ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΙΣΤΟΡΙΚΑ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Δεκεμβριανά και Νοεμβριανά

Καλλιτεχνική απεικόνιση της γιγαντομαχίας των ανδρών του Συντάγματος Βασιλικής Χωροφυλακής Μακρυγιάννη κατά των κομμουνιστοσυμμοριτών, το 1944, στα Δεκεμβριανά pic.twitter.com/VzmSHEcZDP

— vasso kouk (@KoukosVasso) December 3, 2024

Γράφει ο Γιώργος Θ. Μαυρογορδάτος

Πριν από μερικά χρόνια, έτυχε να με καλέσουν σε δείπνο στη Γαλλική Πρεσβεία. Aκουσα λοιπόν τον νέο πρέσβη, που ήταν πριν στη Βαρσοβία, να λέει ότι είναι… κρίμα που δεν βομβαρδίστηκε και η Αθήνα, ώστε να ανοικοδομηθεί με καλύτερη ρυμοτομία και σύγχρονη αρχιτεκτονική. 

Κρατήθηκα και δεν είπα αυτό που του ταίριαζε. Είπα όμως γελώντας ότι κάνει λάθος. «Eχει βομβαρδιστεί η Αθήνα και μάλιστα εξαιτίας του κτιρίου στο οποίο βρισκόμαστε». Εννοούσα τον βομβαρδισμό της ελληνικής πρωτεύουσας από τον γαλλικό στόλο στα Νοεμβριανά του 1916. Υπονοούσα επίσης ότι είχε προηγηθεί, δύο μήνες νωρίτερα, η δήθεν επίθεση εναντίον της Γαλλικής Πρεσβείας, που είχαν σκηνοθετήσει οι ίδιοι οι Γάλλοι. Ούτε ο πρέσβης ούτε άλλος Γάλλος από τους παρόντες ενδιαφέρθηκε να μάθει περισσότερα. Απλώς δεν με ξανακάλεσαν στην Πρεσβεία.

Πράγματι, ως πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους, η Αθήνα διαθέτει ένα θλιβερό προνόμιο. Δεν έχει βομβαρδιστεί ποτέ από εχθρούς, αλλά μόνο από συμμάχους: από τους Βρετανούς το 1944, από τους Γάλλους το 1916. 

Δεν είναι όμως αυτή η μόνη ομοιότητα μεταξύ Δεκεμβριανών και Νοεμβριανών. Για να είναι πλήρης ο παραλληλισμός, χρειάζεται τα Νοεμβριανά του 1916 να θεωρηθούν μόνο ως πρώτη πράξη ενός δράματος που ολοκληρώθηκε με την εγκατάσταση της κυβέρνησης Βενιζέλου στην Αθήνα τον Ιούνιο του 1917, μετά την έξωση του βασιλέα Κωνσταντίνου Α΄.  

Τότε πλέον προκύπτουν πολλές και ουσιώδεις ομοιότητες με τα Δεκεμβριανά του 1944:

1. Και στις δύο περιπτώσεις, μία ελληνική κυβέρνηση είχε με το μέρος της, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, την πλειοψηφία του λαού (το 1944) ή πάντως του Εθνους (το 1916), όχι όμως και τη στρατιωτική δύναμη να ελέγξει την πρωτεύουσα του κράτους. Κατά συνέπεια, η ίδια η εγκατάστασή της στην Αθήνα εξαρτήθηκε από ξένη στρατιωτική δύναμη, που, χάρη στη συντριπτική υπεροχή της, τελικά κατέβαλε την αντίσταση του λαού της πρωτεύουσας.

Για όσους τυχόν ξενίζει ο παραλληλισμός στο σημείο αυτό, χρειάζεται να αναφερθούν οι συνθήκες εγκατάστασης της κυβέρνησης Βενιζέλου τον Ιούνιο του 1917. Τα μέλη της αποβιβάστηκαν από γαλλικά πολεμικά πλοία και έφθασαν υπό την προστασία γαλλικών στρατευμάτων στην Αθήνα, όπου αρχικά εγκαταστάθηκαν στο ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετανία». Αναλυτική περιγραφή υπάρχει στο σχετικό άρθρο του Ιωάννη Μεταξά στην «Καθημερινή» (31.12.1934), που έχει τον εύγλωττο τίτλο: «Ο Βενιζέλος κατακτά τας Αθήνας με γαλλικά πολυβόλα και ιππικόν»!

Μόνο σταδιακά μπόρεσε η κυβέρνηση αυτή να εμπεδώσει την εξουσία της χάρη σε δικές της δυνάμεις καταστολής, που δεν έπαψαν όμως να είναι «ξένες» για την Παλαιά Ελλάδα. Πρόκειται κυρίως για την Κρητική Χωροφυλακή, αλλά και για κρητικά συντάγματα, που χρησιμοποιήθηκαν για την καταστολή στάσεων σε στρατιωτικές μονάδες της Παλαιάς Ελλάδας, όπως για παράδειγμα στη Λαμία και τη Θήβα στις αρχές του 1918 (βλ. αναλυτικά στο βιβλίο μου «1915: Ο Εθνικός Διχασμός», σελ. 296-305).

2. Η απόκρουση μίας εξ αντικειμένου ξένης στρατιωτικής επέμβασης συνοδεύτηκε και στις δύο περιπτώσεις από αγριότητες εκ του ασφαλούς εναντίον ανυπεράσπιστων ομοεθνών αμάχων. Αγριότητες των κωνσταντινικών Επιστράτων εναντίον των Φιλελευθέρων και των προσφύγων το 1916, μεγαλύτερες αγριότητες της ΟΠΛΑ, της Πολιτοφυλακής και του ΕΛΑΣ το 1944 εναντίον των ομήρων και των άλλων θυμάτων τους. Χωρίς να αναιρεί εντελώς τα πατριωτικά κίνητρα πολλών μαχητών, αυτή η σκοτεινή πλευρά αποκαθιστά την πρωταρχική σημασία των γεγονότων. Επρόκειτο περισσότερο για εμφύλιο πόλεμο παρά για «απόκρουση ξένου εισβολέα».

3. ∆εν είναι, τέλος, τυχαίες οι ομοιότητες που παρουσιάζει η τοπογραφία των μαχών και της εξουσίας. Η αναλλοίωτη μορφολογία του εδάφους υπαγορεύει τα ίδια στρατηγικά σημεία για τη διεκδίκηση του ελέγχου της πρωτεύουσας, όπως είναι π.χ. ο λόφος του Φιλοπάππου ή ο Αρδηττός. Εξίσου σταθερά, η συμβολική έδρα της εξουσίας ορίζεται από την περίμετρο των «τειχών» (σύμφωνα με την αξέχαστη έκφραση του Βασίλη Βασιλικού στο δοκίμιο «Εντός των τειχών»), με επίκεντρο την πλατεία Συντάγματος. Είναι μάλιστα εξόχως ειρωνικό ότι το ίδιο εμβληματικό ξενοδοχείο με ονομασία αλλοδαπής χώρας –η «Μεγάλη Βρετανία»– πρόσφερε και στις δύο περιπτώσεις την ασφαλέστερη αθηναϊκή στέγη σε μία εξουσία «ξενόφερτη», παρείσακτη και κυριολεκτικά ανέστια.

Ο παραλληλισμός δεν φωτίζει βέβαια μόνο την τοπογραφία. Δείχνει επίσης πώς...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ενας πόλεμος στην πόρτα μας

80 χρόνια από τα Δεκεμβριανά. Η χώρα γλύτωσε από τον συμφωνημένο διαμελισμό της. Από την παρακμή του κομουνισμού όπως έγινε σε όλες τις χώρες της ανατολικής Ευρώπης. Τιμή σε όσους συνέβαλαν στην μάχη αυτή Έλληνες και συμμάχους και γλιτώσαμε από τον κόκκινο φασισμό. pic.twitter.com/hQn5aGA75r

— Νοικοκυραίος🇪🇺🇬🇷🇮🇱🇺🇦🇺🇸🇨🇾🇫🇷🇮🇹🇨🇦 (@karamuhtaris) December 3, 2024

Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ

Ο «Δεκέμβρης του ’44» πριν από ογδόντα χρόνια δεν είχε τίποτα το μυθικό, ούτε το ανεξήγητο. Ηταν μια απόπειρα κατάληψης της εξουσίας από το ΚΚΕ και τις ένοπλες δυνάμεις του ΕΛΑΣ.

Δεν αποτελεί ούτε καν κάτι το πρωτοφανές. Είναι πάγια τακτική των κομμουνιστών (και άλλων παρατάξεων…) να αρπάζουν την εξουσία με όποιον τρόπο προκύψει και σε όποια ευκαιρία έχουν.

Στην προκειμένη περίπτωση όμως καταγράφηκε μια τριπλή ιδιαιτερότητα.

—– Πρώτον, ότι η απόπειρα εκδηλώθηκε εναντίον μιας κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας και των Συμμάχων ενόσω ο πόλεμος με τον Αξονα συνεχιζόταν.

Θυμίζω ότι τα «Δεκεμβριανά» εξελίχθηκαν πριν από τη μεγάλη αντεπίθεση των Γερμανών στις Αρδέννες (Χριστούγεννα 1944) κι ενώ ο πόλεμος μαινόταν ακόμη στην Ευρώπη και τον Ειρηνικό.

—– Δεύτερον, ότι εκδηλώθηκε με απόφαση του ΠΓ του ΚΚΕ που είχε ληφθεί μέρες νωρίτερα σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου όπου νοσηλευόταν ο Ι. Ιωαννίδης. Ηταν μια αυστηρά κομματική πρωτοβουλία, χωρίς κανένα πρόσχημα, την οποία ουδείς άλλος φάνηκε να συμμερίζεται. Ούτε καν οι Σοβιετικοί!

—– Τρίτον, ότι εκδηλώθηκε με την υποψία πως το ΚΚΕ έχασε την πραγματική ευκαιρία να καταλάβει την εξουσία πριν ακόμη οργανωθούν οι κυβερνητικές και συμμαχικές δυνάμεις. Δηλαδή τον Οκτώβριο 1944, μετά την Απελευθέρωση.

Δεν νομίζω να αμφισβητεί κανείς ότι η μεταπολεμική κυριαρχία ήταν καταφανής, αν και ασύντακτη, επιδίωξη του ΚΚΕ αφότου συγκροτήθηκε σε ισχυρή δύναμη στη διάρκεια της Κατοχής.

Τουλάχιστον έτσι το αντιλαμβάνονταν οι πρωταγωνιστές της εποχής. Και γι’ αυτό τα «Δεκεμβριανά» εκδηλώθηκαν με πισωγυρίσματα, αναποφασιστικότητα, αγριότητες και ακατάληπτους σχεδιασμούς.

Ηταν τρόπον τινά μια καθυστερημένη διορθωτική κίνηση. Από μια ανερμάτιστη ηγεσία. Και γι’ αυτό οι κομμουνιστές ηττήθηκαν χωρίς πολλά λόγια. Είναι να απορεί κανείς με τη βλακεία όσων νόμιζαν ότι ο Τσόρτσιλ κουβαλήθηκε χριστουγεννιάτικα στην Αθήνα, με ένα τσούρμο στρατάρχες και υπουργούς, για να μοιράσει υπουργεία με τον Σιάντο, τον Μάντακα και τον Ζέβγο (σύσκεψη 23-24/12/1944).

Αλλά αυτά είναι λίγο-πολύ γνωστά και δεδομένα.

Προέρχομαι από μια αστική αθηναϊκή οικογένεια όπου για πολλά χρόνια αργότερα τα «Δεκεμβριανά» ήταν επαναλαμβανόμενο μοτίβο συζήτησης ή ανταλλαγής αναμνήσεων στις οικογενειακές βεγγέρες.

Για «την κακομοίρα την Παπαδάκη που είχαμε δει Αντιγόνη και ήταν έξοχη» ή «για τους Ελασίτες που περιπολούσαν εδώ απέξω, παιδί μου» ή για κάποιον απόστρατο γείτονα «που τον έσφαξαν οι κομμουνιστές».  «Πάλι καλά που δεν μπήκαν και στα σπίτια μας, Κλεοπάτρα μου» συμφωνούσαν με τη γιαγιά μου οι αναρίθμητες θείες.

Δεν υπάρχει αμφιβολία. Τα «Δεκεμβριανά» ήταν ένα βαθύ τραύμα της αστικής αθηναϊκής ζωής που δυσκολεύτηκε να επουλωθεί ή που δεν επουλώθηκε παρά μόνο όταν έφυγαν από κοντά μας εκείνοι που το έζησαν.

Ο εχθρός είχε έλθει στην πόρτα μας. Δεν είναι αστείο. Και δεν ξεπερνιέται εύκολα. Και γι’ αυτό πιστεύω ότι τα γεγονότα του Δεκεμβρίου 1944 αποτέλεσαν πριν από ογδόντα χρόνια την πραγματική στρατηγική ήττα της Αριστεράς στην Ελλάδα.

Περισσότερο από τον Εμφύλιο που ακολούθησε (1946-1949) όπου πολέμησαν μεν οι πατεράδες μας αλλά σε μακρινά βουνά και με μάλλον προδιαγεγραμμένη κατάληξη.

Το θέμα είναι ότι η Αριστερά απέτυχε, πιθανώς δεν θέλησε καν, να ενσωματωθεί στη μεταπολεμική εθνική πραγματικότητα όπως έκαναν την ίδια εποχή και σε ανάλογες συνθήκες οι γάλλοι, οι ιταλοί και οι βέλγοι κομμουνιστές.

Ισως επειδή πριν από τα «Δεκεμβριανά», η Αριστερά δεν είχε παίξει κανέναν εθνικό ρόλο παρά μόνο με τη συμμετοχή της στην Εθνική Αντίσταση το μικρό σχετικά διάστημα 1942-1944.

Ολες οι διεργασίες που προηγήθηκαν της δεκεμβριανής αναμέτρησης έδειχναν μια καταφανή αδυναμία της ηγεσίας της να κατανοήσει τα δεδομένα, να επισημάνει τα ζητούμενα και να δει πέρα από έναν ολιγογράμματο κομματικό ορίζοντα.

– Τους έτριξα τα δόντια!

Ηταν το συμπέρασμα του γραμματέα του ΚΚΕ Γ. Σιάντου στους συντρόφους του όταν γύρισε από τη σύσκεψη με τον Τσόρτσιλ.

Μετά τα «Δεκεμβριανά» και την ήττα στον Εμφύλιο, η Αριστερά εξαφανίστηκε και πάλι από το εθνικό προσκήνιο διωκόμενη, αποδυναμωμένη κι αποθαρρημένη.

Το σκηνικό ήταν φυσικά ο Ψυχρός Πόλεμος. Παρ’ όλο που η «καχεκτική δημοκρατία» της εποχής είχε επιφυλάξει στους ηττημένους του Εμφυλίου μια μάλλον επιεική μεταχείριση.

Χρειάστηκε έτσι να φτάσουμε στο 2015 ώστε ένα κομμάτι της Αριστεράς να διεκδικήσει κυβερνητικές ευθύνες πριν επιστρέψει και αυτό στην περιθωριοποίηση των προηγούμενων δεκαετιών.

Προφανώς η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ μέσα στην ταραγμένη προηγούμενη δεκαετία δεν έχει καμία σχέση με τον Εμφύλιο της δεκαετίας του ’40. Δεν θα συγκρίνουμε αίμα και νεκρούς με spreads.

Εχουν όμως ένα κοινό μοτίβο. Την αδυναμία της Αριστεράς να αναχθεί σε «εθνική δύναμη» και τις δύο φορές που είχε την ιστορική ευκαιρία.

Πολλά και ενδιαφέροντα έχουν γραφεί για τις ήττες αυτές, τότε και πιο πρόσφατα. Μόνο που ηττημένος χωρίς νικητή δεν νοείται.

Και η συζήτηση περί ήττας αποσιωπά πως και στις δύο περιπτώσεις ο νικητής είναι ίδιος: 

ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΕΘΝΙΚΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ: Τα -φαινομενικώς!- ανεξήγητα “λάθη” του ☭ΚΚΕ στα Δεκεμβριανά και ο ρόλος του Γ. Σιάντου.

📌Δεκέμβρης 1944: Όταν η αριστερά γέμιζε την Αθήνα πτώματα!
📌Δεν ξεχνάμε - Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ!#Δεκεμβριανα #ΚΚΕ pic.twitter.com/t0iMlu9TVY

— femme fatale 🇬🇷🇨🇾☦️ (@femmefatale218) December 3, 2024

Γράφει η ΑΜΑΛΙΑ

🔴Όπως αποδεικνύουν τα ντοκουμέντα, ο γραμματέας του ΚΚΕ, Γιώργης Σιάντος ήταν ο άνθρωπος που επικοινωνούσε με τον “παππού” Δημητρώφ, ο οποίος του διαβίβαζε τις “συμβουλές” του Στάλιν. Επίσης, για το περιεχόμενο των τηλεγραφημάτων, είχε γνώση ο ασυρματιστής του ΚΚΕ, Νίκος Βαβούδης - ο οποίος είχε γεννηθεί στην Ρωσσία, η μητέρα του ήταν Ρωσσίδα, γνώριζε άριστα την γλώσσα και εθεωρείτο ο άνθρωπος των Σοβιετικών στο ΚΚΕ. Δεν προκύπτει από πουθενά, ότι τα υπόλοιπα ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ είχαν γνώση των “συμβουλών” του Στάλιν προς τον Σιάντο.
 

🔴Κατά την διάρκεια των Δεκεμβριανών, συνέβησαν πράγματα -φαινομενικώς-  ανεξήγητα, απ’ την πλευρά του ΚΚΕ. 

Για παράδειγμα, οι πιο ισχυρές και εμπειροπόλεμες (από τις μάχες κατά των μη κομμουνιστικών οργανώσεων εθνικής αντιστάσεως...) μονάδες του ΕΛΑΣ, υπό τον Άρη Βελουχιώτη και τον Σαράφη, δεν είχαν καμμία συμμετοχή στις μάχες της Αθήνας, γιατί είχαν σταλεί στην... Ήπειρο, να διαλύσουν τις μονάδες του Ζέρβα!
 

Ομοίως, και οι μονάδες του ΕΛΑΣ Θεσσαλονίκης, είχαν σταλεί στην... Ήπειρο! Σύμφωνα με (μεταγενέστερη) καταγγελία του Μάρκου Βαφειάδη προς την σοβιετική ηγεσία:
👉«Όταν, στις 19 Δεκεμβρίου, έφτασε διαταγή να επιτεθούμε στα αγγλικά στρατεύματα, δεν είχαμε καθόλου δυνάμεις, αφού με διαταγή του Γενικού Αρχηγείου τα στρατεύματά μας παρέμεναν στην Ήπειρο. Τους τα υπενθυμίσαμε αυτά και μας είπαν να μην ενεργήσουμε»👈
 

🔴Είναι προφανές, ότι η διάσπαση των δυνάμεων του ΕΛΑΣ είχε ως φυσικό επακόλουθο την ήττα στην μάχη των Αθηνών. Κι είναι γνωστή πλέον η επιστολή του Άρη Βελουχιώτη προς την ηγεσία του ΚΚΕ, στις 24 Μαρτίου 1945, στην οποία έκανε λόγο για:
👉«Την σωρεία των σοβαρών οπορτουνιστικών τακτικών λαθών στη διεύθυνση του αγώνος από μέρους σας και το εγκληματικό επιστέγασμά τους, τη μάχη των Αθηνών...»👈
 

🔴Για όλα αυτά τα -φαινομενικώς!- ανεξήγητα λάθη, τυπικά υπεύθυνος (ως γραμματέας του ΚΚΕ), ήταν ο Σιάντος. Όμως, κανένας δεν του ζήτησε ευθύνες. Ούτε η σοβιετική πλευρά. 

Δύο χρόνια αργότερα, κι ενώ ο Σιάντος έχει αποσυρθεί από την ηγεσία, λόγω της επιστροφής του κανονικού γ.γ. του ΚΚΕ, Νίκου Ζαχαριάδη, από το Νταχάου, γίνεται μια περίεργη αναφορά σε σοβιετικό έγγραφο, για:
👉«... Πληροφορίες που έλαβε ο σ. Ζαχαριάδης από το Τμήμα Διεθνούς Πληροφόρησης, για την ύπαρξη προβοκάτορα ανάμεσα στα ηγετικά στελέχη της Κ.Ε. του ΚΚΕ. Ο σ. Ζαχαριάδης υποπτεύεται τον Σιάντο»👈
 

🔴Στο θέμα δεν υπήρξε καμμία εξέλιξη, ο Σιάντος πέθανε το 1947 (επίσημη αιτία θανάτου η καρδιακή προσβολή) στην κλινική του Πέτρου Κόκκαλη.  

Η πρώτη επίσημη αναφορά του ΚΚΕ σε προδοσία του Σιάντου έγινε σε έγγραφο προς τις σοβιετικές αρχές, τον Οκτώβριο του... 1950:
«Η γραμμή του ΚΚΕ στα χρόνια της ναζιστικής κατοχής ήταν κατά βάση λανθασμένη, καθώς έγιναν σοβαρά λάθη και το κίνημά μας είχε ουσιαστικά υποταχθεί στον αγγλικό ιμπεριαλισμό. Αυτή τη γραμμή την υλοποιούσε συνειδητά ο Γ. Σιάντος, ο οποίος όπως τώρα αποδεικνύεται, ήταν πράκτορας του εχθρού στις γραμμές του ΚΚΕ»👈

🔴Εν τέλει, τον Δεκέμβριο του 1950 βγήκε ένα πόρισμα της “Επιτροπής για την υπόθεση Σιάντου”, στο οποίο του καταλογίζονται συγκεκριμένες ευθύνες για την ήττα στα Δεκεμβριανά και κυρίως ότι:
👉«Αντί να συγκεντρώσει τις κύριες στρατιωτικές δυνάμεις μας γύρω από τον στόχο “Αθήνα”, σπάζει την ενότητα του ΕΛΑΣ και κατευθύνει τις κύριες δυνάμεις μας στην Ήπειρο»👈
Μάλιστα. Κι αυτό τους πήρε 6 ολόκληρα χρόνια να το καταλάβουν; Δύσκολο να το πιστέψουμε!
 

🔴Εδώ προκύπτουν πολλά ερωτηματικά. Ήταν ο Σιάντος “πράκτορας του εχθρού στις γραμμές του ΚΚΕ”, ή μήπως ακολούθησε πιστά τις οδηγίες του Στάλιν, που ελάμβανε από τον ενδιάμεσο Δημητρώφ; 

Κι αν δεν ευθυνόταν ο Σιάντος, ποιος οδήγησε στην ήττα τον ΕΛΑΣ;

Εδώ, το ερώτημα πρέπει να τεθεί ως εξής: θα μπορούσε ο Σιάντος να λειτουργήσει ως πράκτορας και να χαντακώσει το ΚΚΕ, υπό τις συνθήκες που υπήρχαν στην Αθήνα τον Δεκέμβριο του 1944;
 

🔴Κατ’ αρχάς, τα “λάθη” του Σιάντου ήταν κραυγαλέα! Ειδικά η διάσπαση των δυνάμεων του ΕΛΑΣ, όταν οι μονάδες των Βελουχιώτη - Σαράφη “άφησαν τον γάμο και πήγαν για πουρνάρια” - αντί να μπουν στην “μητέρα των μαχών” που γινόταν στην Αθήνα, στάλθηκαν στην... Ήπειρο. Όμως, μετά την ήττα, δεν του ζήτησε εξηγήσεις κανείς! Ούτε τα υπόλοιπα ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ (που μετά από 3 χρόνια, κήδεψαν τον Σιάντο με δόξες και τιμές!), αλλά ούτε και οι Σοβιετικοί. Και χρειάστηκαν 6 ολόκληρα χρόνια στο ΚΚΕ, για να καταλάβουν πως, η διάσπαση των δυνάμεών του κι άλλα πολλά και οφθαλμοφανή “λάθη”, έγιναν με δόλο;
 

🔴Σε κάθε περίπτωση, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Μόσχα είχε δικό της άνθρωπο στην Αθήνα κατά τα Δεκεμβριανά: τον συνταγματάρχη Ποπώφ. Ο Σιάντος ήταν ένα τίποτα, όπως όλοι οι γ.γ. του ΚΚΕ! Ένας απλός διεκπεραιωτήςτων “συμβουλών” του Στάλιν, που του διαβιβάζονταν από τον Δημητρώφ, μέσω ασυρμάτου. Οποιαδήποτε στιγμή διαπίστωνε ο Ποπώφ, ότι ο Σιάντος δεν διεκπεραιώνει σωστά τις “συμβουλές” του Στάλιν, θα μπορούσε να τον “αποσύρει από την κυκλοφορία”! Αλλά ο Ποπώφ δεν το έκανε. Άρα, ο Σιάντος ακολουθούσε πιστά τις “συμβουλές” του Στάλιν!  

🔴Όμως, ποιες ήταν αυτές οι “συμβουλές”; 

Θα μας βοηθήσουν να καταλάβουμε, οι αντιδράσεις των Βρετανών! 

Η πρώτη εκτίμηση της βρετανικής πρεσβείας στην Αθήνα για τα Δεκεμβριανά, ήταν η εξής:
👉«Δεν υπάρχει κανένας λόγος να υποθέσουμε ότι το ΚΚΕ έλαβε εντολές από τη Μόσχα να ξεκινήσει την επανάσταση, είτε μέσω του συνταγματάρχη Ποπώφ, είτε μέσω οποιουδήποτε άλλου. Μπορούμε βάσιμα να υποθέσουμε ότι δεν έλαβαν καμία απολύτως εντολή επ’ αυτού του θέματος»👈
 

🔴Παρατηρεί (με μπόλικη δόση ειρωνείας...), ο ιστορικός Νίκος Παπαδάτος, που είδαν πολλά τα μάτια του στα σοβιετικά αρχεία:
👉«Η σοβιετική εξωτερική πολιτική ήταν τόσο προσεκτική, που κατάφερε να πείσει μέχρι και τη Μεγάλη Βρετανία»👈
 

Μέχρι και ο Τσώρτσιλ την πάτησε, αρχικά:
👉«Η πολιτική της Σοβιετικής Ένωσης στην Ελλάδα αναλύθηκε βιαστικά από τους Βρετανούς. Στις 11 Δεκεμβρίου 1944, ο Τσώρτσιλ έγραψε στον Ήντεν: “Είμαι όλο και περισσότερο εντυπωσιασμένος με την ευπιστία δια της οποίας ο Στάλιν κρατήθηκε μακριά από την Ελλάδα δυνάμει της συμφωνίας μας”»👈

🔴Εν τέλει, θα συμφωνήσω απολύτως με το “πόρισμα” του Παπαδάτου:
👉«Ο συνομιλητής των Σοβιετικών ήταν μόνο ο Γιώργης Σιάντος... Ο Σιάντος έδρασε καθ’ όλη την περίοδο της ένοπλης πάλης του ΚΚΕ σε συνεννόηση με τους Σοβιετικούς, στον βαθμό που εκείνοι το επέτρεπαν, κι όχι εν αγνοία τους... Επί της ουσίας, ο Στάλιν έδωσε στους Βρετανούς την εντύπωση της μη εμπλοκής στο ελληνικό ζήτημα, στην πραγματικότητα όμως έκανε έναν τακτικό ελιγμό, χρησιμοποιώντας τους Έλληνες κομμουνιστές ως εφεδρεία σε περίπτωση ανάγκης, προκειμένου να αποσπάσει quid pro quo (αντισταθμίσματα) σε άλλες νευραλγικές περιοχές (Πολωνία)»👈

🔴Το παραπάνω “πόρισμα” είναι γραμμένο “κομψά”. 

Εγώ θα το πω πιο “λαϊκά”: εφόσον δεν έφταιγε και δεν τιμωρήθηκε ο Σιάντος για τα -φαινομενικώς!- ανεξήγητα “λάθη” στα Δεκεμβριανά, μία και μόνη εξήγηση υπάρχει: 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Είχαν σχέδιο οι Βρετανοί στα Δεκεμβριανά σύντροφοι;

📌Δεκέμβρης 1944: Όταν η αριστερά γέμιζε την Αθήνα πτώματα!
📌Δεν ξεχνάμε - Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ!#Δεκεμβριανα #ΚΚΕ pic.twitter.com/t0iMlu9TVY

— femme fatale 🇬🇷🇨🇾☦️ (@femmefatale218) December 3, 2024

 

Γράφει ο Γιώργος Θ. Μαυρογορδάτος

Σαν πατριωτική αντίσταση κατά της επέμβασης των Αγγλων θυμόταν ο Μίκης Θεοδωράκης τα Δεκεμβριανά, μιλώντας στον Αλέξη Παπαχελά το 2004 για την εκπομπή «Φάκελοι». Εφτανε μάλιστα στο σημείο να λέει: «Ολο το μίσος που είχαμε για τους Γερμανούς πήγε στους Αγγλους». Αυτούς «έπρεπε να τους ρίξουμε στη θάλασσα» (βλ. το άρθρο μου «Τα Δεκεμβριανά του Μίκη», «Κ» 19.9.21).

Η προπαγάνδα του ΚΚΕ και γενικότερα η αριστερή μυθοπλασία μέχρι σήμερα προωθούν μία κεντρική ιδέα: ότι τα Δεκεμβριανά τα προκάλεσαν οι Βρετανοί.

Είχαν όμως οι Βρετανοί κάποιο σχέδιο που έθεσαν σε εφαρμογή;

Η απάντηση είναι κατηγορηματικά «Οχι». Η έκρηξη των Δεκεμβριανών τούς βρήκε εντελώς απροετοίμαστους από κάθε άποψη και προπαντός από τη στρατιωτική:

1. Τη στιγμή εκείνη είχαν ελάχιστες δυνάμεις στην Ελλάδα (περίπου 10.000 άνδρες συνολικά) και ακόμη λιγότερες στην Αθήνα (περίπου 4.500 μάχιμους). Επιπλέον, οι μονάδες αυτές δεν είχαν μαζί τους μεγάλο μέρος από τον βαρύ οπλισμό τους (πυροβόλα και άρματα μάχης) εκτός από 25 άρματα Sherman στην Αθήνα.

2. Οι βρετανικές δυνάμεις ήσαν διάσπαρτες σε διάφορα μέρη και μπορούσαν εύκολα να καταστραφούν ή και να αιχμαλωτισθούν από τον ΕΛΑΣ, όπως δεν έπαψε να προτείνει ο περίφημος ταγματάρχης Θ. Μακρίδης, επιτελικός νους του ΚΚΕ. Το πιο γνωστό παράδειγμα αποτελεί η όψιμη επίθεση του ΕΛΑΣ στο αρχηγείο της βρετανικής αεροπορίας (RAF) στην Κηφισιά, στις 17-19 Δεκεμβρίου, και η αιχμαλωσία 500 Βρετανών ύστερα από διήμερη μάχη.

3. ∆εν υπήρχε κανένα απολύτως σχέδιο ούτε συγκέντρωσης ούτε ενίσχυσης των βρετανικών δυνάμεων. Αντίθετα μάλιστα, δύο τάγματα αλεξιπτωτιστών είχαν ήδη διαταχθεί να αναχωρήσουν από την Αθήνα για την Ιταλία.

Οι Nεοέλληνες είναι εθισμένοι να σκέφτονται σαν να αποτελούν αυτοί το κέντρο του κόσμου. Μιλώντας για τα Δεκεμβριανά, συνήθως παραβλέπουν ότι τη στιγμή εκείνη διεξαγόταν Παγκόσμιος Πόλεμος. Δεν περίσσευαν στρατιωτικές δυνάμεις, ειδικά μάλιστα στη Μεγάλη Βρετανία, που είχε ήδη φθάσει στα όριά της. Αρκεί να σημειωθεί ότι, στο κρίσιμο Δυτικό Μέτωπο, οι Βρετανοί είχαν υποχρεωθεί να διαλύσουν ακόμη και μία υπάρχουσα μεραρχία (την 59η) για να αναπληρώσουν τις απώλειες άλλων.

Με τις συνθήκες αυτές, οι Βρετανοί είχαν αναγκαστικά πιστέψει ότι στην Ελλάδα αρκούσε μία συμβολική στρατιωτική παρουσία τους για να αποτρέψει την κατάληψη της εξουσίας από το ΚΚΕ.

Μόλις όμως άρχισαν τα Δεκεμβριανά, η έλλειψη επαρκών δυνάμεων έγινε αμέσως οδυνηρά αισθητή από τον επικεφαλής στρατηγό Σκόμπυ. Την επικαλέστηκε επανειλημμένα στις αναφορές του για να δικαιολογήσει την αδυναμία επιβολής του. Μάλιστα, στις 11 Δεκεμβρίου έφθασε με τους διοικητές του κοντά στην απεγνωσμένη απόφαση να εκκενώσει τελείως την Αθήνα και να κρατήσει με τις δυνάμεις του μόνο ένα προγεφύρωμα στο Φάληρο και στο Ελληνικό (για τον έλεγχο του αεροδρομίου).

Μόνο μετά τα μέσα Δεκεμβρίου η σταδιακή άφιξη ενισχύσεων ανέτρεψε τελικά τον συσχετισμό δυνάμεων υπέρ των Βρετανών και τους επέτρεψε να επικρατήσουν στην Αθήνα και τον Πειραιά. Μέχρι το τέλος Δεκεμβρίου τα βρετανικά στρατεύματα στην Ελλάδα είχαν φθάσει τις 60.000.

Με τα δεδομένα αυτά, καταρρέει βέβαια η αριστερή μυθολογία ότι τάχα οι Βρετανοί προκάλεσαν τα Δεκεμβριανά, που είχαν προσχεδιάσει. Για την αναπαραγωγή αυτής της μυθολογίας, γίνεται συνήθως επίκληση της φρασεολογίας του Τσώρτσιλ. Αναφέρεται ιδίως η περίφημη οδηγία του στον Σκόμπυ να μη διστάσει να ενεργήσει «σαν να βρίσκεται σε κατακτημένη πόλη όπου βρίσκεται σε εξέλιξη μία τοπική εξέγερση» και να κρατήσει την Αθήνα «χωρίς αιματοχυσία αν γίνεται, αλλά και με αιματοχυσία αν χρειαστεί».

Εδώ όμως υπάρχει ένα πρωθύστερο. Η οδηγία δίνεται στις 5 Δεκεμβρίου, όταν πλέον έχουν ήδη αρχίσει οι επιθέσεις του ΕΛΑΣ, ακριβώς επειδή ο Τσώρτσιλ φοβάται ότι ο Σκόμπυ είναι απροετοίμαστος να αντιμετωπίσει την κατάσταση. Και μόνο αυτό διαψεύδει την ύπαρξη σχεδίου.

Αν υπήρχε από πριν σχέδιο, ο Σκόμπυ απλώς θα το εφάρμοζε, χωρίς να χρειάζεται τέτοιου είδους παραινέσεις. Ούτε θα χρειαζόταν τη διαβεβαίωση του Τσώρτσιλ ότι «μπορείτε να υπολογίζετε στην υποστήριξή μου σε κάθε λογική και εύλογη (reasonable and sensible) ενέργεια».

Εξάλλου, όσοι επικαλούνται μόνο τις υπερβολές του Τσώρτσιλ αγνοούν...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΠΑΣΟΚ-ο-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Πολτοποίηση και παραχάραξη

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΗ ΕΚΔΟΣΗ:
Η Απελευθέρωσις Της Ελλάδος Και Τα Μετά Ταύτην Γεγονότα, Α' Έκδοσηhttps://t.co/sz1H2f6Rzo pic.twitter.com/y6GC0420D0

— Palaio Biblio (@palaiobiblio) March 5, 2020

Άκης Τσοχατζόπουλος. Πενήντα χρόνια ΠΑΣΟΚ αυτός είναι που το εξέφρασε πίο χαρακτηριστικά! Όπως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο Πολάκης έτσι και το ΠΑΣΟΚ ήταν ο Άκης! pic.twitter.com/fmwQ1IcMff

— @nikolaosderes (@nikolaosderes) September 3, 2024

 

Γράφει ο Γιώργος Θ. Μαυρογορδάτος

Πώς κατασκευάζονται και επιβάλλονται οι ιστορικοί μύθοι;

Μα με την αποσιώπηση και απόκρυψη γεγονότων, ακόμη και με την καταστροφή τεκμηρίων και μαρτυριών. Κάποτε και με την… πολτοποίηση βιβλίων.

Το 1973 η Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού (ΔΙΣ) είχε εκδώσει επιτέλους το βιβλίο «Η απελευθέρωσις της Ελλάδος και τα μετά ταύτην γεγονότα (Ιούλιος 1944 – Δεκέμβριος 1945)», που ετοιμαζόταν από τη δεκαετία του 1960.

Oταν το αναζήτησα, πριν από είκοσι πέντε χρόνια, έμαθα ότι αποσύρθηκε και πολτοποιήθηκε επί ΠΑΣΟΚ, όταν αρμόδιος υπουργός Εθνικής Αμύνης ήταν ο αξέχαστος Ακης Τσοχατζόπουλος.

Εδωσε άραγε ο ίδιος την εντολή ή κάποιος υποδεέστερος «πρασινοφρουρός»;

Δεν υπήρχε πάντως ούτε ένα αντίτυπο στη βιβλιοθήκη της ΔΙΣ, όπως μου είπαν όταν ζήτησα να το διαβάσω. Ούτε για δείγμα. Γι’ αυτό και δεν το είχε υπόψη του, όπως φαίνεται, ούτε ο Γρηγόρης Φαράκος, όταν έκανε ενδελεχή έρευνα για το έργο του «Ο ΕΛΑΣ και η εξουσία». (Εγώ απέκτησα φωτοαντίγραφο του βιβλίου της ΔΙΣ χάρη στη φιλία του Νίκου Μαραντζίδη, που το ανακάλυψε πρώτος.)

Μόνο σε ολοκληρωτικά καθεστώτα η πλήρης εξάλειψη της μνήμης απαιτεί να μην υπάρχουν ίχνη ούτε στην κρατική υπηρεσία από την οποία προήλθε ένα έντυπο. Το βιβλίο της ΔΙΣ χαρακτηρίζεται, φυσικά, από το φανατικά αντικομμουνιστικό πνεύμα της εποχής του, με ορολογία όχι μόνο ξεπερασμένη αλλά και ανακριβή, αφού π.χ. οι οπαδοί του ΚΚΕ ονομάζονται… «αναρχικοί». Αν όμως ενοχλούσε μόνο η γλώσσα και η ορολογία, μπορούσε κάλλιστα να αποσυρθεί το βιβλίο, να υποστεί την ανάλογη επιμέλεια και να γίνει ξανά διαθέσιμο σε νέα, «αποστειρωμένη» έκδοση.

Αλλά ενοχλούσαν προφανώς και οι πληροφορίες που περιέχει. Η αξία του και η χρησιμότητά του έγκειται στη λεπτομέρεια με την οποία αναφέρονται συμβάντα, χρόνοι, στρατιωτικές μονάδες και αριθμοί δυνάμεων – όπως συνηθίζεται στην επίσημη στρατιωτική ιστορία.

Η πολτοποίηση και εξαφάνιση του βιβλίου καθιστούσε ευκολότερη την εμπέδωση της αριστερής μυθολογίας, που προώθησε και το ΠΑΣΟΚ: ότι τα Δεκεμβριανά ήσαν αυθόρμητη τάχα παλλαϊκή άμυνα απέναντι στη δήθεν «προμελετημένη επίθεση» των Αγγλων.

Αρκεί ένα μόνο παράδειγμα για να φανεί πώς η πολτοποίηση του βιβλίου υπηρετούσε την αριστερή μυθολογία. Αυτή προβάλλει τη φανταστική εικόνα ότι, εκτός από τους Βρετανούς, αντίπαλοι του ΚΚΕ και του ΕΛΑΣ μεταξύ των Ελλήνων ήσαν αποκλειστικά και μόνο «δωσίλογοι» και «ταγματασφαλίτες». Αποσιωπά λοιπόν τον κρίσιμο ρόλο ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων, με κορυφαία την 3η Ορεινή Ταξιαρχία («Ρίμινι»), για την οποία φυσικά δεν ισχύει ούτε το ένα ούτε το άλλο. Ακριβώς τον ρόλο της τεκμηριώνει και αναδεικνύει το επίμαχο βιβλίο της ΔΙΣ.

Ετσι, η πολτοποίησή του υπηρετούσε όχι την εθνική συμφιλίωση, αλλά τη «ρεβάνς» των ηττημένων, για την οποία έγραφα στο «Βήμα» στις 17.10.1999 σε ειδικό αφιέρωμα, που εκδόθηκε ύστερα και σε βιβλίο από τις Εκδόσεις Ερμής («Πενήντα χρόνια μετά τον Εμφύλιο»). Τόνιζα τότε ότι το καθεστώς διακρίσεων που εγκαθιδρύθηκε σε βάρος των ηττημένων του Εμφυλίου χαρακτηριζόταν από τόση μικροψυχία, αυθαιρεσία και ιδιοτέλεια εκ μέρους των διαχειριστών του ώστε διευκόλυνε από πολύ νωρίς τη ρομαντική ανασκευή του παρελθόντος από την Αριστερά. Η δικτατορία υπήρξε η ύστατη προσπάθεια να διασωθεί το καθεστώς αυτό, με αποτέλεσμα πρώτα να το γελοιοποιήσει και ύστερα να το συμπαρασύρει στην πτώση της. Ανοιξαν έτσι διάπλατα οι πόρτες για μία «ρεβάνς» των ηττημένων στο πεδίο της συλλογικής μνήμης, που επιβλήθηκε και επίσημα μετά το 1981.

Παρά τη σχετική συνθηματολογία, δεν πρόκειται ουσιαστικά για μία νέα οπτική «εθνικής συμφιλίωσης». Ξαναγράφεται απλώς η Ιστορία από τη σκοπιά των ηττημένων…

Ουσιαστική διαδικασία εθνικής συμφιλίωσης είχε ήδη ξεκινήσει στη διάρκεια της δικτατορίας. Στο ιδεολογικό επίπεδο, με τον εξευτελισμό των ιδεολογημάτων και των αξιών που ταυτίζονταν με τη λεγόμενη «εθνικοφροσύνη» των νικητών, αποκλείοντας τους ηττημένους. Αλλά προπαντός σε ανθρώπινο και μάλιστα υπαρξιακό επίπεδο, καθώς βρέθηκαν να αγωνίζονται κατά της χούντας πλάι-πλάι άνθρωποι προερχόμενοι και από τις δύο πλευρές – τους νικητές και τους ηττημένους του Εμφυλίου. Βρέθηκαν μαζί στις ίδιες φυλακές και εξορίες, βασανίστηκαν το ίδιο στα άντρα της ΕΣΑ ή αλλού. Εμβληματική είναι η μορφή του ταγματάρχη Σπύρου Μουστακλή, που σακάτεψαν αυτοί ακριβώς για τους οποίους θα έπρεπε λογικά να είναι ίνδαλμα, αν ήσαν στ’ αλήθεια «εθνικόφρονες». Εμβληματική είναι και η περίπτωση του Γεωργίου Μαύρου, που βρέθηκε, μολονότι αστός πολιτικός, κρατούμενος στη Γυάρο, σαν να ήταν κομμουνιστής…

Η διαδικασία της εθνικής συμφιλίωσης είχε λοιπόν ξεκινήσει επί χούντας. Επί ΠΑΣΟΚ, όμως…

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: "Ιστορία" από την αριστερόπληκτη τηλεόραση…

 

#Δεκεμβριανά 1944

Γιατί η ύπουλη επίθεση του ΕΛΑΣ (που ελεγχόταν ολοκληρωτικά από το ΚΚΕ) αρχικά εναντίον της Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας κ αργότερα εναντίον των Βρετανών, ήταν ΑΝΤΑΡΣΙΑ κατά της Ελλάδας κ των Συμμαχικών Δυνάμεων που θα έπρεπε να τιμωρηθεί με ΘΑΝΑΤΟ

Μινι 🧵 pic.twitter.com/2er6ZPftCj

— Ευτυχώς ηττηθήκατε (@Daedalus_LXXIV) December 5, 2024

 

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΠΟΛΩΣΗ

Το να θελήσεις να μάθεις Ιστορία από τη σημερινή ελληνική τηλεόραση είναι σαν να βάζεις τα χέρια σου και να βγάζεις τα μάτια σου, όπως έλεγε παλαιότερα ο μακαρίτης Σπύρος Ζαγοραίος, συνεπικουρούμενος από τη σύζυγό του Ζωή.  

Είπα να δω ένα ντοκιμαντέρ για τα ∆εκεμβριανά, που παρουσίαζε γνωστός «δημοκράτης» δημοσιογράφος.  

Και τι μας είπε ο περισπούδαστος ανήρ;  

Ότι τον ∆εκέμβριο του 1944 πολέμησαν από τη μια πλευρά ο Αστικός Στρατός με τους συμμάχους του Άγγλους κι από την άλλη πλευρά το ΚΚΕ με τους συμμάχους του, οι οποίοι προσπαθούσαν να εγκαθιδρύσουν στην Ελλάδα μια λαϊκή δημοκρατία.

Τι ωραία αλήθεια! Να πούμε στον κύριο ιστορικό του γλυκού νερού ότι από τη μια μεριά ήταν ο Ελληνικός Στρατός, που εκτελούσε διαταγές της νομίμου κυβερνήσεως του (όχι κεντρώου) πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου και δεν ήταν ούτε αστικός ούτε υπεραστικός ούτε προαστιακός ούτε υπερσιβηρικός.  

Ήταν απλώς ο Ελληνικός Στρατός, που προσπαθούσε και στο τέλος το κατόρθωσε να αποτρέψει την εγκαθίδρυση της σοβιετικής δικτατορίας που ήθελε να επιβάλει το ΚΚΕ με τους συμμάχους του και όχι της… λαϊκής δημοκρατίας, όπως προσπαθεί να το ωραιοποιήσει (αν είναι και αυτό ωραίο…). 

 Αλήθεια, γιατί ο συνάδελφος του Ηροδότου δεν μας λέει και...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ερωτήματα για τον Στάλιν και τον Eβερτ

80 χρόνια από τα Δεκεμβριανά.

Ίσως το πιο κρίσιμο δεκαπενθήμερο στην ελληνική ιστορία του 20ου αιώνα.
Αν είχε πέσει η Αθήνα στο ΕΑΜ (δηλαδή ΚΚΕ του Ζαχαριάδη), μάλλον θα ακολουθούσαν 45 χρόνια φτώχειας και σταλινισμού.
Τιμή στούς Έλληνες και Βρετανούς που έσωσαν τη χώρα. pic.twitter.com/PLjrENrgFM

— Yannis Karamitsios (@YannisKaramits) December 2, 2024

 

Γράφει ο Γιώργος Θ. Μαυρογορδάτος

Πριν από δέκα ακριβώς χρόνια, σε αφιέρωμα της «Καθημερινής» (14-12-2014) είχα απαντήσει στο ερώτημα: «Υπήρχε σχέδιο στα Δεκεμβριανά;».

Σχέδιο στρατιωτικό;

Εδειξα ότι οι Βρετανοί βρέθηκαν εντελώς απροετοίμαστοι, όπως άλλωστε και η ελληνική κυβέρνηση. Μόνο το ΚΚΕ είχε έτοιμο σχέδιο και το εφάρμοσε.

Το ΚΚΕ είχε εκπονήσει σχέδιο στρατιωτικής κατάληψης της Αθήνας ήδη από τον Οκτώβριο του 1943. Στη συνέχεια, την άνοιξη του 1944, το αρμόδιο Α΄ Σώμα Στρατού (Σ.Σ.) του ΕΛΑΣ εκπόνησε δεύτερο σχέδιο. Ακολούθησε τρίτο σχέδιο τον Αύγουστο του 1944 – αυτό που τελικά εφαρμόστηκε. Η προετοιμασία του ολοκληρώθηκε με την έκδοση «Σχεδίου Ενεργείας» του Α΄ Σ.Σ. την 1η Δεκεμβρίου, δύο ολόκληρες μέρες πριν από την αιματοχυσία στο Σύνταγμα στις 3 Δεκεμβρίου, που απλώς πρόσφερε την αφορμή για την άμεση εκτέλεσή του.

Ομως το ΚΚΕ άρχισε την επίθεση χωρίς επαρκείς δυνάμεις, με ανάποδη ιεράρχηση στόχων, και έχασε πολύτιμο χρόνο τις πρώτες μέρες, όταν ο αιφνιδιασμός και η προφανής ανεπάρκεια των βρετανικών δυνάμεων πρόσφερε την ευκαιρία να εξουδετερωθούν τελείως οι ελληνικές κυβερνητικές δυνάμεις και να καταληφθεί εξ ολοκλήρου η πρωτεύουσα.

Οπως προκύπτει, τόσο από το σχέδιο όσο και από την εφαρμογή του, στόχος του ΚΚΕ ήταν να εξοντωθούν οι ελληνικές κυβερνητικές δυνάμεις (στην Αθήνα και στην υπόλοιπη Ελλάδα), ώστε μετά να γίνει διαπραγμάτευση με τους Βρετανούς από θέση ισχύος, με τετελεσμένο πλέον γεγονός την εξάλειψη όλων των Ελλήνων ανταγωνιστών του ΕΑΜ. Μέχρι και τις 27 Δεκεμβρίου, στη σύσκεψη των Ελλήνων πολιτικών, ο επικεφαλής του ΚΚΕ Γιώργης Σιάντος βαυκαλιζόταν με την ίδια αυταπάτη: ότι αρκούσε η απευθείας διαπραγμάτευση με τους Βρετανούς.

Γι’ αυτό ο ΕΛΑΣ μέχρι τις 9 Δεκεμβρίου είχε διαταγές να αποφεύγει τη σύγκρουση με τους Βρετανούς.

Το σχέδιο άλλωστε είχε εξαρχής εκπονηθεί αγνοώντας την παρουσία βρετανικών δυνάμεων και εφαρμόστηκε με την ανόητη προσδοκία ότι οι Βρετανοί θα έμεναν αδρανείς μέχρι να ξεπαστρέψει ο ΕΛΑΣ τους αντιπάλους του.

Μπροστά σε τόση συσσώρευση λαθών και ανοησιών, δεν έχει νόημα να τεθούν ερωτήματα, αφού γίνεται ολοφάνερη η συλλογική ανεπάρκεια και ανικανότητα της ηγεσίας, με επικεφαλής τον Σιάντο, αυτοδιορισμένο «αρχιστράτηγο» στα Δεκεμβριανά.

Γιατί όμως οι Σοβιετικοί δεν προστάτεψαν το ΚΚΕ από τόσο καταστροφική επιλογή;

Γιατί δεν το απέτρεψαν από την προσφυγή σε ένοπλη σύγκρουση;

Αυτό είναι το μόνο αξιόλογο ερώτημα σχετικά με τις επιλογές του ΚΚΕ που παραμένει αναπάντητο.

Στάλιν και Τσώρτσιλ είχαν συνάψει από τις 9 Οκτωβρίου 1944 τη λεγόμενη «Συμφωνία των ποσοστών» που παραχωρούσε την Ελλάδα στη βρετανική επιρροή κατά 90%.

Γιατί λοιπόν δεν φρόντισε ο Στάλιν να ενημερώσει το ΚΚΕ, που ασφαλώς θα συμμορφωνόταν;

Αναπάντητα ερωτήματα παραμένουν επίσης για το τι ακριβώς συνέβη στην πλατεία Συντάγματος στις 3 Δεκεμβρίου, μολονότι υπάρχουν αμέτρητες μαρτυρίες και περιγραφές, Ελλήνων και ξένων, καθώς και δεκάδες φωτογραφίες του Αμερικανού φωτορεπόρτερ Dmitri Kessel, από τις οποίες μόνο μερικές έχουν δημοσιευτεί. Σ’ αυτές εμφανίζονται ελάχιστοι ένστολοι αστυνομικοί, οπλισμένοι με τουφέκια, να φράζουν τον δρόμο στους διαδηλωτές. Ησαν αυτοί αρκετοί για να ανοίξουν πυρ σε μεγάλο πλήθος και μάλιστα ακάλυπτοι; Υστερα βλέπουμε αστυνομικούς να καλύπτονται πίσω από τοίχο, σαν να περιμένουν πυρά. Ανάμεσα στους άοπλους διαδηλωτές υπήρχαν και ένοπλοι άνδρες του ΕΛΑΣ (όπως ο Μίκης Θεοδωράκης), αλλά δεν προκύπτει ότι πυροβόλησε κανείς τους.

Το σπουδαιότερο ασφαλώς αναπάντητο ερώτημα αφορά τον αστυνομικό διευθυντή Αθηνών Αγγελο Εβερτ.

Γιατί διέταξε πυρ;

Ηταν αντίδραση της στιγμής, επειδή πράγματι φοβήθηκε επίθεση στο κτίριο της Αστυνομικής Διεύθυνσης, στη γωνία Πανεπιστημίου και Βασιλίσσης Σοφίας; Ή μήπως ήταν κίνηση προμελετημένη και μάλιστα μεθοδευμένη πρόκληση («προβοκάτσια») για να αντιδράσει ένοπλα το ΚΚΕ και να ακολουθήσει ένοπλη επέμβαση των Βρετανών;

Δεν σκέφτηκε όμως ότι άφηνε τους άνδρες του –διασκορπισμένους σε 23 αστυνομικά τμήματα και άλλες διάσπαρτες υπηρεσίες– στο έλεος μιας εκδικητικής αντίδρασης, όπως πράγματι συνέβη την επόμενη μέρα, 4 Δεκεμβρίου;

Σύμφωνα πάντως με τον αυτόπτη μάρτυρα Kessel και τις φωτογραφίες του, τους πυροβολισμούς εναντίον του πλήθους σταμάτησε η παρέμβαση βρετανικών αρμάτων και στρατιωτών, που έγιναν δεκτοί με αγκαλιές και φιλιά από τους διαδηλωτές. Ενας Βρετανός αξιωματικός φώναξε μάλιστα στον Εβερτ να σταματήσει το πυρ και ο Εβερτ έκανε τον ανήξερο…

Κατά τα άλλα, η ανεύθυνη και ανίδεη αριστερή μυθοπλασία εξακολουθεί να ισχυρίζεται ότι…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Δεκεμβριανά, το χρονικό της μεγάλης σφαγής!

📌Δεκέμβρης 1944: Όταν η αριστερά γέμιζε την Αθήνα πτώματα!
📌Δεν ξεχνάμε - Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ!#Δεκεμβριανα #ΚΚΕ pic.twitter.com/t0iMlu9TVY

— femme fatale 🇬🇷🇨🇾☦️ (@femmefatale218) December 3, 2024

#Δεκεμβριανα pic.twitter.com/r8VN6u3tqM

— Πρακτική Σκέψη (@praktikiskepsi) December 5, 2024

 

 

Γράφει (και δίνει πόνο στα κομμουνιστοφασισταριά)  η ΑΜΑΛΙΑ

🔴Εκτός από την πολιτική τους διάσταση, οι 33 ημέρες των Δεκεμβριανών ήταν η πιο αιματοβαμμένη περίοδος της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας! Κι είναι, υπό κάποια έννοια, σωστός ο όρος “Κόκκινος Δεκέμβρης”, από τους ποταμούς αίματος που χύθηκαν εκείνες τις μαύρες για τον Ελληνισμό ημέρες!

🔴Απαντώντας εκ των προτέρων στους απολογητές της μεγάλης σφαγής, που θα γράφουν στα σχόλια πως ο ΕΛΑΣ σκότωσε τους “φασίστες”, “δωσίλογους”, “συνεργάτες των Γερμανών” κ.λπ., θα παραθέσω τις μαρτυρίες προσώπων που δεν είχαν καμμιά σχέση με την Δεξιά παράταξη.
 

🔴Έγραψε σχετικά ο Ανδρέας Παπανδρέου, στο βιβλίο του “Η Δημοκρατία στο απόσπασμα”:
👉«Κατά τις μάχες του Δεκεμβρίου, η ΟΠΛΑ, η αστυνομική δύναμη του ΕΑΜ, είχε διαπράξει αποτρόπαια εγκλήματα. Οι μονάδες της ΟΠΛΑ, με φανατισμό αστυνομικών ολοκληρωτικών καθεστώτων, συνέλαβαν και εκτέλεσαν όχι μόνο συνεργάτες των Γερμανών, αλλά και κοινούς πολίτες που είχαν εκδηλωθεί υπέρ της μοναρχίας»👈
 

🔴Καταπέλτης ήταν ο Άγις Στίνας, παλιό στέλεχος του ΚΚΕ, κι εξόριστος στην Ακροναυπλία στα χρόνια της δικτατορίας του Μεταξά, στο βιβλίο του “ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΟΠΛΑ”:
👉«Σκότωναν φτωχές γυναίκες γιατί πλένανε ρούχα Γερμανών στρατιωτών. Θανάσιμο έγκλημα, επαίσχυντη αντιπατριωτική πράξη. Από πόσο πατριωτικό πάθος να φλέγονταν αυτός ο λεβέντης για να σκοτώσει μια μάνα, που έπλενε ρούχα για ένα κομμάτι ψωμί για τα παιδιά της; Σκοτώσανε εργάτες γιατί δούλευαν σε γερμανικές επιχειρήσεις. Στους ομαδικούς τάφους που ανοίξανε στο Περιστέρι, μπροστά στην αντιπροσωπεία από τα αγγλικά εργατικά συνδικάτα, όλα τα πτώματα φορούσαν μπαλωμένα κουρέλια και τα χέρια τους ήταν χέρια εργατών»👈
 

🔴Παρεμπιπτόντως, οι “Άγγελοι του Θανάτου” (όπως είχαν ονομαστεί οι δολοφόνοι της ΟΠΛΑ (Οργάνωσης Περιφρούρησης Λαϊκού Αγώνα), εξαπέλυσαν πραγματικό πογκρόμ κατά των παλιών μελών και στελεχών του ΚΚΕ, που είχαν διαφωνήσει και αποχωρήσει από το κόμμα, για διάφορους λόγους, αλλά και κατά των τροτσκιστών, των αρχειομαρξιστών, κι άλλων μη ενταγμένων στο ΕΑΜ αριστερών, τους οποίους αποδεκάτισαν στην κυριολεξία.
 

🔴Πολύ περιγραφικός, για τους φρικτούς τρόπους με τους οποίους δολοφονούσαν τα θύματά τους οι αριστεροί, ήταν ο σπουδαίος ποιητής, πεζογράφος και στιχουργός, Μάνος Ελευθερίου, σε προ ολίγων ετών συνέντευξή του στο “Βήμα”:
 👉«Οι Ελασίτες εκτελούσαν με τσεκούρι συνήθως, για να μη γίνεται θόρυβος. Οι εκτελέσεις γινόντουσαν κυρίως νύχτα και δεν έπρεπε να δοθεί στόχος. Λέγανε στον κρατούμενο να λύσει τα κορδόνια των παπουτσιών του και μόλις έσκυβε τον χτυπούσαν με τσεκούρι. Τους θάβανε σε μαζικούς τάφους. Έγιναν τότε μαζικές δολοφονίες από Περιστέρι, Πατήσια, Γαλάτσι μέχρι Καισαριανή, Βύρωνα και Παγκράτι».
 

🔴Ο λόγος τώρα στον Μιλτιάδη Πορφυρογένη, ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ. Μιλώντας στην Συνεδρίαση της Κ.Ε. του ΚΚΕ, στις 19/11/1952, με θέμα την ανακαταγραφή του επίσης ηγετικού στελέχους του ΚΚΕ Βασίλη Μπαρτζιώτα, που ήταν γραμματέας της Κομματικής Οργάνωσης Αθήνας του ΚΚΕ την περίοδο των Δεκεμβριανών, αναφέρει μεταξύ των άλλων και τα εξής:
👉«Ένα που ήθελα να ακούσω από το Βασίλη ήταν να δει περισσότερο τις ευθύνες του για τις υπερβασίες του Δεκέμβρη. Να κατεβάζουν τον κόσμο από τις πολυκατοικίες και να τους πηγαίνουν στο Περιστέρι. Αυτό μας έβλαψε. Κι αυτό δεν το αναφέρει στη βιογραφία του και φέρει ευθύνη»👈

🔴Ωστόσο, το πιο αποτρόπαιο μαζικό έγκλημα του ΚΚΕ κατά των αμάχων, ήταν η ομηρία χιλιάδων απλών πολιτών, ανδρών, γυναικών ακόμα και παιδιών, που πάρθηκαν “από τον σωρό”, οδηγήθηκαν εκτός Αθηνών, προς την περιοχή της Θήβας και πολλοί απ' αυτούς δεν κατάφεραν να επιζήσουν.

🔴Η πιο μαύρη σελίδα των Δεκεμβριανών: η ομηρεία - εξόντωση χιλιάδων αμάχων!
Το έγκλημα αυτό το αποσιωπούν οι ιστορικοί της αριστεράς, για προφανείς λόγους...
 

🔴Στα τέλη Δεκεμβρίου, ξεκίνησε η γενική επίθεση των βρετανικών δυνάμεων («Άγγλοι στρατιώτες μαζί με αραπάδες, Ινδούς και αφρικανούς νάνους», σύμφωνα με -άκρως ρατσιστική!- ανακοίνωση του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ), στις συνοικίες που είχε καταλάβει ο ΕΛΑΣ.  

Σύντομα η άμυνα του ΕΛΑΣ κατέρρευσε, κι άρχισε η εκκένωση των ανατολικών συνοικιών (Δάφνης, Καισαριανής, Βύρωνα κ.λπ.) και η υποχώρηση εκτός Αθηνών. Τις επόμενες μέρες, το ίδιο συνέβη και στις υπόλοιπες συνοικίες της Αθήνας.
 

🔴Σύμφωνα με πληροφορίες, που έγιναν γνωστές στις αρχές στις 28 Δεκεμβρίου, ο ΕΛΑΣ έπιανε σωρηδόν απλούς πολίτες της Αθήνας (ανάμεσά τους ηλικιωμένους, γυναίκες και παιδιά...) και διαμέσω των (χιονισμένων) βουνών τους οδηγούσε πεζή προς την περιοχή της Θήβας. Οι πληροφορίες αφορούσαν αποστολές 1.000 έως 1.500 ομήρων ημερησίως. Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, οι πιο αδύναμοι από τους ομήρους πέθαιναν καθ’ οδόν, από το κρύο και τις κακουχίες. Όσοι δεν μπορούσαν να συνεχίσουν την πορεία, τουφεκίζονταν επιτόπου! Ο συνολικός αριθμός των ομήρων, ήταν 20.000 με 30.000! Κάποιοι επέζησαν, κάποιοι όχι!
 

🔴Οι πληροφορίες επιβεβαιώθηκαν άμεσα, καθώς χιλιάδες συγγενείς των απαχθέντων αναζητούσαν τους ανθρώπους τους! Στην αρχή, το ΚΚΕ, υποστήριξε πως οι όμηροι ήταν «κατά μεγάλη πλειοψηφία δωσίλογοι» (“Ριζοσπάστης”, 28 Δεκεμβρίου 1944). Στις 14 Ιανουαρίου 1945, ο “Ριζοσπάστης” τους χαρακτήρισε «δωσίλογους και συνωμοτούντες εις βάρος των λαϊκών ελευθεριών» και μερικές ημέρες αργότερα, στις 23 Ιανουαρίου «μισοδωσίλογους και σκάρτους»!
 

🔴Την εξήγηση του φοβερού αυτού εγκλήματος την δίνει -με γλαφυρό τρόπο- στο βιβλίο του “Αναμνήσεις”, ο δεύτερος στην ιεραρχία του ΚΚΕ, Γιάννης Ιωαννίδης:
👉«Ο Γληνός είχε αυτή τη σκέψη επειδή είχε και πείρα από τα πραξικοπήματα που γινόντουσαν στην Αθήνα. Και μου λέγε: Γιάννη, θα πιάσουμε πέντε έξι χιλιάδες ανθρώπους στην Αθήνα και στον Πειραιά και μία αντίστοιχη αναλογία στην Θεσσαλονίκη και σε άλλες μεγάλες πόλεις. Θα τους πιάσουμε ξαφνικά με μία έφοδο... Εμείς θα τους εξουδετερώναμε γιατί κάναμε επανάσταση και η επανάσταση δεν ξέρει άλλα. Τα άλλα είναι πράσινα άλογα. Όταν κάνεις εμφύλιο πόλεμο δεν τον κάνεις με συναισθηματισμό. Κάνεις εμφύλιο πόλεμο. Θα εξουδετερώσεις τον εχθρό με όλα τα μέσα. Πιο σκληρός πόλεμος από τον εμφύλιο δεν υπάρχει. Έτσι;»👈
 

🔴Αργότερα, μετά την κατακραυγή της κοινής γνώμης, το ΚΚΕ αναγκάστηκε να “καταδικάσει” την ομηρεία, ομολογώντας ότι επρόκειτο περί αμάχων:
👉«Η σύλληψη αμάχων, έστω και σαν μέτρο άμυνας κατά του άγριου διωγμού από μέρους των Παπανδρέου -Σκόμπι, ήταν σοβαρό πολιτικό λάθος, που έδωσε την ευκαιρία στην αντίδραση να ξεσηκώσει συκοφαντική εκστρατεία με σκοπό να σκεπάσει τα δικά της εγκλήματα»👈
(Απόφαση της 11ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ, 5-10 Απριλίου 1945).
 

🔴Επίσης, στην ομιλία του στην 12η Ολομέλεια, στις 25 Ιουνίου του ’45, ο Ζαχαριάδης είπε τα εξής:
👉«Αγριότητες έγιναν και τέτοιες έκαναν και μέλη του κόμματος. Το λάθος είναι ότι διατάχθηκε η ομηρεία χωρίς πειθαρχία και σχέδιο και έτσι εκφυλίστηκε σε εξωπολιτική πράξη»👈
 

🔴Προσέξτε! Δεν χαρακτηρίζουν την ομηρεία “έγκλημα”, αλλά “πολιτικό λάθος”, που “διατάχθηκε χωρίς πειθαρχία και σχέδιο”. 

Δεν μετάνιωσαν για το έγκλημά τους, αλλά γιατί...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο εξαγνισμός της Αριστεράς ήταν αναδρομικός, όπως και η ιστορική ασυλία της

#Δεκεμβριανα pic.twitter.com/BxLhmCfvTb

— Πρακτική Σκέψη (@praktikiskepsi) December 6, 2024

 

Toυ Σάκη Μουμτζή

Τα χαράματα της 6ης Δεκεμβρίου 1944, ανήμερα του Αγίου Νικολάου, ξεκίνησε η μεγάλη επίθεση των Ελασιτών κατά του στρατοπέδου Μακρυγιάννη.

Το τι έγινε είναι γνωστό με κάθε λεπτομέρεια. Όπως πλέον είναι γνωστό το τι έγινε καθ΄όλη τη διάρκεια των 33 ημερών που διήρκεσε η μάχη της Αθήνας. Και εξ αιτίας όλων αυτών των γεγονότων η ήττα του ΚΚΕ δεν ήταν μόνον στρατιωτική – εξακολουθούσε να ελέγχει όλη την Ελλάδα – ήταν πρωτίστως ηθική. Τα εγκλήματα που διέπραξαν, οι ομαδικοί τάφοι που βρέθηκαν, η Ελένη Παπαδάκη και η ομηρεία χιλιάδων αμάχων, όλα αυτά «έβλαψαν την εικόνα του Κόμματος», όπως διαπίστωνε ο Νίκος Ζαχαριάδης στη 12η ολομέλεια, τον Ιούνιο του 1945. Ουσιαστικά μετά τα Δεκεμβριανά, το ΕΑΜ είχε διαλυθεί. Η μια βασική συνιστώσα του, οι σοσιαλιστές, είχαν καταδικάσει τη βία έχοντας αποστασιοποιηθεί από τις επιλογές της ηγεσίας του ΚΚΕ.

Μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου, αν εξαιρέσουμε τη φορτισμένη λόγω κυπριακού διετία 1956-1958, η Αριστερά παρέμεινε στο περιθώριο της πολιτικής ζωής διότι αυτό ακριβώς επεδίωκε το μεγαλύτερο μέρος του κεντρώου χώρου, ο οποίος πρωτοστατούσε στον αντικομμουνισμό. Ο Γεώργιος Παπανδρέου στη Βουλή εγκαλούσε τον Κωνσταντίνο Καραμανλή γιατί άδειαζε τους τόπους εξορίας. Και αυτή την πολιτική την ακολούθησε και όταν έγινε πρωθυπουργός.

Στη δικτατορία η Αριστερά αντιστάθηκε, στελέχη της εξορίστηκαν, φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν. Η Αριστερά εξαγνίστηκε, μόνο που αυτός ο εξαγνισμός προσέλαβε αναδρομική μορφή. Επεκτάθηκε και στο παρελθόν, συμπεριλαμβάνοντας και τον εμφύλιο πόλεμο. Έτσι οι εκτελεστές της ΟΠΛΑ και της Πολιτοφυλακής ενεγράφησαν στο μαρτυρολόγιο της Αριστεράς, μέσα στην φρενίτιδα της Μεταπολίτευσης. Εγκληματίες μαζικών δολοφονιών αμάχων, καταδικασμένοι σε πρώτο και σε δεύτερο βαθμό από τα Κακουργοδικεία, μετατράπηκαν σε λαϊκούς αγωνιστές. Σε ήρωες που απαιτούσαν σεβασμό, ενώ πολλοί που επέζησαν, στη συνέχεια συνταξιοδοτήθηκαν από το Ελληνικό Κράτος.

Η αποδοχή αυτής της νέας κατάστασης ήταν το πιστοποιητικό για να χαρακτηριστεί κάποιος «προοδευτικός». Ήταν ένα από τα διαβατήρια της Μεταπολίτευσης, χωρίς το οποίο σε συγκεκριμένους κοινωνικούς χώρους, ουδεμία είχες τύχη.

Στη δημιουργία αυτού του σκηνικού συνέβαλε σε σημαντικό βαθμό και ένα μέρος της πανεπιστημιακής κοινότητας, που αποδέχθηκε και αναπαρήγαγε όλο αυτό το ερμηνευτικό σχήμα της Αριστεράς, επάνω στο οποίο έκτισαν το διαβόητο «ηθικό πλεονέκτημα».

Γιατί να μην το λησμονούμε: η μεταπολιτευτική ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς είχε ως όχημά της την επανασυγγραφή της Ιστορίας του εμφυλίου.

Σήμερα, η λαίλαπα της κυβερνώσας Αριστεράς παρέσυρε και «το ηθικό πλεονέκτημα» και κυρίως απαξίωσε τις φωνές που είχαν πρωτοστατήσει σε αυτήν την επανασυγγραφή της Ιστορίας του εμφυλίου πολέμου. Ούτως ή άλλως ογδόντα χρόνια μετά, τα αρχεία των πρώην σοσιαλιστικών χωρών έχουν ανοίξει και μέσα από αυτά πολλοί μύθοι έχουν καταρρεύσει. Το μονοπώλιο του αριστερού αφηγήματος…

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: 15 Δεκεμβρίου 1944, μια κρίσιμη μέρα

 

Toυ ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ

Η ηγεσία του ΚΚΕ όταν αποφάσισε να μην παραδώσει τα όπλα του ΕΛΑΣ και να συγκρουστεί με τις κυβερνητικές δυνάμεις, υποεκτίμησε τη δύναμη πυρός της Γ΄ Ορεινής Ταξιαρχίας και κυρίως δεν συνεκτίμησε το αγωνιστικό της φρόνημα. Ήταν μια στρατιωτική μονάδα που συγκροτήθηκε αμέσως μετά την ανταρσία στον Στόλο της Μέσης Ανατολής και το βασικό κριτήριο της ένταξης σε αυτήν ήταν οι αντικομμουνιστικές πεποιθήσεις των αξιωματικών και των στρατιωτών.

Από την εξέλιξη των μαχών της πρώτης εβδομάδας ένα ήταν σαφές: πως η Γ΄ Ορεινή Ταξιαρχία και οι χωροφύλακες μπορούσαν να κρατήσουν το κέντρο της Αθήνας ελεύθερο, δεν μπορούσαν όμως να διώξουν τον ΕΛΑΣ από την υπόλοιπη Αθήνα. Αυτό θα μπορούσε να γίνει μόνο με την άφιξη ισχυρών βρετανικών δυνάμεων, όπως κι έγινε.

Από τις 15 Δεκεμβρίου 1944 άρχισαν να αποβιβάζονται στον Πειραιά οι βρετανικές δυνάμεις, καθώς λιγοστοί αξιωματικοί του Ναυτικού μαζί με ναύτες μπόρεσαν και κράτησαν ελεύθερες τις ακτές ώστε να γίνει άνευ εμποδίων η αποβίβαση αυτών των δυνάμεων. 

Όταν ολοκληρώθηκε η άφιξή τους, στις 17 Δεκεμβρίου, άρχισαν να κινούνται προς το κέντρο της Αθήνας εκκαθαρίζοντας τις περιοχές που βρίσκονταν δεξιά και αριστερά της Λεωφόρου Συγγρού την οποία ήλεγχαν βρετανικές και ελληνικές δυνάμεις.

Ο συνολικός αριθμός των βρετανικών δυνάμεων που μεταφέρθηκαν από το μέτωπο της Ιταλίας στον Πειραιά ανερχόταν σε 40.000 εμπειροπόλεμους άνδρες. Μπροστά σε μια τέτοια δύναμη πυρός η ήττα του ΕΛΑΣ ήταν προδιαγεγραμμένη. Για αυτό και προκαλούν εντύπωση οι μαξιμαλιστικές προτάσεις με τις οποίες προσήλθε το ΚΚΕ στη σύσκεψη που έγινε στο υπουργείο Εξωτερικών (26 Δεκεμβρίου) με την παρουσία του Ουίνστον Τσόρτσιλ. Εκεί μέσα, ο Σιάντος δεν είχε αντιληφθεί ότι είχε κληθεί για να διαχειριστεί, με αξιοπρεπή και συμφέροντα τρόπο, την ήττα του ΕΛΑΣ.

Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ αποδείχθηκε πως θα έκανε τα πάντα για να κρατήσει στη βρετανική σφαίρα επιρροής την Ελλάδα και ο Στάλιν, με τη διακριτική του συμπεριφορά, τήρησε τη συμφωνία της 10ης Οκτωβρίου 1944.  

Προφανώς, ο Σιάντος, ο Ιωαννίδης και ο Ζέβγος δεν πίστεψαν πως, ενώ μαίνονταν οι μάχες στην Ιταλία, ο Τσόρτσιλ θα μετακινούσε στην Ελλάδα 40.000 στρατιώτες. Και εδώ έπεσαν έξω στις εκτιμήσεις τους.

Αν ιδιαίτερα σημαντική ημέρα ήταν τα μεσάνυχτα της 11ης προς 12η Δεκεμβρίου, όταν ο Θρασύβουλος Τσακαλώτος αρνήθηκε να πειθαρχήσει στην απόφαση του Σκόμπι να συμπτυχθούν οι κυβερνητικές δυνάμεις στον Πειραιά, εξίσου σημαντική, αν όχι σημαντικότερη ήταν η 15η Δεκεμβρίου 1944 όταν άρχισαν να καταφτάνουν τα βρετανικά στρατεύματα. Από εκείνη τη στιγμή η μάχη είχε κριθεί.

Οι συνδυασμένες επιθετικές ενέργειες της Γ΄ Ορεινής Ταξιαρχίας, των βρετανικών δυνάμεων και επικουρικά της χωροφυλακής και των νεοσύστατων ταγμάτων της Εθνοφυλακής, ανάγκασαν τον ΕΛΑΣ, το ξημέρωμα της 5ης Ιανουαρίου 1945...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Το μεγάλο ψέμα του ΚΚΕ

 

«Το πρόβλημα είναι ότι εμείς πήραμε απόφαση στις 17 του Νοέμβρη, στις 16 ή 18, δεν ξέρω πότε ήταν, πήραμε απόφαση ότι εμείς θα χτυπηθούμε με τους Εγγλέζους»

    Από τον Παναγιώτη Λιάκο

Τα Δεκεμβριανά και η αιματοχυσία που προκάλεσε το ΚΚΕ στην πατρίδα μας, που μόλις είχε απελευθερωθεί από τον γερμανικό ζυγό, αποτελούν ακόμα μια «ιερή αγωνιστική αγελάδα» για τους εν Ελλάδι διαχειριστές της ιστορικά χρεοκοπημένης ιδεολογίας του κομμουνισμού.

Γι’ αυτό διαρκώς προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, με παιδαριώδη ιστορικοφανή επιχειρήματα, απευθυνόμενα σε ολιγόνοες αδαείς αλλά και σε ζηλωτές της μαρξικής θρησκείας, οι οποίοι δεν χρειάζονται επιχειρήματα για να πειστούν για το… ωφέλιμον της διάπραξης μαζικών εγκλημάτων, αν αυτά τα κάνει ή τα επιθυμεί το κόμμα.

Δύο από τις βασικές υπερασπιστικές γραμμές των κομμουνιστών για τη μαζική σφαγή αθώων πολιτών τον Δεκέμβριο του 1944 ήταν ότι  

α) δεν το είχαν προσχεδιάσει και 

β) ότι αντέδρασαν αυθόρμητα στα πυρά που ρίχθηκαν από την Αστυνομία στο συλλαλητήριο του ΚΚΕ την 3η Δεκεμβρίου.

Η Αλέκα Παπαρήγα, πρώην γενική γραμματέας του ΚΚΕ και νυν μέλος της Κ.Ε. και του Τμ. Ιστορίας, σε ομιλία της με τίτλο «Η αντιμετώπιση της Ιστορίας του ΚΚΕ από την αστική και οπορτουνιστική βιβλιογραφία και προπαγάνδα», που έγινε στις 19 Δεκεμβρίου 2018, έκανε χρήση του 1ου επιχειρήματος:

«Η πιο τυπική αστική αντίληψη για τον Δεκέμβρη του ’44 είναι ότι συνιστούσε προϊόν ενός προετοιμασμένου σχεδίου βίαιης κατάληψης της εξουσίας. Στην πραγματικότητα οι πρώτες μέρες της απελευθέρωσης και τα Δεκεμβριανά απέδειξαν ότι από την πλευρά του ΚΚΕ δεν υπήρχε τέτοιος σχεδιασμός».

Αυτή τη γραμμή την έχει ήδη διαψεύσει ένα πρωταγωνιστικό πρόσωπο του κόμματος την περίοδο της Κατοχής. Ο Γιάννης Ιωαννίδης (1900-1967) ήταν οργανωτικός γραμματέας του ΚΚΕ την περίοδο της Κατοχής, μέλος της αποκαλούμενης «Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης» (γνωστή και ως «Κυβέρνηση του Βουνού»). Ηταν αντιπρόεδρος της κυβέρνησης (με πρωθυπουργό τον Μάρκο Βαφειάδη) και υπουργός Εσωτερικών, καθώς και αρχηγός της Υπηρεσίας Στρατιωτικής Ασφάλειας (ΥΣΑ).

Στο βιβλίο του με τίτλο «Αναμνήσεις»* γράφει ότι η απόφαση της ένοπλης σύρραξης είχε ληφθεί από τα μέσα Νοεμβρίου: «Το πρόβλημα είναι ότι εμείς πήραμε απόφαση στις 17 του Νοέμβρη, στις 16 ή 18, δεν ξέρω πότε ήταν. Εκεί στο νοσοκομείο όπου βρισκόμουν εγώ, ήρθαν όλα τα μέλη του Πολιτικού Γραφείου και εκεί πήραμε απόφαση ότι εμείς θα χτυπηθούμε με τους Εγγλέζους. Τα άλλα είναι… Υπάρχει αυτή η απόφαση. Εκεί ήταν ο Παρτσαλίδης, ο Ρούσσος, ο Φάνης… Αυτοί θυμούνται τη συνεδρίαση εκείνη. 

Εγώ ιδιαίτερα τη θυμάμαι και από το ότι ήρθε ιδιαιτέρως εκεί ο Ποπώφ ύστερα από μία ή δύο ημέρες και του είπα… Με ρώτησε πως πάμε κ.λπ. και του λέω: «Δεν γίνεται με τους Εγγλέζους, θα χτυπηθούμε». Το ότι αυτό είπα στον Ποπώφ υπάρχει μάρτυρας και ένας Ελληνας που έκανε τον μεταφραστή. Είναι ο ζωγράφος Σεμερτζής. Αυτός μου έκανε τον μεταφραστή και ασφαλώς θα τα θυμάται».

Η εφημερίδα «Ριζοσπάστης», που αυτοπροσδιορίζεται ως «όργανο της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ», στις 3 Δεκεμβρίου 2010 έγραφε στη σελίδα 32, αναφερόμενη στα Δεκεμβριανά, για τα αίτια του ξεσπάσματος του κινήματος: «Στις 3 του Δεκέμβρη του 1944, οι αστικές πολιτικές δυνάμεις, χρησιμοποιώντας τον ίδιο ένοπλο μηχανισμό (Αστυνομία, Τάγματα Ασφαλείας κ.λπ.) που στήριξε τη γερμανική κατοχή και τον στρατό των Αγγλων, χωρίς τους οποίους δεν μπορούσαν να επιβάλουν την κυριαρχία τους στον λαό, επιδίωξαν να τσακίσουν το οργανωμένο λαϊκοαπελευθερωτικό κίνημα και την εμπροσθοφυλακή του, το ΚΚΕ, το ΕΑΜ, τον ΕΛΑΣ».

Απάντηση στον σύγχρονο «Ριζοσπάστη» μπορεί να δώσει η ίδια εφημερίδα σε άλλη ημερομηνία, εγγύτερη σε εκείνην των Δεκεμβριανών. Στο πρωτοσέλιδο του «Ριζοσπάστη» της 5ης Απριλίου 1945 (βλ. εικόνα 2), δημοσιεύτηκε ανοιχτή επιστολή επιφανών (όσο «επιφανής» μπορεί να είναι κάποιος κομμουνιστής) στελεχών του ΚΚΕ με παραλήπτες τον (εκτελούντα χρέη αντιβασιλέα) Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Δαμασκηνό και τον πρωθυπουργό Νικόλαο Πλαστήρα. Την επιστολή υπογράφουν οι: Α. Σβώλος, Ν. Γρηγοριάδης, Γ. Σιάντος, Η. Τσιριμώκος, Γ. Ζέβγος, Μ. Πορφυρογένης, Α. Αγγελόπουλος, Ν. Ασκούτσης, Ε. Μάντακας, Κ. Γαβριηλίδης, Σ. Χατζήμπεης.

Εκεί αναφέρεται ξεκάθαρα ότι το κίνημα «δεν έπρεπε να γίνει» και πως «δυστυχώς κατά το “κίνημα” αυτό έγιναν όσα έγιναν εναντίον αμάχων και αθώων». Ιδού το επίμαχο χωρίο:  

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Δόξα και τιμή στον Σαμουήλ και στα παλικάρια του - Δόξα και τιμή στους μαχητές του Συντάγματος Μακρυγιάννη!

Γράφει ο Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης

Σαν προχθές, στις 3 Δεκεμβρίου 1944, ξεκίνησε μια από τις πιο μαύρες σελίδες της Ιστορίας μας, η απόπειρα κομμουνιστικού πραξικοπήματος που οργάνωσε η αληθινή δύναμη πίσω από το ΕΑΜ – ΕΛΑΣ, το ΚΚΕ.

Τριάντα τρεις μέρες κράτησε το μακελειό που εκτέλεσε η μετωπική οργάνωση των κομμουνιστών, η οποία ξόδευε με φειδώ τις σφαίρες κατά των κατακτητών, αφειδώς κατά των πολιτικών αντιπάλων και ανέμενε με ανυπομονησία αυτό για το οποίο προετοιμαζόταν από την αρχή: την πραξικοπηματική κατάληψη της εξουσίας και την επιβολή σταλινικής δικτατορίας. Ήρθε η ώρα που ο Σιάντος ήθελε να παίξει τη βαλκανική εκδοχή του Λένιν, πριν έρθει ο Ζαχαριάδης με το μάγουλο φράπα από τα γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Μεθοδικά τα προηγούμενα δύο χρόνια εξόντωσαν κάθε απόπειρα ανέλεγκτης από το ΚΚΕ αντιστασιακής οργάνωσης, με αποκορύφωμα τη σφαγή του Ψαρρού και των ανδρών του 56/42 Συντάγματος της ΕΚΚΑ στο Κλήμα Δωρίδος, από τις αθλιωδέστερες ενέργειες του Βελουχιώτη και των συν αυτώ. Ακόμη και πολλοί από τους στρατολογηθέντες μόνιμους Αξιωματικούς ή και απλούς αντάρτες άλλων οργανώσεων στρατολογήθηκαν στο ΕΑΜ – ΕΛΑΣ με το «α λα Μποστ» απλούστατο δίλημμα: «Ή την πίστη σου αλλάζεις ή ταχέως τα τινάζεις».

Ακόμη και ο Σαράφης συλληφθείς ορίστηκε στρατιωτικός Αρχηγός του ΕΛΑΣ, αφού προηγήθηκαν εμπτυσμοί και όχι προφανώς για να μην τον ματιάσουν.  

Το ίδιο και ο τρομερός Κασλάς, ο γενναίος υπερασπιστής και νικητής του 731. Αποτόλμησε να πάει σε άλλη οργάνωση, συνελήφθη από τον ΕΛΑΣ και δεν τον πέρασαν λεπίδι, διότι δέχθηκε να ενταχθεί στις γραμμές τους για να πολεμήσει τους Γερμανούς. Μετά βέβαια χρίστηκε κι αυτός από το αδερφικό αίμα. Τίποτε δεν μπορεί να σβήσει το κλέος που κέρδισε στο 731, αλλά είναι εμβληματική περίπτωση μελέτης για το πώς και πόσο λέρωσε και παγίδεψε άξιους Ελληνες αυτή η σκοτεινή, όλο μίσος δράκα προδοτών του ΚΚΕ, που καπηλεύτηκε τον πόθο των πατριωτών για Ελευθερία, με αληθινή ατζέντα την κατάκτηση της εξουσίας και την απόσπαση εθνικού εδάφους και την παράδοσή του σε ξένη δύναμη.

Τριάντα τρεις μέρες, ως τις 5-6 Ιανουαρίου 1945, κράτησε η τραγωδία, με αποκορύφωμά της την ομηρία χιλιάδων αθώων αμάχων, μόνο και μόνο γιατί ήταν πολιτικοί αντίπαλοι, συγγενείς πολιτικών αντιπάλων ή απλά «ταξικοί εχθροί». Σε πορείες θανάτου από την Αθήνα ως πέρα από τα όρια της Αττικοβοιωτίας βρήκαν τον θάνατο χιλιάδες πολίτες, ανάμεσά τους γυναίκες και γέροντες. 

Στο Μαυρομμάτι Βοιωτίας, ο παππούς μου μάζεψε και έθαψε το πτώμα ενός ανάπηρου Συνταγματάρχη, που είχε χάσει στον πόλεμο το πόδι του για την Πατρίδα. Τον έφεραν με τις πατερίτσες οι οπισθοχωρούντες ηττημένοι και καταδιωκόμενοι ΕΛΑΣίτες, και όταν πια δεν μπορούσε να ακολουθήσει απλά τον σκότωσαν και τον άφησαν στη θέση Λεκάνεζα δίπλα στο μονοπάτι, βορά στα όρνεα και τα αδέσποτα σκυλιά.

Ο πατέρας μου, 15 χρονών βοσκόπουλο στην ίδια περιοχή, όπου κατέφυγε με τη μάνα του και τα αδέρφια του από την Αμφιάλη για να γλιτώσουν από την πείνα, είδε μπροστά του ΕΛΑΣίτη να σφάζει δύο γυναίκες ομήρους, μάνα και κόρη, διότι η ανήμπορη πια μάνα, μετά τα Βάγια, κατέρρευσε και καθυστερούσε την φάλαγγα των ανταρτών, που είχε στο κατόπι της τις κυβερνητικές δυνάμεις και τους Αγγλους.

Για το άγος της ομηρίας μισοαπολογήθηκε το ΚΚΕ. Η Κ.Ε. του, στην 11η Ολομέλεια, καταδίκασε το μέτρο της ομηρίας αναφέροντας στην απόφασή της πως «η σύλληψη αμάχων, έστω και σαν μέτρο άμυνας κατά του άγριου διωγμού και της ομηρίας από μέρους των Παπανδρέου – Σκόμπυ, ήταν σοβαρό πολιτικό λάθος, που έδωσε την ευκαιρία στην αντίδραση να ξεσηκώσει συκοφαντική εκστρατεία με σκοπό να σκεπάσει τα δικά της εγκλήματα». Ο παραλίγο Λένιν, ο Σιάντος, στη «Λογοδοσία της Κ.Ε. του ΚΚΕ» στο 7ο Συνέδριο του κόμματος, χαρακτήρισε την ομηρία μέτρο άμυνας (!), αλλά πως δεν έπρεπε να την εφαρμόσει το κόμμα, διότι δεν υπήρχαν τα μέσα για τη διατροφή και τη μεταφορά των συλληφθέντων. Χαρακτήρισε δε ως μεγαλύτερο λάθος τις «υπερβολές» στην εφαρμογή της ομηρίας και αναφέρθηκε στις εκτελέσεις ως «υπερβασίες», για τις οποίες, τάχα, δεν δόθηκαν εντολές από τα υπεύθυνα κομματικά όργανα.

Ο Ν. Ζαχαριάδης, στην εισήγησή του στη 12η Ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ, που έγινε τον Ιούνιο του 1945, ισχυρίστηκε πως, αφού το ΚΚΕ αποκήρυξε τις εκτελέσεις, δεν τίθεται ζήτημα ηθικής τάξης (ωραίο, ε;), αλλά το ΚΚΕ είχε ευθύνες, αφού οι «υπερβασίες» έγιναν από μέλη του και θεώρησε πως το πρόβλημα ήταν όχι η ομηρία αμάχων αυτή καθαυτή, αλλά το ότι εκτελέστηκε χωρίς πειθαρχία!  

Κι αυτά τα άθλια μισόλογα τα είπαν, διότι ηττήθηκαν και οι σφαγές των αμάχων ήταν που έστρεψαν τη διεθνή κοινότητα εναντίον τους, αλλά και έκαναν το Εθνος να σηκωθεί ως ένας άνθρωπος και να συντρίψει την προδοσία και στον επόμενο γύρο, που κατέληξε στην καθολική ήττα των σταλινικών προδοτών. Εάν είχαν νικήσει, να μην αμφιβάλλετε πως για τις επόμενες δεκαετίες οι δολοφόνοι θα τιμώνταν ως ήρωες. Άλλωστε το κάνουν σήμερα, έχοντας πάρει αέρα από τη λήθη και την αβελτηρία του σύγχρονου πολτού της «Κεντροδεξιάς» χωρίς Κέντρο και χωρίς Δεξιά.

Ο βασικός μύθος όμως είναι πως τα Δεκεμβριανά ήταν άμυνα στην επίθεση της «αντίδρασης». Σήμερα ξέρουμε πως ήταν οργανωμένο σχέδιο πραξικοπηματικής κατάληψης της εξουσίας και επιβολής σταλινικής δικτατορίας στη χώρα, που θα είχε σύνορα το πολύ ως τη Λάρισα. Γνωρίζουμε πια τη στρατιωτική διαταγή-σχέδιο του ΕΛΑΣ για τη συντονισμένη κατάληψη της πρωτεύουσας και γνωρίζουμε και τον συντάκτη της, τον Εκτορα (Θόδωρο Μακρίδη), διευθυντή του 3ου Επιτελικού Γραφείου (Επιχειρήσεων) της Κ.Ε. του ΕΛΑΣ, και μετά, από τον Μάρτιο του 1944, του Γενικού Στρατηγείου (Επιτελείου) του ΕΛΑΣ και στρατιωτικό σύμβουλο του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ.

Λέρωσε τη γη με την παρουσία του ως το 1981.  

Αν η Αστυνομία εισβάλει στον Περισσό και κατάσχει τα αρχεία του ΚΚΕ, σίγουρα θα βρούμε...