ΝουΔοΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Το 3ο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ

Του ΔΙΟΝΥΣΗ ΓΟΥΣΕΤΗ

Πολλές φορές θέλω να γράψω για τα σφάλματα της κυβέρνησης, όπως τα εισπράττω. Για παράδειγμα, δεν βλέπω να μειώνεται ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων παρά τις μάχες που είχε δώσει η τρόικα και παρά τα επιτεύγματα του Kυρ. Πιερρακάκη, ο οποίος μείωσε το αντικείμενο εργασίας τους, φορτώνοντάς το σε εμάς (οι τράπεζες γι’ αυτόν τον λόγο μείωσαν το προσωπικό τους δραστικά). Ομως, κάθε φορά κάτι συμβαίνει στην αξιωματική αντιπολίτευση που δεν με αφήνει. Που με κάνει να αισθάνομαι ότι αφήνω τον γάμο και πάω για πουρνάρια.

Ετσι και τώρα. Σε λίγες μέρες αρχίζει το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, από το οποίο η πλειονότητα περιμένει να ξεπροβάλει ένας διαφορετικός ΣΥΡΙΖΑ, «κεντροαριστερός». Για να ελέγξω τη σοβαρότητα των διαθέσεών της, έκανα τον κόπο να διαβάσω τις 21.700 λέξεις των «θέσεων» για το συνέδριο, για να δω πώς ερμηνεύουν το μείζον πρόβλημά τους: τη στασιμότητα του κόμματος, παρά τη μοιραία φθορά της κυβέρνησης. Ομως, φευ! Για το μείζον αυτό θέμα δεν υπάρχει ούτε λέξη. Κάνουν σαν η αποστροφή του κόσμου να μην υφίσταται.

Ανάμεσα σε αρλούμπες, αποσιωπήσεις, ωραιοποιήσεις των «θέσεων» (θα άξιζε να κάνει κανείς αναλυτική κριτική), ξεχωρίζει η φαντασίωση ότι θα πετύχουν άνοδο του βιοτικού επιπέδου και θα κάνουν προοδευτικό κράτος πρόνοιας χρηματοδοτώντας σουβλατζίδικα, καφετέριες, κομμωτήρια και άλλες «μικρομεσαίες» επιχειρήσεις, αντί των αναπτυξιακών προγραμμάτων που αυξάνουν την παραγωγικότητα και τον πλούτο. Λες και το κράτος πρόνοιας είναι θέμα ιδεολογίας και όχι οικονομικών δυνατοτήτων.

Επιπροσθέτως, το νέο καταστατικό προβλέπει εκλογή προέδρου από τη «βάση» του κόμματος, δηλαδή πρόεδρο που δεν μπορεί να ελέγξει η Κεντρική Επιτροπή. Πάνε προς κόμμα αρχηγικό, ζηλεύοντας τα «αστικά» ή μάλλον τα ακραία κόμματα.

Μου έγινε σαφές, λοιπόν, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πορεύεται προς καμιά Κεντροαριστερά ούτε Σοσιαλδημοκρατία. Παραμένει αταλάντευτα στην αριστερή ορθοδοξία. 

Αυτό είναι απογοητευτικό για τη χώρα. Και επικίνδυνο: 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Στο μυαλό του Αριστερού

 

Toυ ΔΙΟΝΥΣΗ ΓΟΥΣΕΤΗ

Μια δημοσκόπηση μας εμφάνισε ως την ευρωπαϊκή χώρα με τα χαμηλότερα ποσοστά καταδίκης της ρωσικής εισβολής.

 Σε κάθε τέτοιο αντιευρωπαϊκό ελληνικό ρεκόρ, το κάρο το σέρνει κυρίως η Αριστερά.  

Τούτη τη φορά, η Αριστερά δεν τολμάει να πάρει καθαρή θέση υπέρ της εισβολής. Συνδικαλιστές της όμως εμπόδισαν τη φιλαρμονική του δήμου να παίξει τον εθνικό ύμνο της Ουκρανίας και άλλοι συνδικαλιστές έκαναν σαματά στη Λυρική Σκηνή, επειδή η διοίκηση αφιέρωσε παράστασή της στη μαρτυρική χώρα.

Η Αριστερά εκ παραδόσεως προβάλλεται ως υπερασπιστής του φτωχού, του αδικημένου. Τι έκανε λοιπόν για την Ουκρανία; 

Οι μεν ευρωβουλευτές της αρνήθηκαν να ψηφίσουν τη βοήθεια από την Ε.Ε., ο δε ΣΥΡΙΖΑ χάλασε τον κόσμο για να μη δώσουμε όπλα στους Ουκρανούς. Δηλαδή ήθελε να τους παραδώσουμε άοπλους στον Πούτιν. Και ένας θεωρητικός του ΣΥΡΙΖΑ καταδίκασε ακόμα και τις οικονομικές κυρώσεις. Μας βεβαίωσε ότι οι κυρώσεις δεν αποσκοπούν στο σταμάτημα της εισβολής μέσω της έλλειψης χρηματοδότησης. Αποσκοπούν στη… μετατροπή της Ρωσίας σε παγκόσμιο παρία!

Στον αντίποδα βρέθηκε η υπουργός Παιδείας. Πήρε την πρωτοβουλία να προτείνει στην Ε.Ε. τη δημιουργία task force για στήριξη των μαθητών της Ουκρανίας.  

Πρωτοβουλία που έγινε δεκτή και που έδειξε (1) πως η Ελλάδα μπορεί να σταθεί ισότιμα στο πλευρό των εταίρων της και δεν είναι το καθυστερημένο παιδί που αγκομαχάει να ακολουθεί τον δρόμο που χαράζουν οι μεγάλοι και (2) ποιοι έχουν στην πραγματικότητα το «ηθικό πλεονέκτημα» το οποίο ασκούν χωρίς να το διαλαλούν. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ απέφυγε να πάρει θέση για την πρωτοβουλία. Και πώς να πάρει όταν 49 βουλευτές του είχαν στολίσει τη Νίκη Κεραμέως «ξενόφοβη» και «ρατσίστρια»;

Η κατάντια των Αριστερών, που μετασχηματίζονται στο αντίθετό τους μέχρι γελοιοποίησης, σημαδεύει και...

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΗΦΗΝΟΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Δημόσιο ή ιδιωτικό;

 

Του ΔΙΟΝΥΣΗ ΓΟΥΣΕΤΗ

Την περασμένη Τετάρτη, μιλώντας σε ένα συνέδριο για το σύστημα υγείας, ο πρωθυπουργός δήλωσε: «Το Εθνικό Σύστημα Υγείας δεν είναι υποχρεωτικά Κρατικό Σύστημα Υγείας».  

Ηταν αυτή η αποστροφή που εξαγρίωσε τη συριζαϊκή «Εφημερίδα των Συντακτών». Με τον πένθιμο τίτλο «Το τέλος του ΕΣΥ» μας θύμισε ότι γι’ αυτήν ένα μη πλήρως κρατικό σύστημα υγείας είναι διαβολικό. Μας εξοντώνει όπως ο καπιταλισμός.  

Φρόντισε να μας το θυμίσει νωρίτερα και ο Π. Σκουρλέτης στα «ΝΕΑ», όταν κατήγγειλε τον «ψηφιακό καπιταλισμό» (sic) του Κ. Πιερρακάκη που διευκόλυνε σημαντικά τον εμβολιασμό μας.

Προφανώς, είναι προτιμότερο ένα σοβιετικό σύστημα με αμιγώς δημόσια νοσοκομεία σπαρμένα σε κάθε ραχούλα (όπως και τα ΑΕΙ), όπου εκ των πραγμάτων όλα είναι ανεπαρκή και έτσι ο ασθενής μοιραία καταφεύγει στα… ιδιωτικά. Είναι ακόμη προτιμότερες οι ασύδοτες απεργίες, τα φακελάκια, η ομηρία στους συνδικαλιστές. Ηδη οι τελευταίοι ζητούν να μονιμοποιηθούν μετά το πέρας της πανδημίας όσοι υγειονομικοί προσλήφθηκαν εκτάκτως για την αντιμετώπισή της. Το ότι προφανώς θα περισσεύουν δεν τους αφορά. Τα κορόιδα πληρώνουν. Τις προθέσεις τους τις έδειξαν κιόλας τον περασμένο Νοέμβριο, με προληπτικές απεργίες εναντίον της «εμπορευματοποίησης της υγείας».

Οι βδέλλες του δημόσιου ΟΤΕ, της ΔΕΗ, της Ολυμπιακής, του ΟΛΠ κ.λπ. βρήκαν όλες φωλιά στον ΣΥΡΙΖΑ και η παράδοση συνεχίζεται. Η ιδεοληψία του αποβαίνει εις βάρος της κοινωνίας, αλλά και αυτού του ίδιου και της απήχησής του. Δεν πήρε το μάθημα ούτε από την πρόσφατη (3/6) πρωτοφανή κινητοποίηση των επιβατών στο λιμάνι που ακύρωσε την απεργία του ΚΚΕ. Τώρα, πριν ακόμα η κυβέρνηση κάνει συγκεκριμένη πρόταση για το σύστημα υγείας, σπεύδει ο ΣΥΡΙΖΑ να κάνει επίδειξη της αριστεροσύνης του.

Μιας αριστεροσύνης παρωχημένης και αποτυχημένης. 

Τα σοβιετικού τύπου καθεστώτα κατέρρευσαν επειδή απαγόρευσαν την ιδιωτική πρωτοβουλία ως κίνητρο για την παραγωγή.  

Η κομμουνιστική Κίνα αντελήφθη τον κίνδυνο, επέτρεψε την ιδιωτική πρωτοβουλία και σήμερα διεκδικεί από τις ΗΠΑ τον τίτλο του πλανητάρχη. 

Τα ευρωπαϊκά κομμουνιστικά κόμματα αποκήρυξαν τη Σοβιετία και τον κρατισμό, αλλά δεν κατάφεραν να διασωθούν. Ετσι, το μεγαλύτερο κόμμα της ευρωπαϊκής Αριστεράς αναλογικά είναι… ο ΣΥΡΙΖΑ.  

Που σημαίνει ότι...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ανθρώπινα δικαιώματα α λα καρτ

Του ΔΙΟΝΥΣΗ ΓΟΥΣΕΤΗ

Στις 10 Δεκεμβρίου 1948, ο ΟΗΕ υιοθέτησε την Οικουμενική Διακήρυξη Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων με ψήφους 48 υπέρ, 0 κατά και 8 αποχές (τα κράτη του σοβιετικού μπλοκ, η Νότια Αφρική και η Σαουδική Αραβία).  

Είναι σημαντικό ότι καμία από τις χώρες-μέλη του ΟΗΕ δεν ψήφισε εναντίον της Διακήρυξης και ότι ακόμη και αυτές που απείχαν από την ψηφοφορία είχαν συμμετάσχει και συνεργαστεί στις ενδιάμεσες διαδικασίες σύνταξης. Την εποχή που ο κόσμος είχε χωριστεί σε δυτικό και ανατολικό μπλοκ, το να βρεθεί ουσιαστικά ένας κοινός τόπος επί των δικαιωμάτων ήταν τεράστιο επίτευγμα.

Η Οικουμενική Διακήρυξη έχει 30 άρθρα και σε αυτά στηρίζεται όλο το οικοδόμημα της διεθνούς νομοθεσίας για τα ανθρώπινα δικαιώματα.  

Το άρθρο 17 λέει: «Κάθε άτομο, μόνο του ή μαζί με άλλους, έχει δικαίωμα στην ιδιοκτησία. Κανείς δεν μπορεί να στερηθεί αυθαίρετα την ιδιοκτησία του».

Στις προηγμένες χώρες αυτό έχει λυθεί. Το δικαίωμα στην ιδιοκτησία είναι σεβαστό. Αν για λόγους δημοσίου συμφέροντος πρέπει κάποιος να στερηθεί την ιδιοκτησία του, αυτό γίνεται με απόφαση των αρμοδίων οργάνων και ο ιδιοκτήτης αποζημιώνεται στο ακέραιο. Μόνο κάποιοι αντιεξουσιαστές αμφισβητούν αυτό το δικαίωμα, χωρίς όμως κάλυψη από κανένα κόμμα. 

Ομως, στην ανάδελφη χώρα μας δεν καταφέραμε ακόμη να το κάνουμε σεβαστό. Για ορισμένα κόμματα έχει προτεραιότητα όχι η ιδιοκτησία ενός ακινήτου, αλλά η χρήση του. Αν κάποια χρήση λογαριάζεται σημαντικότερη από τη χρήση που κάνει στο ακίνητο ο ιδιοκτήτης του, τότε θα πρέπει να στερηθεί την ιδιοκτησία του χωρίς καμιά αποζημίωση.

Λογαριάζεται από ποιον;  

Μα, από την τομεάρχη Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ, πρώην αναπλ. υπουργό Παιδείας, Σία Αναγνωστοπούλου. 

Οταν ο κ. Χρυσοχοΐδης εκκένωσε το ξένης ιδιοκτησίας, παράνομα κατειλημμένο, κτίριο του «Εμπρός», η κ. Αναγνωστοπούλου τον κατήγγειλε: «Αλλος ένας χώρος πολιτισμού στοχοποιείται από την α-πολιτισμική κυβέρνηση της Ν.Δ.».

Επειδή λοιπόν το κτίριο χρησιμεύει ως «χώρος πολιτισμού», πρέπει κατά την κ. Αναγνωστοπούλου να καταπατούνται τα ανθρώπινα δικαιώματα του ιδιοκτήτη του – όποιος και αν είναι αυτός. Αλλιώς έχουμε «ιδεοληπτικό επαρχιωτισμό» (sic).

Με αντιλήψεις σαν αυτές, η κ. Αναγνωστοπούλου και ο ΣΥΡΙΖΑ...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΛΑΜΟΓΙΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Η κυριαρχία της ευαισθησίας στην χώρα που ψυχοπονά για τα λαμόγια της!

Του ΔΙΟΝΥΣΗ ΓΟΥΣΕΤΗ

Πριν από δύο εβδομάδες έπαυσε οριστικά η δίωξη της καθαρίστριας που πλαστογράφησε τα δικαιολογητικά της για να διοριστεί στο Δημόσιο. 

Η υπόθεση περίμενε το πλήρωμα του χρόνου μέχρι να φτάσει στην παραγραφή, έπειτα από κύκλο τεσσάρων δικών! 

Από την πρώτη καταδίκη, το 2016, είχαν ξεσηκωθεί θύελλες διαμαρτυριών από φιλάνθρωπα και ευαίσθητα άτομα, με πρώτους τους συνδικαλιστές. Το Συνδικάτο Εργαζομένων ΟΤΑ Μαγνησίας οργίστηκε διότι «Αυτοί που αρπάνε το φαΐ απ’ το τραπέζι, καταδικάζουν το δικαίωμα στη δουλειά!». Το Σωματείο Καθαριστριών Μαγνησίας κατήγγειλε την «αστική δικαιοσύνη [που]… καταδίκασε μια γυναίκα που αγωνιζόταν να ζήσει την οικογένειά της».  

Το ρεκόρ της ευαισθησίας το έσπασαν κάποιοι διανοούμενοι: απαίτησαν την αθώωση της κατηγορουμένης, ως περίπτωση θηλυκού Γιάννη-Αγιάννη. Αν η άποψή τους γινόταν δεκτή, θα άνοιγε προφανώς ο δρόμος για την αθώωση του 30% του πληθυσμού που ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας.

Πρόκειται για την κυριαρχία του συναισθήματος πάνω στη λογική. 

Κυριαρχία καταστροφική. Οχι μόνο επειδή καταργεί τον νόμο και εισάγει το χάος και την ατιμωρησία. Αλλά επειδή ακρωτηριάζει και την ίδια την ευαισθησία, αφού της στερεί τη συγκίνηση για την τύχη της άλλης γυναίκας, αυτής που έχασε τη θέση της καθαρίστριας με τρόπο παράνομο και άδικο. Πιθανόν και αυτή να αγωνιζόταν για να ζήσει την οικογένειά της. Και επιπλέον είχε τα τυπικά προσόντα για τον διορισμό. Αλλά αυτή είναι άυλη. Δεν ξέρουμε ποια θα ήταν. Δεν το ξέρει ούτε η ίδια. Και γι’ αυτό δεν μπορεί να χύσει τα δάκρυά της στα ΜΜΕ. Δεν έχει συνδικαλιστική κάλυψη ούτε δικαίωμα ψήφου. Εχει όμως δικαιώματα, που καταπατήθηκαν βάναυσα από τους «ευαίσθητους».

Την υπόθεση αυτή πολλαπλασιάστε την επί χιλιάδες φορές για να πάρετε μια ιδέα για το πού οδήγησε η ευαισθησία μας. 

Οταν οι υποθέσεις ξεπέρασαν τις δυόμισι χιλιάδες, οι πλαστογράφοι κλήθηκαν, αντί απολύσεως, να νομιμοποιήσουν τις θέσεις τους με κάποιες εξετάσεις, κατ’ αναλογία με τους –επίσης χιλιάδες– καταπατητές που κλήθηκαν να νομιμοποιήσουν τα αυθαίρετά τους με κάποια πρόστιμα. 

Και στις δύο περιπτώσεις, δικαιώνοντας τους σπεκουλαδόρους που παίζουν με την ευαισθησία μας.  

Ελπίζω ότι...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Οι βρωμιές του χειμάρρου #MeToo

Του ΔΙΟΝΥΣΗ ΓΟΥΣΕΤΗ

 To 85% των Ελληνίδων έχει δεχθεί σεξουαλική παρενόχληση στην εργασία. Ορθώς, λοιπόν, τόνισαν όλοι οι ομιλητές της «Κίνησης Πολιτών» (11/3) το πόσο θετικά επέδρασε το ελληνικό #MeToo στη γυναικεία απελευθέρωση. Μετά την αρχή που έκανε η Σοφία Μπεκατώρου τον Δεκέμβριο, ακολούθησαν με ορμή χειμάρρου καταγγελίες από γυναίκες και άντρες, που εμψυχώθηκαν να νικήσουν τον φόβο της εξουσίας, του κοινωνικού στίγματος και της απομόνωσης.  

Προσώρας ο χείμαρρος σάρωσε τους χώρους του αθλητισμού, του θεάτρου και ακούμπησε αυτόν των πανεπιστημίων. 

Ο χείμαρρος, όμως, δεν κουβαλάει μόνο νερό. Κουβαλάει και πέτρες και σκουπίδια. Κουβαλάει βρωμιές, γραφικότητες, υπερβολές, κουβαλάει ευκαιρίες γυναικών να εκβιάσουν ή να προβληθούν. 

 Θέλω να σταματήσω σε τρία σημεία, που θίγουν τον δυτικό νομικό μας πολιτισμό και το κράτος δικαίου.

Πρώτον: Το τεκμήριο αθωότητας έχει πολλές φορές παραβιαστεί, με αποκορύφωμα τον χαρακτηρισμό «επικίνδυνος» για καταγγελλόμενο από μία υπουργό ΥΠΠΟ σε πανικό, πριν καν αυτός απολογηθεί.

Δεύτερον: Τιμωρία χωρίς αποδείξεις ενοχής. Ο ίδιος πανικός οδήγησε το ΥΠΠΟ να απολύσει τον αν. καλλιτεχνικό διευθυντή ΚΘΒΕ εξαιτίας αόριστων καταγγελιών. Η δε αντιπολίτευση, μάλιστα, εγκαλεί το ΥΠΠΟ ότι… καθυστέρησε (!).

Τρίτον: Παραβίαση προσωπικών δεδομένων. Από τα ΜΜΕ αποκρύπτεται επιμελώς το όνομα ακόμη και ειδεχθών εγκληματιών μέχρι την καταδίκη τους. Μιλούν για τον «47χρονο» ή την «27χρονη». Στην περίπτωση, όμως, της καταγγελίας της κυρίας Μπεκατώρου, το όνομα του καταγγελλόμενου φιγουράριζε από την πρώτη στιγμή, παρά τις διαμαρτυρίες του.

Το χειρότερο είναι ότι...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΗΦΗΝΟΑΓΡΑΜΜΑΤΟΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Οι αθλιότητες της ΟΛΜΕ

Του Διονύση Γουσέτη

Πολεμοχαρής εμφανίζεται τον τελευταίο καιρό η Ομοσπονδία Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης (ΟΛΜΕ). Πιπιλάει συχνά, σαν τα παιδάκια, τη φράση casus belli και απειλεί με αυτήν θεούς και δαίμονες, και κυρίως την υπουργό Παιδείας.

Casus belli αν μετατεθούν μέλη της κι ας έχουν φύγει οι μαθητές από την περιοχή.  

Casus belli αν η πολιτεία τολμήσει να αξιολογήσει το έργο τους ή αν αλλάξουν τα ωρολογιακά προγράμματα ή αν δεν καταργηθεί το πειθαρχικό συμβούλιο ή αν γίνουν μαθήματα εξ αποστάσεως λόγω κορωνοϊού. 

Απεργούν, αλλά αρνούνται περικοπή των αποδοχών τους, όπως γίνεται στους απεργούς.

Και τώρα εκβιάζουν με αποχή στις εκλογές αντιπροσώπων τους, που θα γίνουν σε λίγες ημέρες, επειδή θα γίνουν Σάββατο και ηλεκτρονικά(!).

Η ΟΛΜΕ διακηρύσσει ότι αντιτίθεται στα ιδιωτικά σχολεία. Ομως, με αυτή την πρακτική της ανακηρύσσεται ευεργέτις τους. Στέλνει εκεί τα παιδιά, συχνά με θυσία των γονιών, όταν απογοητεύονται από το επίπεδο του δημόσιου σχολείου.  

Και όταν η γύμνια τους φαίνεται στους μαθητικούς διαγωνισμούς PISA του ΟΟΣΑ, τι νομίζετε ότι κάνουν; Μήπως αυτοκριτική; Μήπως προσπάθεια βελτίωσης της εκπαίδευσης;  

Οχι, βέβαια. Απλούστατα, ζητούν να… σταματήσουμε να μετέχουμε στους διαγωνισμούς!

Ποια είναι τα όπλα τους στους πολέμους που απειλούν; 

Να απεργούν τις μέρες των εισαγωγικών εξετάσεων, να αρνούνται να διορθώσουν γραπτά, να ωθούν τους μαθητές σε καταλήψεις με αιτήματα αυτά της ΟΛΜΕ (κερδίζουν έτσι την περικοπή αποδοχών που θα είχαν αν απεργούσαν).

Πού βρίσκει η ΟΛΜΕ τη δύναμη να προβαίνει σε τέτοιες αθλιότητες; 

Πρώτον, στα συντεχνιακά συμφέροντα που επιμελώς προστατεύει. Γι’ αυτό και συσπειρώνει γύρω από την αριστερή ηγεσία της ακόμα και την παράταξη της Ν.Δ. 

Δεύτερον, στις εξοντωτικές διαδικασίες εκλογής ηγεσίας, που αποτρέπουν τους πολλούς εκπαιδευτικούς να συμμετέχουν. Γι’ αυτό μάχονται λυσσαλέα τη διευκολυντική ηλεκτρονική ψηφοφορία. 

 Τρίτον και κυριότερο...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟΑΝΑΡΧΟΑΛΗΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Rosa Nera: ο χαρακτήρας των καταλήψεων

Toυ Διονύση Γουσέτη

Η κατάληψη του κτιρίου που εκκενώθηκε πριν από 10 ημέρες έχει τα τυπικά γνωρίσματα του είδους. 

Κατ’ αρχάς δείχνει την αδιαφορία του Δημοσίου για την ιδιοκτησία του. Το δημόσιο Πολυτεχνείο Κρήτης άφησε το κτίριο να σαπίζει 20 χρόνια. Οι αντιεξουσιαστές της Rosa Nera το βρήκαν έρημο και το κατέλαβαν το 2004. Οι παράνομοι «ένοικοι» ηλεκτροδοτούνταν και υδροδοτούνταν συνεχώς, χωρίς αντίδραση.

Στα 16 χρόνια της εξουσίας τους, νομιμοποιούνταν ακόμα και με δικαίωμα λόγου σε συνεδριάσεις του δημοτικού συμβουλίου, ενώ έφτασαν να φτύσουν δημόσια στο πρόσωπο δημοσιογράφο ανενόχλητοι.

Τον Ιούνιο του 2017 ο πρύτανης (σήμερα υφυπουργός Παιδείας) Βασ. Διγαλάκης νοίκιασε το κτίριο σε τουριστική επιχείρηση. Τότε το υπ. Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου να εμποδίσει την ενοικίαση, ανακάλυψε ότι το κτίριο είναι… μνημείο!

Δείχνει το ποιόν των καταληψιών. Ησαν τόσο δημοκρατικοί, ώστε στις συζητήσεις που οργάνωναν δεν μετείχαν μη ταυτισμένοι με τις απόψεις τους. Οχι της Ν.Δ. ή του ΠΑΣΟΚ που είναι «αστικά κόμματα», αλλά ούτε καν του ΚΚΕ. Ενας από τους καταληψίες, που έμενε στο κτίριο από το 2018, «εγκατέλειψε τις σπουδές του στα οικονομικά για να σπουδάσει –μάταια– θέατρο. Εργάστηκε σχεδόν παντού, προσπαθώντας σκληρά να μην αποκτήσει καμιά καριέρα»! Δηλαδή απέκτησε καριέρα διαφωτίζοντας τον κόσμο για τα κακά της ιδιωτικής ιδιοκτησίας και τα καλά της δημόσιας, την οποία λυμαινόταν.
 
Δείχνει ότι ανάμεσα στους «αλληλέγγυους» (ΣΥΡΙΖΑ, αναρχικοί) περιλαμβάνονται τα συνδικάτα εκπαιδευτικών όλης της χώρας, τα οποία «καταδικάζουν την αστυνομική επιχείρηση εκκένωσης» διότι «η κατάληψη έχει πλούσια κοινωνική και πολιτιστική συνεισφορά»! Αυτά τα άτομα καλούνται να μάθουν στα παιδιά ότι η ιδιοκτησία προστατεύεται από το Σύνταγμα και από την Οικουμενική Διακήρυξη του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Τέλος, δείχνει τη χαρακτηριστική αδιαφορία της μεγάλης πλειονότητας. Οι καταληψίες την ερμηνεύουν ως αποδοχή των θέσεών τους, ενώ μάλλον πρόκειται για το αντίθετο: απέχθεια και απαξίωση σε ό,τι δημόσιο. Αν επρόκειτο για ιδιωτική ιδιοκτησία, θα έφταναν μέχρι αλληλοσκοτωμούς αδελφών.

Συμπέρασμα: 

ΝουΔοΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η αβάσταχτη ελαφρότητα ενός υπουργού

Του ΔΙΟΝΥΣΗ ΓΟΥΣΕΤΗ

Δεν θα ασχολούμουν αν επρόκειτο για «μεμονωμένη περίπτωση». Ομως είμαστε και με τη βούλα «οι πιο απείθαρχοι οδηγοί της Ευρώπης» («Κ», 21/6/2018). Τον δε χειρότερο ασυνείδητο εαυτό μας τον δείχνουμε όταν εγκαταλείπουμε το θύμα μας να σπαρταράει στην άσφαλτο και φεύγουμε.  

Ο φόνος της περασμένης Παρασκευής στη Γλυφάδα είναι ένα déjà vu για πολλοστή φορά. Ο θύτης δηλώνει στην Τροχαία: «Δεν κατάλαβα πώς έγινε».  

Κατάλαβε παρά ταύτα ότι έπρεπε να διώξει τη συνοδό του, να μπει στο αυτοκίνητο του φίλου του και να εξαφανιστεί μέχρι να περάσει το αυτόφωρο. 

Κατάλαβε –είχε τον τρόπο του– ότι η αστυνομία, παρότι από τις πινακίδες του αυτοκινήτου τον ήξερε από την πρώτη στιγμή, δεν θα τον αναζητούσε. 

Κατάλαβε και έστειλε στο ενδιάμεσο τη δικηγόρο του να μαζέψει τα στοιχεία που είχε η Τροχαία για να ετοιμάσει την άμυνά του. 

Κατάλαβε και δεν επικοινώνησε ως άνθρωπος με την οικογένεια του θύματος. 

Εν ολίγοις, κατάλαβε ότι η εγκατάλειψη είναι η ενδεδειγμένη κίνηση.

Οι δεκάδες περιπτώσεις παρόμοιας κτηνωδίας δίνουν ένα επαρκές δείγμα της κατακερματισμένης κοινωνίας μας. Κοινωνίας ανθρώπων που βάζουν το τομάρι τους, άντε και της οικογένειάς τους, σε προτεραιότητα απέναντι στους γειτόνους, στον συνάνθρωπο, στην κοινωνία.  

Θα τους συναντήσουμε να εκβιάζουν την κυβέρνηση απεργώντας, με όμηρο όλους εμάς που χρηματοδοτούμε την απασχόλησή τους. 

Θα δούμε 70 άτομα να φράζουν την Πατησίων επειδή νόμος είναι το δίκιο του εργάτη. 

Θα τους παρακολουθούμε να στήνουν οδοφράγματα για να ξαποστείλουν τους πρόσφυγες μακριά από την αυλή τους.

Ωστόσο, αυτό το κλίμα μπορεί να αλλάξει αν οι ταγοί μας το προσπαθήσουν. Απόδειξη, ότι τα καταφέρνουν στον πόλεμο με το κάπνισμα. Ομως, πρέπει να προσπαθήσουν. 

 Αλλά για τον αρμόδιο υπουργό Μεταφορών πέρα βρέχει. Στις 19 του μηνός ξεκίνησε στη Στοκχόλμη η 3η Παγκόσμια Διυπουργική  Συνδιάσκεψη για την Οδική Ασφάλεια. Με συμμετοχή εκπροσώπων από 140 χώρες. Η χώρα μας δεν εκπροσωπήθηκε ούτε σε υπουργικό ούτε καν σε υπηρεσιακό επίπεδο. Είναι η υλοποίηση του ενδιαφέροντος του κ. Κώστα Καραμανλή για τούτη την ελληνική κατάρα.

«Είναι προκλητικό, μια χώρα που για ζητήματα ποδοσφαίρου στέλνει κάθε τόσο κορυφαίο υπουργό στην Ελβετία, να...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ NoυΔοΚΚΕδόπληκτος ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η ασυλία του ΚΚΕ

Του ΔΙΟΝΥΣΗ ΓΟΥΣΕΤΗ

Να περιοριστούμε στα πρόσφατα.  

Στις 24/9 η Πανελλήνια Ναυτική Ομοσπονδία (ΠΝΟ) –βιλαέτι του ΚΚΕ– παραβίασε δικαστική απόφαση που έκρινε παράνομη την απεργία της.  

Στις 25/9 συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ οχυρώθηκαν στην πύλη της COSCO και εμπόδισαν τους εργαζόμενους να πάνε στη δουλειά τους. 

Στις 5/10 στέλεχος του ΚΚΕ δίνει χτύπημα καράτε με το πόδι σε αστυνομικό.  

Επιπλέον, το ΚΚΕ αποκάλεσε «χαφιέ» τον βουλευτή της Ν.Δ. που αποκάλυψε το όνομα του καρατέκα, σαν η ελληνική αστυνομία να ήταν δύναμη κατοχής και όχι δύναμη για την προστασία του πολίτη. 

Πρόκειται για καραμπινάτες παραβιάσεις νόμων, που δεν διάβασα να έχουν επιπτώσεις κατά αυτών που τις παραβιάζουν.  

Επιπλέον, το ΚΚΕ είναι το μόνο κόμμα που αρνείται έλεγχο στα οικονομικά του, παραβιάζοντας τον νόμο και αυτό γίνεται ανεκτό από όλες τις κυβερνήσεις.

Οχι μόνο γίνονται ανεκτές οι παραβιάσεις του νόμου από το ΚΚΕ, αλλά το σύνολο των κομμάτων επανειλημμένα καταψηφίζει στο Ευρωκοινοβούλιο τα εγκλήματα του κομμουνισμού. Συνέβη το 2006, το 2008, το 2009 και εσχάτως τον περασμένο μήνα. Και τις τέσσερις φορές οι «δικοί μας» τοποθετήθηκαν με την ισχνή μειοψηφία στην οποία δεσπόζει η Ευρωπαϊκή Αριστερά. Το πρόσφατο συντριπτικό αποτέλεσμα είναι 535 ψήφοι υπέρ (με μόνο 2 από τους 21 Ελληνες), 66 κατά, 52 λευκά.

Δεν γνωρίζω αν τυχόν κάποιες συναλλαγές κρύβονται πίσω από την περίεργη αυτή ασυλία. 

Γνωρίζω ότι τούτη η συμπεριφορά μάς απομονώνει από μια Ευρώπη που τόσο έχουμε ανάγκη. Μας γελοιοποιεί στα μάτια των Ευρωπαίων πολιτών.

Μεταξύ άλλων αφήνει πολιτικά ακάλυπτους και τους αστυνομικούς, που μοιραία καταφεύγουν στη θαλπωρή της ακροδεξιάς. 

Αποδέχεται δε την άσκηση βίας όταν γίνεται για δήθεν «καλό σκοπό». 

Αλήθεια, με ποιο ηθικό επιχείρημα η Ν.Δ. διώκει τους μπαχαλάκηδες καταληψίες φοιτητές που καταστρέφουν υλικά, οργανωτικά, επιστημονικά τα ΑΕΙ της χώρας; 

Με ποιο ηθικό δικαίωμα διώκει τους καταληψίες αντιεξουσιαστές που παραβιάζουν το δικαίωμα στην ατομική ιδιοκτησία και που κάποιοι από αυτούς παρανομούν στεγάζοντας αταυτοποίητους μετανάστες; 

Με ποιο ηθικό δικαίωμα διώκει τους εβδομαδιαίους εμπρηστές δημοσίων οχημάτων;  

Ολοι αυτοί έχουν την ίδια ηθική με το ΚΚΕ: 

ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Τι είναι το ΕΑΜ;

Του ΔΙΟΝΥΣΗ ΓΟΥΣΕΤΗ

 
«Τι είναι το ΕΑΜ;» τη ρώτησα. 

Η κοπέλα πληροί όλες τις προδιαγραφές ώστε να ανήκει στους πολίτες που υπερασπίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ.

Είναι νέα, πτυχιούχος, αλλά για να επιβιώσει αναγκάζεται να κάνει δύο δουλειές. Επιστρέφει στο σπίτι της κατάκοπη στις 11 το βράδυ και το πρωί πρέπει να ξυπνήσει στις εξίμισι.

«Δεν θυμάμαι τι σημαίνουν αυτά τα αρχικά», μου λέει με αφοπλιστική ειλικρίνεια. «Τα ήξερα όταν έδινα Πανελλαδικές, αλλά μετά πέταξα από το κεφάλι μου όλες τις άχρηστες γνώσεις». 

«Μήπως θυμάσαι τίποτα για τον Εμφύλιο;» επιμένω. 

«Κάτι έχω ακούσει», μου απαντάει. «Εγινε το 1920;».

Η κοπέλα έχει όλο το δίκιο να θεωρεί τα παραπάνω γνώσεις άχρηστες. Η λήθη δημιουργεί χώρο για τους νέους που θέλουν να ζήσουν χωρίς τα μίση του παρελθόντος, ενώ αυτές οι γνώσεις όχι μόνο είναι άχρηστες, αλλά είναι και βλαβερές για όσους δεν μπορούν να τις διαχειριστούν με ωριμότητα και νηφαλιότητα. Το ΕΑΜ και ο Εμφύλιος δίχασαν την ελληνική κοινωνία. Κατέληξαν και τα δύο σε λουτρά αίματος. Το πρώτο λουτρό ήταν στα Δεκεμβριανά και το δεύτερο στον Γράμμο. Είναι χρήσιμο να τα μελετά κανείς, όπως και την υπόλοιπη ελληνική ιστορία, για την εξαγωγή συμπερασμάτων, με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον. Οταν όμως κανείς τα μνημονεύει για να εμπνέεται, τότε είναι βλαβερό διότι έχει το βλέμμα στραμμένο στο παρελθόν, δηλαδή στην αναπαραγωγή του διχασμού και του φανατισμού του παρελθόντος.

Η συνομιλήτριά μου έχει ηλικία 24 χρόνων. Το μέλλον είναι ανοικτό μπροστά της με όλες τις προσδοκίες και τις παγίδες, τα οράματα και τις αγωνίες. Αναζητεί κάτι για να την εμπνεύσει. Κάτι καινούργιο. Μια καινοτομία. Το τελευταίο πράγμα που θα μπορούσε να την εμπνεύσει είναι το ΕΑΜ και ο Εμφύλιος.
 

Γιατί τα γράφω αυτά; 

Μα επειδή στην πρόσφατη πολιτική διακήρυξη του ΣΥΡΙΖΑ διάβασα: «Εμπνεόμαστε… από τη δημιουργία του ΕΑΜ και την Εθνική Αντίσταση... τους δημοκρατικούς αγώνες κατά του μετεμφυλιακού κράτους».  

Είναι δυνατόν ο ΣΥΡΙΖΑ, με αυτά τα ιδεολογικά στερεότυπα, να οικοδομήσει «ένα κόμμα ανοιχτό που να αφουγκράζεται τις πρωτοβουλίες που υπάρχουν στον πολιτισμό, τις πρωτοβουλίες από νέους και γυναίκες»; 

 Και να σκεφτεί κανείς ότι...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Βραζιλία, Βενεζουέλα, Ελλάδα, πολιτισμός

Του ΔΙΟΝΥΣΗ ΓΟΥΣΕΤΗ

Το 2012, ο κ. Τσίπρας πήγε στη Βραζιλία για να διδαχθεί, όπως μας είπε, από την αριστερή της κυβέρνηση πώς η Βραζιλία βγήκε από την «κρίση που την είχαν οδηγήσει ακραίες φιλελεύθερες πολιτικές». Εκτοτε, οι Βραζιλιάνοι απηύδησαν από την ακρίβεια, τη διαφθορά και τη μεγάλη εγκληματικότητα. Το κατόρθωμα της Αριστεράς μετά 15 χρόνια συνεχούς διακυβέρνησης, ήταν να ανεβάσει φέτος στην εξουσία έναν ακροδεξιό. 

Το 2012, επίσης, ο κ. Τσίπρας δήλωνε ότι «η Βενεζουέλα αποτελεί ένα μοντέλο που πρέπει να ακολουθήσουμε ώστε να αφήσουμε πίσω το καπιταλιστικό μοντέλο που κυριαρχεί σήμερα στην Ευρώπη».  

Η δε κ. Δούρου δημοσίευε φωτογραφίες της αγκαζέ με τον Τσάβες. Εκτοτε, οι Βενεζουελανοί εγκαταλείπουν μαζικά τη χώρα. Μόνο στους δέκα μήνες του 2018 εγκατέλειψαν τη χώρα 1,7 εκατ. πολίτες.

Ούτε οι Βραζιλιάνοι είναι φασίστες πρώην αριστεροί, ούτε οι Βενεζουελανοί μετανιωμένοι αριστεροί. Απλώς τους έτυχε να εκλέξουν αριστερές κυβερνήσεις, όπως συνέβη και σε άλλες αναπτυσσόμενες χώρες του κόσμου. Απλώς απέχουν από τον δυτικό πολιτισμό, καμία χώρα του οποίου δεν εξέλεξε ποτέ αριστερή κυβέρνηση. Οσο απέχει και ο κ. Τσίπρας που μας τους προέβαλε για υποδείγματα.  

Την κωλοτούμπα να προσκυνάει τους Δυτικούς την έκανε όχι επειδή υιοθέτησε τον πολιτισμό τους, αλλά για την καρέκλα του. Και αυτό είχε για εμάς τις συνέπειες που υφιστάμεθα. 

 Ωστόσο, ο πολιτισμός του κ. Τσίπρα δεν του ανήκει αποκλειστικά. Ούτε ανήκει αποκλειστικά στην Αριστερά. Το ερευνητικό κέντρο PEW δημοσίευσε πρόσφατα μελέτη με τίτλο «η Ελλάδα ευθυγραμμίζεται περισσότερο με την ανατολική παρά με τη δυτική Ευρώπη».  

Τον δυτικό πολιτισμό τον θεωρούμε εχθρό. Συγγενεύουμε με τον πολιτισμό της Βραζιλίας και της Βενεζουέλας. 

  Οσο διατηρούμε αυτό τον πολιτισμό...

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Μα δεν βλέπετε πόσο μοιάζουν;

Του ΔΙΟΝΥΣΗ ΓΟΥΣΕΤΗ

Εκτοξεύουν εκατέρωθεν επιθέσεις, χαρακτηρισμούς, απειλές. Πρόκειται για ένα καβγά απολίτιστο (οι πολιτισμένοι καβγάδες είναι διαφορετικοί). Και πρόκειται για δύο κορυφαίους υπουργούς της κυβέρνησης Τσίπρα. Ο κ. Κοτζιάς, των Εξωτερικών, και ο κ. Καμμένος, της Αμυνας. Μέσα στον καβγά θυμήθηκαν και οι δύο τα κόμματά τους, το «Πράττω» και τους ΑΝΕΛ αντιστοίχως, και τα παρατάσσουν ως στρατηγοί, έτοιμοι για τη μάχη.


Συμπεριφέρονται σαν να είναι δύο διαφορετικοί κόσμοι. Ο ένας του φωτός, της συνέπειας και της εντιμότητας και ο άλλος του σκότους, που πρέπει να εκλείψει για να δούμε άσπρη μέρα. Στην πραγματικότητα, όμως, μοιάζουν. Και όχι μόνο κατά τον σωματότυπο. Πέρυσι μόλις, ο αρχιτέκτονας της συμφωνίας των Πρεσπών αρνήθηκε να πάει στα Σκόπια με αεροπλάνο διότι το αεροδρόμιό τους ονομάζεται «Μέγας Αλέξανδρος» και θα τον μόλυνε. Οπως ακριβώς θα έκανε και ο κ. Καμμένος


Ο κ. Κοτζιάς διώκει από το 2009 αλύπητα ένα από τα σοβαρότερα περιοδικά της χώρας, το Athens Review of Books, διότι ένιωσε να θίγονται η τιμή και η υπόληψή του επειδή ένας επιστολογράφος τον χαρακτήρισε «γκαουλάιτερ του σταλινισμού». Αποτέλεσμα (και συμβολή του κ. Κοτζιά στην ιστορία της ευρωπαϊκής Δικαιοσύνης) είναι να δικάζεται η ηγεσία του Αρείου Πάγου για κακοδικία. Ωστόσο, όταν ο αντίπαλός του κ. Καμμένος τον χαρακτήρισε εμμέσως κλέφτη, αφού «βουτάει από κονδύλια», η τιμή και η υπόληψή του δεν θίχτηκαν, όπως φαίνεται, αρκετά αφού δεν προέβη σε καμία ενέργεια.


Ο κ. Καμμένος ένιωσε και αυτός να θίγονται η τιμή και η υπόληψή του, αλλά στάθηκε λιγότερο τυχερός. Οι μηνυθέντες Μ. Ξαφά, Χ. Μάκκας, Η. Κανέλλης αθωώθηκαν τελεσίδικα διά βουλεύματος, ενώ ο ίδιος ο κ. Καμμένος καταδικάστηκε για την παροιμιώδη παρότρυνση του «λιντσάρετε τον Πάχτα».


Εκεί όμως που συμπίπτουν εντελώς είναι...

ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ: Το μέτρο της πολιτικής ατιμίας

Του ΔΙΟΝΥΣΗ ΓΟΥΣΕΤΗ

Δ​​ύο μεγάλες πολιτικές ατιμίες του κ. Τσίπρα θυμάμαι από το παρελθόν. 


Η πρώτη ήταν το 2006. Τότε, συνωμοτώντας με τον πρόεδρο του ΣΥΝ Αλ. Αλαβάνο, έπνιξε την υποψηφιότητα του αείμνηστου Μιχάλη Παπαγιαννάκη για δήμαρχο Αθηναίων, παρότι αυτή είχε ήδη εξαγγελθεί στα μέλη του ΣΥΝ. 


Η δεύτερη ήταν το 2015. Τότε, ως πρωθυπουργός, προκήρυξε δημοψήφισμα εναντίον των δανειστών μας, πράγμα που δεν είχε τολμήσει νωρίτερα ο Γιώργος Παπανδρέου. Κέρδισε το δημοψήφισμα και στη συνέχεια «άδειασε» την ψήφο της δικής του πλειοψηφίας και πήγε να εκλιπαρήσει τους δανειστές για να σώσει την καρέκλα του. 


Η τωρινή, όμως, είναι η χειρότερη. Η Ελληνική Ενωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου κατήγγειλε με στοιχεία ότι δύο φορές τον τελευταίο μήνα η Αστυνομία του «αριστερού» ΣΥΡΙΖΑ παρέδωσε Τούρκους φυγάδες με δεμένα χέρια σε ένοπλους μασκοφόρους. Φυγάδες που δήλωναν ότι αναζητούν διεθνή προστασία (άσυλο) στην Ελλάδα επειδή διώκονται από το καθεστώς Ερντογάν. Την είδηση επιβεβαίωσε το τουρκικό πρακτορείο Dogan. Εγινε γνωστό ότι κάποιοι από αυτούς βρίσκονται κιόλας σε τουρκικές φυλακές, ενώ οι υπόλοιποι αγνοούνται.


Το θέμα έλαβε διεθνείς διαστάσεις: κινητοποίηση του ΟΗΕ, του Συμβουλίου της Ευρώπης, του Ευρωπαϊκού κόμματος ALDE. Στην Ελλάδα κινητοποιήθηκε ο Συνήγορος του Πολίτη, ενώ ερωτήσεις υπέβαλαν στη Βουλή το «Ποτάμι», αλλά και 25 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ – ανάμεσά τους έξι πρώην υπουργοί και υφυπουργοί. Οι 25 θυμήθηκαν πόσοι αριστεροί σώθηκαν στο παρελθόν χάρη στη διεθνή προστασία ευρωπαϊκών χωρών και η συνείδησή τους επαναστάτησε.  


Σε αυτούς «απάντησε» –επίσης κατά συνείδηση– ο ΥΠΕΞ κ. Κοτζιάς: απείλησε τον Συνήγορο και συγκρούστηκε με τους «25».  


Τα υπουργεία Προστασίας του Πολίτη, Δικαιοσύνης και Μεταναστευτικής Πολιτικής ένιψαν τας χείρας των. Η αντίδραση του κ. Τσίπρα ήταν ένοχη σιωπή! Ούτε καν μια θεωρητική καταδίκη.


Αυτό είναι το μέτρο της πολιτικής ατιμίας.  


Δείχνει με σαφήνεια...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Τα κακομαθημένα νήπια και το χρέος

Του ΔΙΟΝΥΣΗ ΓΟΥΣΕΤΗ

Τον περασμένο μήνα, ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα απηύθυνε έκκληση για ελάφρυνση του ελληνικού χρέους. 

Ο κ. Σόιμπλε απάντησε ότι όποιος λέει «θα σας ανακουφίσουμε από τα χρέη σας» προσφέρει στην Ελλάδα κακή υπηρεσία. Αυτή η φράση είναι ευθέως προσβλητική για μια χώρα ανεξάρτητη, μέλος της Ε.Ε. Μας αντιμετωπίζει σαν κακομαθημένο νήπιο που δεν γνωρίζει το συμφέρον του: «Μην του δίνεις γλειφιτζούρι, διότι δεν θα φάει το φαγητό του».
 

Ωστόσο, ο κ. Σόιμπλε έχει διπλό δίκιο:  

Από τη μια, παραμένουμε ανίκανοι να αντιμετωπίσουμε το πελατειακό κράτος: πρώτον, έχουμε 716.000 συνταξιούχους κάτω των 65 ετών που κοστίζουν 8 δισ. Δεύτερον, φόρο πληρώνουν μόνο οι μισοί εργαζόμενοι. Οι άλλοι μισοί (4 εκατ.) δηλώνουν εισόδημα κάτω του αφορολόγητου ορίου (8.800 ευρώ). Και η κυβέρνηση τους προστατεύει με «κόκκινες γραμμές» για να μη χάσει τις ψήφους τους. 

Από την άλλη, με το ένα χέρι ζητάμε την επόμενη δόση των δανεικών και με το άλλο ζητάμε να μας χαρίσουν τα δανεικά! Ούτε ο καραγκιόζης δεν κάνει τέτοιους λογαριασμούς.
 

Από την ένταξή μας στην Ε.Ε., δεχτήκαμε σε επιδοτήσεις και δάνεια το απίστευτο ποσό των 1.260 δισ. ευρώ – ήτοι, κάπου επτά ΑΕΠ. Παράλληλα, μας έκαναν τη μεγαλύτερη διαγραφή κρατικού χρέους στην παγκόσμια ιστορία, ύψους 100 δισ. Ομως εμείς συνεχίζουμε να ζητάμε κι άλλα δανεικά. Απειλούμε ότι θα φύγουμε από το ευρώ, αλλά όταν ο κ. Σόιμπλε μας πρότεινε να χρηματοδοτήσει με 50 δισ. την έξοδό μας, τα γυρίσαμε και υπογράψαμε το 3ο μνημόνιο. 

Αυτές οι νηπιακές κουτοπονηριές δημιουργούν σοβαρά ερωτήματα στους εταίρους μας: μέχρι πότε θα δανείζουν και μετά θα χαρίζουν το χρέος;  

Ο κ. Σόιμπλε έχει ακούσει τον υπουργό Επικρατείας Αλ. Φλαμπουράρη να δηλώνει: «Το χρέος είναι αέρας γι’ αυτό και εμείς θα τους πληρώσουμε με αέρα». 

Μπορούν να δεχτούν, αυτός και οι Γερμανοί φορολογούμενοι, να εξοφληθούν με αέρα; 

Μα μήπως η μείωση του χρέους κάνει πιο ελκυστική τη χώρα μας στις ξένες επενδύσεις, όπως ισχυρίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ; 

Πρόκειται για αστείο! Σύμφωνα με γράφημα του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ που δημοσίευσε το «Δίκτυο» της Αννας Διαμαντοπούλου, ως λόγοι που αποθαρρύνουν τις επενδύσεις στην Ελλάδα αναφέρονται...

η πρόσβαση σε χρηματοδότηση, 

η γραφειοκρατία, 

η πολιτική αστάθεια, 

η φορολογική νομοθεσία, 

η διαφθορά, 

οι ανεπαρκείς υποδομές, 

οι εργασιακές σχέσεις, 

ο πληθωρισμός κ.ά. 

Πουθενά όμως δεν αναφέρεται το εξωτερικό χρέος της χώρας.
 

Γιατί λοιπόν η μείωση του χρέους είναι το μόνο για το οποίο μάχεται διαρκώς η κυβέρνηση στη διαπραγμάτευση με τους δανειστές;  

Η απάντηση είναι απλή: 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ: Λιβανωτοί για τον κομμουνιστοφασίστα δικτάτορα μούγκα για το άθλιο καθεστώς του

Του ΔΙΟΝΥΣΗ ΓΟΥΣΕΤΗ

Ο Φιντέλ Κάστρο πέθανε μόλις προχτές Παρασκευή. Αμέσως, σαν έτοιμοι από καιρό, οι λιβανωτοί έφτασαν στον ουρανό.  

Και καλά να τους ακούς από τους αριστερούς που δεν έχουν και σε μεγάλη υπόληψη τις «αστικές αξίες» ή από πολιτικούς αρχηγούς που δεν θέλουν να δημιουργήσουν ρήξεις με μια χώρα για χάρη μιας εχθρικής δήλωσης. Οι Υπόλοιποι όμως; Τα ΜΜΕ; Οι δημοσιογράφοι; Οι αρθρογράφοι (με τιμητική εξαίρεση τον Πέτρο Παπασαραντόπουλο);

Γιατί στα φλύαρα κείμενα τους παρέλειψαν θεμελιώδη χαρακτηριστικά του καθεστώτος του Φιντέλ;

 

-          Παρέλειψαν, ας πούμε, την επινίκια «Δίκη της Νυρεμβέργης» όσων στελεχών του καθεστώτος Μπατίστα δεν μπορέσαν να ξεφύγουν. Με μια μικρή διαφορά από τη «Νυρεμβέργη»: Δικαστές, εισαγγελείς, υπεράσπιση και εκτελεστές ήσαν οι ίδιοι οι επαναστάτες.

 

-          Παρέλειψαν να αναφερθούν στο νεποτισμό και στην εξουσία που μεταβιβάζεται μεταξύ αδερφών χωρίς άλλη διαδικασία, κάτι σαν κληρονομικό δικαίωμα.

 

-          Παρέλειψαν να αναφερθούν στις αντιδράσεις ακόμα και κομμουνιστών, όπως ο Ιταλός Πιέτρο Ινγκράο και ο Πορτογάλος Νομπελίστας Ζοζέ Σαραμάγκου στις κτηνωδίες του καθεστώτος. Άλλοι γνωστοί Αριστεροί, όπως ο Νόαμ Τσόμσκι, ο Εμάνουελ Βάλερσταϊν, ο Έντουαρντ Σαίντ, ο Άριελ Ντόρφμαν η Ναόμι Κλάιν (ο Τσίπρας ξέχασε να τη λιβανίσει τούτη τη φορά) σε κοινή τους ανακοίνωση «Καταδικάζου[ν] τις συλλήψεις πολλών αντιφρονούντων της κουβανικής κυβέρνησης λόγω των μη βίαιων πολιτικών δραστηριοτήτων τους και τις προκλητικά βαριές ποινές φυλάκισης - ορισμένες έφθασαν και τα 28 χρόνια - που τους επιβλήθηκαν ύστερα από μη δίκαιες δίκες» (ΑΥΓΗ 4/5/2003).

 

-          Κυρίως παρέλειψαν να αναφερθούν στο καθεστώς εξαθλίωσης που υποχρέωσε τον Φιντέλ Κάστρο να κάνει φιλελεύθερες μετρρυθμίσεις και τον αδελφό του να έρθει σε συνεννόηση με τις ΗΠΑ

 

Δεν μπορώ να κάνω συστηματική καταγραφή των αθλιοτήτων του καθεστώτος Κάστρο. Παραθέτω όμως ένα άρθρο μου που δημοσιεύτηκε στο ομοφυλοφιλικού προσανατολισμού περιοδικό City Uncovered, τεύχος 67, Απρίλιος 2010. Εκεί, ο αναγνώστης θα διαβάσει για τα κατορθώματα ενός σημαντικότατου και πασίγνωστου στελέχους του καθεστώτος, στην ομοφοβική δίωξη και όχι μόνο. Το όνομά του δεν το αποκαλύπτω παρά στη μέση του άρθρου, διότι αποτελεί όντως μια μεγάλη έκπληξη για όσους αρκούνται στα λιβανιστήρια.

*

Ο βασιλιάς απέθανε για ζει;

 

Με την επικράτηση της επανάστασης στην Κούβα, επικράτησε και η σταλινική αντίληψη ότι η ομοφυλοφιλία είναι παραπροϊόν του παρακμάζοντος καπιταλισμού. 

Ο διευθυντής του τομέα εκπαίδευσης των Επαναστατικών Ενόπλων Δυνάμεων της Κούβας, όπως μας πληροφορεί ο Γρηγόρης Βαλλιανάτος, παρουσιάζει την άνοιξη του 1960 στον Φιντέλ Κάστρο το «Γενικό Σχέδιο Φυλακών». O ίδιος διευθυντής διατάζει τη σύλληψη και φυλάκιση των “acusados ser afeminados y vagos”, των ομοφυλόφιλων, δηλαδή, γνωστών καλλιτεχνών, συγγραφέων κ.λπ., αλλά και αγνώστων, ακόμη και αυτών που αγωνίστηκαν στο πλευρό της Επανάστασης. 

 O γκέι Κουβανός συγγραφέας Ρεϊνάλντο Αρένας αναφέρει σχετικά με τα πρώτα χρόνια της κουβανικής Επανάστασης: «Το στρίμωγμα άρχισε στα σοβαρά. Η φρίκη και η ασχήμια μέρα με τη μέρα αυξανόταν. Αλλά η καταπίεση λειτούργησε σαν ερέθισμα και το σεξ έγινε τρόπος αντίστασης, όπλο ενάντια στο καθεστώς». «Περιττό να σας πω, ότι η Επανάσταση δεν έγινε για όλους…», προσέθεσε λίγο πριν τον συλλάβουν. 

Ο Αρένας κατέφυγε στις ΗΠΑ, αφού υποχρεώθηκε από το κομμουνιστικό καθεστώς να απαρνηθεί δημόσια όλα τα γραφτά του. Πέθανε από AIDS στη Ν. Υόρκη.

 

Στις 23 Φεβρουαρίου 1961, ο παραπάνω διευθυντής αναλαμβάνει καθήκοντα υπουργού Βιομηχανίας. O Φιντέλ συμφωνεί με την πρότασή του για το άνοιγμα τριών ακόμη στρατοπέδων συγκέντρωσης. Σε ένα από αυτά, το Nueva Vida, στο Palos, θα συγκεντρώσουν 500 ανήλικους, έως και μωρά, παιδιά των αντιφρονούντων που είχαν ήδη εκτελεστεί. Επιζήσαντες μαρτυρούν για τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης στα στρατόπεδα, για τα κελιά παραδειγματισμού, γνωστά ως “tostadoras”, τα “gavetas”, κελιά παραδειγματισμού φάρδους 1 μέτρου και ύψους 1,80, ή τα 5 επί 5, όπου σε 22 αιώρες στοιβάζονται 44 κρατούμενοι.

 

Είναι ο ίδιος που θα επεξεργαστεί μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια τον Κανονισμό των Φυλακών και θα καθορίσει επακριβώς τη λίστα βασανιστηρίων. 

Αυτός και μόνο θα υπογράφει τις χωρίς δίκη θανατικές εκτελέσεις... έως το 1962, οπότε οι ευθύνες περνούν σε χέρια άλλων, των οποίων ηγείται ο Pαούλ Kάστρο, αδελφός του Φιντέλ και σημερινός πρόεδρος της Κούβας.

 

Ποιος είναι αυτός ο περιβόητος διευθυντής και αργότερα υπουργός βιομηχανίας;  

Είναι ο...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΕΡΓΑΤΟΠΑΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Σύγχρονοι Σταμουλοκολλάδες πάλι για εμάς θυσιάζονται

Του ΔΙΟΝΥΣΗ ΓΟΥΣΕΤΗ

«​Συμβολική κατάληψη στα γραφεία των ΣΤΑΣΥ από το Σωματείο Εργαζομένων Λειτουργίας Μετρό Αθήνας (ΣΕΛΜΑ)», αναφέρει το ρεπορτάζ («Κ» 23/5). Θα περίμενε κανείς να περιλαμβάνεται αυτονοήτως η σύλληψη του προέδρου της ΣΕΛΜΑ κ. Σπύρου Ρεβύθη. Ματαίως, όμως, αφού η κατάληψη δημόσιας υπηρεσίας έχει παύσει εδώ και πολλά χρόνια να θεωρείται αδίκημα στη δημοκρατία της ασυδοσίας. Αντίθετα, περιλαμβάνονται στο ρεπορτάζ οι συγκλονιστικές εξηγήσεις που έδωσε στο –κρατικό παρακαλώ!– πρακτορείο ειδήσεων ο καταληψίας: « [Η κατάληψη έγινε για] να προστατεύσουμε το δημόσιο αγαθό που λέγεται συγκοινωνίες, εφόσον η κυβέρνηση θέλει να το ιδιωτικοποιήσει και να το κάνει είδος πολυτελείας».

 
Για το καλό μας λοιπόν έγινε η κατάληψη. Οι άνθρωποι θυσιάστηκαν για να μην πέσουν οι συγκοινωνίες στα χέρια των νεοφιλελεύθερων που μας πίνουν το αίμα και γίνουν είδος πολυτελείας, απρόσιτο στους πολίτες. Εχουν ξαναθυσιαστεί τον Γενάρη του 2013 όταν έκαναν κατάληψη (συμβολική και πάλι υποθέτω) του αμαξοστασίου, εμποδίζοντας την έξοδο των τρένων. Επίσης, έχουν ματώσει για χάρη μας στις τζάμπα απεργίες. Χωρίς να χάσουν το μεροκάματο απήργησαν τον Νοέμβρη του 2008 για να μην υπαχθούν στη Συλλογική Σύμβαση Εργασίας της ΓΣΕΕ. Απεργία έκαναν και τον Ιούνιο 2010, για να μην τους γίνουν οι περικοπές σε μισθούς όπως στις υπόλοιπες ΔΕΚΟ. Απεργία και το 2011. Απεργούσαν περιφρονώντας και δικαστικές αποφάσεις που κήρυσσαν παράνομες τις απεργίες τους, χωρίς όμως να υποστούν κυρώσεις. Απεργούσαν ακόμα και για να κάνουν γενική συνέλευση, αφού είναι κουραστικές οι συνελεύσεις εκτός ωραρίου! Και όταν η διοίκηση αποφάσισε, το 2008, να επεκταθεί η λειτουργία του μετρό πέραν του μεσονυκτίου για την εξυπηρέτηση των πολιτών, έδωσαν λυσσασμένη μάχη εναντίον, πάλι για το καλό μας, επειδή σκέφτηκαν ότι η επέκταση του ωραρίου έχει κόστος που θα κάνει το μετρό ελλειμματικό.  

Ξέχασαν βέβαια να δώσουν μάχη όταν πράγματι έγινε ελλειμματικό –το 2009– εξαιτίας προεκλογικών προσλήψεων μουσικών (!), γκρουπιέρηδων (!), αισθητικών (!) και άλλων παρομοίων, που εκτόξευσαν την αναλογία «κόστος μισθοδοσίας προς συνολικά έσοδα», από 48% στο 74%. Μάχη έδωσαν όταν, μετά τις καταγγελίες του (πρώην) Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης, Λέανδρου Ρακιντζή, η κυβέρνηση τους απέλυσε.  

Και πανηγύρισαν όταν ο κ. Σαμαράς τους επαναπροσέλαβε – προεκλογικά και πάλι.  

Και το αυτί των συνδικαλιστών δεν ίδρωσε όταν μέλη του σωματείου τους εισέπρατταν εκατομμύρια από παράνομες πωλήσεις εισιτηρίων. 

Ούτε όταν κουκουλοφόροι επιτέθηκαν σε ελεγκτές του μετρό. 

Ούτε όταν «αγωνιστές» δημοσίευσαν τα ονόματα των ελεγκτών, παρακινώντας σε λιντσάρισμα. 

Ούτε όταν τα τάγματα εφόδου βανδάλισαν τα σπίτια τους, όπως και τα ακυρωτικά μηχανήματα σταθμών. 

 Ας μη βαρυγκομούμε λοιπόν για την ταλαιπωρία που μας περιμένει ακόμα μια φορά χωρίς μετρό.

Ας είμαστε... 

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ - ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΤΗΤΑ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η παρεξήγηση με την πολυπολιτισμικότητα

Toυ ΔΙΟΝΥΣΗ ΓΟΥΣΕΤΗ

Στη Βρετανία, μουσουλμανικά σχολεία καθιστούν υποχρεωτική την μπούρκα. Και όταν οι αρχές αντιδρούν, καταγγέλλονται για θρησκευτικές διακρίσεις και συνήθως υποχωρούν. 

Στη Γαλλία υπήρξε δικαστική απόφαση υπέρ της κλειτοριδεκτομής. Αντίστοιχα, θα έπρεπε να επιτρέπουν και στους Ελληνες να σπάζουν πιάτα όταν «μερακλώνουν».

 

Δεν πρόκειται για την κατακτημένη δυτική ανοχή, που ξεκίνησε το 1685 με την Epistola de Tolerantia του John Locke και διατυπώθηκε νομικά με το άρθρο 10 της Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη της γαλλικής επανάστασης του 1789, κατά το οποίο: «ουδείς επιτρέπεται να ενοχλείται για τις πεποιθήσεις του, περιλαμβανομένων των θρησκευτικών». 

Πρόκειται για τη λεγόμενη «θεωρία της πολυπολιτισμικότητας», που διατυπώθηκε από την Αριστερά με την πτώση της Σοβιετικής Ενωσης (Στ. Ράμφος). Σύμφωνα με αυτήν, μία σύγχρονη κοινωνία πρέπει να δίνει πλήρη δικαιώματα στους ξένους μετανάστες και να σέβεται απολύτως την κουλτούρα τους.  

Αυτή η αριστερή θεωρία όμως αντίκειται στο παραπάνω άρθρο 10, το οποίο συνεχίζει: «...υπό τον όρο η εκδήλωση των πεποιθήσεων να μη διαταράσσει την [...] δημόσια τάξη». Ναι. Η δυτική κουλτούρα θέτει ως όριο της ελευθερίας καθενός το σημείο όπου αρχίζει η ελευθερία του άλλου. Και αυτό το όριο το παραβιάζουν τα «πλήρη δικαιώματα». Ετσι, φέρνουν σε αντιπαράθεση τους μετανάστες με τις κοινωνίες στις οποίες φιλοξενούνται. Διαλύουν τη συνοχή της κοινωνίας. Είναι μια παρεξηγημένη εκδοχή της ανοχής και των δυτικών αξιών.

 

Επειδή οι ΗΠΑ είναι χώρα μεταναστών, δεν υπάρχει εκεί αυτό το πρόβλημα με τους μετανάστες. Ο καθηγητής Τσαρλς Κάπτσαν (Charles Kupchan) χρεώνει τη δυσκολία της μετανάστευσης στην Ευρώπη στο ότι, αντίθετα με τις ΗΠΑ, η κρατική υπόσταση προσεγγίστηκε ιστορικά περισσότερο με εθνικά (ethnic) κριτήρια παρά με κριτήρια πολίτη (civic). Στην Ευρώπη επικρατεί ακόμη η έννοια του «έθνους-κράτους», παρά την υπονόμευσή του από μειονότητες, όπως οι Σκωτσέζοι ή οι Βάσκοι. Τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. αντιμετώπισαν τη συμμετοχή στην Ευρωζώνη, όχι σαν προσπάθεια ενοποίησης της Ευρώπης, αλλά με κριτήριο το «εθνικό συμφέρον» καθενός. Την οικονομική κρίση ομοίως. Συνεχίζουν τον παραλογισμό να έχουν κοινό νόμισμα, αλλά διαφορετικά «εθνικά» υπουργεία Οικονομικών.