ΑΦΕΛΛΗΝΙΣΜΕΝΟ ΣΥΡΙΖΟΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΑΡΑΔΙΚΟ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΝΕΟΤΑΞΙΚΗ ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΟΛΑΓΝΕΙΑ: Ανεδαφική και αυτοκαταστροφική η εμμονή από την Ελλάδα στην πολιτική των ανοικτών συνόρων

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ...

Του ΠΕΡΙΚΛΗ ΝΕΑΡΧΟΥ

Τέλη Σεπτεμβρίου συνήλθε στο Στρασβούργο μία ακόμη Ευρωπαϊκή Σύνοδος για το θέμα της μεταναστεύσεως στην Ευρώπη. 

Τα αποτελέσματά της ήταν πενιχρά, όπως και των προηγουμένων. 

Διαπιστώθηκε όμως, με πιο έντονο τρόπο, ο διχασμός των χωρών-μελών πάνω σ’ αυτό το θέμα και η κάθετη τοποθέτηση ολοένα και περισσοτέρων χωρών κατά της ανεξέλεγκτης μεταναστεύσεως, υπό το πρόσχημα των προσφύγων.

Η ανομολόγητη αλήθεια είναι ότι το τσουνάμι της λαθρομεταναστεύσεως προς την Ευρώπη δεν ξέσπασε τυχαία. Υπήρχε και πριν τη δεκαετία του ’90, αφετηρία του νέου μεγάλου κύματος παράνομης μεταναστεύσεως, φτώχεια και δυστυχία στον κόσμο.

Υπήρχαν επίσης πόλεμοι και ανθρωπιστικές καταστροφές. Μέχρι όμως τη δεκαετία του ’80 κυριαρχούσε στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ η ιδέα του διαλόγου Βορρά – Νότου. Η ανάγκη, δηλαδή, ο πλούσιος Βορράς να βοηθήσει τον φτωχό Νότο για την ανάπτυξή του και για την καταπολέμηση γενικότερα της φτώχειας και της πείνας στον κόσμο.

Τι συνέβη όμως στη δεκαετία του ’90 και σταμάτησε ξαφνικά ο Διάλογος Βορρά – Νότου; 

Το 1989-90 κατέρρευσε η Σοβιετική Ένωση. Σχεδόν ταυτοχρόνως, ως απόρροια του νέου γεωπολιτικού και οικονομικού σκηνικού που διαμορφώθηκε στον κόσμο, άρχισε η συζήτηση για την περίφημη παγκοσμιοποίηση. Η έλευση της τελευταίας παρουσιάσθηκε μάλιστα ως αναπόφευκτη, ως αδήριτη ιστορική εξέλιξη, που έχει τη δύναμη του φυσικού φαινομένου! «Μπορείς να σταματήσεις τη βροχή;», αναρωτιόταν, ο πρώην Αμερικανός Πρόεδρος Κλίντον, σε μια διάλεξή του για την παγκοσμιοποίηση στο Βιετνάμ.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, που είχε προβληθεί αρχικά στους Ευρωπαϊκούς λαούς ως μια Συμπολιτεία των εθνικών της κρατών, έσπευσε να ταυτισθεί με την παγκοσμιοποίηση και να την εγγράψει στις νέες συνθήκες, που είχαν ως στόχο, υποτίθεται, την προώθηση της Ευρωπαϊκής ενοποιήσεως.  

Ποιο είναι όμως το περιεχόμενο της παγκοσμιοποιήσεως και πώς συμβιβάζεται με την Ευρωπαϊκή ιδέα;

Η παγκοσμιοποίηση επιδιώκει τη διαμόρφωση μιας ενιαίας, παγκόσμιας αγοράς. 

Αντιλαμβάνεται κανείς τι σημαίνει αυτό όταν λάβει υπ’ όψιν τις αβυσσαλέες διαφορές και ανισότητες που υπάρχουν μεταξύ χωρών και διαφορετικών περιοχών του κόσμου.  

Τι σημαίνει επίσης ενιαία αγορά, όταν λάβει υπ’ όψιν ότι η έννοια της αγοράς περιλαμβάνει τρεις βασικούς παράγοντες: Το κεφάλαιο, τα προϊόντα, περιλαμβανομένων των υπηρεσιών, και το εργατικό δυναμικό.

Η ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων και προϊόντων διαμορφώνει νέες συνθήκες διεθνούς ανταγωνισμού. Η τριάδα όμως συμπληρώνεται με την ελεύθερη διακίνηση εργατικού δυναμικού. Η τελευταία δεν μπορεί ούτε να διακηρυχθεί ανοικτά ούτε να εφαρμοσθεί απροκάλυπτα, λόγω των ανατροπών που θα επέφερε και των πολιτικών α­ντιδράσεων που θα προκαλούσε.

Η παράνομη μετανάστευση, υπό το ανθρωπιστικό πρόσχημα του ασύλου, είναι μια ανομολόγητη πολιτική προαγωγής της συγκεκαλυμμένης μεταναστεύσεως και της προωθήσεως των παγκοσμιοποιητικών πολιτικών. Σε διαφορετική περίπτωση, θα μπορούσε κάθε χώρα που αντιμετωπίζει έλλειψη εργατικού δυναμικού να διαπραγματευθεί απευθείας, όπως στο παρελθόν, την εισαγωγή εργατικού δυναμικού από χώρες της αρεσκείας της.

Η προαγωγή παγκοσμιοποιητικών πολιτικών, μέσα από την παράνομη μετανάστευση, είναι γι’ αυτό μέρος της ιδεολογίας, που κυριαρχεί στις Βρυξέλλες και εμπνέει τις μεταναστευτικές της πολιτικές. Η παράνομη μετανάστευση κατέχει, άλλωστε, πολύ σημαντική θέση στη μεταλλαγμένη ιδέα της Ευρώπης, που ταυτίζεται με την παγκοσμιοποίηση.

Στη νέα αυτή ιδέα αμφισβητείται το εθνικό κράτος και η αντίληψη της Ευρώπης ως μιας Συμπολιτείας εθνικών κρατών. Προάγεται η ιδέα ότι η Ευρώπη θα γίνει ένα αμάλγαμα, που θα προκύψει από την αποδόμηση των εθνικών κρατών και των εθνών της. Θα διαμορφωθεί, δηλαδή, τότε ένας «ενιαίος» Ευρωπαϊκός λαός, κατά το Αμερικανικό πρότυπο, που δεν θα αναφέρεται, όπως σήμερα, σε εθνικά κράτη. 

Οι προπαγανδιστές της ιδέας αυτής παραλείπουν φυσικά να σημειώσουν ότι οι Αμερικανικές Πολιτείες δεν υπήρξαν ποτέ έθνη. Η κάθε Πολιτεία αντιπροσώπευε τον κοινό μέσο όρο Αμερικανών πολιτών, που προέρχονταν από διάφορα έθνη.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο πολύς Σόρος, κερδοσκόπος εκατομμυριούχος, ανεδείχθη σε πρωταγωνιστή της θεωρίας για μετάλλαξη της Ευρώπης, την οποία ευσχήμως ονομάζει «νεωτερικότητα», όπως επίσης της παράνομης μεταναστεύσεως, την οποία θεωρεί ως εργαλείο για την εθνική αποδόμηση.

Τα δεδομένα αυτά εξηγούν την ύποπτη πολιτική των Βρυξελλών, η οποία στην ουσία προάγει τη λαθρομετανάστευση. 

 Το ανεξήγητο και παράδοξο είναι η εμμονή της Ελλάδος, υπό διαδοχικές κυβερνήσεις Δεξιάς και Αριστεράς, σε μια ανεδαφική και αυτοκαταστροφική πολιτική, που παρουσιάζεται ως δήθεν ανθρωπιστική και διεθνικιστική «πρωτοπορία».

Το σταδιακό άνοιγμα των συνόρων και το ξήλωμα του υπάρχοντος απαγορευτικού νομικού πλαισίου άρχισε με τον αρχιτέκτονα της νέας τάξεως στην Ελλάδα και του ψευτο-εκσυγχρονισμού Κώστα Σημίτη, επικουρούμενο από τον ιδεολογικά και πολιτικά ομοούσιό του Γιώργο Παπανδρέου.

Ο πρώτος απέσυρε τον στρατό από τη φύλαξη των συνόρων με τη δικαιολογία ότι θα σύστηνε ειδικό συνοριακό σώμα. Η μικρογραφία του σώματος που συστήθηκε δεν ήταν σε θέση να εκπληρώσει την αποστολή για την οποία υποτίθεται ότι συστήθηκε! Δημιουργήθηκε μάλιστα θόρυβος αν θα έπρεπε να φέρει όπλα, εφόσον είχε ως αποστολή την «ειρηνική» ανάσχεση των παράνομων μεταναστών.

Ο δεύτερος αποδέχθηκε χωρίς αντίρρηση τις πιέσεις της τότε Αμερικανίδος υπουργού Εξωτερικών Μαντλίν Ολμπράιτ να ανοίξει η Ελλάδα τα σύνορα και να δεχθεί ένα εκατομμύριο Αλβανούς μετανάστες ως συμβολή στο προσφυγικό πρόβλημα του Κοσσυφοπεδίου.

Η πολιτική αυτή, αντί να επανεξετασθεί στο μάκρος του χρόνου, όταν είναι οφθαλμοφανή τα αυτοκαταστροφικά αποτελέσματά της και η απάτη γύρω από το ποιοι είναι και ποιοι δεν είναι πρόσφυγες, συνεχίζεται επί τα χείρω. 

Η κατάσταση έφτασε σήμερα σε εκρηκτικό σημείο, όσο και αν γίνεται προσπάθεια να συγκαλυφθούν οι διαστάσεις του προβλήματος. 

Τα ανοικτά σύνορα οδηγούν...

ΤΟΥΡΚΟΛΑΓΝΑ ΝΕΑ ΤΑΞΗ και ΣΥΡΙΖΟΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΙΣΤΑΝ: Μουσουλμανικός εποικισμός με ευρωπαϊκή χρηματοδότηση

Γράφει ο ΠΕΡΙΚΛΗΣ  ΝΕΑΡΧΟΥ
Πρέσβυς ε.τ.

Δικαιολογημένα, η προσοχή της κοινής γνώμης είναι στραμμένη στον άμεσο κίνδυνο στρατιωτικής εμπλοκής με την Άγκυρα, λόγω της απροκάλυπτης επιθετικής πολιτικής της τελευταίας, από την ΑΟΖ της Κύπρου μέχρι το Καστελλόριζο, το Αιγαίο και τη Θράκη. Πολύ πιο επικίνδυνη ακόμη είναι η επίσημη Τουρκική προπαγάνδα, η οποία ανάγει σε επίσημη κρατική ιδεολογία και δόγμα εδαφικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο και άλλες απίθανες διεκδικήσεις στην ΑΟΖ της Ελλάδος και της Κύπρου, με πλήρη περιφρόνηση του διεθνούς δικαίου και ειδικότερα του διεθνούς θαλάσσιου δικαίου.

Η ζύμωση της Τουρκικής κοινής γνώμης με μια τέτοια επιθετική και επεκτατική προπαγάνδα συνιστά πολιτική και ψυχολογική προετοιμασία για τυχοδιωκτικές ενέργειες και προσπάθεια δημιουργίας τετελεσμένων γεγονότων. Είναι προφανές ότι υπό τις συνθήκες αυτές η αμυντική ενίσχυση και η συνοχή και ενότητα του εσωτερικού μετώπου είναι ζητούμενα εκ των ων ουκ άνευ. Όταν ο Τούρκος Πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν επαναλαμβάνει συνεχώς, υπαινισσόμενος την Οθωμανική αυτοκρατορία, ότι «ήμασταν 18 εκατ. τ.χλμ. και σήμερα είμαστε 700.000 τ.χλμ.» εννοεί προφανώς ότι η κατάσταση αυτή πρέπει να αλλάξει.

Όταν επίσης συναγωνίζονται κυβέρνηση και αντιπολίτευση σε δηλώσεις για επανάκτηση των 18 «κατεχομένων» νησίδων στο Αιγαίο, που είναι δήθεν Τουρκικές, η καλλιέργεια πολεμικού κλίματος είναι σαφής.

Όταν, επιπλέον, το κυβερνών κόμμα AKP υπογράφει συμφωνία με το κόμμα των Γκρίζων Λύκων για την υποστήριξη του Ερντογάν στις εκλογές του 2019, με δέσμευση του κυβερνώντος κόμματος για ανακατάληψη των 18 διεκδικούμενων νησίδων στο Αιγαίο, δεν επιτρέπονται από την πλευρά μας ψευδαισθήσεις, αδράνεια και επανάπαυση. Όλη η προσοχή μας πρέπει να στραφεί στην προετοιμασία της χώρας, έστω και υπό τις δεινές οικονομικές συνθήκες στις οποίες βρίσκεται. Αυτό σημαίνει, πρώτ’ απ’ όλα, ενίσχυση της άμυνας.

Σημαίνει επίσης κινητοποίηση του λαού για πατριωτικό συναγερμό.  

Πώς θα γίνουν όμως αυτά, όταν διαπιστώνει κανείς ότι δεν γίνονται αυτά που πρέπει και θα μπορούσαν να γίνουν; 

Όταν δεν καλύπτονται εσπευσμένα κενά στο αμυντικό δυναμικό, που θα μπορούσαν να καλυφθούν με σχετικά περιορισμένες δαπάνες;

Η Άγκυρα έθεσε ως στόχο να κυριαρχήσει στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Κτίζει, με τον στόχο αυτό, μεθοδικά ισχυρό στόλο και αεροπορία. 

Από τη δική μας πλευρά, κρατάμε ακόμη κλειστό το μεγαλύτερο ναυπηγείο της χώρας, το οποίο οδηγείται σε πλήρη απαξίωση. Στην ίδια κρίση είναι βυθισμένη ολόκληρη η ναυπηγική βιομηχανία.  

Πιστεύει κανείς ότι θα μπορέσει η Ελλάδα να κρατήσει το Αιγαίο και να υπερασπίσει την ΑΟΖ της Ελλάδος και της Κύπρου εάν δεν αποδειχθεί ικανή να διατηρήσει μια σχετική ισορροπία δυνάμεων;  

Η ισορροπία αυτή περιλαμβάνει, προφανώς, και συμμαχίες και διεθνή διπλωματική δράση. Ο σκληρός πυρήνας όμως της αποτροπής δεν παύει να είναι η στρατιωτική ισχύς, με όλες τις δυνατές μορφές της.

Η αντιπαράθεση με την Άγκυρα δεν περιορίζεται επίσης στις κλασικές μορφές της ισορροπίας δυνάμεων. Υπεισέρχονται και οι λεγόμενοι ασύμμετροι παράγοντες και απειλές, που αποτελούν βασικά συστατικά στοιχεία των συγχρόνων υβριδικών πολέμων. Η κυριότερη από τις απειλές αυτές που αντιμετωπίζει η Ελλάδα είναι η παράνομη μετανάστευση Μουσουλμανικών κυρίως πληθυσμών.  

Την παράνομη μετανάστευση δεν την εφηύρε η Τουρκία. Είναι οργανικό στοιχείο αυτού που αποκαλείται παγκοσμιοποίηση. Η τελευταία προεβλήθη από τη Νέα Τάξη ως αναγκαία και αναπόφευκτη, συνδεδεμένη με την τεχνολογική επανάσταση. Στην πραγματικότητα, δεν προωθεί την παγκοσμιοποίηση καμιά αναγκαιότητα και κανένα αναπόφευκτο. Η προπαγάνδα αυτή στηρίζεται στη σκόπιμη σύγχυση μεταξύ της παγκοσμιότητας της τεχνολογίας και των επιστημών και πολιτικών σχεδίων για παγκόσμια ηγεμονία και κυριαρχία.

Η παγκοσμιοποίηση κινείται από συγκεκριμένα κέντρα ολιγαρχικών συμφερόντων, με πυρήνα το ληστρικό χρηματιστικό και χρηματοπιστωτικό σύστημα και μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες, που επιδιώκουν την αχαλίνωτη κυριαρχία τους σε μια ενιαία, παγκόσμια αγορά, πάνω από εθνικές κυριαρχίες και εθνικές πολιτικές δομές. 

Η παγκοσμιοποίηση προωθήθηκε δυναμικά με την ισχύ της Αμερικανικής υπερδυνάμεως, η οποία θεώρησε ότι η ιδέα αυτή θα μπορούσε να αποτελέσει όχημα Αμερικανικής ηγεμονίας στον κόσμο, μετά την κατάρρευση του Ανατολικού Συνασπισμού. Η εκλογή Τραμπ, ο οποίος πολέμησε αναφανδόν την παγκοσμιοποίηση κατά την προεκλογική του εκστρατεία, είναι μια ένδειξη ότι η πολιτική αυτή βρίσκεται σε κρίση και υποχώρηση στο ίδιο το λίκνο της.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, μετά την αποτυχία της να προσανατολισθεί προς μια πραγματική πολιτική Ένωση και τον εκφυλισμό της σε μια κοινή απλώς αγορά, έκανε ακόμη ένα βήμα παραπέρα, προς την ίδια κατεύθυνση. Ταυτίσθηκε με την παγκοσμιοποίηση και εγκατέλειψε σιωπηρά την Αρχή της Κοινοτικής Προτιμήσεως, που ήταν μία από τις βασικές αρχές που πρυτάνευσαν στη δημιουργία της. Η Ευρωπαϊκή Ένωση βρέθηκε έτσι να πρωτοστατεί στην παγκοσμιοποίηση, που ουσιαστικά αντιμάχεται την Ευρωπαϊκή ενοποίηση. Μετά την εκλογή Τραμπ, η ηγέτιδα οικονομική δύναμη της Ευρώπης, η Γερμανία, εκδηλώνει μάλιστα φιλοδοξίες να υποκαταστήσει τις ΗΠΑ στην πρωτοκαθεδρία της παγκοσμιοποιήσεως.

Πώς συνδέεται όμως με την παγκοσμιοποίηση η παράνομη μετανάστευση; 

Συνδέεται με δύο βασικούς τρόπους: 

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Η παραχώρηση του ονόματος της Μακεδονίας δεν θα λύσει το πρόβλημα, θα το διαιωνίσει

Γράφει ο ΠΕΡΙΚΛΗΣ  ΝΕΑΡΧΟΥ
Πρέσβυς ε.τ. 

Η αλλαγή φρουράς στα Σκόπια έδωσε αρχικά την εντύπωση ότι παρουσιάζεται μια ευκαιρία για την επίλυση του προβλήματος των Σκοπίων. Η αποχώρηση από την εξουσία του πλήρως αδιάλλακτου και σημαιοφόρου του ιδεολογήματος του Μακεδονισμού, Γκρούεφσκι, απεκάλυψε τη σαθρότητα των επιχειρημάτων των υπερθεματιστών του Μακεδονισμού, που στηρίζεται σε ένα ιστορικό ψεύδος και σε μια χονδροειδή προσπάθεια σφετερισμού της ιστορίας και του πολιτισμού της Ελληνικής Μακεδονίας.

Η προβολή από την τηλεόραση των Σκοπίων των δηλώσεων του ιστορικού ηγέτη τους, του Κίρο Γκλιγκόροφ, για την καταγωγή των «Μακεδόνων» των Σκοπίων, έδωσε την ελπίδα ότι, επιτέλους, το πολιτικό σύστημα του μικρού αυτού κράτους εισέρχεται σε μια φάση αυτογνωσίας, που θα επέτρεπε, στη συνέχεια, την επίλυση του υπάρχοντος προβλήματος με την Ελλάδα πάνω σε μια βάση, που δεν θα παραποιεί την ιστορική πραγματικότητα και θα ανταποκρίνεται στην αυθεντική ταυτότητα των Σλάβων κατοίκων της Δημοκρατίας των Σκοπίων.

Ο Κίρο Γκλιγκόροφ, απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφων, στο Λονδίνο και αργότερα στα Τίρανα, εάν οι σημερινοί κάτοικοι των Σκοπίων είναι απόγονοι του Φιλίππου και του Μεγάλου Αλεξάνδρου, δήλωσε: «Εμείς είμαστε Σλάβοι. Δεν έχουμε καμιά σχέση με τον Μέγα Αλέξανδρο. Ήρθαμε στα Βαλκάνια τον 6ο αιώνα μ.Χ.».

Ο Κίρο Γκλιγκόροφ είπε την αλήθεια. Αυτό όμως δεν άρεσε καθόλου στον Γκρούεφσκι και τους ομοϊδεάτες του. Απαγόρευσαν την προβολή των δηλώσεών του από την κρατική τηλεόραση και τους ραδιοφωνικούς σταθμούς των Σκοπίων και συνέχισαν την ίδια πολιτική της ψεύτικης ταυτότητας και του σφετερισμού. Το χειρότερο που διέπραξαν είναι το πλύσιμο εγκεφάλου που έκαναν, μέσα από τα σχολεία, στις νέες γενιές. Οι μαθητές της γειτονικής χώρας γαλουχήθηκαν επί δεκαετίες με την ιδέα ότι είναι απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου και ότι η πατρίδα τους μοιράσθηκε από τους άρπαγες γείτονες, κατά πρώτο λόγο τους Έλληνες. Με τη λογική αυτή τα Σκόπια είναι το μόνο ελεύθερο κομμάτι που αγωνίζεται, προφανώς, για την απελευθέρωση και της «Μακεδονίας του Αιγαίου» και της «Μακεδονίας του Πιρίν» (Βουλγαρία).

Όλος αυτός ο παραλογισμός έγινε επίσημη κρατική ιδεολογία, που διακινείται και στο εξωτερικό από τους απόδημους «Μακεδόνες» των Σκοπίων, ιδιαίτερα στον Καναδά και στην Αυστραλία. 

 Στο εσωτερικό αναδεικνύεται τώρα ως το μεγαλύτερο εμπόδιο στην πορεία προς μια αυτογνωσία που θα καθιστούσε δυνατή μια λύση πάνω στη βάση της ιστορικής πραγματικότητας και της αλήθειας.

Θα πρέπει όμως γι’ αυτό να μετακινηθεί η Ελληνική πλευρά προς την αποδοχή ενός σύνθετου ονόματος που θα περιλαμβάνει το όνομα Μακεδονία; 

Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, σε πρόσφατη επίσκεψή του στο Βελιγράδι, έσπευσε να προβεί σε δηλώσεις που ανοίγουν επικίνδυνη ρωγμή στην Ελληνική θέση. Θέλοντας να καταγγείλει την ακραία θέση των Σκοπίων και υπολαμβάνοντας το θέμα ως γεωγραφικό, είπε, συγκεκριμένα, ότι τα Σκόπια δεν μπορούν να διεκδικούν το μονοπώλιο της Μακεδονίας.

Η προσπάθεια να αναζητηθεί λύση προς την κατεύθυνση του γεωγραφικού προσδιορισμού είναι κατανοητή, ενώπιον του υπάρχοντος αδιεξόδου, αλλά δεν αναιρεί αυτό που είναι η κύρια ουσία του θέματος και η πηγή του κακού. Αυτή είναι το ιδεολόγημα ότι οι Μακεδόνες δεν είναι Έλληνες αλλά άλλο έθνος και ότι οι απόγονοι αυτού του έθνους είναι οι σημερινοί Σλαβοσκοπιανοί.

Αποδοχή από την Ελληνική πλευρά, με οποιονδήποτε τρόπο και με οποιοδήποτε όνομα, του ιδεολογήματος αυτού, δεν θα οδηγήσει, προφανώς, σε λύση του προβλήματος αλλά σε διαιώνισή του, με ενδεχόμενο τη μετάστασή του σε μια πολύ χειρότερη και επικίνδυνη μορφή στο μέλλον.

Το 1993 υπεγράφη η Ενδιάμεση Συμφωνία, με στόχο να δώσει τον χρόνο και να δημιουργήσει το απαραίτητο κλίμα για την αναζήτηση μόνιμης και αμοιβαίως αποδεκτής λύσεως στο θέμα του ονόματος. Εν τω μεταξύ, μετά την αποτυχία της διαμεσολαβήσεως Πινέιρο, το θέμα μεταφέρθηκε σκοπίμως από το Ευρωπαϊκό πεδίο στο πεδίο των Ηνωμένων Εθνών, με δεδομένο το γεγονός ότι το πλαίσιο αυτό ήταν πιο ευνοϊκό για τα Σκόπια, εφόσον η Ελλάδα δεν μπορούσε να προβάλει βέτο. Επεβλήθη ως προσωρινή λύση η τεχνική ονομασία Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (ΠΓΔΜ), με την αντίληψη ότι οι διαπραγματεύσεις για το όνομα, υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, με μεσολαβητή τον ειδικό αντιπρόσωπο του Γ. Γραμματέα του ΟΗΕ Μάθιου Νίμιτς, θα οδηγούσαν σ’ ένα μόνιμο όνομα.

Τα Σκόπια ακολούθησαν όμως απολύτως αδιάλλακτη πολιτική και επέλεξαν ως στρατηγική τη δημιουργία τετελεσμένου γεγονότος, με την εξασφάλιση της ευρύτερης δυνατής διεθνούς αναγνωρίσεως.  

Η θλιβερή πολιτική της Ελληνικής πλευράς κατά την περίοδο αυτή, που χαρακτηρίσθηκε από διπλωματική ολιγωρία, ενδοτισμό και απάθεια, επέτρεψε στα Σκόπια να προελάσουν διεθνώς με την ψεύτικη σημαία τους και να επιτύχουν αναγνώριση με το όνομα Μακεδονία από περισσότερες από εκατό χώρες.

Γιατί όμως δεν έλυσαν το πρόβλημα; 

Διότι...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: H νέα κρίση στη Μέση Ανατολή και οι τουρκικές βλέψεις στην Κύπρο και στο Αιγαίο

Γράφει ο ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΝΕΑΡΧΟΥ 

Πρέσβυς ε.τ.

Πόλεμος μεταξύ παλιών συνεταίρων μπορεί να χαρακτηρισθεί η πρόσφατη κρίση μεταξύ κυρίως του Κατάρ και της Σαουδικής Αραβίας. Με την τελευταία συμπαρατάχθηκαν τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Κουβέιτ, το Μπαχρέιν αλλά και η πιο πολυάνθρωπη χώρα του Αραβικού κόσμου, η Αίγυπτος του Προέδρου Αλ Σίσι.

 Η Αίγυπτος έχει παλαιούς αλλά και πρόσφατους λογαριασμούς με το Κατάρ. Το τελευταίο υποστηρίζει αναφανδόν τους «Αδελφούς Μουσουλμάνους» και είχε αναμιχθεί ενεργά στην «Αραβική Άνοιξη» που είχε ανατρέψει τον Πρόεδρο Μουμπάρακ και είχε βοηθήσει στην άνοδο στην εξουσία του πρώην Προέδρου Μόρσι.

Το Κατάρ είχε, βεβαίως, τότε την αμέριστη Αμερικανική υποστήριξη. Η Ουάσινγκτον επένδυε στην «Αραβική Άνοιξη» και στη συνέχεια στους ακραίους Ισλαμιστές, στο πλαίσιο ενός υβριδικού πολέμου για την προαγωγή μιας νέας τάξεως στη Μέση Ανατολή και σ’ ολόκληρο τον Αραβικό κόσμο. Στο πλαίσιο της ίδιας πολιτικής, το Κατάρ διαδραμάτισε επίσης πολύ σημαντικό ρόλο στην ανατροπή του καθεστώτος Καντάφι στη Λιβύη. Διατηρεί δε από τότε δεσμούς με διάφορες Ισλαμιστικές ομάδες και πολέμαρχους που αλληλομάχονται για την εξουσία αλλά και υποστηρίζουν μεταξύ άλλων τους Ισλαμιστές στην Αίγυπτο και τρομοκρατικές επιθέσεις εναντίον των Κοπτών Χριστιανών.

Η Αίγυπτος κατηγορεί ειδικότερα το Κατάρ όχι μόνο για την υποστήριξη που παρέχει στους Αδελφούς Μουσουλμάνους στην Αίγυπτο και στο Ισλαμικό κράτος στη Συρία, αλλά επίσης για τις τρομοκρατικές επιθέσεις που έγιναν προσφάτως στο έδαφός της. Ως αντίποινα, η Πολεμική Αεροπορία της Αιγύπτου ανέλαβε επιδρομές κατά Ισλαμιστικών ομάδων στη Λιβύη, που υποστηρίζονται από το Κατάρ.

Αίγυπτος και Σαουδική Αραβία, παρά τα πολλά που τις χωρίζουν, συμπίπτουν στην εχθρότητα κατά του Κατάρ. Αυτό φαίνεται παράξενο, με δεδομένο το γεγονός ότι η Σαουδική Αραβία είναι και η ίδια ένα πολύ σκληρό Ισλαμιστικό καθεστώς. Η εξήγηση βρίσκεται στο γεγονός ότι η Ισλαμιστική εκδοχή που υποστηρίζει η Σαουδική Αραβία, ο λεγόμενος Ουαχαμπιτισμός, ανταγωνίζεται τους Αδελφούς Μουσουλμάνους που υποστηρίζει το Κατάρ. Αυτό εξηγεί και τη σιωπή με την οποία αντιμετώπισε η Σαουδική Αραβία την ανατροπή του πρώην Προέδρου Μόρσι στην Αίγυπτο.

Τι ήταν όμως αυτό που προκάλεσε τη σημερινή ανάφλεξη και το μέτωπο κατά του Κατάρ; 

Η εξήγηση βρίσκεται σε τρεις παράλληλους λόγους

Ο πρώτος είναι η αλλαγή της Αμερικανικής πολιτικής έναντι των Ισλαμιστών. «Ερώτησα ποιος χρηματοδοτεί τους Ισλαμιστές στη Συρία και μου είπαν ότι είναι το Κατάρ», έγραψε στο Twitter ο Πρόεδρος Τραμπ, αναφερόμενος στο πρόσφατο πέρασμά του από τη Σαουδική Αραβία.

Η τελευταία δεν είναι, προφανώς, λιγότερο ένοχη. Η Ουάσινγκτον διεξήγαγε έρευνα και για ενδεχόμενη ανάμειξή της στην τρομοκρατική επίθεση κατά των δίδυμων πύργων της Νέας Υόρκης. Τα αποτελέσματα της έρευνας κρατήθηκαν μυστικά για να μη διαταραχθούν οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών. Η Σαουδική Αραβία προσπάθησε να εξιλεωθεί και να εξαγοράσει την Αμερικανική εύνοια με κολοσσιαία συμβόλαια αγοράς όπλων και υποσχέσεις για πολύ μεγάλες επενδύσεις στις ΗΠΑ. Έδωσε όμως ταυτόχρονα το ενοχλητικό Κατάρ ως κύριο πρωταίτιο της υποστηρίξεως της τρομοκρατίας.

Η οργή της Σαουδικής Αραβίας κατά του Κατάρ έχει παρελθόν. Η οικονομική ισχύς του Κατάρ και η ανεξάρτητη πολιτική του, περιλαμβανομένης της επιρροής που ασκεί ο Καταριανός τηλεοπτικός σταθμός Αλ Τζαζίρα, την ενοχλούσαν ολοένα και περισσότερο. Η σταγόνα όμως που έκανε να ξεχειλίσει το ποτήρι της Σαουδικής οργής είναι η προσέγγιση που άρχισε να κάνει προσφάτως το Κατάρ με τον μεγάλο γεωπολιτικό αλλά και θρησκευτικό ανταγωνιστή της Σαουδικής Αραβίας, το Ιράν. Στην προσέγγιση αυτή δεν αντιτίθεται, άλλωστε, μόνο η Σαουδική Αραβία. Αντιτίθενται και οι ΗΠΑ και το Ισραήλ.

Η αλλαγή πολιτικής του Κατάρ οφείλεται στο γεγονός ότι υπάρχει σ’ εκκρεμότητα η εκμετάλλευση ενός τεράστιου κοιτάσματος φυσικού αερίου που βρίσκεται μεταξύ των δύο χωρών. Η εκμετάλλευσή του δεν μπορεί να προχωρήσει χωρίς κάποια συμφωνία και συνεργασία μεταξύ τους. Το ίδιο ισχύει και για ανάλογο κοινό κοίτασμα πετρελαίου. Η συνεκμετάλλευση των κοινών κοιτασμάτων θέτει επίσης επί τάπητος το θέμα του τρόπου εξαγωγής του φυσικού αερίου.

Υπενθυμίζεται στους αναγνώστες ότι για το θέμα αυτό υπήρχαν ανταγωνιστικές ιδέες. Μία του Κατάρ, που ήθελε αγωγό μέσω της Συρίας και της Τουρκίας προς την Ευρώπη. Η άρνηση του Προέδρου Άσαντ να δώσει τη συγκατάθεσή του έγινε βασική αιτία για την έφοδο των Ισλαμιστών κατά του καθεστώτος του, υποστηριζομένων από το Κατάρ, τη Σαουδική Αραβία και την Τουρκία. Η άλλη ιδέα, του Ιράν, ήταν ο αγωγός μέσω Ιράκ και Συρίας προς τη Μεσόγειο.

Υπήρξε στο θέμα αυτό κάποια προσέγγιση μεταξύ Κατάρ και Ιράν για την κατασκευή του Ιρανικού αγωγού;  

Δεν υπάρχουν ακόμη για το θέμα αυτό σαφείς πληροφορίες. Είναι γνωστό όμως ότι μια από τις επιδιώξεις υψηλής στρατηγικής της Σαουδικής Αραβίας των ΗΠΑ και του Ισραήλ είναι η αποτροπή του λεγομένου στρατηγικού διαδρόμου Σιιτικής επιρροής από το Ιράν προς τη Μεσόγειο, μέσω Ιράκ, Συρίας και Λιβάνου.

Ο τρίτος από τους αρχικούς συνεταίρους στο πλευρό των Ισλαμιστών της Συρίας, η Τουρκία, βρίσκεται και στο θέμα του Κατάρ σε δύσκολη θέση:

ΤΟΥΡΚΙΑ και ΝΕΟΟΘΩΜΑΝΙΚΟ ΣΥΡΙΖΙΣΤΑΝ: Εθνικοί κίνδυνοι και Παιδεία

Γράφει ο ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΝΕΑΡΧΟΥ 

Πρέσβυς ε.τ.

Η Τουρκική προκλητικότητα έναντι της Ελλάδος και της Κύπρου έχει προσλάβει απροκάλυπτα μορφή απειλής πολέμου. 

Όταν η ίδια η πολιτική ηγεσία της χώρας αναδέχεται αβάσιμους ισχυρισμούς, όπως, π.χ., ότι η Ελλάδα «κατέχει» «Τουρκικά» νησιά στο Αιγαίο, και καθιστά τους ισχυρισμούς αυτούς επίσημες θέσεις της Τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.
 

Όταν η ίδια πολιτική ηγεσία αμφισβητεί ανοικτά διεθνείς Συνθήκες, το Διεθνές Θαλάσσιο Δίκαιο, τα σύνορα μεταξύ των δύο χωρών και επιδίδεται σε πράξεις αμφισβητήσεώς τους. 

Όταν η ίδια αναλαμβάνει επί μήνες στρατιωτικές ασκήσεις σε τεράστιες γεωγραφικές περιοχές του Αιγαίου και προβάλλει χάρτες για δήθεν «δικαιώματα» της Τουρκίας για έρευνα και διάσωση στο μισό Αιγαίο. 

Όταν απειλεί ότι δεν θα επιτρέψει στην Κύπρο να συνεχίσει τις έρευνες και την αξιοποίηση του φυσικού της αερίου στην ΑΟΖ της ελεύθερης Κύπρου. 

Όταν προβάλλει την «αποφασιστικότητά» της να «συμμετάσχει» στην αξιοποίηση των ενεργειακών κοιτασμάτων της Ανατολικής Μεσογείου, σε βάρος, προφανώς της ΑΟΖ της Ελλάδος και της Κύπρου 

Τότε είναι σαφές ότι η χώρα βρίσκεται μπροστά σε απειλή πολέμου και ότι επιβάλλεται να σημάνει συναγερμό και να κινητοποιηθεί για να αντιμετωπίσει την απειλή.
 

Ο πρώτος τομέας στον οποίο πρέπει να στρέψει την προσοχή της είναι, προφανώς, η στρατιωτική ετοιμότητα. Είναι γνωστά τα εγκλήματα τα οποία έχουν διαπραχθεί σ’ αυτό τον τομέα, με αποτέλεσμα να στερείται η χώρα σήμερα μέσων και δυνατοτήτων τα οποία μπορούσε να έχει για την άμυνά της. Η κρίση, στην οποία βρίσκεται εδώ και οκτώ χρόνια, έχει επίσης επιδεινώσει δραματικά τους οικονομικούς όρους για την αμυντική της ενίσχυση. Ποιο οικονομικό όμως μέγεθος και ποια οικονομική σκοπιμότητα θα μπορούσαν να αντισταθμίσουν τον κίνδυνο μιας εθνικής απώλειας;
 

Η χώρα, ανεξάρτητα από την οικονομική κατάσταση, πρέπει να βρει τρόπους για να ενισχύσει άμεσα την άμυνά της στον βαθμό που το απαιτούν οι αδήριτες ανάγκες μιας αποτελεσματικής αποτροπής και ισορροπίας. Η παρεμβολή της «τρόικας» στον καθορισμό της αμυντικής πολιτικής της χώρας και στο ύψος των αμυντικών δαπανών είναι απαράδεκτη, γιατί η εθνική άμυνα, με βάση το άρθρο 346 της Συνθήκης της Λισαβόνας, είναι εθνική αρμοδιότητα και εξαιρείται από την ελεύθερη Ευρωπαϊκή αγορά.
 

Θα πει κανείς ότι όταν δεν υπάρχουν χρήματα, είναι μικρή η σημασία οποιουδήποτε άρθρου και οποιασδήποτε εθνικής θελήσεως. Εάν σωζόταν η χώρα με ένα ή δύο δισ. από αμυντικές περικοπές, η διακινδύνευση θα είχε ενδεχομένως νόημα. Ο καθένας όμως γνωρίζει ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι και ότι, αντιθέτως, μια ενδεχόμενη αρπαγή από την Άγκυρα Ελληνικών νησιών και μεγάλης ΑΟΖ της Ελλάδος και της Κύπρου δεν αντισταθμίζονται από καμιά άλλη σκοπιμότητα και κακώς νοούμενη οικονομία.
 

Συναφής με την αμυντική ετοιμότητα είναι η παράλληλη διπλωματική δράση. Η ολομέτωπη Τουρκική επίθεση κατά της διεθνούς νομιμότητας και η απροκάλυπτη εκδήλωση επεκτατικής πολιτικής δεν αφορά μόνο την Ελλάδα. Όσο και αν φαίνεται να είναι μακριά η Διακήρυξη του Ελσίνκι για το αμετάβλητο των συνόρων στην Ευρώπη, ο αναβρασμός που υπάρχει στα Βαλκάνια δείχνει σαφώς ότι η εγκατάλειψη βασικών αρχών, που εγγυήθηκαν τη σταθερότητα και την ειρήνη στην Ευρώπη, μπορεί να απελευθερώσει αχαλίνωτες δυνάμεις ανατροπών και καταστροφής.
 

Ειδικότερα σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, η διπλωματική της δράση πρέπει να έχει ως στόχο τη συμβολή της στη διαφύλαξη της σταθερότητας και της ειρήνης στην περιοχή. Πρωτίστως, όμως, πρέπει να έχει ως στόχο τη διασφάλιση ερεισμάτων, που να λειτουργούν αποτρεπτικά έναντι των απειλών στην εθνική της ασφάλεια.
 

Το έργο αυτό γίνεται δύσκολο μέσα στο κλίμα της ανερχόμενης διεθνούς εντάσεως και του ανταγωνισμού μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων, ΗΠΑ και Ρωσίας. Οι αρχικές διακηρύξεις του Αμερικανού Προέδρου για την επιδίωξη συνεργασίας με τη Ρωσία επισκιάσθηκαν από τις υποτροπές και τις υπαναχωρήσεις που σημειώθηκαν στη νέα διακηρυγμένη πολιτική. Πυκνώνουν τα σύννεφα στον ουρανό της Μέσης Ανατολής και παραλλήλως ανεβαίνει η ένταση στον άξονα Βαλτικής - Ουκρανίας και στα Βαλκάνια. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, η Ελλάδα πρέπει να πορευθεί με ευελιξία αλλά και αποφασιστικότητα σε ό,τι αφορά την υπεράσπιση των ζωτικών της συμφερόντων και την εθνική της ασφάλεια.
 

Δεν αρκούν όμως μόνο η στρατιωτική ετοιμότητα και η διπλωματική δράση. Καταλυτικής σημασίας είναι πάντα...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η εκλογή Τραμπ αλλάζει το διεθνές σκηνικό και θέτει υπό αμφισβήτηση την παγκοσμιοποίηση και στην Ευρώπη

Γράφει ο ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΝΕΑΡΧΟΥ 

Πρέσβυς ε.τ.

Το ερώτημα για το αν θα εφάρμοζε ο νέος αμερικανός Πρόεδρος όσα καταλυτικά εξήγγειλε στην προεκλογική του εκστρατεία ήταν απόλυτα δικαιολογημένο. Ο Ντόναλντ Τραμπ έδειξε όμως από τις πρώτες και άμεσες κινήσεις του ότι εννοεί πολύ σοβαρά όσα είπε και είναι αποφασισμένος να κάνει πράξη τις εξαγγελίες του.
 

Η αποφασιστικότητά του πηγάζει από μια βαθιά πεποίθηση ότι οι πολιτικές που επεβλήθησαν στη χώρα του από τους δύο κυρίως προηγούμενους Προέδρους, Κλίντον και Ομπάμα, εμπνεόμενες από την παγκοσμιοποίηση, βλάπτουν πολύ σοβαρά την Αμερική.
 

Ανέδειξε το παράδειγμα της αυτοκινητοβιομηχανίας. Η άκριτη υπογραφή, προς κάθε κατεύθυνση, Συμφωνιών Ελευθέρου Εμπορίου οδήγησε στον παραλογισμό οι ξένες αυτοκινητοβιομηχανίες να εξάγουν ελεύθερα στη μεγάλη Αμερικανική αγορά επενδύοντας στο γειτονικό Μεξικό. Ακόμη και οι Αμερικανικές αυτοκινητοβιομηχανίες, για να επωφεληθούν και οι ίδιες από το χαμηλό κόστος παραγωγής αλλά και για να ανταπεξέλθουν στον ανταγωνισμό, προσανατολίσθηκαν προς την ίδια κατεύθυνση.
 

Ο Πρόεδρος Αϊζενχάουερ έλεγε στο παρελθόν πως «ό,τι είναι καλό για την General Motors, είναι καλό και για την Αμερική». Υπήρχε στον αφορισμό του μια κάποια αλήθεια, γιατί η General Motors επένδυε και δημιουργούσε θέσεις εργασίας στην Αμερική, πλήρωνε φόρους στην Αμερική και έφερνε βιομηχανική και τεχνολογική πρόοδο στην Αμερική.
 

Η παγκοσμιοποίηση όμως διαχωρίζει το εθνικό συμφέρον από το ιδιωτικό και εταιρικό συμφέρον. 

Συμφέρει, με τη λογική αυτή, την General Motors ή τη Ford να κατασκευάζει τα αυτοκίνητά της πέρα από τα Αμερικανικά σύνορα, εκμεταλλευόμενη το χαμηλό κόστος παραγωγής και να τα εξαγάγει, στη συνέχεια, στις ΗΠΑ χωρίς δασμούς, εκμεταλλευόμενη τη Συμφωνία Ελευθέρου Εμπορίου. Πού οδηγεί όμως η κατάσταση αυτή ακόμη και μια χώρα του πλούτου και της ισχύος των ΗΠΑ;
 

Οδηγεί στην αποβιομηχάνιση, στον μαρασμό της παραγωγής, στην πτώση των αμοιβών παραγωγής, των εσόδων του κράτους και του επιπέδου ζωής και στην ανεργία.
 

Αυτό είναι το φαινόμενο που αντελήφθη σε βάθος ο νέος Αμερικανός Πρόεδρος και ανέδειξε το πολιτικό του νόημα, που έμενε στο περιθώριο, κάτω από το βαρύ πέπλο της προπαγάνδας των συστημικών ΜΜΕ αλλά και των λεγεώνων από ειδικούς αναλυτές, πολιτικούς και οικονομολόγους, που ανυμνούσαν και εξεθείαζαν, χωρίς καμιά επιφύλαξη, τα καλά της παγκοσμιοποίησης, δαιμονοποιώντας εκ των προτέρων κάθε πρόθεση προστατευτικής πολιτικής.
 

Με την ίδια καθαρότητα, ο νέος Αμερικανός Πρόεδρος είδε ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα που είναι αλληλένδετο με την παγκοσμιοποίηση: Την παράνομη μετανάστευση, με πρόσχημα το πολιτικό άσυλο.  

Οι παρανόμως εισερχόμενοι από το Μεξικό, οι οποίοι δεν ήταν μόνο Μεξικανοί αλλά Ισπανόφωνοι κυρίως απ’ όλη τη Λατινική Αμερική, όπως επίσης από την Αφρική, τη Μέση Ανατολή και την Ασία, δήλωναν όλοι συλλήβδην ότι είναι πρόσφυγες και ζητούσαν άσυλο. Με βάση όσα ισχύουν και παρ’ ημίν, ως αποτέλεσμα της ίδιας πολιτικής, το αίτημά τους παραπεμπόταν στις δικαστικές αρχές και όσοι είχαν συλληφθεί στα σύνορα αφήνονταν ελεύθεροι.
 

Αντιλαμβάνεται κανείς ότι δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί ένα τέτοιο πρόβλημα, που έχει μια τέτοια δυναμική και ένα τέτοιο μέγεθος, με διαδικασίες δικαστικού τύπου, που αναφέρονται ουσιαστικά στο εσωτερικό δίκαιο. Το σύστημα απεδείχθη ατελέσφορο και εντελώς ανεπαρκές και ακατάλληλο για να αντιμετωπίσει μια ακατάσχετη πλημμυρίδα παρανόμως εισερχομένων. Είναι βέβαιο ότι αυτοί που υποστηρίζουν την πολιτική των ανοικτών συνόρων και την παγκοσμιοποίηση το είχαν προϋπολογίσει και το είχαν προεξοφλήσει και αποτελεί γι’ αυτούς μέρος και άλλοθι μιας στρατηγικής για να καταστήσουν την παγκοσμιοποίηση αναπόφευκτη!
 

Ο Ντόναλντ Τραμπ θέλησε και στο θέμα αυτό να στείλει ισχυρό μήνυμα αλλαγής πολιτικής. Μέσα στις δύο πρώτες μέρες της θητείας του πήρε αποφάσεις και χάραξε μια νέα πολιτική ελέγχου της παράνομης μεταναστεύσεως, υπογράφοντας, μεταξύ άλλων, το διάταγμα για την κατασκευή τείχους στα σύνορα με το Μεξικό.
 

Η αλλαγή της Αμερικανικής πολιτικής και ειδικότερα η απόρριψη της περιβόητης παγκοσμιοποίησης και η αναμφισβήτητη και ομολογούμενη και εξυμνούμενη επιστροφή στην ιδέα του εθνικού κράτους δίνει ηχηρό χαστούκι σε όλους τους παλαιοημερολογίτες της γηραιάς ηπείρου, περιλαμβανομένων των ημεδαπών, που ναρκισσεύονται ότι αποτελούν και «πρωτοπορία».
 

Το χαστούκι έχει ιδιαίτερη σημασία για...

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΚΥΠΡΙΑΚΟ: Για δεύτερη φορά η Αμερικανική πολιτική συνωμοτεί καταστροφικά κατά της Κύπρου, χειραγωγώντας υποτελείς ηγέτες

Γράφει ο ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΝΕΑΡΧΟΥ 

Πρέσβυς ε.τ.

Το 1974, ο πολύς Κίσινγκερ, που απέκτησε τεράστια δύναμη στην Αμερικανική πολιτική ως υπουργός Εξωτερικών και ταυτόχρονα Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας, τηλεκατεύθυνε το πραξικόπημα της χούντας κατά του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου και έστρωσε τον δρόμο για την τουρκική εισβολή.  

Ο τότε Τούρκος πρωθυπουργός Μπουλέντ Εντσεβίτ «βγήκε από αριστερά» στην Ελληνική πλευρά και κατήγγειλε τον φασισμό της χούντας στην Κύπρο, παρουσιάζοντας την Τουρκική εισβολή ως δήθεν «ειρηνευτική επιχείρηση».
 

Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών, που «αλώνιζε» κυριολεκτικά στην Ουάσινγκτον μετά την πτώση του Αμερικανού Προέδρου Ρίτσαρντ Νίξον, έστειλε στην Αθήνα τον Αμερικανό υφυπουργό Σίσκο για να διαμεσολαβήσει -δήθεν- μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Η αποστολή του, στην πραγματικότητα, ήταν να εξαπατήσει και να εμποδίσει τη χούντα να αντιδράσει ενόπλως στην τουρκική εισβολή και να προκληθεί Ελληνο-τουρκικός πόλεμος, που θα απειλούσε το ΝΑΤΟ.  

Σε δεύτερη φάση, μετά την πτώση της χούντας και ενώ είχε συμφωνηθεί εκεχειρία στην Κύπρο, ο ίδιος έδωσε το «πράσινο φως» στους Τούρκους να συνεχίσουν αμαχητί την αποβίβαση δυνάμεων στην Κύπρο, εμποδίζοντας την Ελλάδα να αντιδράσει. 

Όταν οι Τούρκοι απεβίβασαν όσες δυνάμεις ήθελαν, ανέλαβαν την επιχείρηση του Αττίλα ΙΙ.
 

Η Αμερικανική πολιτική, σε συνεργασία πάντοτε με τους βρετανούς, ανέλαβε, στη συνέχεια, να ολοκληρώσει την επιχείρηση Κύπρος, προωθώντας στο διπλωματικό επίπεδο μια «λύση» βασισμένη στα τετελεσμένα γεγονότα. Πάνω στη βάση αυτή εφευρέθηκε η ιδέα της «διζωνικής ομοσπονδίας, με πολιτική ισότητα»!
 

Μεσολάβησαν 42 χρόνια και έγιναν άπειροι κύκλοι «διακοινοτικών διαπραγματεύσεων». Η αίτηση της Κύπρου για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση παρουσιάσθηκε ως μια χρυσή ευκαιρία για να χρυσωθεί το χάπι μιας απαράδεκτης «λύσεως» με την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Είναι η απόπειρα του σχεδίου Ανάν το 2004. Στο σχέδιο αυτό ενσωματώθηκαν επιτηδείως όλες οι παραχωρήσεις που απεσπάσθησαν από την Ελληνική πλευρά και προστέθηκαν σ’ αυτές πολλές άλλες, είτε με απροκάλυπτο τρόπο είτε με τη γνωστή μέθοδο της «επικοδομητικής ασάφειας».
 

Ο Κυπριακός λαός, παρά την πλύση εγκεφάλου και τις απειλές ότι θα χάσει την ένταξη στην Ευρωπαϊκή ένωση, απέρριψε, με συντριπτική πλειοψηφία 76% το σχέδιο Ανάν. Λογικά, μετά την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση η Κύπρος θα έπρεπε να αναθεωρήσει ριζικά τη στρατηγική της. Ο αγώνας της κατά της Τουρκικής κατοχής θα έπρεπε να τεθεί στο Ευρωπαϊκό πλαίσιο, με δεδομένο το γεγονός ότι οι βασικές Ευρωπαϊκές αρχές και το Ευρωπαϊκό κεκτημένο συνιστούν συμβατικό, υποχρεωτικό καθεστώς για όλες τις χώρες-μέλη. Δεν μπορεί η Κύπρος να συζητά λύση του Κυπριακού που να μην είναι συμβατή με τις Ευρωπαϊκές αρχές και το Ευρωπαϊκό κεκτημένο.
 

Η Κύπρος είχε επίσης στη διάθεσή της τα δικαιώματα της χώρας-μέλους, με τα οποία μπορούσε να ασκήσει σοβαρή επιρροή στην Ευρωπαϊκή Ένωση και να υπερασπίσει τα ζωτικά της συμφέροντα. Αντί όμως να πράξει το αυτονόητο, δέχθηκε πάλι να επανεγκλωβισθεί σε μια χρεοκοπημένη διαδικασία ατέρμονων διακοινοτικών διαπραγματεύσεων, στις οποίες -για να τις συντηρεί σε ζωή- προέβαινε, σε κάθε νέο κύκλο, σε νέες υποχωρήσεις.
 

Η εσωτερική πίεση για έναν τέτοιο προσανατολισμό δεν προερχόταν μόνο από την ηγεσία του ΔΗΣΥ, που είχε προνομιακές σχέσεις με τον Αμερικανικό και τον Βρετανικό παράγοντα. Προερχόταν επίσης από το ΑΚΕΛ, το οποίο ανέπτυξε διόλου ευκαταφρόνητες σχέσεις με τους δύο αυτούς παράγοντες, με επιχείρημα τη «συνδρομή» τους για τη λύση του Κυπριακού. Εισήγαγε επίσης ως υψηλή προτεραιότητα την περίφημη πολιτική της «προσεγγίσεως» με τους Τουρκοκυπρίους, προσδίδοντας σ’ αυτήν ψευδοϊδεολογικές και ανεδαφικές διαστάσεις. Οι Τουρκοκύπριοι, δυστυχώς, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, δεν διαχωρίζουν τη θέση τους από το ψευδοκράτος, ενώ το τελευταίο ταυτίζεται, βεβαίως, με την Άγκυρα και εξαρτάται πλήρως από αυτήν. Υπό τις συνθήκες αυτές, η «προσέγγιση» με τους Τουρκοκυπρίους καταλήγει να είναι προσέγγιση με το ψευδοκράτος και τα τετελεσμένα γεγονότα. Δεν εκπλήττει γι’ αυτό η σύμπτωση, σήμερα, πολιτικής μεταξύ των ηγεσιών των δύο κομμάτων, ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ.
 

Η Αμερικανική πολιτική έχει ως πρωταγωνιστή σήμερα στην παρέμβασή της στο Κυπριακό την υφυπουργό για Ευρωπαϊκές Υποθέσεις Βικτώρια Νούλαντ, γνωστό γεράκι της ψυχροπολεμικής πολιτικής, που έγινε ιδιαίτερα γνωστή από τον ρόλο της στην Ουκρανία. Ο καημός της, βεβαίως, δεν είναι «η δίκαιη και βιώσιμη λύση του Κυπριακού». Είναι το μεγάλο γεωπολιτικό παιχνίδι στην Ανατολική Μεσόγειο, που έχει εμπλουτισθεί τώρα και με τα πολύ σημαντικά ενεργειακά αποθέματα που έχουν εντοπισθεί στον βυθό της. Είναι επίσης το παιχνίδι με την Τουρκία, που εκβιάζει και απειλεί με προσέγγιση με τη Ρωσία και την Ευρασιατική Ένωση της Σαγκάης.
 

Η Βικτώρια Νούλαντ εκφράζει την επιθετική και εντόνως αντι-Ρωσική πολιτική του διδύμου Ομπάμα - Κλίντον. Η πολιτική των τελευταίων στη Μέση Ανατολή και ειδικότερα στον πόλεμο της Συρίας οδήγησε σε στρατηγική ήττα τις ΗΠΑ. Ματαιώθηκαν επίσης τα σχέδια για την κατασκευή αγωγού που θα μετέφερε φυσικό αέριο από το Κατάρ, προς υποκατάσταση του Ρωσικού φυσικού αερίου στην Ευρώπη. Ως γνωστόν, η επιδίωξη αυτή είναι μόνιμη εμμονή της στρατηγικής των ΗΠΑ.

Η Νούλαντ επιχειρεί τώρα με τη σπουδή της να επιβάλει «λύση» στο Κυπριακό τους εξής στόχους:

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΚΥΠΡΙΑΚΟ: Κάποιος να τον μαζέψει!!! - Η Αθήνα πρέπει να πει «όχι» στους τυχοδιωκτισμούς Αναστασιάδη

Του ΠΕΡΙΚΛΗ ΝΕΑΡΧΟΥ

Το κείμενο αυτό γράφτηκε πριν από την επίσκεψη Αναστασιάδη στην Αθήνα. Σε κάθε περίπτωση, τα δεδομένα για την περιβόητη Διάσκεψη της Γενεύης στις 12 Ιανουαρίου είναι σαφή και συγκεκριμένα και επιβεβαιώνουν τους χειρότερους εφιάλτες της Ελληνικής πλευράς.

Η Διάσκεψη θα είναι όντως Πενταμερής. Οι ισχυρισμοί του Τουρκοκύπριου ηγέτη Ακιντζί, σε πρόσφατη συνέντευξή του, έγιναν δεκτοί από τον Κύπριο Πρόεδρο με εκκωφαντική σιωπή. Ο Τουρκοκύπριος ηγέτης επικαλείται όσα συμφωνήθηκαν στο περιβόητο δείπνο της 1ης Δεκεμβρίου, παρουσία του σκοτεινού και δολοπλόκου εκπροσώπου του Γ. Γραμματέα του ΟΗΕ Νορβηγού Έσπεν Μπαρθ Άιντα.

 

Η Πενταμερής θέτει εξ ορισμού δύο κορυφαία ζητήματα. 

Πρώτον, το θέμα της εκπροσωπήσεως της Κυπριακής Δημοκρατίας. Σύμφωνα με συνταγματικές γνωματεύσεις, μόνο ο Πρόεδρός της μπορεί να εκπροσωπήσει την Κυπριακή Δημοκρατία σε Διεθνή Διάσκεψη. Στην Πενταμερή όμως ο Πρόεδρος θα παραστεί και ως εκπρόσωπος της Ελληνοκυπριακής κοινότητας. Ο Τουρκοκύπριος ηγέτης δεν θα χάσει, βεβαίως, την ευκαιρία να προβάλει και τη δική του ιδιότητα ως «Προέδρου» του ψευδοκράτους. Πέρα από το εμφανιζόμενο ως τυπικό θέμα, καραδοκεί ο κίνδυνος του λεγομένου acknowledgement, της άτυπης δηλαδή αλληλοαναγνωρίσεως, ως ενδιάμεσου σταδίου πριν την εγκαθίδρυση της διζωνικής συγκυριαρχίας. Η Κυπριακή Δημοκρατία διατρέχει δηλαδή τον κίνδυνο να υποβαθμισθεί και να μπει σε παρένθεση εκ προοιμίου, προκαταλαμβάνοντας μάλιστα το υποσχόμενο δημοψήφισμα, το οποίο θα έρθει εκ των υστέρων να επικυρώσει ή να απορρίψει την προτεινόμενη «λύση».

 Με ποιο δικαίωμα ο Πρόεδρος της χώρας, που ορκίσθηκε πίστη και σεβασμό στο σύνταγμα, σπεύδει να θέσει υπό συζήτηση την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας;
 

Κατά δεύτερο λόγο, η αποδοχή της Πενταμερούς, στην οποία καλούνται να συμμετάσχουν οι τρεις Εγγυήτριες Δυνάμεις και οι δύο κοινότητες, θέτει εξ ορισμού θέμα εγγυήσεων. Η Ελληνική πλευρά είχε γι’ αυτό ως πάγια θέση τη σύγκληση Διεθνούς Διασκέψεως για τρεις συγκεκριμένους λόγους. 

Πρώτον, για να διασφαλίσει τη συμμετοχή της Κυπριακής Δημοκρατίας και τη συνέχειά της μετά από οποιαδήποτε λύση. 

Δεύτερον, για να προβάλει τον διεθνή χαρακτήρα του προβλήματος, το οποίο δεν είναι στην ουσία του διακοινοτικό αλλά διεθνές θέμα εισβολής και κατοχής. 

Τρίτον, για να διασφαλίσει τους όρους μιας ανεκτής και βιώσιμης λύσεως, χωρίς εγγυήσεις και παραμονή και μετά τη λύση Τουρκικών στρατευμάτων κατοχής.  

Οι όροι αυτοί προϋπέθεταν για την Ελληνική πλευρά την ουσιαστική συμμετοχή της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, της οποίας η Κύπρος είναι χώρα-μέλος και των πέντε μονίμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας (ΗΠΑ, Ρωσία, Μ. Βρετανία, Γαλλία, Κίνα).

 

Ο Πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης ανέτρεψε τις κοινές αυτές θέσεις Αθηνών - Λευκωσίας μέσα σε μια νύκτα, χωρίς να διαβουλευθεί ούτε με το Εθνικό Συμβούλιο στην Κύπρο ούτε με την Αθήνα.  

Εγκατέλειψε επίσης τη θέση ότι η Διεθνής Διάσκεψη θα έχει ως μόνη ημερήσια διάταξη τα θέματα εγγυήσεων (καταργήσεως των εγγυήσεων) και τα θέματα ασφάλειας, ειδικότερα την αποχώρηση των Τουρκικών στρατευμάτων κατοχής μετά τη λύση. Δέχθηκε, εάν δεν υπάρξει κατάληξη στο εδαφικό, όπως και σε άλλα θέματα, πριν τη 12η Ιανουαρίου, να εξετασθούν και αυτά από τη Διάσκεψη, σε μια διαδικασία «πάρε - δώσε».

 

Ενώπιον των αντιδράσεων στην ανατροπή αυτή, ο Πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης προσπάθησε να συγκαλύψει τις υποχωρήσεις του με μισές αλήθειες, ισχυριζόμενος ότι δεν συμφώνησε σε Πενταμερή και ότι είναι ανοικτό το θέμα για τη συμμετοχή της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και ορισμένων, τουλάχιστον, εκ των μονίμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας. Η Τουρκική πλευρά όμως δεν κάνει πίσω από όσα κατόρθωσε να πάρει στο περίφημο δείπνο της 1ης Δεκεμβρίου. Επιμένει ότι η Διάσκεψη θα είναι Πενταμερής.

 

Γιατί όμως η Ελληνική πλευρά, που περιλαμβάνει και την Αθήνα, να υποταχθεί στην Τουρκική αξίωση για Πενταμερή, όταν είναι προφανές ότι θα κληθεί στο πλαίσιο αυτό να συζητήσει επαναβεβαίωση εγγυήσεων και παραμονή Τουρκικών στρατευμάτων και μετά τη «λύση», υπό τη μορφή μιας μεταβατικής δήθεν περιόδου; 

Ο Κύπριος Πρόεδρος, συνεχίζοντας την κατρακύλα των υποχωρήσεων, έσπευσε ήδη, πριν τη Διάσκεψη, να δηλώσει σε συνέντευξη στην «Καθημερινή», την περασμένη εβδομάδα, ότι δέχεται συζήτηση για την παραμονή μέρους του κατοχικού στρατού για μια «μεταβατική περίοδο» και μετά τη «λύση». Ο τουρκοκύπριος ηγέτης Μουσταφά Ακιντζί έκανε λόγο, σε δηλώσεις του, για μια 15ετή περίοδο. «Εάν δούμε», είπε, «ότι εφαρμόζεται χωρίς προβλήματα η συμφωνημένη λύση, μπορούμε να ξαναδούμε το θέμα».

 

Το να πιστεύει κανείς ότι η Άγκυρα θα τερματίσει τη στρατιωτική παρουσία της στην Κύπρο μετά τη λήξη της «μεταβατικής περιόδου» θα ήταν ασύγγνωστη αφέλεια ή σκόπιμη παραπλάνηση. Η Άγκυρα δεν έχει, στην πραγματικότητα, τόση ανάγκη τη στρατιωτική παρουσία της για να ελέγχει την Κύπρο. Θα αρκούσε το καθεστώς της «διζωνικής ομοσπονδίας, με πολιτική ισότητα», με το οποίο μπορεί να ελέγχει πλήρως τις αποφάσεις της Κύπρου και να την καταστήσει δορυφόρο και προτεκτοράτο. Θέλει επιπλέον τις εγγυήσεις και τη στρατιωτική παρουσία για να καταστήσει αναμφισβήτητο τον στρατηγικό και γεωπολιτικό έλεγχο της Κύπρου έναντι όλων, γιατί προβάλλει τον γνωστό ισχυρισμό ότι η Κύπρος για την ίδια δεν είναι μόνο οι Τουρκοκύπριοι. Είναι επίσης πρόβλημα στρατηγικής ασφάλειας που θέτει η Κύπρος για τις νότιες προσβάσεις της.

 

Η Ελλάδα έχει όμως και έναν άλλο πολύ σημαντικό λόγο για να μην αφήσει να ρυμουλκηθεί σε όσα απερίσκεπτα συμφώνησε ο Πρόεδρος Αναστασιάδης: