Αύγουστος της συνύπαρξης

Από τον ΓΙΩΡΓΟ ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟ

Γλυκαίνει μέσα στον Αύγουστο η θηριωδία του καπιταλισμού.

Υποχωρεί, μες στις δροσερές του μέρες και τις ζεστές του νύχτες, ο προτεσταντισμός που μας έχει κυριέψει, αυτός που μας είχε οδηγήσει στην αχαλίνωτη κατανάλωση, στην υπερτροφία του εγωισμού, στη χυδαία ματαιοδοξία, στη χαυνωμένη τιποτέλεια της ευδαιμονίας.

Συγκρουόμενες πένες: Περι σχολικών συγχωνεύσεων

Συγχωνεύσεις και κοινή λογική στο Δημόσιο

Tου Σεραφειμ Κωνσταντινιδη

serkon@otenet. gr

Γονείς και κυρίως εκπαιδευτικοί από γυμνάσιο στα βόρεια προάστια της Αθήνας διαμαρτύρονταν πριν από λίγες μέρες για τη συγχώνευση σχολείων που ανακοινώθηκε προχθές. Το «πρόβλημά τους» ήταν να μην κλείσει το σχολείο που είχε, στις τρεις τάξεις του, 46 μαθητές και 15 εκπαιδευτικούς, μια σχέση διδασκόντων με μαθητές που είναι παγκόσμιο ρεκόρ. Και είχαν το θράσος να διαμαρτύρονται.

Ο γειτονικός δήμος, με το γυμνάσιο του οποίου συγχωνεύτηκε τελικά το σχολείο, είναι δίπλα και δεν πρόκειται για ορεινές κοινότητες που δεν συνδέονται με οδικό δίκτυο. Τελικά, η περίπτωση δεν ήταν η μοναδική, καθώς το 30% των γυμνασίων που συγχωνεύονται είχαν λιγότερους από 35 μαθητές…

Το θέμα δεν είναι ασήμαντο. Βρίσκεται στην καρδιά του προβλήματος που αντιμετωπίζει η ελληνική οικονομία. Το πραγματικό πρόβλημά μας δεν είναι η διόγκωση του δημόσιου χρέους ούτε η δυσκολία, ίσως και αδυναμία, να εξυπηρετηθεί. Αυτό είναι αποτέλεσμα μιας μακράς παράδοσης. Το πρόβλημα είναι ότι ακόμα και μετά τις διευκολύνσεις, τη μείωση επιτοκίου και την επιμήκυνση της διάρκειας του δανείου, απομένει η δύσκολη δουλειά: Η βελτίωση της παραγωγικότητας…

Ενίσχυση της παραγωγικότητας γίνεται με δύο τρόπους:  

Ο πρώτος είναι να κερδίσουμε αποτελεσματικότητα, δηλαδή να περιοριστούν οι πόροι που διαθέτουμε για να προκύψει ένα αποτέλεσμα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, να μην απαιτούνται σε σχολείο 15 καθηγητές για 46 παιδιά, σαν να κάνουν ιδιαίτερα… Ούτε ενοίκιο και άλλα έξοδα για σχολείο που δεν χρειάζεται.

Ο δεύτερος τρόπος για να βελτιωθεί η παραγωγικότητα είναι να αυξηθεί ό όγκος των προϊόντων ή υπηρεσιών που παράγεται και συνεπώς η αξία των παραγομένων. Θα ήταν αποδεκτό να υπάρχει το γυμνάσιο αν στο κτίριο, που είχε ενοικιαστεί έναντι 10.000 ευρώ τον μήνα, διδάσκονταν 120 μαθητές, από τους 15 καθηγητές.

Η συγχώνευση σχολείων είναι από τις ελάχιστες πρωτοβουλίες που έχουμε δει έως τώρα και απαντούν ουσιαστικά στην κρίση. Θα έχουμε 1.056 σχολεία λιγότερα, καθώς συγχωνεύονται 1.933 και προκύπτουν 877 νέα, από το σύνολο των 16.000 σχολικών μονάδων της χώρας. Και αυτό ενώ το όριο μαθητών ανά τάξη παραμένει στα 25 παιδιά, χαμηλότερο από πολλά ιδιωτικά σχολεία.

Η αντιμετώπιση της σημερινής κρίσης δεν μπορεί να γίνει με ακόμα μεγαλύτερη αύξηση φόρων, ούτε μόνον με αποκρατικοποίηση, ούτε ελπίζοντας ότι η πλήρης χρεοκοπία θα συνεχίσει να αποκλείεται επειδή δεν το αντέχουν οι άλλες χώρες! Προφανώς δεν υπάρχουν κρατικοί πόροι για να αυξηθούν οι επενδύσεις, ώστε να αντιστραφεί η ύφεση της οικονομικής δραστηριότητας που παρασύρει στον πάτο το βιοτικό επίπεδο.

Η ουσιαστική διέξοδος είναι η βελτίωση της παραγωγικότητας και ιδιαίτερα στον δημόσιο τομέα, όπου υπάρχουν μεγάλα περιθώρια, αρκεί να αναληφθούν οι κατάλληλες πρωτοβουλίες. Αλλωστε, είναι τόσο μεγάλα τα περιθώρια βελτίωσης της παραγωγικότητας που δεν χρειάζονται επαναστατικά μέτρα ούτε μεγάλες επενδύσεις, απλά να επικρατήσει η κοινή λογική…

Λογιστικές συγχωνεύσεις

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΥ

Οι περισσότεροι πολίτες έχουν πεισθεί ότι η λογική των συγχωνεύσεων των σχολείων είναι καθαρά λογιστική και, ταυτοχρόνως, βαθύτατα αντιπαιδαγωγική άμα τε και αντιπολιτισμική.

Σ' αυτό συνηγορούν η επιπολαιότητα των εγκυκλίων του υπουργείου Παιδείας και η προχειρότητα στην επιλογή των συγχωνεύσεων ή και κατάργησης ακόμη ολόκληρων σχολικών μονάδων σε ιδιαίτερα ευπαθείς περιοχές της χώρας.

Πώς έγινε αυτή η επιλογή; Οχι βέβαια ύστερα από συζητήσεις των ιθυνόντων του υπουργείου με τους εκπροσώπους των τοπικών κοινωνιών (δασκάλους, καθηγητές, γονείς, μαθητές). Εστάλησαν, απλώς, ένας-δυο περιφερειακοί διευθυντές σε γεωγραφικά διαμερίσματα, συνέταξαν μια έκθεση χωρίς να ρωτήσουν κανέναν και την απέστειλαν στο υπουργείο το οποίο, απ' ό,τι φαίνεται, την αποδέχτηκε ασμένως.

Κι έτσι η μήνις όσων αντιδρούν στρέφεται κατά των κρατικών αυτών υπαλλήλων και όχι εναντίον της κρατικής κυβερνητικής πολιτικής, με κίνδυνο μάλιστα να λιντσαριστούν αυτοί οι ένας-δύο περιφερειακοί διευθυντές (έχουν ατομική ευθύνη, αλλά όχι την κύρια). 

Ισχυρίζονται οι αντιδρώντες ότι αυτοί οι διευθυντές εξυπηρετούν σκοπιμότητες, οικογενειακούς-συντεχνιακούς σκοπούς. Ισως να 'ναι έτσι· χάνουν όμως κατ' αυτόν τον τρόπο το βασικό επιχείρημά τους, ότι δηλαδή οι συγχωνεύσεις είναι ένα ακόμη πλήγμα μετά τον «Καλλικράτη» στο κύτταρο της Δημοκρατίας (λέμε, τώρα), στην Τοπική δηλαδή Αυτοδιοίκηση. Οτι έχουν καταφέρει(;) να εξομοιώσουν την κρατική με την τοπική αυτοδιοίκηση, αφήνοντας έτσι ελάχιστο χώρο σε δημοκρατικούς θεσμούς, στη συμμετοχή δηλαδή των πολλών εκεί όπου λαμβάνονται οι αποφάσεις για το μέλλον τους.

Οντως, η τεχνοκρατική αντίληψη των κυβερνώντων, η γιγάντωση των σχολείων έχουν καταστροφικές συνέπειες σε πολλές γεωγραφικές περιφέρειες. Κάθε χωριό, κάθε οικισμός οφείλει να έχει τη δική του, αυτόνομη λειτουργία και ας ισχυρίζονται οι «ειδήμονες» ότι αυτά δεν είναι λειτουργικά. Εξάλλου η συγκέντρωση της εκπαίδευσης σ' ένα σημείο που υποτίθεται εξυπηρετεί δέκα-δεκαπέντε χωριά (ή σχολεία στα αστικά μέρη) εγκυμονεί δυσλειτουργίες, αλλά και κινδύνους σε ό,τι αφορά τη μεταφορά των μαθητών (παγετοί, έλλειψη συνοδών, γιατρών και πολλών ακόμη που κρύβει αυτή η νέα πραγματικότητα που θέλουν να «δημιουργήσουν»).

Αλλά τι είναι όλα αυτά μπροστά στην «κατάκτηση» της γνώσης, όπως επαίρονται οι φωστήρες της κυβέρνησης; Στα μεγάλα σχολεία -λένε- οι μαθητές έχουν πρόσβαση στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, στις ξένες γλώσσες, στον αθλητισμό (χώροι άθλησης, γυμναστήρια, όργανα κ.λπ.), στην τέχνη (χορός, μουσική, θέατρο κ.λπ.) και σε πολλά άλλα που δοξάζουν τον τεχνικό πολιτισμό. Και ας «συνωστίζονται» έως σαράντα οι μαθητές στην κάθε αίθουσα, ας χάνουν οι εκπαιδευτικοί τις θέσεις τους, ας ερημώνουν τα χωριά (κυρίως), ας μην ακούγονται παιδικά γέλια στην ερημιά της υπαίθρου... τα έσοδα του κράτους να αυξηθούν (να μας πουν και κάνα «μπράβο» οι αφέντες της τρόικας).

Είναι, όμως, βέβαιο ότι το υπουργείο θα προβεί σε πολλές αναθεωρήσεις όταν αντιληφθεί το μέγεθος του εγκλήματος που υποκρύπτουν οι συγχωνεύσεις, ειδικά σε ορεινές περιοχές, όπου καταργούνται (!) γυμνάσια και λύκεια, διώχνοντας το εργατικό δυναμικό των νέων αγροτών, ερημώνοντας έτσι ακόμη περισσότερο την περιφέρεια της χώρας. 

Αλλως, θα βρεθεί αντιμέτωπο με την οργή των γονέων και με άλλες απρόσμενες εξελίξεις, ενταγμένες στο πλαίσιο της γενικότερης αγανάκτησης απέναντι στην κυβερνητική πολιτική (σε όλους τους τομείς). Αλλά αυτά συμβαίνουν όταν δεν υπάρχει διάλογος, όταν η κυβέρνηση αποφασίζει ερήμην των πολιτών της, όταν τους αντιμετωπίζει σαν υπηκόους.

Η ΚΕΡΑΤΕΑ και 2 ακόμα "πένες" που "συγκρούονται" στους δρόμους της...

Μια ακόμα "σύγκρουση" ανάμεσα σε δυο δυνατές πένες με "πεδίο μαχής" την Κερατέα.  Ανεξάρτητα απο τα όποια συμπεράσματα βγάλετε,  και τις προσωπικές σας απόψεις ,  πιστεύω οτι οτι θα συμφωνείτε πως όπου ειναι δυνατόν οι αντίθετες απόψεις αξίζει να παρουσιάζονται μαζί...

Οι χειροκροτητές της ανομίας

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

Ξεχείλωσαν πάλι οι αριστερές αναλογίες. Αυτή τη φορά για το θέμα της Κερατέας. Ανασκαλεύτηκαν μνήμες της Λωρίδας της Γάζας. Ακούστηκαν διάφορα περί κατεχομένων. Αλλοι συνέκριναν τις συγκρούσεις στην Κερατέα με όσα συμβαίνουν στην πλατεία Ταχρίρ του Καΐρου και οσονούπω θα προκύψουν από τα γεροντοπαλίκαρα της μεταπολίτευσης που θα συνθηματολογούν «Βιετνάμ, Κερατέα, Παλαιστίνη, ΧΥΤY δεν πρόκειται να γίνει».

Υπάρχει όμως μια μικρή διαφορά μεταξύ Κερατέας και Γάζας, που οι αριστεροί κάθε απόχρωσης μονίμως αποσιωπούν. Δεν αναφερόμαστε μόνο στην κατοχή από ένα ξένο έθνος, αλλά στο γεγονός ότι οι κάτοικοι της Παλαιστίνης δεν συμμετέχουν στο Κοινοβούλιο του Ισραήλ για να αντιπαλέψουν δημοκρατικά τις απόψεις τους και στο τέλος να αποδεχθούν τα όποια αποτελέσματα της διαδικασίας. Επίσης, στο Κάιρο δεν υπάρχει Συμβούλιο της Επικρατείας για να προσφύγουν με δημοκρατικό τρόπο οι κάτοικοι κατά του καθεστώτος. Υπάρχει δικτατορία.

Στην Ελλάδα, οι κάτοικοι της Κερατέας και των άλλων περιοχών εξήντλησαν τα δημοκρατικά μέσα και αρνούνται τον δημοκρατικό κανόνα. Προσέφυγαν πολλάκις στο Συμβούλιο της Επικρατείας και αυτό, παρ’ όλο που δεν φημίζεται για οικοκτονικές διαθέσεις, έδωσε το πράσινο φως να προχωρήσουν τα έργα. Οι κάτοικοι της Κερατέας μπορούν να διαφωνούν με την απόφαση. Εχουν κάθε δικαίωμα. Μπορούν ακόμη και να την υβρίζουν. Κι αυτό δικαίωμά τους, είναι. Δεν μπορούν, όμως, παρά να την εφαρμόσουν. Ο σεβασμός στον δημοκρατικό κανόνα λέει ότι μπορείς να διαφωνείς με τους νόμους, μπορείς να τούς χαρακτηρίζεις όπως θες, αλλά δεν μπορείς να τους καταλύεις με οδοφράγματα και εμπρησμούς.

Αφορμή για την τελευταία ανάφλεξη ήταν η έρευνα των αστυνομικών στα σπίτια κάποιων υπόπτων για εμπρησμούς, εμπρησμοί που είναι σύνηθες φαινόμενο στην περιοχή. Δεν γνωρίζουμε με ποια στοιχεία ο εισαγγελέας εξέδωσε το ένταλμα ερεύνης, αυτό που ξέρουμε είναι ότι η διαδικασία έγινε νομότυπα. Αν τα στοιχεία ήταν ψευδή ή ανακριβή υπάρχουν τα δικαστήρια να το κρίνουν. Το σίγουρο είναι ότι οι τακτικές φαρ-ουέστ, όπου οι κάτοικοι μαζεύονται έξω από τα αστυνομικά τμήματα για να απελευθερώσουν ή να λιντσάρουν κάποιους κρατούμενους πρέπει να παταχθούν με τον πιο άμεσο τρόπο. Τα εντάλματα έρευνας ή σύλληψης δεν βγαίνουν ύστερα από λαϊκές συνελεύσεις· υπάρχουν κανόνες δικαίου και μέρος αυτών των κανόνων είναι η προσβολή τους διά της δικαστικής οδού.

Αυτό όμως που αναδεικνύεται και στην υπόθεση της Κερατέας είναι ο ευρύτερος κύκλος των χειροκροτητών κάθε ανομίας σ’ αυτόν τον τόπο. Πέρα από το ΚΚΕ που θέλει να γκρεμίσει τον παγκόσμιο καπιταλισμό διά της ανυπακοής στην Ελλάδα, υπάρχουν κι όλα εκείνα τα τζάνκια της μεταπολίτευσης που φτιάχνονται με όρους όπως «αντίσταση», «ωμή αστυνομική καταστολή», «χούντα», «κατοχή» κ.λπ. Αυτός ο κύκλος των χειροκροτητών κάθε ανομίας, που λειτουργούν όπως οι χρήσιμοι ηλίθιοι της ΕΣΣΔ κατά τον Ψυχρό Πόλεμο, θα πουν τα πάντα για έχουν τη δόση τους. Ξεχνούν όμως ότι η ανομία χτυπά και την πόρτα τους. Αν οι νόμοι και οι αποφάσεις των δικαστηρίων δεν εφαρμόζονται κάπου -ας μην γελιόμαστε- δεν πρόκειται να εφαρμοστούν παντού. Και τότε θα ισχύσει ο υπέρτατος νόμος της ζούγκλας...

Ο φάρος της Κερατέας

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΥ

Στην Κερατέα πια δεν έχουνε ζωή... Τους την σμπαράλιασαν οι κατασταλτικές δυνάμεις του χυδαιοαβυσσαλέου ελληνικού κράτους.

Τάγματα αυτών των ένστολων και ένοπλων δυνάμεων εισβάλλουν σε σπίτια πλέον, παραβιάζουν δικαιώματα, τα ιερά και τα όσια του είδους πολιτικός άνθρωπος, προκαλώντας κάθε είδους νομιμότητα και σεβασμό. Διαπράττουν έγκλημα. Τούτο το έγκλημα είναι ύβρις προς την οικογένεια, την κοινότητα, τη Δημοκρατία (καραδοκούν, όμως η νέμεσις και η τίσις...).

Οι έφοδοι των αστυνομικών στα σπίτια των κατοίκων χωρίς καν ένα ένταλμα ή παρουσία εισαγγελέα είναι πράξεις φασιστικές. Λέει βέβαια η Εισαγγελία ότι είχαν σταλεί στην περιοχή πέντε εισαγγελικοί λειτουργοί προκειμένου να εποπτεύουν (μπα!) τις ενέργειες της αστυνομίας.

Ποιος ξέρει πού έβοσκαν τούτοι οι εισαγγελικοί λειτουργοί όταν τα ένστολα τζιμάνια εισέβαλλαν στα σπίτια προκαλώντας καρδιακά επεισόδια στους κατοίκους. Οι διηγήσεις των κατοίκων της Κερατέας για τη βαρβαρότητα των ειδικών δυνάμεων της αστυνομίας είναι ανατριχιαστικές. Τα λεβεντόπαιδα τούτα (φαντάζομαι πως θα καμαρώνουν οι γονείς τους και οι φίλοι τους) χτυπούσαν αδιακρίτως, χυδαιολογούσαν, βεβήλωναν τη μνήμη νεκρού. Πώς αλλιώς; Είναι ό,τι ξέρουν να κάνουν καλύτερα, ό,τι τους μαθαίνουν στα θρανία της ένστολης προπαγάνδας και καταστολής. Για φαντάσου! Να είσαι παιδί του λαού, φτωχό, να θέλεις μια δουλειά να ζήσεις και τελικά να κερδίζεις το ψωμί σου χτυπώντας ανελέητα άοπλους συνανθρώπους σου, παγώνοντας μέσα σου κάθε συναίσθημα τρυφερότητας.

Η Κερατέα είναι μόνη της· οι κάτοικοί της αντιμετωπίζουν το ίδιο το σιδερόφρακτο προσωπείο του πολιτικού συστήματος, πολιορκημένοι στην κυριολεξία, βομβαρδισμένοι με δακρυγόνα και κάθε είδους επικίνδυνες χημικές ουσίες, που στόχο έχουν την τήρηση της τάξης, της ασφάλειας, των δημοκρατικών θεσμών (sic). Αυτοί που καταλύουν κάθε τι δημοκρατικό, κάθε νομιμότητα, αυτοί, θέλουν να μας πουν οι εντολείς τους, υπερασπίζονται τη δημόσια ασφάλεια (χτυπώντας ανυπεράσπιστες γυναίκες και παιδιά), αυτοί οι άθλιοι της Δημοκρατίας. Αθλιοι εκτελούν άθλια εντολές αθλίων. Να, όμως, που η Κερατέα αντιστέκεται.

Η κοινωνία της Κερατέας συστρατεύει τα μέλη της και αμύνεται. Λέει όχι στον αυταρχισμό προτάσσοντας το σώμα της στον κατοχικό εισβολέα.

(«Η Κερατέα δέχτηκε εισβολή στρατού κατοχής με προτεταμένα όπλα και χημικά... γίναμε μάρτυρες μιας απίστευτης βαρβαρότητας», δήλωσε ο δήμαρχος).

Ενα πεδίο δοκιμών των κατασταλτικών δυνάμεων έχει καταντήσει η περιοχή και σ' αυτό ακριβώς αντιδρούν, πεισμωμένοι, οι κάτοικοί της.

Δεν θα 'πρεπε να βλέπουμε από μακριά ό,τι συμβαίνει στην Κερατέα. Μέσα στις φωτιές και στις μάχες απέναντι στον εισβολέα οι άνθρωποι έρχονται πιο κοντά, γνωρίζονται, ξεθάβουν τη λησμονημένη στα συρτάρια της ψευδαισθητικής ευδαιμονίας αξιοπρέπειά τους. Φωνάζουν το μήνυμα του νοήματος της αντίστασης απέναντι στη φιλελεύθερη λαίλαπα. Κλείνουν σχολεία, παιδικές χαρές, καταστήματα, υπηρεσίες του δήμου. Δεν είναι «έρμοι» οι κάτοικοι της Κερατέας, όπως τους απεκάλεσε ο νεαρός ηγέτης της ανανεωτικής (;) Αριστεράς. Ερμοι στην απάθεια και τον ωχαδερφισμό είμαστε όλοι οι υπόλοιποι που δεν είμαστε εκεί, για υποστήριξη, για αλληλεγγύη. Ερμος είναι ο κακομοίρης υπουργός Προστασίας του Πολίτη (καλόν θα ήτο μια μετονομασία του υπουργείου, τουλάχιστον να πάψει αυτή η κοροϊδία), αυτός, λοιπόν, που κάποτε μιλούσε για σοσιαλισμό.

Η δοκιμασία της Κερατέας είναι σήμα καπνού για τις επόμενες συγκρούσεις της κοινωνίας, ανοιχτά πια, με το κράτος, το χειρότερο τέρας κατά τον Νίτσε. Κι αφού δεν υπάρχει διάλογος, δεν λειτουργούν θεσμοί, οι μάχες θα είναι σώμα με σώμα, κάτι που απεύχονται οι εχέφρονες. Οταν όμως η κρατική βία είναι ασύστολη, οι υπαίτιοι οφείλουν να είναι έτοιμοι για οποιαδήποτε λαϊκή βία.

Είναι φάρος εξελίξεων η Κερατέα και ας είμαστε οι πλείστοι βυθισμένοι στον νήδυμό μας. 

stamg@enet.gr

Οι λοξίες των εκλογών

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΥ

Αργεί ο καιρός για την όντως Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Συντείνουν σ' αυτό η κομματική χειραγώγηση-ποδηγέτηση αλλά και ο κινδυνολογών (απειλών; Για φαντάσου!) πρωθυπουργός της χώρας. Ηταν μια ευκαιρία τούτες οι εκλογές να αναδείξουν την αποστροφή των πολιτών στο κακόγουστο αστείο Δημοκρατίας που μας τυραννά. Να ακουστεί η φωνή των «κάτω», της κοινωνίας, του δήμου. Πού να βρεθεί, όμως, η πολιτική συνείδηση· έχει προ πολλού συντριβεί από την κομματική, θυμική πειθαρχία.

Εμφανίζονται εντούτοις ανά την επικράτεια ψηφοδέλτια που ψιθυρίζουν τη δυσαρέσκειά τους για τα έως τώρα πραχθέντα και προτάσσουν την πολιτειότητα και όχι την υπηκοότητα. Δεν είναι τίποτε σαλοί, αιθεροβάμονες, ρομαντικοί της παράδοσης (παλιές κοινότητες κ.λπ.). Ολίγον λοξίες ναι, αλλά πώς αλλιώς θα ανατραπούν καθεστηκυίες τάξεις και δομές;

Είναι κάποιοι περίεργοι που πιστεύουν στην τοπική οικονομία και ανάπτυξη, στην αυτοδιαχείριση, στην αυτάρκεια.

Το καλό είναι ότι δεν είναι κρυμμένοι πίσω απ' αυτές τις έννοιες, αλλά τις βιώνουν.

Και τούτο γιατί έχουν βιώσει πρωτύτερα την ερημία, την εγκατάλειψη, την περιφρόνηση εκ μέρους της κεντρικής εξουσίας. Ουδέποτε συναποφάσισαν με την τοπική αρχή για τα έργα και τις ανάγκες τους, ουδέποτε ήσαν σε θέση να ελέγξουν τις ατασθαλίες και τη διαπλοκή των τοπικών αρχόντων. Ετσι, αποφάσισαν να διαχειριστούν μόνοι τους τα του δήμου τους ή της περιφέρειάς τους. Είναι, ναι, δακτυλοδεικτούμενοι, λοιδορούμενοι· επιμένουν εν τούτοις. Και καλά πράττουν. Επιτέλους, να εμφανιστεί ο δήμος, να ακουστεί η φωνή όσων την έχουν χάσει από την περιθωριοποίησή τους, από την ασθένειά τους, την οικονομική και την πολιτισμική.

Ολοι αυτοί, λίγοι αλλά πείσμονες, διασώζουν τούτο το πανηγύρι των (αγρίως κομματικών) εκλογών. Αρνούνται να ακούσουν τις κινδυνολογικές πομφόλυγες του πρωθυπουργού, αρνούνται την προβατοποίησή τους, την αλαζονεία των «κομματαρχών» και των τοπικών αρχόντων. Επιστρέφουν στα αυτονόητα· στη συμμετοχή τους ως δήμου στα κοινά. Ος βούλεται αγορεύει. Αυτή δεν είναι η αρχή της κοινωνικής και πολιτικής συνύπαρξης;

Διεκδικούν τον τόπο τους, τον χρόνο τους, την αξιοπρέπειά τους, το παρόν και το μέλλον. Υπάρχει η ένσταση των ρεαλιστών που αφορά την ανεύρευση των κονδυλίων, απαραίτητων για την κατασκευή έργων και λοιπών αναγκών. Θα εκπλαγεί όμως κάποιος, εάν διαχειριστεί σωστά τον δήμο, πόσο αρκετά είναι τα κονδύλια όταν εκλείπουν οι μίζες και τα συναφή, όταν ο βραχυπρόθεσμος πλουτισμός δεν είναι στις προτεραιότητες όσων εκλεγούν.  

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι αυτοδιαχειριζόμενοι είναι άνθρωποι υψηλής ηθικής. Σημαίνει ότι πράττουν πολιτικά. Στη Δημοκρατία η πολιτική (το σύστημα) φτιάχνει την ηθική. (Ποια ηθική, τέλος πάντων...)

Λέσχη αθλίων ελληνικών

ΑΡΘΡΟ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΥ

Γεγονός είναι -ουδείς μπορεί να το αμφισβητήσει- ότι τα περισσότερα μέλη τούτης της κυβέρνησης ομιλούν άθλια ελληνικά.

Ξεχνάμε εν τούτοις ότι όποιος ομιλεί άθλια, σκέφτεται και άθλια. 

Εική και ως έτυχεν, ούτως ειπείν, ειδικώς όταν ακούς τον πρωθυπουργό και την υπουργό Παιδείας, τον κ. Γιώργο Παπανδρέου και την κ. Αννα Διαμαντοπούλου, δηλαδή, για όσους δεν ενασχολούνται με το πολιτικό σύστημα ή για όσους εξακολουθούν να επηρεάζονται από τον λόγο τους.

Βεβαίως και στηλιτεύονται τα άθλια ελληνικά τους, από τις εφημερίδες κυρίως (από ποιους άλλους;), δεν ερμηνεύεται όμως βαθύτερα η αθλιότης. 

Οι συγκυρίες τούς βοήθησαν να καταλάβουν την εξουσία, να γίνουν ιδιοκτήτες του πολιτικού συστήματος, χωρίς να έχουν ιδέα για το ποια είναι η ελληνική πραγματικότητα, για το τι σημαίνει πάσχουσα κοινωνία.  

Διάβασαν πέντε νεωτεριστικά βιβλία που πραγματεύονται την ενοχή της παράδοσης (ότι τάχα μου εμποδίζει την εξέλιξη, την επιστήμη, το διαφωτιστικό λόγο και λοιπά φαιδρά) και αποφάσισαν ότι θα εκπολιτίσουν τη χώρα, θέλουμε δεν θέλουμε εμείς οι υπήκοοι· ποιος μας γράφει εξάλλου;

Χαλεπόν τον εαυτόν γνώναι, κήρυττε ο Θαλής.  

Μελέτη το παν, Περίανδρος Κυψέλου, Κορίνθιος έφα.  

Ο μέλλεις ποιείν μη λέγε· αποτυχών γαρ καταγελασθήση, Πιττακός Υρρα, Λέσβιος έφα.  

Λάλει καίρια φώναζε ο Βίας Τευταμίδου, Πριηνεύς. 

Ας μνημονεύσουμε ακόμη τους άλλους τρεις σοφούς. 

Μέτρον άριστον (Κλεόβουλος Ευαγόρου, Λίνδιος),  

Μηδέν άγαν (Σόλων Εξηστεκίδου, Αθηναίος), 

Γνώθι σαυτόν (Χίλων Δαμαγήτου, Λακεδαιμόνιος).

Απλές συμβουλές, διαιώνιες, οξυνούστατες, σοφώτατες. Δεν φαίνονται όμως οι ηγήτορές μας μέτοχοι τούτης της βιοσοφικής απλότητας. Είναι, άρα, και αμέτοχοι Δημοκρατίας, καθημερινών σχέσεων λύπης και χαράς, κοινωνικής σύγκρουσης.

Τρέμω για το μέλλον των παιδιών μου (και όλων των παιδιών) όταν έχουμε υπουργό Παιδείας αυτή την κυρία, που, Κύριος οίδε πώς έφτασε σ' αυτό το αξίωμα. Αλλά, είπαμε, όλα είναι πιθανά σ' αυτό το καταρρεύσαν πολιτικό σύστημα (τίποτε το ανθρώπινο δεν μου είναι ξένο, έλεγε ο οξυδερκής και πολυμαθής Κάρολος Μαρξ).

Θαρρώ τρέμουν μαζί μου και πολλοί εχέφρονες για το μέλλον τούτης της (πανέμορφης κατά τα άλλα) χώρας, όταν ο πρωθυπουργός, έχοντας εκχωρήσει εθνικά κυριαρχικά μας δικαιώματα, μας καλεί να ψηφίσουμε εθνικά για να (επαν)αποκτήσουμε την εθνική μας ανεξαρτησία!

Είναι πολλά τα μέλη της Λέσχης Αθλίων Ελληνικών [Χρυσοχοΐδης, Μπατζελή, Μπιρμπίλη, Ραγκούσης, Πάγκαλος (γι' άλλους λόγους αυτός), Λοβέρδος (τι κρίμα για ένα φέρελπιν του Συνταγματικού Δικαίου) και οι πλείονες των υπολοίπων, δεν έχει νόημα η ονομαστική αναφορά].

Εκείνο που έχει νόημα -και είναι απορίας άξιον- είναι το γεγονός ότι υπάρχουν ακόμη πολλοί πολίτες που υπακούουν στον λόγο όλων αυτών των ανελλήνιστων. 

Το νόημα, όμως, είναι το ζητούμενο για την ελληνική κοινωνία. «Ανεξαρτησία της χώρας μας από δάνειες δυνάμεις»; «Επανάκτηση αξιοπρέπειας»; Τι ξεφεύγει από το έρκος οδόντων τους;

Για τους πολιτικούς (μας)

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΥ

Ισως να μην έχει σημασία, αλλά τον κ. Καστανίδη δεν τον έχω δει ποτέ να χαμογελάει. Με πομπώδες ύφος ξιφούλκησε πριν από λίγες μέρες κατά επιχειρηματιών και διανοουμένων.

Δικαίωμά του. Και είπε: «Την πολιτική δεν μπορούν να την κρίνουν οι διανοούμενοι που σιωπούν και μιλούν μόνο όταν έχουν συμφέρον. Την πολιτική δεν μπορούν να την κρίνουν και να την αλλάξουν επιχειρηματίες βουτηγμένοι στη διαπλοκή...».

Ας αφήσουμε κατά μέρος τους διανοούμενους (σπανίζουν έτσι κι αλλιώς...). Με ποιους διαπλέκονται οι επιχειρηματίες; Με τους αγρότες; Τους εργάτες μήπως; Τους μισθωτούς, τους συνταξιούχους; Οχι. Με τους πολιτικούς βεβαίως. Και τι δουλειά κάνει ο κ. Καστανίδης, δεκαετίες τώρα; Πολιτικός είναι, άρα βουτηγμένος ο ίδιος στη διαπλοκή. Δεν ντρέπεται λίγο; Ακόμη κι αν δεν συναγελάζεται ιδίαις αυτού χερσίν, γνώριζε και γνωρίζει τη δομή και τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος που υπηρετεί.

Ενας άλλος, μαϊντανός της Τ.V., ο κ. Γερ. Γιακουμάτος, τι εξεστόμισεν; «Αφήστε τους υπαλλήλους της Βουλής -είπε ο κύριος αυτός- και πιάστε τους δημοσιογράφους. Κάντε μήνυση εναντίον αυτών που διαβάλλουν συνειδητά το Κοινοβούλιο, τη δημοκρατία και την πατρίδα». Μάλιστα. Δεν ξέρεις, να γελάσεις ή να κλάψεις με δαύτους; Αυτοί που διαβάλλουν συνειδητά το Κοινοβούλιο, τη δημοκρατία και την πατρίδα, είναι αυτοί οι ίδιοι που ανερυθριάστως μεταφέρουν τις ευθύνες τους αλλού. Αλλά έτσι έχουν μάθει χρόνια τώρα, αμοραλιστές και χοντρόπετσοι καθώς έχουν καταντήσει. Οι πολιτικοί αρθρογράφοι, όμως, πώς περνάνε στο ντούκου αυτόν τον εξευτελισμό που τους επιφύλαξαν οι ταγοί μας; «Γιατί -γράφουν- αυτά που ανακαλύπτουν τώρα δεν τα έβλεπαν χθες;». Ή «ας αφήσουν τα λόγια και ας αρχίσουν να διορθώνουν όσα επί χρόνια άφηναν αδιόρθωτα».

Αυτό κι αν είναι η αποθέωση του επί τόσα χρόνια επικρατούντος «ιδεαλισμού», του «τι να κάνουμε, έτσι έχουν τα πολιτικά πράγματα». Μα έχουν έτσι διότι ουδείς τόλμησε να καταγγείλει τη δομή του συστήματος, διότι το ίδιο αυτό σύστημα τους έδωσε τη δυνατότητα να έχουν ένα βήμα στα «κοινά».

Πέραν τούτου; Α, έχουμε και τον Τσίπρα. «Η Βουλή δεν μπορεί να μένει άφωνη στη συντονισμένη επιχείρηση κατασυκοφάντησης της πολιτικής ζωής από τιμητές-Μεσσίες του επιχειρηματικού κόσμου». Δηλαδή, με βάση τη σύγχρονη αριστερή σκέψη, ο Βγενόπουλος και ο Δασκαλόπουλος φταίνε για τη συκοφάντηση της πολιτικής ζωής και όχι το πολιτικό σύστημα το ίδιο που τους γέννησε, τους ανέθρεψε, τους προστάτευσε; Και η Αριστερά δεν είναι μέλος αυτού του συστήματος; Τον ύπνο του δικαίου καθεύδει τόσες δεκαετίες; Δεν γνώριζε τις τηλεφωνικές υποκλοπές επί ΠΑΣΟΚ, το σκάνδαλο Κοσκωτά, το Χρηματιστήριο, τις υποκλοπές επί Μητσοτάκη, το όργιο της Ολυμπιάδας, τα «δομημένα», τη «Siemens», τα καρτέλ γάλακτος, τα Βατοπέδια, τους Γιοσάκηδες - Βαβύληδες και λοιπά;

Μ'άλλα λόγια όλοι ξέραμε τόσα χρόνια τι συνέβαινε αλλά ποιούσαμε την νήσσαν διότι μας βόλευε. Ολοι έχουμε μερίδιο ευθύνης για τη σημερινή κατάσταση (αλλά δεν είναι σημερινή· σήμερα, απλώς, βιώνεται), μερικοί, όμως, έχουν μεγαλύτερο. Το ποιοι είναι αυτοί δεν είναι δύσκολο να το καταλάβει κάποιος. Δεν αναρωτάται αυτός ο κάποιος για την ταπεινωτικά δραματική απουσία από την «πολιτική» σκηνή των δύο προηγούμενων πρωθυπουργών; Αυτών των απίστευτων τύπων που «κυβέρνησαν» επί σχεδόν μία 15ετία την έρημη τούτη χώρα;

Και, δικαιολογημένα, θα μπορούσε να πει αυτός ο κάποιος «Κύριε Καστανίδη Χάρη... κάνε μας τη χάρη...». Ή «Κύριε Γιακουμάτε...», αλλά τι να πεις σ' αυτόν; Ποια πολιτική κ.λπ....

Βουλή και κοινωνία

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΥ

Το ότι χιλιάδες άνθρωποι κραύγαζαν «Να καεί, να καεί το μπουρδέλο η Βουλή» δεν σημαίνει ότι είναι εναντίον του κοινοβουλευτισμού· εκδήλωση οργής για τους πολιτικούς ήταν, οι οποίοι βασιζόμενοι στο έκτρωμα «Περί ευθύνης υπουργών» βουτήχτηκαν στη διαφθορά και οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία.

Ναι, για το άρθρο 86 του Συντάγματος ο λόγος, που διαχωρίζει τους βουλευτές από τους κοινούς θνητούς, που εξασφαλίζει την ασυλία και την ατιμωρησία σε βουλευτές και υπουργούς.

Μια ισοπεδωτική κραυγή ήταν, που όμως φέρει μέσα της την άρση εμπιστοσύνης στο έως τούδε πολιτικό σύστημα της κομματοκρατίας. Τα κόμματα ουδέν έπραξαν για να αποτρέψουν την ταπείνωση της εργασίας, της υγείας, της ασφάλειας, των συντάξεων· με τη δειλή και ένοχη στάση τους συνέβαλαν στην απώλεια της αξιοπρέπειας των εργαζομένων. Ισως ακόμη να κουβαλάει μέσα της τούτη η κραυγή σπέρματα για την ανατροπή του υπάρχοντος κοινοβουλευτισμού και την ταυτόχρονη γέννηση ενός δημοκρατικότερου συστήματος. Επιτέλους εμφανίζεται στο προσκήνιο ένα ισχυρό αίτημα και μια ανάγκη για ουσιαστική συμμετοχή της κοινωνίας στην πολιτική δράση. Ανάγκη πάσα να συμμετάσχουν όσο το δυνατόν περισσότεροι πολίτες στις αποφάσεις και στη θέσπιση νόμων.

Η κραυγή αυτή μεταφέρει την οργή γι' αυτά που χάθηκαν· ίσως, όμως, να 'ναι και το μήνυμα ότι ο κοινοβουλευτισμός και η αντιπροσώπευση, όπως υπάρχουν σήμερα, έχουν φτάσει στα όριά τους. Και πράγματι έχουν φτάσει. Είναι δυνατόν να επιτρέπουμε σε άλλους να μας επιβάλουν αυτό που εκείνοι κρίνουν ότι είναι για το καλό μας; Είναι δυνατόν οι νόμοι που ψηφίζονται και ισχύουν για όλους, να μη διαμορφώνονται και να μην ψηφίζονται από όλους;

Θα πει κανείς ότι είναι δύσκολο να αλλάξουν αυτά. Δεν είναι, αρκεί να επιδείξουμε ως κοινωνία μέριμνα και πάθος για τα κοινά, και αυτό μπορεί να επιτευχθεί όταν γίνουμε θεσμός (δήμος) του πολιτικού συστήματος (αυτονομία, αυτοοργάνωση, αυτοκυβέρνηση, αυτοκαθορισμός...).

Το ότι έχει καταρρεύσει από μόνο του το υπάρχον πολιτικό σύστημα δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να βρει τρόπους για να ορθοποδήσει. Χρειάζεται να ανατραπεί και στη θέση του να χτιστεί η Δημοκρατία. Το χτίσιμο απαιτεί βεβαίως γερή παιδεία, κυρίως όμως προϋποθέτει τη θέληση για συμμετοχή. Οσο αμήχανα κι αν είναι τα πρώτα βήματα [κατάργηση οικογενειοκρατίας στην πολιτική και στην αρχηγική φύση των κομμάτων, κλήρωση, απαγόρευση βουλευτικής ιδιότητας σε μέλη της ίδιας οικογένειας, περιορισμός (αυστηρός) βουλευτικών θητειών, πραγματικός διαχωρισμός εξουσιών, ανεξαρτησία Δικαιοσύνης, φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας κ.λπ.], θα είναι, παρ' όλα αυτά, θετικά.

Γιατί η Δημοκρατία γεννήθηκε πολλούς αιώνες πριν από τον κοινοβουλευτισμό. Ο τελευταίος δεν είναι παρά μια έκφραση της δύναμης των λίγων, ενώ στη Δημοκρατία, όταν αναδύθηκε (κι έκτοτε την αφάνισαν) συμμετέχουν ως εξουσία τα κατώτερα στρώματα, ο δήμος. Καιρός, λοιπόν, να επανεμφανιστεί η Δημοκρατία στις γειτονιές, στις συνοικίες, στις κοινότητες, στα χωριά, στους δήμους, στις περιφέρειες.

Δεν νοείται κοινωνία (ανθρωπότητα) χωρίς Βουλή, χωρίς θέσμιση. Ναι, αλλά να συμμετέχουν άπαντες και όχι να παραμυθιαζόμαστε από τη «δημοκρατία» των κομμάτων, που στην ουσία είναι ολιγαρχικά. Το «κάψιμο» της Βουλής είναι η προβολή της συμβολικής κυριαρχίας της κοινωνίας.

Ανατροπή συστήματος

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΥ

Μια ιλαροτραγωδία η κυβέρνηση, η αντιπολίτευση και λοιπές πολιτικές δυνάμεις. Η κοινωνία βολοδέρνει στη θεσμική ανυπαρξία της και οι αγορές πανηγυρίζουν μιας και όλα πλέον εξαρτώνται από τα συμφέροντά τους (και τη διάθεσή τους).

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Οτι η νεωτερικότητα έχει επικρατήσει, ότι αυτό που πρεσβεύει έχει πλήρως εγκαθιδρυθεί στο υπάρχον καθεστώς. Με λίγα λόγια ο λαός δεν είναι ικανός να αναλάβει την ευθύνη της πολιτικής του μοίρας. Κι έτσι αλωνίζουν στην πολιτική σκηνή διάφοροι σαλτιμπάγκοι, που αυτοχρίζονται υπουργοί και αποφασίζουν για την τύχη μας.

Η«αγέλη» ορά (και δρα;) σωτηριολογικά. Περιμένει από τους πολιτικούς ηγέτες να τη βγάλουν από την κρίση και να την οδηγήσουν στον καλό δρόμο της ευτυχίας. Αντ' αυτού, οδηγείται ακόμη και στην απώλεια της αξιοπρέπειάς της, την ίδια ώρα που η άρχουσα πολιτική τάξη είναι υπεράνω του νόμου και απολαμβάνει κάθε νομική ασυλία (ακόμη και ο πιο μικρός προϊστάμενος, το πιο ασήμαντο ένστολο όργανο της τάξεως).

Η αδράνεια της «αγέλης» ερμηνεύεται εντούτοις. Δεν οφείλεται, απλώς, στον άκρατο υποκειμενισμό (ατομικισμό) του κάθε μέλους, αλλά στην απουσία ενός θεσμικού υπόβαθρου που θα της προσέδιδε πολιτική δύναμη. Εντούτοις μες στην «αγέλη» γίνονται τελευταία πυκνές ζυμώσεις για το πώς μπορεί να εμφανιστεί στο πολιτικό σύστημα με ενεργό μάλιστα ρόλο.

Διαπιστώνει (μετά από πολλά χρόνια...) το έλλειμμα αντιπροσώπευσης, αντιλαμβάνεται ότι αυτοί τους οποίους ψηφίζει την αγνοούν άμα τη καταλήψει της εξουσίας και συνειδητοποιεί τον εγκιβωτισμό της στην ιδιωτική σφαίρα (δηλαδή τον αποκλεισμό της από τη διοίκηση του οικονομικού και πολιτικού συστήματος το οποίο νέμονται οι «αντιπρόσωποι»). Μεγάλο μέρος εξακολουθεί να μην αντιδρά παρ' όλες αυτές τις αλήθειες που ανακαλύπτει. Είναι όμως μια αρχή για όλους να επαναστοχαστούν πάνω στο πολιτειακό σύστημα. Η «αγέλη» (δηλαδή η κοινωνία) ανήκει δικαιωματικά στο τρίπολο κράτος-αγορά-κοινωνία (διότι χωρίς την τελευταία δεν υπάρχει ούτε αγορά ούτε κράτος).

Να, όμως, που το κεφάλαιο «συνομιλεί» μόνο με το κράτος και την αγορά (και τελευταία μόνο με την αγορά· το κράτος απλώς διεκπεραιώνει τις επιθυμίες της αγοράς).

Αρα είναι σχεδόν νομοτέλεια για την κοινωνία να δράσει από μόνη της για την ανατροπή αυτού του χυδαίου πολιτικού συστήματος. Η ανατροπή προβάλλει ως εκ των ων ουκ άνευ και ας φωνάζει αυτό ότι, αν δεν βοηθήσει η κοινωνία, θα καταρρεύσει, θα κηρύξει χρεοκοπία, πτώχευση και λοιπά τάχα μου δραματικά. Και, έως ότου η κοινωνία αποκτήσει θεσμικό ρόλο, οι εξεγερμένοι μπορούν να χρησιμοποιήσουν οποιοδήποτε μέσο για την ανατροπή (οι συλλογικότητες βεβαίως είναι το καλύτερο, όχι όμως οι υπάρχουσες κομματικές· απαιτείται μία από τα «κάτω» ανάδυσή τους...).

Μόνο έτσι, με την ανασυγκρότηση και εκ νέου θεμελίωση των βασικών εννοιών μπορούν να αναχαιτίσουν κράτος και αγορά [λακέδες του πολιτικού συστήματος και αδίστακτοι σαδιστές οικονομέτρες (κάτι αλαζονικά παιδαρέλια των Χάρβαρντ, ΜΙΤ και λοιπών τιτλικών «δεξαμενών σκέψης», που καθορίζουν την τύχη ολόκληρων χωρών μέσα από τους τελευταίας τεχνολογίας υπολογιστές τους)]. Μερικές από τις έννοιες: ελευθερία, αυτονομία, δικαιώματα, συλλογικότητα, αντιπροσώπευση, Δημοκρατία, αναρχία και πολλές σαν αυτές που τις έχουμε σχεδόν εξορίσει από το λεξιλόγιό μας, από την κάθε μέρα μας.

Οι προσπάθειες των κυβερνώντων (επικίνδυνων ερασιτεχνών της πολιτικής) να μας βγάλουν από την κρίση, το λιγότερο που μπορούν να χαρακτηριστούν είναι γελοίες· είναι απόδειξη της δουλοφροσύνης τους στο ανήθικο κεφάλαιο, στους ανήθικους υπηρέτες του, Ευρωπαίους, Αμερικανούς και λοιπούς απάνθρωπους...

Θυμός Ελλήνων

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΥ

Εχει γούστο. Τώρα «θυμηθήκαμε» να θιγούμε οι Ελληνες, επειδή τάχα μου οι Ευρωπαίοι μάς αποκαλούν (και μας συμπεριφέρονται ως) απατεώνες. Μα, είμαστε απατεώνες, μόνο και μόνο διότι ψηφίζουμε ένα σύστημα που προστατεύει τους απατεώνες και νομιμοποιούμε με αυτό το «ύψιστο δημοκρατικό δικαίωμα» το διεφθαρμένο τούτο πολιτικό σύστημα, που απλώνεται παντού, όχι μόνο στη χώρα, αλλά σε όλες τις χώρες που αυτοαποκαλούνται Δημοκρατίες (sic). Σε τούτες λοιπόν τις «δημοκρατίες» εκείνο που κυριαρχεί είναι η ισχύς και το πώς ερμηνεύεται η έννοια είναι φανερό: τεράστια εδαφική έκταση, βιομηχανία, γεωργικά και τεχνολογικά προϊόντα (όποιας ποιότητας και όποιας κοπής), κουλτούρα, πολιτισμός, τράπεζες, δεξαμενές σκέψης (!), έλεγχος ενέργειας κ.λπ. Αφού λοιπόν δεν διαθέτουμε τίποτε απ' όλα αυτά είναι λογικό συνακόλουθο να είμαστε η «πλέμπα», το βδέλυγμα και ό,τι άλλο απαξιωτικό ενισχύει την παγκόσμια πολιτική ζώσα πεποίθηση.

Προς τι η ψυχομυθική, άμα τε και ψυχοθυμική αντίδραση; Μπορεί σε τούτα τα χώματα να γεννήθηκε η όντως Δημοκρατία, αλλά στα ίδια τούτα σφαγιάστηκε, γελοιοποιήθηκε, βιάστηκε, ακρωτηριάστηκε. Και δεν έφταιγαν πάντα οι ξένοι εισβολείς.

Λέμε ότι μας ειρωνεύονται οι Ευρωπαίοι, μας λοιδορούν, μας περιφρονούν. Ποιοι Ευρωπαίοι; Κάτι σαχλαμαράκηδες δημοσιογράφοι, κάποιοι απατεώνες στον τόπο τους ταξιτζήδες, κάποιοι ομοεθνείς που ανοίγουν το στόμα μπρος στο θαύμα της δημόσιας διοίκησης της αλλοδαπής. Αλλά έτσι λειτουργεί το εθνικό θυμικό, χιλιετίες τώρα. Διότι οι πλείστοι είμαστε αδαήμονες, αδιάφοροι, ανελεύθεροι, δουλόφρονες.

«Αυτά που ξέρατε να τα ξεχάσετε», μας λένε τώρα οι εταίροι. Γιατί, αλήθεια, περίμεναν τόσα χρόνια να μας το πουν; Δεν ήξεραν τάχα ότι χαλκεύαμε τις στατιστικές; Μα, αυτοί μας συνεβούλευσαν, ως πρώτοι αυτοί μυημένοι στον διεφθαρμένο καπιταλισμό. Απλώς αυτοί, είπαμε, έχουν την ισχύ· ποιος ταλαίπωρος να τους ελέγξει; Με την αλαζονεία τούτη της απροσιτότητας ενσπείρουν εθνικά μίση και πάθη στους υπηκόους τους και όλα μέλι-γάλα γι' αυτούς (τους υπηκόους των ισχυρών) και φαρμάκι για τους υπηκόους των ζητιάνων.

Κατανοητό. Μες στη μιζέρια και ασημαντότητά μας από κάπου προσπαθούμε να γαντζωθούμε, για να μη φανεί ότι περάσαμε στο «ντούκου» τούτη τη ζωή. Σε τούτη την προσπάθεια συμμετέχουν άπαντες. Από την άκρα Δεξιά ώς την άκρα Αριστερά (σιγά τα άκρα...).

Ο ακραίος κίνδυνος ελλοχεύει στην πίκρα των «μεσαίων», σε όλους μας, που αντί να χτυπήσουμε την εξουσία (τον πρόξενο όλων των κακών) αμυνόμαστε πίσω από τους μύθους με αέρα (κοπανιστό) ματαιοδοξίας.

Είμαστε «για τον γάιδαρο καβάλα», απλώς, μερικοί που δεν είναι, ενοχλούνται όταν το ακούν.

Για την απουσία της πολιτικής

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΥ

Η πολιτική απουσία δεν καλύπτεται από χρήσιμες τάχα κυβερνητικές προσπάθειες να καλυφθεί το έλλειμμα και από ανέξοδες, δήθεν, αντιρρήσεις της αντιπολίτευσης (δεξιάς, αριστερής, ακροδεξιάς).

Η απουσία της πολιτικής, εννοείται... Ακόμη επικρατεί ο χρησιμοθηρικός λόγος, που οδηγεί στη διαιώνιση της υπνωττούσης συνείδησης. Επικρατεί, με άλλα λόγια, η «φιλοσοφία» του βολεμένου μικροαστού, αυτού που του βρήκαν μια θεσούλα στον μηχανισμό και αναφώνησε: Καλά είμαι εδώ! Πώς να κουνηθεί αυτός ο άνθρωπος απ' αυτό το «εδώ»;

Οι άνθρωποι θα συνεχίσουν, δυστυχώς, να ψηφίζουν, ενώ όσοι αρνούνται να το πράξουν κατηγορούνται ως απολιτικοί, ότι συντρέχουν την εξουσία.

Ο ραγιαδισμός λες κι έχει εισχωρήσει στο DNA των Ελλήνων... Η πολιτική όμως παρουσία, η επανάκαμψη ήγουν της πολιτικής στο παρόν, θα εμφανιστεί σε τόπο άλλον από εκείνον της δημόσιας διαβούλευσης, της αντίστασης της Αριστεράς, της οικολογίας και δεν συμμαζεύεται (οψέποτε... βεβαίως). Εξω από κάθε εργαλειακή ιδεολογία και ορθολογισμό το πολιτικό κενό θα καλυφθεί από το σώμα, αυτό το χθαμαλό υπάρχειν, που κινείται, ιδρώνει, ματώνει, πεινάει. Αυτό το ταπεινό «είναι» που δυσκολεύεται πια να είναι, να περπατά, να κορεννύει την πείνα του, να ντύνεται. (Η αρχεγονία στο μεγαλείο της, πού να το περίμενε ο Διαφωτισμός...)

Πού είναι η λογική και η κριτική ικανότητα, πού ο ορθός λόγος και η επιστήμη; Πού είναι η βελτίωση του ανθρώπου; Ασφαλώς και δεν περιμένει κανείς απάντηση από τους πολιτικούς, που, έτσι κι αλλιώς, άπαντες είναι ιδιοκτήτες του πολιτικού συστήματος. Ο φόβος εξακολουθεί να κυριαρχεί σε πείσμα των διαφωτιστικών αντιλήψεων περί αυτονομίας του προσώπου, περί ελευθερίας στη σκέψη και τη δράση του. Πώς μπορεί να απαλειφθεί αυτός ο φόβος (τρόμος), πώς γίνεται ο όντως ορθός λόγος να διαχύσει την κριτική δύναμη του νου; Γιατί μόνο αυτός ο λόγος είναι η δύναμη του ανθρώπου και όχι η μετάλλαξή του σε ανορθολογισμό, θρησκευτική πίστη, ιδεοληψία, σκοταδισμό, μύθο, αυταπάτες, φανατισμούς.

Πρέπει να παραδεχτούμε ότι είναι δύσκολη η επανεμφάνιση του ορθού λόγου, του λόγου μετά τη διαστροφική μετατροπή του σε εργαλειακό. Πρέπει να ξυπνήσουμε όλοι μια μέρα και να αναρωτηθούμε, έχοντας βέβαια υπ' όψιν την απαρχή της θέσμισης των κοινωνιών:

Γιατί οι πολλοί απέχουν από τις αποφάσεις που κρίνουν τη «μοίρα» τους; Γιατί δεν υπάρχει ισότητα απέναντι στον νόμο; Γιατί αυτή η τεράστια απόσταση μεταξύ πλουσίων και φτωχών, ισχυρών και εξαθλιωμένων; Και γιατί εξακολουθούμε άπαντες να ομνύουμε στους θεσμούς και τη «Δημοκρατία», ενώ συμβαίνουν όλα αυτά τα απάνθρωπα τριγύρω μας;

Μα, υπάρχουν δεξιότητες, υπάρχει ο ζήλος για μάθηση σε μερικούς, θα πουν πολλοί.

Καλώς. Να ξεχωρίσουν αυτοί. Αλλά ως προς τι; Μέλημά τους, αφού είναι ξεχωριστοί, θα 'πρεπε να ήταν η βοήθεια προς όλους εμάς τους υπόλοιπους, τους «κουμπούρες». Να μας πουν ότι η ζωή δεν είναι θέληση για δύναμη, για εξουσία, για υλικές απολαβές. Οτι εάν είμαστε αυτάρκεις υπάρχει επάρκεια αγαθών, ότι δεν είναι δυνατόν να λιμοκτονούν λαοί, να πεθαίνουν εκατομμύρια παιδιά από την πείνα. Οτι εάν η κοινωνία γίνει δήμος, δεν χρειάζεται το κράτος.

Ναι, ίσως να είναι στη φύση του ανθρώπου η απληστία και η εξουσία (Θουκυδίδης), αλλά δεν πρέπει κάποτε να γίνει ένα βήμα; Να επαναπαυθούμε ότι υπάρχουν τινές σαλοί που διαλαλούν την ανθρωπινότητά μας, την ουτοπία της ειρήνης και της ελευθερίας; Σαφώς όχι. Απλώς, το 2010 (λέμε τώρα) να βγει από το σπίτι (νου) του καθενός η «εργαλειακή» πολιτική παραχωρώντας τη θέση της στην ουσία, ήγουν στην κοινωνία.

ΠΗΓΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ