ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΝΕΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΧΡΕΟΚΟΠΗΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τα γκαρσόνια των Βαλκανίων

  

Toυ ΑΡΓΥΡΗ ΠΑΠΑΣΤΑΘΗ

Μετά την περσινή εμπειρία στις Κυκλάδες σε δωμάτιο που θύμιζε το ψυχιατρείο της Λέρου, η φετινή, εξίσου φωτισμένη επιλογή για διακοπές ήταν η Θάσος. Με αξίωσε λοιπόν ο Θεός και η εταιρεία (την ευχαριστώ) να απολαύσω ολιγοήμερες διακοπές (από μόνο του ένα προνόμιο) σε δωμάτια κοντά στη θάλασσα. Κάπου εδώ θα έπρεπε κανονικά να τελειώνει αυτό το κείμενο, εφόσον, σύμφωνα με την επικρατούσα άποψη, όποιος κατάφερε να πάει διακοπές μέσα Αυγούστου σε τουριστικό νησί, έστω για λίγες μέρες, ακόμη και σε low budget δωμάτιο, καλό θα ήταν να το βουλώνει ή τουλάχιστον να μην κοιτάει να βγει κι από πάνω. 

Πείτε το λοιπόν επαγγελματική διαστροφή –εφόσον παρατηρείς πράγματα γύρω σου, θες μετά να πεις και την ιστορία (γιατί αλλιώς θα σκάσεις)– και κάπως έτσι φτάνουμε στα εξής.  

Καταρχάς, η επιλογή βασίζεται στην κουτοπονηριά. Στην (ανόητη) ιδέα ότι θα ξεγελάσεις το «σύστημα», γιατί νομίζεις ότι είσαι πιο έξυπνος από τους άλλους, και στη διαπίστωση (αυτό σωστό) ότι οι Κυκλάδες είναι πλέον «κλειστές» για το εισόδημα του μέσου Eλληνα.  

Στην προσπάθεια να τετραγωνίσεις τον κύκλο, οδηγείς λοιπόν οκτώ ώρες έως την Κεραμωτή Καβάλας, περνάς απέναντι με το καραβάκι στη Θάσο (σε 40 λεπτά και με 34 ευρώ για ΙΧ και δύο άτομα) και θεωρείς πως τους έπιασες όλους κότσο!  

Αμ δε! Την ίδια ιδέα με σένα είχαν χιλιάδες άνθρωποι από την Τουρκία, τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, τη Μολδαβία, τη Σερβία κ.ο.κ., που οδήγησαν τα ωραιότατα Audi και Mercedes έως την Κεραμωτή για να κάνουν διακοπές στη Θάσο (μόλις 20% τα ΙΧ με ελληνικές πινακίδες που συναντάς στο νησί). 

«Και πού είναι το πρόβλημα;» θα πείτε. Φρέσκο χρήμα φέρνουν οι άνθρωποι χωρίς να κάνουμε σχεδόν τίποτα (πουλάμε ήλιο και θάλασσα πανάκριβα) και επιβεβαιώνουν στην πράξη και τις στατιστικές της Eurostat για το πόσο έχει βελτιωθεί το διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών από τις χώρες των Βαλκανίων που κάποτε θεωρούσαμε πολύ φτωχότερες από εμάς. Να ’ναι καλά, με άλλα λόγια, οι άνθρωποι που έρχονται και στηρίζουν τη βασική μας δραστηριότητα, τις τουριστικές υπηρεσίες. 

Κάποτε ήμασταν «τα γκαρσόνια της Ευρώπης», τώρα γίναμε και των Βαλκανίων. Μέχρι εδώ όλα τέλεια. Τέλεια, αρκεί να βρούμε και κάτι άλλο να κάνουμε ως χώρα, να διαφοροποιήσουμε δηλαδή κάπως το παραγωγικό μας μοντέλο, γιατί, αν δεν το κάνουμε, θα συμβεί το εξής:  

Oπως δεν «χωράμε» πια να κάνουμε διακοπές στις Κυκλάδες (γιατί δεν έχουμε τα λεφτά) δίπλα στους Σουηδούς, τους Ολλανδούς, τους Γάλλους, τους Κινέζους και τους Αμερικανούς (αυτό είναι πια κανονικότητα, σε κάνουν «ντα» αν πεις «θέλω κι εγώ διακοπές στα ωραία μέρη της πατρίδας μου και όχι στα Φάρσαλα»), σε λίγο δεν θα «χωράμε» ούτε στους βόρειους και ανατολικούς τουριστικούς προορισμούς (χερσαίους και νησιωτικούς) δίπλα σε Βούλγαρους, Ρουμάνους και, πολύ σύντομα, Αλβανούς τουρίστες. 

Να ’ναι καλά οι άνθρωποι, αλλά...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΦΑΣΙΣΤΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Θεσσαλονίκη-Μαρφίν: Το ηθικό πλεονέκτημα και οι άτυχοι «κυρ-Παντελήδες»

 

Του ΑΡΓΥΡΗ ΠΑΠΑΣΤΑΘΗ

Δεν εννοώ τα ορυχεία του Μάντσεστερ. Εννοώ την Αντίπαρο και τα ακριβά εστιατόρια της Αίγινας. Δεν έφτασε ποτέ για unboxing στη ζώνη του Περάματος το πολυτελές πακέτο που φέρει την επιγραφή «ηθικό πλεονέκτημα».

Στη Φιλοθέη και στο Ψυχικό όμως έφτασε και ταίριαξε με πολλά. Υπάρχει ωραιότερο πράγμα στον κόσμο από το να έχεις και τον σκύλο χορτάτο και την πίτα ολόκληρη, από το να απολαμβάνεις την «καλή ζωή» αλλά να είσαι και με «το δίκιο»;

Τι ωραίοτερο από το να καταχεριάζεις τους μικροαστούς «που κοιτάζουν τη δουλίτσα τους» κάτω από το αρμυρίκι στη Σέριφο με παρεό των 900 ευρώ: «Τι να κάνουμε αν βρέθηκαν στη λάθος μεριά όταν έπεφταν μολότοφ;»…

Αυτό είναι το πλήρες πακέτο.

Η πατρίδα μας το προσφέρει και, δόξα τω Θεώ, υπάρχουν άνθρωποι που δεν είναι καθόλου χαζοί για να αγνοήσουν τα προνόμια. Γι’ αυτό και παραμένουν ενεργοί συνδρομητές.

Μεταξύ μας, τώρα που η «κανονικότητα» αποδείχθηκε για μια ακόμη φορά χίμαιρα, μετά από τόσα σκάνδαλα και εν μέσω κυβερνητικά τροφοδοτούμενης (εδώ) πληθωριστικής κρίσης, αυτή είναι και η μόνη συνταγή ευδαιμονίας που διατίθεται. Ολα τα υπόλοιπα (όπως το να στριφογυρνάς ματαιωμένος στον κενό χώρο του Κέντρου ανάμεσα σε ηθικά υπερέχοντες από αριστερά και ακροκεντρώους από δεξιά) είναι για τους λάτρεις της ταλαιπωρίας.

Ενα απαραίτητο, λοιπόν, αξεσουάρ του εγχώριου πακέτου ευδαιμονίας που ονομάζεται «ηθικό πλεονέκτημα» είναι η βαθιά ενόχληση όταν ερευνώνται εγκλήματα (κανονικές δολοφονίες) που σχετίζονται με δήθεν κοινωνικούς αγώνες.

Το ξαναβλέπουμε (γιατί δεν είναι προφανώς κάτι καινούργιο) το τελευταίο διάστημα στα ΜΜΕ, στην πολιτική και στα social με αφορμή τη Θεσσαλονίκη και τη Μαρφίν. Είναι άραγε παραλογισμός να θεωρούνται a priori ύποπτες έως καταγέλαστες (και προφανώς αφορμή για καζούρα στα social) οι έρευνες της αστυνομίας για την εξιχνίαση δολοφονικών ενεργειών;

Καθόλου, είναι κάτι απολύτως συνεπές με τους συνδρομητικούς κανόνες του πακέτου ευδαιμονίας που ονομάζεται «ηθικό πλεονέκτημα». Το πακέτο αυτό είναι ιδανικό για τη χώρα μας διότι, εκτός από καλή ζωή και αίσθημα ηθικής ανωτερότητας, προσφέρει και το αντικειμενικό πλεονέκτημα της ασφάλειας. Διότι συντάσσεσαι με την πλευρά από την οποία εκτοξεύεται η μολότοφ και όχι με αυτή των «συμβιβασμένων μικροαστών – παράπλευρων απωλειών» στους οποίους ενίοτε καταλήγει το κύμα της φωτιάς στερώντας τους τη ζωή. «Αλλωστε τι σχέση έχουμε εμείς με τους μικροαστούς; Tough luck».

Αυτό είναι το πνεύμα των ημερών, και εξηγείται, καθώς αποτελεί ζωτικό τμήμα του lifestyle του ηθικού πλεονεκτήματος. Το οποίο παραγγέλνεις εγκαίρως αν δεν θες να ανήκεις στους «βλάκες» που ταλαιπωρούνται μια ζωή – και κάνει τη ζωή σου αμέσως καλύτερη.

Αλλωστε το «πακέτο» έχει ένα χαρακτηριστικό που καθιστά πολύ εύκολη την «είσοδο σε έναν κόσμο προνομίων»:

 Δεν απαιτείται να σου αποδώσει κάποιος άλλος τα εύσημα του «ηθικού πλεονεκτήματος». Δηλώνεις μόνος σου ότι «είσαι με το δίκιο», και όχι φυσικά με τους (άτυχους) «κυρ-Παντελήδες». Αυτό ήταν. Είσαι πλέον συνδρομητής.

Στη συνέχεια, ακόμη κι αν δεν έχεις χιούμορ, τα αστεία σου θα θεωρούνται ξεκαρδιστικά, ενώ ακόμη κι αν δεν έχεις δράμι ταλέντου θα θεωρείσαι σημαντικός καλλιτέχνης. Είναι τόσο απλό. Και διαρκεί για πάντα.

Με μια προϋπόθεση:

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΑΓΡΟΤΟ-ΚΗΦΗΝΟ-ΖΗΤΟΥΛΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΟΥΛΟΧΑΝΕΙΟ: Σουρεάλ έξοδος! Τα μπλόκα εγγυητές της… ελεύθερης μετακίνησης

Ευχαριστούμε που αφήσατε να περάσει η ανθρωπιστική βοήθεια. Κάτσε να θυμηθώ γιατί κάποιοι άλλοι το 'χανε κάνει αυτό.

Δεν πάτε καλά ρε pic.twitter.com/cyRU80z84A

— Mr President (@Mrpresidentgr) December 20, 2025

 Του ΑΡΓΥΡΗ ΠΑΠΑΣΤΑΘΗ

Υπάρχουν στιγμές που οι εξελίξεις σε αυτή την ευλογημένη χώρα, όπου κατοικεί ο εξυπνότερος και πιο αδικημένος λαός στον κόσμο, ξεπερνούν το αναμενόμενο σενάριο –το οποίο ενίοτε παραπέμπει σε ντραμεντί, άλλοτε σε τραγωδία και πολύ συχνά σε φαρσοκωμωδία– και παίρνουν μια αναπάντεχη τροπή. 

Μία από αυτές τις στιγμές ζούμε χρονιάρες μέρες στους εθνικούς δρόμους. 

Η ελεύθερη μετακίνηση των πολιτών για τις γιορτές δεν διασφαλίζεται από το κράτος, την Τροχαία ή την κυβέρνηση, αλλά από τα αγροτικά μπλόκα και τα τρακτέρ… «περιφρούρησης» της εξόδου —και μάλιστα με ανοιχτά διόδια. 

Οι αγρότες ανακοίνωσαν ότι τα Χριστούγεννα η έξοδος θα γίνει κανονικά, με τα τρακτέρ στην άκρη του δρόμου και τις μπάρες των διοδίων σηκωμένες. Πρόκειται για έναν ελιγμό έξυπνο και πολιτικά μελετημένο. Και ήρθε όχι από εκείνους που κυβερνούν, αλλά από εκείνους που διαμαρτύρονται.  

Υπάρχει χώρα που μπορεί να μας ξεπεράσει στο απαιτητικό άθλημα του υπαρκτού σουρεαλισμού; 

Είναι προφανές ότι μεταξύ των αγροτών υπάρχει ζύγισμα και προγραμματισμός των κινήσεων. Απόδειξη το γεγονός ότι μετά τη «μέρα του χάους» στην Κρήτη, με το άγριο ξύλο προς την αστυνομία και την κατάληψη της πίστας του αεροδρομίου του Ηρακλείου (8/12) – γεγονότα που «έπαιξαν» αρνητικά στα ΜΜΕ – οι κινητοποιήσεις είναι πιο δομημένες και με μεγαλύτερο προγραμματισμό. Είναι επίσης εμφανές ότι υπάρχει συντονιστικό κέντρο με πολιτικό αισθητήριο και αντίληψη ότι η στήριξη των πολιτών, όπως εκφράζεται στις δημοσκοπήσεις, αποτελεί ένα άυλο κεφάλαιο που δεν πρέπει να το σπαταλήσουν. 

Η μεγάλη εικόνα, βέβαια, παραμένει σουρεαλιστική: μια κυβέρνηση που δηλώνει ότι δεν θα ανεχθεί «την ταλαιπωρία της κοινωνίας» ανακουφίζεται επειδή οι κινητοποιούμενοι αποφάσισαν να μην την προκαλέσουν.  

Ο μέσος πολίτης, καθώς φορτώνει το πορτ-μπαγκάζ, αν αντέχει οικονομικά να ταξιδέψει για λίγες μέρες, συνειδητοποιεί ότι η «απόδραση» περνά αυτή τη φορά από τη διακριτική ευχέρεια των μπλόκων. 

Το αδιέξοδο κυβέρνησης–αγροτών είναι πλέον ξεκάθαρο. Οι προσκλήσεις σε διάλογο δεν οδήγησαν στη δημιουργία γέφυρας επικοινωνίας, οι απανωτές γκάφες με τις καταβολές των επιδοτήσεων δεν βοήθησαν στην οικοδόμηση εμπιστοσύνης, ενώ οι εγκληματικές και θρασύτατες φυσιογνωμίες στην Εξεταστική της Βουλής για τον ΟΠΕΚΕΠΕ έγειραν κι αυτές την πλάστιγγα της κοινής γνώμης υπέρ των έντιμων αγροτών —και κατά της κυβέρνησης και της ΝΔ η οποία χρεώνεται τις απειλητικές «μούρες» που οπτικοποιούν το σκάνδαλο. 

Η κυβέρνηση, ωστόσο, κακώς χαίρεται που βγήκε από τη δύσκολη θέση για την έξοδο των Χριστουγέννων. Διότι η «λύση» δεν δόθηκε από τη θεσμική εγγύηση και τη συνταγματική τάξη που διασφαλίζουν την ελεύθερη μετακίνηση όλων μας. Δόθηκε από τον «πολιτικό» ελιγμό των αγροτών. Το κράτος δεν διασφάλισε τίποτα. Ούτε το δικαίωμα των μικρομεσαίων να πάνε στα χωριά τους ούτε της έξαλλης με τους αγρότες Φιλοθέης να ανέβει στον Παρνασσό (μόνο η ανώτερη τάξη είναι κατά των αιτημάτων των αγροτών, σύμφωνα με την ανάλυση του Στράτου Φαναρά, Mega, 18/12). 

Απλά εκείνοι που μπορούσαν να εμποδίσουν την έξοδο επέλεξαν να μην το κάνουν. Και κυρίως: η παράταση των κινητοποιήσεων τη νέα χρονιά δεν ευνοεί την κυβέρνηση. Μετά τα Φώτα και τις ευχές αρχίζει η πολιτική ευθεία των περίπου 50 ημερών προς την τρίτη επέτειο της τραγωδίας των Τεμπών.  

Ενώ η εικόνα μιας χώρας όπου η κανονικότητα περνά μέσα από μεγάθυμες παραχωρήσεις όσων κάθε φορά αποκτούν το πάνω χέρι δεν είναι απλώς σουρεάλ. 

Είναι ...

 

ΠΑΣΟΚικά ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ο ψυχρός εμφύλιος του ΠΑΣΟΚ

Οικογενειακές Ιστορίες...!!!#Ανδρουλακης #Δουκας #ΠΑΣΟΚ pic.twitter.com/7SOggVmEvW

— Miranda Prada (@MirandaPrada_) July 11, 2025

 

Του ΑΡΓΥΡΗ ΠΑΠΑΣΤΑΘΗ

Πόσο πολύ και για πόσα χρόνια μπορεί ένα κόμμα να ντρέπεται επειδή έκανε το σωστό την τελευταία φορά που κυβέρνησε;

Πόσο καιρό μπορεί μια ιστορική παράταξη να ετεροπροσδιορίζεται από το εχθρικό βλέμμα των επικριτών της;

Η περίπτωση του ΠΑΣΟΚ είναι χαρακτηριστική αυτού που οι ψυχαναλυτές θα ονόμαζαν «εσωτερίκευση του επιθετικού άλλου». Αντί να σταθεί στο ύψος μιας παράταξης που, με όλα τα λάθη της, κράτησε τη χώρα όρθια, υιοθέτησε την ενοχή που του απέδωσαν οι αντίπαλοί του, ακόμη και εκείνοι που δεν επρόκειτο ποτέ να του αναγνωρίσουν την επίπονη προσπάθεια της περασμένης δεκαετίας για τη διαχείριση της χρεοκοπίας.

Το ίδιο αυτό κόμμα έχει να επιδείξει μια πολιτική διαδρομή που λίγες ευρωπαϊκές κεντροαριστερές δυνάμεις μπορούν να ισχυριστούν ότι έχουν. Ολοι γνωρίζουν ότι το ΠΑΣΟΚ, στα χρόνια που κυβέρνησε τη χώρα, έχει συνδεθεί με ορισμένα από τα μεγαλύτερα βήματα προόδου στη σύγχρονη ελληνική ιστορία: την ένταξη στο ευρώ, την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ, τον εκσυγχρονισμό των υποδομών της χώρας, αλλά και, νωρίτερα, τα μεγάλα προοδευτικά ανοίγματα της κοινωνίας. Τη μεταρρύθμιση του οικογενειακού δικαίου, την ίδρυση του ΕΣΥ και την καθιέρωση της καθολικής πρόσβασης στην υγεία, θεμέλια πάνω στα οποία στέκεται ακόμη, όπως στέκεται, το ελληνικό κοινωνικό κράτος.

Την περασμένη δεκαετία το ΠΑΣΟΚ αντιστάθηκε στον λαϊκισμό την περίοδο της ανόδου του ΣΥΡΙΖΑ, των ΑΝΕΛ και της Χρυσής Αυγής, σε μια εποχή που η εύκολη καταγγελία της «μνημονιακής προδοσίας» λειτουργούσε ως το κυρίαρχο πολιτικό νόμισμα.

Ενώ άλλοι επένδυαν σε αγανακτισμένους, κρεμάλες και θεωρίες συνωμοσίας, το ΠΑΣΟΚ, παρά την καταβαράθρωσή του, αντιστάθηκε στη δημαγωγία. Τώρα όμως μοιάζει σχεδόν να ντρέπεται για αυτά του τα επιτεύγματα. Σαν να έχει πειστεί ότι η συλλογική μνήμη πρέπει να παραμείνει εγκλωβισμένη στη δεκαετία των μνημονίων.

Συμβαίνουν όλα αυτά επειδή όλοι ξαφνικά τρελάθηκαν στη Χαριλάου Τρικούπη;

Οχι. Υπάρχει ένας κόμπος που είναι λογικό να προβληματίζει όσους κινούνται στο εσωτερικό του κόμματος. Οντως, ορισμένοι από όσους προτρέπουν το ΠΑΣΟΚ «να μην κυνηγάει από πίσω γκρουπούσκουλα», όπως λένε, αλλά να στραφεί περισσότερο προς το Κέντρο και τον μεσαίο χώρο, δεν θέλουν να ισχυροποιηθεί το ΠΑΣΟΚ. Νοιάζονται για να συνεχίσει να κυβερνά η Νέα Δημοκρατία μετά τις επόμενες εκλογές, με το ΠΑΣΟΚ ως συμπλήρωμα. Κάποιοι το λένε ανοιχτά. Είναι η άποψή τους.

Αυτά τα δύο στοιχεία, η ακατανόητη εσωτερίκευση της επιθετικότητας των λαϊκιστών (ως ενοχή) και ο κόμπος που περιγράψαμε πιο πάνω, το «είστε χρήσιμοι ως συμπλήρωμα της ΝΔ», μετατρέπουν τις επιμέρους τάσεις και τις διαφωνίες (που υπάρχουν σε κάθε δημοκρατικό κόμμα και αλλού θα ήταν βατήρας σύνθεσης) σε μια κατάσταση φθοροποιού αναμονής για την ενεργοποίηση ενός εσωτερικού ρήγματος.

Είναι ανυπέρβλητα αυτά τα δύο προβλήματα;

Οχι, δεν είναι ανυπέρβλητα, αλλά θα έλεγε κανείς ότι έχουν κυριεύσει το κόμμα χωρίς να υπάρχει λόγος.

Ακόμη και ένας πρωτοετής φοιτητής της πολιτικής επιστήμης θα έλεγε ότι…

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΡΟΥΣΦΕΤΟ-ΚΗΦΗΝΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Δημόσιο: «Περνάει» η αξιολόγηση μετά τις συγκεντρώσεις;

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ :
1. Κατάργηση του ΑΣΕΠ.
2. Απόσυρση όλων των POS.
3. Μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων.
4. Αφορολόγητο στις 25.000 για όλους τους φορολογούμενους.
5. Καμία αξιολόγηση στο Δημόσιο. 🤡🤡🤡🤡🤡 #28_Φλεβαρη

— ΚΟΠΡΙΤΗΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ (@6hmoBPE37u83WiV) February 28, 2025

Στην σημερινή συγκέντρωση θα είστε δίπλα δίπλα με συνδικαλιστές,
από αυτούς που ούρλιαζαν όταν κάποιος πήγαινε να τους ακουμπήσει τις μισθάρες, τις συνταξάρες, τις εφαπαξάρες και τα αυτοκρατορικά προνόμια που τους απένειμαν οι πολιτικοί της χώρας, έναντι «αντιτίμου» φυσικά,…

— Πάνος Συνοδινός (@SinodinosP) February 28, 2025

 

Toυ ΑΡΓΥΡΗ ΠΑΠΑΣΤΑΘΗ

Οι συγκεντρώσεις της 28ης Φεβρουαρίου ήταν ιστορικές. Κάποιοι λένε και ανεπανάληπτες, αλλά αυτό μένει να το δούμε στο διάστημα που έχουμε μπροστά μας. Ενα εκατομμύριο —και πλέον— πολίτες ζήτησαν αλήθεια και δικαιοσύνη για τα Τέμπη και άνοιξαν μια αγκαλιά για τους συγγενείς των ανθρώπων που έχασαν με φρικτό τρόπο τη ζωή τους. Στα χέρια του ελληνικού κράτους: του ΟΣΕ που αποτέλεσε και αποτελεί μικρογραφία του. Και που σύμφωνα με τον ΕΔΟΑΣΑΑΜ δεν αξιολογεί κανέναν. Ενώ ακόμη και η ΡΑΣ (Ρυθμιστική Αρχή Σιδηροδρόμων) που υποτίθεται ότι τον αξιολογεί δεν έχει ούτε καν άποψη για το τι συμβαίνει με την ασφάλεια των τρένων.

Διαβάστε τι έγραψαν στο πόρισμα οι ειδικοί: «Η ΡΑΣ πρέπει να ενισχύσει την ικανότητά της για εποπτεία με στόχο τη δημιουργία άποψης για το επίπεδο επιδόσεων ασφάλειας του ελληνικού σιδηροδρομικού συστήματος». 

Οι πολίτες που ζήτησαν αλήθεια και δικαιοσύνη για τα Τέμπη ζήτησαν παράλληλα κι ένα κράτος που δεν θα θέτει σε κίνδυνο τη ζωή τους.

Αυτό το δεύτερο σκέλος είναι όμως πολύ πιο δύσκολο για τα πολιτικά κόμματα —κυβέρνηση και αντιπολίτευση.

Διότι, για να επιτευχθεί, απαιτεί κάτι που ο καθένας μας το δέχεται στην καθημερινότητά του (και μάλιστα ως αυτονόητη συνθήκη) αλλά εδώ και μισό αιώνα έχει επικρατήσει ότι δεν μπορεί ποτέ να ζητηθεί από το ελληνικό κράτος. Είτε γιατί το θεωρούμε ουτοπικό, «δεν γίνονται αυτά τα πράγματα στην Ελλάδα», είτε γιατί καμία κυβέρνηση δεν θέλει να πάρει πάνω της την πολιτική ευθύνη και να πληρώσει το πολιτικό κόστος.

«Αν γίνει κάτι τέτοιο θα πέσει η κυβέρνηση». Αυτό δεν λέμε στις κουβέντες μεταξύ μας;

Μέχρι τώρα, πέρα από τον φόβο αντιδράσεων από την αντιπολίτευση και τα συνδικάτα, η δικαιολογία για τα κόμματα που κυβέρνησαν ήταν πως την αξιολόγηση δεν τη θέλει κανένας: όχι μόνο οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο αλλά ούτε και η ίδια η κοινωνία.

Οι πολίτες όμως ζήτησαν ένα καλύτερο κράτος στις 28/2.

Τι κάνουμε τώρα;

Είναι ώριμα τα κόμματα και τα συνδικάτα για το σπάσιμο μιας ιερής παράδοσης;

Τι σημαίνει όμως ένα καλύτερο κράτος και πώς συνδέεται με την αξιολόγηση;

—Ας αρχίσουμε από την Αστυνομία. Καλύτερο κράτος με εφαρμογή της αξιολόγησης σημαίνει πως ο αστυνομικός που απαντά την κλήση στο «100» θα έχει αξιολογηθεί για να μην επαναληφθεί η άγρια δολοφονία μιας νέας γυναίκας από τον πρώην σύντροφό της μπροστά σε αστυνομικό τμήμα.

—Οτι το ίδιο θα συμβαίνει με τους Λιμενικούς που ήταν απόντες (άραγε λόγω «προ-αναχώρησης»;) κατά τη δολοφονία ενός νέου άνδρα που τον πέταξαν από τον καταπέλτη του πλοίου στη θάλασσα στο λιμάνι του Πειραιά.

—Και ότι ευρύτερα το καθεστώς αξιολόγησης που θεωρούμε αυτονόητο σε κάθε όψη της ζωής μας (πλην του ελληνικού κράτους), θα υπάρχει στα νοσοκομεία, στην εκπαίδευση και σε όλους τους κρίσιμους τομείς τους οποίους πληρώνει με τους φόρος του ο κάθε πολίτης. Οπως δεν δέχεται ένας γονέας την «προ-αναχώρηση» των νηπιαγωγών πριν λήξει η βάρδια τους, η οποία θα αφήσει χωρίς επίβλεψη το παιδί του, κανονικά το ίδιο πρέπει να απαιτεί στο κάθε πόστο δημόσιας υπηρεσίας. Ακόμη περισσότερο αν έχει να κάνει με ανθρώπινες ζωές. Ενώ σε ό.τι αφορά τον ΟΣΕ, δεν χρειαζόμασταν το πόρισμα του ΕΔΟΑΣΑΑΜ για να πληροφορηθούμε ότι το μοιραίο βράδυ έπρεπε να βρίσκονται τρεις στη βραδινή βάρδια και ότι άφησαν μόνο του —και δια της «προ-αναχώρησης»— έναν άνθρωπο ανεκπαίδευτο να κάνει τον σταθμάρχη.

Στη διαπίστωση ότι υπάρχουν ελλείψεις προσωπικού (που ισχύει ασφαλώς σε κάποιους τομείς, πχ. σε ό,τι αφορά τους γιατρούς και τους νοσηλευτές) έχει προστεθεί από καιρό το βίωμα ότι ακόμη κι εκεί όπου υπάρχει προσωπικό, μπορεί να λείπει από τη θέση του.

Επομένως, είναι αυταπόδεικτό ότι η ευθύνη φτάνει πολύ πιο πάνω από τον σταθμάρχη.

«Αξιολόγηση σημαίνει απολύσεις» ακούμε επί δεκαετίες. Μα ποιος να τολμήσει να μιλήσει για απολύσεις, όταν τα κόμματα δεν έχουν φτάσει ακόμη στα βασικά: αυτός που εργάζεται σε μια θέση στο Δημόσιο να μην είναι εντελώς άσχετος με τη θέση (ένας αχθοφόρος σε θέση σταθμάρχη) και να μην λείπει από τη θέση του (όπως αυτοί που πήγαν για σουβλάκια).

Αυτό εννοούμε όταν λέμε αξιολόγηση στην Ελλάδα. Για ένα πρώτο βήμα, για το εμβρυϊκό στάδιο και μόνον.

Μέχρι σήμερα, η δικαιολογία από πλευράς των κομμάτων ήταν ότι η αξιολόγηση στο Δημόσιο δεν «περνάει».

Στέκει αυτή η δικαιολογία μετά τις συγκεντρώσεις;

Ποια επιχειρήματα θα βρουν όσοι διαφωνούν με κάθε αξιολόγηση στο Δημόσιο;

 Τι θα πουν άραγε;

Παρερμηνεύτηκε το μήνυμα των ιστορικών συγκεντρώσεων;

Τελικά οι πολίτες…

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΚΗΦΗΝΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Πολιτικός παράγοντας: Με αυτό το «έμβιο ον» θα ασχοληθούμε;

Το αποτέλεσμα οταν ο μαλάκας ο Έλληνας περνάει απο εκεί που του λένε πως απαγορεύεται και συναντά τους απαθείς πολιτικάντηδες που έχουν τα μάτια τους μόνο στις κάμερες των φωτογράφων. https://t.co/OsBez2Gs2X pic.twitter.com/LmJSecDWzq

— Σταυροφόρος (@stavroforos_) May 4, 2024

 Toυ ΑΡΓΥΡΗ ΠΑΠΑΣΤΑΘΗ

Αν δεις την αντίδραση των τριών παραγοντίσκων του Δήμου Κερκύρας που πετάνε το κανάτι στο κεφάλι της κοπέλας, διακρίνεις κάτι πολύ γνώριμο. Το πνεύμα του θρασύδειλου και ευθυτενούς «έμβιου όντος» που διέπει πολλούς από όσους διοικούν τη χώρα αυτή, ό,τι κι αν ψηφίζουμε οι υπόλοιποι, νομίζοντας ότι προσπαθούμε τουλάχιστον να επιλέγουμε κάθε φορά τους καλύτερους. Διότι αυτοί οι τύποι, ανεξαρτήτως κόμματος, είναι τελικά που καταλήγουν να διοικούν.

Είναι το «βδέλυγμα» που είπε ο (συγγραφέας) Δημήτρης Δημητριάδης. Αλλά με καρέκλα. Αυτοί που είναι πάντα εκεί όταν οι άλλοι απογοητεύονται και τα παρατάνε. Ο ελάχιστος κοινός παρονομαστής της εξουσίας και ο καθρέφτης της χειρότερης πλευράς της χώρας – αλλά και ευρύτερα του Ανθρώπου.

Ο παραγοντίσκος που πετάει το κανάτι έγινε viral ως πλάκα. Δεν μάθαμε το όνομά του και δεν συνελήφθη από την Αστυνομία, παρότι η κοπέλα που χτυπήθηκε από το εν λόγω «έμβιο ον» πήγε στο νοσοκομείο και χρειάστηκε ράμματα.

Ζήτησε άραγε συγγνώμη ή συνέχισε κανονικά; Μαγειρίτσα, κόκκινα αβγά, αρνιά και υποκλίσεις, πάνω απ’ όλα υποκλίσεις, σε Δήμαρχο και Περιφερειάρχη.

Η κοινωνία των πολιτών κοιμήθηκε τις τελευταίες ημέρες. Το αφήσαμε να περάσει έτσι. Σύμφωνα με το corfutvnews.gr «στελέχη του Δήμου παρουσία των Αντιδημάρχων (…) έριξαν τον μπότη χωρίς να φανταστούν ότι κάποια γυναίκα περνούσε εκείνη την ώρα από το πεζοδρόμιο».

Μετά, στάθηκαν απλώς τυχεροί. Έγιναν viral και χωρατό αντί να τους περάσουν χειροπέδες. Δεν μπορούσαν λέει να φανταστούν οι καημένοι πως όταν πετάς ένα κανάτι από ένα μπαλκόνι κάποιος ίσως περνάει από κάτω. Όπως οι Αστυνομικοί δεν μπορούσαν να φανταστούν ότι η Κυριακή έλεγε την αλήθεια πως κινδύνευε η ζωή της. Όπως οι Λιμενικοί δεν μπορούσαν πέρυσι να φανταστούν ότι ο Αντώνης Καρυώτης θα πνιγόταν, αν δεν έσπευδαν αμέσως να τον σώσουν από τα απόνερα του Blue Horizon.

Αλλά η κοινωνία των πολιτών που κάποιες φορές προλαβαίνει να αντιδράσει (τελευταίο παράδειγμα η ιστορία με τους έξτρα ορόφους-δώρο στους εργολάβους) θέλει κι αυτή να πάρει μια ανάσα. Να δει ένα βιντεάκι να σκάσει το χειλάκι της. Κι ας είναι πρωταγωνιστές οι ίδιοι τύποι που της προκαλούν οργή και δάκρυα υπό άλλες συνθήκες.

Γιατί ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στα τρία λεβεντόπαιδα της Κέρκυρας και αυτούς που σε πολλές περιπτώσεις διοικούν άλλους Δήμους, Αστυνομικά Τμήματα ή Νοσοκομεία.

Προσωπικά το έχω βιώσει με δικό μου άνθρωπο. Όταν ρώτησα «γιατί ρε παιδιά αυτά τα χάλια; Γιατί αυτή η αδιαφορία;» κάποιος μου έδωσε την κρίσιμη πληροφορία. Ο διοικητής του Νοσοκομείου ήταν ένας ακόμη «κλαρινογαμπρός», τσιράκι κομματικού παράγοντα που δεν κατάφερε να τον χώσει σε κάποιο Δήμο ή Περιφέρεια και κατέληξε εδώ. Από αυτόν κρεμόντουσαν τόσες ζωές, του δικού μου ανθρώπου συμπεριλαμβανομένου.

Να το κάνουμε λοιπόν το διάλειμμα μας ως κοινωνία των πολιτών, άνθρωποι είμαστε, απλά να ξέρουμε ότι με αυτόν τον τρόπο…

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΨΩΝΑΡΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ευρωβουλευτής ο «αντιπρόεδρος του Εδεσσαϊκού»;

 

 Του ΑΡΓΥΡΗ ΠΑΠΑΣΤΑΘΗ

Βλέποντας φωτογραφίες και ονόματα υποψηφίων ευρωβουλευτών στην τηλεόραση, πολλοί αναφωνούν έκπληκτοι: «Μα είναι δυνατόν; Θα γίνουμε ρεζίλι στην Ευρώπη!».

Η πιο σύντομη απάντηση σε αυτή την ανησυχία είναι η εξής: «έχεις δει ποιοι είναι στην Ευρωβουλή από τις άλλες χώρες;». Είναι όμως ελλιπής και ειρωνική, επομένως το θέμα χρειάζεται κάποια εξήγηση -γιατί όσα εγκρίνει το Ευρωκοινοβούλιο είναι όντως μια σοβαρή υπόθεση.

Ας χρησιμοποιήσουμε μια αναλογία που θα μπορούσε να βοηθήσει. Η εντύπωση που έχουν κάποιοι από εμάς είναι ότι η διαφορά επιπέδου της Ευρωβουλής από το ελληνικό Κοινοβούλιο είναι αντίστοιχη της διαφοράς επιπέδου του Champions League (CL) από το ελληνικό πρωτάθλημα. Και όμως δεν ισχύει. Οι παίκτες στη τελική φάση του CL είναι όντως η ελίτ των ποδοσφαιριστών ενώ οι ευρωβουλευτές δεν διαφέρουν σε κάτι από όσους κατά καιρούς πολιτεύονται στις χώρες τους. Τα μέλη της Ευρωβουλής, όπως και οι βουλευτές των εθνικών κοινοβουλίων, είναι ένας καθρέφτης όλων ημών. Από την Ελλάδα, τη Ρουμανία και τη Σλοβακία, μέχρι τη Γαλλία και τη Γερμανία. Επομένως, κάνοντας μια υπέρβαση για επεξηγηματικούς λόγους, η Λαμία που είναι στην έκτη θέση της βαθμολογίας στο ελληνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου θα τα έβρισκε μεν σκούρα στο Champions League, αλλά στο «Ευρωκοινοβούλιο» θα μπορούσε να σταθεί. Αρκεί να την «ψήφιζαν» για να λάβει την έδρα.

Στο Champions League τρέμει η καρδιά μας μη δεχθεί η ομάδα μας πέντε-έξι γκολ και γίνουμε «ρεζίλι στην Ευρώπη». Το φέρουμε βαρέως την επόμενη μέρα. Πόσοι ανησυχούν όμως αν κάποιος που είδαν στην τηλεόραση και τον ψήφισαν για να πάει στην Ευρωβουλή ξέρει αγγλικά ή θα μάθει ποτέ τι σημαίνει Ευρωπαϊκή Αμυνα;

Μάλλον περισσότερη αγωνία υπάρχει για το πώς θα πάμε φέτος στη Eurovision.

Κάπως έτσι μπλέκονται όσοι θα μπορούσαν πραγματικά να προσφέρουν με όσους εκμεταλλεύονται το γεγονός ότι τα κόμματα έχουν ανάγκη celebrities και «αναγνωρίσιμους» για να ενισχύσουν τα εθνικά τους ποσοστά και τις εντυπώσεις στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό.

Φυσικά εδώ φταίνε τα κόμματα και όχι οι celebrities. Εφόσον αυτό είναι το «έργο», γιατί μας έρχεται κόλπος με μερικούς υποψηφίους στις ευρωεκλογές, ενώ αν δούμε τους ίδιους στις εθνικές λέμε «εντάξει, δεν έγινε και τίποτα»;

Αναλογικά οι ίδιες φιγούρες δοκιμάζονται και στον εγχώριο στίβο. Ανθρωποι σαν κι εμάς (κάποιοι λένε και χειρότεροι από εμάς). Απο καταρτισμένους επαγγελματίες και επιστήμονες μέχρι τηλεπαρουσιαστές και μορφές που μας θυμίζουν τον πολυσυζητημένο αντιπρόεδρο του Εδεσσαϊκού. Ο οποίος με τον αέρα που είχε μπροστά στην κάμερα δεν απέχει καθόλου από τον μέσο κομματικό παράγοντα στη πατρίδα μας.

Φαντάζεται κανείς τους διερμηνείς αν κάποτε τον κέρδιζε η Ευρωβουλή

«Μπαίνω με τα τσαρούχια στο σαλονάκι της Ευρώπης» τραγουδούσε πριν από πολλά χρόνια ο Τζίμης Πανούσης, τότε που ήμασταν ακόμα στην αρχή της ευρωπαϊκής εμπειρίας.

Η λεπτή ειρωνεία του στίχου…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΗΦΗΝΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τι θες να γίνεις όταν μεγαλώσεις; Παλαιοχριστιανός

 

Του ΑΡΓΥΡΗ ΠΑΠΑΣΤΑΘΗ

Ας φύγουμε από το πρόσωπο, τον «Παλαιοχριστιανό» της Κορινθίας που αμειβόταν για τηλε-εργασία στον δήμο Ερέτριας με 1.018 ευρώ χωρίς ουσιαστικά να δουλεύει, κι ας δούμε το μοντέλο που εκπροσωπεί στο πλαίσιο του επαγγελματικού προσανατολισμού.

Στη χώρα μας, η «κανονική οδός» για τα μέλη της πάλαι ποτέ μεσαίας τάξης, αυτή της προσπάθειας που συνδυάζεται με την ελπίδα της βελτίωσης των όρων ζωής, έχει πάψει να αποδίδει ενθαρρυντικά αποτελέσματα. Για την ακρίβεια, όλο και πιο συχνά οδηγεί στην απογοήτευση και την παραίτηση: οι χαμηλές αμοιβές, η πανάκριβη στέγη, ο ελάχιστος ελεύθερος χρόνος, το υψηλό στρες και οι υποβαθμισμένες μετά τα μνημόνια υπηρεσίες του κράτους (Υγεία, Παιδεία) συγκροτούν ένα πακέτο που οξύνει αντί να αμβλύνει την ανασφάλεια.

Τι γίνεται με την «μη κανονική οδό»;

Πρoφανώς έχει αμέτρητες εκδοχές. Και στον δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα, νόμιμες και κυρίως παράνομες.

Το ίδιο το πρόσωπο -ο δήθεν «Παλαιοχριστιανός» της Κορινθίας- ασφαλώς και δεν είναι καθόλου ελκυστικό. Το αντίθετο. Ωστόσο, το μοντέλο του αναχωρητισμού από μια καθημερινότητα που γίνεται χειρότερη, είναι μια εκδοχή που πολλοί την έχουμε σκεφτεί. Ορισμένοι την κάνουν πράξη, άλλοι απλά ονειρεύονται μια απόδραση. Πόσοι από εμάς δεν λέμε «μια μέρα θα τα παρατήσω όλα και θα πάω στο χωριό» ή πιο απλά «αυτό που κάνω δεν έχει νόημα»;  

«Τι σημαίνουν αυτά;», θα πείτε. «Να πιάσουμε τις σπηλιές και τα λαγούμια;»

Μα προφανώς και όχι. Ομως όσο απωθητικό κι αν είναι το παράδειγμα του κυρίου της Κορινθίας, άλλο τόσο οδηγεί σε προβληματισμούς: αυτοί που αισθάνονται εγκλωβισμένοι από τη στενότητα και τις στρεβλώσεις στη δική τους καθημερινότητα (και το εργασιακό τους περιβάλλον) βλέπουν δίπλα τους διαρκώς έναν, δύο… αμέτρητους «Παλαιοχριστιανούς».

 Το μοντέλο, της λούφας, της κομπίνας και της τεμπελιάς «στην υγειά των κορόιδων», δεν αφήνει ανεπηρέαστα τα «κορόιδα». Γιατί κουράστηκαν με τους πάσης φύσεως «Παλαιοχριστιανούς» που κάθονται όταν αυτοί δουλεύουν για δύο και τρεις, που παίρνουν τα επιδόματα όταν εκείνοι τα χάνουν γιατί δηλώνουν το πραγματικό τους εισόδημα, που βολεύονται γιατί έχουν «μπάρμπα στην Κορώνη», ή την… Ερέτρια, χωρίς να το αξίζουν. Και, τότε, τα κορόιδα νιώθουν ακόμη πιο μόνα. Και απογοητευμένα.

Η ακραία αυτή εκδοχή που κυριάρχησε στην επικαιρότητα…

 

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Ο μακροβιότερος μνημονιακός Πρωθυπουργός

Toυ ΑΡΓΥΡΗ ΠΑΠΑΣΤΑΘΗ

Το πρωί της Δευτέρας, 25 Σεπτεμβρίου 2017, την επομένη των γερμανικών εκλογών, ο Αλέξης Τσίπρας θα είναι ήδη ο μακροβιότερος μνημονιακός Πρωθυπουργός της Ελλάδας. Θα έχει παραμείνει επί 32 μήνες στην εξουσία, ξεπερνώντας τον Αντώνη Σαμαρά που συμπλήρωσε 31 μήνες και λίγες ημέρες (20 Ιουνίου 2012 – 25 Ιανουαρίου 2015). Θα μένει τότε να φανεί πότε θα κλείσει τον κύκλο του και αν θα καταφέρει να θέσει σε εφαρμογή το σχέδιο για την «επιστροφή» με αφορμή την εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας…

Εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, ως τις 25 Σεπτεμβρίου, ο κ. Τσίπρας θα έχει ήδη ψηφίσει μέτρα 13 δισ. ευρώ (έναντι 1 δισ. του μέιλ Χαρδούβελη) και θα έχει αναλάβει δεσμεύσεις «αδιανόητες» για τον αντίπαλό του στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου του 2015.

Ενδεικτικά, ο Πρωθυπουργός θα έχει υπογράψει την πώληση και την αξιοποίηση του συνόλου σχεδόν της δημόσιας περιουσίας για 99 έτη, θα έχει κόψει δύο φορές τις συντάξεις (συμπεριλαμβανομένου του ΕΚΑΣ) και θα έχει συναινέσει στην πώληση λιγνιτικών μονάδων της ΔΕΗ και του 17% του μετοχικού της κεφαλαίου.

Οι αλλαγές αυτές θα έχουν επέλθει χωρίς την παραμικρή κοινωνική αναταραχή και με ελάχιστες αντιδράσεις σε επίπεδο οργανωμένων συνδικάτων. Αν ήταν κάποιος άλλος, «θα είχε “καεί” το Σύνταγμα» που θα έλεγε και ο Γιάνης Βαρουφάκης. Η «διαφορά» αυτή έχει σημασία (θα επανέλθουμε παρακάτω).

Ας πάμε με τη σειρά. Στις 25 Σεπτεμβρίου του 2017 ο κ. Τσίπρας θα έχει μπροστά του την κατάθεση του προσχεδίου του Προϋπολογισμού του 2018 για την επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος 3,5% του ΑΕΠ. Το ΔΝΤ θα είναι παρόν στο μνημόνιο με δική του χρηματοδότηση και η βέβαιη πλέον απώλεια του φετινού στόχου για ανάπτυξη 2,7% του ΑΕΠ καθιστά περίπου δεδομένη την πίεση για νέα μέτρα.

 Αν συμβεί αυτό (που μάλλον θα συμβεί), το ερώτημα είναι αν θα επιλέξει ο κ. Τσίπρας να πάει σε εκλογές το φθινόπωρο… «διακινδυνεύοντας» να δώσει αρκετό χρόνο στον διάδοχό να αντιμετωπίσει τα καυτά ορόσημα που έρχονται: νέο μνημόνιο το καλοκαίρι του 2018, μέτρα για συντάξεις και αφορολόγητο από το 2019 και μετά.

Πολλοί αναλυτές, όπως και η πλειοψηφία των Ελλήνων (σύμφωνα με την τελευταία δημοσκόπηση του Πανεπιστημίου Μακεδονίας) πιστεύουν ότι ο Πρωθυπουργός λαμβάνει τις αποφάσεις του με βασικό γνώμονα το πολιτικό του μέλλον. Κάπως έτσι είναι πολύ πιθανό να αρχίσει τον Σεπτέμβριο μια νέα μαραθώνια αξιολόγηση η οποία θα φθείρει την οικονομία αλλά θα εξυπηρετεί το πολιτικό σχέδιο του κ. Τσίπρα.

Ποιο είναι αυτό; 

 Δεν θέλει και πολλή σκέψη, άλλωστε το διακινούν υπερηφάνως οι σύμβουλοι του Μαξίμου:

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Το «δύο στα δύο» του Ευκλείδη

Του ΑΡΓΥΡΗ ΠΑΠΑΣΤΑΘΗ

Η συμφωνία της Μάλτας είναι μια καλή συμφωνία μόνο αν τη συγκρίνει κανείς με την απόλυτη καταστροφή.

Πέρα από τα προφανή, δηλαδή την έμμεση πλην σαφή αποδοχή ενός νέου μνημονίου μέσω της επιβολής νέων μέτρων για τη διετία 2019-2020 (το τρίτο πρόγραμμα λήγει τον Ιούλιο του 2018), η συμφωνία λειτουργεί με ενδιαφέροντα τρόπο και σε δύο ακόμη επίπεδα.

Πρώτον, διατηρεί την προσδοκία στην κυβέρνηση ότι τα μέτρα θα τα φορτωθούν οι επόμενοι και ότι με αφορμή την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας και την ισχύ της απλής αναλογικής στις μεθεπόμενες εκλογές κλπ. κλπ. Αλλά κι αυτό είναι μάλλον προφανές…

Δεύτερον, συμπληρώνει έναν κύκλο για τον υπουργό Οικονομικών Ευκλείδη Τσακαλώτο ο οποίος φαίνεται ότι πέτυχε το «δύο στα δύο».

Πέρυσι τέτοια εποχή, στο όνομα της αντίστασης στην πίεση του ΔΝΤ για το κόψιμο των συντάξεων, ο υπουργός Οικονομικών συμφώνησε με την τρόικα (ως έχων το γενικό πρόσταγμα της διαπραγμάτευσης αμέσως μετά τον Πρωθυπουργό) τις εισφορές του Ασφαλιστικού Κατρούγκαλου και ένα νέο πακέτο έμμεσων φόρων, φόρων για τις επιχειρήσεις και τους ελεύθερους επαγγελματίες.

Η αξιολόγηση έκλεισε, χωρίς το ΔΝΤ, κυρίως για πολιτικούς λόγους, καθώς η Γερμανία ήθελε πάση θυσία την εφαρμογή της συμφωνίας για το Προσφυγικό. Η κυβέρνηση την «πούλησε» ως αναδιανομή -«χτυπάμε τους πλούσιους- δίνουμε στους φτωχούς»- και ταυτόχρονα έλεγε ότι έλυσε το Ασφαλιστικό και απέτρεψε την περικοπή των συντάξεων.

Όλα καλά μέχρι εδώ -για την κυβέρνηση και την ανάγκη της να μείνει στην εξουσία, αλλά όχι απαραιτήτως για τη χώρα και την οικονομία. Το τίμημα φανερώθηκε σε όλο του το «μεγαλείο» όταν άρχισαν να καταφτάνουν τα σημειώματα του ΕΦΚΑ και οι ελεύθεροι επαγγελματίες (πριν καν φτάσουν) είχαν σχηματίσει ουρές στις εφορίες για να κλείσουν τα μπλοκάκια και να περάσουν στη μαύρη οικονομία. Όχι από επιλογή. Από ανάγκη.

Στο μεταξύ ο «αόρατος εχθρός» που πολεμούσε πέρυσι το καλοκαίρι για να ρίξει την κυβέρνηση της Αριστεράς ηττήθηκε κατά κράτος και οι Κατρούγκαλος και Τσακαλώτος συνέχισαν νε λένε ότι έλυσαν το Ασφαλιστικό και ότι αυτό δεν θα αποτελέσει καν θέμα συζήτησης στην δεύτερη αξιολόγηση.

Η συνέχεια είναι γνωστή: Η αξιολόγηση κράτησε επτά μήνες (και κρατάει ακόμη), όσοι ψάχνουν δουλειά δεν βρίσκουν και ο ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει απτόητος να διορίζει παντού ακόμη και τους πλέον ακατάλληλους, αρκεί να έχουν κομματική ταυτότητα.

Και κάπως έτσι, μετά την απαραίτητη δραματοποίηση που βούλιαξε ξανά στην ύφεση την οικονομία, ο κ. Τσακαλώτος συμφώνησε, υπό την πίεση πάντα του ΔΝΤ, να κοπούν και οι συντάξεις.

Δύο στα δύο.

Κάποιοι θεωρούν ότι η ευγένεια, το φλεγματικό χιούμορ και  οι «στιγμές αλήθειας» του υπουργού φτάνουν για να τον συμπαθήσεις, ιδίως αν δεις με ποιούς συγχρωτίζεται στην κυβέρνηση. Είναι αλήθεια ότι η φράση «υπάρχουν πράγματα που θα στεναχωρέσουν, όχι πρωτίστως την διαπραγματευτική ομάδα, αλλά τον ελληνικό λαό» ήταν καίρια μετά από μια δύσκολη δοκιμασία για κάθε έλληνα υπουργό Οικονομικών, όπως είναι πάντα τα Eurogroup.

Το αποτέλεσμα όμως της πολιτικής του ειδικά κατά τους τελευταίους 12 μήνες είναι ξεκάθαρα αρνητικό. Ιδίως αν ισχύει η πληροφορία ότι έχει δεχτεί, εκτός από την παράταση των μνημονιακών  «υποχρεώσεων» ως το 2020 και την παράταση της λιτότητας ως το 2023, με πρωτογενή πλεονάσματα στο 3,5% του ΑΕΠ.

Οι εφημερίδες αναφέρονται ακόμη στον υπουργό Οικονομικών με το μικρό του όνομα: