Δεν υπάρχει φιλία,με τον εχθρό δεν χαριεντίζεσαι,δεν συζητάς... pic.twitter.com/1KyAwI3peh
— Spirosthe1st (@spirosthe1st) September 11, 2024
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΣΑΡΡΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΣΑΡΡΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΝΕΟΡΑΓΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Δεν υπάρχει φιλία,με τον εχθρό δεν χαριεντίζεσαι,δεν συζητάς...
ΤΟΥΡΚΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΕΟΟΘΩΜΑΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η Πόλη που μας περιμένει
Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ
Στις 29/5/2011, σε ειδική έκδοση της «δημοκρατίας» για την
Κωνσταντινούπολη, δημοσιεύτηκε ένα εξαίσιο κείμενο του αλησμόνητου φίλου
Νεοκλή Σαρρή, ο οποίος κατέγραψε εικόνες και συναισθήματα από μια
επίσκεψή του στη γενέτειρά του:
«Ενα μεγάλο τμήμα όλου αυτού του πανοράματος το έβλεπα να εκτείνεται
μπροστά μου, ενώ ένα άλλο τμήμα το θεωρούσα με τα μάτια της ψυχής μου.
Αναδυόταν από τον μύχιο εαυτό μου, ενστάλαγμα συνείδησης και μνήμης
περίτεχνο και μεγαλειώδες τέχνημα. Μέρα ηλιόλουστη, το βοσπορινό αεράκι
μετέφερε θεσπέσιες και τόσο γνώριμες σε μένα οσμές, ενώ έφθαναν στ’ αυτά
μου σπαράγματα από ήχους από την πολύβουη κοσμόπολη ανάμιχτους με
ανατολίτικες μουσικές και το νωθρό εζάνι του μουεζίνη από κάποιο μιναρέ
στο κάλεσμά του προς τους πιστούς για τη μεσημεριανή προσευχή...
Τα μάτια μου πλημμύρισαν… Ασυγκράτητος ο λυγμός μου, όσος ο πόνος μου
βαθύς και ασίγαστος. Σε παραμυθία πρόστρεξαν οι καλές μου συνάδελφοι, η
Κική Παπούλια με τη Μυρτώ Δραγώνα [...]. Αλλά ο πόνος ήταν αξεπέραστος.
Είναι απαίσια και η σκέψη ακόμη να είσαι τουρίστας στον δικό σου τόπο,
τον οποίο αποχωρίστηκες δίχως τη θέλησή σου».
Η Μητρόπολη
«Γι' αυτούς, καθετί που έχει σχέση με την ιστορική μνήμη του γένους
μας είναι μαύρη αντίδραση και στείρος “εθνικισμός”. Στο σκοτισμένο τους
μυαλό το μικρόνοο, και στη στενόκαρδη μικροψυχία τους και την
πολυπολιτισμική μωρία τους, τυφλωμένοι από το πάθος και τη βλακεία τους
(να μη πω τίποτε άλλο), δεν ξέρουν τι μπορεί να σημαίνει η
Κωνσταντινούπολη για κάθε Ρωμηό, συνειδητό και ασυνείδητο Ελληνα. Είναι
τόσο αγράμματοι ιστορικά και συναισθηματικά βαθειά νυχτωμένοι, που ούτε
μπορούν να τη συλλαβίσουν. Στην πραγματικότητα είναι μια προσπάθεια για
εθνική λοβοτομή, για πολιτικό και πολιτιστικό αυτοχειριασμό ταυτόχρονα.
Λησμονείται σήμερα σκόπιμα ότι η Μητρόπολη του γένους μας ήταν από τα
βάθη της Ιστορίας η Κωνσταντινούπολη. Και όπως παρατηρεί η Ελένη
Αρβελέρ, οι Ελληνες είμαστε το μόνο βαλκάνιο έθνος που έγινε ανεξάρτητο
κράτος δίχως την πρωτεύουσά του».
Η ΑΧΙΛΛΕΙΟΣ ΠΤΕΡΝΑ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ ΣΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ
ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Του ΝΕΟΚΛΗ ΣΑΡΡΗ
(Στη μνήμη του...)
Δύο χρόνια μετά την εισβολή των τουρκικών στρατευμάτων στην Κύπρο, η Άγκυρα πίστευε ότι είχε «λύσει» το κυπριακό πρόβλημα και πως ήταν ζήτημα χρόνου η ελληνική πλευρά να το «χωνέψει».
Σειρά είχαν το πλέγμα των υπολοίπων ζητημάτων που θεωρούσαν ότι ήταν σε εκκρεμότητα, δίδοντας άμεση προτεραιότητα στο Αιγαίο, για το οποίο κάτω από το πρόσχημα της χάραξης της υφαλοκρηπίδας του (στο οποίο με τον χρόνο προστέθηκαν και οι θεωρίες των «γκρίζων» ζωνών) υπέβοσκε η ίδια με την Κύπρο στοχοθεσία: μια ιδιότυπη ελληνοτουρκική συγκυριαρχία με βαρύνουσα σ’ αυτήν την τουρκική επικυριαρχία επί του συνόλου, κατά τον τύπο «τα δικά μου δικά μου και τα δικά σου δικά μας».
Ουσιαστικά επρόκειτο για έκδηλη αναβίωση της οθωμανικής θέασης των σχέσεων που προκύπτουν από τη δομή εξουσίας του ιστορικού αυτού τύπου, ο οποίος, όπως θα εξηγήσουμε στη συνέχεια, έμεινε όπως φαίνεται αμετάβλητος όχι μόνο σε επίπεδο πολιτικό, αλλά και σε επίπεδο κοινωνικών αναπαραστάσεων των Τούρκων, εθνικών στερεοτύπων και συγκρότησης της βασικής ή θεμελιακής προσωπικότητάς τους, για να χρησιμοποιήσω όρους Κοινωνικής Ψυχολογίας, προκειμένου να με κατανοήσει, πιστεύω, και η κ. Θάλεια Δραγώνα ως ειδική!
Το απογοητευτικό αυτό τοπίο είχε όμως ένα δυο αχίλλειες πτέρνες, τις οποίες μπορούσε να διακρίνει ένα προσεκτικό μάτι και οι οποίες φαίνονταν έμμεσα αλλά σαφώς από τις ίδιες τις ίδιες τις τουρκικές πηγές από τις οποίες προέκυπτε ο όλος σχεδιασμός.
Ο Τουράν Γκιουνές ειδικά, πέραν των όσων ανέφερα, μου εξήγησε διά μακρών τους λόγους για τους οποίους η Τουρκία φοβάται και προσπαθεί όπως αποφύγει τη διχοτόμηση στην Κύπρο.
Είχε μάλιστα, με τη θυμοσοφία που τον χαρακτήριζε, σχεδιάσει και τι μπορούσε να συμβεί στην περίπτωση διαμελισμού της Μεγαλονήσου.
Στο τμήμα το οποίο θα περιερχόταν στην Ελλάδα θα ήταν δυνατόν να εγκατασταθούν, για παράδειγμα, βαλλιστικά οπλικά συστήματα τα οποία να απειλούσαν και την κεντρική ακόμη Μικρά Ασία (εάν κανείς μελετήσει το περισπούδαστο σύγγραμμα του σημερινού υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου «Στρατηγική σε Βάθος», θα διαπιστώσει τον φόβο που προκάλεσε στην Άγκυρα η πιθανότητα εγκατάστασης των πυραύλων S300 στην Κύπροανάλογη ενέργεια προς εκείνη του Μακαρίου που απετράπη το 1964, γεγονός που τον είχε κάνει γνωστό ως «Κάστρο της Μεσογείου»).
Έτσι η Τουρκία, κατά τον Γκιουνές, «στοχεύει στον έλεγχο ολοκλήρου της Κύπρου». Η πρόθεσή της αυτή δεν έχει άμεση σχέση με την ύπαρξη των Τουρκοκυπρίων, αλλά σχετίζεται με τα ευρύτερα συμφέροντά της στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.
Άλλωστε και ο Νταβούτογλου σήμερα, στο ίδιο σύγγραμμά του, προκλητικά αναφέρει πως «και αν δεν υπήρχαν Τούρκοι στην Κύπρο», η πολιτική της Τουρκίας έναντι αυτής θα ήταν η ίδια, δεδομένου ότι διακυβεύονται (τα ηγεμονικά της) συμφέροντα στην ευρύτερη γεωστρατηγική περιοχή και προς επίρρωση του ισχυρισμού του τονίζει ότι το ίδιο συμβαίνει με τα νησιά του Αιγαίου τα οποία «κατέχει η Ελλάδα», όπως είναι η Δωδεκάνησος, στην οποία, αν και δεν διαβιούν πλέον ενάριθμοι Τούρκοι, η Τουρκία επιδεικνύει (ή πρέπει να επιδείξει) το ανάλογο προς την Κύπρο ενδιαφέρον.
Με βάση τα παραπάνω στόχος της Τουρκίας είναι ο έλεγχος της Κυπριακής Δημοκρατίας, δηλαδή η μετατροπή της σε ελεεινό ανδρείκελο της Άγκυρας.
Πώς όμως μπορεί λοιπόν να συμβεί αυτό;
Εις Μνήμη ενός σπάνιου Καθηγητή, Δασκάλου των Δασκάλων
Της ΦΑΝΟΥΛΑΣ ΑΡΓΥΡΟΥ
Απεβίωσε στις 01.17 του Σαββάτου 19 Νοεμβρίου 2011 μετά από μεγάλη πάλη με την ασθένεια ο ακούραστος μαχητής της Γνώσης Δρ. Νεοκλής Σαρρής. Η νεκρώσιμη ακολουθία του θα τελεστεί τη Τρίτη 22 Νοεμβρίου 2011 και ώρα 15.00 στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών.
Τον μεγάλο αυτό καθηγητή συνάντησα για πρώτη φορά πριν πολλά χρόνια, αρχές της δεκαετίας του 1990 και η πρώτη μας συνάντηση ήταν στη Πλατεία Συντάγματος στην Αθήνα.
Είχε μάθει ότι ετοιμαζόταν το δεύτερο μου βιβλίο « Έτσι Κατέστρεψαν την Κύπρο» από την εφημερίδα Σημερινή (Συγκρότημα ΔΙΑΣ) στην Κύπρο. Είχαμε μάλιστα μιλήσει και για να έγραφε το πρόλογο του βιβλίου, κάτι που δεν έγινε δυνατό εφόσον ενδιαφέρθηκε τότε τόσο ζεστά ο Μακαριότατος Αρχιεπίσκοπος Κύπρου κ.κ. Χρυσόστομος ο Α’.
Πολλές φορές συζητήσαμε και ανταλλάξαμε απόψεις για τα βρετανικά έγγραφα και την τουρκική πολιτική που πάντα ήταν και το κύριο θέμα των συναντήσεών μας. ΄Ηταν μια πηγή σπάνιας γνώσης και αντίληψης, λεπτομερειών που ελάχιστοι εντοπίζουν. Όπου κρύβονται και τα σοβαρότερα στοιχεία στις εξωτερικές πολιτικές άλλων χωρών (εκτός των δικών μας δυστυχώς),
Δεν προάγει τη φιλία των λαών η απήχηση των τουρκικών σίριαλ
Του Νεοκλή Σαρρή
Υπάρχουν δύο τύποι ελληνοτουρκικής φιλίας:
Η πρώτη δοκιμάστηκε το 1930 επί Βενιζέλου, αφού προηγουμένως εξασφαλίσθηκε η ελληνική κυριαρχία στο Αιγαίο με αντίτιμο τις αποζημιώσεις στους πρόσφυγες από τη Μ. Ασία.
Η δεύτερη, αυτή η περίεργη κατάσταση που ζούμε τελευταία, όπου δίχως να έχει λυθεί οποιαδήποτε διαφορά, οι δύο χώρες προχώρησαν σε διαχύσεις, προφανώς σε επιβεβαίωση της διάγνωσης από ξένα κέντρα εξουσίας ότι το πρόβλημα είναι «ψυχολογικό».
Συνεπώς θα έπρεπε πάση θυσία να θεραπευτεί το «χτικιό» που κατατρώγει τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και το οποίο προκύπτει από τη βαριά κληρονομιά που επάγει στους δύο λαούς η Ιστορία και οι βιωθείσες από αυτή αρνητικές καταστάσεις. Ουσιαστικά το εγχείρημα αφορούσε μόνο την Ελλάδα, δεδομένου ότι έπρεπε να διαμορφωθεί η κοινή της γνώμη, προκειμένου να δεχτεί λύσεις δυσμενείς, που θα νομιμοποιούσαν τετελεσμένα. Στη σωρεία μέτρων που αποφασίσθηκαν, όπως το ξαναγράψιμο και κακότεχνη ψιμυθίωση της Ιστορίας, προ πενταετίας επιστρατεύθηκε και η τηλεόραση με γενναίες επιχορηγήσεις σειρών.
Στο πλαίσιο του προγράμματος αυτού, γυρίστηκαν δύο σειρές στην Τουρκία.
Η πρώτη ήταν remake μιας παλιάς ταινίας, της οποίας το θέμα εκτυλισσόταν στα χρόνια της ελληνικής κατοχής της Ιωνίας, όπου η θυγατέρα ενός Ελληνα συνταγματάρχη ερωτεύεται έναν κεμαλικό «καϊμακάμη». Το σίριαλ αποσκοπούσε να καταδείξει ότι οι Ελληνες δεν είναι πάντα οι κακοί, αλλά υπάρχουν καλοί και κακοί και στις δυο πλευρές. Φυσικά, οι ελληνικοί σταθμοί δεν τόλμησαν να προβάλουν τη σειρά, αφού ήταν σαφώς μειωτική για την ελληνική πλευρά.
Το δεύτερο προβλήθηκε στην Τουρκία με τον τίτλο «Yabanc damati» (Ξένος γαμβρός), στα ελληνικά «Τα σύνορα της αγάπης». Η υπόθεση αφορούσε τον γάμο μιας κόρης μπακλαβατζή από τη ΝΑ Τουρκία με γιο Ελληνα εφοπλιστή. Η κόρη όμως καταβλήθηκε προσπάθεια να είναι κουρδικής καταγωγής, όπως η προφορά των ηθοποιών μαρτυρούσε, ώστε να μην τρωθεί το γόητρο των Τούρκων τηλεθεατών!
Και μετά, το ελληνικό τηλεοπτικό τοπίο κατακλύστηκε από τουρκικά σίριαλ. Τι κοινό πολιτιστικό στοιχείο έχουν ελληνική και τουρκική κοινωνία; Η Ηρώ Κισσανδράκη, που εκπόνησε υπό την εποπτεία μου διδακτορικό, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το μόνο κοινό πολιτισμικό στοιχείο που είναι εμφανές είναι η βασκανία και το μάτιασμα/ξεμάτιασμα και αυτό απόληξη της βυζάντιας «βασκανίας».
Αλλού όμως ελλοχεύει η εξήγηση της υψηλής τηλεθέασης: Είναι η αναζήτηση μιας χαμένης αξιολογίας της ελληνικής κοινωνίας, που τη βρίσκει κανείς στις παλιές ταινίες. Το κίνητρο λοιπόν είναι μάλλον η νοσταλγία μιας χαμένης για πάντα εποχής, παρά οτιδήποτε άλλο...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
