ΠΑΙΔΕΙΑ στο ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΑΓΡΑΜΜΑΤΙΣΤΑΝ: Κύριε Γαβρόγλου, η «αυτοαξιολόγηση» είναι… αυτοϊκανοποίηση!

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Γράφει ο Σπύρος Ριζόπουλος
 

Πριν από μερικές μέρες έπεσα τυχαία πάνω στο βίντεο που μπορείτε να δείτε εδώ.

Είναι μαθητές σε ένα σχολείο της Νέας Ζηλανδίας που αποχαιρετούν έναν καθηγητή τους που βγαίνει στη σύνταξη, με τον χορό Χάκα, τον πολεμικό χορό των Μαορί. Οι εικόνες είναι εντυπωσιακές. Αλλά πιο εντυπωσιακά είναι τα συναισθήματα που καταλαβαίνει κανείς πως νιώθουν αυτά τα παιδιά για τον δάσκαλό τους.

 

Έχω γράψει κι άλλες φορές για το γεγονός πως το πρώτο μου πτυχίο, πριν φύγω για την Αμερική – ήταν Παιδαγωγικής Ακαδημίας. Γι αυτό κι έχω πάντα μια ειδική ευαισθησία στα θέματα παιδείας, ειδικά δε σε ότι αφορά το ρόλο και την αποστολή του εκπαιδευτικού λειτουργήματος. Οι καλοί δάσκαλοι κάνουν τα καλά σχολεία. Τα καλά σχολεία κάνουν τους καλούς μαθητές. Κι οι καλοί μαθητές μπορούν να κάνουν μια καλύτερη κοινωνία.

 

Γι αυτό και η σχέση δασκάλου – μαθητή είναι ιερή. Προσωπικά τη θεωρώ όσο σημαντική είναι και η σχέση με τους γονείς για την εξέλιξη ενός παιδιού. Ένας καλός δάσκαλος, ένας καλός καθηγητής, μπορεί πραγματικά να εμπνεύσει νέους ανθρώπους να κάνουν σπουδαία πράγματα στη ζωή τους. Κι ένας κακός δάσκαλος ή καθηγητής μπορεί να τους οδηγήσει στην παραίτηση από την οποιαδήποτε προσπάθεια και εν τέλει στην καταστροφή.

 

Τα παιδιά πάντα καταλαβαίνουν και κανένας δεν μπορεί να κρυφτεί από αυτά. Ξέρουν ποιος είναι αυτός που νοιάζεται και ποιος είναι αυτός που απλά διαχειρίζεται μια υποχρέωση και διεκπεραιώνει το ρόλο του «τόσο – όσο». Είναι βέβαιο πως η σχέση που έχτισαν αυτοί μαθητές με τον καθηγητή τους βασίστηκε πάνω στην έμπνευση, στη διαρκή προσπάθεια, στην υποστήριξη, στη δέσμευση για στόχους και αποτελέσματα, στην αφοσίωση που απαιτείται για να γίνει κάθε τι μεγάλο και σπουδαίο. Κι αυτά μόνο ένας καλός δάσκαλος μπορεί να τα «περάσει» στις νέες γενιές.

 

Οι εικόνες και τα συναισθήματα αυτά απέχουν έτη φωτός από την ελληνική πραγματικότητα της δημόσιας εκπαίδευσης στην Ελλάδα αλλά δυστυχώς κι από το μεγαλύτερο μέρος της ιδιωτικής. Στην Ελλάδα εδώ και μερικές δεκαετίες τα σχολεία λειτουργούν κυρίως σαν… πάρκινγκ.

 

Τα παιδιά απλά «παρκάρονται» για 12 χρόνια και μαθαίνουν «παπαγαλία» ό,τι είναι το απολύτως αναγκαίο για να πάρουν ένα απολυτήριο Λυκείου. Καμία έμπνευση, καμία φαντασία, καμία ηθική καθοδήγηση, κανένα σοβαρό πρότυπο για το πώς αξίζει να ζει και να δημιουργεί κανείς.

 

Αγγλικά θα μάθουν στο φροντιστήριο ξένων γλωσσών. 

Καλλιτεχνικές δραστηριότητες θα κάνουν ιδιωτικά σε κάποια σχολή. 

Όπως και άθλημα σε κάποιο σωματείο. 

Όσο για το τι θα μάθουν, έχει ανατεθεί επισήμως στα ιδιωτικά φροντιστήρια. 

Υπάρχει λοιπόν ένα μεγάλο παραμύθι περί δημόσιας δωρεάν εκπαίδευσης ενώ η αλήθεια είναι πως υπάρχει απλά ένα δημόσιο δωρεάν «πάρκινγκ» για τις νέες γενιές της χώρας. Γενιές που βαριούνται και παραιτούνται πριν ακόμη προσπαθήσουν. Γενιές που οχυρώνονται πίσω από μια κακώς εννοούμενη ελευθερία και οδηγούν τελικά τους εαυτούς τους στην απαξίωση και την αποτυχία.
 

Και τι λέει το υπουργείο Παιδείας για όλα αυτά; 

Τίποτα. Συνεχίζεται αυτό το διαρκές «ράβε – ξήλωνε» με αλλαγές κι ανακατατάξεις που δεν αγγίζουν την ουσία. Η ουσία είναι απλή: 

Έχουμε καλά σχολεία; 

Έχουμε καλούς δασκάλους; 

Έχουμε καλούς καθηγητές; 

Για να απαντηθούν αυτά τα ερωτήματα ουσίας απαιτείται αξιολόγηση. Αλλά αυτή δεν τη θέλουν οι εκπαιδευτικοί, οι οποίοι έχουν βολευτεί να διαιωνίζουν αυτή τη νοσηρή κατάσταση. Οι όποιες αληθινά τιμητικές εξαιρέσεις εκπαιδευτικών, απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

 

Έτσι εφευρέθηκε η «αυτοαξιολόγηση». Δηλαδή, το σχολείο μόνο του θα λέει αν είναι καλό ή κακό; Ο καθηγητής μόνος του θα λέει πως είναι επαρκής ή ανεπαρκής; 

 Αυτά είναι αστειότητες που συντηρούνται κι αναπαράγονται μόνο και μόνο για να μην αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητά μας.

 

Όμως ταυτόχρονα το εφεύρημα της «αυτοαξιολόγησης» είναι κι ένα...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Περιμένουμε να φτάσει ο UCK στα ΙΚΕΑ των Ιωαννίνων για να ξυπνήσουμε;

Γράφει ο Σπύρος Ριζόπουλος Follow @Sp_Rizopoulos

Γιατί δεν μιλάει κανένας;

Πάλι αποκαΐδια ελληνικής σημαίας κι ένας καψαλισμένος ιστός, πριν μερικές μέρες, μπροστά από τα γραφεία της «Ομόνοιας» στους Αγ. Σαράντα.  

Είναι πλέον καθημερινή ρουτίνα στη Βόρειο Ήπειρο. Πλέον οι συμπατριώτες μας που ζουν εκεί έχουν σταματήσει να καταγγέλλουν τα περιστατικά στην αλβανική αστυνομία αφού όπως λένε δεν έχει κανένα νόημα.

Τα γραφεία είναι σε μια εμπορική περιοχή της πόλης, όπου όλα τα γειτονικά καταστήματα έχουν κάμερες, και δεν θα ήταν δύσκολο να βρουν τα ίχνη των δραστών. Συνεπώς, δεν μιλάμε για κάποιους τάχα μου «αλβανούς εξτρεμιστές» αλλά για την πολιτική του επίσημου αλβανικού κράτους.

Κι όμως δεν μιλάει κανένας, εδώ στην Ελλάδα. Δεν μιλούν οι αυτοδιοικητικοί παράγοντες της Ηπείρου. Δεν μιλάει ο έλληνας υπουργός Εξωτερικών. Δεν μιλάει ο αρμόδιος τομεάρχης Εξωτερικών της ΝΔ. Τσιμουδιά!

Εντάξει, τη σιωπή σχετικά με την Κύπρο την καταλαβαίνω. Είναι το «μεγάλο παιχνίδι» με τα οικόπεδα του φυσικού αερίου. Καταλαβαίνω και τα «ήξεις – αφίξεις» με τις «γκρίζες ζώνες» στο Αιγαίο, που είναι κι αυτό έργο της «Ισχυρής Ελλάδας» του Κώστα Σημίτη, μαζί με το ευρώ.  

Όμως τα όσα συμβαίνουν στην Αλβανία δεν μπορεί να αντιμετωπίζονται με την ίδια «στωικότητα», διότι αυτή η ανοχή αποθρασύνει τους βόρειους γείτονές μας και θα επιφέρει, αργά ή γρήγορα, άλλη μια μεγάλη καταστροφή.

Οι Έλληνες της Β. Ηπείρου είναι ο τελευταίος συμπαγής ελληνικός πληθυσμός εντός της Βαλκανικής και εκτός εθνικών συνόρων. Το ελληνικό κράτος, δυστυχώς, για δεκαετίες αποδείχθηκε ανίκανο να προστατέψει τους υπόλοιπους αντίστοιχους ελληνικούς πληθυσμούς: Κωνσταντινούπολη. Ίμβρος. Τένεδος. Κατεχόμενη Κύπρος. Ο ίδιος κίνδυνος επανάληψης ιστορικών τραγωδιών υπάρχει και σήμερα.

Δεν είναι κινδυνολογία. Ούτε εθνικισμός. Αυτά είναι σαχλαμάρες για να δικαιολογείται η αφωνία. Τα πράγματα θα πάρουν σύντομα άσχημη τροπή καθώς οι Αλβανοί αρχίζουν να πιστεύουν πως δεν θα γίνουν ποτέ «Ευρωπαίοι». Ήδη συμπεριφέρονται ρατσιστικά ακόμη και σε συμπατριώτες τους που έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα και τους αποκαλούν περιφρονητικά «Γιώργηδες». Σκεφτείτε τι αισθήματα τρέφουν για τους Έλληνες ομογενείς που ζουν στο διπλανό χωριό ή στο διπλανό σπίτι… ή για τους Έλληνες που ζουν στη διπλανή χώρα.

Σε μια στιγμή έξαρσης του αλβανικού εθνικισμού που απειλεί ήδη την ακεραιότητα των Σκοπίων, πολύ σύντομα και στο όνομα της « Μεγάλης Αλβανίας» που θα υποκαταστήσει το αφήγημα της «Ευρωπαϊκής Αλβανίας», θα δούμε ό,τι έχουμε δει και σε άλλες ιστορικές τραγωδίες. 

Την επόμενη φορά δεν θα είναι η ελληνική σημαία. Θα είναι η πέτρα στη βιτρίνα του καταστήματος που έχει Έλληνα ιδιοκτήτη. Και η επόμενη φωτιά θα είναι σε ορθόδοξη εκκλησία.  

Αφού ξέρουμε ιστορικά πως γίνονται αυτά… δηλαδή, τι περιμένουμε; Να φτάσει ο UCK στα ΙΚΕΑ των Ιωαννίνων για να ξυπνήσουμε; Δηλαδή, θα βάλει τις φωνές ο Φουρλής πριν το επίσημο ελληνικό κράτος;

Κι αφού δεν μιλάει κανείς, ας μιλήσει τουλάχιστον ο...

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Δημοσιογραφία - πλυντήριο και η ατρόμητη Ολγα που τα όπλα δεν τα τρέμει !!!

Τρια αποκαλυπτικά άρθρα-ρεπορταζ  των  Κώστα Βαξεβάνη - Στέφανου Γεωργίου και Γιαννη Ριζόπουλου

Από το “HOT DOC” (μέσω ιστολογίου Κωστα Δ. Καββαθά)

Πριν από χρόνια η λέξη «διαπλοκή» απέδιδε σε γενικές γραμμές τη σχέση συμφερόντων που υπάρχουν μεταξύ πολιτικών, επιχειρηματιών και Μέσων Ενημέρωσης. 

Σήμερα η διαπλοκή είναι ένας ξεπερασμένος όρος. Οι παλιοί πρωταγωνιστές του, με τα χρόνια, αποτέλεσαν ένα κλειστό σύστημα εξουσίας, το οποίο δεν διαπλέκεται απλώς για να κερδίζει, αλλά θεσμοθετεί τη διαφθορά με νόμους, την αυθαιρεσία του με πολιτικές αποφάσεις και την εξουσία του με την σιωπή. Δεν είναι η εξουσία πια που εξυπηρετεί τη διαπλοκή, αλλά η διαπλοκή που είναι εξουσία.

Στο σύστημα αυτό τα Μέσα Ενημέρωσης αποτελούν βασικό κρίκο. Όταν μιλάμε λοιπόν για χρηματισμό των δημοσιογράφων, δεν μιλάμε για τον διεφθαρμένο που ανοίγει το ένα χέρι για να γράψει με το άλλο «δυο καλές κουβέντες». Μιλάμε κυρίως για έναν εκμαυλισμό που διαστέλλει συνειδήσεις, που παρουσιάζει και παγιώνει το ανήθικο ως αναγκαίο. 

Ποτέ άλλοτε σε αυτή τη χώρα το «νόμιμο» δεν ήταν σε τόσο μεγάλη αντιδιαστολή με το «ηθικό». Συνεχώς παράγεται μια νομιμότητα που αντιστρατεύεται και τη λογική και την ηθική. Οι δημοσιογράφοι -κάποιοι δημοσιογράφοι- δεν εξυπηρετούν την εξουσία, αλλά είναι τμήμα της. 

Τμήμα μιας ελίτ που εξουσιάζει. Και που για να τη διατηρήσουν μπορεί να κάνουν αυτό που παλιά έλεγε ο Κακαουνάκης: «Να σκοτώσουν και τη μάνα τους». Πόσο μάλλον να πουν κάποια ψέματα.

Το χειρότερο είναι πως δεν αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους ως διεφθαρμένο, αλλά ως έναν επιχειρηματία που κάνει μια δουλειά και είναι νόμιμος αφού κόβει τιμολόγια. 

Εκατομμύρια μαύρου χρήματος διακινούνται προς δημοσιογράφους και νομιμοποιούνται μέσα από εταιρίες «παροχής υπηρεσιών», «διαμόρφωσης προφίλ», «επικοινωνιακής στρατηγικής» και άλλα πολλά αόριστα. Δημοσιογράφοι αναλαμβάνουν το ξέπλυμα τραπεζών, επιχειρήσεων, επιχειρηματιών, σκανδάλων, και πληρώνονται μέσω διαφήμισης σε εφημερίδες και (πλέον) sites, κόβοντας τιμολόγιο για «επικοινωνιακή πολιτική». Αν τους πεις πως είναι ανήθικο, θα σου απαντήσουν πως είναι νόμιμο.

Δύο εταιρίες στην Ελλάδα ανέλαβαν με τη βοήθεια δημοσιογράφων να προωθήσουν την «αναγκαιότητα του μνημονίου». Η αμοιβή τους είναι μέσω κάποιας εταιρίας και κάποιας αόριστης, μη μετρήσιμης, παροχής υπηρεσιών. Μπορεί απλώς να εμφανίζονται πως διοργάνωσαν μια εκδήλωση. Και να σου ζητάνε και τα ρέστα που δεν τους δίνεις το δικαίωμα να συμπληρώσουν το εισόδημα τους. Το σύνολο σχεδόν των ελληνικών ΜΜΕ δεν έγραψε το παραμικρό για τις αποκαλύψεις για την Πειραιώς από το Hot Doc και το Reuters. Αντίθετα είχαν ύμνους για την εξαγορά της ΑΤΕ από την Πειραιώς, δίπλα ακριβώς στις ακριβοπληρωμένες διαφημίσεις.

Την περίοδο που ξέσπασε το σκάνδαλο της SIEMENS στη Γερμανία, οι ελληνικές εφημερίδες γέμισαν με διαφημίσεις της γερμανικής εταιρίας αντί για αποκαλύψεις. Το ίδιο έγινε και με το σκάνδαλο VODAFONE- υποκλοπές. Ο μεγαλύτερος εκμαυλιστής είναι η κυβέρνηση μέσω των κρατικών διαφημίσεων. Η Ελλάδα είναι η χώρα που έχει την παγκόσμια πρωτοτυπία, επί υπουργίας Θόδωρου Ρουσόπουλου, μια εφημερίδα που πουλούσε 28ο φύλλα να πουλά διαφήμιση έναντι ι,5 εκατομμυρίου ευρώ, όταν οι πρώτες εφημερίδες με 300.000 πωλήσεις έπαιρναν πολύ λιγότερο. 

Μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα δεν ανθεί ούτε η δημοσιογραφία ούτε η αλήθεια. Αναπτύσσονται το ψέμα και οι εκβιασμοί, το δεύτερο νοσηρό παράγωγο. Ένας από τους λόγους που μαζί με τη δημοσιογραφία καταρρέει και η διαφήμιση είναι αυτός. Η διαφήμιση χρησιμοποιήθηκε ως μέσο χρηματισμού και χειραγώγησης. Και όπως είναι γνωστό, «όταν τρώνε, δεν μιλάνε».

Πλυντήριο Siemens

Αν κάποιος υποθέσει πως το σκάνδαλο της SIEMENS στην Ελλάδα μπορεί να αποδοθεί με νούμερα, μάλλον κάνει λάθος. Το μέγεθος του σκανδάλου και η διαφθορά έχουν πιο απλά μέτρα. Κυρίως το θράσος και την φυσικότητα με την οποία χρηματίστηκαν όσοι χρηματίστηκαν. Όταν ένας υπουργός παραλαμβάνει μαύρη σακούλα στον δρόμο, ένας άλλος μετράει τη μίζα μέσα στο γραφείο τού Χριστοφοράκου και ένας δημοσιογράφος κάνει παραλαβή μισθού χωρίς να βγει καν από το αμάξι του στο πάρκινγκ της SIEMENS, τότε ναι, καταλαβαίνεις τι μέγεθος είχε το σκάνδαλο. 

Αλλά σκάνδαλο, ποιο σκάνδαλο; Ακόμη κι αν υπήρξε, σίγουρα δεν έχει το μέγεθος που πιστεύουμε, υποστηρίζουν δημοσιογράφοι στα τηλεπαράθυρα. Αυτά από τα οποία αυτοκτόνησε η αξιοπιστία του επαγγέλματος στπ διάρκεια του σκανδάλου.

Τον Νοέμβριο του 2006, οι γερμανικές αρχές οδήγησαν στην ανάκριση δύο υψηλόβαθμα στελέχη της SIEMENS, τους Κουτσενρόιτερ και Σίκατζεκ, υπεύθυνους για τα «μαύρα ταμεία» της επιχείρησης. Ο γερμανικός κολοσσός είχε προχωρήσει σε χρηματισμό πολιτικών, κρατικών λειτουργών και δημοσιογράφων σε ολόκληρο τον κόσμο για να εξασφαλίσει συμβόλαια ι,3 δισ. ευρώ. Η Ελλάδα ήταν στον κατάλογο της διαφθοράς, όπως άλλωστε και για την άλλη γερμανική εταιρία HDW, που είχε αναλάβει την πώληση υποβρυχίων στην Ελλάδα. Όσα προέκυψαν από τη γερμανική δικογραφία ήταν πάρα πολύ ενδιαφέροντα. Μια βεντάλια από υπεράκτιες εταιρίες και μια ομάδα από έλληνες δικηγόρους, επιχειρηματίες και τραπεζίτες, σχετίζονταν με το μαύρο χρήμα της εταιρίας στην Ελλάδα.

Τα υπόγεια των κτιρίων 1702 και 1703 της Siemens στηνοδό Hofmannstrasse ήταν γεμάτα από έγγραφα που πιστοποιούσαν τις λεγόμενες «χρήσιμες δαπάνες», δηλαδή τις μυστικές πληρωμές μαύρου χρήματος.Στην Ελλάδα όμως, στα Μέσα Ενημέρωσης δεν υπάρχουν σχετικά ρεπορτάζ. Αντίθετα, τις ημέρες που κλονίζεται ο γερμανικός κολοσσός, οι ελληνικές εφημερίδες δημοσιεύουν άφθονες καταχωρήσεις της SIEMENS, που διαφημίζει την προσφορά της στην Ελλάδα επί δεκαετίες. Ο ελληνικός Τύπος, μπουκωμένος από το χρήμα των διαφημίσεων, μάλλον δεν μπορεί να μιλήσει ταυτόχρονα και για το σκάνδαλο.

Μαύρο χρήμα και λευκές περιστερές

Στις 31η Ιανουαρίου 2003, στο εστιατόριο Alter Wirt του Μονάχου, πέντε άντρες μιλάνε χαμηλόφωνα την ώρα που γευματίζουν. Ανάμεσα τους είναι δύο από τα πιο ισχυρά στελέχη της SIEMENS, οι Σίκατζεκ και Κουτσενρόιτερ, υπεύθυνοι των μαύρων ταμείων της επιχείρησης. Η συζήτηση τους ήταν μια από τις πιο εμπιστευτικές διαδικασίες στη λειτουργία της SIEMENS, αλλά έγινε γνωστή τρία χρόνια αργότερα, όταν η εισαγγελία του Μονάχου άρχισε να μπαίνει βαθιά στην υπόγεια λειτουργία της SIEMENS. Τα στελέχη της SIEMENS είχαν συναντηθεί για να συμφωνήσουν τον ασφαλή τρόπο διανομής των κονδυλίων χρηματισμού στο εξωτερικό. Έως το 1998 τα κονδύλια διαφθοράς για το εξωτερικό θεωρούνταν στη Γερμανία νόμιμα και μάλιστα δικαιολογούνταν στην εφορία. Ψηφίστηκε όμως νόμος που απαγόρευε στις γερμανικές εταιρίες να έχουν τέτοιες λειτουργίες. Έτσι η SIEMENS έπρεπε να βρει ασφαλή τρόπο για να χρημαρίζει. Μέχρι το 1998 έφευγαν χρήματα από προσωπικούς λογαριασμούς στελεχών της εταιρίας και κατέληγαν στους αποδέκτες.

Το σχέδιο που επεξεργάστηκε η ομάδα κρυφής λειτουργίας προέβλεπε πώς δημιουργούνται μια σειρά απά εταιρείες συμβούλων, οι οποίες θα κόβουν τιμολόγια για εικονική παροχή υπηρεσιών στη SIEMENS ή για παροχή έργου σε έργα που ήδη είχαν γίνει αλλά μεταχρονολογημένα.  Αυτές οι εταιρίες συμβούλων πλήρωναν άλλες offshore εταιρίες, πάλι για παροχή συμβουλευτικού έργου, και αυτές με τη σειρά τους, μέσα από μια δαιδαλώδη διαδρομή, μετέφεραν χρήματα στους τελικούς αποδέκτες που δεν ήταν άλλοι από πολιτικούς, στελέχη επιχειρήσεων και δημοσιογράφους. Οι τελευταίοι είχαν τον ρόλο της διαμόρφωσης της θετικής εικόνας για τη SIEMENS της αποσιώπησης αρνητικών ειδήσεων την επιχείρηση.

Το μεγάλο πλυντήριο μαύρου χρήματος λειτουργούσε μια χαρά,    αποδίδοντας ωσάν λευκές περιστερές διαφθορείς και διεφθαρμένους.

Η μέθοδος των τριών