ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: O Μπουμπούκος είναι ειλικρινής!

41τακατο λαμόγια. pic.twitter.com/7xejhJZs1f

— d.j. kriss 🍉 (@_djkriss_) May 29, 2026

Η πιο σύντομη διαγραφή χρέους παγκοσμίως.
Σε ένα λεπτό ο Αδωνις διέγραψε 1δις € για τα δάνεια ΝΔ-ΠΑΣΟΚ λέγοντας ότι «οι τράπεζες τα δάνειαμτα έχουν εξοφλήσει, από την ανακεφαλαιοποίηση δηλαδή με τα λεφτά μας.
Πλήρωσε εσύ κακόμοιρε τις δόσεις σου για να μην σου πάρουν το σπίτι pic.twitter.com/8DDTteGll5

— Marka2‼️ (@Marka2free) May 29, 2026

Του ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ 

 Ο Άδωνις είναι ειλικρινής. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ δεν υπάρχει περίπτωση να βρουν 500 εκατομμύρια το καθένα για να πληρώσουν τα χρέη τους. 

Το επόμενο ερώτημα που περιμένουμε να απαντήσει με την ίδια ειλικρίνεια είναι ποια μεταχείριση θα έπρεπε να έχει, βάσει νόμου, ένα νομικό πρόσωπο που χρωστάει 500 εκατομμύρια.  

Αν εσύ χρωστάς 500 ευρώ, σού μπλοκάρουν τους λογαριασμούς. 

Με αυτή τη λογική, πηγαίνετε αύριο στις τράπεζες και πείτε τους.

Το κεφάλαιο του στεγαστικού θα σας το πληρώνω. Τους τόκους όμως όχι. Ας μη ξεχρεώσω ποτέ, δεν πειράζει. Αφού είμαι “ενήμερος”, όλα καλά.

Κι αν σας πουν τίποτα, εξηγήστε τους ότι σύμφωνα με τη ΝΔ και τα λεγόμενα… pic.twitter.com/jRy0sS8Ots

— 𝒲𝒾𝓃𝓈𝓉𝑜𝓃 𝒞𝒽𝓊𝓇𝒸𝒽𝒾𝓁𝓁 ⨯ (@prwinND) May 29, 2026

Αισθάνεσαι μαλάκας που συνεχίζεις να αποπληρώνης το δάνειο σου ενώ θα μπορούσες να το πιστολιάσης;
Σωστά αισθάνεσαι. pic.twitter.com/5V6GVXCfJ8

— Κουφοκώτσιος Μάλαμας (@GdtlJ3lAQ0TA5fW) May 29, 2026

 

Αν χρωστάς 500.000 σου κλείνουν το μαγαζί και σε στέλνουν στη φυλακή. 

Στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ γιατί δεν έχει μπει τουλάχιστον λουκέτο;  

Και πώς το concept  Ντάριο Φο "Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω" που ισχύει μόνο για τα δύο (κάποτε) κόμματα εξουσίας, συνάδει με το κράτος ισονομίας και της ισοπολιτείας το οποίο υποτίθεται ότι ΝΔ και ΠΑΣΟΚ διακονούν; 

 Ένα άλλο ερώτημα στο οποίο περιμένουμε να απαντήσουν οι διοικήσεις των πιστωτών τραπεζών είναι γιατί δεν στρέφονται νομικώς κατά των δύο κομμάτων όπως στρέφονται εναντίον οποιουδήποτε χρωστάει σ' αυτές, ειδικά αν πρόκειται για στρατηγικό κακοπληρωτή.

Καλά κάνει και σας γαμάει γκιαουριδες. https://t.co/HGlQZQa1dJ

— Δικαστής 🌍 (@Dikastis888) May 29, 2026

 
 

 Υπάρχει και τρίτο ερώτημα, στο οποίο περιμένουμε να απαντήσουν η Δικαιοσύνη και οι λαλίστατοι κατά τα άλλα συνταγματολόγοι μας: με την τακτική των δύο κομμάτων για "δανεικά κι αγύριστα" τηρήθηκαν οι κανόνες των ίσων όρων, για συμμετοχή στις εκλογές, με τα υπόλοιπα κόμματα; 

 Παίζεται τίμια το πολιτικό παιχνίδι όταν...

 

ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ: Η επικίνδυνη τραπεζική αμνησία του Αλέξη Τσίπρα

Έκανε βιντεάκι ο Τσίπρας να μας μιλήσει για τις Τράπεζες
Που πριν ένα μήνα μας είπε ''έπρεπε να τις κλείσω μόλις έγινα Πρωθυπουργός'' 😂 pic.twitter.com/UWp8dfq9nb

— prng (@prng2777) May 9, 2026

 

Γράφει ο Κωνσταντίνος Χαροκόπος

Ευδιάθετος και χαλαρός κατά τη διάρκεια μια βόλτας του στο δάσος, ο Αλέξης Τσίπρας βρήκε την ευκαιρία μέσω του Tiktok να καταγγείλει για μια ακόμα φορά τις τράπεζες, βυθισμένος σε μια πρωτοφανή αμνησία περί των τραπεζικών θεμάτων, πολλά εκ των οποίων είχε χειριστεί ως πρωθυπουργός με συγκυβερνήτη τον Πάνο Καμμένο.

Αναφέρθηκε ο αρχηγός του νέου Σύριζα, στην «πλειοψηφία των ξένων funds που μοιράστηκαν κέρδη ύψους 2,83 δισ. ευρώ», κλείνοντας το μάτι στην ξενοφοβική αντιμετώπιση των επενδύσεων που κυριαρχεί στον χώρο της Αριστεράς. Λησμονώντας ωστόσο να αναφέρει ότι επί δικής του διακυβέρνησης, είχε πραγματοποιηθεί η 3η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών σαν αποτέλεσμα της καταστροφικής οικονομικής πολιτικής που είχε εφαρμόσει ο ίδιος, μαζί με το «asset» Γιάνη Βαρουφάκη, το 2015. Μια ανακεφαλαιοποίηση στην οποία είχαν ανταποκριθεί κυρίως ξένοι θεσμικοί επενδυτές.

Ανακεφαλαιοποιήσεις και ξένα funds

Η πρώτη μεγάλη ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών είχε γίνει το 2013 και ήταν η άμεση συνέπεια του PSI (Private Sector Involvement) του 2012. Με το κούρεμα των ελληνικών ομολόγων, οι τράπεζες εμφάνισαν ζημίες άνω των 30 δισ. ευρώ, καθώς κατείχαν μεγάλο μέρος του κρατικού χρέους. Στην 1η ανακεφαλαιοποίηση είχε συμμετάσχει το ΤΧΣ με ποσοστά από 80% έως και 90% καθώς και ιδιώτες με ποσοστό της τάξης του 10% έτσι ώστε οι τράπεζες να διατηρήσουν διοικήσεις από τον ιδιωτικό τομέα.

Η δεύτερη ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών είχε γίνει το 2014, καθώς οι τράπεζες χρειάζονταν επιπλέον κεφάλαια για να καλύψουν τις ανάγκες που προέκυψαν από τα stress tests των εποπτικών αρχών και την ανάγκη αντιμετώπισης των «κόκκινων» δανείων (NPLs). Στην 2η ανακεφαλαιοποίηση δεν είχε συμμετάσχει το ΤΧΣ, αλλά ιδιώτες επενδυτές. Σημαντικοί θεσμικοί επενδυτές από το εξωτερικό είχαν τοποθετήσει στο μετοχικό κεφάλαιο των τραπεζών περίπου 8,3 δισ. ευρώ.

Η τρίτη ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, γνωστή ως ανακεφαλαιοποίηση Τσίπρα – Βαρουφάκη, πραγματοποιήθηκε μόνο και μόνο λόγω των «capital controls» και του 3ου Μνημονίου που προκάλεσαν μια τεράστια μαύρη τρύπα κεφαλαίων στους ισολογισμούς των τραπεζών. Οι ιδιώτες επενδυτές που είχαν συμμετάσχει στη 2η ανακεφαλαιοποίηση, έχασαν όλα τα κεφάλαια που είχαν τοποθετήσει και ορισμένοι από αυτούς αναγκάστηκαν να τοποθετήσουν νέα κεφάλαια σε μια προσπάθεια να σώσουν ό,τι μπορούσε να διασωθεί. Φυσικά, η ζημιά που είχαν υποστεί οι ξένοι θεσμικοί επενδυτές, απέτρεψε τη συμμετοχή αρκετών από αυτούς, σε ένα πιθάρι από το οποίο το δίδυμο Τσίπρα – Βαρουφάκη είχε αφαιρέσει τον πάτο. Έτσι το υπόλοιπο ποσό καλύφθηκε εκ νέου από το ΤΧΣ.

Επομένως το «πλήρες πέρασμα των τραπεζών στους ξένους» που αποτελεί μέρος του καταγγελτικού αφηγήματος του Αλέξη Τσίπρα, έχει όνομα και επίθετο. Και αυτό είναι: Αλέξης Τσίπρας. Μάλιστα. Ο καταγγέλλων σήμερα Αλέξης Τσίπρας.

Αναβαλλόμενος φόρος και κρατικά εγγυημένη αισχροκέρδεια

Ο ίδιος αναφέρεται σε «κρατικά εγγυημένη αισχροκέρδεια» και σημειώνει ότι οι τράπεζες αξιοποιώντας τις ζημίες προηγουμένων χρόνων μέσω του αναβαλλόμενου φόρου δεν πληρώνουν φόρους.

Έχει βάση αυτή η καταγγελία;

Για να δούμε.

Τον Αύγουστο του 2014, η κυβέρνηση θεσμοθέτησε τη δυνατότητα των τραπεζών να μετατρέπουν τις αναβαλλόμενες φορολογικές απαιτήσεις σε «άμεσα εισπράξιμες απαιτήσεις» από το κράτος. Ο κύριος στόχος ήταν να ενισχυθούν τα κεφάλαια των τραπεζών (Core Tier 1). Καθώς χωρίς αυτήν τη ρύθμιση, οι απαιτήσεις αυτές δεν θα μπορούσαν να προσμετρηθούν στα εποπτικά κεφάλαια σύμφωνα με τους κανόνες της Βασιλείας III και θα χρειαζόταν να γίνουν συνεχείς αυξήσεις κεφαλαίων.

Τον Οκτώβριο του 2014, είχαν υπάρξει βελτιωτικές τροποποιήσεις της νομοθεσίας που καθόρισαν με ακρίβεια τις συνθήκες υπό τις οποίες θα μπορούσε να ενεργοποιείται η μετατροπή, όπως για παράδειγμα, σε περίπτωση λογιστικής ζημίας μιας οικονομικής χρήσης.

Και έρχεται το 2017, όπου με το νόμο 4465/2017, επεκτείνονται οι προβλέψεις του νόμου για να καλυφθούν και οι απώλειες που υπέστησαν οι τράπεζες από τη διαγραφή των δανείων στο πλαίσιο των αναδιαρθρώσεων των δανειακών χαρτοφυλακίων, λόγω των κόκκινων δανείων.

Ποιος ήταν πρωθυπουργός το 2017;

Ο Αλέξης Τσίπρας. Μάλιστα. Ο καταγγέλλων σήμερα Αλέξης Τσίπρας.

H υιοθέτηση της αναβαλλόμενης φορολογίας, ήταν αναπόφευκτη. Διότι με απλά λόγια, αντί οι τράπεζες να περιμένουν δεκαετίες για να συμψηφίσουν τα μελλοντικά κέρδη τους με παλιές ζημιές, ο νόμος τους επέτρεψε να υπολογίζουν αυτές τις μελλοντικές φοροαπαλλαγές ως «σημερινά κεφάλαια», διασφαλίζοντας με αυτόν τον τρόπο τη σταθερότητα του τραπεζικού συστήματος κατά τη διάρκεια της κρίσης. Σήμερα, οι ελληνικές τράπεζες βρίσκονται σε διαδικασία «ταχύτερης απόσβεσης» αυτών των απαιτήσεων.

Καταχρηστικές χρεώσεις και προμήθειες

Ο Αλέξης Τσίπρας απαιτεί την κατάργηση των καταχρηστικών χρεώσεων και προμηθειών στις καθημερινές συναλλαγές. Αυτό μας θυμίζει την παλαιά διαφήμιση, με το διασκεδαστικό σλόγκαν : «last year».

Έχει μείνει λίγο πίσω ο αρχηγός του νέου Σύριζα. Παρόμοιες ενστάσεις είχε διατυπώσει προ ημερών και ο Νίκος Ανδρουλάκης, μιλώντας και αυτός για «ληστρικές προμήθειες». Όπως έχουν απαντήσει οι διοικήσεις των τραπεζών, μετά από συμφωνία με την κυβέρνηση έχουν μειώσει ήδη τις προμήθειες, με αποτέλεσμα τα σχετικά έσοδα να είναι χαμηλότερα από τα αντίστοιχα έσοδα των τραπεζών που δραστηριοποιούνται στις χώρες της Ευρωζώνης. Άλλωστε οι τράπεζες προσφέρουν πλέον «πακέτα» απεριόριστων συναλλαγών, που διευκολύνουν τους συναλλασσόμενους. Πιθανότητα η ίδρυση, αλλά και η είσοδος νέων ψηφιακών τραπεζών στη χώρα μας, να αλλάξει τον χάρτη των προμηθειών και να τις πιέσει ακόμα περισσότερο προς τα κάτω.

Διαφορά επιτοκίων

Ο Αλέξης Τσίπρας κατήγγειλε και το spread των επιτοκίων.

Είναι όμως έτσι;

Τα επιτόκια καταθέσεων και δανεισμού προσδιορίζονται από τις τράπεζες με βάση τις συνθήκες της αγοράς και τα προϊόντα που ζητούν τόσο οι καταθέτες όσο και οι δανειολήπτες. Για την ιστορία να αναφέρουμε ότι το spread ανάμεσα στα επιτόκια καταθέσεων και δανεισμού το 2019 ήταν από 3 έως 4 μονάδες και σήμερα από 3,5 έως 4,5 μονάδες.

Τα χαμηλά επιτόκια καταθέσεων οφείλονται σε μια σειρά από λόγους, όπως για παράδειγμα ότι οι αποταμιευτές αφήνουν τα χρήματα τους σε τρεχούμενους ή απλούς λογαριασμούς και δεν μετακινούνται εύκολα σε προθεσμιακές καταθέσεις, σε αμοιβαία κεφάλαια διαχείρισης διαθεσίμων ή σε τίτλους σταθερού εισοδήματος. Στην χώρα μας η τραπεζική κατάθεση παραμένει κυρίαρχη μορφή αποταμίευσης, οπότε οι τράπεζες δεν χρειάζεται να δελεάζουν με υψηλά επιτόκια τους αποταμιευτές για να προσελκύσουν τα κεφάλαια τους. Είναι ο βασικός κανόνας της προσφοράς και της ζήτησης, τον οποίο το οικονομικό επιτελείο του νέου Σύριζα προφανώς δεν λαμβάνει ποτέ υπ’ όψιν του. Ίσως ο βασικός οικονομικός σύμβουλος του Αλέξη Τσίπρα που έχει περάσει από συμβουλευτική θέση της Τράπεζας της Ελλάδος, θα έχει κάτι να του πει σχετικά.

Μη χρηματοδότηση της οικονομίας

Ο Αλέξης Τσίπρας κατήγγειλε ότι οι τράπεζες δεν χρηματοδοτούν την πραγματική οικονομία και ότι για να πάρει κανείς δάνειο πρέπει να αποδείξει ότι δεν έχει ανάγκη τον δανεισμό.

Η ίδια η πραγματικότητα τον διαψεύδει πανηγυρικά. Τα «υπόλοιπα» των δανείων, δηλαδή το σύνολο των δανείων που έχουν χορηγήσει και παραμένουν στα χαρτοφυλάκια των τραπεζών από όλες τις ελληνικές τράπεζες, μεγάλες και μικρές, συστημικές έως και τις συνεταιριστικές τράπεζες σύμφωνα με τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος βρίσκονται στο ορόσημο των 200 δισ. ευρώ.

Το 2025, σύμφωνα με τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, η πιστωτική επέκταση στην Ελλάδα ανήλθε σε 8,8%. Ποσοστό που είναι υπερδιπλάσιο από το 3,5% της Ευρωζώνης. Στις δε μη χρηματοοικονομικές επιχειρήσεις, ο ετήσιος ρυθμός αύξησης των πιστώσεων στη χώρα μας ανήλθε σε 11,9%, έναντι 2,8% στην Ευρωζώνη.

Και ίσως κάποιος θα έπρεπε να εξηγήσει στον αρχηγό του νέου Σύριζα ότι οι τράπεζες δεν δανείζουν αυτόν που απλά «έχει ανάγκη». Αλλά αυτόν που διαθέτει δομές, που έχει επιχειρηματικά σχέδια, που έχει κεφαλαιακή βάση και που πληροί τα τραπεζικά κριτήρια που θέτουν οι ίδιες ότι τράπεζες. Για τους υπόλοιπους υπάρχουν εναλλακτικά επενδυτικά σχήματα που χρηματοδοτούν ή και συμμετέχουν μετοχικά, όταν βρίσκουν ενδιαφέρουσες και κερδοφόρες περιπτώσεις.

Οι λίστες των κόκκινων δανείων είναι γεμάτες από δάνεια «ανάγκης» από δάνεια δίχως σχέδια ή δίχως εγγυήσεις.

Και είναι προφανές ότι…

 

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ: Οι μοιραίοι με τα χρέη

 

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ

Ας ξεκινήσουμε με τα νούμερα (κυριολεκτικά και μεταφορικά): 

Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιοποιήθηκαν στη «Διαύγεια», η ΝΔ έχει οφειλές 541 εκατομμύρια ευρώ (για την ακρίβεια 541.866.905,86). Μάλιστα, παρά τις διαβεβαιώσεις Μητσοτάκη περί ρυθμίσεως των οφειλών τα χρέη αυξήθηκαν 54 εκατομμύρια μέσα σε έναν χρόνο!

Η πασοκάρα κόβει δεύτερη το νήμα στο πρωτάθλημα φεσώματος όσων μιλούν ελληνικά, έχοντας κατορθώσει να χρωστά 507.026.809,98 ευρώ. Όπως έγραψε σε άρθρο της η «δημοκρατία» τα χρέη του ΠΑΣΟΚ «μέσα σε έναν χρόνο αυξήθηκαν κατά περίπου 57 εκατ. ευρώ, καθώς πέρυσι ήταν στα 450.266.898,39 ευρώ».

Οι απορίες πολλών «αμύητων» στα μυστήρια του ελληνόφωνου κοτσαμπασισμού και της προϊούσας παρακμής είναι: πώς στην ευχή οι τράπεζες βγάζουν στο σφυρί τα σπίτια του κοσμάκη για μερικά χιλιάρικα και επιτρέπουν στα δύο «μεγάλα» κόμματα να χρωστούν περισσότερο από ένα δισεκατομμύριο ευρώ χωρίς να ανοίγει ρουθούνι, χωρίς να κατασχεθούν περιουσιακά στοιχεία προέδρων, νυν και πρώην, οικονομικών διευθυντών και άλλων τινών κομματαρχών και χωρίς να πάει ούτε ένας άνθρωπος μισή μέρα φυλακή; 

Πώς γίνεται να επιτρέπεται η λειτουργία των δύο… επιχειρήσεων που το μόνο που παράγουν είναι σκάνδαλα και χρέη; 

Πότε θα πάρουν οι τράπεζες τα λεφτά τους πίσω;

Οι απαντήσεις στα παραπάνω είναι απλές. 

Πρώτα απ’ όλα ας ξεκινήσουμε από την τελευταία. Οι τράπεζες ήδη έχουν πάρει τα λεφτά τους πίσω και με το παραπάνω. Τα νομοθετήματα που έχουν περάσει από τη Βουλή και τα δύο κόμματα ήταν κάτι παραπάνω από ευνοϊκά για τις αδηφάγες τράπεζες, που κάθε τόσο «σώζονται» με ανακεφαλαιοποιήσεις που πληρώνει ο λαός. 

Επίσης, πώς είναι δυνατόν να γίνουν κατασχέσεις περιουσιών εκείνων που δημιούργησαν τα χρέη και να ηχήσουν και… καμπάνες δικαστικής φύσεως (φυλακίσεις κ.ά) όταν στην Ελλάδα η ανομία κατέστη θεσμός; 

Όπως όλοι γνωρίζουμε το Κοινοβούλιο χρησιμοποιείται κυρίως για να περνάει νόμους, που ...

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: «Αλωπεκίζειν προς ετέραν αλώπεκα». Η φράση που ταιριάζει γάντι στο φιάσκο της τράπεζας Πειραιώς με τα ATM και την αντεπίθεση Πιερρακάκη

«Αλωπεκίζειν προς ετέραν αλώπεκα». Η φράση που ταιριάζει γάντι στο φιάσκο της τράπεζας Πειραιώς με τα ATM και την αντεπίθεση Πιερρακάκη.#ΕΔΩ pic.twitter.com/r0t0ydzBK3

— Stamatis Zacharos (@SZacharos) July 22, 2025

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Tα λεφτά μας πίσω, ρε…

Σκίτσο: Θεόδωρος Δημητρίου

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

Στο ευαγγέλιο του οικονομικού φιλελευθερισμού ο Ανταμ Σμιθ έγραφε ότι «η συνετή λειτουργία του τραπεζικού συστήματος, με τη χρήση του χαρτιού ως υποκατάστατου μιας μεγάλης ποσότητας χρυσού κι αργύρου, ανοίγει έναν δρόμο στον ουρανό».

Πράγματι, η εξάπλωση των «διατακτικών», όπως ονομάζονταν τα πρώτα ιδιόγραφα χαρτονομίσματα, έπαιξε σημαντικό ρόλο στην οικονομική ανάπτυξη της Δύσης. Τόσο που «οι ιστορικοί της οικονομικής επιστήμης» ακόμη διαφωνούν κατά πόσον η ανάπτυξη της τραπεζικής αγοράς μετά τον 17ο αιώνα μπορεί να συνδεθεί με την επιτάχυνση της οικονομικής ανάπτυξης, που ξεκίνησε στη Βρετανία στα τέλη του 18ου αιώνα (…) Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η χρηματοοικονομική επανάσταση προηγήθηκε της βιομηχανικής» (Νάιαλ Φέργκιουσον, «Η εξέλιξη του χρήματος» εκδ. Αλεξάνδρεια).

Εχει ενδιαφέρον να δει κανείς τα πρώτα χαρτονομίσματα που εκδόθηκαν. 

Τα «τραπεζογραμμάτια» της Εθνικής Τράπεζας τυπώθηκαν το 1841· τότε δεν υπήρχε Τράπεζα της Ελλάδος και η μετέπειτα «Εθνική» είχε το εκδοτικό προνόμιο. Το χαρτί έγραφε το ποσό των δραχμών συνοδευόμενο με την υπόσχεση: «πληρωτέαι εις μετρητά τω κομιστή εις την εμφάνισιν».

Παρόλο που η τότε ιδιωτική «Εθνική» πλήρωνε και το χαρτί και τα τυπογραφικά για την έκδοση των χαρτονομισμάτων, δεν παρασιτούσε επί των πελατών της. Δεν ζητούσε προμήθεια για την υπηρεσία που προσέφερε, η οποία ήταν να μην κουβαλάει ο πελάτης μαζί του τον χρυσό και το ασήμι. Η τράπεζα κρατούσε τα λεφτά, τα δάνειζε σε άλλους που τα χρειάζονταν, κέρδιζε από τη διαφορά των επιτοκίων. Λειτουργούσε, δηλαδή, το αόρατο χέρι της αγοράς, που είναι παίγνιο θετικού αθροίσματος για όλους· κάθε παίκτης «καθοδηγείται από ένα αόρατο χέρι να επιδιώξει έναν σκοπό που δεν αποτελούσε μέρος των προθέσεων του. Επιδιώκοντας το δικό του συμφέρον συχνά προωθεί αυτό της κοινωνίας πιο αποτελεσματικά απ’ ό,τι όταν πραγματικά επιδιώκει να το προωθήσει».

Σήμερα κυκλοφορεί μια κατ’ όνομα «φιλελεύθερη» θεωρία που λέει ότι οι τράπεζες μας κάνουν χάρη που κρατούν τα λεφτά μας. Συνεπώς, πρέπει να μας χρεώνουν όποτε τα ζητήσουμε πίσω.  

Δεν αρκούνται στην απομύζηση των πελατών τους, δίνοντας επιτόκια, τα οποία είναι μεταξύ 1/5 και 1/7 του πληθωρισμού, χρεώνουν και την «υπηρεσία» που προσφέρουν να πληρώνουν «τω κομιστή εις την εμφάνισιν» στο ΑΤΜ.  

Εχουν δημιουργήσει ένα πολύπλοκο ολιγοπωλιακό σύστημα, που τρέφει τα μεγαλοστελέχη τους.  

Επινοούν διαρκώς κόλπα –χρηματοοικονομικά και άλλα– έτσι ώστε να φουσκώνουν την παρασιτική τους κερδοφορία για να παίρνουν παχυλά μπόνους, ή «χρυσά αλεξίπτωτα» όταν χρεοκοπούν τα ιδρύματά τους.

Από την αγορά έρχομαι και στην κορυφή προμήθειες…

Είναι ορθή η παρέμβαση του κ. Κυριάκου Πιερακάκη, η οποία προβλέπει: 

1) «Οι πελάτες δεν θα επιβαρύνονται με καμία χρέωση όταν χρησιμοποιούν ΑΤΜ της τράπεζάς τους, κάτι που θα κατοχυρωθεί νομικώς. 

2) Ορίζεται εθνικό ανώτατο όριο προμήθειας 1,5 ευρώ για συναλλαγές που περιλαμβάνουν τρίτους παρόχους ή ξένες τράπεζες. 

3) Σε περιοχές όπου υπάρχει μόνο ένα ATM, η ήδη ισχύουσα μηδενική χρέωση επεκτείνεται και στους τρίτους παρόχους» (21.7.2025) κ.ά.

Αυτό έπρεπε να γίνει διότι, όπως επεσήμαναν οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ Μιλένα Αποστολάκη και Παύλος Γερουλάνος, η ερώτηση των οποίων στη Βουλή (18.7.2025) πυροδότησε την κυβερνητική αντίδραση: «Μια χώρα με ιδιαίτερη γεωγραφία και έντονη νησιωτικότητα βλέπει να διαλύεται κάθε έννοια ισότιμης πρόσβασης στις βασικές τραπεζικές υπηρεσίες. Ειδικά για τις τοπικές κοινωνίες, τους ηλικιωμένους, τις μικρές επιχειρήσεις και τα απομακρυσμένα χωριά δημιουργούνται συνθήκες τραπεζικού αποκλεισμού (…). Πέρυσι η αθροιστική οικονομική επιβάρυνση των πολιτών από τις αναλήψεις σε ΑΤΜ τρίτων τραπεζών ξεπέρασε το 1 δισ. ευρώ, επιβάρυνση η οποία σύμφωνα με όλες τις εκτιμήσεις αναμένεται να μεγεθυνθεί, μετά και τις νέες εξελίξεις».

Οι «νέες εξελίξεις» ήταν πως μία, αλλά σημαντική, τράπεζα πούλησε τα –εκτός των υποκαταστημάτων της– 850 μηχανήματα αυτόματης ανάληψης μετρητών (ΑΤΜ) σε μια εταιρεία. Με αυτόν τον τρόπο, όμως, οι πελάτες της τράπεζας θα ήταν αναγκασμένοι να πληρώνουν διπλή προμήθεια και στον αγοραστή και στον πωλητή των ΑΤΜ. Μια ανάληψη θα έφτανε να κοστίζει 2,10 ευρώ! Διπλώς κερδοφόρος κίνηση, αν σκεφτεί κανείς ότι ο πωλητής είναι ιδιοκτήτης κατά 20% του αγοραστή.

Υπάρχουν, βεβαίως και οι όψιμοι «φιλελεύθεροι», που θα πουν: «Και πού είναι το πρόβλημα; Ας φάνε “παντεσπάνι” οι διπλώς χαρατσωμένοι πελάτες· ας πάνε σε άλλη τράπεζα». 

Η απάντηση είναι «από την αγορά έρχομαι και στην κορφή προμήθειες»: 

1) Οι πελάτες δεν έχουν πολλές επιλογές· στη χώρα λειτουργούν 4,5 τράπεζες, ήτοι έχουμε ολιγοπωλιακή διάρθρωση της αγοράς. 

2) Δεν δόθηκε χρόνος για να λειτουργήσει όποια αγορά υπάρχει στην Ελλάδα. Δεν μπορούσαν να αντιδράσουν οι πελάτες στην επιχειρηματική αυτή κίνηση· πήγαν να βγάλουν ένα εικοσάευρω από το ΑΤΜ και είδαν τον λογαριασμό τους να χρεώνεται με 22,5 ευρώ. 

3) Στην αγορά το κακό κέρδος διώχνει το καλό, η ευκολία κερδίζει από τα αποδυτήρια την καινοτομία. Ολες οι τράπεζες θα αντέγραφαν την πρακτική κι αυτό είναι πολύ λογικό.  

Αν μια τράπεζα μπορεί να...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΚΑΡΤΕΛΟΠΛΗΚΤΟ ΧΡΕΟΚΟΠΗΜΕΝΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Τι να κάνουμε το πολύ σημαντικό ποσό που θα κερδίσουμε από τη μείωση των τραπεζικών προμηθειών;

Τώρα με τις μειώσεις στις προμήθειες των τραπεζών έχω την ευκαιρία πια κι εγώ να αποταμιεύω περίπου 2€ μηνιαίως

— George®️ 💣 (@reppasgiorgos) December 17, 2024

 Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Δεν μου αρέσει καθόλου να παραδέχομαι τα λάθη μου αλλά σπεύδω να το κάνω κάθε φορά που τα λάθη μου είναι τόσο φανερά όπως το λάθος που έκανα για την πρωθυπουργική εξαγγελία περί μείωσης των τραπεζικών προμηθειών. 

Ήμουν σίγουρος ότι επρόκειτο για ένα λαϊκίστικο επικοινωνιακό πυροτέχνημα (αντίστοιχο με την πασοκική πρόταση για μείωση του ΦΠΑ κατά δύο μονάδες), πως επειδή δεν υπάρχουν δωρεάν υπηρεσίες, αν δεν πληρωθούν ευθέως, θα πληρωθούν πλαγίως και πως για τους περισσότερους συμπολίτες το κέρδος θα ήταν πολύ μικρό για να δικαιολογεί τα κυβερνητικά πανηγύρια. Όμως τελικά φαίνεται πως τα πράγματα δεν είναι καθόλου έτσι.

Ο εκπρόσωπος του υπουργείου Οικονομικών, Όμηρος Τσάπαλος ο Ταριφομάχος, όχι μόνο είπε ότι η μείωση είναι «πολύ σημαντική για την τσέπη μας» αλλά το απέδειξε κιόλας. Πιο συγκεκριμένα για έναν μισθωτό υπολόγισε ότι «με τέσσερις λογαριασμούς ΔΕΚΟ, φως - νερό - τηλέφωνο κι έναν ακόμα λογαριασμό, δύο εμβάσματα και μια ανάληψη υπολοίπου τον μήνα έχουμε αμέσως-αμέσως περίπου 70 με 75 ευρώ τον χρόνο για κάθε έναν από εμάς». Κι επειδή είναι πολύ λογικό να μην είστε εξοικειωμένοι με τόσο μεγάλα νούμερα και να μην μπορείτε να κάνετε τους απαραίτητους υπολογισμούς να σας πω ότι μιλάμε για 5,8 - 6,25 ευρώ τον μήνα!

Και γεννάται το ερώτημα: Πώς μπορεί να αξιοποιήσει αυτό το πολύ σημαντικό για την τσέπη του ποσό ένας μισθωτός; 

Τι να κάνει με όλα αυτά τα χρήματα; 

Να τα ξοδέψει ικανοποιώντας τα καταναλωτικά ή ψυχαγωγικά του όνειρα; 

Να τα αποταμιεύσει; 

Να τα επενδύσει; 

Να τα κάνει όλα αυτά ταυτοχρόνως μοιράζοντας το ποσό;

Θέλω να πω ότι με τόσα λεφτά μπορείς να εξασφαλίσεις το μισό μιας μηνιαίας συνδρομής στο Νέτφλιξ ή το 70% ενός εισιτηρίου για σινεμά ή μπορείς να απολαμβάνεις δύο εσπρέσο τον μήνα. Αν, πάλι, δεν είσαι άνθρωπος που βιάζεται να ξοδέψει και να απολαύσει, μπορείς να επενδύσεις το ποσό αγοράζοντας μια φιγούρα Lego της οποίας η αξία μπορεί σε μερικά χρόνια να πολλαπλασιαστεί και από 5 ευρώ που θα την έχετε αγοράσει να φτάσει στα 15 ευρώ ή ακόμα και στα 20 (κι αν αποδειχθεί έξτρα συλλεκτική πολύ περισσότερο). Κι αν δεν θέλεις να ρισκάρεις σε επενδύσεις, μπορείς κάθε μήνα να αποταμιεύεις αυτό το πολύ σημαντικό ποσό και να καταφέρεις σε 10 χρόνια να έχεις συγκεντρώσει  700 με 750 ευρώ, σε 20 χρόνια 1.400 με 1.500, στα 30 2.100 με 2.250. Αν έχεις πραγματική υπομονή, σε περίπου 200 χρόνια θα έχεις μαζέψει αρκετά για να πάρεις ένα αυτοκίνητο!

Καταλαβαίνω ότι τα ποσά και οι προοπτικές (αυτές που έγραψα είναι ελάχιστες μπροστά σ’ αυτές που υπάρχουν) ζαλίζουν αλλά έπρεπε να τα παραθέσω όχι μόνο ως έμπρακτη αυτοκριτική για την επιπολαιότητά μου αλλά και γιατί πιστεύω ότι...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Οι τράπεζες και ο βάτραχος

''Είναι τουλάχιστον ύποπτο, που οι συστημικές τράπεζες συνεχίζουν να δανείζουν τις αποταμιεύσεις των Ελλήνων σε κανάλια και κόμματα τα οποία σύμφωνα με τους δικούς τους ισολογισμούς είναι οικονομικώς ζημιογόνα. '' #Greekonomics #Πορτογλυφτε pic.twitter.com/19SlvjFzYi

— Arsène Lumpen (@ALoumpen12066) January 13, 2025

 

Toυ Πάσχου Μανδραβέλη

«Τούρκος» είχε γίνει ο Μπαράκ Ομπάμα όταν το πρωί της 29ης Ιανουαρίου 2009 έμαθε για τα μπόνους των 20 δισ. δολαρίων που είχαν δώσει στον εαυτό τους τα στελέχη των τραπεζών που είχαν διασωθεί με 1,6 τρισ. δολάρια των φορολογουμένων, συν τα δεκάδες τρισεκατομμύρια που σκόρπισε στο πλαίσιο της «ποσοτικής χαλάρωσης» η Ομοσπονδιακή Τράπεζα (Fed).

«Αυτό είναι το άκρον άωτον της ανευθυνότητας», είπε οργισμένος ο Αμερικανός πρόεδρος. «Είναι ντροπή…».

Ο πλανητάρχης μάλλον ένιωσε κορόιδο. Λίγες μέρες πριν είχε συναντηθεί με τα κορυφαία στελέχη της Γουόλ Στριτ. Ενώ όλοι περίμεναν ότι θα ανακοινώσει μέτρα ρύθμισης του χρηματοπιστωτικού τομέα, εκείνος περιορίστηκε σε λίγα «φιλικά μπινελίκια». Την επομένη οι τράπεζες συνέχισαν να κάνουν αυτό που ήξεραν. Εμφάνισαν (εξόδοις των φορολογουμένων) κερδοφορία στα χαρτιά και μοίρασαν μερίσματα στους μετόχους συν μπόνους στα στελέχη.

«Οι τράπεζες», είπε ο καθηγητής και πρώην στέλεχος της «Μόργκαν Στάνλεϊ» Αντριου Χούζαρ, «έχουν τα δικά τους συμφέροντα. Λειτουργούν όπως στον μύθο του Αισώπου για τον σκορπιό και τον βάτραχο. Είναι στη φύση τους να κάνουν ό,τι κάνουν. Και η φύση τους είναι να βγάλουν όσο το δυνατόν περισσότερα χρήματα με τον ταχύτερο δυνατό τρόπο. Το ότι η Fed ήθελε να βοηθήσει τον μέσο Αμερικανό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι η Γουόλ Στριτ είχε τα ίδια συμφέροντα» («The Age of Easy Money», PBS, 14.3.2023).

Σε αυτήν την ιστορία υπάρχει ένα (πανάκριβο για τους φορολογουμένους) αστείο. Η χρηματοδότηση της αμερικανικής κυβέρνησης και οι εγγυήσεις της Ομοσπονδιακής Τράπεζας δίνονταν για να ξεφορτωθούν οι τράπεζες τα τοξικά προϊόντα που είχαν στα χαρτοφυλάκιά τους. Οι τράπεζες πράγματι το έκαναν και μετά τα… ξαναγόραζαν!

«Η ιδέα της Fed ήταν ότι οι τράπεζες θα έπαιρναν τα χρήματα και θα τα δάνειζαν με χαμηλά επιτόκια στην πραγματική οικονομία», εξηγεί ο Αντριου Χούζαρ. «Αλλά αυτό που έκαναν ήταν απλώς να τα επενδύσουν στα ίδια προϊόντα που αγόραζε η Fed. Επαιρναν τα χρήματα και αγόραζαν τους ίδιους τίτλους υποθηκευμένων δανείων ή ομόλογα υψηλού κινδύνου.

Γιατί το έκαναν;

Η Fed είχε καταστήσει σαφές ότι στόχος της ήταν να ανεβάσει την τιμή των χρηματοοικονομικών περιουσιακών στοιχείων που αποκτούσε. Και έτσι η Γουόλ Στριτ σκέφτηκε: “Γιατί να μπω στον κόπο να κάνω μια υποθήκη κάποιου δανείου, όταν μπορώ απλώς να πατήσω ένα κουμπί και να αγοράσω δισεκατομμύρια δολ. σε ομόλογα και να τα εμπορευτώ, αφού η τιμή αυτών των περιουσιακών στοιχείων σίγουρα θα διογκωθεί από την Ομοσπονδιακή Τράπεζα;”».

Συνεπώς γεννάται ένα ερώτημα:  

 

ΠΑΣΟΚ-ο-σουργελαραδικο: Μετά την αμηχανία

pic.twitter.com/eUzhOvOaMS

— Ανδρέας Πετρουλάκης (@anpetroulakis) December 25, 2024

 

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Παρακολουθώ την γκρίνια που έχουν προκαλέσει στην αντιπολίτευση τα μέτρα που ανακοίνωσε ο Πρωθυπουργός για τις τραπεζικές χρεώσεις και μου γεννάται η εξής απορία: Η κριτική που ασκείται από τους γκρινιάρηδες εστιάζεται στο μικρό ποσοστό που αντιπροσωπεύουν επί των συνολικών κερδών των τραπεζών από χρεώσεις για κινήσεις λογαριασμών. Λένε, συγκεκριμένα, ότι τα περίπου 150 εκατομμύρια, που θα στερηθούν οι τράπεζες από τις ανακοινωθείσες καταργήσεις χρεώσεων, είναι ψίχουλα μπροστά στο ενάμισι δισεκατομμύριο που αποκομίζουν ετησίως από παρόμοιες χρεώσεις.

Ετσι είναι. Ομως τι έχει τη μεγαλύτερη σημασία;

Ποιος είναι, δηλαδή, ο πραγματικός σκοπός των μέτρων: Να πλήξουν τις τράπεζες ή να ελαφρύνουν το κόστος για τους πελάτες τους;

Αν ο σκοπός της κυβερνητικής πολιτικής είναι να τιμωρηθούν οι τράπεζες, τότε ας τις κρατικοποιήσουμε μια και καλή, όπως μας συμβουλεύει ο αρχηγός του μισού ΣΥΡΙΖΑ, κ. Παύλος Πολάκης. Αν όμως το ενδιαφέρον των κυβερνώντων είναι στο άμεσο όφελος που θα προκύψει για τους πολλούς, τότε η γκρίνια όχι μόνο δεν βοηθάει εκείνους που την εκπέμπουν, αλλά τους χαρακτηρίζει κιόλας ως μίζερους. Είναι μια στάση που δεν διαφέρει εν τέλει από εκείνη του ΚΚΕ, που διαφωνεί με τα πάντα περιμένοντας τη Δευτέρα Παρουσία.

Στο ΠΑΣΟΚ, μετά την αρχική φάση της αμηχανίας που προκάλεσε ο αιφνιδιασμός, φαίνεται ότι κατάλαβαν πως, στην προκειμένη περίπτωση, δεν συμφέρει η αντιπολίτευση της τυφλής άρνησης. Ετσι, υιοθετούν σταδιακά μια περισσότερο ισορροπημένη στάση. Πολύ καλά κάνουν, διότι ως έναν βαθμό εκείνοι προκάλεσαν την κυβερνητική παρέμβαση στις τράπεζες. Από αυτό το ένα περιστατικό, όμως, μέχρι τους σαχλούς ισχυρισμούς, που διατυπώνουν διάφοροι εκπρόσωποι του ΠΑΣΟΚ στα ΜΜΕ ότι έχουμε για πρώτη φορά ένα νέο είδος αντιπολίτευσης, ανώτερης ποιότητας, η απόσταση είναι χαώδης και ο μικρομεγαλισμός δεν μπορεί να την καλύψει.

Εξάλλου, το ΠΑΣΟΚ έχει και ένα άλλο πρόβλημα που αναδείχθηκε στη συζήτηση του προϋπολογισμού. Μπορεί στις δημοσκοπήσεις να φουσκώνει στο 18%, όμως...

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Πήγαν για μαλλί, βγήκαν κουρεμένοι

Το σπινθηροβόλο βλέμμα της αριστεράς... pic.twitter.com/MaVEppkqNA

— oldschoolfileles (@oldfileles) November 23, 2024

 

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΕΥΘΥΜΑΚΗ

Με μια κουβέντα μόνο περιγράφεται αυτό που έγινε το βράδυ της Κυριακής στην Βουλή. Ο Μητσοτάκης τους την έφερε χοντρά. Αφού πρώτα τους άφησε επί μέρες και βδομάδες να επιτίθενται, να φωνάζουν, να κριτικάρουν, να διαμαρτύρονται, να καταγγέλλουν και να βυσσοδομούν για το θέμα των τραπεζών, μέσα σε τέσσερις παραγράφους της ομιλίας του γύρισε ανάποδα το παιχνίδι. Αφού άφησε μια ολόκληρη αντιπολίτευση να ρίχνει πυροτεχνήματα εναντίον του, εκείνος αντιγύρισε μια μοναδική πιστολιά που βρήκε τους κατηγόρους του στο Δόξα Πατρί. 

Ειδικά τον Ανδρουλάκη που πίστεψε ότι είχε βρει το αδύναμο σημείο της κυβέρνησης, τον καθάρισε σαν χριστουγεννιάτικο κάστανο.  Πάνω που ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ  ετοιμαζόταν να δρέψει τους καρπούς της πολιτικής του επιλογής να βαφτίσει τον Μητσοτάκη υπηρέτη των μισητών τραπεζών, βρέθηκε ξάφνου να υπολείπεται κατά πολύ εκείνου που κατηγορούσε. Ήταν τόσο έκδηλη η αμηχανία του Ανδρουλάκη την ώρα που άκουγε τον Μητσοτάκη να εξαγγέλλει τις αποφάσεις του, που ακόμα και οι δικοί του βουλευτές γύριζαν και τον κοίταζαν απορημένοι.  Είχαν πιέσει αφόρητα την κυβέρνηση να πάρει κάποια εκατομμύρια από τους κακούς τραπεζίτες, είχαν πείσει την κοινή γνώμη ότι εξ αιτίας του ΠΑΣΟΚ άνοιξε το θέμα, είχαν βεβαιωθεί ότι ο Μητσοτάκης είχε καταγραφεί στο μυαλό του μέσου Ελληνα ως απρόθυμος να τα βάλει με τις τράπεζες και ξαφνικά τον είδαν να τους τσιμπάει διπλάσια απ’ όσα πρότειναν εκείνοι.

Καλά, για τον ΣΥΡΙΖΑ δεν λέμε τίποτα, έτσι κι αλλιώς είναι εκτός πολιτικού παιχνιδιού, δεν έχει καν ακροατήριο ούτε για τον λαϊκισμό του.

Αλλά αυτό που κυρίως την πάτησε ήταν το ΠΑΣΟΚ.  Περισσότερο κι από την ουσία των ίδιων των μέτρων (μηδενισμός προμηθειών, 100 εκατομμύρια για σχολεία, διπλασιασμός ΕΝΦΙΑ σε όσα ακίνητα κρατούν κλειστά), αξία έχει το αριστοτεχνικό της μητσοτακικής τακτικής.

Αφησε το ΠΑΣΟΚ να εκτεθεί κι ύστερα, με μία κίνηση του πήρε τα εσώρουχα. Στην πρεμιέρα του ως αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο Ανδρουλάκης βίωσε μια βαριά ήττα με το καλημέρα.

Η προσπάθειά του να αποκτήσει πολιτική ηγεμονία έναντι της κυβέρνησης, να φτιάχνει δηλαδή αυτός ατζέντα στην οποία θα σέρνει κάθε φορά τον Μητσοτάκη, δεν έπεσε απλώς στο κενό. Κατέληξε…

 

ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΑΣΤΟΙΧΕΙΩΤΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Επιστροφή στην πλατεία

σκέφτεσαι να βαρέσεις κανόνι και θέλεις κάποιον να σε βοηθήσει;
έλα στους καλύτερους, στην οικογένεια Κασσελάκη. https://t.co/MUDKF1nIKc

— τάσος (@kostasos) July 18, 2024

 Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Για λόγους που ο ίδιος μέχρι στιγμής δεν έχει καταφέρει να εξηγήσει, τους οποίους όμως μπορούμε να υποθέσουμε, ο Στέφανος Κασσελάκης έχει λυσσάξει με την προοπτική της δημιουργίας ενός πέμπτου τραπεζικού πυλώνα. Ετσι, επιτίθεται με πρωτοφανή δριμύτητα στο σχέδιο συγχώνευσης της Attica Bank με την Παγκρήτια Τράπεζα, το οποίο παρουσιάζει περίπου σαν ληστεία του δημόσιου χρήματος προς όφελος των ιδιωτικών συμφερόντων και άλλα ηχηρά παρόμοια του ιδίου ύφους, που είχαμε να τα ακούσουμε από την εποχή της περιώνυμης πλατείας.  

Το αξιοσημείωτο είναι ότι αυτή η στάση είναι η προσωπική του και δεν εκφράζει απολύτως το κόμμα του, στελέχη του οποίου έχουν ήδη εκφράσει αντιρρήσεις για τη στάση του προέδρου. Είναι εύλογο από πλευράς τους να αντιδρούν, γιατί αυτοί ήταν που υποχρεώθηκαν να κάνουν την περιβόητη κωλοτούμπα. (Θυμίζω ότι κάθε χρόνο, τέτοιες μέρες περίπου, είναι που κλαίει η σύζυγος του κ. Τσίπρα ενθυμούμενη την ήττα της επανάστασης…) Είναι λοιπόν τελείως ασυνάρτητο και ξεκούδουνο να επιστρέφει τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ στο αντιτραπεζικό μένος της πλατείας με επιχειρήματα δανεικά από τον Βαρουφάκη του 2012.

Η επιμονή του εξάπτει την περιέργεια, καθώς ο κ. Κασσελάκης θυμίζω ότι δεν παύει να είναι ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, όσο κι αν αυτό ακούγεται πια ως αστείο. Στους ισχυρισμούς του λοιπόν υποχρεώθηκε να απαντήσει ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος με ομιλία του στην αρμόδια κοινοβουλευτική επιτροπή.  

Ο κ. Στουρνάρας είπε στα μέλη της, όσο πιο κομψά μπορούσε, ότι όποιος διακινεί τέτοια επιχειρηματολογία απλώς δεν καταλαβαίνει πώς λειτουργούν οι αγορές. Και για τον λόγο αυτόν – να προσθέσω εγώ – τον απολύουν από την Goldman Sachs. 

 Γιατί, αν δεν μπορείς να καταλάβεις πώς λειτουργούν οι αγορές, ποιον λόγο έχουν να σε κρατούν και να σε πληρώνουν σε μια επενδυτική τράπεζα; 

Επομένως...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΣΤΑΝ: Στον νέο καπιταλισμό…

 

Του Πάσχου Μανδραβέλη

Στον παλιό καλό καπιταλισμό υπήρχε μια απλή και υγιής σχέση δανειστών και δανειζομένων με ενδιάμεσες τις τράπεζες. Οι καταθέτες έβαζαν τα λεφτά τους στο ίδρυμα, παίρνοντας κάποιο διάφορο που λεγόταν τόκος, οι τράπεζες δάνειζαν λεφτά σε όσους τα χρειάζονταν με μεγαλύτερο επιτόκιο κι όλοι ήταν ευχαριστημένοι που το «αόρατο χέρι» έκανε καλά τη δουλειά του.

Με τα χρόνια οι τράπεζες έγιναν πολύπλοκες και προικίστηκαν με περίτεχνους όρους (κεφαλαιοποίηση, ταμειακές ροές, συμβατά και μη συμβατά δάνεια, ΙΡΟ, ασφάλιστρα κινδύνου και δεν συμμαζεύεται) που απλώς συσκότισαν τη λειτουργία τους. Αυτές οι περίτεχνες λέξεις αντικατόπτριζαν σύνθετα εργαλεία για την αντιμετώπιση κινδύνων και όλοι είδαμε την περίοδο 2007-2009 πόσο καλά δούλεψαν.

Επίσης, στον παλιό καλό καπιταλισμό εκείνοι που έπαιρναν λάθος αποφάσεις τιμωρούνταν.

Στον νέο καπιταλισμό εκείνοι που τον οδήγησαν στη μεγαλύτερη οικονομική κρίση μετά τον πόλεμο έφυγαν με μπόνους εκατομμυρίων δολαρίων, ενώ οι πολλοί μικροί –που επίσης πήραν τη λάθος απόφαση να εμπιστευθούν τα «χρυσά παιδιά» της επίχρυσης πιστωτικής εποχής– πλήρωσαν δυσανάλογο τίμημα. Παγκοσμίως, το νέο οικονομικό σύστημα διαμορφώνεται σε κάτι που δικαιώνει τον Κέινς, ο οποίος έλεγε ότι «καπιταλισμός είναι εκείνη η περίεργη δοξασία, σύμφωνα με την οποία οι πιο αχρείοι άνθρωποι θα κάνουν τα πιο αχρεία πράγματα για το καλό όλων μας».

Στη ρωμαίικη εκδοχή του νέου καπιταλισμού αυτοί που τοποθετούν τα χρήματά τους στις νέες και «υγιείς τράπεζες» δεν παίρνουν ως διάφορο ούτε τον πληθωρισμό, ενώ όσοι χρειάζονται δανεισμό δεν τον βλέπουν ούτε με το κιάλι. Τα πιστωτικά ιδρύματα δεν ρισκάρουν να γίνουν αυτό που λέει το όνομά τους, ασχέτως αν «η διαφορά μεταξύ επιτοκίων χορηγήσεων και καταθέσεων στη χώρα μας διαμορφώθηκε το β΄ τρίμηνο του έτους στο 3,13% έναντι μέσου όρου 1,59% των τραπεζών στην Ε.Ε.» («Κ», 12.10.2023). Ισως να μην έχουν και κίνητρο να δανείζουν αφού –υπό την αδιαφορία(;), ανικανότητα(;), με συνέργεια(;) της κυβέρνησης– μπορούν να στηρίζουν τη θηριώδη κερδοφορία τους (4 δισ. το 2023) χαρατσώνοντας από λίγο, τους πολλούς, μικρούς καταθέτες που δεν έχουν διαπραγματευτική ισχύ.

Ετσι τώρα οι τράπεζες εκεί που μας χρωστούν από τα χαμηλά επιτόκια καταθέσεων (σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, το μέσο εγχώριο επιτόκιο προθεσμιακών καταθέσεων είναι 1,73%, το μέσο επιτόκιο στην Ευρωζώνη είναι 3%· μη μιλήσουμε για τον χαμό που γίνεται στις απλές καταθέσεις) θα επιβαρύνουν με πάγιο τέλος 0,6-10 ευρώ κάθε λογαριασμό. Συμφώνως με το ρεπορτάζ, «μηνιαίες πάγιες χρεώσεις αντί των ad hoc επιβαρύνσεων ανά συναλλαγή προωθούν οι τράπεζες, υπό το βάρος των προστίμων από την Επιτροπή Ανταγωνισμού, των αντιδράσεων των πελατών τους και των πιέσεων της κυβέρνησης» («Κ», 17.1.2024). Κατά το ίδιο ρεπορτάζ, «οι τράπεζες υιοθετούν ένα μοντέλο που χρησιμοποιούν τα πιστωτικά ιδρύματα στην Ευρώπη», αλλά δεν υιοθετούν το άλλο μοντέλο που έχει μικρή ψαλίδα μεταξύ καταθέσεων και χορηγήσεων.

 

Στη ζωή, την πολιτική, την οικονομία, τίποτε δεν πάει χαμένο. Οι πολίτες μπορεί να μην καταλαβαίνουν τους περίτεχνους όρους που χρησιμοποιούν οι ομιλούσες κεφαλές της τηλεόρασης για να εξιδανικεύουν τέτοιες πολιτικές, αλλά στο τέλος της ημέρας νιώθουν ριγμένοι.

Η μόνη διαπραγματευτική ισχύς που πιστεύουν ότι έχουν είναι η ψήφος τους και γι’ αυτό στρέφονται στα άκρα· δεν είναι τυχαία η ισχύς του Τραμπ στη «ζώνη της σκουριάς», εκεί όπου κάποτε βρισκόταν το (πολιτικώς) μετριοπαθές εργατικό δυναμικό. Στα καθ’ ημάς, η επιτυχής «τριγωνοποίηση» του κ. Μητσοτάκη βουλώνει κάποιες τρύπες, αλλά αυτές είναι περισσότερο συμβολικού – ιδεολογικού περιεχομένου. Στο πεδίο του πραγματικού, που αφορά την τσέπη των πολιτών, τα υπόγεια ρεύματα βουίζουν…

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Από το ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΙΑ προμήθεια στο 0,5% έως και 1% επί του τζίρου κάθε συναλλαγής μερικοί γαλαζαίοι πολιτικοι απατεώνες δρόμος

Από το ξεκάθαρο «χωρίς καμία προμήθεια» της ηγεσίας της Κυβέρνησης για το σύστημα IRIS, μέχρι την πρόθεση χρεώσεων στους εμπόρους και ελεύθερους επαγγελματίες «από 0,5% έως και 1% επί του τζίρου κάθε συναλλαγής», υπάρχει μεγάλη απόσταση, δεν νομίζετε;#IRIS #Τράπεζες #Οικονομία pic.twitter.com/vFW628wSOt

— Pavlos Yeroulanos (@P_Yeroulanos) February 7, 2024

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Πανηγυρίζοντας τη χασούρα

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

Αρκετοί οικονοµικοί συντάκτες πανηγυρίζουν δεόντως –μερικοί περισσότερο και από την κυβέρνηση– τις «αποκρατικοποιήσεις» των συστημικών τραπεζών, αυτές για τις οποίες ακόμη πληρώνουν τη διάσωσή τους οι φορολογούμενοι.  

Οι τράπεζες μεν σώθηκαν, αλλά οι Ελληνες πολίτες φορτώθηκαν συνολικώς (από την εποχή Αλογοσκούφη και δώθε) 57 δισ. χρέους για να έχουν πιστωτικό σύστημα.  

Αντ’ αυτών, θα πάρουν πίσω περί τα τρία δισ. και κάτι ψιλά, που θα πάνε στην… αποπληρωμή του χρέους.

Ακούγονται πολλά επιχειρήματα υπέρ της «μπιρ παρά» πώλησης των τραπεζικών μεριδίων που κατείχε το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας.  

Το καλύτερο είναι πως οι τράπεζες πλήρωσαν πολλά για τη μείωση του δημοσίου χρέους, το γνωστό PSI. Αυτό είναι αληθές, αφού οι ελληνικές τράπεζες είχαν τη μακράν μεγαλύτερη έκθεση από όλες τις χώρες της Ευρωζώνης σε εγχώρια κρατικά ομόλογα, κάτι που πρέπει να μας ψυλλιάσει για την ευθυκρισία των τραπεζικών στελεχών. Ισως να ήταν της λογικής Πολυζωγόπουλου, ο οποίος καθησύχαζε για τη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος με το επιχείρημα «πρώτα θα χρεοκοπήσει το κράτος και μετά τα ταμεία».

Από την άλλη, οι τράπεζες δεν ήταν οι μόνοι οικονομικοί παράγοντες που επένδυσαν στη βιωσιμότητα των κρατικών ταμείων. Ενα εκατομμύριο δημόσιοι υπάλληλοι έκαναν την επιλογή τού «μήνας μπει, μήνας βγει…» ο μισθός θα είναι σταθερός. Διαψεύστηκαν, αλλά δεν είχαν ΤΧΣ για να καλύψει τις ζημιές. 

Πλην των Δ.Υ., η κρίση δεν άφησε κανέναν ανεπηρέαστο. Χιλιάδες μικροεπιχειρηματίες χρεοκόπησαν και τώρα τρέχουν στις εισπρακτικές για να αποπληρώσουν χρέη, ο μέσος πραγματικός μισθός των εργαζομένων είναι το 2023 στο μείον 12% σε σχέση με το 2009 (Θ. Ράπανος, Eurobank Research, 30.10.2023).

Ειλικρινώς, δεν γνωρίζω τι θα έπρεπε ή τι θα μπορούσε να γίνει. Πολλές από τις σχετικές αναλύσεις για το θέμα μοιάζουν με ιερογλυφικά για έναν απλό απόφοιτο οικονομικών επιστημών σαν τον γράφοντα. Αποτελεί όμως αλάτι στην πληγή να πανηγυρίζουν υπουργοί και διάφοροι παρατρεχάμενοι που «το αφεντικό τρελάθηκε» και πουλάει στην τιμή των 3 δισ. κάτι για το οποίο πλήρωσε 57 δισ.!  

Αφήστε δε που ...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΑΣΤΟΙΧΕΙΩΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ήρθε το ΤΕΛΟΣ των Τραπεζών; (Ε-Ξ-Α-Ι-Ρ-Ε-Τ-Ι-Κ-Ο)

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Αλέξης πολιτευόμενος και επαναλαμβανόμενος…

Του ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΥΠΑ

Κατά τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης επίκειται η μεγαλύτερη αναδιανομή πλούτου που έχει συμβεί ποτέ... Ο ίδιος καλεί τον κ. Μητσοτάκη να αναστείλει τους πλειστηριασμούς μέχρι τις εκλογές. Τούτο προκειμένου μόλις ανέλθει στην εξουσία, ως κυβέρνηση να προστατέψει την  πρώτη κατοικία και να προσφέρει τη δυνατότητα ρύθμισης των χρεών για όλους...

Για μια στιγμή πίστεψα πως βρισκόμαστε πριν το 2015 όταν τέτοιες υποσχέσεις συνηθίζονταν, ειδικά πριν τη μνημονιακή "κωλοτούμπα" του θέρους του ιδίου έτους.

Εν τω μεταξύ η σχετική νομοθεσία που προβλέπει τη μεταφορά των "κόκκινων δανείων" σε ειδικού σκοπού εταιρείες ψηφίστηκε επί κυβερνήσεως  ΣΥΡΙΖΑ.

Οι ειδικού σκοπού εταιρείες ή "κοράκια", όπως τις ονόμαζαν πριν το 2015 οι φερέλπιδες "μπολσεβίκοι" της αριστεράς και της άκρας δεξιάς, αγοράζουν τα ενυπόθηκα "κόκκινα δάνεια" με μεγάλη έκπτωση και στη συνέχεια, αν δεν προκύψει κάποια συμβιβαστική λύση, κάποια τα βγάζουν σε πλειστηριασμό.

Σαν να ήταν  χθες θυμάμαι τις τηλεοπτικές δηλώσεις του κ. Τσακαλώτου τότε, όπου υποστήριζε πως η μεταφορά των "κόκκινων δανείων" στις εταιρείες διαχείρισης ήταν μέτρο εξυγίανσης των τραπεζών και της οικονομίας...

Όσοι υποστηρίζαμε ακριβώς τα ίδια πράγματα λίγα χρόνια νωρίτερα από αυτές τις δηλώσεις του κ. Τσακαλώτου, δεχόμαστε σφοδρή κριτική με επιθετικούς και προσβλητικούς χαρακτηρισμούς.

Μετά ούτε γάτα ούτε ζημιά...

Η αλήθεια είναι πως μια από τις μεγαλύτερες "μπίζνες" στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες είναι η διαχείριση των "κόκκινων δανείων". Επενδύει κάποιος στην Ελλάδα αγοράζοντας ληξιπρόθεσμες οφειλές στο 10-20% της ονομαστικής τους αξίας και αν καταφέρει να τα πουλήσει πάνω από το  30%, μπορεί να διπλασιάσει το κεφάλαιο που επένδυσε...

Η ευκαιρία αυτή δεν θα είχε προκύψει, στο μέγεθος που προέκυψε, αν στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας δεν είχε εφαρμοστεί ο νόμος Κατσέλη. Η οριζόντια προστασία των δανειοληπτών προσέλκυσε πολλούς συστηματικούς κακοπληρωτές, οι οποίοι ενώ μπορούσαν να πληρώνουν τα χρέη τους, προσπάθησαν να επωφεληθούν της ρύθμισης...

Με τον τρόπο αυτό το πρόβλημα πολλαπλασιάστηκε σε μέγεθος και σε διάρκεια. Οι τράπεζες χρεοκόπησαν και χρειάστηκαν δυο-τρεις ανακεφαλαιοποιήσεις.

Στην τελευταία από αυτές, που έγινε επί ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, το δημόσιο που είχε καλύψει τις προηγούμενες αποκτώντας πλειοψηφικά πακέτα των τραπεζών, τα οποία θα πωλούσε αργότερα όταν οι τιμές των μετοχών θα ανέβαιναν, έχασε τις συμμετοχές και τα 25 περίπου δισ.

Για την ακρίβεια, επί ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ οι τράπεζες πέρασαν σε ξένα κερδοσκοπικά fund’ s έναντι 5-6 δισ. ευρώ. Με τον τρόπο αυτό συντελέστηκε η μεγαλύτερη μεταφορά πλούτου που έγινε ποτέ στην Ελλάδα.

Οι τράπεζες διέθεταν χαρτοφυλάκια με πάνω από 200 δισ. δάνεια που είχαν χορηγήσει στην ελληνική οικονομία.  

Από αυτά τα μισά περίπου, ήτοι περί τα 100 δισ. ευρώ, "κοκκίνισαν".

Τα άλλα 100 περίπου δισ. ευρώ όμως παρέμειναν υγιή και εμπρόθεσμα. Τα περισσότερα από αυτά τα δάνεια ήταν ενυπόθηκα και οι υποθήκες αφορούσαν ακίνητα και επιχειρήσεις. Με λίγα λόγια, τα δάνεια αυτά είχαν αντίκρισμα στο μεγαλύτερο μέρος των περιουσιακών στοιχείων της ελληνικής οικονομίας.

Δεν  πιστεύω πως θα υπήρχε ποτέ φιλελεύθερη κυβέρνηση η οποία θα τολμούσε να βάλει την υπογραφή της σε κάτι τέτοιο. Κι όμως, μια κυβέρνηση της αριστεράς το τόλμησε. Όπως τόλμησε επίσης να εκχωρήσει τον  έλεγχο του μεγαλύτερου μέρους της δημόσιας περιουσίας για έναν περίπου αιώνα.

Αν στις αρχές της περασμένης δεκαετίας δεν είχε εφαρμοστεί ο νόμος Κατσέλη, το πρόβλημα των "κόκκινων δανείων" θα είχε πάρει μικρότερη έκταση. Η κρίση δεν θα είχε κρατήσει μια δεκαετία αλλά λιγότερο. Οι περισσότερες χώρες που αντιμετώπισαν προβλήματα την ίδια περίοδο σε δυο-τρία χρόνια βγήκαν από τα μνημόνια... Η Ελλάδα χρειάστηκε σχεδόν μια δεκαετία χάνοντας περίπου το 25% του ΑΕΠ της.

Το μεγαλύτερο πλήγμα της χρεοκοπίας του 2010 και της μεγάλης της διάρκειας, δεν ήταν η απώλεια του ΑΕΠ και η ύφεση αλλά οι 400 χιλιάδες περίπου νέων Ελλήνων που εγκατέλειψαν τη χώρα.

Είναι τραγικό οι ίδιοι άνθρωποι που ευθύνονται για αυτή την έκταση που πήρε η καταστροφή να υιοθετούν τα ίδια επιχειρήματα που μας οδήγησαν εκεί.

Δεν αποκρύπτω τις ευθύνες της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ που κυβέρνησαν στη μεταπολίτευση για τη χρεοκοπία του 2010. Το κόστος αυτής της χρεοκοπίας όμως...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΤΖΑΜΠAΖΤΖΗΣ ΝΕΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: 16+1 σκληρές αλήθειες για τους πλειστηριασμούς

 

Του ΣΤΑΜΑΤΗ ΖΑΧΑΡΟΥ


 1   Το ενυπόθηκο σπίτι, το σπίτι δηλαδή που έχει μπει ενέχυρο έναντι δανείου, δεν ανήκει στον δανειολήπτη μέχρι την πλήρη εξόφληση. Ανήκει στην τράπεζα που έδωσε το δάνειο.

 
 2  Αν έχουν πληρωθεί δόσεις και τόκοι, όπως και αν έχει δαπανηθεί ιδιωτικό κεφάλαιο για την αγορά του, τότε στην τράπεζα ανήκει μέρος του σπιτιού. Όπως ακριβώς έγινε στην περίπτωση της συνταξιούχου δημοσιογράφου. Το σπίτι εκπλειστηριάστηκε, η τράπεζα κράτησε τα χρήματά της και τα υπόλοιπα καταβλήθηκαν στον ιδιώτη.

 3   Η διαβόητη «σεισάχθεια», που μας ταλαιπωρεί εδώ και χρόνια (η διαγραφή δηλαδή μέρους ή του συνόλου των δανείων) είναι ένα μέτρο κοινωνικά άδικο. Αδικημένοι είναι όλοι εκείνοι οι οποίοι δεν αγόρασαν σπίτι με δάνειο αλλά πληρώνουν ενοίκιο.

 
 4   Ο πλειστηριασμός είναι το απώτατο εχέγγυο της τράπεζας για να δανείσει χρήματα. Τα δανείζει με ρίσκο να μην τα πάρει πίσω και αντισταθμίζει μερικώς το ρίσκο υποθηκεύοντας το ακίνητο που αγοράστηκε. Ή κάποιο άλλο σε ειδικές περιπτώσεις. 

 5   Η απαγόρευση πλειστηριασμών (π.χ. μέχρι τις εκλογές, όπως ζητά ο Αλέξης Τσίπρας) είναι μια εξέλιξη εξαιρετικά επαχθής για τους ασθενέστερους. Αν οι τράπεζες αντιλαμβάνονται ότι δεν θα μπορούν να πάρουν πίσω τα χρήματα που δάνεισαν (ή μέρος αυτών) μέσω πλειστηριασμού, τότε σταματούν να δανείζουν. Όπως και συνέβη τα προηγούμενα χρόνια. Ζημιωμένοι φυσικά είναι οι λιγότερο προνομιούχοι συμπολίτες μας, οι οποίοι δεν έχουν τη δυνατότητα να αγοράσουν ακίνητα (η να δημιουργήσουν επιχειρήσεις) με ίδια κεφάλαια ενώ ταυτόχρονα δεν θα μπορούν να δανειστούν.

 6   Από τις 550.000-600.000 ακίνητα που βρίσκονται στα χέρια των servicers (αυτούς που ονομάζουν άπαντες ως funds), οι ίδιοι οι εκπρόσωποι τους εκτιμούν ότι μέχρι το 2028 θα βγουν στο σφυρί περίπου 100.000. Αυτό σημαίνει περίπου 25.000 ακίνητα κατ’ έτος. Όσα δηλαδή έβγαιναν επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, όπως παραδέχθηκε και ο Αλέξης Τσίπρας σε συνέντευξή του στον Alpha, υποστηρίζοντας μάλιστα ότι είναι λίγα.

 7   Φέτος εκτιμάται ότι θα λάβουν χώρα μέχρι το τέλος του έτους περίπου 45.000 πλειστηριασμοί. Εξ’ αυτών και σύμφωνα με ότι συμβαίνει εδώ και δεκαετίες, επιτυχείς θα είναι περίπου το 25%. Δηλαδή 11.000 περίπου. 

 
  8  Το 50% των επιτυχόντων, δηλαδή 5.500 πλειστηριασμοί, αφορούν σε οικιστικά ακίνητα.

 
 9   Μόλις το 20% των οικιστικών ακινήτων αφορούν ευάλωτα νοικοκυριά. Δηλαδή 1.100 ακίνητα.

10    Αν βγουν μαζικά χιλιάδες ακίνητα στην αγορά, θα πέσουν οι τιμές πώλησης και ενοικίασης σχεδόν όλου του στοκ των ακινήτων. Ωφελημένοι θα είναι όσοι δεν έχουν σπίτι ή όσοι πληρώνουν ενοίκιο.

 
11    Αυτοί που θέλουν λιγότερο από οποιονδήποτε άλλον να γίνουν πλειστηριασμοί, είναι φυσικά οι τραπεζίτες. Οι τράπεζες ακόμη και μετά την πώληση μεγάλων πακέτων με κόκκινα δάνεια στους servicers, διαθέτουν τεράστια χαρτοφυλάκια ακινήτων. Αν «βγουν» στην αγορά ταυτόχρονα πολλά ακίνητα, είναι λογικό να πέσει η τιμή των ακινήτων συνολικά (βλ. 7). Έτσι οι τράπεζες θα αναγκαστούν να «γράψουν» στα βιβλία τους τα ακίνητα που κατέχουν σε τιμές αγοράς, χαμηλότερες από αυτές που ισχύουν σήμερα. Το αποτέλεσμα θα είναι να χρειάζονται επιπλέον κεφάλαια για την κεφαλαιακή επάρκεια της τράπεζας. Κάτι που σημαίνει ανακεφαλαιοποίηση. Όσοι ζητούν απαγόρευση πλειστηριασμών, στην πραγματικότητα υποστηρίζουν τα συμφέροντα των τραπεζιτών.

12    Όσοι αναρωτιούνται γιατί οι servicers μπορούν να αγοράζουν τα δάνειά τους με τιμή μερικών σεντς για κάθε ευρώ, θα πρέπει να αντιληφθούν ότι οι εταιρείες αυτές στην πραγματικότητα ρισκάρουν τα χρήματά τους για να αγοράσουν δάνεια που είναι μέχρι τότε ανείσπρακτα. Διακινδυνεύουν τα χρήματά τους γνωρίζοντας ότι πιθανόν να μην τα πάρουν πίσω ποτέ. Πολλοί από τους δανειολήπτες είτε δεν έχουν είτε «φρόντισαν» να μην έχουν τίποτε άλλο προς κατάσχεση και έτσι υπάρχουν περιπτώσεις δανείων που δεν θα εισπραχθεί τίποτε ή κάτι ελάχιστο. Ανάλογα με την αξία του ακινήτου και την προστασία του δανειολήπτη.

13    Ο κάθε ιδιώτης δεν μπορεί φυσικά να αγοράσει το δάνειό του στην ίδια τιμή με τους servicers. Διότι...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΗΦΗΝΟ-ΤΖΑΜΠΑΤΖΗΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Αν και στο θέμα των στεγαστικών δανείων και των πλειστηριασμών σας λείπουν τα αυτονόητα και τα λογικά, ακούστε αυτό:

 ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

ΝουΔοΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Που τους βρήκατε αυτούς τους φωστήρες;

Toυ ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ

Όλοι ξέρουμε για τις ηλεκτρονικές απάτες (phishing) με τις οποίες επιτήδειοι σου αδειάζουν τον τραπεζικό λογαριασμό.  

Ποιος φταίει γ’ αυτές; Ποιος πρέπει να πληρώσει;

Οποιοσδήποτε δίκαιος και νοήμων νομοθέτης θα απαντούσε: αυτός που άνοιξε την πόρτα στον κλέφτη. 

Αν η Τράπεζα έχει θωρακισμένο σύστημα ασφαλείας και τους κωδικούς τούς έδωσε ένας αφελής επειδή τον ενημέρωσαν με e-mail ότι κληρονόμησε 5 εκατομμύρια ευρώ από έναν Νιγηριανό φύλαρχο, που η χήρα του δεν ξέρει τι να τα κάνει, φταίει αυτός. Είτε του έκλεψαν 10 ευρώ είτε 100.000 ευρώ, καλά να πάθει.

Βεβαίως, θα έπρεπε οι τράπεζες να επικοινωνούν με τους πελάτες τους με ΕΝΑN μόνο λογαριασμό e-mail (όχι κάθε διεύθυνση τον δικό της) τον οποίο ο καταθέτης να έχει υπογράψει ότι αναγνωρίζει και η διαδικασία επικοινωνίας τράπεζας και καταθέτη να γίνεται μόνο μέσω e-banking με τα γνωστά βήματα ασφαλείας ή και περισσότερα αν απαιτηθεί. Δηλαδή κάθε e-mail θα σου λέει «μπες στον λογαριασμό σου στο e-banking και από κει θα γίνουν όλα τα υπόλοιπα». Αν δεν έχεις e-banking, ΚΑΘΕ απάντηση σε e-mail που έρχεται από (πραγματική ή δήθεν) Τράπεζα είναι παρακινδυνευμένη ακόμα κι αν όλα φαίνονται φυσιολογικά.

Αν όμως υπάρχει «κενό» στο σύστημα της Τράπεζας και ο καταθέτης ξυπνήσει ένα πρωί και δει τα λεφτά του να λείπουν, ευθύνεται η Τράπεζα 100% και πρέπει να τον αποζημιώσει μέχρι δεκάρας.

Ποιος θα διαπιστώσει το κενό ασφαλείας; 

Η Διεύθυνση Ηλεκτρονικού Εγκλήματος.  

Πώς;  

Με το να νομοθετηθεί η υποχρέωση των τραπεζών να στέλνουν εκεί όλο το ηλεκτρονικό ιστορικό που αφορά σε ΚΑΘΕ ηλεκτρονική απάτη. Προφανώς χρειάζονται περισσότεροι ειδικοί στο Cybersecurity και θα πρέπει να προσληφθούν.

Τι έκαναν οι φοβεροί νομοθέτες μας του Υπουργείου Ανάπτυξης;

Πρότειναν ένα ηλίθιο αρχικώς άρθρο στο νομοσχέδιο που κατατέθηκε στη Βουλή:

Το άρθρο 22 για τα θύματα phishing έλεγε: «Αν ο πληρωτής είναι καταναλωτής και εφόσον οι ζημιές οφείλονται σε βαριά αμέλεια, ευθύνεται μέχρι του ανώτατου ποσού των 1.000 ευρώ, λαμβάνοντας υπόψη ιδίως τη φύση των εξατομικευμένων διαπιστευτηρίων ασφαλείας και τις ειδικότερες περιστάσεις υπό τις οποίες το μέσο πληρωμής απωλέσθη, εκλάπη ή υπεξαιρέθηκε».

Λαϊκιστές οι γαλαζαίοι, υποχρέωναν τις τράπεζες να πληρώσουν την βαρειά («βαρειά» είναι το σωστό, εκ του «βαρεία» και όχι «βαριά») αμέλεια του πελάτη τους, πάνω από τα 1000 ευρώ.  

Γιατί; 

Για να δημιουργηθούν καινούργιες τρύπες στην τράπεζες που θα τις πληρώσει ΠΑΛΙ ο φορολογούμενος;  

Και τι σημαίνει βαρειά αμέλεια; Πώς θα ληφθούν υπόψη η… φύση των εξατομικευμένων διαπιστευτηρίων ασφαλείας και οι ειδικότερες περιστάσεις; Άντε να τα διαπιστώσουν αυτά δικαστές που δεν ξέρουν ούτε e-mail να στέλνουν.

Όμως οι Τράπεζες αντέδρασαν, όπως είναι λογικό, και θα έπρεπε να το έχουν σκεφτεί οι φωστήρες νομοθέτες. Και προσπάθησαν να βελτιώσουν τον νόμο, κάνοντάς τον ακόμα χειρότερο με την προσθήκη αυτής της νέας ηλιθιότητας:

«Το τέταρτο εδάφιο δεν εφαρμόζεται, αν ο πάροχος αποδείξει ότι διαθέτει και εφαρμόζει πρόσθετους και πιο εξελιγμένους μηχανισμούς ελέγχου των συναλλαγών, από αυτούς που εφαρμόζει για την ισχυρή ταυτοποίηση των συναλλαγών, για συναλλαγές που μπορούν να προκαλέσουν ζημία άνω των χιλίων (1.000) ευρώ, όπως ιδίως μηχανισμούς ελέγχου που αξιοποιούν τεχνολογίες τεχνητής νοημοσύνης.».

Πέρα από τα άθλια Ελληνικά του τύπου “εφαρμόζει πρόσθετους και πιο εξελιγμένους μηχανισμούς ελέγχου των συναλλαγών, από αυτούς που εφαρμόζει” το νέο άρθρο διεκδικεί και βραβείο ασάφειας, λεκτικής και τεχνολογικής.  

Πρόσθετους σε τί; 

Πώς ορίζεται νομικώς ο «εξελιγμένος μηχανισμός ελέγχου» και πως ο «πιο εξελιγμένος»; 

Πώς ορίζονται οι τεχνολογίες τεχνητής νοημοσύνης; 

Πόσο εξελιγμένες πρέπει να είναι;

 Κι όταν λες «ιδίως», τι άλλο μπορεί να περιλαμβάνεται; 

Άδωνι, ποιος ηλίθιος τα σκέφτηκε όλα αυτά;

Και τελικά: πώς όλα τα παραπάνω θα αποδειχθούν και ενώπιον ποιας αρχής;

Ελλείψει άλλης πρόβλεψης, προφανώς ενώπιον της Δικαιοσύνης.  

Υπάρχει εξειδικευμένη Δικαιοσύνη για τεχνολογικά θέματα; 

 Όχι! (Θα έπρεπε να έχει συσταθεί εδώ και καιρό και για άλλους τεχνολογικούς τομείς.) Θα τρέχουν λοιπόν στα δικαστήρια η Τράπεζα και ο Πελάτης, σε πρώτο βαθμό, σε δεύτερο βαθμό, θα τραβολογιούνται 5-8 χρόνια, θα προσλαμβάνουν τεχνικούς συμβούλους, με πολύ κόστος, οι οποίοι θα εκθέτουν επιχειρήματα και αντεπιχειρήματα σε μια γλώσσα ακατάληπτη για τους δικαστές που θα προσπαθούν να βγάλουν άκρη και να κρίνουν δίκαια, στηριζόμενοι σε μια ασαφή, αόριστη, κακογραμμένη, βλακώδη νομοθεσία.

Δεν έρχεται έτσι η ανάπτυξη, Άδωνι! Όποιον και να ρωτήσεις εκεί που ταξιδεύεις για να προσελκύσεις επενδυτές, από τις ΗΠΑ μέχρι το Ντουμπάι, θα σου πει πως προϋπόθεση για να βάλει τα λεφτά του στο Ελλαδιστάν είναι η απλή και σαφής νομοθεσία που βοηθάει στη γρήγορη απονομή δικαιοσύνης. Δώσε να σού γράψει τον νόμο κάποιος που να ξέρει και Ελληνικά και Πληροφορική. 

Εκτός αν...