Η Aθεϊστική Θρησκεία, στην προσπάθεια της να πολεμήσει τις υπόλοιπες
θρησκείες, πολλές φορές, προσπάθησε να οικειοποιηθεί τα πορίσματα της
Επιστήμης. Όμως, όπως όλες οι θρησκείες, επειδή είναι βαθύτατα
μισαλλόδοξη, προσπάθησε με την μέθοδο του Προκρούστη, να φέρει στα μέτρα
της, τα όσα ανακαλύφθηκαν. Έτσι, κατά καιρούς άθεοι πολέμησαν τόσο την
θεωρία της Σχετικότητας, όσο και τις ανακαλύψεις της Γενετικής.
Μεταξύ
Χριστού και αντιχρίστου, πίστεως και απιστίας, διεξάγεται ανέκαθεν
συνεχής αγώνας. Στον αγώνα αυτόν η απιστία στρατολογεί όλα τα μέσα που
έχει στην διάθεσή της, και αναζητεί εντυπωσιακούς συμμάχους. Ιδιαιτέρως
στέφεται και ζητεί στηρίγματα από την επιστήμη. Και υποστηρίζει – εντελώς αυθαίρετα
– ότι η επιστήμη είναι μεγάλος και ισχυρός ανταγωνιστής του
Χριστιανισμού. Δεν παύει δε από το να εκμεταλλεύεται κάθε ευκαιρία, για
να παρουσιάσει ως πραγματικότητα τον ανταγωνισμό αυτό.
Ας δούμε μερικούς
τέτοιους τρόπους.
Αρχικά πρέπει να λεχθεί, ότι είναι βαθύς,
έντονος και διακαής πόθος της απιστίας να δει την επιστήμη και την
θρησκεία να αντιμάχονται η μία την άλλη. Ο Ηenri Lecomte (Ανρί Λεκόντ),
Γάλλος βοτανολόγος και μέλος της Παρισινής Ακαδημίας των Επιστημών, όταν
ερωτήθηκε εάν η θρησκεία συμβιβάζεται με την επιστημονική έρευνα,
απάντησε: «Ο ανταγωνισμός μεταξύ επιστήμης και θρησκείας υπάρχει μόνο
στο πνεύμα εκείνων, που επιμόνως το θέλουν. Στην πραγματικότητα η
επιστήμη και η θρησκεία εξελίσσονται με τα μέσα τους η κάθε μία, σε
εδάφη που είναι ουσιωδώς διάφορα. Το να θέλει κανείς να αντιτάσσει την
μία κατά της άλλης, αποδεικνύει απλώς ότι παραγνωρίζει και τις δύο. Ώστε δεν
υπάρχει ανταγωνισμός. Ο ανταγωνισμός υπάρχει μόνο στη σκέψη των
καλοθελητών, οι οποίοι αποβλέπουν σε αμφίβολους, σκοτεινούς και δόλιους
σκοπούς.
Εν συνεχεία, ο ισχυρισμός ότι η θρησκεία και η επιστήμη
έρχονται τάχα σε αντίθεση, προέρχεται συνήθως από την υστερόβουλη
κακότητα εκείνων, οι οποίοι φοβούνται την συνεργασία της πίστεως και της
επιστήμης. Η κακοβουλία και ο φόβος, τους κάνουν ώστε να καλλιεργούν –
κυρίως μεταξύ των λαϊκών μαζών – την ψευδή εντύπωση, ότι θρησκεία και
επιστήμη είναι εχθροί.
Την ολέθρια σκοπιμότητα του
τεχνητού αυτού θορύβου αναλύει πολύ ωραία ο καθηγητής του Ινστιτούτου
Τεχνολογίας της Μασσαχουσέτης (ΗΠΑ) E. H. Hauser (Χάουζερ). «Η
προσπάθεια για να επέλθει ρήξη μεταξύ επιστήμης και θρησκείας, και
ιδιαιτέρως του Χριστιανισμού, προέρχεται – γράφει ο Hauser – από τον
φόβο εκείνων, οι οποίοι υποστηρίζουν ολοκληρωτικά καθεστώτα».
Φοβούνται μήπως ο Χριστιανισμός με την συνεργασία της επιστήμης
«αποτελέσει μια υπεράνθρωπη καθολικής φύσεως παγκόσμια δύναμη, η οποία
δεν θα ήταν δυνατόν να δαμαστεί από τις ορέξεις τους».
Την ορθή
αυτή παρατήρηση βεβαιώνουν χαρακτηριστικά παραδείγματα από την Ιστορία:
Όταν οι άθεοι του Ροβεσπιέρου έγιναν κύριοι της Γαλλικής Επαναστάσεως,
θεώρησαν την περίσταση κατάλληλη για να εξουδετερώσουν την πίστη από τις
τάξεις των επιστημόνων. Έτσι, συνέλαβαν τον πιστό Λαβουαζιέ
(Ant. Lavoiser, 1743 – 1794), τον μεγάλο εκείνον χημικό και ιδρυτή της
νεώτερης Χημείας, και τον εξετέλεσαν! Και ενώ ο Λαβουαζιέ ζητούσε να
αναβληθεί η εκτέλεσή του για λίγες μέρες, ώστε να τελειώσει την μελέτη
του «Περί αναπνοής των ζώων», το δικαστήριο των άθεων του έδινε την
απάντηση: «Η δημοκρατία δεν χρειάζεται πλέον επιστήμονες»!
Οι άθεοι της Γαλλικής Επαναστάσεως έτρεμαν την συνεργασία πίστεως και
επιστήμης. Ο φόβος αυτός τους έκανε να πολεμούν, στο πρόσωπο του
Λαβουαζιέ, τις δύο δυνάμεις, οι οποίες διαμορφώνουν την ζωή μας.
Έχουμε
όμως και σύγχρονα παραδείγματα:
Ο κομμουνισμός της Ρωσίας εξαπέλυσε
δεινό πόλεμο κατά του βιολόγου Ν. Βαβύλωφ (N. Vavilov, 1887 – 1942), ο
οποίος υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους επιστήμονες του καιρού του.
Γιατί;
Διότι ο Βαβύλωφ υποστήριζε – κατόπιν αντικειμενικών επιστημονικών
παρατηρήσεων – την διευθυνόμενη εξέλιξη των ειδών, δηλαδή την
τελεολογία στη φύση. Αλλά έτσι ερχόταν σε αντίθεση με τον υλισμό. Γι’
αυτό το άθεο κομμουνιστικό κράτος τον απομάκρυνε από την θέση του και τον εξόρισε στη Σιβηρία (υπάρχει η πεποίθηση ότι τον δολοφόνησαν). Η απιστία δεν μπορούσε να ανεχθεί την φωνή της γνήσιας επιστήμης, η οποία ήταν σύμφωνη με τις αλήθειες τη χριστιανικής πίστεως.
Την
περίοδο του 1930 οι αστρονόμοι της Δύσεως κατέληξαν στο συμπέρασμα, ότι
το Σύμπαν διαστέλλεται. Αυτό σήμαινε ότι το σύμπαν δεν είναι άχρονο,
και ότι υπήρξε εποχή κατά την οποία έλαβε αρχή. Για την υποστήριξη της
απόψεώς τους αυτής, χρησιμοποιούσαν την Θεωρία της Σχετικότητας. Αλλά η
άποψη αυτή της Αστρονομίας ευνοούσε ιδιαιτέρως την «μεταφυσική των
μπουρζουάδων» και την θρησκεία, όπως έλεγαν οι άθεοι μαρξιστές. Διότι
εφόσον το Σύμπαν είχε αρχή, ήταν φυσικό να έχει και τέλος. Άρα το σύμπαν
ούτε άχρονο είναι ούτε άπειρο. Η θεωρία όμως αυτή δεν ήταν αρεστή στον
άθεο κομουνισμό. Γι’ αυτό ο Σοβιετικός τύπος την πολέμησε με σφοδρότητα.
Ο πόλεμος εναντίον της κορυφώθηκε το 1949, όταν ένας αριθμός
Ρώσων αστρονόμων, οι οποίοι συμφωνούσαν με τις ανωτέρω ιδέες των Δυτικών
συναδέλφων τους, διώχτηκαν και εξορίστηκαν!
Η Σοβιετική
Ακαδημία απέρριψε επισήμως την θεωρία της Σχετικότητας, καθώς επίσης και
την «άποψη ενός πεπερασμένου, αλλά διαστελλόμενου Σύμπαντος, την οποίαν
οι Δυτικοί αστρονόμοι θεωρούν ως μία συνέπεια της θεωρίας της
Σχετικότητας». Η θεωρία της Σχετικότητας είχε αποκηρυχθεί στη Ρωσία επί
ένα τέταρτο του αιώνα. Κατόπιν όμως αποκαταστάθηκε, γιατί αποφασίστηκε
επισήμως… ότι «στο κάτω – κάτω» δεν αντιφάσκει προς τον Μαρξισμό!… Οι
σοβιετικοί αναγκάστηκαν από τα πράγματα να αναγνωρίσουν την ορθότητα των
θεωριών του Αϊνστάιν και του Μαξ Πλανκ.
Κατά
τα πρώτα έτη μετά την Ρωσική Επανάσταση του 1917, οι απόψεις του
Αϊνστάιν του Μπορ (Bohr), του Χάιζενμπεργκ (Heisenberg) και άλλων
άνοιγαν νέους ορίζοντες για τις φυσικές επιστήμες. Ο νόμος της
αιτιότητας, τον οποίον ο χώρος της απιστίας είχε περί πολλού, υφίστατο
καίριο πλήγμα. Αντικαθιστούνταν από την αρχή της αβεβαιότητας. Οι άθεοι
μαρξιστές ανησύχησαν. Οι απόψεις αυτές, είπαν, ενθαρρύνουν τον…
ιδεαλισμό μεταξύ των φυσικών επιστημόνων. Γι’ αυτό η Ρωσική
Ακαδημία των Επιστημών απέρριψε, όπως αναφέραμε προηγουμένως, την θεωρία
της Σχετικότητας, όπως επίσης και την θεωρία των Κβάντα και τις θεωρίες
των Μπορ και Χάιζενμπεργκ, τους οποίους χαρακτήρισαν ως… «σκοταδιστές,
εχθρούς της μαθήσεως και της επιστήμης ή μεταφυσικούς της μπουρζουαζίας»
(bourgeois metaphysicians)! Οι θεωρίες τους απορρίφθηκαν, γιατί έθεταν
σε αμφισβήτηση την άποψη του μαρξισμού ότι η ύλη κατέχει στο σύμπαν τα
πρωτεία. Οι θεωρίες αυτές χαρακτηρίστηκαν «μπουρζουάδικος μεταφυσικός
ιδεαλισμός». Παραλλήλως οι μεταφράσεις στη Ρωσική των φιλοσοφικών
εργασιών των ανωτέρω επιστημόνων, όπως και των εργασιών του Έντιγκτον (
Eddington), απαγορεύτηκαν. Οι Ρώσοι επιστήμονες, οι οποίοι δέχτηκαν τις
θεωρίες αυτές, πολεμήθηκαν.
Την στάση αυτή
του άθεου μαρξισμού απέναντι στην επιστήμη, της οποίας τα συμπεράσματα
φοβάται το ψεύδος του υλισμού, σχολιάζει πολύ ωραία ο υπαρξιστής
φιλόσοφος Αλμπέρ Καμύ, ο οποίος σημειώνει:
