ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Νησιώτες αφημένοι στην μοίρα τους και στο...μυστηριώδες καΐκι - ασθενοφόρο Νάξου!

Της Λινας Γιανναρου

Στις 9 Αυγούστου, στις 7.30 το απόγευμα, ένα τροχαίο ατύχημα στον περιφερειακό Παροικιάς Πάρου κινητοποίησε τις Αρχές του νησιού. Το θύμα, ένας νέος Παριανός 25 ετών, ήταν αρκετά σοβαρά, η μεταφορά του σε κάποιο μεγάλο νοσοκομείο ήταν επιβεβλημένη. Περιέργως όμως, ο ασθενής δεν διακομίσθηκε στο νοσοκομείο της Σύρου ούτε με αεροπλάνο τού ΕΚΑΒ, αλλά ούτε και με το έτοιμο ανά πάσα στιγμή προς πτήση αεροπλάνο του Κέντρου Υγείας Πάρου, αλλά με... ψαροκάικο που κατέφθασε στις 10.30 από τη Νάξο. Στη Σύρο, φυσικά, οι γιατροί, αφού εξέτασαν τον 25χρονο, κάλεσαν εσπευσμένα σούπερ πούμα ώστε ο τραυματίας να διακομισθεί στην Αθήνα.

Δεν ήταν το μόνο περίεργο περιστατικό στο Κέντρο Υγείας Πάρου. Συνεπιβάτες εξάλλου με τον 25χρονο τραυματία από το τροχαίο ήταν και ένας ακόμη τραυματίας, αλλά και ένας ασθενής με εγκεφαλικό, ο οποίος ταξίδεψε σε στρώμα στο πάτωμα του καϊκιού, καθότι δεν χωρούσε πουθενά αλλού.

Την επόμενη ημέρα, οι γιατροί έκριναν ότι με το συγκεκριμένο καΐκι έπρεπε να μεταφερθεί στη Σύρο και ασθενής με ρήξη σπλήνας, όπως συνέβη και με παραθεριστή με εγκεφαλικό λίγες ημέρες αργότερα. 

Το καλοκαίρι οι περισσότεροι ασθενείς διακομίσθηκαν με το μυστηριώδες καΐκι της Νάξου, μολονότι το υγειονομικό αεροσκάφος που έχει δωρίσει στο Κέντρο Υγείας Πάρου το κοινωφελές Βελέντζειο Ιδρυμα βρισκόταν σε πλήρη επιχειρησιακή ετοιμότητα για την κάλυψη των αναγκών αεροδιακομιδής ασθενών.

Η Μοίρα και το μοιρογνωμόνιο ή “έναν καφέ στο γωνιακό τραπέζι και ένα γιατρό στο τρία”

Γράφει ο "ΜΑΓΟΣ ΓΙΣΣΠΟΡ"

Δυστυχώς αποδεικνύεται και στη μικρή κοινωνία των δύο νησιών μας ότι η μεγάλη μάζα της μεσαίας -κυρίως- τάξης παραμένει με το μέσο της πολίτη ασάλευτο, κοιμώμενο και αδρανή.

Ασάλευτος, σα να ελπίζει ότι αυτός, με τις ακρούλες του και το μεροκάματο ή το μισθουλάκο του θα τη γλιτώσει, δεν θα πληγεί από την οικονομική κρίση.

Κοιμώμενος: ονειρευόμενος ότι δεν θα είναι αυτός που θα στερηθεί των βασικών δικαιωμάτων για μια ευπρεπή ζωή, αλλά ο διπλανός του, που ζούσε άσωτα. Δεν θα χρειαστεί γιατρό ούτε ασθενοφόρο -γιατί σε αυτόν θα τύχει τώρα;- και τα παιδιά του δεν θα βιώσουν υποβάθμιση της παιδείας και συνένωση σχολείων και τάξεων, αλλά μόνο τα παιδιά άλλων σχολείων, και εν τέλει ας διαμαρτυρηθούν αυτοί που τους ψηφίσαμε να μας εκπροσωπούν.

Και αδρανής: Πιάσε τώρα ένα καπουτσίνο και φέρε και κανέλα χωριστά - μερακλήδικος.

Η χθεσινή συγκέντρωση για τα προβλήματα της υγείας στα δύο νησιά αφορά προβλήματα που υπάρχουν εδώ και χρόνια, αλλά κανείς δεν τα έβλεπε:

- μόνο τώρα που έλειψε ο παιδίατρος καταλάβαμε ότι ο παράδεισος μας στα δύο πιο χαρισματικά νησιά του κόσμου ίσως και να μην είναι και τόσο ελκυστικός για έναν νεοδιοριζόμενο γιατρό για να έρθει και να υπηρετήσει εδώ.

-μόνο τώρα που τα μπουκαλάκια του μικροβιολογικού μας τέλειωσαν διαπιστώσαμε ότι γεμίσαμε τα τελευταία χρόνια ιδιωτικά ιατρεία και εργαστήρια που πρέπει να τους ευχαριστούμε κιόλας για τις υπηρεσίες τους.

-μόνο τώρα, που οι βάρδιες του ΕΚΑΒ δεν “βγαίνουν”, θυμηθήκαμε ότι στον 21ο αιώνα γίνονται πανάκριβες διακομιδές με ψαροκάϊκα, ενώ το υγειονομικό αεροσκάφος αναζητείται.

-μόνο τώρα, που πήραν σύνταξη δυο παιδίατροι, ανακαλύψαμε ότι λείπουν πολλές βασικές ειδικότητες γιατρών σε ένα παρωχημένο οργανόγραμμα που βγήκε τόσο παλιά, τότε που ο Ανδρέας ακόμα δεν γνώριζε τη Λιάνη.

-μόνο τώρα, που αναζητήσαμε που πάνε τα 5 ευρώ, διαπιστώσαμε ότι ακόμα και τα χειρουργικά ράμματα (αν δεν είναι σε έλλειψη) είναι αμφίβολης ποιότητας, ότι τα γάντια μιας χρήσης σχίζονται πριν τα φορέσεις, ότι τα γλωσσοπίεστρα (τα κοινά "ξυλαράκια") είναι σε έλλειψη, ότι γάζες, οινόπνευμα και λοιπά υλικά πρέπει να τα φέρει ο άρρωστος από το σπίτι του ή από φαρμακείο, κι ότι, τέλος, ακόμα δεν έχουμε μάθει που πήγαν κάποια λεφτά που χάθηκαν μέσα από το ΚΥ.

-μόνο τώρα, που αναζητείται κάποιος για να μιλήσει εκ μέρους του Κέντρου Υγείας, ανακαλύπτουμε ότι κανένας δεν επιθυμεί να αφανιστεί πολιτικά αναλαμβάνοντας διοικητής (αυτό από μόνο του δείχνει αφενός ποιοι γίνονται διοικητές και γιατί και οι άξιοι καταποντίζονται).

-μόνο τώρα, που φάγαμε πόρτα από τον λογιστή Υπουργό Υγείας μας κακοφάνηκε η γενικότερη απάθεια της 2ης ΔΥΠΕ (κ. Παπανικολάου και κ. Ζώτος) και μόνο τώρα, που ερημώνει το Κέντρο Υγείας, γίνεται αντιληπτό ότι το νοσοκομείο μπορεί να γίνει μόνο ως ιδιωτική τουριστοκλινική από ιδιώτες.

Όλα αυτά κι άλλα πολλά είναι γνωστά εδώ και χρόνια. Η κορύφωση των προβλημάτων (κι όχι τα προβλήματα) του ΚΥ Πάρου είναι που συνέπεσαν χρονικά με το Μνημόνιο: αυτός είναι ο λόγος που όλοι συσπειρώθηκαν γύρω από αυτό και ζητούν λύσεις τώρα σε ένα πρόβλημα του προχτές. Δυστυχώς το Μνημόνιο μετριέται με το μοιρογνωμόνιο, και ούτε μοίρα απόκλιση δεν συγχωρείται για τη δική μας Μοίρα.

Ποια θα είναι τα επόμενα βήματα; Γενναίες αποφάσεις ας μην περιμένουμε, προσλήψεις επίσης δεν προβλέπονται από το Μνημόνιο, μόνο φωνή δεν φτάνει, τουλάχιστον όμως ας είναι πιο δυνατή. Άλλο να έχεις 200 άτομα και να φωνάζουν "η Υγεία πάνω απ' όλα" κι άλλο 3000 να το διατυμπανίζουν. Έτσι που αυτό το "πάνω απ' όλα" να σκεπάζει το "μία απ' όλα" του παρακείμενου καφεμεζεδοπωλείου.

Αναμένοντας τα νέα μέτρα της επιτροπής, ας κρατάμε μικρό καλάθι. Κι ας βολευτούμε όπως όπως εν τω μεταξύ, σαν εκείνο το "νέο" ασθενοφόρο πίσω από το Δήμο Αντιπάρου, που πρέπει κάθε πρωί να το βάζει μπρος ο οδηγός του Δήμου για να μην πέσει η μπαταρία του, και το καλοκαίρι θα το βγάζουν φωτογραφίες οι τουρίστες, όπως βγάζουμε εμείς φωτογραφίες τα ρετρό αυτοκίνητα στην Κούβα. 

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Νησιώτες: πολίτες δεύτερης κατηγορίας

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Tου Nικου Γ. Ξυδακη

Αύριο κλείνουν δέκα ημέρες από τον αποκλεισμό της νησιωτικής χώρας. Στα δελτία, η είδηση ακούγεται σποραδικά, προς το τέλος των δελτίων, ο υπουργός θαλάσσιων πόρων, νήσων και αλιείας, υπουργός χωρίς υπουργείο σχεδόν, δηλώνει κάτι ακατάληπτα περί Ελλάδος που δεν έχει κοπεί στη μέση, η ναυτική ομοσπονδία και οι πλοιοκτήτες δεν τα βρίσκουν και τα περήφανα νησιά της θαλασσινής δημοκρατίας παραμένουν αποκομμένα από την ηπειρωτική χώρα.

Στα νησιά, ο κόσμος στενάζει. Απεγνωσμένοι γέροντες περιμένουν το βαπόρι να πάνε για νοσοκομειακές εξετάσεις, ετοιμόγεννες λαχταράνε ώρα με την ώρα, επαγγελματίες που βρέθηκαν στο νησί για μια δουλειά αυθημερόν αποκλείστηκαν για μια εβδομάδα, χάνοντας μεροκάματα και πληρώνοντας ξενοδοχεία και εστιατόρια, οπωρολαχανικά σαπίζουν στα φορτηγά, ταχυδρομείο, φάρμακα, εφημερίδες, άφαντα...

Οι Ελληνες πολίτες του Αρχιπελάγους, των Δωδεκανήσων, των Ιονίων, των ακριτικών μεγαλονήσων νιώθουν, και είναι, πολίτες δευτέρας κατηγορίας. Οταν σβήσει το φως του τουρισμού, όταν καταμετρηθεί το συνάλλαγμα της τουριστικής βιομηχανίας, τα νησιά ξεχνιούνται, οι νησιώτες μένουν μόνοι με τους βοριάδες και τα προβλήματα της νησιωτικής διασποράς. Συν τον συγκοινωνιακό αποκλεισμό.

Οι απεργίες του καλοκαιριού διευθετούνται μέσα σε μερικές ώρες, τα ασφαλιστικά μέτρα στα δικαστήρια ζητούνται και εφαρμόζονται, διότι οι τηλεοράσεις μεταδίδουν εικόνες έξαλλων παραθεριστών, ταλαιπωρούμενους τουρίστες, διάφοροι μιλούν για τη δυσφήμηση της χώρας, οι εισπράξεις απειλούνται.

Οι απεργίες του χειμώνα δεν διευθετούνται ούτε σε δέκα ημέρες και καμία τηλεόραση δεν σπαταλά πολύτιμο χρόνο, αφού δεν υπάρχουν εικόνες εξαγριωμένων πελατών: τον χειμώνα δεν υπάρχουν τουρίστες, δεν υπάρχουν παραθεριστές, δεν υπάρχουν πελάτες, η χώρα δεν διακινδυνεύει την τουριστική της φήμη. Αρα, δεν υπάρχει θέμα. Το συνδικάτο πιέζει μαξιμαλιστικά, οι πλοιοκτήτες γλιτώνουν ημερομίσθια και πετρέλαια, η πολιτεία παρακολουθεί απαθής, τα πλοία μένουν δεμένα στα λιμάνια. Ποιος νοιάζεται για τους νησιώτες;

Κανείς δεν νοιάζεται. Τον χειμώνα, η Μύκονος πέφτει πολύ μακριά, είναι χωρίς φώτα, άρα αδιάφορη, η Ανάφη δεν υπάρχει, η Ικαρία βρίσκεται στα σύνορα, την Κάσο κανείς δεν την ξέρει. Τα νησιά είναι κουκκίδες στον χάρτη. Κουκκίδες που δεν αξίζουν ούτε ένα έκτακτο δρομολόγιο, ένα πλοίο ανάγκης με προσωπικό ασφαλείας, που θα ελευθέρωνε τους εκατοντάδες ομήρους.

Ποιος νοιάζεται για τους νησιώτες; Θα ’πρεπε να νοιάζονται οι ίδιοι. Ισως να έχουν και δικά τους βαπόρια, συνεταιριστικά, να παίρνουν τις προβλεπόμενες ενισχύσεις από την Ενωμένη Ευρώπη για τις νησιωτικές περιφέρειες, να παίρνουν τις εθνικές επιδοτήσεις των άγονων γραμμών, να διαθέτουν αξιόμαχες εφεδρείες που θα αποτρέπουν τα καρτέλ και τα μονοπώλια, που θα υπηρετούν τις πάγιες ανάγκες των κοινωνιών και όχι μόνο την εποχική προσοδοθηρία. Οι κοινωνίες να αναλάβουν την ευθύνη τους...

«Δεν υπάρχουν άγονα νησιά, υπάρχουν άγονα μυαλά»

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΥ

Τις ιδέες μου όλες ενησιώτισα

Οδ. Ελύτης

Εάν δοθούν κίνητρα στους εκπαιδευτικούς που ασκούν το λειτούργημά τους στα μικρά νησιά του νοτίου Αιγαίου, εάν αναδειχθεί ένα αναπτυξιακό πρότυπο στηριγμένο στην τοπική οικονομία και ιστορία, εάν απαλειφθεί ο όρος «άγονη γραμμή», εάν σχεδιαστεί χωροταξικά ο νησιωτικός χώρος, εάν οι κυβερνώντες επισκεφθούν με το σώμα τους αυτόν τον χώρο και αντιληφθούν ότι δεν είναι μειονέκτημα για τη χώρα αλλά πλεονέκτημα, εάν ενταθεί η επικοινωνία μεταξύ των νησιών και εάν οι εκπαιδευτικοί-ακρίτες επικοινωνήσουν καλύτερα μεταξύ τους, εάν, εάν...

Τότε μπορούμε να μιλάμε για το θαύμα του Αιγαίου, τόσο οικονομικά όσο και πολιτισμικά, ακόμη περισσότερο πολιτικά και εθνικά.

Αυτό προέκυψε από το 3ήμερο (11-13 Ιουνίου) Συμπόσιο Κοινωνικού και Εκπαιδευτικού Προβληματισμού Στελεχών Εκπαίδευσης με θέμα «Νησιωτικότητα και Εκπαίδευση» στο πανέμορφο νησί των Λειψών. Στην ουσία επρόκειτο για μια πολιτική πρόταση προς τα υπουργεία, βασισμένη στις διαιώνιες (ξεχασμένες και λοιδορημένες πλέον...) αξίες ενός οιονεί κοινοτιστικού τρόπου συμβίωσης που κι αυτές με τη σειρά τους στηρίζονται σε σχέσεις αλληλεγγύης και αρμονικής συνύπαρξης με τη φύση.

Η νησιωτικότητα έχει γίνει αποδεκτή από το Σύνταγμα (μόλις το 2002) κι αυτό, γιατί η ευρωπαϊκή συνθήκη αναγνωρίζει στα νησιά και τους μακρινούς ορεινούς όγκους (όχι μόνο της Ελλάδας) μόνιμα διαρθρωτικά προβλήματα και άρα χρήζοντα ιδιαίτερης εθνικής μέριμνας και στρατηγικής. (Απο 'δώ προέκυψαν και τα Κοινοτικά Πλαίσια Στήριξης, που ποιος ξέρει πού πήγαν, αφού στα νησιά, τουλάχιστον του Ν. Αιγαίου, ελάχιστη ή μηδαμινή βοήθεια έφτασε.) Αλλά αυτά είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο...

«Βιώσιμη ανάπτυξη -τόνισε ο δήμαρχος Λειψών Μπενέτος Σπύρου- είναι αυτή που στηρίζεται στην ιστορία της παραγωγής του τόπου. Στόχος μας είναι να οικοδομήσουμε κοινωνίες 365 ημερών και όχι ενός, δύο ή τριών μηνών. Οι εποχικές κοινωνίες παράγουν βαρβαρότητα (και όχι οικονομία και πολιτισμό)». Σαφής ο υπαινιγμός του για τη χαμηλή αισθητική τουρισμού στη θερινή περίοδο, αυθαίρετη δόμηση, αστικοποίηση, μιμητισμό κ.λπ.

Επανέλαβε, γι' ακόμη μία φορά, το γνωστό του σύνθημα «Δεν υπάρχουν άγονα νησιά, υπάρχουν άγονα μυαλά».

Τρανταχτό το «απών» του κράτους. Πολιτική η λύση Τη βιωματική γνώση της νησιωτικότητας ως εκ των ων ουκ άνευ για την κατανόησή της πρόταξε ο περιφερειακός δ/ντής Εκπαίδευσης Ν. Αιγαίου Νίκος Ράπτης, ένας από τους 13 της χώρας.

«Ελάτε εδώ», μήνυσε στους ανωτέρους του, «το βίωμα πάνω απ' όλα. Μη στέλνετε τους πρωτοδιοριζόμενους με τιμωρητικές διατάξεις (4 χρόνια υποχρέωση διδασκαλίας) στα νησιά. Δώστε τους, απλώς, κίνητρα. Είναι διαφορετικό για έναν εκπαιδευτικό να λειτουργεί υπό πίεση και τελείως εποικοδομητικό όταν διδάσκει με τη θέλησή του».

Αυστηρός και κριτικός προς την Πολιτεία, με ανοιχτό όμως μυαλό. Αμέτρητα τα προβλήματα που εξέθεσαν οι εισηγητές: για τις μετακινήσεις, τις δεύτερες και τρίτες αναθέσεις σε άσχετους με το αντικείμενο διδασκαλίας δασκάλους, καθηγητές και νηπιαγωγούς, την έλλειψη σχολικών προγραμμάτων κι επιμόρφωσης κ.ά.

Καταλαβαίνουν, όμως, ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο εκπαιδευτικό. Είναι πρωτίστως καθαρά πολιτικό ως ιδιαίτερης εθνικής σημασίας. Χρειάζονται αλληλοϋποστηριζόμενες μορφές ανάπτυξης, όχι μόνο τουριστικής. Και αυτές οφείλουν να βασιστούν: στην αυτοοργάνωση και αυτοδιαχείριση (αφού η Πολιτεία καθεύδει), στη μακρά παράδοση αυτονομίας των νησιών, στην ιστορικότητα και φυσική ομορφιά και πώς αυτά μπορούν να γίνουν εφαλτήριο για το μέλλον, στη γνώση ότι η φυσική απομόνωση και η υγρή οριοθέτηση μπορούν να γίνουν πόλος έλξης, στην ανάδειξη και διδασκαλία της τοπικής Ιστορίας, στην πλούσια βιοποικιλότητα κ.λπ.

Την αναγκαιότητα το σχολείο να ανοιχθεί στην κοινωνία τόνισε ο προϊστάμενος Επιστημονικής και Παιδαγωγικής Δ.Ε. Ν. Αιγαίου Νίκος Χρυσοχόος. Να προσλαμβάνονται οι δάσκαλοι από την Τοπική Αυτοδιοίκηση, να δοθεί έμφαση στη μέθοδο project, να προσληφθούν παιδοψυχολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί, να ανοίξουν νέες θέσεις εργασίας, να ενισχυθούν τα ολοήμερα όπως σε Φινλανδία, Ολλανδία και αλλού. Να διατηρηθεί, τέλος, ο δημόσιος χαρακτήρας της εκπαίδευσης. Να δοθεί ιδιαίτερη βαρύτητα στην Ειδική Αγωγή επισήμανε η σχολική σύμβουλος Ν. Αιγαίου (42 νησιά!) Ελένη Γκονέλα, που συγκίνησε με τις ιστορίες της από την επαφή της με πολυανάπηρα παιδιά.

Η νησιωτικότητα αλλού

Στα άλλα νησιωτικά συμπλέγματα της Ε.Ε. η πολιτική των χωρών δεν είναι αυτή της αδιαφορίας, όπως συμβαίνει εδώ. Τα παιδιά των περιοχών αυτών εισάγονται άνευ εξετάσεων στα πανεπιστήμια, με την προϋπόθεση ότι θα πάρουν άδεια εξασκήσεως επαγγέλματος μόνον αν δουλέψουν τα (οριζόμενα από νόμο) χρόνια στον τόπο τους. Οι εκπαιδευτικοί εκεί διορίζονται από την Τοπική Αυτοδιοίκηση, τα σχολεία είναι ολοήμερα, ανοιχτά στους γονείς, οι μαθητές ανταλλάσσουν επισκέψεις με συμμαθητές που κατάγονται από ισόμορφες με τις δικές τους αλλοεθνείς περιοχές. Οι ορίζοντες διευρύνονται· το τοπικό γίνεται ευρωπαϊκό, παγκόσμιο. Η τοπικότητα δεν επαναπαύεται στο τζατζίκι και στον τσολιά-καρικατούρα· έχει δική της ιστορία, δική της οικονομία, δικό της πολιτισμό.

Η Πολιτεία

Είναι υποχρέωσή της να θωρακίσει τα νησιά δίνοντας κίνητρα στους καθηγητές που παίζουν τον πρώτο ρόλο στη νησωτική Παιδεία· όχι μόνο να αφουγκραστεί την αγωνία τους, αλλά να τους ενισχύσει γενναία. Αυτά που λένε οι ιθύνοντες για τεράστιο κόστος στην καθημερινή συγκοινωνία είναι φούμαρα.

Ανάγκη πάσα να φτιάξει το «Μετρό του Αιγαίου», γρήγορα, φτηνά και αξιόπλοα πλοιάρια, που θα μεταφέρουν καθημερινά ανθρώπους, αγαθά αλλά και ιδέες και πολιτισμό στο μοναδικής ομορφιάς νησιωτικό αιγαιακό σύμπλεγμα. Καλά πλοία, τώρα, αλλά και καλά λιμάνια!

Ή, μήπως, η Πολιτεία μας είναι όμηρη των ακτοπλοϊκών εταιρειών; Θα ήταν κρίμα και ντροπή (λέμε τώρα...)

πηγη ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ