"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΚΤΥΩΣΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΚΤΥΩΣΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΨΩΝΑΡΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ιντερνετική φιγούρα διακοπών

https://www.dimokratia.gr/wp-content/uploads/2026/08/diakopes08086.jpg 

 

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ 

Είναι μια μορφή εμμονής. Μια τάση ακατανίκητη, στα όρια της ψύχωσης.

Με τα χίλια ζόρια πας στο υπερτιμημένο ξερονήσι (που εδώ που τα λέμε μοιάζει κάπως με τη νησίδα Αλκατράζ στον κόλπο του Σαν Φρανσίσκο). Για να φτάσεις χρειάστηκε να στριμωχτείς στο ξέχειλο από κόσμο βαπόρι που το γύρισες δέκα φορές μέχρι να βρεις καρέκλα.

Μόλις ξεμπαρκάρεις και κατσικωθείς στον πρώτο καφενέ, που έχει αύρα Ασπροπύργου και τιμές Μονακό, παραγγέλνεις, σου ‘ρχονται οι παραγγελιές, ξεθηκαρώνεις το κινητό κι αρχίζεις και απαθανατίζεις. Τα πάντα!

Μπας και νομίζεις ότι θα κάνεις απόσβεση αν φωτογραφίσεις κάθε κατιμά που καταναλώνεις και το μοστράρεις στο ίντερνετ;

Αν το νομίζεις, πλανάσαι πλάνην οικτράν.

Δεν το νομίζεις, βέβαια, και δεν ξέρεις γιατί το κάνεις.

Το κάνεις, όμως, και γι’ αυτό πρέπει να σε δει γιατρός.

Κλικ στο τοσοδούλικο λουκουμάκι με τη μουλιασμένη ζάχαρη άχνη, που συνοδεύει τον ελληνικό καφέ. Κλικ στο χάλκινο μπρίκι με το οποίο σ’ τον σερβίρανε (φαίνεται και λίγο ξεγάνωτο και, αν πάθεις τίποτα σε νησί, απλώς την έβαψες, άκλαυτος θα πας). Κι άλλο κλικ στον λιγδιασμένο πάγκο του καφετζή, που κατάγεται από το Φίερι της Αλβανίας, αλλά καλοπαντρεύτηκε στη νήσο, δούλεψε οικοδομή και έφτιαξε καφενέ στην προκυμαία και δωμάτια στα «χωριά» (έτσι αποκαλούν τα προάστια της πρωτευούσης εκάστης νήσου) και τα κονομάει. Κλικ και στην ομελέτα της συμφοράς, με τα χιλιοτηγανισμένα σπορέλαια και το πλαστικό γκούντα, που το αγοράζει με τους γκαζοντενεκέδες από προμηθευτική της πυρκαγιάς.

Κατενθουσιασμένος τα ποστάρεις.

Λες και δεν θα έχεις καούρες από τα σαπάκια που τρως και χρυσοπληρώνεις, αν οι συγγενείς σου από την Πτολεμαΐδα και οι συνάδελφοί σου, που δεν σε πάνε με την καμία, σχολιάσουν κάτω από τη φωτογραφία «Αχ, καλέ, τι νόστιμο που φαίνεται! Να περνάτε υπέροχα!».

Αμέσως μετά το «Αχ, καλέ, τι νόστιμο που φαίνεται! Να περνάτε υπέροχα!» ακολουθούν σχόλια του τύπου «πάλι φτηνά πάει να τη βγάλει ο καρμίρης. Με ομελέτες στα καφενεία αντί για κάνα μπραντς της προκοπής. Τόσα λεφτά έχει ο γύφτος και τα τσιγκουνεύεται ακόμα και στις διακοπές. Στον λαιμό να του κάτσει!».

Το αυτό και στην παραλία. Ποστάρεις τον σουρομαδημένο φοίνικα λες και είναι συλλεκτικός. Αναρτάς την αφεντομουτσουνάρα σου να χαζογελά μπροστά από την αμμουδιά, με το μαγιό της πυρκαγιάς, πασαλειμμένος με αντηλιακό. Δίπλα ο παππούς που σε αγριοκοιτά γιατί του κόβεις τη θέα, και μια αγχωμένη μητέρα της οποίας ο τετράχρονος γιος ετοιμάζεται να καταπιεί βότσαλα, έτσι από περιέργεια.

Το σκηνικό είναι ένα χάλι και μισό, και συ φωτογραφίζεις με ρυθμούς Ιάπωνα τουρίστα και επιδεικνύεις στο ίντερνετ ένα πολύ μικρό ποσοστό από τις φωτό. Χιλιάδες ψηφιακά ντοκουμέντα από τις διακοπές σου, για τα οποία ουδείς ενδιαφέρεται (ούτε καν εσύ), θα μείνουν για πάντα στη μνήμη του κινητού.

Κι εσύ νιώθεις για ελάχιστα δευτερόλεπτα ωραία επειδή …

 

Διεθνούς "Ευρωπαϊκά Ενωμένου" νεοταξικού ξεφτιλισμένου φασισταριού κωμωδία

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΝΕΟ-ΣΤΑΛΙΝΙΚΟ ΚΟΥΛΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η κατάργηση της ανωνυμίας δεν χτυπά το έγκλημα. Εκπαιδεύει την κοινωνία στην υποταγή

 

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ 

Του Αλέξανδρου Σκούρα

Η κατάργηση της ανωνυμίας στο διαδίκτυο δεν είναι απλώς μια λανθασμένη απάντηση στην ηλεκτρονική παραβατικότητα.

Είναι κάτι βαρύτερο.

Είναι μια πρόβα απολυταρχίας.

Διότι κάθε απολυταρχική εξουσία ξεκινά από την ίδια αξίωση: να ξέρει ποιος μιλά, τι λέει, σε ποιον το λέει και να μπορεί, όταν το κρίνει χρήσιμο, να τον βρει.

Δεν ζητά πρώτα υπακοή. Ζητά ορατότητα.

Δεν απαιτεί εξαρχής σιωπή. Αρκείται αρχικά στην κατάργηση του προστατευτικού πέπλου που επιτρέπει στον πολίτη να μιλήσει ελεύθερα.

Αυτό ακριβώς είναι η ανωνυμία. Ένα πέπλο πολιτικής αυτοάμυνας.

Γι’ αυτό το επιχείρημα περί «καταπολέμησης εγκλημάτων» είναι τόσο ύποπτο. Αν το ζητούμενο ήταν πράγματι μόνο τα ποινικά αδικήματα, τα μέσα ήδη υπάρχουν. Απάτη, εκβίαση, απειλή, διακίνηση παράνομου υλικού, όλα αυτά διώκονται με συγκεκριμένες διαδικασίες, με εισαγγελική παρέμβαση, με ψηφιακή έρευνα, με στοχευμένη άρση απορρήτου. Το κράτος έχει ήδη το δικαίωμα να κινηθεί εναντίον του ενόχου.

Όταν λοιπόν, αντί για στοχευμένη δίωξη, ζητά γενικευμένη ταυτοποίηση όλων, δεν επιδιώκει δικαιοσύνη.

Επιδιώκει προληπτικό έλεγχο.

Δεν θέλει να βρει μερικούς εγκληματίες.

Θέλει να έχει στο χέρι ολόκληρη την κοινωνία.

Εδώ βρίσκεται ο πυρήνας του προβλήματος.

Σε ένα φιλελεύθερο καθεστώς η εξουσία ερευνά τον ύποπτο όταν έχει λόγο.

Σε ένα αυταρχικό καθεστώς ο πολίτης λογίζεται εν δυνάμει ύποπτος εκ των προτέρων. Η πρόταση για κατάργηση της ανωνυμίας πατά ακριβώς πάνω σε αυτή τη μετάβαση. Από την εξαίρεση στον κανόνα.

Από την κατ’ εξαίρεση αποκάλυψη στοιχείων στη μόνιμη ταυτοποίηση όλων.

Από το «ερευνούμε όποιον παρανομεί» στο «ξέρουμε εξαρχής ποιοι είναι όλοι».

Αυτή δεν είναι τεχνική μεταρρύθμιση. Είναι αλλαγή πολιτεύματος σε μικρή δόση.

Και όπως πάντα, το μέτρο θα πλήξει πρώτα τον ακίνδυνο και όχι τον επικίνδυνο. Ο επαγγελματίας εγκληματίας θα χρησιμοποιήσει ψεύτικες ταυτότητες, κλεμμένα στοιχεία, ξένες υποδομές, ενδιάμεσους λογαριασμούς. Δεν θα τον σταματήσει μια διοικητική απαίτηση. Εκείνος που θα εκτεθεί είναι ο απλός πολίτης. Ο εργαζόμενος που θέλει να καταγγείλει αυθαιρεσία. Ο δημόσιος υπάλληλος που ξέρει κάτι βρώμικο. Ο πολίτης που δεν θέλει το κόμμα, τον εργοδότη, τον τοπικό παράγοντα ή τον διαδικτυακό όχλο πάνω από το κεφάλι του κάθε φορά που μιλά.

Η ανωνυμία δεν είναι καταφύγιο μόνο για τον κακό. Είναι ασπίδα για τον αδύναμο. Και γι’ αυτό ακριβώς ενοχλεί τόσο την εξουσία.

Ας μιλήσουμε καθαρά.

Η πολιτική ελίτ δεν ενοχλείται κυρίως από τους εγκληματίες του διαδικτύου.

Ενοχλείται από το απρόβλεπτο. Από την αδέσποτη κριτική. Από τον λόγο που δεν περνά από φίλτρα, μηχανισμούς, διαμεσολαβητές και γραφεία Τύπου. Θέλει ένα διαδίκτυο πειθαρχημένο, όπου ο πολίτης θα θυμάται πριν γράψει ότι είναι καταγεγραμμένος.

Αυτό είναι το πραγματικό αποτέλεσμα της κατάργησης της ανωνυμίας: η αυτολογοκρισία. Ο άνθρωπος δεν χρειάζεται να συλληφθεί για να φοβηθεί. Αρκεί να ξέρει ότι μπορεί εύκολα να εντοπιστεί.

Κάθε εξουσία που ονειρεύεται περισσότερη επιτήρηση χρησιμοποιεί το ίδιο επιχείρημα. «Δεν έχουμε τίποτε με τους νομοταγείς».

Ακριβώς εκεί αρχίζει το πρόβλημα. Διότι ο νομοταγής πολίτης δεν οφείλει να ζει σαν καταγεγραμμένος υπήκοος για να αποδείξει ότι είναι αθώος. Αυτή είναι η ηθική του δεσμοφύλακα, όχι του φιλελεύθερου κράτους.

Η κατάργηση της ανωνυμίας δεν είναι εργαλείο ευνομίας. Είναι…

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΝΕΟ-ΣΤΑΛΙΝΙΚΟ ΚΟΥΛΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ανωνυμία στο Ίντερνετ: Ο μύθος του ελέγχου

 

Του ΠΕΤΡΟΥ ΛΑΖΟΥ

Η πρόθεση της ελληνικής κυβέρνησης, όπως και πολλών άλλων κρατών το τελευταίο διάστημα, να οριοθετήσει ένα ψηφιακό "φρένο" στην πρόσβαση των ανηλίκων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μοιάζει στα αυτιά κάθε γονιού ως η απόλυτη λύτρωση. Όλοι αναγνωρίζουμε την αγωνία για την ψυχική υγεία των παιδιών μας και τους κινδύνους που κρύβει η ανεξέλεγκτη έκθεση σε έναν κόσμο φτιαγμένο για να παραπλανά, να εξαπατά και να εθίζει. Όμως, όταν μεταφέρουμε αυτή την απολύτως λογική κοινωνική απαίτηση στο τραπέζι της τεχνολογίας, ερχόμαστε αντιμέτωποι με έναν τοίχο που δεν γκρεμίζεται με κανέναν νόμο.

Η αλήθεια, όσο άβολη κι αν ακούγεται, είναι πως η πλήρης κατάργηση της ανωνυμίας και το κλείδωμα της πρόσβασης με βάση την ηλικία, αποτελούν μια τεχνική ψευδαίσθηση. Για να καταλάβουμε το γιατί, πρέπει να ξεχάσουμε για λίγο τις οθόνες και να δούμε πώς ακριβώς χτίστηκε το οικοδόμημα που ονομάζουμε διαδίκτυο.

Όταν οι πρωτοπόροι της πληροφορικής σχεδίαζαν το Ίντερνετ πριν από δεκαετίες, δεν είχαν στο μυαλό τους ανθρώπους που θα ανεβάζουν φωτογραφίες ή θα ανταλλάσσουν μηνύματα, αλλά μηχανήματα που έπρεπε να επικοινωνήσουν μεταξύ τους ακόμα και αν κοβόταν ένα καλώδιο. Φανταστείτε το ίντερνετ σαν ένα τεράστιο, παγκόσμιο οδικό δίκτυο, το οποίο όμως δεν έχει διόδια, δεν έχει τροχονόμους να ελέγχουν διπλώματα και διαθέτει πάντα εναλλακτικές διαδρομές. Όταν εσείς πατάτε ένα κλικ στο κινητό σας για να ανοίξετε μια σελίδα, η συσκευή σας φτιάχνει ένα ψηφιακό "πακέτο" και το στέλνει στον προορισμό του. Το δίκτυο είναι απολύτως τυφλό απέναντι σε αυτόν που έστειλε το πακέτο. Δεν ξέρει ούτε το όνομά του, ούτε την ηλικία του, ούτε το φύλο του. Το μόνο που ενδιαφέρει τα καλώδια και τους υπολογιστές είναι να φτάσει η πληροφορία από το σημείο Α στο σημείο Β. Αυτό προβλέπει το βασικό πρωτόκολλο TCP/IP, που σχεδίασαν ο Vinton Cerf και o Bob Kahn και διέπει ουσιαστικά όλη την λειτουργία δικτύων σήμερα. Η ανωνυμία, λοιπόν, δεν είναι κάποιο τεχνικό σφάλμα που ξέχασαν να διορθώσουν οι προγραμματιστές. Είναι το ίδιο το DNA του Διαδικτύου.

Αυτή η "τυφλότητα" μάλιστα, υπήρξε και η μεγαλύτερη ευλογία του. Χάρη σε αυτό, ένας δημοσιογράφος μπορεί να αποκαλύψει ένα σκάνδαλο χωρίς να φοβάται για τη ζωή του, ένας πολίτης σε ένα αυταρχικό καθεστώς μπορεί να μάθει τι συμβαίνει στον υπόλοιπο κόσμο, και ένας έφηβος μπορεί να αναζητήσει πληροφορίες για ένα ιατρικό του πρόβλημα χωρίς να στιγματιστεί.

Όταν, λοιπόν, εταιρείες όπως το Facebook ή το TikTok προσπαθούν να μας βάλουν να δηλώσουμε την ταυτότητά μας, ουσιαστικά προσπαθούν να χτίσουν μια κλειστή, ελεγχόμενη λέσχη πάνω σε έναν δρόμο που είναι εντελώς ελεύθερος.

Και όπως είναι φυσικό, οι επισκέπτες μπορούν και πάντα βρίσκουν τρόπο να φτάσουν στην πόρτα της λέσχης, εντελώς "αλλαγμένοι".

Εδώ ακριβώς μπαίνουν στο παιχνίδι τα εργαλεία της ψηφιακής μεταμφίεσης, τα οποία τα σημερινά παιδιά παίζουν στα δάχτυλα. Ας πούμε ότι η Ελλάδα νομοθετεί τον πλήρη αποκλεισμό του TikTok για τους κάτω των δεκαπέντε ετών. Τι θα κάνει ένας δεκατριάχρονος;

Θα κατεβάσει εντελώς δωρεάν μια εφαρμογή VPN (Εικονικό Ιδιωτικό Δίκτυο) και θα πάρει πρόσβαση μέσα από αυτό. Φανταστείτε το VPN σαν ένα αόρατο, υπόγειο τούνελ. Το παιδί μπαίνει στο τούνελ από το δωμάτιό του π.χ. στην Πάτρα, αλλά η έξοδος του τούνελ βρίσκεται στο Άμστερνταμ. Όταν το παιδί χτυπήσει την ψηφιακή πόρτα του TikTok, η πλατφόρμα βλέπει έναν χρήστη από την Ολλανδία. Ο ελληνικός νόμος μόλις παρακάμφθηκε μέσα σε τρία δευτερόλεπτα, χωρίς να παραβιαστεί ούτε μια γραμμή κώδικα.

Ακόμα κι αν η πλατφόρμα γίνει πιο αυστηρή και ζητήσει έναν αριθμό κινητού τηλεφώνου για να στείλει κωδικό επιβεβαίωσης, η ανωνυμία πάλι δεν σπάει.

Το διαδίκτυο είναι γεμάτο από σελίδες που λειτουργούν σαν αποθήκες με τηλέφωνα "μιας χρήσης". Μπαίνεις, δανείζεσαι έναν αριθμό από τη Σουηδία ή τον Καναδά για δέκα λεπτά, λαμβάνεις το μήνυμα επιβεβαίωσης, ανοίγεις τον λογαριασμό σου και μετά ο αριθμός αυτός σβήνεται για πάντα. Υπάρχουν κίνδυνοι βέβαια, αλλά και προφυλάξεις. Η ουσία είναι πως ο χρήστης μετατρέπεται σε ένα ψηφιακό φάντασμα, απολύτως αδύνατον να ταυτοποιηθεί ή να συνδεθεί με ένα πραγματικό πρόσωπο.

Η μόνη θεωρητική λύση που προτείνουν οι πιο σκληροπυρηνικοί, είναι να καταργηθεί η ανωνυμία γενικά, για όλους. Να υποχρεωθούμε να συνδέουμε τα κοινωνικά μας δίκτυα με τα διαβατήριά μας, τις αστυνομικές μας ταυτότητες ή τους κωδικούς της εφορίας.

Εδώ όμως η θεραπεία γίνεται πολύ πιο επικίνδυνη από την ασθένεια.

Σκεφτείτε τι σημαίνει να υποχρεώσεις εκατομμύρια ενήλικους πολίτες να παραδώσουν τα πιο ευαίσθητα κρατικά τους έγγραφα σε ιδιωτικές, πολυεθνικές εταιρείες. Εταιρείες που ζουν από το να πουλάνε δεδομένα και που συχνά πέφτουν θύματα κυβερνοεπιθέσεων.

Το να γκρεμίσουμε την ιδιωτικότητα ολόκληρης της κοινωνίας, με ανυπολόγιστους κινδύνους για τη δημοκρατία και την ασφάλειά μας, μόνο και μόνο για να κρατήσουμε τα παιδιά μακριά από μια εφαρμογή, είναι μια επιλογή παράλογη. Για να μην αναφερθούμε στο γεγονός ότι και αυτή η μέθοδος, έχει τις αδυναμίες της…

Αφού λοιπόν το παιχνίδι ανάμεσα σε αυτούς που βάζουν κλειδαριές και σε αυτούς που φτιάχνουν αντικλείδια το κερδίζουν ιστορικά πάντα οι δεύτεροι, τι μένει να κάνουμε;

Όσο τα παιδιά μας έχουν στην τσέπη τους μια συσκευή που τα ενώνει με όλο τον πλανήτη, η λύση δεν κρύβεται σε τεχνολογικές περιφράξεις, αλλά…

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΝΕΟ-ΣΤΑΛΙΝΙΚΟ ΚΟΥΛΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Τι κρύβεται πίσω από την κατάργηση της ανωνυμίας στο διαδίκτυο

 Του ΘΑΝΑΣΗ ΜΑΥΡΙΔΗ

Το όνειρο της εξουσίας είναι να απαγορευτεί πλήρως η ανωνυμία στα social media. Έτσι θα γνωρίζει ανά πάσα ώρα τι σκέπτεται ο κάθε ένας από εμάς και τι ψηφίζει.

Σε χώρες όπως η Κίνα, το Ιράν και η Ρωσία, είναι ευκολάκι. Με ένα νόμο και ένα άρθρο.

Στην Δύση αντιστεκόμαστε ακόμη.

Η συζήτηση ξεκίνησε με την προστασία των ανηλίκων και επεκτείνεται σε πιο extreme καταστάσεις, όπως η πλήρης ταυτοποίηση των χρηστών.

Πρόβλεψη: Αυτό με τους ανήλικους θα περάσει. Σειρά μετά έχουμε οι ενήλικες.

Ότι υπάρχει πρόβλημα στο διαδίκτυο είναι γνωστό. Έχοντας πέσει ο ίδιος προσωπικά θέμα αρκετών fake news και δυσφημιστικών σχολίων, θα ήταν εύκολο να ζητάω το κεφάλι των αμαρτωλών επί πίνακι. Και ανθρώπινο σε ένα μεγάλο βαθμό. Όταν γίνεσαι ο αποδέκτης κακοποιητικών συμπεριφορών, σκέφτεσαι τα παιδιά σου στο σχολείο, την σύζυγό σου στο χώρο εργασίας της. Ξέρεις ότι αυτό που γίνεται έχει αυτόν τον σκοπό, την ηθική σου εξόντωση. Λογικό και ανθρώπινο, λοιπόν, είναι να θέλεις εκείνη την ώρα να σκοτώσεις τους μακελάρηδες που κρύβονται πίσω από την ανωνυμία του πληκτρολογίου.

Ας σκεφτούμε, όμως, τις επιπτώσεις της κατάργησης της ανωνυμίας στο διαδίκτυο. Στην πραγματικότητα θα έχει καταργηθεί η  ιδιωτικότητα. Το κράτος θα ξέρει με σιγουριά τι σκεπτόμαστε και τι κάνουμε. Και σήμερα ξέρει, αλλά η ταυτοποίηση απαιτεί χρόνο και διαδικασίες που θα πρέπει να γίνουν για έναν - έναν ξεχωριστά. Και τόσος χρόνος και τόσοι πόροι που απαιτούνται δεν υπάρχουν. Αν καταργηθεί η ανωνυμία τα πάντα θα είναι στο πιάτο τους με το πάτημα ενός κουμπιού. Τι σκέφτεται κάποιος σήμερα, τι σκεφτότανε για το ίδιο θέμα πριν ένα ή πέντε χρόνια, τι θα ψηφίσει αύριο.

Αν το σκεφτούμε καλά είναι εφιαλτικό. Με τα σύγχρονα εργαλεία που υπάρχουν με την τεχνητή νοημοσύνη, όταν μπαίνουν στο μυαλό μας θα είναι σε θέση και να το κατευθύνουν.

Και οι ανήλικοι;

Πιστεύουμε ότι αυτό είναι ένα καλό επιχείρημα από την πλευρά του κράτους. Ποιος μπορεί να αρνηθεί την προστασία των ανηλίκων;

Από την άλλη πλευρά, οι ανήλικοι είναι δουλειά των γονέων τους και όχι του κράτους. Το κράτος αναλαμβάνει μόνο όταν οι γονείς βρίσκονται σε προφανή αδυναμία να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους. Αυτό εκθέτει τους ίδιους τους γονείς που το δέχονται αδιαμαρτύρητα. Και επιπλέον, αν θέλει κάποιος να παρακάμψει μια απαγόρευση, θα το κάνει.

Αλλά είπαμε. Ποιος μπορεί να πει όχι σε αυτό το μέτρο;

Ενώ αν έμενε στην ευθύνη των γονέων για τις πράξεις των ανήλικων τέκνων τους, το οποίο και ισχύει έτσι ή αλλιώς, εκεί να βλέπατε αντιδράσεις. Στην εφαρμογή του νόμου δηλαδή. Οπότε, αν ήθελαν θα έβαζαν τάξη. Όπως συμβαίνει και με τις παράνομες δράσεις χρηστών. Όταν απευθυνθεί κάποιος στην αστυνομία για να βρει τον υβριστή του, θα τον βρει…

Η συζήτηση που γίνεται για το διαδίκτυο δεν γίνεται μόνο στην Ελλάδα. Γίνεται και στη Γαλλία και παλιότερα στη Γερμανία.

Δεν έχω αμφιβολία ότι στο τέλος θα κερδίσει το κράτος, όπως και στο θέμα της κατάργησης των μετρητών.

Η Ελευθερία θα είναι σε λίγο καιρό το ζητούμενο.

Και το αστείο είναι ότι …

 

ΝΕΑ ΓΕΝΙΑ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: "67": Το σύνθημα της Γενιάς Alpha από την οπτική ενός 67χρονου

 

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΑΚΗ

Υπάρχουν εποχές που οι αριθμοί είναι απλώς αριθμοί. Και υπάρχουν εποχές που οι αριθμοί γίνονται σύμβολα. Γίνονται συνθήματα. Γίνονται τρόπος να πεις «ανήκω».

Το «67» φαίνεται να είναι ένας τέτοιος αριθμός για τη Γενιά Alpha (Generation Alpha) που περιλαμβάνει όσους γεννήθηκαν μετά το 2010. Εμφανίζεται σε usernames, σε σχόλια, σε memes, σε μικρές ψηφιακές χειρονομίες που οι μεγαλύτεροι δυσκολευόμαστε να αποκωδικοποιήσουμε πλήρως.

Δεν έχει απαραίτητα ένα σταθερό, λεξικογραφικά ορισμένο νόημα. Και ακριβώς εκεί βρίσκεται η δύναμή του. Γιατί το «67» δεν είναι τόσο αυτό που σημαίνει. Είναι αυτό που δηλώνει: συμμετοχή, ένταξη, ταχύτητα, στιγμιαία κατανόηση χωρίς επεξήγηση.

Και κάπου εδώ μπαίνει η δική μου οπτική. Είμαι γεννημένος το 1959 και είμαι 67 ετών.

Πως να καταλάβω τους νέους που δεν έχουν γνωρίσει κόσμο χωρίς smartphone;

Αυτοί οι 15χρονοι κοιτάζουν τις προηγούμενες γενιές με την ψυχρή περιέργεια του ανθρωπολόγου. Δεν μισούν τους «67άρηδες». Απλώς δεν καταλαβαίνουν γιατί υπάρχουμε έτσι όπως υπάρχουμε και νομίζουν ότι εμείς γεννηθήκαμε κατ’ ευθείαν γέροι.

 

Το 67 για μένα

 

Για εμένα, το 67 είναι ένας αριθμός με βάρος. Είναι η σημερινή ηλικία μου. Μια ηλικία που στην ελληνική κοινωνία τουλάχιστον συνδέεται με την ολοκλήρωση, τη συνταξιοδότηση, την αποτίμηση. Eνας αριθμός που σε τοποθετεί, σε κατηγοριοποιεί, σχεδόν σε «κλείνει» μέσα σε ένα πλαίσιο.

Το 67 επίσης ήταν για μένα χρονολογία. Hταν η χρονιά που άκουσα για πρώτη φορά τη λέξη «δικτατορία» χωρίς να την καταλαβαίνω. Hταν η χρονιά που οι μόνες επαφές που είχαμε με τον έξω κόσμο ήταν το τρανζίστορ ραδιόφωνο και το «ντούμπλεξ» τηλέφωνο με καντράν που το μοιραζόμασταν με τους από κάτω στη νεόχτιστη πολυκατοικία. Eζησα σε έναν κόσμο που έψαχνε πληροφορίες σε βιβλιοθήκες και στην «Εγκυκλοπαίδεια του Ηλίου» που διαφέρει πολύ σε ταχύτητα από τη σημερινή του scrolling.

Το 1967 το τηλέφωνο δεν ήταν αυτονόητο. Το μοιραζόμασταν. Κυριολεκτικά. Η γραμμή ήταν κοινή με τον από κάτω. Aκουγες τη ζωή των άλλων πριν καν πεις «παρακαλώ». Ο ΟΤΕ το ’67 συχνά έδινε ένα κοινό τηλεφωνικό νούμερο σε δύο (ή και περισσότερες) οικογένειες που έμεναν στην ίδια πολυκατοικία. Το έλεγαν ντούμπλεξ (ή duplex γραμμή). Hταν οικονομική λύση για τον ΟΤΕ, ταλαιπωρία για τις οικογένειες, αλλά ήμασταν όλοι ευχαριστημένοι γιατί είχαμε τηλέφωνο (προφανώς σταθερό).

 

Το 67 για τη Gen Alpha

 

Ξαφνικά, ένας αριθμός, για μια άλλη γενιά, γίνεται κάτι εντελώς διαφορετικό: ένα παιχνίδι, ένα σήμα, ένας κώδικας.

Για τη Gen Alpha, το 67 δεν είναι χρονολογία, δεν είναι ηλικία. Είναι αύρα, ενέργεια (ή στη γλώσσα των greeklish vibe). Είναι μια χειρονομία. Είναι ένας ήχος που δεν υπάρχει. Είναι, όπως διάβασα, ένας κώδικας που σημαίνει «τα έχω δει όλα, τίποτα δεν με συγκινεί, είμαι σε άλλο επίπεδο».

Συνήθως λειτουργεί ως αστείο, αντίδραση (reaction) ή «κώδικας» που εκνευρίζει τους ενήλικες, αντιπροσωπεύοντας κάτι μέτριο ή ανούσιο. Θεωρείται κλασικό παράδειγμα «brainrot» (κουλτούρας καμένου εγκεφάλου), όπου η επανάληψη ενός ήχου υπερτερεί του νοήματος ή αναφέρεται στην πνευματική κόπωση ή την επιδείνωση της ψυχικής κατάστασης λόγω υπερβολικής κατανάλωσης χαμηλής ποιότητας διαδικτυακού περιεχομένου από ατελείωτο scrolling (doomscrolling) στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Αυτό το παράδοξο είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της εποχής μας. Η Γενιά Alpha είναι η πρώτη γενιά που γεννήθηκε εξ ολοκλήρου στον 21ο αιώνα, μέσα στην πλήρη ψηφιακή πραγματικότητα. Είναι παιδιά κυρίως των Millennials (δημογραφική ομάδα που γεννήθηκε περίπου μεταξύ 1981 και 1996) και χαρακτηρίζονται ως “digital natives” (ψηφιακοί Γηγενείς) από την κούνια τους.

Εχουν βαθιά εξοικείωση στην Τεχνητή Νοημοσύνη, τις οθόνες και το streaming και φαίνεται ότι επηρεάστηκαν σημαντικά από την πανδημία COVID-19 που την έζησαν σε μικρή ηλικία αυξάνοντας «και με το νόμο» τον χρόνο τους μπροστά στις οθόνες.

Η Γενιά Alpha δεν χρησιμοποιεί τη γλώσσα με τον ίδιο τρόπο που τη χρησιμοποιήσαμε εμείς. Δεν εγκαταλείπει τις λέξεις, αλλά τις συμπληρώνει με κάτι άλλο: σύμβολα, εικόνες, αριθμούς. Το «67» λειτουργεί όπως λειτουργούσαν παλιότερα τα συνθήματα στις σχολικές αυλές ή τα graffiti στους τοίχους. Είναι σύντομο, επαναλήψιμο, αναγνωρίσιμο μόνο από «τους μέσα».

Δεν χρειάζεται εξήγηση. Αν ρωτήσεις «τι σημαίνει;», μάλλον έχεις ήδη αποκλειστεί από τη σημασία του. Και αυτό δεν είναι νέο. Κάθε γενιά δημιουργεί τη δική της κρυπτογραφία. Απλώς σήμερα η ταχύτητα διάδοσης είναι εκρηκτική. Ένα σύμβολο γεννιέται το πρωί και μέχρι το βράδυ έχει γίνει παγκόσμιο.

 

Λίγη ιστορία

 

Το 67 ή καλύτερα «6-7» (six-seven) είναι ένα viral διαδικτυακό meme και αργκό που κυριάρχησε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (TikTok, Reels) από τις αρχές του 2025, κυρίως μεταξύ της Gen Alpha και Gen Z. Προέρχεται από το τραγούδι «Doot Doot (6 7)» του ράπερ Skrilla, χρησιμοποιείται ως «inside joke» (εσωτερικό αστείο) χωρίς συγκεκριμένη λογική.

Εγινε viral λόγω του TikTok, με παιδιά να το φωνάζουν, συχνά συνοδευόμενο από μια χαρακτηριστική κίνηση των χεριών σαν να ζυγίζουν κάτι.

Χωρίς σαφές νόημα που λειτουργεί ως «σύνθημα» το οποίο δηλώνει ότι ένα παιδί ανήκει στην ψηφιακή κουλτούρα της Gen Alpha.

Πιθανά οι άνθρωποι της ηλικίας μου να μην μίλαγαν για αυτό αν δεν το ανέφερε ο πρωθυπουργός όπως έγραψαν  «Τα Νέα» στο άρθρο της 8/4/2026 με τίτλο « το «6-7» με το οποίο ο Μητσοτάκης απαγόρευσε τα social media στα παιδιά κάτω των 15 ετών».

Το Dictionary.com ανακήρυξε το «6-7» ως η «Λέξη της Χρονιάς» για το 2025. Ο λόγος ήταν ότι οι αναζητήσεις για το «6-7» αυξήθηκαν πάνω από έξι φορές μέσα στο καλοκαίρι του 2025 και το το γεγονός ότι παρόλο που ήταν «ασυνάρτητο», κατέκλυσε τις σχολικές αίθουσες και τα social media, αποτελώντας ένα παγκόσμιο γλωσσικό φαινόμενο που καθόρισε το 2025.

Ο όρος «6-7» αν και Λέξη της Χρονιάς για το 2025 δεν έχει σταθερό ορισμό, αλλά χρησιμοποιείται με τους εξής τρόπους: Εκφραση απάθειας ή αβεβαιότητας που συχνά ερμηνεύεται ως «έτσι κι έτσι» (so-so) ή «ίσως αυτό, ίσως εκείνο», ειδικά όταν συνοδεύεται από μια χαρακτηριστική κίνηση των χεριών σαν ζυγαριά

Εσωτερικό αστείο (inside joke) που λειτουργεί ως ένα είδος «ψηφιακού κλεισίματος του ματιού» μεταξύ των νέων, δημιουργώντας μια αίσθηση του «ανήκειν» και Εσκεμμένη σύγχυση που χρησιμοποιείται για να μπερδέψει τους ενήλικες (γονείς και δασκάλους), λειτουργώντας ως ένα χιουμοριστικό «αδιέξοδο» σε μια συζήτηση

 

Το χάσμα που δεν είναι αυτό που νομίζουμε

 

Για δεκαετίες μιλούσαμε για «χάσμα γενεών» σαν να ήταν πρόβλημα επικοινωνίας. Σαν να αρκούσε λίγη καλή θέληση και από τις δύο πλευρές για να γεφυρωθεί.

Τώρα καταλαβαίνω ότι δεν ήταν ποτέ πρόβλημα επικοινωνίας.

Ηταν πρόβλημα ταχύτητας. Η Γενιά Alpha έχει μεγαλώσει με έναν κόσμο που αλλάζει γρηγορότερα από κάθε προηγούμενη γενιά. Δηλαδή σε άπταιστα greeklish:  Το meme που ήταν viral χθες είναι cringe σήμερα. Ό,τι ήταν cool πριν από έξι μήνες είναι «so 2025».

Σε αυτό το πλαίσιο, το 67 δεν είναι αριθμός.

Είναι μεταφορά για μια ολόκληρη οντολογία που έχει μείνει πίσω. Από την ιεραρχία στη ρευστότητα

Για τη δική μου γενιά, οι αριθμοί ήταν σταθεροί δείκτες: ηλικία, μισθός, βαθμοί, χρόνια προϋπηρεσίας.

Ηταν εργαλεία μέτρησης. «Σαράντα» λέγαμε για τους μεσόκοπους. «Εξήντα» για τους γέρους. Είχαμε τους ποδοσφαιρικούς αριθμούς (13, 7, 21). Εικοσάρης ήταν ο άριστος. Το εκατό ήταν η Αμεση Δράση. Αλλά τους καταλαβαίναμε όλοι.

Τώρα τι γίνεται με το 67;

Γιατί δεν καταλαβαίνω;

Για τη Γενιά Alpha, οι αριθμοί είναι και εργαλεία ταυτότητας.

Το «67» δεν σε μετράει. Σε συνδέει.

Αυτό δείχνει μια βαθύτερη μετατόπιση: από έναν κόσμο όπου η αξία ήταν ιεραρχικά ορισμένη, σε έναν κόσμο όπου η αξία είναι δικτυακή. Δεν έχει σημασία «πόσο είσαι». Εχει σημασία «με ποιους είσαι».

 

Η ειρωνεία της ηλικίας

 

Δεν μπορώ να μην σταθώ σε μια μικρή ειρωνεία.

Εγώ, στα 67 μου, ανήκω σε μια γενιά που έμαθε να σέβεται τους αριθμούς. Να τους φοβάται ίσως. Να τους αντιμετωπίζει ως όρια. Και τώρα βλέπω έναν αριθμό (τον ίδιο μου τον αριθμό) να γίνεται κάτι ελαφρύ, παιχνιδιάρικο, σχεδόν αδιάφορο ως προς το αρχικό του νόημα.

Είναι σαν να μου λέει η νέα γενιά: «Χαλάρωσε. Δεν είναι όλα τόσο βαριά όσο τα έμαθες». Και ίσως έχουν δίκιο.

 

Τι μπορούμε να μάθουμε

 

Δεν χρειάζεται να καταλάβουμε πλήρως τι σημαίνει το «67» για να καταλάβουμε τι συμβαίνει.

Αυτό που αξίζει να προσέξουμε είναι…

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ και ΝΕΑ ΓΕΝΙΑ: Στην επικράτεια του «έξι-επτά»


Uploaded Image 

 

 

Της Μαρίας Κατσουνάκη

«Η επιστήμη είναι σαφής: Οταν ένα παιδί περνάει ώρες μπροστά στην οθόνη, το μυαλό δεν ξεκουράζεται. Γι’ αυτό και αποφασίσαμε να προχωρήσουμε σε κάτι δύσκολο, αλλά απαραίτητο. Να απαγορεύσουμε την πρόσβαση στα social media σε παιδιά κάτω των 15 ετών», ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός σε βίντεο που ανέβασε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Χρησιμοποίησε, μάλιστα, στην εισαγωγή, ένα τέχνασμα για να κερδίσει την προσοχή του εφηβικού κοινού. Τη φράση «six-seven» (έξι-επτά), που συνοδεύεται από μια χαρακτηριστική κίνηση, σαν ζύγισμα, των χεριών. Ενα viral trend που ξεκίνησε από το TikTok και είναι πολύ δημοφιλές ανάμεσα σε παιδιά και εφήβους. Μάλιστα το Dictionary.com είχε ανακηρύξει το «6-7» λέξη της χρονιάς για το 2025. Από εκεί και πέρα, όρεξη να έχει κανείς για να διαβάζει «αναλύσεις» για το τι σημαίνει και από πού μπορεί να προέρχεται.

Συνοψίζοντας: «Είναι άνευ νοήματος, πανταχού παρόν και παράλογο – με άλλα λόγια, έχει όλα τα χαρακτηριστικά του διαδικτυακού brainrot (σ.σ. λέξη της χρονιάς για το 2024). Παρ’ όλα αυτά, παραμένει σημαντικό για όσους το χρησιμοποιούν, γιατί λειτουργεί ως κώδικας επικοινωνίας».

Μάλιστα. Εχει αναμφίβολα ενδιαφέρον το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός για να ανακοινώσει κάτι κρίσιμο για την καθημερινότητα όσων γεννήθηκαν από 1/1/2012 καταφεύγει στην πιο μοδάτη εκδοχή της γλώσσας τους, αντί προλόγου.

Θα μπορούσαμε να το θεωρήσουμε ένα παιγνιώδες τρικ. Απλώς. Να το προσπεράσουμε για να σταθούμε στην ουσία του μέτρου που εξήγγειλε.

Είναι όμως έτσι;

Είναι όλα τόσο αθώα και αναλώσιμα κι εμείς αναζητούμε εμμονικά αυτό που κρύβεται «κάτω από τις λέξεις» και «μέσα από τις γραμμές»;

Το ηλικιακό γκρουπ του πρωθυπουργού, προφανώς, δεν είναι τα παιδιά. Στους γονείς απευθύνεται και καμώνεται πως μιλάει στους 14χρονους. Μιλάει ως συναινετικός «πατέρας» («ο ρόλος μας και ο δικός μου, δεν είναι να είμαστε πάντα ευχάριστοι»), με λογική και νοιάξιμο («…το μοντέλο κέρδους που βασίζεται στη δική σας προσοχή, στον πόσο καιρό εσείς περνάτε μπροστά στην οθόνη του κινητού και στερεί και τη δική σας αθωότητα και ελευθερία, κάπου πρέπει να σταματήσει»).

Γονείς και εκπαιδευτικοί αισθάνονται αδύναμοι και ανεπαρκείς να τα βγάλουν πέρα με αυτόν τον νέο ανθρωπότυπο που «παράγεται» μέσα από τα σόσιαλ μίντια.

Το να είσαι μέσα στη ζωή και να παρακολουθείς την εποχή σου δεν μεταφράζεται σε «υιοθετώ το ύφος σας για να δείξω ότι σας καταλαβαίνω».

Γιατί το ύφος αυτό είναι και θα παραμείνει ξένο σε όσους το δανείζονται για να υπονοήσουν ότι κατανοούν τα παιδιά.

Η σλανγκ των εφήβων δεν γίνεται ποτέ κτήμα των ενηλίκων. Οχι μόνο τώρα, την εποχή που όλα αλλάζουν σε μια μέρα, αλλά ανέκαθεν. Είτε είναι μυστική και συνωμοτική είτε εξωστρεφής και ανοιχτή.

Οι συζητήσεις για την εφηβική παραβατικότητα, για τα αποδεδειγμένα πολύ σοβαρά που επισημαίνονται για την επιρροή των σόσιαλ μίντια στην ψυχική υγεία των νέων, ένα κυρίως δηλώνουν: ως κοινωνία έχουμε ηττηθεί.

Οχι μόνο γιατί ένας μεγάλος αριθμός παιδιών είναι είτε παχύσαρκα είτε διαταραγμένα ή με συμπτώματα κατάθλιψης, βίαια, θύτες ή θύματα, διαδικτυακού όπως και διά ζώσης, εκφοβισμού. Αλλά και γιατί τα συστήματα που διαμορφώνουν τον ψυχισμό τους (οικογενειακό και εκπαιδευτικό) πάσχουν. Νοσούν και πάσχουν.

Γονείς και εκπαιδευτικοί είναι εξαντλημένοι. Αισθάνονται αδύναμοι και ανεπαρκείς να τα βγάλουν πέρα με αυτόν το νέο ανθρωπότυπο που «παράγεται» μέσα από τα σόσιαλ μίντια. Κάποιοι νιώθουν ελλιπείς, κάποιοι άλλοι σε σύγχυση, κάποιοι είναι τραγικά αδιάφοροι ή ανίκανοι.

Τα τόσο αναγκαία και πολυσυζητημένα όρια –απαραίτητα για την ανάπτυξη των ανηλίκων (και όχι μόνον)– δεν είναι αυτοφυή.

Τίθενται από εκείνους που έχουν την εξουσία, συμβολική και πραγματική, και τη δυνατότητα να τα επιβάλλουν. Περιζήτητα τα όρια. Και θα γίνονται όλο και πιο δυσεύρετα μέσα σε ένα διεθνές περιβάλλον που διαρκώς απασφαλίζει και στο οποίο ο παραλογισμός επικρατεί ως νέα κανονικότητα.

Η έκπληξη και οι αντιδράσεις δεν επαρκούν για να αντιστρέψουν το κλίμα. Και τα παιδιά εισπράττουν με πολλούς τρόπους την αβεβαιότητα, την ασάφεια, τον κυνισμό, την περιθωριοποίηση, τη δυσκολία επικοινωνίας.

Οι νέες γενιές μεγαλώνουν μέσα σε μια ασυνάρτητη πραγματικότητα. Οχι γιατί το «έξι-επτά» γίνεται viral.

Αλλά γιατί …

 

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΡΥΦΟ-ΣΤΑΛΙΝΟ-ΠΑΤΕΡΟΥΛΗΔΕΣ: Το κράτος δεν είναι η μαμά ή ο μπαμπάς μας

 

 

 

 
 

Γράφει ο Νίκος Ρώμπαπας

Πρόεδρος του Κέντρου Φιλελεύθερων Μελετών.

 

Ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε την Μ.Τετάρτη μέσω TikTok ότι τα παιδιά κάτω των 15 δεν θα μπορούν να χρησιμοποιούν το TikTok. Και το Instagram και το Facebook και όλα τα υπόλοιπα κοινωνικά δίκτυα που χρησιμοποιούν καθημερινά για την επικοινωνία τους.

Η ειρωνεία είναι δύσκολο να αγνοηθεί. Το ίδιο Μέσο που πρόκειται να απαγορευτεί επελέγη για να ανακοινωθεί η απαγόρευσή του. Αλλά πίσω από την ειρωνεία κρύβεται ένα ουσιαστικότερο πρόβλημα.

Δεν αμφισβητώ ότι οι κίνδυνοι είναι πραγματικοί. Αλγόριθμοι σχεδιασμένοι να εθίζουν, περιεχόμενο που βλάπτει, πλατφόρμες που μεγιστοποιούν τον χρόνο μπροστά στην οθόνη. Αυτά είναι τεκμηριωμένα προβλήματα, που χρειάζονται αντιμετώπιση. Καταλαβαίνω για ποιο λόγο ανησυχούν οι γονείς – τα παιδιά μου δεν είναι πια κάτω των 15, αλλά δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε. Το ζήτημα, όμως, δεν είναι αν κάτι πρέπει να γίνει. Είναι αν αυτό που προτείνει ο πρωθυπουργός θα δουλέψει και τι συνέπειες θα έχει.

Ας ξεκινήσουμε από το προφανές: το ελληνικό κράτος δεν έχει κάνει σχεδόν τίποτα έως σήμερα για να υποστηρίξει τις οικογένειες σε αυτή την πρόκληση. Δεν υπάρχει συστηματική ενημέρωση, ούτε οργανωμένα συστήματα υποστήριξης των γονέων. Η κρατική εφαρμογή «KidsWallet» είναι ουσιαστικά άγνωστη στη συντριπτική πλειονότητά τους, το ίδιο και οι μηχανισμοί γονικής επίβλεψης που είναι ενσωματωμένοι σε κάθε συσκευή Apple ή Android. Αντί να δοκιμαστούν πρώτα αυτά τα μέτρα, πάμε κατευθείαν στην απαγόρευση.

Η απαγόρευση δεν μπορεί να είναι πρώτη επιλογή – πρέπει να είναι πάντα η έσχατη λύση.

Υπάρχει ωστόσο και κάτι βαθύτερα προβληματικό: η λογική ότι το κράτος ξέρει καλύτερα από τους γονείς πώς να μεγαλώσουν τα παιδιά τους.

Το κράτος δεν είναι η μαμά ή ο μπαμπάς μας.

Η προστασία των παιδιών είναι πρωτίστως ευθύνη της οικογένειας, και ρόλος του κράτους είναι να εξοπλίζει τις οικογένειες με γνώση και εργαλεία, όχι να τις υποκαθιστά. Οταν απαγορεύεις αντί να εκπαιδεύεις, δεν βοηθάς τους γονείς: τους στέλνεις το μήνυμα ότι ούτε αυτοί ούτε τα παιδιά τους μπορούν να αντιμετωπίσουν τον κόσμο χωρίς κρατική κηδεμονία. Και έτσι μαθαίνουν ότι όταν κάτι δεν πάει καλά, φταίει πάντα το κράτος.

Και εδώ έρχεται αυτό που συνήθως παραλείπεται: τι θα συμβεί στην πράξη.

Τα παιδιά δεν θα σταματήσουν να χρησιμοποιούν κοινωνικά δίκτυα. Θα τα χρησιμοποιούν χωρίς καμία επίβλεψη και προστασία πίσω από VPN ή μέσα από λιγότερο γνωστές και λιγότερο ασφαλείς πλατφόρμες.

Θα είναι λιγότερο πρόθυμα να αναφέρουν κακοποίηση, αφού αυτό θα σημαίνει παραδοχή ότι παραβίασαν τον νόμο.

Και για να λειτουργήσει η επαλήθευση ηλικίας, θα χρειαστεί να ταυτοποιηθούμε όλοι, όχι μόνο τα παιδιά. Αυτό είναι ένα κόστος ιδιωτικότητας που η κυβέρνηση δεν έχει εξηγήσει πώς σκοπεύει να αντιμετωπίσει.

Υπάρχει και μία ακόμη συνέπεια που σπάνια συζητείται: αν η απαγόρευση λειτουργήσει, τα παιδιά δεν θα εξοικειωθούν σταδιακά με τα κοινωνικά δίκτυα. Θα περάσουν από τη μηδενική έκθεση στη χρήση τους, πάνω στην κορύφωση της εφηβείας τους, στα 15, χωρίς να έχουν χτίσει την ανθεκτικότητα που ακριβώς τότε θα χρειαστούν περισσότερο.

Στο ΚΕΦίΜ ετοιμάζουμε μελέτη για τη ρύθμιση της χρήσης κοινωνικών δικτύων από ανηλίκους. Το συμπέρασμα είναι ότι χρειαζόμαστε ένα σύνθετο μοντέλο: υποχρεώσεις ασφάλειας για τις πλατφόρμες, ψηφιακή παιδεία στα σχολεία, εργαλεία που ενδυναμώνουν τους γονείς.

Η απλή απαγόρευση δεν αντιμετωπίζει την αιτία του προβλήματος – μετακινεί απλώς τα παιδιά σε πιο σκοτεινές γωνιές του Διαδικτύου.

Το Μέσο είναι το μήνυμα. Το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός επέλεξε να ανακοινώσει την απαγόρευση στα κοινωνικά δίκτυα από τα κοινωνικά δίκτυα είναι ίσως το πιο ενδεικτικό για να κατανοήσουμε πού βρισκόμαστε:

Με την πράξη του αναγνώρισε ότι…

 

NoυΔο-γαλαζαίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Απαγόρευση μέσων κοινωνικής δικτύωσης στα παιδιά. Μια ψηφοθηρική τρύπα στο νερό

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Άκουσα τον πρωθυπουργό και τον υπουργό Παπαστεργίου να (ξανα)προαναγγέλουν πρωτοβουλίες για την απαγόρευση της πρόσβασης των νέων κάτω των 15 ετών σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Θα χαιρόμουν αν δεν γνώριζα ότι στις χώρες στις οποίες έχουν γίνει αντίστοιχες απόπειρες τα πρώτα αποτελέσματα δεν είναι και πολύ ενθαρρυντικά. Ενώ μια τέτοια απαγόρευση μπορεί να μπλόκαρε αυτούς που την επιβάλουν, για τους περισσότερους πιτσιρικάδες είναι ένα πρόβλημα λίγων λεπτών ή τέλος πάντων όσου χρόνου χρειάζεται η επιλογή ενός vpn.

Αλλά ας υποθέσουμε ότι η ελληνική κυβέρνηση έχει τη δυνατότητα (και τη διάθεση) να καταφέρει στ’ αλήθεια να στερήσει από τα παιδιά την πρόσβαση σε Facebook, Instagram, Tik Tok και άλλες μεγάλες πλατφόρμες επικοινωνίας, δικτύωσης, εκτόνωσης και φυτιλιάσματος.

Τότε αυτό που θα συμβεί (όπως και πάλι έχει δείξει η εφαρμογή του μέτρου) δεν θα είναι οι νέοι να εγκαταλείψουν την προσπάθεια να επικοινωνήσουν και να δικτυωθούν. Απλώς θα το κάνουν μέσα από άλλες πιο περιθωριακές πλατφόρμες, μέσω από πλατφόρμες για παιχνίδια και γενικά θα χρησιμοποιήσουν όλους τους άλλους διαθέσιμους τρόπους. Κι αυτό μπορεί να είναι ακόμα χειρότερο αφού ένα περιθωριακό μέσο είναι ακόμα πιο δύσκολο να ελεγχθεί.

Δεν θέλω να απογοητεύσω κανέναν αλλά αν οι ίδιοι οι γονείς δεν μπορούν να ελέγξουν τα παιδιά τους, τότε κανείς δεν μπορεί. Και πολύ περισσότερο το κράτος. Και ακόμα περισσότερο ένα κράτος αλλεργικό στον έλεγχο όπως το ελληνικό.

Για να σας δώσω ένα παράδειγμα της ματαιότητας: στην εποχή προ ίντερνετ, δηλαδή στην εποχή που ο έλεγχος ήταν πιο εύκολος, η πορνογραφία ήταν (όπως και τώρα) απαγορευμένη για τους ανήλικους. Δεν ξέρω κανέναν που να είδε την πρώτη του τσόντα μετά τα 18.

Τώρα που ο έλεγχος είναι πολύ πιο δύσκολος, πιστεύει κανείς ότι μπορεί να εμποδιστούν οι 13χρονοι και οι 14χρονοι  να χρησιμοποιούν κάτι που θα μπορούν να χρησιμοποιούν ελεύθερα οι 15χρονοι και οι 16χρονοι συμμαθητές τους;

Πολύ περισσότερο από τη στιγμή που οι ανεξέλεγκτες πλατφόρμες αρνούνται με επιμονή να συνεργαστούν με τις εθνικές αρχές και να βοηθήσουν ουσιαστικά στον περιορισμό της δράσης των παραβατικών πελατών τους.

Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η προσπάθεια της κυβέρνησης (μιας κυβέρνησης που, όπως και οι προηγούμενες, είναι αλλεργική στην επιβολή του νόμου γενικώς) είναι μάταιη.

Ίσα-ίσα που είναι πολύ ωφέλιμη για την ίδια.

Ασχέτως αποτελέσματος, θα δείξει ότι νοιάζεται για την προστασία των παιδιών από τους κινδύνους του ίντερνετ σε όσους δεν έχουν ιδέα πώς (και αν) αυτή μπορεί να επιτευχθεί. Μπορεί για την ίδια την προστασία η νομοθεσία να είναι μια τρύπα στο νερό, αλλά…

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Μαθήματα "δημοκρατίας" μετα διδασκάλου

 Του Δημήτρη Θεοδωρόπουλου

 

----Να είσαι λέει επιτυχημένος πολιτικός.

Και όχι μόνο.

----Να είσαι και πρώην Υφυπουργός….

----Να είναι λέει χρονιάρες μέρες.

----Να σου εύχονται, να εύχεσαι και να περιοδεύεις για να είσαι κοντά στον λαό σου που έχεις ταχθεί να υπηρετείς.

----Να κάνεις ανακοινώνεις αυτές τις περιοδείες με εορταστικές και θριαμβικές αναρτήσεις στο fb

Και από κάτω οι πιστοί να λιβανίζουν σχολιάζοντας…

Αλλά δυστυχώς αυτό το κλίμα ανάτασης Θρησκευτικής, Εθνικής και Κομματικής κάποιοι περίεργοι εγκάθετοι δεν το συμμερίστηκαν …..

Φαίνεται ότι ζαλισμένοι από το ντουμάνι έκαναν σε μια από αυτές τις αναρτήσεις κάποια σχόλια που δεν θα έπρεπε…..

Όμως ένας καλός πολιτικός και μάλιστα πρώην Υφυπουργός τίποτα μα τίποτα δεν αφήνει στην τύχη του.

Έχουν την γνώση οι φύλακες.

Παραμονή λοιπόν Πρωτοχρονιάς όταν ο απλός κόσμος χαλαρώνει και περιμένει να πάει κάπου να δει φίλους και να διασκεδάσει κάποιοι είναι σε διατεταγμένη υπηρεσία.

Παραφυλάνε στις οθόνες μη και περάσει κάτι που να αντίκειται στο πνεύμα της Δημοκρατία όπως αυτοί και μόνο αυτοί αντιλαμβάνονται.

Αυτοί λοιπόν «τσίμπησαν» σε χρόνο dt τα βέβηλα σχόλια και αμέσως επιλήφθηκαν ….

Τα έσβησαν αλλά δεν έμειναν εκεί.

Προχώρησαν και ...

 

ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΕΘΝΙΚΗ ΣΤΑΛΙΝΟ-ΤΣΟΓΛΑΝΑΡΙΑ: Φτου σας, για να μην σας ματιάσω…

 Του ΙΩΣΗΦ ΦΟΥΣΕ

Διαβάζω συντρόφους που έκπληκτοι βρίσκουν ανοίκειες επιθέσεις κατά του ενός ή κατά του άλλου, ορκίζονται για εκδίκηση, εύχονται καρκίνους, προσεύχονται για εγκεφαλικά..


Γιατί;  

Γιατί κάποιοι «προσέβαλαν» κάποιες ιερές τους εικόνες…Είναι και ένθεοι πανάθεμά τους…

Είναι οι ίδιοι σύντροφοι που κατηγορούσαν τη Λυμπεράκη πως προμήθευε με ανήλικα τον Λιγνάδη μέσω της ΜΚΟ της. Που κατηγορούσαν τον Δοξιάδη πως είχε αναλάβει το θέμα των ασυνόδευτων ανηλίκων για να τροφοδοτεί κυκλώματα παιδεραστίας…

Είναι οι ίδιοι σύντροφοι, που όλους τους ψηφοφόρους του πρώτου σε δημοτικότητα κόμματος τους χαρακτήριζαν παιδεραστές…

Είναι οι ίδιοι σύντροφοι που πανηγύριζαν όταν αυτό το σούργελο της Ευρωβουλής, ο Παππάς, χαρακτήριζε το πρώτο σε αποδοχή κόμμα, κόμμα παιδεραστών, βιαστών και δολοφόνων…

Είναι οι ίδιοι σύντροφοι που κατηγόρησαν τους Γεραπετρίτη και Καραγκούνη ότι ήταν πελάτες του Μίχου και είχαν βιάσει τη 12χρονη…

Είναι οι ίδιοι σύντροφοι που υποστήριζαν πως υπήρχε ανείπωτη ποσότητα ξυλολίου στο τρένο που πήγαινε στην Ιταλία, στο διυλιστήριο της Αλεξίας για να νοθευτούν καύσιμα…

Είναι οι ίδιοι σύντροφοι που παρουσιάζουν «εικόνες» με τα μέλη της Ελληνικής κυβέρνησης με τα χέρια τους βουτηγμένα στο αίμα…

Είναι οι ίδιοι σύντροφοι που εύχονται ψόφο στη Σάκκαρη γιατί έκανε το βαρύ ατόπημα να ερωτευτεί τον γιο του πρωθυπουργού…

Και σήμερα, ως παρθένες από τα οπίσθια, βγαίνουν ουρλιάζοντας φωνάζοντας για βιασμό…

Δεν ξεχνάμε τίποτα, ούτε θα ξεχάσουμε και ποτέ…

Αν νομίζετε ότι με τσαμπουκαλίκια της στραβής ψ..λής, θα μας φιμώσετε τιποτένια ανθρωπάκια, ζήτουλες του πεντάευρω, γελαστήκατε…

Το πολύ πολύ να σας ακουμπήσουμε ένα κοσάρι για να μην γίνετε κομμουνιστές…

Δεν θα σας μοιάσουμε ποτέ, αλλά και δεν θα το παίζουμε και μονίμως υπεράνω

Και...