ΝουΔο-γαλαζαίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η διά της αλαζονείας αυτοκτονία

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ 

Μια κυβέρνηση που δημιούργησε εκ του μη όντος πρόβλημα με τη διαχείριση του Αγνωστου Στρατιώτη, είναι φυσικό κι επόμενο να εξαγάγει αυτό το πρόβλημα σε όλη την επικράτεια, ανακοινώνοντας το ξαφνικό κλείσιμο 204 καταστημάτων των Ελληνικών Ταχυδρομείων (ΕΛΤΑ).

Δεν θα σταθούμε αν πρέπει ή όχι να κλείσουν τα εν λόγω καταστήματα. Τα νούμερα, όπως τα παρουσιάζει η κυβέρνηση, είναι αμείλικτα, το ίδιο και οι ζημίες του οργανισμού. Το πρόβλημα είναι η αλαζονεία της κυβέρνησης, που θαρρεί ότι μπορεί να λύνει προβλήματα με ένα νόμο κι ένα άρθρο, χωρίς δηλαδή την παραμικρή διαβούλευση και χωρίς σχέδιο Β για τα προβλήματα που θα δημιουργηθούν.

Θα πει κάποιος: «Εδώ για τον Αγνωστο Στρατιώτη δεν συζήτησε ούτε με το υπουργείο Εθνικής Αμυνας, περίμενες να κουβεντιάσει με τους βουλευτές και, πολύ περισσότερο, με τις τοπικές κοινωνίες μια τέτοια μεγάλη –όπως προκύπτει από τις αντιδράσεις– αλλαγή;». Σωστό και αυτό…

Βεβαίως, κατόπιν εορτής και αντιδράσεων, σκαρώθηκαν κάποιες λύσεις σαν τον «ταχυδρόμο του χωριού», αλλά θα ήταν πολύ διαφορετικά τα πράγματα εάν είχε γίνει ένα πιλοτικό πρόγραμμα, το οποίο θα επιδεικνυόταν στις κοινωνίες όπου τα καταστήματα θα κλείσουν, έτσι ώστε να μη νιώσουν οι πολίτες έρμοι από το κράτος.

Αν γινόταν διαβούλευση πιθανώς κάποιος να μνημόνευε την πρόταση που έκανε ο κ. Σταύρος Μπένος, ο οποίος από το 2003 έβλεπε το σημερινό κλείσιμο. Πρότεινε, τότε, να περάσει η λειτουργία των ΕΛΤΑ στα Κέντρα Εξυπηρέτησης Πολιτών, έτσι ώστε σε κάθε χωριό να υπάρχει ένα «one stop shop» για κάθε κρατική λειτουργία και υπηρεσία (ΣΚΑΪ, 3.11.2025).

Κάποιος άλλος μπορεί να θυμόταν ότι «τα ΕΛΤΑ ήταν κερδοφόρα μία 20ετία πριν. (…) Ο τζίρος το 2008 ξεπέρασε τα 550 εκατ. ευρώ, τα κέρδη τους ήταν άνω των 20 εκατ. με το ΕΒΙΤDA να υπολογίζεται σε 30-40 εκατ.» («Τα Νέα», 3.11.2025).

Μέσα σε αυτή τη διαβούλευση και πριν επέλθει το μοιραίο, θα μπορούσαν να ερωτηθούν οι αρμόδιοι της περιόδου 1998-2008 –ο κ. Κωστής Χατζηδάκης ήταν ένας από αυτούς!– «ρε, παιδιά τι κάνατε εσείς τόσο καλά και είχατε κέρδη για να μπορέσουμε εμείς να περιορίσουμε τις ζημίες;».

Τώρα η κυβέρνηση μπήκε πάλι σε μια αχρείαστη δίνη, υπό τη σημαία τού «όλα τα γνωρίζουμε, όλα τα μαχαιρώνουμε» και απλώς τα ανακοινώνουμε.

Αυτοκτονεί λόγω της αλαζονείας της.

Το χειρότερο, δε, είναι ότι…

 

ΝουΔο-γαλαζαίικα ΕΘΝΙΚΑ ΑΛΑΖΟΝΙΚΑ ΨΩΝΙΑ: Τσακωμένοι στο ίδιο τραπέζι

pic.twitter.com/xwnNSHX3Ww

— Ανδρέας Πετρουλάκης (@anpetroulakis) October 28, 2024

 

Toυ Άρη Αλεξανδρή

Ανεξαρτήτως πολιτικών προτιμήσεων, θα έπρεπε να είμαστε σε θέση να συμφωνήσουμε σε κάτι βασικό: το Κοινοβούλιο δεν είναι το σπίτι και οι βουλευτές δεν είναι η παρέα κανενός· η κοινοβουλευτική συζήτηση δεν εξαρτάται από διαπροσωπικές σχέσεις αβρότητας ή μη των πολιτικών· οι ιδιότητες και τα αξιώματα των τελευταίων σε επίπεδο ενδοπαραταξιακό αλλά και σε επίπεδο λειτουργίας του Σώματος δεν παράγουν αποτελέσματα σύμφωνα με τις ηθικές κρίσεις και τη συναισθηματική φόρτιση του καθενός.

Με λίγα λόγια, ο πρωθυπουργός δεν έχει τη θεσμική δυνατότητα να μην αναγνωρίζει τον εκπρόσωπο της αξιωματικής αντιπολίτευσης ως τέτοιο, όποιο κι αν είναι το ποινικό του παρελθόν. Εφόσον ο νόμος δίνει στον Νίκο Παππά, παρά τα παραπτώματά του, το δικαίωμα να βρίσκεται εκεί που βρίσκεται και να ενσαρκώνει τον ρόλο που ενσαρκώνει, ο Κυριάκος Μητσοτάκης οφείλει να κάνει την καρδιά του πέτρα και να ασκήσει τα καθήκοντά του, συμμορφούμενος με τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τη θέση του.

Σε ένα Κοινοβούλιο από το οποίο έχουν περάσει μέχρι και ναζί, μάλλον δεν είναι δύσκολο να ανεχθεί κανείς την παρουσία ενός αντιπάλου που αποτιμάται ως ανυπόληπτος. Η διαδικασία είναι διαδικασία, η δουλειά είναι δουλειά και η προσωπική απαρέσκεια (οσοδήποτε δικαιολογημένη) δεν είναι δυνατόν να μεταμορφώνει μια θεμελιώδη δημοκρατική λειτουργία σε προαιρετική επιλογή. Αν ήταν έτσι, κανείς δεν θα μιλούσε με κανέναν.

Χαριεντισμοί

Με μια δεύτερη ανάγνωση του περιστατικού, βέβαια, γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι η απαξίωση του Νίκου Παππά αφορούσε τον Νίκο Παππά μόνο κατά ένα μέρος. Ο εμφανώς απαξιούμενος ήταν αφορμή και μέσο μομφής εις βάρος του αφανώς απαξιωμένου.

«Ούτε θα συνομιλήσω μαζί του, ούτε θα χαριεντιστώ μαζί του», τόνισε ο πρωθυπουργός, στρέφοντας την προσοχή των ακροατών του όχι τόσο στον Νίκο Παππά, όσο στο πρόσωπο που και μίλησε και χαριεντίστηκε με τον Νίκο Παππά πριν από λίγες μέρες. Το χτύπημα ανταποκρίνεται ειδολογικά στα πλάγια χτυπήματα του Αντώνη Σαμαρά.

Αν η περιφρόνηση των πρωθυπουργικών προσκλήσεων και η συναναστροφή με τον Νίκο Παππά είναι η μέθοδος που θεώρησε αρμόζουσα για να εκφράσει τη διάστασή του από την τρέχουσα ηγεσία του κόμματός του, η αποδοκιμασία του Παππά ως προσώπου και συμβόλου είναι η επιβεβαίωση από την πλευρά του Μητσοτάκη πως η διάσταση αυτή πράγματι υπάρχει· μόνο που δεν κολακεύει εκείνον που την επικαλέστηκε πρώτος· αντιθέτως, φέρει τη βαριά μυρωδιά του αντιμνημονιακού εθνικολαϊκισμού που το εκλογικό σώμα ξεπέρασε και καταψήφισε. Μερικές φορές, αυτοί που επιλέγεις να έχεις κοντά σου λένε περισσότερα για εσένα από εκείνους από τους οποίους απομακρύνεσαι.

Ο Σαμαράς όμως παίζει ένα παιχνίδι περιθωρίου· η στάση του δεν αντιπροσωπεύει ουσιαστική πολιτική αντίθεση, αλλά πίκρα και συντηρητισμό που, μέσα από την κρυπτική τεχνική των ψιθύρων, της κινδυνολογικής προφητείας και του υπόγειου ροκανίσματος, επιχειρούν να εγγραφούν στην επικαιρότητα ως κάτι σοβαρότερο από αυτό που είναι.

Την ίδια ώρα, ο Νίκος Παππάς εκπροσωπεί κακήν κακώς ένα χειμαζόμενο κόμμα, ο Στέφανος Κασσελάκης εγκαινιάζει γραφεία αγνώστου χρησιμότητας, ενώ ο πάλαι ποτέ παντοδύναμος Αλέξης Τσίπρας πασχίζει να αποσυνδεθεί απ’ ό,τι τον χαρακτηρίζει, υποδυόμενος τον πολιτικό λόγιο στην κακοπαιγμένη παράσταση ενός κωμικοτραγικού ινστιτούτου. Ο θυμός του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν δικαιολογείται από τα δεδομένα, λοιπόν.

Είναι επιπλέον περίεργο ότι στις κατηγορίες του Νίκου Ανδρουλάκη περί αλαζονείας απάντησε ότι οι αλαζονικές συμπεριφορές δεν γίνονται αποδεκτές από εκείνον. Μα η στάση του απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί μια τέτοια συμπεριφορά αλαζονείας.

Εκδήλωση αλαζονείας ήταν και το…

NoυΔο-γαλαζαίικο ΨΩΝΑΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Τα χαλιά του υπ. Τουρισμού και η αυτομεγαλοπρέπεια

Κάποτε ξεσκίζανε ΣΥΡΙΖΑ για την αργομισθία Καρανικα,τώρα τυλίγουμε περσικό χαλί σε σχήμα πούρου κ το βάζουμε λωκο;;
Τι λένε τα παιδιά στο υπόγειο;;
pic.twitter.com/23iDp0FZoz

— Robert Mugabe 🖐🏿🖐🏿🖐🏿🖐🏿 (@MUGABE_ROBERT_) September 19, 2024

 

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΕΥΘΥΜΑΚΗ

Η είδηση: Η υπουργός Τουρισμού αγόρασε από τη Δέσποινα Μοιραράκη δυο χαλιά αξίας 17.980 ευρώ, στο πλαίσιο ανακαίνισης των χώρων υποδοχής επισκεπτών του υπουργείου Τουρισμού, του ευρύτερου χώρου του γραφείου της δηλαδή.

Η ίδια είπε ότι φτιάχνει έναν αξιοπρεπή χώρο για απαιτητικούς επισκέπτες, σε ένα κατ’ εξοχήν εξωστρεφές υπουργείο.

Ο Αδωνις Γεωργιάδης έσπευσε να την υπερασπιστεί.

Η αντιπολίτευση όμως, τα social media και πολλά ΜΜΕ άρχισαν το κράξιμο.

Η άποψη μου: Εντάξει, δεν θα ασχολούμαστε με «Κατινιές», όπως είπε ο κ. Γεωργιάδης στην ανάρτηση του, αλλά στην αγορά υπάρχουν ωραιότατα χαλιά που κοστίζουν 1.500 ευρώ, άντε 2.000 το ένα. Η ίδια η κυρία Μοιραράκη πουλάει τέτοια, περσικά, ινδικά, αζέρικα και αζερμπαϊτζανά —από την ευρύτερη μυστηριακή Άπω Ανατολή προερχόμενα τέλος πάντων— που τα πατάς μια ζωή δίχως να χάσουν την λάμψη και την στιλπνότητα τους. Μια χαρά θα ταίριαζαν δυο τέτοιοι τάπητες στο γραφείο της κυρίας Κεφαλογιάννη δίχως αυτό να μοιάζει με αχούρι, κατά που είπε ο υπουργός Υγείας. Ωραιότατα σχέδια έχουν, διόλου δεν θα προσέβαλαν τους υψηλούς επισκέπτες της που έρχονται στο υπουργείο Τουρισμού ως πελάτες τους οποίους  πρέπει να τιμούμε δεόντως. Δεν ήταν δα ανάγκη να πληρώσουμε 17.980 ευρώ, μπορούσε να γίνει η ίδια δουλειά και με το ένα πέμπτο των χρημάτων.

Ναι, έχει δίκιο ο κ. Γεωργιάδης, όταν λέει ότι τα χαλιά αποτελούν δημόσια περιουσία η οποία θα παραμείνει στο κράτος. Σύμφωνοι, δεν κατηγόρησε κανείς την Όλγα Κεφαλογιάννη ότι θα τα πάρει σπίτι της, ούτε ότι έκλεψε το δημόσιο ταμείο. Τουναντίον, φόρα-παρτίδα στη Διαύγεια δημοσίευσε την αγοραπωλησία, να μπορούν όλοι να την δουν και να την κρίνουν. Απλώς αναζητούμε το λεπτό σύνορο ανάμεσα στην υπουργική ματαιοδοξία και στην απαραίτητη υποδομή που πρέπει να διαθέτουν κάποιες intellectual κρατικές υπηρεσίες ώστε να μπορούν να κάνουν την δουλειά τους.

Δεν αντιλέγω ότι άλλη επίπλωση πρέπει να έχει ο προθάλαμος των φυλακών Κορυδαλλού και άλλη το υπουργείο Τουρισμού. Το μέτρο ψάχνουμε.

Θα με ρωτήσετε: «Εχεις πάει σε υπουργικά γραφεία ξένων χωρών;».

Ναι, έχω πάει σε πολλά και έχω αποκομίσει μια βασική εντύπωση: Όσο πιο φτωχομπινεδιάρικη είναι μια χώρα, τόσο πιο κραγμένη πολυτέλεια έχουν τα γραφεία των αρχόντων της. Αντιθέτως, οι οργανωμένες, οι αναπτυγμένες και οι ορθολογικά διοικούμενες χώρες έχουν λιτούς, λειτουργικούς και απέριττους κρατικούς χώρους. Τους οποίους επιδεικνύουν δίχως ίχνος ντροπής.

Ενδεχομένως να μου επισημάνετε ότι κακώς κοιτάζω μόνο τις κάτω τιμές. Υπάρχουν και χαλιά που στις ίδιες διαστάσεις κοστίζουν 100.000 ευρώ το ένα. Ναι, η κυρία Κεφαλογιάννη δεν πήρε τέτοια, αυτό θα έλειπε. Αλλά ίσως εκεί να κρύβεται το βαθύτερο μυστικό αυτής της επιλογής. Όποιος έχει μάθει από τα μικράτα του ότι ένα καλό χαλί δεν μπορεί να κοστίζει λιγότερο από μια περιουσία, είναι λογικό να πιστεύει ότι δίνοντας 17.900 για δυο χαλιά εργασίας, κάνει μέχρι και οικονομία στο κράτος του.

Λίγο βαθύτερα εξετάζοντας το θέμα, η αισθητική είναι πολύπλοκη και πολυπαραγοντική υπόθεση, η δε αυτομεγαλοπρέπεια συνηθισμένη συμπεριφορά γύρω μας, αλλά και στην παγκόσμια ιστορία. Ο Ναπολέων είχε κρεμάσει την Τζοκόντα στην κρεβατοκάμαρα του και ο Στάλιν είχε πάρει τα χρυσά μαχαιροπήρουνα των Ρομανόφ στην ντάτσα του. Δεν τα ιδιοποιήθηκαν, στο κράτος τους ξαναγύρισαν οι θησαυροί, όμως αυτή η συγκεκριμένη συμπεριφορά τους καταχωρήθηκε στα ιστορικά βιβλία ως ενδεικτική του χαρακτήρα τους.

Τέλος πάντων, η κυρία Κεφαλογιάννη πρέπει να έχει πλέον επίγνωση ότι εφεξής στην πολιτική της καριέρα αυτή η αγορά θα την ακολουθεί. Θα είναι αιωνίως η υπουργός που αγόρασε δυο χαλιά με κρατικά λεφτά σε εξωφρενική τιμή για τις οικονομικές δυνατότητες του μέσου Έλληνα.

Θα σας καλούσα επίσης να μετρήσετε τις επόμενες ημέρες πόσες φορές θα υπάρξει αναφορά στα δυο χαλιά, τόσο στον προεκλογικό αγώνα του ΠΑΣΟΚ όσο και στο χάος των διαξιφισμών του ΣΥΡΙΖΑ.

Κάντε την μέτρηση, έτσι για πλάκα.

Υ.Γ.(1). Σκέφτηκε μήπως η κυρία Κεφαλογιάννη την πιθανότητα να…

NoυΔο-γαλαζαίικο ΨΩΝΑΡΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Από την κυριαρχία στους κλυδωνισμούς, μια αλαζονεία δρόμος

 

Toυ ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΥΠΑ

Η εκτίμηση της στήλης είναι πως για το τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη τη μεγαλύτερη ευθύνη φέρνει το πελατοκεντρικό μοντέλο αναξιοκρατίας με το οποίο λειτουργεί το ελληνικό Δημόσιο.

Στο μοντέλο αυτό μετέχουν όλα σχεδόν τα κόμματα αναλογικά.

Επίσης αν η ελληνική κοινωνία επιθυμούσε να το αλλάξει, θα ψήφιζε ανάλογα και θα το είχε πράξει.

Όσο το μοντέλο αυτό δεν αλλάζει, θα δούμε και άλλες παρόμοιες "αστοχίες" για τις οποίες θα ευθύνονται η χαμηλή ικανότητα ανταπόδοσης του Δημοσίου στην κοινωνία των υπηρεσιών για τις οποίες η τελευταία υπερφορολογείται.

Βέβαια, δυστυχήματα θα συμβαίνουν όσο υπάρχουν άνθρωποι και όσο η πραγματικότητα θα παραμένει ένα πεδίο μεγαλύτερης πολυπλοκότητας από ό,τι μπορούν να προνοήσουν οι ανθρώπινοι εγκέφαλοι μεμονωμένα ή ως συλλογικές κοινωνικές οντότητες. Η καλή λειτουργία των συλλογικών μηχανισμών -όπως μιας ιδιωτικής εταιρείας ή μια κρατικής όπως στην προκειμένη περίπτωση- απλά περιορίζουν τις συχνότητα.

Είναι προφανές πως τη  βασική ευθύνη για το δυστύχημα φέρουν οι σταθμάρχες που είτε διαχειρίστηκαν ανεπαρκώς τις συνθήκες που οδήγησαν στο δυστύχημα είτε απουσίαζαν από τη βάρδια τους.

Κανένας δεν περιμένει από τον πρωθυπουργό ή κάποιον υπουργό να γνωρίζει ανά πάσα στιγμή όλο το 24ωρο τι συμβαίνει σε κάθε σημείο της ελληνικής επικράτειας από τη Γαύδο μέχρι τον Έβρο.

Περιμένει όμως από την πολιτική ηγεσία που ηγείται του εκτελεστικής μηχανής του Δημοσίου να φροντίζει αυτή να λειτουργεί αποτελεσματικά και ως εκ  τούτου με αξιοκρατία. Αυτό σημαίνει οι ικανότεροι να βρίσκονται στις θέσεις ευθύνης και να αμείβονται ανάλογα γι’ αυτό.

Το πρόβλημα αυτό όμως της κομματοκρατίας και της πελατοκεντρικής αναξιοκρατίας δεν είναι μόνο της τωρινής κυβέρνησης, είναι μονιμότερο πρόβλημα της ελληνικής δημόσιας διοίκησης από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους. Οι σοσιαλιστικοί μετασχηματισμοί της μεταπολίτευσης με την ανάθεση ρόλου συνδιοίκησης στους συνδικαλιστές των δημοσίων οργανισμών και την ατιμωρησία, απλά πολλαπλασίασαν αυτό το πρόβλημα.

Κατά συνέπεια την πολιτική ευθύνη για το τραγικό δυστύχημα όπως και για την τραγική κατάσταση της δημόσιας διοίκησης φέρει  και η σημερινή κυβέρνηση αλλά ως κλάσμα των κυβερνήσεων που είχαν τα ηνία της χώρας τις τελευταίες δεκαετίες.

 

Το τραγικότερο λάθος της κυβέρνησης Μητσοτάκη συνίσταται στη διαχείριση του τραγικού συμβάντος.

Ο αρμόδιος υπουργός έπρεπε να παραιτηθεί και να ζητήσει ο ίδιος την άρση της ασυλίας που εξασφαλίζει ο νόμος περί ευθύνης Υπουργών από την πρώτη ημέρα.

Αφού δεν το έκανε ο ίδιος θα 'πρεπε να το κάνει η κυβέρνηση.

Μέχρι να ξεκαθαρίσει την κατάσταση και να αποδώσει ευθύνες η Δικαιοσύνη, ο πολιτικός προϊστάμενος του Υπουργείου Μεταφορών θα 'πρεπε να απέχει από την πολιτική δραστηριότητα και τη συμμετοχή στις εκλογές.

Η κυβέρνηση αντί να ποντάρει στην βραχεία μνήμη της επικαιρότητας, θα 'πρεπε να έχει προσεγγίσει τις οικογένειες των θυμάτων και να τους συμπαρίσταται στις προσπάθειες εξεύρεσης των υπευθύνων και απόδοσης δικαιοσύνης.

Ο εκλογικός θρίαμβος του Ιουνίου του ’23 όμως εξελήφθη σαν απαλλαγή από τις όποιες ευθύνες. Η ήττα και διάλυση της αντιπολίτευσης δημιούργησε συνθήκες εφησυχασμού και ενδεχομένως και αλαζονείας.

Η πολιτική "σφαλιάρα" δεν άργησε να έρθει. Οι δημοσκοπήσεις βέβαια καταγράφουν απώλειες για τα περισσότερα συστημικά κόμματα. Ο Κανένας άρχισε πάλι να κερδίζει έδαφος.

Οι Ευρωεκλογές χαρακτηρίζονται από χαλαρότητα γενικότερα. Σε αυτές ο κόσμος ψηφίζει πιστεύοντας πως δεν ρισκάρει να προκαλέσει κάποια σημαντική ζημιά στη ζωή του, ακόμη και αν κάνει λάθος.

Αν όμως οι ευρωεκλογές καταγράψουν μέσα σε έναν χρόνο απώλειες πάνω από 10% και τα ποσοστά πέσουν κάτω από 30%, τότε…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΨΩΝΑΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Οι αλαζόνες

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

 Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Το πιο συνηθισμένο σχόλιο για το βίντεο που δείχνει τον πρόεδρο του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών να διασκεδάζει με καμια 10αριά 15αριά φίλους για τα γενέθλιά του ήταν: μα καλά, ηλίθιοι είναι;  

Σε έναν καλύτερο κόσμο η απορία θα αφορούσε την αντικοινωνική ανευθυνότητα με την οποία, εν μέσω πανδημίας και γενικών απαγορεύσεων, κάποιοι συμπολίτες παρτάρουν, αλλά δυστυχώς ο κόσμος μας δεν είναι και τόσο καλός κι έτσι η ερώτηση αφορά το ανέβασμα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης του, τόσο ηθικώς όσο και ποινικώς, κολάσιμου γλεντιού.

Χωρίς να μπορώ να αποκλείσω την πνευματική ανημποριά, θα πω πως νομίζω ότι δεν είναι αυτό το πρόβλημα. Δεν είναι η πνευματική ανικανότητα που κάνει ανθρώπους με εξουσία και τους παρατρεχάμενους τους να μοιάζουν τόσο ανόητοι. Είναι η ψυχική ανικανότητα που περιγράφεται με τη λέξη αλαζονεία.

Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι ηλίθιοι, είναι αλαζόνες.

Αισθάνονται πάνω από νόμους, πάνω από κανόνες, πάνω από πανδημίες, πάνω από ιούς, πάνω από κοινωνικές ανάγκες, πάνω από το αξίωμά τους και τις ευθύνες που αυτό συνεπάγεται. 

Τόσο πάνω, που και τα γλεντάκια τους θα διοργανώσουν και θα τα ποστάρουν στα μέσα της κοινωνικής δικτύωσης.  

Άλλωστε η προσοχή, η συμμόρφωση, η πειθαρχία είναι κάτι το οποίο αφορά τους άλλους. Αυτούς που είναι πιο κάτω. Αυτούς που ακόμα κι αν ήθελαν δεν θα μπορούσαν να ρωτήσουν «ξέρεις ποιος είμαι εγώ» γιατί κανείς δεν θα ξέρει.

Είναι η ίδια αλαζονεία που κυριάρχησε σε εκείνο το γέυμα 16 ατόμων στο οποίο συμμετείχε και ο Αρχιεπίσκοπος. Η αλαζονεία που έκανε ηλικιωμένους ανθρώπους να μην τηρούν κανένα στοιχειώδες μέτρο προστασίας και να τραπεζώνονται την ώρα που οι συνομήλικοί τους πεθαίνουν  σαν τις μύγες. Η αλαζονεία που κάνει τους ανθρώπους που έχουν τεράστια εξουσία (η οποία τους χαριζει νομική ασυλία) να νομίζουν πως είναι και σωματικά άτρωτοι. Και είτε να το πληρώνουν οι ίδιοι είτε οι γύρω τους είτε όλοι μαζί.

Δεν είναι λοιπόν ηλίθιοι τουλάχιστον όχι με τη τυπική έννοια του όρου. Είναι αλαζόνες.

(Φυσικά αν αφήνεις την αλαζονεία σου να σε κυριεύσει δεν πρέπει να είσαι και ιδιαιτέρως έξυπνος, αλλά καθόλου δεν αποκλείεται να είσαι εύστροφος. Άλλωστε η διαφορά του έξυπνου από τον εύστροφο είναι η διαφορά του πραγματικά καλού ποδοσφαιριστή από τον ταλαντούχο).

Είναι άνθρωποι που ψυχικά δεν είναι ικανοί να συνειδητοποιήσουν ότι η εξουσία έχει προνόμια επειδή ακριβώς έχει και ευθύνες που ξεπερνούν τις ευθύνες του απλού ιδιώτη. Κι αυτές οι ευθύνες, αυτό το βάρος που οφείλει να σηκώνει αυτός που έχει εξουσία, είναι που κάνει τα προνόμια να μην είναι ενοχλητικά.

Ας πάμε ξανά στον Αρχιεπίσκοπο:

Πολλοί διαμαρτύρονται επειδή αντιλαμβάνονται ότι η προσοχή που θα του δοθεί κατά τη νοσηλεία του θα είναι κάπως μεγαλύτερη από την προσοχή που μπορεί να δοθεί στους περισσότερους ασθενείς. Διαμαρτύρονται όταν διαβάζουν ότι θα υπάρξει προμήθεια πιο εξελιγμένων θεραπειών (ασχέτως αν τα δημοσιεύματα είναι αληθή ή – οπως συχνά συμβαίνει – βγαλμένα από το έντερο του συντάκτη). Διαμαρτύρονται όταν (ξανα)διαπιστώνουν οτι κάποιοι είναι ποιο ίσοι από τους υπόλοιπους.

Κανονικά ή διαμαρτυρία τους θα ήταν εντελώς άδικη.

Βλέπετε ο Αρχιεπίσκοπος, όπως και κάθε ηγέτης ενός θεσμού, είναι κάτι περισσότερο από ένα απλό πρόσωπο. Είναι ταυτοχρόνως και ο άνθρωπος και ο θεσμός που εκπροσωπεί κι έτσι η υγεία του δεν είναι απλώς η υγεία ενός ανθρώπου.

Μόνο που η εκπροσώπηση του θεσμού, αυτό δηλαδή που κάνει την ίαση του πιο σημαντική από την ίαση ενός άλλου ανθρωπου, τον υποχρεώνει να φέρεται και διαφορετικά από ότι οι άλλοι άνθρωποι. Τον υποχρεώνει να δίνει το παράδειγμα, τον υποχρεώνει να είναι 10 φορές πιο προσεκτικός από τους υπόλοιπους ανθρώπους γιατί οι δικές του ευθύνες (αυτές εξ αιτίας των οποίων η ζωή του αποκτά ιδιαίτερη σημασία) είναι περισσότερες των υπολοίπων, τον υποχρεώνει να κάνει λίγο κράτει και να μην συμμετέχει σε πολυπληθή τραπέζια εν μέσω πανδημίας.

Με το γεύμα στο οποίο συμμετείχε ο αρχιεπίσκοπος απέδειξε ότι δεν θέλει να αναλάβει τις ευθύνες αυτές, οτι δεν θέλει να σηκώσει το μεγαλύτερο βάρος που έχει η θέση του. Και με αυτόν τον τρόπο δικαίωσε όλους όσους διαμαρτύρονται για την πιθανή ειδική μεταχείριση που μπορεί να έχει.

Γιατί υπήρξε αλαζόνας.

Το ίδιο και ο πρόεδρος του ΔΣΑ ο οποίος είμαι σίγουρος ότι απολαμβάνει το αξίωμά του, αλλά, όπως είδαμε, αρνείται να φερθεί με τη σοβαρότητα που αυτό απαιτεί. Θέλει όλη τη γεύση, αλλά μηδέν θερμίδες.

Αυτά τα δύο παραδείγματα αλαζονείας δεν είναι φυσικά μοναδικά. Γενικά ζούμε σε μια εποχή που κυριαρχεί η απαίτηση για ταυτόχρονη αύξηση των δικαιωμάτων και μείωση των υποχρεώσεων, ενώ ξέρουμε καλά πως τα δικαιώματα, απαπόφευκτα, δημιουργούν υποχρεώσεις.

Ζούμε σε μια εποχή που κάποιος θέλει να είναι πρόεδρος του ΔΣΑ και κάποιος άλλος θέλει να είναι Αρχιεπίσκοπος αλλά κανείς από τους δύο δεν θέλει να πληρώσει το αντίτιμο που επιβάλει η εξουσία.

Η αλαζονεία τους, τους κάνει να πιστεύουν ότι...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΑ ΨΩΝΙΑ: Υβρις και Νέμεσις (Την ψώνισε και ο Δασκαλάκης πατριώτες και θέλει να γίνει...Θεός!)

"Θεούλης" το πατριωτάκι!!!


Από τον Δημήτρη Ριζούλη

 

Η ύβρις ήταν βασική αντίληψη της κοσμοθεωρίας των αρχαίων Ελλήνων. Οταν κάποιος, υπερεκτιμώντας τις ικανότητες και τη δύναμή του, συμπεριφερόταν με αλαζονικό και προσβλητικό τρόπο απέναντι στους άλλους, διέπραττε «ύβριν», δηλαδή επιχειρούσε να υπερβεί τη θνητή φύση του.  

Κάποια στιγμή διέπραττε μια πολύ μεγάλη ανοησία που προκαλούσε τη «νέμεσιν», την οργή και την εκδίκηση δηλαδή των θεών, που επέφερε την καταστροφή του. Ο Μένανδρος το είχε εκφράσει ως εξής: «Θνητός γεγονώς, άνθρωπε, μη φρόνει μέγα».

 

Στην Παλαιά Διαθήκη η ύβρις αναφέρεται συχνά (χαρακτηριστικότερο παράδειγμα ο Πύργος της Βαβέλ) και αποτυπώνεται συνοπτικά στη φράση «Προ συντριβής ηγείται ύβρις, προ δε της πτώσεως υπερηφάνεια».

 

Είναι πολλές οι περιπτώσεις στην ανθρώπινη ιστορία που κάποιος ή κάποιοι επιχείρησαν να ξεπεράσουν ή να αντικαταστήσουν τον Θεό. Σπανίως το ομολογούσαν. 

 Βρέθηκε όμως ένας σύγχρονος Ελληνας, πολυδιαφημισμένος, που το ξεφούρνισε: «Θέλω να γίνω θεός» είπε και έδωσε έτσι νέο ορισμό στη λέξη «οίηση». Δίπλα της θα πρέπει να μπαίνει πλέον η φωτογραφία του!

 

Ο λόγος για τον κατά τα άλλα σπουδαίο επιστήμονα Κωνσταντίνο Δασκαλάκη, καθηγητή του ΜΙΤ, με αντικείμενο τη ρομποτική και τις νέες τεχνολογίες, που παραχώρησε μια άκρως ενδιαφέρουσα συνέντευξη στον Δημήτρη Δανίκα και δημοσιεύτηκε στο «Πρώτο Θέμα».

 

Αυτός ο νεαρός Ελληνας, που μας κάνει περήφανους παγκοσμίως και θα μπορούσε να είναι ένα αληθινό πρότυπο αριστείας στην γκρίζα εποχή μας, δυστυχώς ξεγυμνώθηκε! Αυτός που τόσο καιρό θαυμάζαμε απέδειξε πως έχει πέσει στην παγίδα τού εγώ του και της επιστήμης.  

Την ψώνισε, κοινώς, και θεωρεί ότι οι μηχανές είναι το παν! Ακόμα και για τις ανθρώπινες σχέσεις.

 

Στο μυαλό του έχουν εξαφανιστεί ο παράγων άνθρωπος και κάθε έννοια ανθρωπισμού.  

Αυτός που θαυμάζαμε έχει πέσει θύμα της γνώσης που κατέκτησε και των πτυχίων του. Θεωρεί ότι αυτά είναι το παν, η αρχή και το τέλος του κόσμου. Και ομολογεί: «Θέλω να γίνω θεός».  

Ονειρό του είναι να δημιουργήσει τεχνητή ζωή, σκεπτόμενα ρομπότ δηλαδή, που θα αποτελέσουν τα τέλεια δημιουργήματα. «Ο ανθρώπινος εγκέφαλος θα καταλήγει στο Cloud και από εκεί κάθε χρόνο θα τοποθετείται σε νέο σώμα. Εσύ, ας πούμε, με τον ίδιο εγκέφαλο σε διαφορετικό σώμα. Κάθε φορά σε καλύτερο. Και ίσως ο ίδιος εγκέφαλος, ο δικός σου ας πούμε, να τοποθετείται σε πολλά σώματα, σε πολλές ρεπλίκες» αναφέρει σε μια από τις απαντήσεις του. Επομένως κάθε άνθρωπος θα έχει ένα σώμα κατά παραγγελία, που θα είναι απλά ένα... εργαλείο.

 

Και συνεχίζει: «Πιστεύω στη νομοτέλεια του σύμπαντος. Στα Μαθηματικά. Και στους νόμους της Φυσικής που εξελίσσονται αλλά έχουν και τους περιορισμούς τους. Το περιεχόμενο των Γραφών διατυπώθηκε πριν από χιλιάδες χρόνια». Βέβαια και η σοφία των αρχαίων Ελλήνων σε μια σειρά από τομείς (γραμματεία, ιατρική, φιλοσοφία κ.λπ.) διατυπώθηκε πριν από χιλιάδες χρόνια, αλλά ισχύει ακόμα... Ομως αυτά είναι μάλλον ψιλά γράμματα για τον φουριόζο νεαρό καθηγητή των ρομπότ.

 

«Εμφυσώ σε μια μηχανή τη δυνατότητα να σκέφτεται και να μιμείται τη νοητική λειτουργία όπως εκείνη του ανθρώπου. Σε ανταγωνιστικό επίπεδο. Η μηχανή είναι δημιούργημα του ανθρώπινου εγκεφάλου. Που θέλει να φτιάξει μια μηχανή με τη δική του λειτουργία. Αυτό σημαίνει αυτοαναφορικότητα. Τεχνητή νοημοσύνη είναι να φτιάξεις μια μηχανή που να κάνει αυτά που γίνονται στις ταινίες» αναφέρει. Και ο Δανίκας τού λέει προφανώς έκπληκτος: «Σαν να λέμε ο άνθρωπος γίνεται θεός…» Για να λάβει για δεύτερη φορά την ίδια απάντηση: «Προσπαθώ να γίνω. Θέλω να γίνω θεός».

 

Ο κ. Δασκαλάκης μεταξύ άλλων κατακεραυνώνει την Ελλάδα για τα στραβά της, αλλά...