"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΓΡΙΒΑΣ Κ.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΓΡΙΒΑΣ Κ.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Mιά άκρως ενδιαφέρουσα διάλλεξη του Κ.Γρίβα που αξίζει να δείτε




Ο κ. ΓΡΙΒΑΣ ΕΊΝΑΙ  ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΣΤΗΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΕΥΕΛΠΙΔΩΝ, ΔΙΔΑΚΤΟΡΑΣ ΓΕΩΓΡΑΦΙΑΣ ΤΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΣΤΟ ΤΜΗΜΑ ΤΟΥΡΚΙΚΩΝ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΑΣΙΑΤΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ


ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητο ΞΕΠΟΥΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ - ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Τα Σκόπια εγγράφουν υποθήκες για τη «νότια Μακεδονία»

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Η συμφωνία μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και της κυβέρνησης των Σκοπίων, προβλέπει τη μετονομασία της FYROM σε «Βόρειο Μακεδονία». Με την ονομασία αυτή, άτυπα αλλά αναπόφευκτα, δημιουργείται και ένα νέο γεωπολιτικό μέγεθος. Η «νότιος Μακεδονία», δηλαδή η ελληνική Μακεδονία.

Είναι προφανές ότι ο βορράς ορίζεται σε σχέση με κάποιον νότο και αφού δημιουργείται μια «Βόρειος Μακεδονία», θα υπάρχει και μια «νότια».

Όμως, η «Βόρειος Μακεδονία» είναι ένα κράτος, στο οποίο υπάρχει μια κυρίαρχη εθνότητα, η «μακεδονική», που μιλάει και τη «μακεδονική» γλώσσα, με την αποδοχή πλέον της Ελλάδας.

Αντιθέτως, η «νότιος Μακεδονία» δεν είναι παρά μια περιοχή της Ελλάδας.

Έχουμε, λοιπόν, μια χώρα και μια περιοχή, δηλαδή ένα «πλήρες» γεωπολιτικό μέγεθος και ένα μερικό, που μοιράζονται το ίδιο όνομα. 


Είναι προφανές ότι το «πλήρες» γεωπολιτικό μέγεθος, δηλαδή, η χώρα, έχει ένα σαφές πλεονέκτημα στον ανταγωνισμό με την περιοχή αναφορικά με τον ποιος έχει τα περισσότερα δικαιώματα στην ευρύτερη γεωπολιτική έννοια και υπόσταση του όρου «Μακεδονία», η οποία περιλαμβάνει και την ιστορική κληρονομιά της Αρχαίας Μακεδονίας.



Από εκεί, λοιπόν, που η Ελλάδα αποδεχόταν ότι υπήρχε μία και μόνη Μακεδονία (εννοώντας πρωτίστως την ιστορική κληρονομιά) και αυτή ήταν ελληνική, τώρα, εμμέσως πλην σαφώς, αποδέχεται την ύπαρξη μιας «μερικής» ελληνικής Μακεδονίας. Αυτή κινδυνεύει να αντιμετωπιστεί ως «μικρότερο» γεωπολιτικό μέγεθος στο διεθνές γίγνεσθαι από τη «Βόρειο Μακεδονία», δεδομένου ότι είναι περιοχή και όχι χώρα.


Άρα, ότι συμφωνίες και ασφαλιστικές δικλείδες και να έχουν προβλεφθεί για να μην καπηλευτούν οι νεοπαγείς «Βορειομακεδόνες» την αρχαία ελληνική κληρονομιά πολύ δύσκολα θα είναι επαρκείς. Με αυτήν τη συμφωνία τα Σκόπια μπαίνουν σε μια ιστορική πορεία που νομοτελειακά θα τα οδηγήσει σε μια «ολιστική» γεωπολιτική ταυτότητα, η οποία θα περιλαμβάνει, αναπόφευκτα, και την προσπάθεια απορρόφησης της ιστορικής κληρονομιάς της αρχαίας Μακεδονίας.



Οι όποιες ρυθμίσεις, παράγραφοι και υποπαράγραφοι, που θα υπάρχουν στην τελική συμφωνία μεταξύ των δύο χωρών, στην καλύτερη των περιπτώσεων το μόνο που θα κάνουν θα είναι να καθυστερήσουν αυτήν την εξέλιξη. Είναι σαν να προσπαθείς να συγκρατήσεις έναν χείμαρρο με ένα φράγμα από χαρτόνια. Απλά θα σαρωθεί. 


Άρα, προχωρούμε χαρούμενοι στον αυτοακρωτηριασμό της εθνικής ταυτότητας και συνακόλουθα της γεωπολιτικής υπόστασης της Ελλάδας και των προοπτικών της να επιβιώσει στο μέλλον σε ένα εξαιρετικά ανταγωνιστικό, πολυπολικό-εθνοκεντρικό, διεθνές σύστημα.


Και βέβαια, δεν πρέπει να υποτιμούμε και την απειλή που προκύπτει για την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας. Το δίπολο μιας χώρας «Βορείου Μακεδονίας» και μιας περιοχής «νοτίου Μακεδονίας», εξ αντικειμένου, περνάει το άτυπο μήνυμα ότι υπάρχει μια «κανονική» Μακεδονία, η οποία, φυσικά, είναι η χώρα με αυτό το όνομα και μια περιοχή που βρίσκεται εκτός της χώρας αυτής.  


Άρα, τι το πιο «φυσιολογικό», κάποια στιγμή, η χώρα να ζητήσει η περιοχή να «επιστρέψει στον εθνικό κορμό»;



Το πιο πιθανόν είναι ότι...

ΤΟΥΡΚΙΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Η δημιουργία μιας μετακεμαλικής-αυτοκρατορικής Τουρκίας και οι κίνδυνοι για την Ελλάδα

Διδάσκει το μάθημα της Γεωπολιτικής στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και Γεωγραφία της Ασφάλειας και των Αφοπλισμών στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Δεδομένης της θεμελιακής λειτουργίας του Τουρκικού Στρατού στη δομή εξουσίας της χώρας, μετά το αποτυχημένο στρατιωτικό πραξικόπημα η Τουρκία που γνωρίζαμε έχει πάψει πια να υφίσταται και στη θέση της έχει δημιουργηθεί μια νέα χώρα. Δεν είμαστε σίγουροι για το πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα, ενώ ακόμη και το ενδεχόμενο του εμφυλίου πολέμου είναι στο τραπέζι. Σε κάθε περίπτωση όμως, η κατάρρευση του γοήτρου του Τουρκικού Στρατού δημιουργεί ένα τεράστιο κενό στην ίδια την υπαρξιακή ταυτότητα της χώρας, το οποίο θα πρέπει να καλυφθεί με κάτι άλλο. Και αυτό μάλλον θα είναι ένα αδιαίρετο μείγμα ισλαμισμού, εθνικισμού και αυτοκρατορικής ταυτότητας.


Εάν καταφέρει να αποφύγει τον εθνικό διχασμό, η νέα Τουρκία, έχοντας πια απαλλαγεί από τα σχιζοφρενικά στοιχεία που της επέβαλλε η διττή κεμαλική και ισλαμική – οθωμανική της ταυτότητα, θα είναι μάλλον μια χώρα με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, αίσθηση ιστορικού πεπρωμένου, στοχοθετήσεις αυτόνομης πορείας στο διεθνές σύστημα και πολύ μεγάλες γεωπολιτικές φιλοδοξίες.


Άλλωστε, η σημερινή Τουρκία λειτουργεί σε ένα πολυπολικό διεθνές σύστημα, όπου δεν υπάρχει κάποια δύναμη που να ελέγχει τα πάντα και πολλές χώρες ανά τον πλανήτη διαγκωνίζονται για την παγκόσμια κυριαρχία. Σε αυτόν τον πολυπολικό κόσμο, η Τουρκία, έτσι και αλλιώς, διεκδικούσε ρόλο όχι απλώς περιφερειακής αλλά «ημιπαγκόσμιας» ευρασιατικής δύναμης και η απαλλαγή της από το κεμαλικό παρελθόν και από τη θέση της στη δυτική αρχιτεκτονική ασφαλείας, ενισχύει ακόμη περισσότερο αυτήν της την πορεία. Αυτήν τη δυναμική δύσκολα θα ανακόψει ακόμη και η περίπου αναπόφευκτη ολοκληρωτική αντιπαράθεση με τους Κούρδους. Αντιθέτως, η σύγκρουση αυτή αναμένεται να ενισχύσει περαιτέρω την ηγεμονική της προοπτική, ως αντιστάθμισμα στον εν δυνάμει εδαφικό ακρωτηριασμό της.


Επίσης, η καθιέρωση της κυριαρχίας του Ερντογάν στο εσωτερικό της Τουρκίας θα έχει επίδραση και στην εξωτερική της πολιτική. Για να το πούμε με απλά λόγια, ένας ηγεμόνας χρειάζεται και μια ηγεμονία. Ένας αυτοκράτορας – σουλτάνος θα θέλει και την αυτοκρατορία του. Αυτό σημαίνει ότι, αν πράγματι ο Ερντογάν καταφέρει να επιβληθεί, η νέα Τουρκία θα επιχειρήσει να κυριαρχήσει στο άμεσο γεωπολιτικό της περιβάλλον, μέσα στο οποίο βρίσκεται και η Ελλάδα.  


Θα πρέπει, λοιπόν... 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η Όπερα-Μπούφα της «Αριστερής Πλατφόρμας»


Πολλαπλασιάζονται ανησυχητικά τα συμπτώματα της σχιζοφρενικής διάσπασης που χαρακτηρίζει τη συνείδηση τόσο των «βεριτάμπλ» κομμουνιστών (των επαγγελματικών στελεχών του μηχανισμού / απαράτσικ και οπαδών του «ενός και μοναδικού» κόμματος) όσο και των κομμουνιστογενών (που φύονται σε άλλα πολιτικά μορφώματα), οι οποίοι, καθένας από το δικό του μαγαζάκι, βρίσκονται διαρκώς σε μια αγωνιώδη προσπάθεια να περισωθούν «πολιτικά» (και μέσω αυτού) και, κυρίως, επαγγελματικά (διότι, κατά κανόνα, τυγχάνουν ανεπάγγελτοι) από τις κοσμογονικές αλλαγές που τους εκβράζουν στη χαβούζα της ιστορίας.
▪ Στο παρελθόν, στις χώρες που τα Κομμουνστικά Κόμματα επέβαλαν την τυραννία μιας ασήμαντης μειοψηφίας (χάρη στα τανκς του «Κόκκινου Στρατού»), ο κομματικός μηχανισμός «έλυνε» τα εσωκομματικά του προβλήματα είτε μέσω της εξωδικαστικής «δικαιοσύνης» της ΤΣΕΚΑ /KGB (ή της ΟΠΛΑ, στα καθ' ημάς) είτε προσάγοντας τους αντιπάλους τους στη δικαστική «δικαιοσύνη» του Βισίνσκι.

▪ Μετά την κατάρρευση της «μεγάλης σοσιαλιστικής πατρίδας» και τη στέρηση των υλικών αντιστηριγμάτων που πρόσφερε το «διεθνές καθοδηγητικό κέντρο», άρχισαν να γίνονται εμφανή τα παρανοικά στοιχεία της ψυχωτικής προσωπικότητας των διαχειριστών της «ιδεολογικής» και υλικής περιουσίας του Κομμουνιστικού Κόμματος:

Στην αρχή διαπιστώθηκε μιά έκδηλη γοργή αποσύνδεσή τους από την περιρρέουσα πραγματικότητα. Στη συνέχεια, άρχισαν να εμφανίζονται διαταραχές στον ειρμό της σκέψης τους και να κυριαρχούν παραληρηματικές ιδέες μεγαλείου («θα εκτελέσουμε την αποστολή που μας ανέθεσε η Ιστορία»), συνδυασμένες με εμμονες ιδέες καταδίωξης που εκφράζονται με την καθ' εκάστη «ανακάλυψη» μιας συνομωσίας διαφόρων ασαφώς καθοριζόμενων, «σκοτεινών δυνάμεων», για τις οποίες κατά την ψυχιατρική «οι ασθενείς δίδουν εξόχως παραλόγους και παραδόξους εξηγήσεις» («ξένα κέντρα μεθοδεύουν την ανατροπή μας», «η ντόπια αντίδραση οργανώνει συνομωτεί εναντίον μας», κ.α.).
Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι ενώ στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015, το ιερατείο του ΚΚΕ αποφάσισε να ΑΠΕΧΕΙ (διπλό «όχι» = άκυρο). Αλλά μία εβδομάδα μετά κινητοποιούσε τις δυνάμεις του για την υπεράσπιση του… ΟΧΙ.

Τυπική κατάσταση deja vou (ήδη βιωθείσα). Στις βουλευτικές εκλογές του Μαρτίου 1946, ο τότε ιεροφάντης του ΚΚΕ Ν. Ζαχαριάφης αποφάσισε να απέχει (αυτό χάρισε ένα περιφανή θρίαμβο στη Δεξιά και, συγχρόνως, παρέδωσε τα μελη και τους οπαδούς του βορά στη διωκτική μανία των αντιπάλων του, γιατί η μοίρα τους καθορίζονταν απλώς και μόνο από το γεγονός ότι δεν είχαν σφραγίδα στο εκλογικό τους βιβλιάριο). Αλλά, έξι μήνες μετά, η εγχωρια μετενσάρκωση του Στάλιν, αποφάσισε να συμμετέχει στο δημοψήφισμα του Σεπτεμβρίου 1946 για το πολιτειακό, νομιμοποιώντας

Αυτή την περίοδο, το ΚΚΕ (υπό την καθοδήγηση του Νίκου Ζαχαριάδη) ακολουθεί μία αλλοπρόσαλλη και αντιφατική τακτική, που συμβάλλει στην ενίσχυση των αντιπάλων του:

● Από τη μια μεριά απέχει από τις εκλογές του Μαρτίου του 1946, για να «μη συμ-βάλλει στη νομιμοποίσησή του».
● Από την άλλη συμμετέχει στο δημοψήφισμα του Σεπτεμβρίου 1946, νομιμοποιών-τας έτσι το αποτέλεσμά του.

Στα πλαίσιο αυτό, γίνονται όλο και πιό φανερά τα συμπτώματα της βαρειάς γεροντι-κής άνοιας παρανοειδούς τύπου που διακατείχε και διακατέχει αυτό το ιδιότυπο πολιτικό μόρφωμα που εισέβαλε στην πολιτική ζωή της χώρας από τις αρχές της δεκαετίας του 1920, έχοντας αποδεχθεί τους «21 [εφιαλτικούς] όρους» για την προσχώρησή του στην «Τρίτη Διεθνή» (κομμουνιστική) η οποία αποτέλεσε το βασικότερο εργαλείο εξωτερικής πολιτικής του σοβιετικού καθεστώτος.

Απ' αυτή την άποψη, δεν αξίζει να ασχοληθεί κανείς με την «πολιτική» συμπεριφoρά των εκφραστών του κομμουνιστικού κόμματος, γιατί η ερμηνεία της είναι πιά υπόθε-ση της ψυχιατρικής.

Η «Αριστερή Πλατφόρμα»

Είναι όμως ανάγκη να σταθεί κανείς στην αδιαφανή συμπεριφορά της (κομμουνιστο-γενούς) «Αριστερής Πλατφόρμας» που φύεται στο θερμοκήπιο του ΣΥΡΙΖΑ. Οι εκ-πληκτικές δηλώσεις των πρωταγωνιστών της αμέσως μετά το «Όχι» της «Πλατφόρμας» κατά την ψήφιση του Μνημονίου 3 στη Βουλή («προχωράμε πιο δυνατοί και ενωμένοι» και «στηρίζουμε την κυβένηση αλλά πολεμάμε το πρόγραμμά της»), δεν αποτυπώνει μόνο τις περιορισμένες διανοητικές της δυνατότητές της αλλά προβάλλει και τη σχιζοφρενική σχάση που χαρακτηρίζει τη σκέψη και την πράξη της, η οποία την καθιστά αντικείμενο ψυχιατρικής και όχι πολιτικής κριτικής.

Ετσι, εάν αποφευχθούν οι παγίδες των ιδεοληπτικών αποτιμήσεων της «Αριστερής Πλατφόρμας», είναι προφανή δυό τουλάχιστον πολιτικά συμπεράσματα από τον έν-τονα αμφιθυμικό χαρακτήρα των πρόσφατων σπασμωδικών πολιτικών χειρισμών της:

• Πρώτο, ότι η αδυναμία της να απεμπλακεί από τις ολέθριες απλοποιητικές αγκυλώσεις της και η ανικανότητά της να κάνει διάκριση μεταξύ ιδεολογικών κατασκευών και αντικειμενικής πραγματικότητας, την οδηγεί σε μια συμπεριφορά που διέπεται από την αρχή «όταν η ιδεολογία δεν συμφωνεί με την πραγματικότητα, τόσο το χειρότερο για την… πραγματικότητα».

• Δεύτερο, ότι τα «αντιδεξιά σύνδρομά» της και τα άλυτα «οιδιπόδεια συμπλέγματα» με την πατρική φιγούρα του κόμματος από το οποίο προέρχονται, αποτελούν τη βάση πάνω στα οποία εποικοδομείται μια καθολική πολιτική τους νεύρωση, που δεν μπορεί να κρυφτεί πλέον:


Οι «άρρωστοι» υποφέρουν από θυμικές διαταραχές και διαρκή αμφιθυμία, που τους καθιστούν ανίκανους να αντιμετωπίσουν τα μείζονα πολιτικά προβλήματα της χώρας με πολιτικούς όρους και τους αναγκάζουν να αυτο-περιορίζονται σε επιλογές που είναι σύμφωνες με ορισμένα μικρο-κομματικά κριτήρια (οι οποίες, λόγω ακριβώς της περιορισμένης εμβέλειάς τους, τους επιτρέπουν να αισθάνονται αρκούντως «ασφαλείς»).

Γενικά, τα κομμουνιστογενή γκρουπούσκουλα είναι ιστορικά καταδικασμένα είτε να επιβιώνουν ως ασήμαντες σέκτες (ως έγκλειστοι μιας ιδιότυπης «Αλντόνα») είτε να συμβιώνουν ως διακριτές οντότητες σε ένα ευρύτερο πολιτικό χώρο για όσο αυτή η συμβίωση είναι αμαιβαία επωφελής. (Εδώ ο όρος «συμβίωση» χρησιμοποείται με το βιολογικό του περιεχόμενο, «που υποδηλώνει ένα «φυσιολογικό συνεταιρισμό δύο ή περισσοτέρων ειδών, και εκδηλώνεται με την αμοιβαία προσαρμογή των συνεταίρων, καθένας από τους οποίους ωφελείται απ’ αυτή τη σχέση»).

Η κρίσιμη στιγμή για την τύχη της «Αριστερής Πλατφόρμας» ήρθε όταν η «συμβίωση» αυτή έφτασε στα όριά της στις 15 Ιουλίου 2015. Η έλλειψη αυτοδύναμης πολιτικής ύπαρξης των πρωταγωνιστών της «Αριστερής Πλατφόρμας», τους εθετε μπροστά στο δίλημμα :

• ή να αποδεχθούν το Μνημόνιο 3 που έφερε για ψηφιση η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ (χάνοντας έτσι τη δυνατότητα να υφίστανται ως διακριτή οντότητα),

• ή να το καταψηφίσουν, διατηρώντας την πολιτική τους ταυτότητα αλλά χάνοντας τα προνόμια από τη συμμετοχή στη διαχείριση της εξουσίας.

Στην προσπάθειά τους να συμβιβάσουν τα ασυμβίβαστα, οι ηγετίσκοι της «Αριστερής Πλατφόρμας» κατέφυγαν στη διαστροφική κομμουνιστική «διαλεκτική»που επιτρέπει το συνδυασμό του «ΟΧΙ» τους (για να διατηρηθεί η ιδεολογική τους «καθαρότητα») με το «ΝΑΙ» (εντός) για να συντηρηθούν τα προνόμιά τους.


Η ερμηνεία της αδυναμίας των κομμουνιστών να λειτουργούν πολιτικά στα πλαίσια μιάς δημοκρατικής κοινωνίας, θα πρέπει να αναζητηθεί στα ιδιαίτερα οργανικά στοιχεία που χαρακτηρίζουν τη συλλογική ψυχοδομή του ανθρώπων του ολοκληρωτικού Μηχανισμού και την απ’ αυτή καλλιεργούμενη σχιζοειδική ατομική χαρακτηριοδομή των εκφραστών του.

Πρόκειται γιά μιά αλληλεπίδραση που εγκλωβίζει την ανάπτυξη της προσωπικότητάς του «κομματικού» γύρω από έναν αμυντικό μηχανισμό, ο οποίος του επιτρέπει να βιώνει την ύπαρξή του σε ένα ψυχοδιανοητικό σύμπαν όπου όλες οι κραυγαλέες αν-τιφάσεις μεταξύ της περιρρέουσας πραγματικότητας και των διαστροφικών εξιδανικεύσεών της (ιδεολογικοποιήσεις) μπορούν να καλύπτονται πλασματικά στη συνείδηση του αποδέκτη τους.

Η ψυχοδιανοητική διεργασία μέσω της οποίας καθίσταται δυνατή αυτή η διαστροφική (αλλά ανακουφιστική και αναγκαία σε καθε ολοκληρωτικό) υποκατάσταση της πραγματικότητας από τις ιδεολογικοποιήσεις της, είναι απλή και στηρίζεται στη συνειδητή ή ασυνείδητη εσωτερίκευση ενός διαστροφικού μηχανισμού που επιτρέπει στους θιασώτες μιάς ολοκληρωτικής ιδεολογίας αφενός να αποδίδουν όλα τα θετικά στοιχεία της πραγματικότητας στην «ορθή» εφαρμογή της, και αφετέρου να ερμηνεύουν όλα τα αρνητικά γνωρίσματα αυτής της πραγματικότητας ως αποτέλεσμα των «λανθασμένων» εφαρμοργών της ή ως επιδράσεις του καπιταλισμού ή ως αποτέλεσμα της δράσης κάποιων (πάντοτε, ασαφώς οριζομένων) εχθρών που συνομωτούν διαρκώς εναντίον τους.

Ετσι, μέσα σ' αυτό το αδιέξοδο και διαρκώς ανακυκλούμενο σχιζοφρενικό σύμπαν:

• Τα σκάνδαλα τύπου Siemens και Σια είναι «σύμφυτα με την καπιταλιστική κοινωνία», ενώ
• Τα σκάνδαλα των, όπου γης, κομματικών δουλοκτητών που κληροδότησε ο Λένιν στην ανθρωπότητα, δεν είναι παρά απλές «παραβιάσεις της σοσιαλιστικής νομιμότητας». Και

• Οι μαζικές δολοφονίες των καθεστώτων Πινοσέτ και Βιντέλα είναι εκδηλώσεις της «ναζιστικής θηριωδίας των αιμοσταγών δικτατοριών» (και είναι), ενώ
• Οι μαζικές δολοφονίες στη Σοβιετική Ενωση, την Κίνα την Καμπότζη ή τη Β. Κορέα, δεν είναι η πεμπτουσία ενός ανενδοίαστου ολοκληρωτισμού που πραγματοποιεί τα πιό «τολμηρά» όνειρα των μακελάρηδων του ναζισμού, αλλά «τραγικά γεγονότα» (σύμφωνα με την κομμουνιστική καζουϊστική).

Ο αυτοεγκλωβισμός τους σ’ αυτό το ερμητικά κλειστό ιδεολογικό σύμπαν, ερμηνεύει ικανοποιητικά την εξοντωτική αντίφαση που ταλανίζει την «Αριστερή Πλατφόρμα», εξαναγκάζοντάς την να εξαντλείται σε μιά αφόρητη αοριστολογία που της επιτρέπει να κανονίζει τη στάση της σύμφωνα με την αρχή του «βλέποντας και κάνοντας».

Αυτη η αρχή μπορεί να λειτουργεί αποτελεσματικά στη διευθέτηση των αντιπαραθέσων στον εσωκομματικό μικρόκοσμο, αλλά έχει ολέθρια αποτελέσματα όταν εφαρμόζεται στο επίπεδο της γενικής πολιτικής.

Η «Αριστερή Πλατφόρμα»στηρίζει την κυβέρνηση αλλά καταψηφίζει το πρόγραμμά της (!). Δηλαδή, στηρίζει (και θέλει να συμμετέχει σε) μια κυβέρνηση, στο πρόγραμμα της οποίας αντιτίθεται. Λογικό συνέπεια αυτής της διανοητικής ακροβασίας είναι ο εξαναγκασμός της να αντιπολιτεύεται τον εαυτό της ως μόνη διέξοδος στο λογικό αδιέξοδο και τον παραλογισμό που εμπεριέχεται σ’ αυτή τη στάση. Για την «ερμηνεία» της οποίας καραδοκεί η ψυχιατρική.

Μ'άλλα λόγια, ο πολιτικός χώρος που κυρίως δοκιμάζεται αυτή τη στιγμή, δεν είναι τόσο ο χώρος του ΣΥΡΙΖΑ (που το πολύ-πολύ, θα διαχυθεί σε μια νεφελώδη «κεντρα-ριστερά») όσο ο χώρος της κομμουνιστικής και της κομμουνιστογενούς «αριστεράς».

Σ'αυτές τις συνθήκες, η επίκληση των πονηρών «διαλεχτικών» της ιστορίας και η ε-φαρμογή των τραγικών «διαλεχτικών» της εξουσίας, με κανένα τρόπο δεν αίρει το δίλημμα της.

Χρειάζεται η επίκληση της πολιτικής ευθύνης και κυρίως η εφαρμογή της λογικής. Οχι όμως της «διαλεκτικής», αλλά της τυπικής λογικής. Και σ’ αυτό ακριβώς βρίσκεται η σχεδόν αξεπέραστη αδυναμία της «Αριστερής Πλατφόρμας». Για τους κομμουνιστές και τους κομμουνιστογενείς (που ήταν, είναι και θα είναι προνομιούχοι ιδιοκτήτες του δεξιού άκρου του πολιτικού φάσματος), ισχύει το ρηθέν από κάποιο ευρωβουλευτή-συνεργάτη τους: «κομμουνιστές, η έξοδος είναι εμπρός δεξιά».

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ:

"Η Ασημαντότητα ποτέ δεν ανέχθηκε τη Μεγαλοσύνη"


«Το ότι υπήρξε ο Σωκράτης δείχνει πως η δυνατότητα του ‘να είναι κανείς Σωκράτης’ ανήκει στο ανθρώπινο ον».
Κ. Καστοριάδης

«Ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Γιάννης Μπουτάρης παραδέχτηκε ότι αρνήθηκε να παραχωρήσει την άδειά του στον Μίκη Θεοδωράκη και στο Κίνημα Ανεξάρτητων Πολιτών «Σπίθα» για τη διοργάνωση συγκέντρωσης διαμαρτυρίας ανάλογη με εκείνη που έγινε προ ημερών στα Προπύλαια… Αντιπρότεινε να γίνει η συγκέντρωση στην Πλατεία της Αρχαίας Αγοράς (Άγαλμα Βενιζέλου) ή της νέας Παραλίας, γύρω από το άγαλμα του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Ο Μίκης Θεοδωράκης αρνήθηκε – και με δημόσια δήλωσή του παρομοίωσε την απαγόρευση με αντίστοιχες απαγορεύσεις που είχε υποστεί σε πολύ δυσκολότερες εποχές και κατέληξε ότι θα καταλάβει την πλατεία ο ίδιος από σήμερα το απόγευμα. Η εκδήλωση είναι προγραμματισμένη για αύριο Πέμπτη 9-6-2011» (Βήμα, 8-6-2011)

Το ότι υπάρχει ο Μίκης Θεοδωράκης, δείχνει πως η δυνατότητα ‘να είναι κανείς Μίκης Θεοδωράκης’ ανήκει στο ανθρώπινο ον.

Όπως και το ότι υπάρχει ο Μπουτάρης δείχνει πως η δυνατότητα ‘να είναι κανείς Μπουτάρης’ ανήκει επίσης, στο ανθρώπινο ον.

Αλλά, υπάρχει μια ασύλληπτη ποιοτική διαφορά ανάμεσα στον τρόπο που υπάρχει ένας γίγαντας (Μπετόβεν της λαϊκής μουσικής, και όχι μόνο) και ένας νάνος.

Στην ιστορία είχαν (και, ευτυχώς, έχουν ακόμη) διαφορετικό βάρος οι υστερικόμορφες συμπεριφορές των σαλονιών και οι ρωμαλέες κραυγές του «νοητού ήλιου της δικαιοσύνης». Το χάσμα ανάμεσα στις πλακίτσες του μπαράκια-μανάκια και στη Μακρόνησο, ήταν, είναι και θα παραμένει αβυσσαλέο.

Τελικά, κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από το παρελθόν του, ούτε και απ’ αυτό που είναι και γίνεται κάθε στιγμή.

Ο Μίκης συνδέεται άρρηκτα με τη ζωή και την ιστορία της Θεσσαλονίκης.

• Από τη Θεσσαλονίκη εμπνεύστηκε ο Γιάννης Ρίτσος τον «Επιτάφιο», το πρώτο ποιητικό κείμενο που μελοποίησε ο Μίκης, με το οποίο άλλαξαν δραστικά οι σχέσεις μας με την έντεχνη λαϊκή μουσική.

• Στη Θεσσαλονίκη έκανε ο Μίκης την παρθενική του εμφάνιση ως πολιτικός ηγέτης εθνικής εμβέλειας, την επομένη της στυγερής δολοφονίας του Γρηγόρη Λαμπράκη (22 Μαΐου 1963) από τα αθύρματα του κράτους, του παρακράτους, του υπόκοσμου και της Gladio.

• Στη Θεσσαλονίκη, κατά τη διάρκεια της δίκης για την υπόθεση Λαμπράκη,
ο Μίκης, καταθέτοντας ενόρκως, κατηγόρησε ευθέως τα ανάκτορα (και τη Φρειδερίκη, ονομαστικά) ως εμπνευστής της δολοφονίας.

Απέναντι σ’ αυτά, όσο κι αν βασανίσω τη μνήμη μου, μου είναι αδύνατο να εντοπίσω ίχνη κάποιας ουσιαστικής αγωνιστικής σχέσης του κ. Μπουτάρη με τη Θεσσαλονίκη (εάν, φυσικά, εξαιρεθούν κάποια σαλόνια και μπαράκια).

Και μόνο εξαιτίας αυτής ακριβώς, της κραυγαλέας ποιοτικής διαφοράς των σχέσεών του καθενός με τη Θεσσαλονίκη, ο κ. Μπουτάρης (και όχι η Θεσσαλονίκη) όχι μόνο δεν είχε το δικαίωμα να αρνηθεί να φιλοξενήσει τον Μίκη στην κεντρική της πλατεία, αλλά, αντιθέτως, ήταν υποχρεωμένος να τον υποδεχθεί και να του παρασταθεί στην ομιλία του, δείχνοντας έτσι το σεβασμό του σε όλους εκείνους που μάτωσαν στις πιο δύσκολες στιγμές της μεταπολεμικής ιστορίας της Θεσσαλονίκης (από τις οποίες ο ίδιος απουσίαζε).

Κατά τη διάρκεια του Μάη 1968, όταν του έθεσαν το ζήτημα σύλληψης του Σαρτρ,
επειδή πουλούσε την απαγορευμένη αριστερίστικη εφημερίδα «Υπόθεση του Λαού», ο Ντε Γκολ απάντησε «Στη Γαλλία, δεν συλλαμβάνουν ένα Βολταίρο».

Αλλά, δεδομένου ότι ο κ. Μπουτάρης δεν είναι Ντε Γκολ, ποτέ δεν θα μπορούσε να πει «στη Θεσσαλονίκη, δεν προσβάλλουν έναν Θεοδωράκη».

Επιτέλους, πρέπει να γίνει κατανοητό ότι είναι εθνική προσβολή να αντιμετωπίζεται ένας μέγιστος συνθέτης, που ενσωμάτωσε τη μεγάλη ποίηση στην καθημερινή μας ζωή και υπήρξε πάντοτε δίπλα μας, παρών στην πρώτη γραμμή όλων των δημοκρατικών αγώνων στη μεταπολεμική περίοδο (σ’ αντίθεση με τον κ. Μπουτάρη, που δεν θυμάμαι κάποια συμμετοχή του σ’ αυτούς), να αντιμετωπίζεται ως δημόσια παρουσία υποδεέστερη μιας ποδοσφαιρικής ομάδας στην οποία ο κ. Μπουτάρης και οι συν αυτώ παραχώρησαν πρόσφατα την πλατεία Αριστοτέλους και μια εξέδρα στην οποία δέσποζε ένα τεράστιο πανό που έγραφε «Γαμιέται η ΕΠΟ και ο (τάδε)».

Όποια διάβρωση και εάν έχει υποστεί το ατομικό και συλλογικό σύστημα αξιών μας και όσο κι αν δεν το κατανοούν ο κ. Μπουτάρης και η μικρο-αυλές του, αποτελεί έσχατη Ύβρη (με το σημαντικό περιεχόμενο του όρου) και μέγιστο θράσος να αρνούνται (από αφέλεια, βλακεία, κουτοπονηριά ή ιδιοτέλεια), στον «Επιτάφιο», το ανεπανάληπτο «Άξιον Εστί», το μοναδικό «Πνευματικό Εμβατήριο», ή η εκπληκτική πολιτική-ερωτική λειτουργία «Κατάσταση Πολιορκίας» (έργα που ποτέ δεν κατανοητά από τα σαλόνια και τα μπαράκια, στα οποία πολλοί, είθισται, να περιφέρουν το κενό, τη μοναξιά και την ανυπαρξία τους), ό,τι παραχώρησαν στο «Γαμιέται η ΕΠΟ...».