"Επίγεια σοφία" : Ένας χρόνος χωρίς τον ΠΕΡΙΚΛΗ ΚΟΡΟΒΕΣΗ , εναν αξιοπρεπή ανιδιοτελή Αριστερό (Αφιερωμένο στην Αριστερά των αγράμματων καφενόβιων κατσαπλιάδων...)

 

 

 

  

 

  

 

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Αριστερά: από το «Καπνισμένο τσουκάλι» στον καπνιστό σολομό

Του ΠΕΡΙΚΛΗ ΚΟΡΟΒΕΣΗ

 

 

Η «Αυγή» είχε την καλή έμπνευση να αναπαράξει τα πρωτοσέλιδά της, τις μέρες του θανάσιμου τραυματισμού του βουλευτή Γρηγόρη Λαμπράκη, από τη μέρα της δολοφονικής επίθεσης μέχρι την κηδεία του. Δηλαδή τις τελευταίες μέρες του Μάη του 1963. 

 

 

Τα γεγονότα αυτά τα έζησα σε κάθε τους στιγμή, ως νεαρός ακτιβιστής και μέλος της Νεολαίας της ΕΔΑ. Αρχίζοντας από μαθητής με τα συλλαλητήρια για το Κυπριακό, μέχρι την έλευση της χούντας το 1967 που αρχίζει άλλο κεφάλαιο.

 

 

Τα πρωτοσέλιδα αυτά άθελά μου αναβίωσαν μιαν εποχή που η Αριστερά ήταν μια ζώσα πραγματικότητα, μαχητική και ασυμβίβαστη και ό,τι έλεγε το πίστευε και το διεκδικούσε. Με τη δημιουργία του πολιτικού φορέα της ΕΔΑ, αμέσως μετά τη στρατιωτική και πολιτική συντριβή του ΚΚΕ, με τη λήξη του εμφυλίου πολέμου, το ηττημένο κίνημα ανασυγκροτείται και γίνεται αξιωματική αντιπολίτευση, μέσα σε μόλις οκτώ χρόνια.

Για μένα προσωπικά ήταν ένα πρωτόγνωρο και πρωτοπόρο πολιτικό φαινόμενο, που δεν νομίζω να έχει αναλυθεί επαρκώς. Και ίσως θα μπορούσε να ήταν η βάση για να δημιουργηθεί μιαν άλλη Αριστερά. Παρακαταθήκη για τον 21ο αιώνα. Αλλά το ενιαίο τότε ΚΚΕ δεν χρειαζόταν πειράματα και τη διέλυσε, επαναφέροντας το οriginal brand name, ΚΚΕ, και τη «μαϊμού» ΚΚΕ εσ.

 

 

Ο εμφύλιος πόλεμος δεν τελειώνει με τον Γράμμο – Βίτσι. Συνεχίζεται για περίπου μια 25ετία και τελειώνει με την πτώση της χούντας.  

 

 

Με την εξής ιδιορρυθμία: Η θριαμβεύσασα Δεξιά συνεχίζει μονόπλευρα τον εμφύλιο πόλεμο, με ένα είδος κοινοβουλευτικής δικτατορίας, με παρακράτος, στρατό τραμπούκων, εκτελέσεις, φυλακίσεις και εξορίες και με ένα καθεστώς διακρίσεων που απέκλειε και περιθωριοποιούσε κάθε αριστερό πολίτη.

 

 

Χωρίς πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων ήταν αδύνατο να βρεις δουλειά στο Δημόσιο ή να σπουδάσεις. Υπήρχε λογοκρισία σε όλα. Και μπορούσες να συλληφθείς στα καλά καθούμενα, να φας ένα μπερντάκι ξύλο ή να σε πιάσουν στον δρόμο με την «Αυγή», να σου τη σκίσουν και να σε πλακώσουν στις σφαλιάρες. (Ενα από τα επιβαρυντικά στοιχεία του χουντικού φακέλου μου ήταν ότι με έπιασαν δύο φορές γιατί διάβαζα «Αυγή»).

 

 

Τα έντυπα και τα βιβλία της Αριστεράς ήταν επικίνδυνα. Επρεπε να είχες κουράγιο για να τα αγοράσεις και πάντα κάτι διακινδύνευες. Π.χ. αν ήσουν δάσκαλος, μπορούσες να χάσεις τη θέση σου. Γι’ αυτό τα αριστερά έντυπα ήταν γοητευτικά, με φανατικούς αναγνώστες που τα υποστήριζαν με πάθος και σθένος. Από την «Αυγή», τη «Δημοκρατική Αλλαγή» και την «Επιθεώρηση Τέχνης», τα τρία καθαρόαιμα έντυπα της Αριστεράς (υπήρχαν και άλλα, Ζυγός, Θέατρο κ.λπ. που προσέγγιζαν την Αριστερά μέσω τέχνης, πολύτιμα οπωσδήποτε, που μας άνοιγαν ορίζοντες) αντλούσαμε ζωή και ελευθερία.

 

 

Η ΕΔΑ δεν μετείχε στον μονόπλευρο εμφύλιο πόλεμο. Απλά δεχόταν τις επώδυνες συνέπειες. Πάλευε για τη Δημοκρατία. Σίγουρα για ένα καθεστώς όπως αυτά της Ευρώπης (θα μπορούσαμε να λέγαμε πρόδρομος της Μεταπολίτευσης;). Εντούτοις για τα μέλη και τους φίλους της ΕΔΑ ήταν ένα καθημερινό σκληρό πεδίο μάχης, που δεν προσφερόταν για καμία καριέρα και αναρρηχητισμό. Αυτά τα είδαμε στη Μεταπολίτευση.

 

 

Το σύστημα με την πτώση της χούντας, και με εκφραστή κατά βάση τον Κωνσταντίνο Καραμανλή (τον εθνάρχη), νομιμοποιεί την Αριστερά και τη βάζει να παίξει στο γήπεδο του κοινοβουλευτισμού, με τους κανόνες της FIFA του ισχύοντος πολιτεύματος. Κάτι σαν δύο αριστερά εξτρέμ. Και αυτό άλλαξε πολλά πράγματα και δημιούργησε νέες συμπεριφορές.

 

 

Η «Αυγή» της Μεταπολίτευσης δεν ήταν ίδια με αυτή του Γλέζου, του Κύρκου και του Παρασκευόπουλου. Είχε ξεθυμάνει, αν και διέθετε αξιόλογους δημοσιογράφους και έδινε βήμα σε σημαντικούς διανοούμενους της Αριστεράς, που δεν έπαιζαν κανένα ρόλο στη διαμόρφωση της πολιτικής γραμμής της εφημερίδας. Αυτή ερχόταν έτοιμη από τον εργοδότη-κόμμα. Εντούτοις εγώ δεν την εγκατέλειψα ποτέ, όσο και αν η ρότα μας ήταν διαφορετική. Οπως και ψήφιζα ανελλιπώς Συνασπισμό, στη βάση της λογικής του λιγότερο κακού. Τη σταμάτησα, όχι εύκολα βέβαια, όταν έγινε φτηνιάρικο προπαγανδιστικό όργανο της κυβέρνησης αναπαράγοντας τα έντονα συμπτώματα ενός «νεοαυριανισμού» της επίσημης κυβερνητικής γλώσσας (αυτός ο όρος ανήκει στον μετριοπαθή Σ. Βαλντέν).

 

 

Το ίδιο συμβαίνει και με τον «Κόκκινο 105,5 FM». Η νέα διεύθυνση υπό τον κ. Σβέρκο ακολούθησε την ίδια γραμμή (οι αναγνώστες της «Εφ.Συν.» έχουν ιδία γνώμη από τα άρθρα που δημοσίευε ως συντάκτης μας).  

 

 

Πού είναι το κριτικό πνεύμα, πού είναι η οξυδέρκεια, πού οι αναλύσεις;  

 

 

Και επειδή τυχαίνει να γνωρίζω κάποιους κυβερνητικούς βουλευτές, που τους χαρακτήριζε η αξιοπρέπεια και δεν τους έλειπε η ευφυΐα, τώρα τους βλέπω να γίνονται χαμερπή ανθρωπάκια σοβιετικού τύπου. Ο μόνος που φαίνεται να βλέπει και να λέει κάποια πράγματα δημόσια (αυτονόητα για πολλούς βέβαια) είναι ο Ν. Φίλης. Ολοι οι υπόλοιποι, ανθρωπάκια και νεοαυριανιστές; Αυτή είναι η Αριστερά;

 

 

Αλλά ας κάνουμε και λίγο τον δικηγόρο του διαβόλου και να δεχτούμε πως ο κυβερνητικός ΣΥΡΙΖΑ (γιατί υπάρχει και άλλος, ο ξεχασμένος, το κόμμα δηλαδή) έχει ανάγκη από προπαγάνδα, όπως και κάθε άλλο κόμμα.  

 

 

Σύμφωνοι. Αλλά...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΗ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΟΛΑΓΝΕΙΑ: "Ο Κοτζιάς ήταν ένας σταλινικός γραφειοκράτης που προπαγάνδιζε τα εγκλήματα του Χόνεκερ" . Αρθρο - καταπέλτης του Περικλή Κοροβέση για τον "γουί αρ δε γουόρλντ" Νίκο Κοτζια

Ενας αξιόλογος διανοούμενος, αντιστασιακός, ο οποίος βασανίστηκε βάρβαρα επί χούντας, ο Περικλής Κοροβέσης, περιγράφει σε άρθρο του στην Εφημερίδα των Συντακτών τον υπουργό Εξωτερικών Νίκο Κοτζιά ως προπαγανδιστή του δικτατορικού ολοκληρωτισμού της ανατολικής Γερμανίας και διερωτάται αν υπήρξε έμμισθος.

Αφορμή για το άρθρο του Περικλή Κοροβέση έδωσε το «στραγγάλισμα» του περιοδικού Athens Book Review από τον Νίκο Κοτζιά. Το περιοδικό δημοσίευσε επιστολή αναγνώστη το 2010 με χαρακτηρισμούς κατά του τότε συμβούλου του πρωθυπουργού Γεωργίου Παπαναδρέου και νυν υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά. Το 2010 ο Νίκος Κοτζιάς κατέθεσε αγωγή αποζημίωσης ύψους 250.000 ευρώ, ποσό που θα σήμαινε το τέλος της έκδοσης. Την αγωγή του Νίκου Κοτζιά κατά του περιοδικού επικύρωσαν οι δικαστές του Αρείου Πάγου, παίρνοντας σκυτάλη από τους δικαστές του Εφετείου Αθηνών. Εφέτες και Αρεοπαγίτες συμφώνησαν ότι ο χαρακτηρισμός του Νίκου Κοτζιά ως «γκαουλάιτερ του σταλινισμού» ήταν συκοφαντική δυσφήμηση.

Το άρθρο του Περικλή Κοροβέση:

«O κλασικός θεωρητικός του πολέμου, Καρλ φον Κλάουζεβιτς, είχε αναλύσει τον πόλεμο ως πολιτική με άλλα μέσα. Νεότεροι στοχαστές συνέχισαν τη σκέψη του εξελίσσοντάς την. Αν και κανείς μέχρι σήμερα δεν μπόρεσε να ανατρέψει τη θεωρία του, εντούτοις η ερμηνεία της, στο πεδίο της μάχης, εξαρτάται από την ιδιοφυΐα του εκάστοτε στρατηγού.

Και, πράγματι, δεν υπάρχει θεωρία, όσο σωστή κι αν είναι, που να μπορεί να εφαρμοστεί αυτούσια στην πραγματικότητα. Στις περιπτώσεις που υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι για διάφορους λόγους έχουν κατασκευάσει κάποια θεωρία και προσπαθούν να την εφαρμόσουν στην πραγματικότητα, τότε ξεκόβονται από αυτήν και ζουν στον κόσμο τους και μέσα στη σέχτα τους, θρησκευτική ή πολιτική.  

Ως γνωστόν, ανήκουμε στη Δύση, δηλαδή στη γερμανική Ε.Ε.

Αυτό σημαίνει πως η χώρα μας οικειοθελώς υπέγραψε μια σειρά από συμφωνίες που τη μετέτρεψαν σε αποικία μέσω του χρέους.  

Η υποταγή μας δεν έγινε ύστερα από έναν πόλεμο και μια κατοχή, αλλά ύστερα από επιλογή των κυβερνήσεων που πίστευαν πως αν μπούμε στην Ευρώπη, αυτομάτως θα γίνουμε Ευρώπη με όλα τα καλά της (επίπεδο ζωής, υποδομές, Υγεία, Παιδεία, Πολιτισμός).

Στο εξαίρετο βιβλίο του «Η αποτυχία του ελληνικού πολιτικού συστήματος» (εκδόσεις Εξάρχεια) ο Γιώργος Ν. Οικονόμου αναλύει διεξοδικά πως η κακοδαιμονία μας δεν οφείλεται στον ξένο παράγοντα, αλλά είναι έργο της δικής μας πολιτικής. Και εδώ ο Οικονόμου είναι αμείλικτος. Εξετάζει μία μία τις κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης και αναλύει το έργο τους.

Με μικρές παραλλαγές, οι εναλλασσόμενες κυβερνήσεις σε γενικές γραμμές είχαν την ίδια πολιτική την οποία ολοκλήρωσε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ. Με άλλα λόγια, χωρίς να υποτιμά κανείς τον ξένο παράγοντα, που στο κάτω κάτω της γραφής τη δουλειά του έκανε, οι ευθύνες ανήκουν στο πολιτικό μας σύστημα και ο ξένος παράγοντας χρησιμοποιείται ως άλλοθι.  

Εντούτοις, και εδώ ισχύει η ιδιοφυΐα του στρατηγού, στην περίπτωσή μας του τοποτηρητή που θα πρέπει να βρει μια πολιτική που δεν εμπίπτει στα μνημόνια. Π.χ. χωρισμός Κράτους - Εκκλησίας, Παιδεία, Υγεία, Πολιτισμός.

Αν και τα μνημόνια επηρεάζουν όλες τις κοινωνικές δραστηριότητες, πάντα υπάρχουν κάποια περιθώρια για μιαν άλλη πολιτική σε κάποιους τομείς, π.χ. στο βιβλίο. Το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου έκλεισε. Η ενιαία τιμή βιβλίου, αίτημα και του προεκλογικού ΣΥΡΙΖΑ, δεν επανήλθε. Με καλή πρόθεση έψαξα να βρω ποια είναι η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ για το βιβλίο.

Οι «Αναγνώσεις», το κυριακάτικο ένθετο της «Αυγής» για το βιβλίο, τοποθετούσε αντικειμενικά τον ΣΥΡΙΖΑ σε μια προνομιακή θέση για να χαράξει μια υποδειγματική πολιτική για το βιβλίο. Δεν βρήκα απολύτως τίποτα, εκτός των απόψεων του υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά, που ομολογουμένως δεν είχα κανένα σημάδι πως ήταν βιβλιόφιλος.

Και εδώ ας πούμε μια ιστορία:  

Ενας σταλινικός γραφειοκράτης, στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, υποστηρίζει με φανατισμό τον σοβιετικό ολοκληρωτισμό με ό,τι αυτό συνεπάγεται (στρατόπεδα εξόντωσης, φυλακίσεις, εκτελέσεις κ.λπ.), εκδίδει βιβλία και γράφει άρθρα που υμνούν τον δικτατορικό ολοκληρωτισμό με ειδίκευση στην Ανατολική Γερμανία.

Ξέρουμε όλοι πως αυτού του είδους τα δημοσιεύματα, δηλαδή η προπαγάνδα για ένα κόμμα ή μια κυβέρνηση, ποτέ δεν είναι αθώα και πάντα οι «μαχητές» κάτι επιδιώκουν. Χρήματα ή καριέρα. Καμιά φορά και τα δύο. Παράδειγμα, ο Ουίλιαμ Λόρενς. Επιστημονικός συντάκτης στην εφημερίδα «New York Times» διαβεβαίωνε στις 12/11/1945 πως δεν υπήρχε ραδιενέργεια στις ισοπεδωμένες πόλεις Χιροσίμα και Ναγκασάκι. Και γι’ αυτήν την αποκάλυψη κέρδισε το Βραβείο Πούλιτζερ.

Αργότερα μαθεύτηκε πως ήταν έμμισθος του Πενταγώνου. 

Αυτά τα φαινόμενα δεν είναι και τόσο σπάνια στον δημοσιογραφικό κλάδο. 

Δεν έχουμε στοιχεία πως ο εν λόγω γραφειοκράτης ήταν έμμισθος. Αλλά ξέρουμε πως έκανε καριέρα. Είναι ο σημερινός υπουργός Εξωτερικών Ν. Κοτζιάς.  

Φυσικά ο καθένας έχει δικαίωμα να προβληματίζεται και να αλλάζει απόψεις, φτάνει να μπορεί να τις αιτιολογεί.

Συχνά οπορτουνισμός και προβληματισμός έχουν δυσδιάκριτα όρια. 

Το λογοτεχνικό περιοδικό «Athens Review of Books», που αναζητά τη θέση του στα αντίστοιχα διεθνή έντυπα, έγραψε το βιογραφικό του υπουργού. Ο κ. Κοτζιάς, αντί να κολακευτεί γι’ αυτήν τη δημοσιότητα από ένα τόσο σοβαρό έντυπο, έκανε μήνυση για συκοφαντική δυσφήμηση και το περιοδικό καταδικάστηκε σε βαριά πρόστιμα και δεσμεύτηκαν οι λογαριασμοί του με αποτέλεσμα να απειλείται άμεσα με λουκέτο.

Ευλόγως κάποιος μπορεί να αναρωτηθεί: Αν η πρότερη ζωή του κ. υπουργού είναι συκοφαντική δυσφήμηση του σημερινού νεοφιλελεύθερου εαυτού του, γιατί δεν κάνει μήνυση στον παλαιό σταλινικό εαυτό του; ‘Η, πιο απλά, αυτοκριτική;

Μέχρι τώρα η κυβέρνηση δεν έχει διαχωρίσει τη θέση της από τον υπουργό διώκτη της ελεύθερης έκφρασης. Γιατί περί αυτού πρόκειται. Να είναι άραγε ο κ. υπουργός εκφραστής της πολιτικής της κυβέρνησης για το βιβλίο;  

Εύχομαι ολόψυχα...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Το κώμα της Αριστεράς

Του ΠΕΡΙΚΛΗ ΚΟΡΟΒΕΣΗ

Οσοι ισχυρίζονται πως υπάρχει στη χώρα μας λεξιπενία, υπάρχει ένα επιχείρημα που μπορεί να τους αποστομώσει. Να δουν τα κοσμητικά επίθετα που κυκλοφορούν στην πιάτσα για να χαρακτηρίσουν τον πρωθυπουργό μας.

Και εδώ πρέπει να παραδεχτούμε πως η μεγαλύτερη εφευρετικότητα στους χαρακτηρισμούς προέρχεται από τους πρώην συντρόφους. Και αυτό δεν είναι παράξενο. Οπου υπάρχει μια αλήθεια, είτε θρησκευτική είτε πολιτική, οι ερμηνείες είναι πολλές.

Και η πλειοψηφία -κατά κανόνα- καθορίζει το σωστό δόγμα, ενώ η μειοψηφία γίνεται αίρεση ή αιρέσεις, ανάλογα με τις διασπάσεις.

Εντούτοις πίσω από όλους αυτούς τους χαρακτηρισμούς κρύβονται δύο ερωτήματα που ακούω συχνά, ιδίως από νεανικές παρέες: 

«Είπε ο Τσίπρας συνειδητά ψέματα για να κερδίσει τις εκλογές;» 

ή 

«Ο Τσίπρας πρόδωσε τις ιδέες της Αριστεράς και αποστάτησε;»

Και δεν μου ζητούν μια θεωρητική ανάλυση. Αλλά τι έχω καταλάβει εγώ μέσα από τη μακρόχρονη ανάμειξή μου για την ίδρυση του ΣΥΡΙΖΑ.

Και έτσι αναγκαστικά αυτό το κoμμάτι θα έχει την προσωπική μου εμπειρία μαζί με τον όποιο κίνδυνο να χάσει την αντικειμενικότητά του. (Κάθε προσωπικό κείμενο είναι υποκειμενικό, άσχετα αν εκφράζει μια αντικειμενική αλήθεια. Π.χ. προσωπικές μαρτυρίες για το Αουσβιτς.)

Η διαδρομή μου στην «κλασική» Αριστερά ξεκινάει από την τότε νεολαία ΕΔΑ και φτάνει μέχρι τον Παρισινό Μάη του ‘68. Ηδη τα προβλήματα που είχαν συσσωρευτεί, όχι μόνο από την ΕΔΑ, αλλά και από την πολιτική της ΕΣΣΔ, με οδηγούν σε οριστική ρήξη με την παραδοσιακή Αριστερά είτε αυτή ήταν του «Εσωτερικού» ή τoυ «Εξωτερικού».

Ο κομμουνισμός, όπως είχε διαμορφωθεί από την ΕΣΣΔ και από εκεί όπως είχε εξαχθεί στις διάφορες αντιπροσωπείες της (τα Κ.Κ. της κάθε χώρας), δεν ήταν μόνο ένα πτώμα, αλλά και μια νεκρή σκέψη που δεν μπορούσε να διαβάσει την πραγματικότητα. Το μόνο που είχε μείνει ήταν η αναφορά στην ιδεολογία του.

Μια αυτοαναφορά που οδηγεί στην τύφλωση. Και όσοι είχαμε καταλήξει στα ίδια συμπεράσματα μπήκαμε σε νέα κινήματα και οργανώσεις και ανανεώσαμε τις αναφορές μας με σύγχρονους διανοητές της Αριστεράς. Αυτούς τους άτυπους θεμελιωτές της Αριστεράς του 21ου αιώνα. Και τα κόμματα του παραδοσιακού κομμουνισμού μάς φαίνονταν μια μακρινή προϊστορία. Αλλά αυτός ο προβληματισμός άγγιξε και ανθρώπους της Ανανεωτικής Αριστεράς που δημιούργησαν τον «Χώρο διαλόγου και κοινής δράσης της Αριστεράς» με προεξάρχοντα τον Γιάννη Μπανιά.

Και ήταν ενδιαφέρον αυτό το εγχείρημα γιατί συνένωσε πολλές τάσεις της Αριστεράς που μέχρι την προηγούμενη μέρα ήταν εχθροί. Και αυτό δημιούργησε μια δυναμική που απέδωσε ΣΥΡΙΖΑ, αναγκάζοντας τον ψυχορραγούντα ΣΥΝ να αρπαχτεί από το σωσίβιο που τού προσέφερε ο νέος οργανισμός. Αλλά όχι για καλό. Ηθελε να κυριαρχήσει και να ποδηγετήσει το νέο σχήμα, αδιαφορώντας για κάθε δημοκρατική διαδικασία.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε μέλη, αλλά μόνο συνιστώσες. Οσοι ήταν ανένταχτοι, για να γίνουν μέλη έπρεπε να περάσουν από κάποια συνιστώσα. Και αυτό δημιούργησε τραγελαφικά πράγματα. Ο υποφαινόμενος ήταν βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά όχι μέλος του.

Οταν κλήθηκα από τον «Χώρο Διαλόγου» να συνεισφέρω σε αυτό το εγχείρημα, μέσω της εφημερίδας «Εποχή», διαπίστωσα μια πολιτική έρημο, κυρίως από τα στελέχη του ΣΥΝ που ήταν άσοι στον τακτικισμό και διψασμένοι για εξουσία.

Για να είμαστε ακριβοδίκαιοι, αναφέρομαι...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Eπιτρέπεται στην Αριστερά να κυβερνήσει?

Του ΠΕΡΙΚΛΗ ΚΟΡΟΒΕΣΗ

perkor29@gmail.com

Κυβερνήσεις της Αριστεράς στην Ευρώπη έχουμε δει πάμπολλες. Και όταν λέμε Αριστερά, εννοούμε τη Σοσιαλδημοκρατία, τα κόμματα της Β’ Διεθνούς που είχαν αναφορά στους Μαρξ, Κάουτσκι, Μπερνστάιν και άλλους που θεωρούσαν τον εαυτό τους γνήσιο συνεχιστή του Μαρξ.  

Μέσα ήταν και ο Λένιν μέχρι τη μέρα που οι κομμουνιστές διασπάστηκαν από τη Β’ Διεθνή για να δημιουργήσουν τη δικιά τους, τη Γ’ Διεθνή, που στην ουσία ήταν όργανο της εξωτερικής πολιτικής της Μόσχας και αυστηρός καθοδηγητής όλων των Κ.Κ. ανά την υφήλιο.  

Με λίγες εξαιρέσεις, οι σχέσεις αυτών των δύο ιστορικών κινημάτων ήταν εχθρικές και δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις που βασικός στόχος των Κ.Κ. ήταν οι σοσιαλιστές, τους οποίους αποκαλούσαν σοσιαλφασίστες.  

Μακρινό κατάλοιπο αυτής της παλιάς αντίληψης είναι η πολεμική του ΚΚΕ προς τον ΣΥΡΙΖΑ.

Εντούτοις, η Σοσιαλδημοκρατία θριάμβευσε στην Ευρώπη. Τα Κ.Κ. αντίθετα, όσο ισχυρά κι αν ήταν, προϊόντος του χρόνου είτε κατέληξαν σε μικρές σέχτες είτε μεταλλάχτηκαν και εξαφανίστηκαν. Και στην καλύτερη περίπτωση έγιναν η σκιά του παλαιού εαυτού τους. Και εδώ πρέπει να προσθέσουμε μια μικρή ιστορική λεπτομέρεια, που είναι μείζονος σημασίας:  

Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Σοσιαλδημοκράτες έγιναν ο δεύτερος μεγάλος αποδεκτός πυλώνας του συστήματος και μαζί με τους Συντηρητικούς της Δεξιάς διαχειρίζονταν την εξουσία και αναπαρήγαν το ίδιο στάτους κβο. Οταν λειτουργούσε η Σοσιαλδημοκρατία, υπηρετούσε το σύστημα με μεταρρυθμίσεις προς όφελος των ασθενέστερων κοινωνικών τάξεων, σε αντίθεση με τη Δεξιά που μισούσε το κοινωνικό κράτος και θεωρούσε πως οι εργαζόμενοι είχαν πολλά δικαιώματα και αυτό ήταν αντιπαραγωγικό γιατί μείωνε τα κέρδη των καπιταλιστών. Εντούτοις, και οι δύο αυτές πλευρές συνέπιπταν στον αντικομμουνισμό και με όλες τους τις δυνάμεις είχαν μπει στον Ψυχρό Πόλεμο και καταπολεμούσαν με όσα μέσα διέθεταν τον «εσωτερικό εχθρό», εναρμονισμένες με την πολιτική των ΗΠΑ, σε συνεργασία με τη CIA.

Αλλά ας δούμε και τα επιτεύγματα αυτής της Αριστεράς. 

Εκτός από τις σκανδιναβικές χώρες που δημιούργησαν τις πιο προχωρημένες κοινωνίες του πλανήτη και σε μερικές περιπτώσεις εξάλειψαν τελείως τη φτώχεια (Σουηδία, δεκαετία του ‘70), να στρέψουμε τώρα την προσοχή μας στη Γαλλία, που έχει πολλά να μας πει και είναι προϊόν συνεργασίας Σοσιαλιστών-Κομμουνιστών. Και να δούμε τι πραγματοποίησε αυτή η συνεργασία ήδη από το 1936. Αύξηση της αγοραστικής δύναμης των εργατών και των αγροτών, εθνικοποίηση της Τράπεζας της Γαλλίας και της πολεμικής βιομηχανίας, συλλογικές συμβάσεις, αναγνώριση του ρόλου των συνδικάτων, εβδομάδα των σαράντα ωρών, πληρωμένες διακοπές και πολλά άλλα.

Να πάμε και στο 1981 με την κυβέρνηση Μιτεράν που συγκατοικούσε με το ΚΚΓ. Εθνικοποίηση τριάντα εννιά τραπεζών και δύο μεγάλων οικονομικών οίκων (Παριμπά και Σουέζ) και πέντε γιγαντιαίων βιομηχανικών μονάδων, ανάμεσά τους η Πεσινέ και η Σεν Γκομπέν. Καθιέρωσε τον ελάχιστο μηνιαίο μισθό, αύξησε τα οικογενειακά επιδόματα, όπως και αυτά για τους αναπήρους και τους ενοικιαστές. Οι σαράντα εβδομαδιαίες ώρες έγιναν τριάντα εννιά, οι διακοπές μεγάλωσαν κατά μία εβδομάδα και το όριο ηλικίας για τη σύνταξη κατέβηκε στα εξήντα χρόνια από τα εξήντα πέντε. Φορολόγησε τις μεγάλες περιουσίες, αποκεντροποίησε τη διοίκηση και έδωσε μεγάλη δύναμη στις νομαρχίες και στους δήμους. Ενίσχυσε τα συνδικάτα και τα δικαιώματα των εργαζομένων, αύξησε κατακόρυφα τα κονδύλια για την παιδεία, άνοιξε τις ραδιοφωνικές συχνότητες σε τοπικό επίπεδο, με την προϋπόθεση τα ραδιόφωνα να μην είναι εμπορικά και να μη δέχονται διαφημίσεις. Αλλά ας σταθούμε μόνο σε αυτά. Αργότερα, η κυβέρνηση Ζοσπέν προχώρησε ακόμα πιο πολύ. Καθιέρωσε την εβδομάδα των τριάντα πέντε ωρών, δημιούργησε πρότυπο κοινωνικό κράτος και καταπολέμησε την ανεργία. Και όλα αυτά την περίοδο 1997-2002, όταν η επέλαση του νεοφιλελευθερισμού βρισκόταν σε πλήρη ανάπτυξη.

Αυτά βέβαια αφορούν την ιστορία της Αριστεράς πριν μεταλλαχθεί σε μια επιθετική Δεξιά. Και νομίζω πως η οριστική ρήξη της Σοσιαλδημοκρατίας με το αριστερό παρελθόν πρέπει να τοποθετηθεί στο 1997*, αν και κάποια κόμματα είχαν αρχίσει να μεταλλάσσονται σταδιακά νωρίτερα. 

Ενας ηγέτης με σθεναρή αντίσταση στον νεοφιλελευθερισμό ήταν ο Ούλοφ Πάλμε. Είχε ξεκινήσει μια μεθοδική καμπάνια για την αγορά όλων των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας του και ο νέος ιδιοκτήτης δεν θα ήταν το κράτος, αλλά τα συνδικάτα. Παράλληλα, σχεδίαζε μια Κοινή Σκανδιναβική Αγορά μαζί με τις Βαλτικές Χώρες. Δολοφονήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του ‘80 και ο δολοφόνος του δεν βρέθηκε ποτέ. Είναι ο πρώτος Ευρωπαίος ηγέτης που δολοφονείται με «τριτοκοσμική συνταγή». Είχε προηγηθεί ο Πατρίς Λουμούμπα στο Κονγκό με εντολή των Βρυξελλών, είχε ακολουθήσει ο Τόμας Σανκάρα στην Μπουργκίνα Φάσο και τελευταίος ο Αλιέντε στη Χιλή όπου οι δολοφόνοι του δεν αρκέστηκαν στον φόνο του, αλλά εγκαθίδρυσαν μια αιμοσταγή δικτατορία και κατεδάφισαν ό,τι είχε χτίσει η Αριστερά.

Οι χώρες που έχουν μια αριστερή φιλολαϊκή πολιτική δεν είναι πλέον ανεκτές από τον μαφιόζικο καπιταλισμό του νεοφιλελευθερισμού, που λειτουργεί πραξικοπηματικά για τις χώρες που ακολουθούν έναν άλλο δρόμο:  

KOINΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Υπάρχει καλή και κακή εξουσία;

Του ΠΕΡΙΚΛΗ ΚΟΡΟΒΕΣΗ

(...) Στους επαγγελματίες ποδοσφαιριστές το χρώμα της φανέλας δεν έχει πια καμία σημασία. Το χρήμα μετράει. Οποιος δίνει περισσότερα κερδίζει τους καλύτερους.  

Με τους επαγγελματίες πολιτικούς τι γίνεται; 

Ξέρουμε πως υπάρχουν εξαγορές, αποστασίες, μίζες και διαφθορά. Αλλά δεν έχω υπόψη μου κάποιον από τα κόμματα της εξουσίας που απευθύνθηκε σε ένα λαμπρό αστέρι της Αριστεράς και να κάνει μαζί του ένα ποδοσφαιρικό ντιλ. Ισως γιατί δεν χρειάζεται. 

Πολλοί πολιτικοί της Αριστεράς που ανήκουν στο star system, προσχωρούν από μόνοι τους στα κόμματα εξουσίας. Και όντως η ροή των επαγγελματιών της Αριστεράς προς τα δεξιά δεν συγκρίνεται με το αντίστροφο ρεύμα, που είναι πενιχρό έως ανύπαρκτο.  

Θα είχε ενδιαφέρον κάποιος από τους νέους ιστορικούς να καταπιανόταν με αυτό το θέμα και να μας έδινε μια «Εγκυκλοπαίδεια των μεταγραφών των πολιτικών» από την ίδρυση του ελληνικού κράτους.  

Τότε ίσως καταλήγαμε στο συμπέρασμα πως στη χώρα μας δεν υπάρχουν ιδεολογίες, αλλά διάφορες ποικιλίες της δημαγωγίας.

Ομως μέχρι τότε ας θυμηθούμε μερικές εντυπωσιακές περιπτώσεις αλλαγής στρατοπέδου τόσο στα καθ’ ημάς όσο και στο εξωτερικό. Βλέπετε, το σπορ είναι διεθνές.  

Ο Μιχάλης Τατασόπουλος ήταν κορυφαίο στέλεχος του ΚΚΕ, βασικός συντάκτης του «Ριζοσπάστη» και γραμματέας της «Εργατικής Βοήθειας», μιας οργάνωσης αλληλεγγύης που είχε ιδρύσει το ΚΚΕ για τους διωκόμενους αγωνιστές, η οποία έσωσε τις ζωές πολλών κρατουμένων. Το στέλεχος του ΚΚΕ πλήρωσε με φυλακές και εξορίες τη δράση του και έγινε ένα ίνδαλμα. Η δικτατορία του Μεταξά τον βρίσκει εξόριστο στη Γαύδο, όπου και υπογράφει δύο δηλώσεις μετανοίας. Μέχρι εδώ όλα εξηγήσιμα. Αυτό που παραμένει μυστήριο είναι πώς βρέθηκε δεξί χέρι του Μανιαδάκη, του πιο απηνούς διώκτη των κομμουνιστών, με βασανιστήρια, εξορίες, φυλακίσεις.

Μπαίνει στην ηγεσία του ΚΚΕ που έφτιαξε ο Μανιαδάκης. Αυτό το μεταξικό ΚΚΕ ήταν πιο αποτελεσματικό από την Ασφάλεια. Οι εναπομείναντες κομμουνιστές που ήθελαν να έρθουν σε επαφή με το κόμμα τους, την άλλη μέρα βρίσκονταν στα σίδερα. Ο Τατασόπουλος εξαφανίστηκε χωρίς να αφήσει ίχνη. Κατά μια ανεπιβεαίωτη εκδοχή, ακολούθησε τον Μανιαδάκη στην εθελοντική εξορία του στη Λατινική Αμερική και μοιράστηκε μαζί του ένα βαλιτσάκι χρυσές λίρες. Ο Μανιαδάκης επανήλθε στη δημοσιότητα ως βουλευτής της ΕΡΕ του Κ. Καραμανλή και έγινε από τους ιδεολόγους της παράταξης.

Πάμε τώρα να δούμε και τι γίνεται στην Ευρώπη: 

Ενας νεαρός και μαχητικός δικηγόρος, ο Χορστ Μάλερ, αναλαμβάνει να υπερασπιστεί μια δύσκολη υπόθεση, αυτή της RAF (Φράξια Κόκκινος Στρατός). Πείθεται για την ορθότητα των απόψεων και τη δράση της οργάνωσης και γίνεται δραστήριο μέλος, αφού πρώτα εκπαιδεύτηκε στην ένοπλη πάλη και έγινε θιασώτης της τυφλής βίας, δημιουργώντας προβλήματα στους συντρόφους του. Συλλαμβάνεται και καταδικάζεται σε 14 χρόνια φυλακή. Και εκτίει τα δέκα. Με την αποφυλάκισή του άρχισε να περισυλλογίζεται για την επανάσταση. Και κατέληξε πως η μόνη πραγματική επανάσταση είναι αυτή του Χίτλερ. Σήμερα είναι ένας από τους ηγέτες των πιο ακραίων ναζιστών της Γερμανίας.

Στη Γαλλία, τη δεκαετία του είκοσι, ένας νεαρός εργάτης, ο Ζακ Ντοντιό, αναδεικνύεται από μικρή ηλικία (στα 26 του χρόνια βουλευτής) σε μεγάλη ηγετική φυσιογνωμία του ΚΚΓ. Ξεχωριστός ρήτορας, αγωνιστής στους δρόμους και όχι της γραφειοκρατικής καμαρίλας, ένθερμος αντιιμπεριαλιστής και αποφασισμένος αντιφασίστας, γίνεται ιδιαίτερα αγαπητός (μέχρι και αφίσες τον έκαναν). Εκλέγεται πάντα χωρίς πρόβλημα και γίνεται δήμαρχος στο Σεν- Ντενί, σε μια εποχή που το ΚΚΓ δεν τα πήγαινε καλά με τις εκλογές. Και ήταν φαβορί για γραμματέας του κόμματος. Αλλά η Μόσχα δεν τον ήθελε και στη θέση του διόρισε τον Μορίς Τορέζ. Το 1934 τον διαγράφουν από το κόμμα με την κατηγορία της προδοσίας. Συνεχίζει τη δράση του, αλλά με επικίνδυνα ανοίγματα, ασπαζόμενος τη θεωρία «ούτε Αριστερά ούτε Δεξιά», που αυτό στην πράξη σημαίνει πως μπαίνει κανείς στον προθάλαμο του φασισμού. Και έτσι υποστηρίζει την υποψηφιότητα του Μαρσέλ Κασέν για τη Γερουσία, που έγινε μετά πρωθυπουργός στη δωσιλογική κυβέρνηση του Βισί. Στο πλαίσιο της αναζήτησης του καινούργιου και του άφθαρτου από τον παλαιοκομματισμό, συνδέεται με επιφανείς φασίστες της Γαλλίας και από τους σημαντικούς θεωρητικούς του κινήματος, τους Ρομπέρ Μπραζιλάς και Σαρλ Μοράν, και καταλήγουν όλοι τους ένθερμοι υποστηρικτές της κυβέρνησης του Βισί και διαπρεπείς συνεργάτες των ναζί. Ο Ντοντιό το προχώρησε περισσότερο. Φόρεσε γερμανική στολή και πολέμησε στο Ανατολικό Μέτωπο. Και όλα αυτά στο όνομα της Γαλλίας και του έθνους.

Πώς κανείς μπορεί να τα εξηγήσει όλα αυτά, που δεν είναι μεμονωμένα φαινόμενα και ούτε αποτελούν εξαιρέσεις;  

Οσο και να φανεί απλοϊκό, το δικό μου συμπέρασμα είναι: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΙΣΤΟΡΙΑ: Η Ιστορία ως εργαλείο

Photo: Βετεράνος του Κόκκινου Στρατου

Του ΠΕΡΙΚΛΗ ΚΟΡΟΒΕΣΗ

perkor29@gmail.com

Από το 2011 στα γαλλικά λύκεια διδάσκεται στο μάθημα της Ιστορίας: «Οι ολοκληρωτισμοί του 20ού αιώνα». 

 Εκ πρώτης όψεως αυτό το κεφάλαιο της Ιστορίας μοιάζει δημοκρατικό. Είναι όμως έτσι;  

Ο ναζισμός, ο φασισμός και ο κομμουνισμός, όλα είναι στο ίδιο κεφάλαιο. Αποτελούν μια ομοούσια και αδιαίρετη τριάδα. Και ο άριστος ο μαθητής δεν θα καταλάβει ποτέ γιατί η κομμουνιστική ΕΣΣΔ πολέμησε τόσο σκληρά τον ναζισμό. Στο σχολειό, όλοι πρέπει να παίρνουμε ως σωστό αυτό που λένε οι δάσκαλοι. Αν έχεις μια άλλη άποψη, όσο σωστή και να είναι, τότε μένεις στην ίδια τάξη. ‘Η θεωρείσαι ανεπίδεκτος μαθήσεως.

Ο γνωστός ιστορικός Ενζο Τραβέρσο υποστηρίζει πως αυτή η αντίληψη είναι ένα εργαλείο για να «νομιμοποιηθεί η θριαμβεύουσα Δύση». Δηλαδή ο μαφιόζικος αρπαχτικός καπιταλισμός να αποτρέψει ακόμα και την ελάχιστη κοινωνική αλλαγή. Και αυτά στη δημοκρατική Γαλλία που δεν αποκλείεται να μας δώσει μια ακροδεξιά κυβέρνηση με τη Μαρίν Λεπέν. 

Και κάτι προσωπικό. Εγώ υπήρξα άριστος μαθητής. Μου πήρε δεκαετίες να ξεμάθω ό,τι είχα μάθει στο σχολειό. Και ακόμα μένω έκπληκτος με το πόσα στραβά έχω στο μυαλό μου.

Αλλά δεν είναι μόνο το σχολειό. Είναι και οι κυριαρχούσες απόψεις της κοινωνίας. Αν πεις τη δική σου αλήθεια, που είναι διαφορετική από των άλλων, σε τρώει ο λύκος. Κατά κανόνα η άγνοια και η βλακεία είναι τα σίγουρα καταφύγια που έχουν οι άνθρωποι. Είναι πιο εύκολο να πιστέψεις έναν μύθο, από ό,τι να αναλύσεις την πραγματικότητα. Γιατί αυτό είναι επώδυνο. Προτιμούμε να έχουμε ψευδείς βεβαιότητες, γιατί αυτή είναι η άμυνά μας. Και ψηφίζουμε αυτά που ψηφίζουμε.

Ενας από τους μύθους που είχα εγώ στο μυαλό μου, όπως και πολλοί άλλοι, ήταν πως η απόβαση στη Νορμανδία και ο ρόλος των ΗΠΑ ήταν καθοριστικά για τη συντριβή του ναζισμού. Αν δούμε τα ακριβή ιστορικά στοιχεία, έχουμε εκπληκτικά ευρήματα. Να τα δούμε από κοντά. 

Το 1939 ο Χίτλερ κάνει μια χαψιά όλη την Τσεχοσλοβακία. Ο Ρούσβελτ λίγο αργότερα δηλώνει πως η χώρα του θα μείνει ουδέτερη σε αυτόν τον πόλεμο. Εναν χρόνο νωρίτερα ο εθνικός ήρωας των ΗΠΑ, ο Λίντμπεργκ -είχε διασχίσει με το αεροπλάνο του τον Ατλαντικό μόνος και χωρίς στάση- πήρε το υψηλότερο παράσημο από τα χέρια του ίδιου του Γκέρινγκ. Φιλοναζί ο ίδιος υποστηρίζει: «Οι ΗΠΑ πάνω απ’ όλα». Και προτιμούσε μια συμμαχία με την Αγγλία ή τη Γερμανία, ενάντια στην άθεη και βάρβαρη ΕΣΣΔ. Αλλά και ο Τρούμαν δεν πήγαινε πίσω. Την ίδια εποχή δηλώνει: «Αν δούμε πως η Γερμανία κερδίζει θα βοηθήσουμε τους Ρώσους. Αλλά αν η Ρωσία κερδίζει θα βοηθήσουμε τους Γερμανούς. Και αυτό για να σκοτωθούν μεταξύ τους όσο γίνεται περισσότερο».

Το 1941, τα ναζιστικά στρατεύματα πολιορκούσαν για έξι μήνες τη Μόσχα. Οι ΗΠΑ, πάντα ουδέτερες ακόμα και μετά την καταστροφή του στόλου τους στο Περλ Χάρμπορ. Επρεπε η ναζιστική Γερμανία να τους κηρύξει τον πόλεμο, σαν προσφορά στη σύμμαχο Ιαπωνία. Μεταξύ 1939-1941, οι ΗΠΑ δεν έκαναν απολύτως τίποτα. Και έτσι υποχρεώθηκαν να μπουν στον πόλεμο. Οι μεγάλες δυνάμεις ένα πράγμα ξέρουν να κάνουν:  

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Η γέννηση ενός κράτους

Του ΠΕΡΙΚΛΗ ΚΟΡΟΒΕΣΗ

Με τη σφαγή στη Λωρίδα της Γάζας και τον ακήρυχτο πόλεμο στην Ουκρανία, στην ουσία μεταξύ Δύσης-Ρωσίας μαζί με τους στρατιωτικούς συμμάχους (Λευκορωσία, Τατζικιστάν, Κιργιστάν, Αρμενία και Καζακστάν), η κρίση από την περιφέρεια της Ευρώπης περνάει στο κέντρο της. 

Το πανίσχυρο λόμπι των γερακιών του πολέμου στην Ουάσινγκτον, που θέλει τις ΗΠΑ παγκόσμια αυτοκρατορία και τον 21ο αιώνα αμερικανικό, επιθυμεί τον πόλεμο τώρα για να ξοφλάμε μια ώρα γρηγορότερα. Παρά τις τεράστιες στρατιωτικές δαπάνες των ΗΠΑ, εξαπλάσιες από αυτές της Κίνας, δεν είναι σε θέση να ανοίξουν πολλά μέτωπα ταυτόχρονα. Η στρατιωτική δύναμή τους βρίσκεται μειωμένη. Και για να ακριβολογήσουμε: ποτέ δεν ήταν τόσο άσχημα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Γι’ αυτό τα μάζεψαν από το Ιράκ και ετοιμάζονται να εγκαταλείψουν το Αφγανιστάν. 

Η προσοχή είναι στραμμένη στην Κίνα που βρίσκεται κυκλωμένη από εννιά στρατιωτικές βάσεις και δύο στόλους. Τον τρίτο και τον έβδομο. Και αναμένεται περαιτέρω ενίσχυση της στρατιωτικής πολιορκίας.

Σε αυτόν τον ορυμαγδό, πέρασε σχεδόν απαρατήρητη η δημιουργία ενός κράτους μεγαλύτερου σε έκταση από τη Μεγάλη Βρετανία. Πρόκειται για την επανίδρυση του χαλιφάτου του 7ου και 8ου αιώνα που εξαπλώθηκε ραγδαία στο μεγαλύτερο μέρος της νοτιοδυτικής Ασίας, της βόρειας Αφρικής και της Ισπανίας. Το νέο χαλιφάτο προς το παρόν αρκείται στο ένα τρίτο του Ιράκ και τη Βόρεια Συρία. Στη Συρία είναι η πρώτη σε δύναμη ένοπλη αντιπολίτευση, με έναν σύγχρονο, βαριά εξοπλισμένο στρατό. Η δύναμή της υπολογίζεται από τους ειδικούς της Μέσης Ανατολής εκατονταπλάσια της Αλ Κάιντα. 

Πού τα βρήκαν όλα αυτά τα χρήματα και τα όπλα;

Κύριοι χρηματοδότες ήταν η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ. Αργότερα οι μοναρχίες του Κόλπου και η Τουρκία.  

Τα υπερσύγχρονα όπλα τα πήραν από τους Αμερικανούς μέσω του ιρακινού στρατού. Μετά την κατάληψη της Μοσούλης βρήκαν ό,τι ήθελαν από στρατιωτικό υλικό. Οπως βέβαια και πετρελαιοπηγές. Και αυτό σημαίνει πως η νέα χώρα θα είναι πλούσια. 

Το σχέδιο να τριχοτομηθεί το Ιράκ ήταν παλιό. Κούρδοι, σιίτες και σουνίτες. Αλλά τα πράγματα δεν βγαίνουν πάντοτε όπως σχεδιάζονται. Το Ισλαμικό Κράτος, έτσι ονομάζεται το χαλιφάτο, πολύ πιθανό να επεκταθεί από τη Μεσόγειο μέχρι το Ιράν. 

Πώς ήταν δυνατόν σχεδόν με περίπατο οι τζιχαντιστές να πάρουν μια τόσο μεγάλη έκταση;

Η εξήγηση είναι απλή και κλασική: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Η Δύση σε παρακμή;

Του Περικλή Κοροβέση

Ο Επενδυτικός Ομιλος της Κίνας έχει στη διάθεσή του 140 δισ. δολάρια. Διευθύνεται από τον κ. Τζιν Λικούν, ο οποίος έχει μια φιλοσοφική αντίληψη για τη ζωή που θα τη ζήλευε και η Θάτσερ. Υποστηρίζει: «Τα προβλήματα που έχουν συσσωρευτεί στην Ευρώπη οφείλονται στο κοινωνικό κράτος. Οι κοινωνικοί νόμοι που δίνουν δικαιώματα στον πολίτη είναι απαράδεκτοι. Οδηγούν τον εργαζόμενο στην τεμπελιά, στην αδιαφορία και δεν του επιτρέπουν να εργαστεί σκληρά». 

 Η γνώμη αυτού του κυρίου στην ουσία είναι νόμος που ισχύει όχι μονάχα στην Κίνα, αλλά σε όλες τις χώρες που έχει επικρατήσει ο μαφιόζικος-αρπαχτικός καπιταλισμός του νεοφιλελευθερισμού. Σκληρή δουλειά σημαίνει: Δώδεκα ώρες εργασία την ημέρα όλο τον χρόνο. Ούτε Κυριακές ούτε αργίες ούτε διακοπές. Η αμοιβή αυτής της εργασίας είναι μισό ευρώ την ώρα.

Η Κίνα σε αντίθεση με την Ευρώπη ποτέ δεν είχε αποικίες, ακόμα και όταν ήταν αυτοκρατορική. Αλλά πάντοτε ήταν μια παγκόσμια δύναμη. Αντί να κάνει πολέμους όπως οι ΗΠΑ, προτίμησε τις επενδύσεις, δηλαδή έναν οικονομικό πόλεμο, σε όλο τον κόσμο. Αλλά εκεί που κυριάρχησε είναι στην Αφρική. Η αντιπολίτευση σε όλες τις χώρες της Μαύρης Ηπείρου μιλά για ένα νέο αποικισμό. Οι κυβερνήσεις μιλούν για ανάπτυξη. Πριν απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα, ας δούμε τον χάρτη αυτών των επενδύσεων, που γίνονται με έναν πρωτότυπο τρόπο. Γίνονται στη βάση του τροκ (δηλαδή ανταλλαγή σε είδος και όχι συναλλαγή με χρήμα). 

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το Κογκό:

Η χώρα είναι πολιτικά ασταθής, με πέντε εκατομμύρια νεκρούς μεταξύ 1998 και 2012 και δύο εκατομμύρια πρόσφυγες στην ίδια τη χώρα. (Ολες οι εμπλεκόμενες ένοπλες δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένου και του τακτικού στρατού, έχουν διαπράξει φρικτά εγκλήματα όλων των ειδών.) Αλλά ο ορυκτός πλούτος είναι πάντα στη θέση του, παρά τις λεηλασίες. Και σε αυτόν επένδυσε η Κίνα, χωρίς να δώσει ούτε ένα φράγκο. Ετσι η Κίνα σε τριάντα χρόνια θα πάρει: 10 εκατομμύρια τόνους χαλκού, 200.000 τόνους κοβάλτιο και 372 τόνους χρυσού. Να σημειώσουμε πως το Κογκό έχει διαμάντια, ουράνιο, πετρέλαιο και πολλά άλλα. Σε αντάλλαγμα η Κίνα θα κατασκευάσει ένα οδικό δίκτυο 3.600 χιλιομέτρων, 31 νοσοκομεία, 145 κέντρα υγείας, 4 πανεπιστήμια και 50.000 εργατικές κατοικίες.  

Αυτή η συμφωνία αναστάτωσε τη Δύση. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο προσφέρθηκε να μειώσει το χρέος του Κογκό κατά 95% με την προϋπόθεση να σταματήσουν οι κινεζικές επενδύσεις. Αλλά ήταν αργά. Ολη η χώρα τώρα είναι ένα γιαπί και έχει ρυθμό ανάπτυξης 7,1%.

Αντίστοιχες επενδύσεις έχουν γίνει στη Ζάμπια, στη Ζιμπάμπουε, στο Σουδάν και στην Γκαμπόν. 

Παράλληλα αγοράζει εκτάσεις για μελλοντική καλλιέργεια στην Ουγκάντα, στο Καμερούν, στην Αιθιοπία και στη Μαδαγασκάρη, με αντάλλαγμα το κτίσιμο της υποδομής της κάθε χώρας. Σίγουρα είναι ένας νεο-αποικισμός, αλλά με αντάλλαγμα. Ο κλασικός αποικισμός της Ευρώπης ήταν η στρατιωτική κατάκτηση μιας χώρας και τα έπαιρναν όλα χωρίς κανένα αντάλλαγμα. Και όλα αυτά έγιναν μέσα σε μια δεκαετία. Να είναι τυχαίο πως η Κίνα πολιορκείται στρατιωτικά από τις ΗΠΑ, ενώ πρώτα ήταν μέλι-γάλα, την εποχή της ΕΣΣΔ, βάσει της λογικής ότι ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου;

Η παρουσία της Κίνας στην Αφρική εξοβελίζει τη Δύση από τις πρώην αποικίες της. Να σημειώσουμε πως υπάρχουν και οι αναδυόμενες χώρες, οι λεγόμενες BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα και Νοτιο-Αφρικανική Ενωση). Συνολικά οι οικονομίες τους είναι ισχυρότερες από αυτές των Δυτικών. Και όταν υπάρχει ακμάζουσα οικονομία, υπάρχει και ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική. Ηδη από το 1996 έχει δημιουργηθεί ο Οργανισμός Συνεργασίας της Σανγκάης με μέλη τις Κίνα, Ρωσία, Κιργιστάν, Καζακστάν, Ουζμπεκιστάν και Τατζικιστάν. Και πιθανότατα στο άμεσο μέλλον να προστεθούν η Ινδία, το Πακιστάν, η Μογγολία, το Αφγανιστάν και το Ιράν.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - NED*: Η παγκόσμια αόρατη κυβέρνηση

Του Περικλή Κοροβέση

Σε μια πρόσφατη παρουσίαση του τελευταίου βιβλίου μου, κάποιος νεαρός μού έθεσε την εξής ερώτηση: «Εχω την εντύπωση πως όλα τα κόμματα που διεκδικούν κυβερνητική εξουσία, μοιάζουν σαν και εμάς τους επί πτυχίω φοιτητές, που πρέπει να αποδείξουν πως αφομοίωσαν τη διδαχθείσα ύλη. Οι πολιτικοί σε ποιον δίνουν εξετάσεις για να πάρουν το πτυχίο της κυβέρνησης;». 

Ο υποψήφιος πτυχιούχος είχε καταλάβει με μεγάλη ευκρίνεια το νόημα της υπαρκτής πολιτικής. 

Κατά πόσο σήμερα ένα κυρίαρχο κράτος μπορεί να χαράξει μια εθνική πολιτική που να εξυπηρετεί τα συμφέροντα του λαού του; 

Μήπως οι λεγόμενες εθνικές κυβερνήσεις είναι τοποτηρητές, εκλεγμένοι βέβαια, ενός υπερεθνικού κέντρου εξουσίας, μιας παγκόσμιας οικονομικής ελίτ, ένα είδος αντιπροσωπείας, που τα συμφέροντά της ταυτίζονται με αυτά των εργοδοτών;

Η ιστορία ξεκινάει από παλιά. Μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου οι μεγάλοι κερδισμένοι είναι οι ΗΠΑ και η ΕΣΣΔ. Και ενώ ολόκληρη η ανθρωπότητα περίμενε, μετά τη στρατιωτική συντριβή του ναζισμού, μόνιμη και διαρκή ειρήνη, ευημερία των λαών και άνοδο του παγκόσμιου βιοτικού επιπέδου, ο πόλεμος συνεχίστηκε μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων για παγκόσμια κυριαρχία. Και η πείνα έγινε πανδημία. Κάτω από το όνομα του Ψυχρού Πολέμου είχαμε μια σειρά από θερμούς πολέμους στην περιφέρεια και εμφύλιες αιματηρές συγκρούσεις. Η CIA, στο όνομα της υπεράσπισης των αξιών του Ελεύθερου Κόσμου, εγκαθίδρυσε μια σειρά από αιμοσταγείς δικτατορίες οι οποίες προήλθαν από στρατιωτικά πραξικοπήματα, που είχαν στην ηγεσία τους πράκτορες της CIA.

Οι ΗΠΑ, στο όνομα της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας, ξέπλυναν μαζικά τους ναζί. Στη μεγάλη δίκη της Νυρεμβέργης (10/11/45 – 1/10/46), από τα εκατομμύρια μέλη που είχε το κόμμα του Χίτλερ κάθισαν στο εδώλιο του κατηγορουμένου μόνον 84 άτομα. Από αυτούς μόνον οι 12 καταδικάστηκαν σε θάνατο. Οι υπόλοιποι πήραν μικρές ή μεγάλες ποινές, για να αφεθούν ελεύθεροι ύστερα από λίγα χρόνια (δεκαετία του ’50). Τι απέγιναν οι εκατοντάδες χιλιάδες εγκληματίες πολέμου; 

Οσοι γύρισαν ζωντανοί από τα διάφορα μέτωπα, ή πήραν αμερικανικό διαβατήριο και κατέφυγαν στις ΗΠΑ ή αφομοιώθηκαν στον κρατικό μηχανισμό της μεταπολεμικής Γερμανίας. Οι υπόλοιποι με τη βοήθεια του Βατικανού πήραν την άγουσα για τη Λατινική Αμερική. Και για να θυμηθούμε τον Χάουαρντ Ζιν: «Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος δεν ήταν εναντίον του ναζισμού, αλλά για το ξαναμοίρασμα του κόσμου».

Στα μέσα της δεκαετίας του ’70 έγιναν πολλές αποκαλύψεις για τον ρόλο της CIA παγκοσμίως. Αν εφαρμοζόταν το Διεθνές Δίκαιο ή ακόμα και το ίδιο το αμερικανικό δίκαιο, θα είχαμε μπροστά το μεγαλύτερο καρτέλ εγκλήματος όλων των εποχών. Ο David Lowe, εκ των επιτελών της ΝΕD, παραδέχεται πως ό,τι έκανε εν κρυπτώ και παραβύστω η CIA τώρα πρέπει να γίνεται ανοιχτά. Και ο Allen Weinstein, ένας από τους θεωρητικούς και ιδρυτές της NED, έλεγε σε μια συνέντευξη το 1991, στη «Washington Post»: «Πολλά από αυτά που κάνουμε σήμερα, είχαν γίνει ήδη μυστικά από τη CIA, τα τελευταία 25 χρόνια». Αντίστοιχες NED έχουν δημιουργήσει η Αγγλία, η Αυστραλία, η Ε.Ε. και ακόμα υπάρχει μια αραβική, και όλοι αυτοί μαζί, με πρωτοβουλία της NED, ίδρυσαν την Παγκόσμια Κίνηση για τη Δημοκρατία (World Movement for Democracy) που αποτελεί το «Δίκτυο των Δικτύων», όπως υπερηφάνως αποκαλούνται οι ίδιοι. Δηλαδή ένας μη κυβερνητικός ΟΗΕ, όπως μη κυβερνητική οργάνωση είναι η NED, ασχέτως αν χρηματοδοτείται από το Κογκρέσο.

Η NED είναι ένα είδος μπολσεβικισμού του καπιταλισμού: 

Κύριε Πρόεδρε της Δημοκρατίας

Του ΠΕΡΙΚΛΗ ΚΟΡΟΒΕΣΗ

perkor29@gmail.com

Σεβαστέ κ. Παπούλια, παίρνω το θάρρος να σας γράψω αυτή την ανοιχτή επιστολή, με την ελπίδα ότι θα βρείτε τον καιρό να τη διαβάσετε πριν από την εκπνοή αυτού του μηνός.

Μόλις έλαβα μια ειδοποίηση από την εφορία που έλεγε πως πρέπει να πληρώσω έναν έκτακτο φόρο μέχρι τα τέλη Σεπτεμβρίου. Ρώτησα τον λογιστή μου αν πρόκειται για φάρσα ή για έργο κάποιου χάκερ και μου είπε πως είναι ένα αυθεντικό έργο του ελληνικού κράτους. Τον ρώτησα γιατί τότε κάνουμε επιμελώς δήλωση στην εφορία κάθε χρόνο. Και μου απάντησε: Αφού τα ξέρεις, τι τα ψάχνεις. Και περίμενε και άλλο φόρο με τη ΔΕΗ.

Και το ερώτημά μου, κ. Πρόεδρε, είναι πολύ απλό. Από πότε το κράτος απέκτησε το δικαίωμα να βάζει φόρους όποτε του καπνίσει; Την εποχή που η ανθρωπότητα έδινε το ένα δέκατο των εισοδημάτων της στους θεούς, στους άρχοντες ή στο κράτος και αποδεκάτιζε τους ανθρώπους βέβαια, πρέπει να το δούμε σήμερα σαν ένα θετικό μέτρο. Ηξερες τι θα πληρώσεις. Αυτός ο φόρος καταργήθηκε ως απάνθρωπος. Και ήρθαν πιο ανθρώπινα μέτρα φορολόγησης. Την εποχή που ακόμα οι εκδότες πλήρωναν, για ένα μου βιβλίο πλήρωσα τα μισά σε φόρους και ΦΠΑ. Αρα μιλάμε για πεντηκοστή.

Η Ελλάδα με το μέρος του "Χασάπη"...

Του ΠΕΡΙΚΛΗ ΚΟΡΟΒΕΣΗ

perkor29@gmail.com

Στις αρχές του χρόνου, έκανε την εμφάνισή του ένα επικίνδυνο ηλεκτρονικό «σκουλήκι», το STUXNET. Ηταν τόσο προχωρημένη η τεχνολογία του που οι εμπειρογνώμονες απέκλεισαν την εκδοχή του μεμονωμένου χάκερ και έψαχναν να βρουν ποιοι διαθέτουν αυτήν την υψηλή τεχνογνωσία και σε τι τους χρησίμευε. Γιατί σίγουρα δεν ήταν παιχνίδι. Σε κάτι αποσκοπούσε. Η απάντηση ήρθε λίγο αργότερα από την εφημερίδα «New York Times». Αυτό το καταστροφικό λογισμικό είχε κατασκευαστεί στο Ισραήλ, για να σαμποτάρει τους φυγοκεντρητές του Ιράν. Πιστεύεται ότι ένα πέμπτο καταστράφηκε. Δηλαδή ήταν μια πολεμική πράξη, σε ξένο έδαφος, που πέρασε σχεδόν απαρατήρητη.

Εκεί που μας χρωστάγανε... (μας πήραν και το βόδι)

Του ΠΕΡΙΚΛΗ ΚΟΡΟΒΕΣΗ

perkor29@gmail.com

Οταν κάποιος έμπορος χρωστάει χρήματα, το πρώτο πράγμα που κάνει είναι να ψάξει ποιοι του χρωστάνε.

Είναι μια απλή λογική που τη διαθέτουν ακόμα και οι ψιλικατζήδες. Αλλά για το ελληνικό κράτος, αυτό είναι η Θεωρία της Σχετικότητας του Αϊνστάιν. Οταν τον ρώτησαν πόσοι άνθρωποι καταλαβαίνουν τη θεωρία του σε όλο τον κόσμο, αυτός απάντησε: «Καμιά δεκαριά». Και φυσικά δεν ζητάμε από την κυβέρνηση Παπανδρέου να μας εκλαϊκεύσει τις θεωρίες του Αϊνστάιν, αλλά αναρωτιόμαστε γιατί δεν χρησιμοποιεί τη λογική του μπακάλη της γειτονιάς.

Εχουν ψάξει ποιοι μας χρωστάνε; Αν και είναι γνωστό, να κάνουμε μια μικρή υπενθύμιση με τη μορφή του ερωτήματος. 

Οι Γερμανοί-ναζί κατακτητές, δεν δανείστηκαν διά της βίας από την Τράπεζα της Ελλάδας 10.532.120 χρυσές λίρες; Δεν έκαψαν ολοσχερώς 1.600 χωριά και κωμοπόλεις; Δεν αφάνισαν 520.000 Ελληνες, περίπου το 7,2% του πληθυσμού, ποσοστό πολύ ανώτερο από εκείνο των ΗΠΑ που ήταν 0,4% του πληθυσμού της; Δεν κατέστρεψαν ολοσχερώς όλη την υποδομή της χώρας με την απόσυρσή τους; Οι ναζί υπολόγιζαν πως η ζωή ενός Γερμανού στρατιώτη αξίζει όσο και η ζωή πενήντα Ελλήνων. Και τόσους σκότωναν για αντίποινα, άσχετα αν αυτοί ήταν άμαχοι.

Η Διασυμμαχική Επιτροπή των 19 χωρών που συνήλθε στο Παρίσι, το 1949, αποφάσισε να αποζημιωθούν πλήρως όλες οι χώρες που κατακτήθηκαν από τον Αξονα Γερμανία, Αυστρία, Ουγγαρία, Ρουμανία, Βουλγαρία και Ιταλία. Αυτό ήταν μια πράξη δικαίου, γιατί τα εγκλήματα πολέμου δεν παραγράφονται. Σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, η Γερμανία έπρεπε να πληρώσει για όλα τα εγκλήματα πολέμου που διέπραξε και για όλες τις υλικές καταστροφές. Η Ιταλία και η Βουλγαρία εξόφλησαν τις οφειλές τους προς την Ελλάδα. Η Γερμανία δεν έδωσε ούτε δραχμή. Αντίθετα, αποζημίωσε όλους τους Εβραίους θύματα της ναζιστικής βαρβαρότητας, με το ποσό των 100 δισ. δολαρίων.

Οι ελληνικές κυβερνήσεις μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ουδέποτε ζήτησαν από τη Γερμανία αποζημίωση. Αυτό πέρασε στην ιδιωτική πρωτοβουλία, και κάποιες προσωπικότητες, πρωτοσταντούτος του Μανώλη Γλέζου, παλεύουν γι' αυτόν το σκοπό εδώ και χρόνια. Το παράξενο σε αυτή την υπόθεση είναι πως στην ίδια τη Γερμανία έχουν δημιουργηθεί κινήσεις για την αποζημίωση της Ελλάδας. Στη χώρα μας δεν έχουν γίνει και πολλά πράγματα για ένα αίτημα που το υποστηρίζουν όλοι οι ευρωπαϊκοί λαοί και έχει την αποδοχή όλης της υφηλίου.

Ιδού λοιπόν πεδίον δόξης λαμπρόν για τον κ. Ευ. Βενιζέλο. Να θέσει το θέμα ορθά-κοφτά και να μαζέψει τα χρήματα που μας χρωστάνε.

Οπως η Ελλάδα αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο επίκεντρο του παγκόσμιου ενδιαφέροντος, για το φόβο του ντόμινο, το θέμα θα πάρει τεράστιες διαστάσεις και οι πιέσεις που θα ασκηθούν στη Γερμανία θα είναι ασφυκτικές. Θα τολμήσει να πράξει κάτι τέτοιο ο κ. αντιπρόεδρος της κυβέρνησης με τη βαρύτητα που διαθέτει και με τις τόσες διεθνείς γνωριμίες που θα αποκτήσει; Νομίζω πως εδώ η απάντηση είναι εύκολη. Θα πράξει ό,τι έπραξαν και οι προηγούμενοι. Θα επιδείξει την ίδια γερμανοφιλία, όπως οι παλαιότεροι συνεργάτες των Γερμανών, και έτσι η παράδοση θα συνεχιστεί.

ΥΓ.: Ολα τα στοιχεία αυτού του σημειώματος προέρχονται από τη μελέτη των καθηγητών Μιχάλη Γκιόκα και Αναστάσιου Παπαθανάση που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Πολίτες» (Ιανουάριος 2011). Η διεύθυνση του περιοδικού παίρνει αποστάσεις από αυτά τα στοιχεία, χωρίς όμως να δίνει τα δικά της. Αλλά επειδή βρήκα τη μελέτη του έγκυρη μεταφέρω αυτά τα στοιχεία όπως τα υποστήριξαν. Σε περίπτωση λάθους, θα επανέλθουμε.