεδόν τοῦ ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ. Δέν εἶναι τυχαῖο πού στά ἀναρίθμητα θέατρα τῆς Ἀθήνας δέν παίζεται καμμία κωμωδία. Κανείς δέν ἔχει διάθεση νά γελάσει. Ἡ ἐφαρμοζόμενη πολιτική σήμανε τόν θάνατο τῆς κωμωδίας. Ποιός ἔχει διάθεση νά γελάσει, ὅταν ὅλα τά πράγματα τόν ἀναγκάζουν νά κλάψει;

Ὑποτίμησαν οἱ ἀντίπαλοί του τόν κ. πρωθυπουργό.  

Τόν ὑποτίμησαν καί κάποιοι σύντροφοι καί κάποιες συντρόφισσες πού συμπορεύθηκαν μαζί του τόν πρῶτο καιρό.  

Τά πράγματα ἔδειξαν ὅτι ὁ πρωθυπουργός καί τό ἐπιτελεῖο του μποροῦν νά δώσουν μαθήματα δολοπλοκίας ἀκόμη καί στόν Μακιαβέλλι! Ὁ λόγος τοῦ πρωθυπουργοῦ καί τοῦ ἐκπροσώπου του βρίσκεται σέ ὑπεροχή, ἔστω κι ἄν πρόκειται γιά ἀπόδοση ἀπομνημονευμένων γραμμῶν, γιά λόγια ἐξόχως ἐρεθιστικά φερμένα ἀπό ἕνα ἀπώτερο παρελθόν. Τά λόγια αὐτά ἁπλώνουν πάνω μας μιά νύκτα φόβου, ἀβεβαιότητας καί πιθανῶς μιᾶς καταστροφῆς, ἄν τυχόν τούτη ἡ κυβέρνηση ἀνατραπεῖ. Ὁ κυβερνητικός λόγος χρησιμοποιεῖ καί τίς πιθανές ἐνοχές μας γιά τήν ἐξασφάλιση πολιτικῶν «πόρων» γιά τήν κυβέρνηση. Ἀφοῦ ἐμεῖς δέν ἔχουμε πράξει τό σωστό, πῶς ἀπαιτοῦμε ἀπό τήν κυβέρνηση νά πράξει κάτι ὀρθότερο;

 

Δυστυχῶς καί ὁ ἀντιπολιτευτικός λόγος δέν βρίσκεται στό ἐπίπεδο πού ἀπαιτοῦν οἱ περιστάσεις. Ἔχει κλειστεῖ μέσα στό πλαίσιο τῶν οἰκονομικῶν προβλημάτων γιά τή γένεση τῶν ὁποίων ἔχουν τεράστια εὐθύνη τόσον ἡ ἀξιωματική ὅσο καί ἡ ὑπαξιωματική ἀντιπολίτευση.  

Τά ἐθνικά θέματα ἡ ἀντιπολίτευση -κυρίως ἡ ἀξιωματική- τά θυμήθηκε ὅταν ἡ ἐξωτερική ἀπειλή ἀπό τήν ἐξώθυρα ἔφθασε μέχρι τόν διάδρομο τοῦ σπιτιοῦ μας. Ἔπρεπε νά ἐκδηλωθεῖ ἡ αὐθόρμητη λαϊκή ἀντίδραση μέ τά δύο συλλαλητήρια στή Θεσσαλονίκη καί στήν Ἀθήνα γιά νά τολμήσουν τά ἀντιπολιτευτικά κόμματα νά ψελλίσουν κάποιες λέξεις πού ἠχοῦν στά αὐτιά μου σάν παλμοί ἐντόμων. 

Ἀλλ’ οὔτε καί πρόταση πολιτισμοῦ ὑπάρχει στά ἐξαγγελλόμενα ἀπό τήν ἀντιπολίτευση. Ὡσάν ὁ πολιτισμός νά εἶναι ἀμελητέα ποσότητα.

 

Καί ὅμως ὁ πολιτισμός εἶναι τό βαρύ πυροβολικό τῆς Ἑλλάδος. Ἀλλά τόν πολιτισμό κατά τά τελευταῖα χρόνια ὑποκατέστησαν στή χώρα μας ὁ ἀλητισμός καί ὁ ἐκφυλισμός. Ὅσο περνάει ὁ καιρός ἡ πατρίδα μας ἀπό πολιτιστική ἄποψη γίνεται ἄφυλλο δένδρο. Ἄν κάτι θάλλει τοῦτο τόν καιρό στόν τόπο μας εἶναι ἡ βία καί ἡ προσβολή παντός ἱεροῦ καί ὁσίου. Καί ἐνῶ οἱ περισσότεροι κλείνουμε τά μάτια ἀπό ὀδύνη γιά νά μή βλέπουμε τίς διαρκῶς αὐξανόμενες πράξεις ἀσχημοσύνης, μόνον ὁ πρωθυπουργός μας ἔχει τήν ἄνεση νά γελᾶ, ἀφοῦ μπορεῖ μέ τόση ἄνεση νά μᾶς κυβερνᾶ. Ἔχει γίνει, ἄλλωστε, τό χαϊδεμένο παιδί ὅλων τῶν ἐχθρῶν τῆς Ἑλλάδος καί τῶν κατ’ ἐπίφασιν φίλων.

 

 

Ὁ πρωθυπουργός μας γελᾶ κι ἄν ἀκόμα γύρω μας δέν ὑπάρχει τίποτα πού νά γεννᾶ εὐφροσύνη. Γελᾶ, γιατί...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητα ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Ενας λαός που αρνείται τον εαυτό του

Οι Σκοπιανοί μας νίκησαν γιατί τους περισσότερους υποστηρικτές τους βρήκαν στην Ελλάδα

Από τον  Σαράντο Ι. Καργάκο

Πρό καιροῦ ἐπισκέφθηκε τά Σκόπια καί ὁ ἐπανεκλεγείς πρόεδρος τῆς Οὑγγαρίας καί συνετάχθη, ὅπως καί πλεῖστοι ἄλλοι ἀρχηγοί κρατῶν, μέ τίς ἀπόψεις τῶν Σκοπιανῶν.  

Ἀπορῶ καί ρωτῶ, ὑπέρ τῆς Ἑλλάδος δέν ἔχει ταχθεῖ κανείς; 

 Ἀπό τό 1912-13 ἡ ἱστορική Μακεδονία σέ ἔκταση χώρου περί τό 70% εἶναι ἀναπόστατο τμῆμα τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους. Ὅλες οἱ ἀρχαῖες ἱστορικές μαρτυρίες καί οἱ νεώτερες ἀρχαιολογικές ἔρευνες δείχνουν ὅτι οἱ Μακεδόνες ἦσαν ἀείποτε τμῆμα τοῦ ἑλληνικοῦ κόσμου.  

Αὐτά δέν μετρᾶνε στίς ἐκτιμήσεις τῶν τωρινῶν πολιτικῶν; 

Ὁ πρωθυπουργός μας κάποτε εἶχε πεῖ ὅτι ἡ ἀρχαιολογία εἶναι τό βαρύ πυροβολικό μας. Γιατί αὐτό τό πυροβολικό ἔχει σιγήσει;  

Γιατί δέν λαλοῦν οἱ ἀρχαιολόγοι μας καί οἱ ἐπίσημοι ἱστορικοί μας; Μήπως οἱ δύο ἀρχαῖες πρωτεύουσες τῆς Μακεδονίας καθώς καί τά λοιπά κέντρα τῶν Μακεδόνων δέν βρίσκονται ἐπί ἑλληνικοῦ ἐδάφους; Καί μέ τό ἔδαφος αὐτό δέν σχετίζονται οἱ σημαντικώτερες σελίδες τῆς μακεδονικῆς ἱστορίας;

 

Γιατί λοιπόν οἱ πολιτικές ἡγεσίες τοῦ πλανήτη μας δέχονται ὡς Μακεδονία τά Σκόπια καί ὄχι τή Βόρεια Ἑλλάδα; 

 Γιά νά μήν ἐπανέλθουμε στά προπολεμικά καί ἐμφυλιοπολεμικά, θά σταθῶ σέ κάτι πού δέν κάναμε μεταπολεμικά. Καί ἐννοῶ ὅτι δέν ἀντιδράσαμε δυναμικά στήν «μακεδονοποίηση» τῆς Νότιας Σερβίας ἀπό τόν Τίτο, τότε πού δημιουργήθηκε τό ὁμόσπονδο κράτος τῆς «Μακεδονίας» ἀλλά καί οὔτε ὅταν τούτη ἡ «Μακεδονία» μετά τήν κατάρρευση τῆς Γιουγκοσλαβίας διεκδίκησε μονοπωλιακά τήν παγκόσμια ἀναγνώριση. Ἔγινε δηλαδή ἀπό ἔννοια μέρους, ἔννοια ὅλου. Δυστυχῶς, ἡ ἑλληνική πολιτική καί πνευματική μας ἡγεσία βολεύτηκε μέ ἐκεῖνο τό ἐνδιάμεσο FYROM καί παθητικοποιήθηκε. Ἔτσι οἱ Σκοπιανοί σιγά-σιγά στίς ἀθλητικές, στίς πολιτικές καί τις πολιτιστικές ἐκδηλώσεις, χωρίς οὐσιαστική ἀντίδραση δική μας, νοσφίστηκαν τό ὄνομα τῆς Μακεδονίας, παρότι ἡ χώρα τους εἶναι μόνο κατά ἐλάχιστο μέρος Μακεδονία. Ἄρα ἡ ἐπιτυχία τῶν Σκοπιανῶν ὀφείλεται στή δική τους προσπάθεια καί στή δική μας ἀπάθεια ἤ πνευματική καί πολιτική δειλία.

 

Οτι ὅμως γίνεται παρά τήν ἱστορία καί παρά τό δίκαιο μακροχρονίως δέν εὐδοκιμεῖ. Ὑπάρχει στά Σκόπια μιά ἰντελιγκέντσια πολλαπλῆς καταγωγῆς, ἀλλά ἡ συμπαγέστερη μᾶζα εἶναι ἀλβανική. Ὁ λοιπός πληθυσμός ἀπό ἐθνική ἄποψη εἶναι ρευστός. Ὑπερισχύουν οἱ σλαβόφωνοι ἀλλά κατά μεγάλο μέρος τοῦτος ὁ σλαβόφωνος πληθυσμός ἔχει βουλγαρική σύσταση. Καί ἤδη κατά χιλιάδες οἱ τωρινοί «Μακεδόνες» ἔχουν ἀρχίσει νά ζητοῦν τή βουλγαρική ὑπηκοότητα. Τήν τελευταία διετία 18.000 Σκοπιανοί ἔχουν ἀποκτήσει βουλγαρική ταυτότητα. Ἄλλωστε τό ἰσχυρότερο κόμμα τοῦ κρατιδίου, τό V.M.R.O. μήπως δέν ἔχει βουλγαρική καταγωγή; Ἀκόμη καί τό Ἠλί-Ντέν, πού τό τιμοῦν ὡς ἐθνική τους γιορτή, ἦταν βουλγαρικό ἐνέργημα. Τί τό γνήσιο ὑπάρχει στίς ἐπίσημες ἐκφράσεις τοῦ κράτους αὐτοῦ; Μήπως καί ἡ σημαία τους δέν εἶναι παραλλαγή τῆς ἰαπωνικῆς;

 

Τότε γιατί ἡ διεθνής κοινότητα εἶναι μέ τό μέρος τῶν Σκοπιανῶν; 

Κατά πρῶτο λόγο γιατί...