"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΣΟΥΡΓΕΛΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΣΟΥΡΓΕΛΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΗΦΗΝΟ-ΤΣΟΓΛΑΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ελλάδα – Γαλλία, ίδια ιστορία;

 

Γράφει ο Νίκος Ρώμπαπας

Πρόεδρος του Κέντρου Φιλελεύθερων Μελετών (ΚΕΦΙΜ).

 

Στους δρόμους του Παρισιού, μαθητές και φοιτητές διαδηλώνουν κατά της «λιτότητας», με τις ειρηνικές κινητοποιήσεις να καταλήγουν σε καταστροφές και λεηλασίες.

Η πρόσφατη μελέτη του ΚΕΦΙΜ δείχνει μια άλλη εικόνα: το γαλλικό κράτος, που υποτίθεται ότι κάνει περικοπές, δαπανά σήμερα το 57,2% του ΑΕΠ, όσο σχεδόν και το 2017 όταν εξελέγη ο Μακρόν με την υπόσχεση να αλλάξει τη χώρα, με χαμηλότερα έσοδα και 17 μονάδες υψηλότερο χρέος.

Διαβάζοντάς τη, δυσκολεύτηκα να μη σκεφτώ την Ελλάδα του 2008.

Ας δούμε τα στοιχεία της διακυβέρνησης Μακρόν.

Οι δαπάνες αμετάβλητες, από το 57,7% του ΑΕΠ στο 57,2%.

Τα έσοδα έπεσαν από 54,3% σε 52,1%, το έλλειμμα ανέβηκε από 2,3% σε 5,1% και το χρέος από 98,8% σε 115,6%. Οι φοροελαφρύνσεις δεν συνοδεύτηκαν από αντίστοιχο περιορισμό δαπανών. Τη διαφορά κάλυψε ο δανεισμός.

Ο Κώστας Καραμανλής εξελέγη το 2004 με σύνθημα την «επανίδρυση του κράτους».

Η πορεία που ακολούθησε θυμίζει τη γαλλική: μειώσεις φορολογικών συντελεστών, αναβολή δύσκολων αλλαγών και, τελικά, εκτίναξη των δαπανών, από το 48,8% του ΑΕΠ το 2004 στο 54,8% το 2009. Το έλλειμμα έφτασε στο 15,4% και το χρέος στο 128% του ΑΕΠ. Η υπόσχεση για ένα αποτελεσματικότερο κράτος κατέληξε σε ένα κράτος που δεν μπορούσαμε να χρηματοδοτήσουμε.

Και η εικόνα στους δρόμους ίδια. Τον Δεκέμβριο του 2008 η εξέγερση στην Αθήνα ξεκίνησε από τους μαθητές μετά τον θάνατο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και κατέληξε σε μέρες καταστροφών στο κέντρο της πόλης. Μια κοινωνία που ένιωθε ότι το κράτος την εγκατέλειπε στράφηκε εναντίον ενός κράτους που δαπανούσε περισσότερα από ποτέ.

Και οι δύο κυβερνήσεις έκαναν το πολιτικά ευκολότερο μισό της φιλελεύθερης συνταγής. Ο Μακρόν μείωσε τον εταιρικό φόρο στο 25%, όπως είχε κάνει προηγουμένως ο Καραμανλής.

Το δύσκολο μισό, η αναδιάρθρωση του κράτους και ο έλεγχος των δαπανών, έμεινε ανολοκλήρωτο. Στη Γαλλία η συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση ψηφίστηκε και άρχισε να εφαρμόζεται, αλλά στη συνέχεια ανεστάλη. Η αντίδραση στις αλλαγές αποδείχθηκε ισχυρότερη από την επιμονή για μεταρρυθμίσεις.

Υπάρχει όμως μια δεύτερη ομοιότητα, πιο ανησυχητική. Οι μεταρρυθμίσεις που δεν έγιναν θεωρήθηκαν ολοκληρωμένες.

Ο Μακρόν παρουσιάζεται ως ο πρόεδρος της «νεοφιλελεύθερης απορρύθμισης», παρότι το δημοσιονομικό βάρος του κράτους παρέμεινε σχεδόν αμετάβλητο.

Στην Ελλάδα, αντίστοιχα, η πενταετία 2004-2009 περιγράφεται συχνά ως αποτυχία του «νεοφιλελευθερισμού», ενώ οι πολιτικές αυτές δεν εφαρμόστηκαν ποτέ και το κράτος μεγάλωσε.

Εδώ λοιπόν βρίσκεται ο πραγματικός κίνδυνος. Οταν η διάγνωση είναι λάθος, η θεραπεία μπορεί να επιδεινώσει την ασθένεια.

Αν η λαϊκή δυσαρέσκεια αποδίδεται στην υποχώρηση του κράτους, η λύση θα είναι περισσότερες δαπάνες.

Οταν όμως το πρόβλημα είναι το υπερβολικά μεγάλο και σπάταλο κράτος, η «λύση» αυτή το μόνο που θα καταφέρει θα είναι να διογκώσει το πρόβλημα.

Βέβαια η Γαλλία δεν βρίσκεται στη θέση όπου βρέθηκε η Ελλάδα. Η χώρα μας μπήκε στη διεθνή κρίση με σοβαρές ανισορροπίες και χωρίς τους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς στήριξης που δημιουργήθηκαν αργότερα. Η Γαλλία διαθέτει μεγαλύτερη και παραγωγικά ισχυρότερη οικονομία, βιομηχανική βάση και διαφορετικό ευρωπαϊκό βάρος. Εχει επομένως περισσότερα περιθώρια να διαχειριστεί την κατάσταση. Αυτό όμως μπορεί να οδηγήσει σε αδράνεια.

Η ιστορία δεν είναι ίδια, ακόμη.

Το πρόβλημα είναι ότι …

 

Ελληνόφωνης επιχειρηματικο-ηθικο-αθλητικής "αφρόκρεμας" κωμωδία

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Το αμάρτημα της θυγατρός μου

Image 

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Το σκανδαλώδες στην περίπτωση του Λαζάρου Τσαβδαρίδη, βουλευτή Ημαθίας της ΝΔ και μέχρι πρότινος υφυπουργού Ανάπτυξης, δεν ήταν η απάτη (διότι περί αυτού επρόκειτο) προκειμένου να ευνοηθεί η κόρη του με κάποια επιπλέον μόρια στις Πανελλαδικές.

Αυτό είναι οπωσδήποτε μεμπτό και θα ασχοληθούμε παρακάτω, όμως το σκανδαλώδες είναι ότι ο άνθρωπος αυτός ήταν υφυπουργός Ανάπτυξης επί δεκαεννέα μήνες, δηλαδή περισσότερο από ενάμιση χρόνο, και παρ’ όλα αυτά τον μάθαμε λόγω της υπόθεσης με την κόρη του.

Τόσο αθόρυβος, καταντά ύποπτο. Υποθέτω, ως εκ τούτου, ότι με την απομάκρυνσή του από την κυβέρνηση δεν έχασε η Βενετιά βελόνι, κατά το λεγόμενο. Φαντάζομαι ότι μάλλον η Ημαθία θα είναι εκείνη που έχασε το βελόνι, πάντως όχι η Βενετιά. 

Το γελοίο της υπόθεσης, κατά τη γνώμη μου, εντοπίζεται περισσότερο στις άχαρες έως και σουρεαλιστικές  απόπειρες, εκ μέρους συναδέλφων του κ. Τσαβδαρίδη, για να τον δικαιολογήσουν.

Ηταν μια «οικογενειακή αδυναμία», ειπώθηκε. Οπως επίσης ειπώθηκε ότι «είναι κάτι νόμιμο, που δεν γίνεται και δεν πρέπει».

Απορείς για ποιον λόγο σοβαροί άνθρωποι αυτοεξευτελίζονται με τέτοια προθυμία, προκειμένου να διαψεύσουν το προφανές. Γιατί είναι αυτονόητο ότι η «αδυναμία» του κ. Τσαβδαρίδη ήταν απάτη, εφόσον η κόρη του ήταν εικονική αθλήτρια, προκειμένου να έχει την ασφάλεια του μπόνους του 10% για την εισαγωγή στο πανεπιστήμιο.

Αν δεν χρειάστηκε να το χρησιμοποιήσει, επειδή κατάφερε να εισαχθεί με τη βαθμολογία των γραπτών της, δεν έχει σημασία.

Στέρησε το 10% από κάποια άλλη αθλήτρια, όχι εικονική, που ίσως το άξιζε περισσότερο. Είναι σαν να λες ότι, ναι, του έκλεψα τα λεφτά, αλλά δεν τα ξόδεψα, τα φύλαξα στο συρτάρι μου. Είναι ντροπή και να το σκέφτεσαι, πόσω μάλλον να το λες.    

Είναι πολιτικό λάθος να προσπαθείς να δικαιολογήσεις τα αδικαιολόγητα. Οταν δηλαδή όλοι βλέπουν το ίδιο, εσύ να προσπαθείς να τους πείσεις ότι βλέπουν κάτι άλλο.

Η διαφθορά είναι μέσα στην ανθρώπινη φύση και, συνεπώς, παράγοντας κάθε παιγνίου, της δημοκρατίας περιλαμβανομένης. Δεν ζητάει κανείς κυβερνήσεις άμεμπτων και άσπιλων, με αγίους επικεφαλής των υπουργείων και οσίους στα υφυπουργεία, γιατί στη ζωή δεν βρίσκονται αυτά. Μεγαλύτερη σημασία πάντα έχει πώς αντιμετωπίζονται τέτοια περιστατικά, όχι αν συμβαίνουν. 

Τέλος, ευκαιρίας δοθείσης, καλό θα είναι μαζί με τη λογική της μοριοδότησης να αναθεωρηθεί και ο κατάλογος των αθλημάτων για τα οποία μοριοδοτούνται όσοι αθλητές διακρίνονται. Οχι μόνο, δηλαδή, να γίνει δικαιότερο και λογικότερο το σύστημα, τόσο για τους αθλητές όσο και για τους υπόλοιπους υποψηφίους, αλλά να διαγραφούν και ορισμένα υποτιθέμενα αθλήματα, ασιατικής προέλευσης με γελοία ονόματα. Στο κάτω κάτω, όλα αυτά είναι κατάλοιπα σαχλών πολεμικών τεχνών για ντελικάτους πολεμιστές, τις οποίες κατέστησε εντελώς περιττές η εφεύρεση του πυροβόλου όπλου.

Προσοχή, όμως! Δεν μπορώ να αδικήσω τους…

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΚΗΦΗΝΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Τα δύσκολα στους επόμενους

Απίθανη καμπάνια για τα ΕΠΙΔΟΜΑΤΑ στα βαγόνια του Μετρό.

 

Του Κώστα Καλλίτση

Το 2025 ένας στους δύο αδυνατούσε να αντιμετωπίσει μια απρόβλεπτη δαπάνη 500 ευρώ –το 50,5%, έναντι 48% το 2019–, ενώ την ίδια περίοδο το αντίστοιχο μέσο ποσοστό στην Ε.Ε. των «27» μειώθηκε από 32% σε 29,2%, ανακοίνωσε προχθές η Eurostat.

Την ίδια 6ετία, ενώ το πραγματικό κατά κεφαλήν ΑΕΠ αυξήθηκε 12,7% και από 53,3% του μέσου ευρωπαϊκού όρου ανέβηκε στο 56,9%, οι πραγματικοί μισθοί πάγωσαν: Δεν αυξήθηκαν παρά μόλις 0,3%.

Ετσι, στην 6ετία, με κριτήριο τη μέση αμοιβή μιας θέσης πλήρους απασχόλησης, η Ελλάδα έπεσε από τη 19η στην 26η θέση των «27» της Ε.Ε. Προτελευταίοι στους μισθούς.

Μπορεί ένα 25% της κοινωνίας να περνάει καλά έως πολύ καλά, αλλά το μεγάλο μέρος, και δη το πολύ μεγάλο μέρος του κόσμου της μισθωτής εργασίας, αντιμετωπίζει ακραίες οικονομικές δυσκολίες. Και χωρίς προοπτική. Γιατί η επιδείνωση της κατάστασής τους συμβαδίζει με την επιδείνωση θεμελιακών μεγεθών: Στην 6ετία, η Ελλάδα κατάφερε να πέσει κάτω από τη Βουλγαρία στην παραγωγικότητα ανά ώρα εργασίας σε μονάδες αγοραστικής δύναμης. Από 55,7% καθ’ ημάς και 48,5% στη Βουλγαρία το 2019, έπεσε στο 54,1% καθ’ ημάς και ανέβηκε στο 59,2% στη γείτονα το 2025. Τελευταίοι στην παραγωγικότητα.

Τι υποδηλώνουν αυτά τα δεδομένα;

Μεταξύ άλλων, ότι μια ιστορικά μοναδική σε αφθονία χρηματοδότηση δαπανήθηκε χωρίς να αφήσει κάποιο αξιόλογο αναπτυξιακό αποτύπωμα.

Το 2019 το ελληνικό ΑΕΠ ήταν 185 δισ. ευρώ, το 2025 ήταν 250 δισ. ευρώ, αυξημένο κατά 65 δισ. Τα δύο τρίτα της αύξησης οφείλονται στον πληθωρισμό, το ένα τρίτο είναι πραγματική. Για να επιτευχθεί, δαπανήθηκαν περίπου 65 δισ. ευρώ από τα ευρωπαϊκά λεφτόδεντρα (ΤΑΑ, ΕΣΠΑ, ΚΑΠ) καθώς και σχεδόν άλλα 60 δισ. ευρώ ενισχύσεις για/με αφορμή την πανδημία και την πρώτη ενεργειακή κρίση. Απειρα λεφτά.

Μια ιστορική ευκαιρία χάθηκε. Πόσο θα μας λείψει, θα φανεί σύντομα. Υπάρχουν παράγοντες που δεν εξαρτώνται από εμάς και που θα έχουν ή θα μπορούσαν να έχουν σημαντικές αρνητικές επιπτώσεις στην ελληνική οικονομία. Ο ανοδικός κύκλος των επιτοκίων, οι επιπτώσεις μιας επιδείνωσης της έντασης στη Μέση Ανατολή ή/και της παράτασης του πολέμου στην Ουκρανία, το σπάσιμο της φούσκας της τεχνητής νοημοσύνης. Το θέμα είναι τι κάνουμε εμείς. Κάνουμε ότι δεν καταλαβαίνουμε.

Είναι ενδεικτικά όσα σχετίζονται με το πετράδι του στέμματος, τη δημοσιονομική πολιτική. Για να κινείται εντός των πλαισίων, απαιτούνται μεταρρυθμίσεις τόσο στο σκέλος των δαπανών όσο και στο σκέλος των εσόδων. Δεν γίνεται τίποτα ουσιαστικό ούτε στο ένα ούτε στο άλλο. Δεν υπάρχει μεταρρυθμιστική διάθεση. Κυριαρχεί ο συντηρητισμός, πελατειακές πολιτικές και προεκλογικές παροχές.

Για να υπάρχει παράθυρο στις τελευταίες, συνθλίβονται οι κοινωνικές δαπάνες – σοβάδες πέφτουν στα σχολεία, δάσκαλοι λείπουν, νοσηλευτές λείπουν, αντιπλημμυρικά και άλλα αναγκαία έργα υποδομών στέλνονται στο μέλλον. Κι επειδή αυτά δεν επαρκούν, γίνεται προσφυγή σε ρήτρες διαφυγής για δαπάνες για την άμυνα και την ενέργεια.

Ομως οι ρήτρες διαφυγής…

 

ΝουΔο-γαλαζαίκο ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΛΑΜΟΓΙΑΡΑΔΙΚΟ: Σκιές και σκάνδαλα

  

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

Παραφράζοντας τον Γκ. Κ. Τσέστερτον, θα μπορούσαμε να πούμε ότι «είδηση είναι να πεις ότι ”παραιτήθηκε ο Λάζαρος Τσαβδαρίδης” σε ανθρώπους που αγνοούσαν ότι ο Λάζαρος Τσαβδαρίδης ήταν υφυπουργός». Κι αυτό διότι, σύμφωνα με τη «Δι@ύγεια», κατά την κυβερνητική του θητεία, υπέγραψε 160 πράξεις.

Οι 14 ήταν υπερωρίες για το προσωπικό του γραφείου του, 34 για αποδοχή πρακτικών της Επιτροπής Παρακολούθησης ενός προγράμματος, 16 για μετακινήσεις ελεγκτών και εντολές πληρωμής ενός άλλου.

Χρειάζεται κοτζάμ υφυπουργός για την αποδοχή πρακτικών;

Άβυσσος η ψυχή των πολιτικών που πριν από τις εκλογές υπόσχονται «θα έχω μικρότερο υπουργικό σχήμα, δε θα υπάρχουν αναπληρωτές υπουργοί. Δεν έχουν κανέναν λόγο ύπαρξης. (…) Σε κανένα υπουργείο. Δεν έχουν λόγο ύπαρξης οι αναπληρωτές υπουργοί. (…) Πολλοί έχουνε πει, κύριε Σρόιτερ, ότι δε θα το κάνουν αυτό και το κάνουν. Εγώ ζητώ από τους έλληνες πολίτες σε αυτό να με εμπιστευθούν» (Κυριάκος Μητσοτάκης, Alpha, 4.9.2018). Σήμερα, η κυβέρνηση έχει 62 μέλη με τέσσερις αναπληρωτές. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη της Μεταπολίτευσης. Το ρεκόρ το έχει το αρχικό σχήμα της ίδιας κυβέρνησης, τον Ιούνιο του 2023, με 64 μέλη.

Το βασικότερο, όμως, πρόβλημα της κυβέρνησης δεν είναι τα έπεα πτερόεντα του πρωθυπουργού. Συνηθισμένοι οι πολίτες σε ανεκπλήρωτες υποσχέσεις.

Το πρόβλημα είναι ότι γενικεύεται η αίσθηση περί διάχυτης κυβερνητικής διαφθοράς. Το χειρότερο: οι πολίτες νιώθουν ότι οι κυβερνώντες κάνουν «πολιτική» όπως παλιά, προ του 2009· με αξιοσημείωτες νέες πινελιές, όπως η μοριοδότηση της κόρης του υφυπουργού. Και το θέμα είναι ότι μαζεύτηκαν πολλά. Υποκλοπές, ΟΠΕΚΕΠΕ, ανύπαρκτα «πτυχία» υφυπουργών, βουλευτές που λάμβαναν αμοιβές από κρατικούς οργανισμούς κ.λπ.

Οι δικαιολογίες της κυβέρνησης αδυνατίζουν συν τω χρόνω.

Για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, μάς είπε ότι αυτό συνέβαινε πάντα. Μπορεί, αλλά ζήσαμε τη σφοδρότερη οικονομική κρίση δυτικού κράτους και είπαμε «ποτέ ξανά».

Η δεύτερη υπερασπιστική γραμμή λέει επί της ουσίας: είδατε πόσο καλά τα κάνουμε, όταν μας πιάνουν με τη γίδα στην πλάτη; «Η Νέα Δημοκρατία, η κυβέρνηση, ο πρωθυπουργός», είπε η εκπρόσωπος Τύπου της ΝΔ Αλεξάνδρα Σδούκου, «έχουν μια ξεκάθαρη θέση. (…) Στα ζητήματα νομιμότητας, στα ζητήματα ηθικής, όπου σκιά υπάρχει δεν κολλάει. (…) Εγώ βλέπω έναν πρωθυπουργό που σε κάθε περίπτωση αναλαμβάνει την ευθύνη, όπου υπάρχει η παραμικρή σκιά δεν κάνει καμία έκπτωση…» (MegaNews, 12.11.2026).

Α, ναι; Και η διαρκής χρήση του άρθρου 86 για την κάλυψη υπουργών τι είναι; Ο κ. Βορίδης; Ο κ. Αυγενάκης;

Πριν από μερικές μέρες είδαμε τη βουλευτή Σερρών Φωτεινή Αραμπατζή να περιοδεύει, στο πλευρό του κ. Μητσοτάκη, στον νομό της (8.11.2026). Να θυμίσουμε ότι η κυρία Αραμπατζή και ο Σπήλιος Λιβανός ελέγχονταν στο σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ για «ηθική αυτουργία σε απιστία κατ’ εξακολούθηση, η οποία φέρεται τελεσθείσα, κατά την άσκηση των καθηκόντων τους στην Αθήνα, κατά το έτος 2021». Επειδή ήταν μέλη της κυβέρνησης, η υπόθεση πήγε στη Βουλή με τη διαδικασία του άρθρου 86 του Συντάγματος περί ευθύνης υπουργών.

Φυσικά, ίσχυσε το δόγμα του Άδωνη Γεωργιάδη: «Δεν έχει δικαίωμα η Ευρωπαία Εισαγγελέας να μας πει αν θεωρεί ένοχο τον Βορίδη ή τον Αυγενάκη. Ξέρετε τι δικαίωμα έχει μόνο; Λέει: δείτε αν θέλετε να το ελέγξετε. Ποιος έχει στο Σύνταγμα την αρμοδιότητα να δει αν πρέπει να ελεγχθούν; Η Βουλή. Τι λέει η Βουλή, δηλαδή η πλειοψηφία της; Ποιος είναι η πλειοψηφία της; Η ΝΔ. Τι αποφάσισε η ΝΔ; Ότι δε θέλει να ελεγχθούν. Τέλος» (Action24, 15.7.2025).

Η συμπεριοδεύουσα του πρωθυπουργού...

 

ΝουΔο-γαλαζαίκο ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Από το ημερολόγιο του κυρίου Τσάφου λείπουν διακόσιες σαράντα πέντε (245) μέρες

 

Toυ ΘΑΝΑΣΗ ΜΑΥΡΙΔΗ 

Σε λίγο καιρό δεν θα λέμε για «μισθούς Βουλγαρίας», αλλά οι Βούλγαροι θα σκέφτονται με τρόμο τους «μισθούς Ελλάδας»!

Τι είναι αυτό που σπρώχνει την Βουλγαρία προς τα πάνω και εμάς προς τα κάτω;

Το ελληνικό υπουργείο Ενέργειας χρειάστηκε  378 ημέρες για να συγκροτήσει μία τριμελή Επιτροπή και να βγάλει μια λίστα αξιολόγησης των επενδύσεων για τις μπαταρίες.

Στην Βουλγαρία χρειάστηκαν 133 ημέρες.

Άρα μας χωρίζουν 245 ημέρες! Μια απλή πράξη αφαίρεσης. Και γνωρίζουν αφαίρεση. Αφαίρεσαν από την δική μας τσέπη περισσότερα από 180 εκατομμύρια ευρώ.

Ξέρουν αφαίρεση, ξέρουν και την τέχνη της Σοφιστείας.

Πώς να έχει, υπουργέ μου, φθηνότερο ρεύμα από εμάς η Βουλγαρία, όταν δεν έχει φωτοβολταϊκά και αιολικά όσα η Ελλάδα;

Διότι το βασικό επιχείρημα του υπουργείου Ενέργειας για να αντικρούσει την κριτική για την ολέθρια πολιτική του στο θέμα των μπαταριών είναι αυτή: Πώς γίνεται, λένε στο ελληνικό υπουργείο Ενέργειας, οι Βούλγαροι με μπαταρίες να έχουν ακριβότερο ρεύμα από την Ελλάδα που δεν έχει μπαταρίες; Άρα, μας λένε, η τιμή του ρεύματος δεν εξαρτάται από τις μπαταρίες.

Να μας συγχωρούν. Αλλά επειδή πρόκειται για επιστήμονες ανθρώπους, δεν μπορεί να καταφεύγουν σε επιχειρήματα που θυμίζουν την μαμά μας την μαμή! Καλοί μου άνθρωποι, η Βουλγαρία έχει υψηλότερη τιμή χονδρικής επειδή δεν διαθέτει φωτοβολταϊκά και αιολικά όσα η Ελλάδα. Το ερώτημα στο οποίο δεν απαντούν είναι γιατί η Ελλάδα δεν έχει φθηνότερο ρεύμα, από τη στιγμή που έχει περισσότερες ΑΠΕ.

Στην Ελλάδα στις 13 Νοεμβρίου δημοσιεύθηκαν σε ΦΕΚ οι πίνακες κατάταξης για τις μπαταρίες χωρίς επιδότηση, ισχύος έως 4,7 GW. Η αρχική πρόσκληση ήταν για τον Ιούνιο του 2025, με διαδοχικές παρατάσεις (που το υπουργείο ποτέ δεν εξήγησε ποιος τις ζήτησε και ποιος επωφελήθηκε), πήγαμε στις 31 Οκτωβρίου 2025. Στη συνέχεια χρειάστηκαν 378 ημέρες για να βγει ή λίστα κατάταξης, εκ των οποίων 138 για να , συγκροτηθεί απλώς και μόνο η σχετική τριμελής Επιτροπή… και μέχρι σήμερα κανένα έργο δεν έχει πάρει Οριστική Προσφορά Σύνδεσης.

Πάμε τώρα στη Βουλγαρία. Εκεί οι αιτήσεις στο πρόγραμμα RESTORE έκλεισαν στις 5 Δεκεμβρίου 2024 και τα 82 εγκεκριμένα έργα ανακοινώθηκαν στις 17 Απριλίου 2025, 133 ημέρες αργότερα. Στον χρόνο που χρειάστηκε η Ελλάδα για να συγκροτήσει την επιτροπή αξιολόγησης η Βουλγαρία είχε τελειώσει την αξιολόγηση.

Η καθυστέρηση έχει κόστος. Με τον χαμηλότερο συντελεστή της σχετικής μελέτης του ΕΜΠ για τα οφέλη και μόνο για την πρώτη ομάδα έργων, περίπου 1,7 GW, το χαμένο όφελος για τους Έλληνες καταναλωτές ηλεκτρισμού εκτιμάται, με συντηρητικές παραδοχές, γύρω στα 180 εκατ. ευρώ.

Ο αρμόδιος υφυπουργός κ. Τσάφος, μας λέει ότι έτσι αποφύγαμε να τις πληρώσουμε λέει ακριβά… Μόνο που τις μπαταρίες αυτές τις πληρώνουν οι επενδυτές που παρακαλούν να τις πληρώσουν και να τις εγκαταστήσουν. Αυτό που δεν κανείς δεν λέει είναι ποιοι επωφελούνται από το γεγονός ότι εμείς δεν έχουμε μπαταρίες.

Ο κ. Τσάφος με την ειδίκευση που είχε στην αγορά του αερίου ίσως θα μπορούσε να μας ενημερώσει σχετικά. Αλλά γι αυτό. Όχι πώς γίνεται η Βουλγαρία να έχει ακριβότερη χονδρική από την Ελλάδα. Είπαμε! Δεν έχει φωτοβολταϊκά και αιολικά όσα η Ελλάδα. Ας απαντήσει ποιοι επωφελήθηκαν από αυτές τις 245 μέρες που μας χωρίζουν από την Βουλγαρία.

Ότι πουλούσαμε φθηνά, σχεδόν τζάμπα, το πρωί και αγοράζαμε πανάκριβα το βράδυ είναι το αποτέλεσμα.

Δεν είναι η αιτία.

Η αιτία είναι…

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΛΑΜΟΓΙΑΡΑΔΙΚΟ: Και ανήθικος και υποψήφιος --- Μπορείς να είσαι και έντιμος και ανήθικος; Άμα είσαι υφυπουργός όλα τα μπορείς !

 

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Δεν είναι η πρώτη φορά που κάποιος υποψήφιος βουλευτής περιγράφεται ως ανήθικος. Είναι όμως η πρώτη φορά που ένας υποψήφιος βουλευτής περιγράφεται ως ανήθικος από τον εκπρόσωπο της κυβέρνησης του κόμματος με το οποίο θα είναι υποψήφιος.

Μιλάω φυσικά για τον πρώην υφυπουργό Ανάπτυξης Τσαβδαρίδη, για τα καμώματα του οποίου ο Παύλος Μαρινάκης είπε: «Κάτι που είναι νόμιμο δεν σημαίνει ότι είναι και ηθικό».

Θα αφήσω κατά μέρος το ότι δεν μπορώ να φανταστώ σε ποιον ποινικό κώδικα είναι νόμιμο το να παρεμβαίνεις σε μια ομάδα για να μπει η κόρη σου στον πάγκο, στη θέση μιας άλλης μαθήτριας, για να πάρει μόρια που δεν δικαιούται, και θα μείνω μόνο στην αξιολόγηση του κυβερνητικού εκπροσώπου για την ηθική του βουλευτή Ημαθίας. Αλλά αυτό καθόλου δεν τον εμπόδισε λίγες μέρες μετά να πει ότι αυτός που περιέγραψε ως ανήθικο θα είναι υποψήφιος.

Η δικαιολογία είναι ότι «έχει μια παρουσία ετών», αλλά είναι μια κακή δικαιολογία. Όλοι έχουν «μια παρουσία», αλλά η ανηθικότητα δεν διαρκεί μόνο όσο διαρκεί μια ανήθικη πράξη. Κάποιος που κάνει κάτι ανήθικο είναι ανήθικος ακόμα κι όταν το έχει ολοκληρώσει, με τον ίδιο τρόπο που ένας ληστής τραπεζών παραμένει ληστής ακόμα κι αφού έχει ληστέψει την τράπεζα.

Η εκπρόσωπος του κόμματος, Σδούκου, μίλησε για «προσωπικό λάθος» (λες και οι ανηθικότητες ή οι παρανομίες, ακόμα κι όταν γίνονται ομαδικά, δεν είναι πάντα προσωπικά λάθη) και, όταν ρωτήθηκε για την υποψηφιότητα του Τσαβδαρίδη, άρχισε να μιλάει για τον ΣΥΡΙΖΑ και τα στελέχη του.

Όχι ότι είχε άδικο σε όσα είπε, αλλά νομίζω ότι δεν είναι πολύ κολακευτικό για τη Νέα Δημοκρατία να χρησιμοποιεί τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη ως μέτρο ήθους. Και ούτε είναι πολύ καλό για το πολιτικό σύστημα γενικώς το «και οι άλλοι τα έκαναν». Οι άλλοι έκαναν πολλά και κακά και γι’ αυτό συντρίβονται στις εκλογές εδώ και οκτώ χρόνια.

Καταλαβαίνω ότι οι εκλογές θα είναι ζόρικες (όχι σε ό,τι έχει να κάνει με την πρωτιά, αλλά σε ό,τι έχει να κάνει με την αυτοδυναμία). Καταλαβαίνω ότι, με τον κυρ Αντώνη τον Τζαναμπέτη να καραδοκεί για να ξαναρίξει μια κυβέρνηση της ΝΔ, είναι δύσκολο να απαλλαγείς από βαρίδια. Αλλά μπορείς να μην υποτιμάς τη νοημοσύνη του κοινού σου και να βρεις τρόπους να μην το κάνεις να αισθάνεται ότι το δουλεύεις κατάμουτρα.

Και να φροντίζεις…

 

ΝουΔο-γαλαζαίων εθνικών σουργελοξεφτιλαράδων κωμωδία

 

Image 

Image 

 

Image

 

 


ΝουΔο-γαλαζαίικου παρακμιακού καθαρματόπληκτου Κουλο-χανείου κωμωδία

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΚΤΣΟΓΛΑΝΙΣΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: «Δεν θέλω ου!»

https://www.protagon.gr/wp-content/uploads/2026/11/RALLHS_OY2.jpg

 

Tης ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ

Πώς να βάλω έναν σύγχρονο άνθρωπο στην ατμόσφαιρα ενός «τότε»;

Έχει αυτή την μπαμπεσιά η Ιστορία. Καταγράφει γεγονότα αλλά στερείται της αληθινής χρονικής ατμόσφαιρας, ατμόσφαιρα καθημερινότητας, την μικροιστρορία. Γι’ αυτό πιστεύω μόνο την μισή της αλήθεια αναζητώντας πάντα την άλλη της μισή. Ή και αποδεχόμενη ότι την αλήθεια-αλήθεια δεν θα την μάθουμε ποτέ.

Ήταν η έλευση του Ανδρέα Παπανδρέου στην εξουσία. Με τον πράσινο ήλιο του ΠΑΣΟΚ. Ορδές ανθρώπων έτρεχαν με τη σημαία στα χέρια τραγουδώντας «Θα τον μεθύσουμε τον ήλιο». Είχαν ενθουσιασμό λατρείας Μεσσία. Όλα φώναζαν ότι είχε έρθει η ώρα της Αλλαγής όπως και την διατυμπάνιζαν. Ο δικομματισμός στο Απόλυτο. Γι’ αυτό μην φανταστείς μικρή και την άλλη παράταξη, ήτοι αυτή της ΝΔ. Αν οι μεν έσπευδαν ερωτευμένοι στα λόγια του αρχηγού τους, ακούγοντας και συγχρόνως μη ακούγοντας…

Ετσι δεν συμβαίνει με τον έρωτα. Είναι μέθη. «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο», «ΕΞΩ ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ» και κυρίως «ΜΑΖΙ ΘΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΟΥΜΕ», δηλαδή, η πιο ηχηρή μετακύλιση ευθύνης, εντέλει και αυτό που στο ακέραιο πραγματοποιήθηκε.

Αλλά ποιος τα ανέλυε αυτά;

Ποιον ένοιαζε αν ήταν ή όχι εφικτά;

Η προσμονή κάτι υπερβατικού είχε ουσία και αξία.

Μα από την άλλη;

Για σκέψου και τους άλλους. Τους, ας τους πούμε, ορθολογιστές. Τους αμέθυστους. Σε απόγνωση ρεαλισμού. Αν η μια παράταξη, σε συγκέντρωση του Μεγάλου Αρχηγού Ανδρέα «ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΝΕΑ» πλημμύριζε Αλεξάνδρας και Πατησιών μέχρι Ομόνοια με αλαλάζον πλήθος, η άλλη, της ΝΔ την ίδια χρονική στιγμή γέμιζε αντίστοιχους δρόμους.

Ένας νέος εμφύλιος. Τα περίφημα πράσινα και μπλε καφενεία. Ο απόλυτος διαχωρισμός. Οι μεν κοιτάζονταν ως αγριόγατες με τους δε. Ανασήκωναν τρίχωμα.

Κι ενώ συνέβαινε αυτό….Χρέωσέ το, ως μια δική μου ανωμαλία, στα δικά μου μάτια ανέβαζε εκτίμηση ένας πολιτικός, μάλλον δυο. Διαχρονικά. Τη ΝΔ τότε εκπροσωπούσε ο Γεώργιος Ράλλης.

Πού να πιάσει μπάζα απέναντι στον σούπερ αστέρα Ανδρέα! Και μάλιστα μετά από ένα Ηγέτη, «έρωτα» αντιστοίχως, τον Κωνσταντίνο Καραμανλή;

Πού να βρει λάμψη να λάμψει;

Ωστόσο κάνοντας την ανάγκη-φιλοτιμία οι ψηφοφόροι της ΝΔ έσπευδαν στην μεγάλη συγκέντρωση με τις δικές τους σημαίες στα χέρια. Και εκεί συνέβη κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Με το που ο Γ. Ράλλης ανέφερε στον λόγο του το όνομα του αντιπάλου Α. Παπανδρέου προσπαθώντας, ο δυστυχής, να επιχειρηματολογήσει και να αντιπαρατεθεί στις τζούφιες υποσχέσεις του με ψύχραιμα και λογικά επιχειρήματα., το πλήθος οργισμένο με τον αντίπαλο Ανδρέα και λαμβάνοντας την πρωτοβουλία στα δικά του «χέρια» λοιδορούσε μακρόσυρτα «ΟΥΥΥΥΥΥ!».

Μα ο Γ. Ράλλης, αντί να λάβει εξ αυτού αφορμή άτυπης συνομιλίας και κολακεύοντας το πλήθος, με ένα εύκολο πιγκ πογκ κάτι να πει να τους εξυψώσει, αντιθέτως οργισμένος, αληθινά οργισμένος, κάπως ως παλιός γυμνασιάρχης που κόπτονταν να μάθει στα παιδιά τρόπους μαζί με γράμματα, νουθετούσε από του βήματος «ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΟΥ!».

Αυτό ήταν! Γέλασε το πανελλήνιο, έγινε ατάκα, θεατρικές επιθεωρήσεις.

Μα εγώ πάντα θα το θυμάμαι με συγκίνηση. Έρχεται και ξαναέρχεται στην μνήμη μου, ιδίως στις φρικτά οχλαγωγικές μέρες μας. Που το διαδίκτυο πριμοδοτεί λεκτικές κακοποιήσεις, θυμούς που ξεσπάνε σε βολικούς σάκους του μποξ, φθήνιες. Πολιτικές εκτοξεύσεις χωρίς ιερό και όσιο.

Πού θα μας βγάλει αυτό;

Τι άθλια γηπεδοποίηση της ζωής μας όλης!

Νοστάλγησα εκείνον τον πολιτικό άνδρα που φώναζε οργισμένος «ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΟΥ!» όσο και τον άλλον που…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΟΥΣΡΓΕΛΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τι ακριβώς θέλουν οι αντικαπιταλιστές; (Αυτό που θέλουν, αν τους πάρουμε στα σοβαρά, είναι εφιαλτικό και εγγυάται μια πολύ χειρότερη ζωή για όλους)

Image

 

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Στις διαδηλώσεις της Γαλλίας, στις εγχώριες και υποθέτω στις περισσότερες διαδηλώσεις στην Ευρώπη ο αντικαπιταλισμός πρωταγωνιστεί.

Χιλιάδες αντικαπιταλιστές διαδηλώνουν εναντίον του συστήματος χάρη στο οποίο οι άνθρωποι της Δύσης, δηλαδή των καπιταλιστικών χωρών, έφτασαν σε ένα επίπεδο διαβίωσης που ακόμα και οι παππούδες τους δεν θα μπορούσαν ούτε να είχαν ονειρευτεί. Και το οξύμωρο είναι ότι συνήθως διαδηλώνουν επειδή φοβούνται μήπως χάσουν ή επειδή δεν θα καταφέρουν να απολαύσουν στο σύνολό τους τα αγαθά του καπιταλισμού.

Κάπως οξύμωρο, ε;

Και εννοείται ότι το κάνουν επειδή ο καπιταλισμός, τουλάχιστον αυτός ο κακός ο δυτικός καπιταλισμός τον οποίο εχθρεύονται, συνοδεύεται και από την ελευθερία του λόγου.

Κι αυτό είναι το άλλο οξύμωρο: Άνθρωποι που ζουν στον μοναδικό σύστημα που τους δίνει τη δυνατότητα να διαμαρτυρηθούν (και μάλιστα με όση οξύτητα θέλουν) απαιτούν την ανατροπή αυτού του συστήματος.

Μα τι στο καλό θέλουν οι αντικαπιταλιστές θα αναρωτηθεί κάποιος, και οι πρώτες απαντήσεις που μου έρχονται στο μυαλό είναι: να τραβήξουν την προσοχή, να νιώσουν διαφορετικοί, να ικανοποιήσουν τις ψυχολογικές τους ανάγκες και να το κάνουν εκ του ασφαλούς την ώρα που απολαμβάνουν τα αγαθά και τις ελευθερίες του καπιταλισμού.

Αλλά με αυτές τις απαντήσεις δείχνω ότι δεν παίρνω στα σοβαρά τον αντικαπιταλισμό τους. Και για κάποιους αυτό μπορεί να είναι άδικο. Οπότε θα προσπαθήσω να τους αντιμετωπίσω στα σοβαρά και να θεωρήσω ότι στ’ αλήθεια θέλουν ανατροπή του καπιταλισμού.

Πράγμα που σημαίνει ότι:

 

 

Αν είναι αριστεροί αντικαπιταλιστές, θέλουν καθεστώτα κομμουνιστικά. Κεντρικός σχεδιασμός, μηδενική ελευθερία έκφρασης, μηδενική ελευθερία επιλογής, γενική φτώχια με μοναδικές εξαιρέσεις τα μεγαλοστελέχη του Κόμματος (κανονική φτώχεια από αυτή που πεινάς, όχι από αυτή που όταν είσαι φοιτητής δεν μπορείς να νοικιάσεις μόνος σου διαμέρισμα των 600 ευρώ), με λίγα λόγια μια δικτατορία που συνοδεύεται από ανέχεια. Εκτός φυσικά αν μιλάμε για κομμουνιστικά καθεστώτα που έχουν αφήσει χώρο στον καπιταλισμό, αλλά αν είσαι ειλικρινής αντικαπιταλιστής δεν μπορεί να εγκρίνεις π.χ. αυτό που συμβαίνει στην Κίνα η οποία (κρατώντας τον δικτατορικό χαρακτήρα του κομμουνιστικού συστήματος) προτίμησε να ανεβάσει το επίπεδο διαβίωσης των κατοίκων της παρά να συνεχίσει να είναι υποταγμένη σε ένα δόγμα που μιλάει για τον Άνθρωπο αδιαφορώντας για τους ανθρώπους.

Αν είναι δεξιοί αντικαπιταλιστές, θέλουν ό,τι και οι αριστεροί αλλά με λιγότερο κόκκινο και περισσότερο μαύρο.

Με λίγα λόγια, αυτό που θέλουν οι αντικαπιταλιστές, αν τους πάρουμε στα σοβαρά, είναι εφιαλτικό και εγγυάται μια πολύ χειρότερη ζωή για όλους.

Ευτυχώς τις περισσότερες φορές βέβαια είναι απλώς άνθρωποι που απολαμβάνουν τα αγαθά του καπιταλισμού, εκμεταλλεύονται τις ελευθερίες της Δύσης και γκρινιάζουν. Αλλά ποτέ και για κανέναν λόγο δεν πάνε να ζήσουν σε κάποια από τις χώρες που αντιστέκονται στην καπιταλιστική μόλυνση.

Γιατί …

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΗΡΑΛΟΙΦΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Το λυκόφως των τεράτων

Image

 

Του ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΥΠΑ 

Τα χρόνια της αντισυστημικής οργής μάς έμαθαν κάτι απλό: η οργή είναι καύσιμο. Καίγεται γρήγορα, ζεσταίνει πολύ και αφήνει πίσω της στάχτη.

Είδαμε πολλούς να καβαλούν το κύμα της.

Άλλοι μπήκαν στη Βουλή φωνάζοντας.

Άλλοι κάθισαν σε υπουργικές καρέκλες υποσχόμενοι να σκίσουν μνημόνια με έναν νόμο και ένα άρθρο.

Η οργή τούς ανέβασε. Η πραγματικότητα τούς κατέβασε. Το έργο το έχουμε δει πολλές φορές τα τελευταία 15 χρόνια.

Το εγχείρημα όμως να μετατραπεί η οργή για τα Τέμπη σε κόμμα ήταν κάτι διαφορετικό.

Ήταν ανόσιο.

Τα Τέμπη δεν ήταν πολιτική διαφωνία. Δεν ήταν μνημόνιο, φορολογικός νόμος ή μεταναστευτικό. Ήταν 57 νεκροί, οι περισσότεροι νέα παιδιά. Ήταν η στιγμή που μια ολόκληρη χώρα είδε στον καθρέφτη το κράτος που ανεχόταν για δεκαετίες.

Η οργή που γεννήθηκε ήταν δίκαιη. Ακριβώς γι' αυτό δεν έπρεπε να γίνει εμπόρευμα.

Η βιολογική εξέλιξη μάς έχει προικίσει με μια προτεραιότητα που προηγείται κάθε άλλης: να φροντίζουμε τους απογόνους μας.

Ο Ρίτσαρντ Ντόκινς, στο «Εγωιστικό γονίδιο», περιέγραψε τους ζωντανούς οργανισμούς ως μηχανές επιβίωσης που έχτισαν τα γονίδιά τους για να διαιωνιστούν. Η γονική φροντίδα, κατά τον Ντόκινς, δεν είναι απλώς συναίσθημα, είναι η πιο βαθιά εγγεγραμμένη στρατηγική της ζωής. Το παιδί είναι η συνέχειά μας. Όταν χάνεται, δεν χάνεται μόνο ένας άνθρωπος, σπάει η αλυσίδα για την οποία, βιολογικά, υπάρχουμε.

Γι' αυτό ο γονιός που χάνει το παιδί του χάνει μαζί και τον σκοπό του, την ιερότητα της ζωής.  Αυτός ο πόνος δεν έχει μέτρο ούτε θεραπεία.

Εκεί ακριβώς εμφανίζονται τα τέρατα.

Τέρατα είναι όσοι πρόταξαν τον υπολογισμό. Την εκμετάλλευση δια την επίδειξης του πόνου του ίδιου τους του εαυτού. Οι σύμβουλοι, οι επικοινωνιολόγοι, οι επαγγελματίες της αντισυστημικότητας που είδαν στο πένθος ένα «brand» με τεράστια αναγνωρισιμότητα και μηδενικό κόστος απόκτησης. Αν μεταξύ τους ήταν και κάποιοι γονείς που είδαν τις κηδείες ως ευκαιρία, τόσο το χειρότερο…

Ο Γκόγια το αποτύπωσε σε μια γκραβούρα: ο ύπνος της λογικής γεννά τέρατα. Η οργή χωρίς λογική κάνει ακριβώς το ίδιο.

Και πίσω από τα τέρατα, πάντα, οι τυμβωρύχοι.

Στην αρχαιότητα ο τυμβωρύχος ήταν ο πιο περιφρονημένος των κλεφτών. Όχι επειδή έκλεβε περισσότερα, αλλά επειδή έκλεβε από εκείνους που δεν μπορούσαν πια να αμυνθούν.

Οι σύγχρονοι τυμβωρύχοι δεν ανοίγουν τάφους. Ανοίγουν λογαριασμούς στα social media, στήνουν πλατφόρμες, μοιράζουν θέσεις και ρόλους.

Το λάφυρο δεν είναι χρυσά κτερίσματα. Είναι η μνήμη των νεκρών, που μετατρέπεται σε εκλογικό κεφάλαιο.

Η συνέχεια ήταν προβλέψιμη. Αποχωρήσεις, καταγγελίες για «αυλές» και «παρασκηνιακές εντολές», δημόσιοι καβγάδες, δικαστικές διαμάχες. Οι περισσότεροι  συγγενείς θυμάτων διαχώρισαν τη θέση τους εξαρχής. Και τώρα οι δημοσκοπήσεις δείχνουν το κόμμα των δυο ΤΤ(Τεράτων Τυμβορύχων) να γλιστρά από διψήφια ποσοστά κοντά όριο εισόδου στη Βουλή.

Δεν είναι ακόμα το τέλος. Είναι το λυκόφως. Και το λυκόφως δεν είναι λόγος για χαιρεκακία. Είναι λόγος για ανακούφιση. Δείχνει ότι η ελληνική κοινωνία, παρά την κούραση και τον θυμό της, ξεχωρίζει ακόμα το πένθος από την πολιτική πρόταση. Συμπονά τον γονιό, αλλά δεν του παραδίδει τη χώρα.

Τα Τέμπη όμως δεν τελείωσαν. Η δικαιοσύνη για εκείνα τα παιδιά παραμένει χρέος της Πολιτείας. Το μεγαλύτερο κακό που έκαναν τέρατα και τυμβωρύχοι δεν μετριέται στις κάλπες.

Είναι ότι…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΗΡΑΛΟΙΦΟ-ΑΝΘΕΛΛΗΝΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ανούσια παράσταση

 

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Αφήστε τα… Μεγάλη ζημία για τις εθνικές δυνάμεις! Οι εργασίες συνεχίστηκαν απρόσκοπτα για το καλώδιο της ηλεκτρικής διασύνδεσης με την Κύπρο, χωρίς κόντρες και τζαρτζαρίσματα.

Δεν έγινε ο ωραίος πόλεμος, που ελπίζαμε στο βάθος, για να δείξουμε στον κόσμο πώς ηττώνται οι ήρωες, δεν υπήρξε καν αψιμαχία.

Επίσης, η Τουρκία παραμένει στη θέση της, δεν μετακινήθηκε γεωγραφικά, όπως είχε υποχρέωση, βάσει του δικού μας Διεθνούς Δικαίου.

Τι κάνουμε τώρα χωρίς βαρβάρους;

Υπομονή κάνουμε, μέχρι να επινοήσουμε τους επόμενους βαρβάρους, την επόμενη εθνική συμφορά.

Σιγά το δύσκολο! Καλή διάθεση να υπάρχει και όλα γίνονται. Και διάθεση για εθνική μίρλα και μιζέρια ποτέ δεν έλειψε από τον Υπαρκτό Ελληνισμό.

Ολόκληροι επαγγελματικοί κλάδοι συντηρούνται και ευημερούν από το σύμπλεγμα της εθνικής κακομοιριάς. Διαπιστώνεται, άλλωστε, αυτή η διάθεση στις αντιδράσεις των κομμάτων και ιδίως των πολιτικών αρχηγών, μετά την ενημέρωση που είχαν το περασμένο Σάββατο από τον υπουργό Εξωτερικών Γιώργο Γεραπετρίτη.

Ο πιο πρωτότυπος, από ψυχαγωγικής πλευράς, ήταν ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Ο Νίκος Ανδρουλάκης είπε ουσιαστικά ότι το συγκεκριμένο έργο είναι «όραμα και σχεδιασμός» του ΠΑΣΟΚ από το 2011, αλλά αυτοί οι σκιτζήδες που το υλοποιούν τώρα τα έχουν κάνει μαντάρα.

Δεν πρωτοτύπησε, αντιθέτως, ο Δημήτρης Κουτσούμπας, ο αρχιερέας της θρησκευτικής σέκτας που λέγεται ΚΚΕ, για τον οποίο όλα τα κακά κι ανάποδα ανάγονται στον καπιταλισμό.

Η Ρένα Δούρου του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ο συνήθης εαυτός της – δηλαδή, δεν γίνεται να την πάρεις σοβαρά.

Πώς να την πάρεις σοβαρά, όταν ζητάει από την ελληνική κυβέρνηση να ανακοινώσει την επικοινωνία των Γάλλων με τους Τούρκους; Ας ρωτήσει τους Γάλλους!

Σοφότερη, είπε, δεν έγινε από την ενημέρωση, γι’ αυτό και επανέλαβε την πρότασή της για συμβούλιο πολιτικών αρχηγών – επειδή, υποθέτω, αν υπάρχουν και άλλοι στην αίθουσα θα μπορεί μετά να τους ρωτήσει: «Δεν μου λες, τι κατάλαβες εσύ;». Θα μπορεί επίσης να δανειστεί τις σημειώσεις τους.

Αξιοσημείωτη ήταν η δήλωση της Ζωής Κωνσταντοπούλου, μετά την ενημέρωση από τον κ. Γεραπετρίτη, επειδή παρά τον ποταμό της φλυαρίας, δεν υπήρχε μία αιχμή ή αιτίαση για την κυβέρνηση.

Περίεργο πράγματι εκ μέρους της. Ίσως έχει κάποιον λόγο για τον οποίο δεν θα ήθελε να στενοχωρήσει τον κ. Γεραπετρίτη ή, μάλλον πιθανότερο, τα εξωτερικά και γενικώς τα διεθνή δεν την ενδιαφέρουν ιδιαιτέρως.

Περιέργως, την καλύτερη στάση τήρησε ο χειρότερος των πολιτικών αρχηγών, ο Κυριάκος Βελόπουλος, ο οποίος αποφάσισε να μην ανταποκριθεί στην πρόσκληση.

Αρνούμενος την ενημέρωση, για μία φορά, έστω και ακουσίως, έκανε το σωστό, διότι δεν υπήρχε λόγος να στηθεί όλη αυτή η παράσταση. Η υπόθεση ήταν ξεκάθαρη από την αρχή. Διαστρεβλώθηκε μέσα από ένα κύμα εθνικιστικής υστερίας, υπερβολών και ανοησιών, στο οποίο παγιδεύτηκαν όλοι. Είχε τόσο φουσκώσει το θέμα, για αντιπολιτευτικούς λόγους, ώστε ο μόνος τρόπος να εκτονωθεί ήταν η ανούσια παράσταση των κατ’ ιδίαν ενημερώσεων των πολιτικών αρχηγών.

Ο Αλέξης Καραμήτρος δεν ενημερώθηκε. Περίμενε να τον προσκαλέσουν και, γι’ αυτό, είχε εξαπολύσει στα πάνελ των πολιτικών συζητήσεων τις ιδιοφυΐες, που έχει συγκεντρώσει γύρω του ως επιτελείς, να ζητούν την πρόσκληση του καπετάνιου τους για ενημέρωση. Μάταιος ο κόπος τους.

Καλύτερα έτσι όμως, γιατί όλα αυτά έπεσαν το Σαββατοκύριακο και ενδεχομένως ο καπετάνιος να είχε κάποια «ευρωπαϊκή υποχρέωση» για το weekend.

Τέλος, η Μαρία Καρυστιανού δεν νομίζω να ασχολήθηκε καθόλου με το θέμα την περασμένη εβδομάδα. Τυπικά, πάντως, το κόμμα της εξακολουθεί να υφίσταται…

Να κλείσω με κάτι χρήσιμο, για τον Αλέξη τουλάχιστον, που τελευταία επιδίδεται στον αγωνιστικό τουρισμό στις ωραίες πρωτεύουσες της Ευρώπης.

Διαβάζω ότι …

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ "ΠΟΛΥΤΕΧΝΙΤΗΣ" ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η κεφίγιε ως σύμβολο του Πολυτεχνείου

Του ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ 

Το είδαμε κι αυτό. Η παλαιστινιακή σημαία πίσω από τη σημαία του Πολυτεχνείου.  

Εδώ, στη Θεσσαλονίκη, κοτζάμ δήμαρχος - από συνοικιακό δήμο, ο Αγγελούδης είναι σοβαρό άτομο - κατέθεσε στεφάνι κουκουλωμένος με την κεφίγιε. Έτοιμος κι αυτός για μια φλοτίλα. 

Θα μου πείτε πως στο Πολυτεχνείο παρελαύνουν αριστεροί. Δική τους είναι η γιορτή, ό,τι θέλουν κάνουν. Εδώ και καμιά σαρανταριά χρόνια και βάλε πορεύονται οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι κομματικοί σχηματισμοί, άλλοι δίνουν μια άψογη εικόνα με στρατιωτικού τύπου βηματισμό, και το κοντάρι υπό μάλης και άλλοι δίνουν την εικόνα διαλυμένου σωματείου. Χαβαλέ κόμματα, χαβαλέδες και οι οδοιπόροι τους. Ενώ οι άλλοι, «οι ορθόδοξοι» θυμίζουν τις παρελάσεις του Κόκκινου Στρατού στις ένδοξες μέρες του. 

«Ελλάδα - Κύπρος - Παλαιστίνη, Αμερικάνος δε θα μείνει», ήταν το «προφητικό» σύνθημα των πρώτων πορειών για το Πολυτεχνείο. 

Αυτός ήταν στρατηγικός στόχος του λαϊκού κινήματος, αν και το 54% του Καραμανλή μας έκοψε τα πόδια τότε. Ήρθε όμως η Αλλαγή και οι βάσεις έφυγαν, μένοντας… μέχρι σήμερα 

Εξ όσων γνωρίζω, οι Αμερικάνοι βρίσκονται παντού. Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές γίνονται εργασίες στο αεροδρόμιο της Πάφου «Ανδρέας Παπανδρέου» ( θα τρίζουν τα κόκαλά του) για να μπορούν να μετασταθμεύουν τα αμερικανικά μεταγωγικά αεροσκάφη C-17, για την Ελλάδα δε συζητώ, έχουν τις βάσεις τους παρ΄ότι… έκλεισαν το 1983 και στην Παλαιστίνη εκπονούν ένα οικονομικό σχέδιο για την επόμενη μέρα στη Γάζα, χωρίς τη Χαμάς. 

Κάποιος θα έπρεπε να έχει ήδη ενημερώσει τους διαδηλωτές του Πολυτεχνείου για αυτές τις εξελίξεις. Τα παιδιά - άνω των 65 ετών - έχουν μείνει κολλημένα στα νιάτα τους. Είναι κι αυτό μια στάση ζωής.  

Δεν υπάρχει καμιά διάθεση ειρωνείας, αν και οι οδοιπόροι προς την πρεσβεία των ΗΠΑ δίνουν αφορμή για ειρωνικά σχόλια. Εντάξει, να το δεχθώ είναι μια σύναξη αριστερών και «προοδευτικών» πολιτών και ουδόλως με ενδιαφέρει αν εκφράζουν το πνεύμα εκείνων των ημερών. Πάντως, τα συνθήματα ήταν εκείνες τις ημέρες του 1973 αντι-ιμπεριαλιστικά, μακριά από το γενικότερο κλίμα μιας αντιδικτατορικής ενότητας. Αψευδείς μάρτυρες οι σχετικές φωτογραφίες. Για αυτό γράφω πως το Πολυτεχνείο τους ανήκει, άρα μπορούν να υψώνουν την παλαιστινιακή σημαία και να αγνοούν την ουκρανική. Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία δεν απασχόλησε ποτέ το «λαϊκό κίνημα», το οποίο από την πρώτη μέρα της εισβολής τάχθηκε με τον Άνθρωπο, όπως θα θυμάται ο αναγνώστης.

Όλα τα υπόλοιπα που ακούγονται και γράφονται τα τελευταία πολλά χρόνια είναι για να γίνεται φασαρία. Ο καθένας που λέει τα δικά του απευθύνεται στο κοινό του, γνωρίζοντας φυσικά τον πόλεμο που θα δεχθεί από τους απέναντι, οι οποίοι πάντα «τσιμπάνε» σε προκλήσεις. Αυτή η διαπίστωση αφορά τους απέναντι όλων των χρωμάτων. Κόκκινους, μπλε και πράσινους. 

Σε αυτές τις επετειακές εκδηλώσεις η καλύτερη ευχή που μπορεί να δοθεί είναι : 

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ "ΠΟΛΥΤΕΧΝΙΤΗΣ" ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: H πλήξη του Πολυτεχνείου

 

Image 

 

Toυ ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Περνώντας προχθές τυχαία μπροστά από το κτίριο του Πολυτεχνείου, βρέθηκα αντιμέτωπος με την εικαστική έκθεση που έχουν οργανώσει οι πανηγυριστές της ετήσιας εορτής.

Όλο το κιγκλίδωμα της πρόσοψης σκεπασμένο από πανιά στα οποία μπορεί ο περαστικός να διακρίνει, ως επί το πλείστον, αναθέματα κατά των εχθρών της δημοκρατίας.

Τα περισσότερα είναι γνωστά. Τα βλέπουμε δεκαετίες τώρα με ελάχιστες παραλλαγές στα συντακτικά ή ορθογραφικά λάθη. Με την επανάληψη τείνουν να δημιουργήσουν μια αισθητική σχολή, την «τέχνη της ευτέλειας», κατά το arte povera.

Μην μπερδεύεστε όμως. Η «τέχνη της ευτέλειας» δεν οφείλεται σε ένδεια ούτε σε κακό γούστο.

Ανήκει στη σημειολογία της τελετουργίας. Δίνει τόνο αγωνιστικό και υπενθυμίζει ότι οι συνθήκες που ίσχυαν τον Νοέμβρη του 1973, εξακολουθούν να ισχύουν και τον Νοέμβρη του 2026. Οι χρονολογίες αλλάζουν, όμως αυτά που μένουν σταθερά για να διατηρούν αναλλοίωτο το φρόνημα είναι τα κουρελόπανα, τα αναθέματα κι εκείνο το «Νοέμβρης».

Μεταβολές εμφανίζονται επίσης και στο νόημα του γεγονότος, με αποτέλεσμα πολλοί αδυνατούν να το προσδιορίσουν με ακρίβεια.

Πέρυσι, όπως και φέτος ας πούμε, το γεγονός το νοηματοδοτεί ο αγώνας υπέρ των Παλαιστινίων και κατά του Ισραήλ.

Οι παλαιότεροι θα θυμούνται ότι το Πολυτεχνείο είχε γίνει για να μπορούμε να ψηφίζουμε όλοι ΠΑΣΟΚ, αφήνοντας και κάποιο περιθώριο για το ΚΚΕ.

Το νόημα του γεγονότος, πάντως, δεν κινδυνεύει να χάσει τη συνοχή του. Την εξασφαλίζει η μουσική υπόκρουση που δεν έχει αλλάξει από το 1973, όπως επίσης και η εκφορά των συνθημάτων, η οποία ομοιάζει με την εμμελή ανάγνωση των Ευαγγελίων.

Λυπάμαι που θα το πω, αλλά σε έναν άνθρωπο της ηλικίας μου όλα αυτά μόνο πλήξη προκαλούν. Πλήξη την οποία δεν μπορώ να ξεπεράσω ούτε με τις παραστάσεις των διασκεδαστών της δημοκρατίας, που είθισται να εορτάζουν το τέλος της πανηγύρεως με κοκτέιλ μολότοφ και συγκρούσεις με την αστυνομία.

 

Παρηγοριέμαι όμως αναλογιζόμενος, όπως ο Ντεπαρντιέ, ότι εγώ ανήκω σε έναν κόσμο που δεν υπάρχει πια. Και σκέφτομαι τη χαρά και τον ενθουσιασμό που εμπνέουν στις νεότερες γενιές οι τελετές για το Πολυτεχνείο. Κυρίως επειδή σήμερα τα σχολεία αργούν και το διδακτικό προσωπικό εκφωνεί λόγους που εξηγούν την αιτία της αργίας, οι οποίοι λόγοι δεν εντάσσονται στην εξεταστέα ύλη.

Ούτως ή άλλως, ούτε αυτοί που τους εκφωνούν τους καταλαβαίνουν ούτε αυτοί που τους ακούν.

Παρ’ όλ’ αυτά, δεν συμφωνώ ότι θα πρέπει να βρούμε έναν διαφορετικό τρόπο για να γιορτάζουμε το γεγονός.

Είναι η μόνη ευκαιρία που…