ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ: Η καλύτερη πρωτοχρονιά μου ever

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΞΕΝΑΚΗ

Πρέπει να 'χαμε δραχμές. Πάνε 20 χρόνια και βάλε. Τη θυμάμαι όμως σαν να 'ναι χθες.  

 

Ήταν παραμονή πρωτοχρονιάς. Λίγο πριν από την αλλαγή του χρόνου. Ντυμένος στην πένα, κατέβαινα βιαστικά τη Βάρης-Κορωπίου, ανυπόμονος για το ρεβεγιόν, αλλά κι αγχωμένος. Από τις μέρες που το ρολόι τρέχει πιο γρήγορα απ' το κανονικό. Πλησίαζα στη συμβολή με την παραλιακή. Ο δρόμος άδειος. Ο κόσμος είχε κατασταλάξει, όπως θα έλεγε κι η θεία μου, αν ήταν εδώ. 

 

Τον είδα με την άκρη του ματιού μου και με τη μία τον απέφυγα. Αυτό που στρουθοκαμηλίζεις και νομίζεις ότι θα φύγει ο άλλος. Ευχόμουν το φανάρι να ανάψει γρήγορα πράσινο. 

 

Ο τύπος ήταν στο πεζοδρόμιο και ζητούσε υπομονετικά βοήθεια. Ήρεμα και καρτερικά. Καθώς πρέπει, ευγενικός, η επιτομή της αξιοπρέπειας. Με το που άναψε το φανάρι την έκανα βιαστικά για να τον αποφύγω. Χαρούμενος που δεν πρόλαβαν να ανταμώσουν οι ματιές μας.  

 

Η όλη φάση μου ήταν πολύ άβολη. 

 

 Άρχισα να βλέπω τα χαρακτηριστικά του προσώπου του, αυτήν τη φορά πιο ξεκάθαρα. Τον όμορφο χαρακτήρα του πιο έντονα. Μέχρι που δεν μπορούσα να το αντέξω άλλο. Λες κι είχα φτάσει στην άκρη του σκοινιού κι αυτό είχε τεντώσει. Και δεν με άφηνε να πάω παραπέρα. Σαν να με τράβαγε πίσω.  

 

Στο πρώτο φανάρι έκανα αναστροφή, κι ας απαγορευόταν. Ήμουν ήδη εκτός χρόνου, αλλά δεν μ' ένοιαζε πια. Το μόνο που μ' ένοιαζε ήταν να μην είχε φύγει από το πόστο του. Γκάζωνα ολοένα περισσότερο για να τον προλάβω. Ήμουν πια ένα φανάρι μακριά του. 

 

Με ανακούφιση άρχισα να ξαναδιακρίνω τη σιλουέτα του. Χαμογελαστός, ευγενικός, υπομονετικός. Στο ίδιο ακριβώς σημείο. Δεν είχε άλλα αμάξια, άρα κι ελπίδα για χαρτζιλίκι. 

 

Η ώρα πλησίαζε ακριβώς κι ο τύπος σίγουρα θα έκανε πρωτοχρονιά στον δρόμο. 

 

Πέρασα φουριόζος από δίπλα του, από την άλλη κατεύθυνση, αναζητώντας την πρώτη αναστροφή. Ίσως θα έκανα κι εγώ πρωτοχρονιά στον δρόμο. Δεν μ' ένοιαζε πια. Φτάνω πλάι του. Με πλησιάζει αδιάφορα, πάντα ευγενικά, χωρίς ελπίδα, χωρίς καμία προσδοκία. Με αναγνωρίζει. Απορία το συναίσθημα. Γιατί πάλι εδώ; Αφού δεν (με) γουστάρεις. 

 

Του χαμογελάω. Όχι πολύ. Αν ήταν εξετάσεις, ίσα που θα περνούσα. Βάζω το χέρι στην κωλότσεπη. Πιάνω το πρώτο χαρτονόμισμα. Πεντοχίλιαρο (δρχ) ήταν. Του το δίνω. Του χαμογελάω.  

 

Ξαφνιάζεται. Μια βλέπει εμένα, μια το κολλαριστό πεντοχίλιαρο. Το φανάρι ανάβει πράσινο. Μένουμε να κοιταζόμαστε για λίγο. Καπάκι δίνω μια δυνατή γκαζιά και φεύγω.  

 

Συνεχίζω να τον καρφώνω μέσα από το καθρεφτάκι. Το ίδιο κι αυτός. Πετάω από χαρά. Το ίδιο και το αμάξι μου. 

 

Τελικά την πρόλαβα στο παραπέντε τη νέα χρονιά. Τα φιλαράκια αναρωτήθηκαν γιατί άργησα. Δεν τους την είπα ποτέ την ιστορία. Την κράτησα για μένα. 

 

Σαν κάτι...

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ: Γράμμα σε μένα

ΤΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΞΕΝΑΚΗ

 Σου γράφω με αφορμή το ξεκίνημα της νέας χρονιάς.  

 

Φέτος, θα είμαι πιο κοντά σου. Θα σε προσέχω πιο πολύ. Θα σε αγαπάω πιο πολύ. Μαζί θα περπατάμε ή θα τρέχουμε τα πρωινά ή τα βράδια ή όποτε εσύ γουστάρεις. Ζωή είναι η κίνηση. Θα την κάνουμε, είτε έχουμε παρέα είτε δεν έχουμε. Μου αρέσει κι όταν δεν έχουμε παρέα. Με κάνει να νιώθω πιο κοντά σου.  

 

Φέτος θέλω να περνάμε πιο πολύ χρόνο οι δυο μας. Να σκεφτόμαστε, να συζητάμε ή απλώς να κωλοβαράμε. Να ανοίγουμε λιγότερο την τηλεόραση και τo FB. Θα προσέχουμε πιο πολύ τι τρώμε. Θα τρώμε πιο υγιεινά, πιο σωστά, πιο συνετά. Αλλά θα τις κάνουμε και τις γουρουνιές μας. Δεν θέλω να γίνουμε σπασικλάκια.  

 

Θα γράφουμε τις σκέψεις μας, τα συναισθήματα, τους στόχους μας, τα προβλήματά μας. Το χαρτί είναι το πλάνο μας, η ζωή μας, το σχέδιό μας. Θα σε πάω στο πιο όμορφο βιβλιοπωλείο να σου πάρω το ωραιότερο τετράδιο. Λεύκωμα το λέγαμε μικροί.

 

Φέτος θα εστιάζω στις νίκες σου, στα καλά, σου, στις επιτυχίες σου, στα ταλέντα σου και, αδερφάκι μου, έχεις μπόλικα. Θα σου χαμογελάω όταν σε αντικρίζω στον καθρέφτη. Δεν θα κολλάω στις ατέλειες και τα παχάκια σου. Αρκετά χρόνια το έκανα. 

 

Θα διαβάζουμε όμορφα βιβλία, αυτοβιογραφίες, θα παρακολουθούμε ομιλίες και σεμινάρια. Θα βλέπουμε ντοκιμαντέρ, θα σε πηγαίνω σινεμά, θέατρο. Δεν θα περνάει μέρα που να μη γινόμαστε καλύτεροι. Θα κάνουμε παρέα με αξιόλογους ανθρώπους, με ανοιχτά μυαλά, που την ψάχνουν, που θέλουν να πάνε τη ζωή τους μπροστά, που θέλουν να βοηθήσουν τους γύρω τους, τον κόσμο ολόκληρο. Τέτοιους θέλουμε στη ζωή μας. 

 

 Θα σε στηρίζω να λες τα ΟΧΙ και τα ΝΑΙ σου. Θα το κάνω ακόμα κι όταν η φωνή σου τρέμει, κι όταν δεν σε βαστάνε τα πόδια σου. Θα σου κρατάω το χέρι σφιχτά, όταν φοβάσαι. Θα σε αγαπάω όταν φοβάσαι. Ίσως, τότε, ακόμα περισσότερο. 

 

Θα βιαζόμαστε λιγότερο. Θα παίρνουμε τον χρόνο μας. Θα βουτάμε τη γλώσσα στο μυαλό όταν πρόκειται για τα σημαντικά. Θα τιμάω κάθε σου επιλογή, ακόμα και την πιο ασήμαντη. Καμιά δεν είναι ασήμαντη.  

 

Θα ξοδεύουμε πιο συνετά τα λεφτά μας. Πρώτα θα επενδύουμε και μετά θα καταναλώνουμε. Θα βάζουμε κάτι στην άκρη κάθε μήνα, ακόμα κι αν είναι 50 ευρώ, ακόμα κι αν είναι 10. Θα αδειάσουμε τις ντουλάπες και θα ελαφρύνουμε τις κάρτες. 

 

Θα ταξιδεύουμε περισσότερο. Ακόμα κι αν δεν έχουμε λεφτά. Κάθε μέρα είναι ταξίδι. Το ταξίδι είναι μέσα μας.  

 

Θα τα δίνουμε όλα σε ό,τι κι αν κάνουμε. Θα σου ψήνω τον καφέ σαν να ήσουν η Βασίλισσα της Αγγλίας.  

Είσαι πολύ σημαντικός για μένα. Δεν θα σε κρίνω από το αποτέλεσμα. Μόνο από την προσπάθεια. Για την ακρίβεια, δεν θα σε κρίνω. Μόνο θα σε αγαπάω. Σ' το υποσχέθηκα. Φέτος θα σε αγαπάω. Και θα σε αποδέχομαι. Και θα σε στηρίζω. Σαν τη μάνα το παιδί. 

 

Φέτος, θα είμαι το φιλαράκι που πάντα ήθελες. 

 

Κάτι τελευταίο: