ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ: Το θαύμα πίσω από την Apple

Του ΚΩΣΤΑ ΚΑΛΛΙΤΣΗ


Γεννήθηκε σε ένα γκαράζ στο Cupertino της Καλιφόρνιας το 1976. 


Το 1980 μπήκε στο χρηματιστήριο πετυχαίνοντας τη μεγαλύτερη άντληση κεφαλαίων μετά εκείνην της Ford, το 1956.  


Το 1997 φτάνει στο χείλος της χρεοκοπίας, αλλά εξαγοράζει τη NeXT Software του Steve Jobs, ο οποίος επιστρέφει στην Apple και αναλαμβάνει τα ηνία έως το 2009 (άρχισε η μάχη του με τον καρκίνο, από τον οποίο ηττήθηκε το 2011, στα 56 του).  


Κορυφαίο προϊόν (ακόμη σήμερα συνεισφέρει τα 2/3 των εσόδων της) το iPhone (2007) που πυροδότησε την επανάσταση των «έξυπνων» κινητών. Χάρη σε αυτό, στο iPod, και λιγότερο στα iTunes και App Store, η Apple  απέκτησε κεφαλαιοποίηση-ρεκόρ: 1 τρισ. δολάρια!  


Θαύμα ή, απλώς, φούσκα;


Η αύξηση 2.000% μιας ήδη υψηλής κεφαλαιοποίησης τα τελευταία 10 χρόνια είναι εκπληκτική.  


Βεβαίως, βοήθησε σε αυτό η «λογιστική», εσχάτως και ο πρόεδρος Τραμπ: Από το 2013 η Apple «τρέχει» ένα πρόγραμμα-μαμούθ, 100 δισ. δολ. για επαναγορά μετοχών, χαρίζει 100 δισ. στους μετόχους της. Στην τελική κούρσα της μετοχής προς τα 207,39 δολάρια, το περασμένο τρίμηνο, πρόσφερε 20 δισ. με αυτήν τη μέθοδο. Επίσης, μετά τα μέτρα Τραμπ για τη φορολογική ελάφρυνση του πλούτου, σχεδιάζει να επαναπατρίσει και να μοιράσει επιπλέον 100 δισ. κέρδη προηγουμένων ετών. Τέλος, δύσκολα θα βρεθεί κάποιο τέχνασμα φοροαποφυγής που να μην το έχει δοκιμάσει (φοροαποφυγή 2,5 δισ. στην Καλιφόρνια, στην Ε.Ε. πληρώνει πρόστιμο 13 δισ. για τέτοιο αδίκημα κ.λπ.).


Ωστόσο, αυτά τα κάνουν πολλοί. Αυτό που ξεχώρισε την Apple, αυτό που πέτυχε ο Steve Jobs, είναι ανατρεπτικά καινοτόμο: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Από το ΤΤΙΡ στη διαπραγμάτευση για TiSA: Από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη, και όποιος αντέξει!

Του Κρεσέντσιο Σαντζίλιο

1. Ακόμη δεν έχουμε ξεμπερδέψει με το ΤΤΙΡ (Transatlantic Trade and Investments Partnership) και εμφανίζεται στο προσκήνιο η TiSA, μια άλλη μυστική διαπραγμάτευση πάλι αμερικάνικης έμπνευσης που αποκάλυψε πρόσφατα το WikiLeaks.  

Και τί είναι αυτή η TiSA; 

Απλά άλλη μια σύμβαση που θα μπορεί όμως να επηρεάσει δισεκατομμύρια ανθρώπων στον κόσμο, μιας και προβλέπει την απόλυτη ιδιωτικοποίηση όλων των κυριοτέρων υπηρεσιών. Σε γενικές γραμμές όπως με το ΤΤΙΡ οι μεγάλες εταιρείες και οι πολυεθνικές θα μπορούν να έχουν το πάνω χέρι στον τεράστιο τομέα του διεθνούς εμπορίου, έτσι τώρα με το TiSA πάλι οι μεγάλες εταιρείες και οι πολυεθνικές θα μπορούν να έχουν βαρύνοντα και οριστικό λόγο στον εξίσου τεράστιο τομέα των υπηρεσιών.

Ως τώρα η οικονομική πειθαρχία πραγματοποιούταν με το GATS(General Agreement on Trade in Services), Γενική Συμφωνία για το Εμπόριο, μέρος των συμφωνιών στα πλαίσια του ΠΟΕ (Παγκοσμίου Οργανισμού Εμπορίου), WTO(World Trade Organisation). Επειδή εκδηλώθηκαν ωστόσο έντονες αντιρρήσεις των αναπτυσσομένων χωρών στην επιδίωξη των πλουσιοτέρων για περισσότερο φιλελευθερισμό μέσα στις διαδικασίες του ΠΟΕ και για να παρακαμφθούν αυτές οι ενοχλητικές αντιρρήσεις, ΗΠΑ (πάντα αυτές!) και τα πρόθυμα κολλητήρια μελέτησαν την εξέλιξη μιας νέας σύμβασης που εμφανώς υπονομεύει και ακυρώνει την δημοκρατική διαπραγμάτευση εντός ΠΟΕ με προοπτική την κατάργηση των κανονισμών που ιδίως αφορούν τις υπηρεσίες και παράλληλα την ελεύθερη έλευση των μεγάλων εταιρειών και πολυεθνικών χωρίς πια εμπόδια που απειλούν την κερδοφορία τους.

Η καινούρια σχέση λοιπόν ονομάστηκε TiSA(Trade in services agreement). Πάντα και παντού υπάρχει ένα απατηλό “trade” σε αυτές τις προτεινόμενες μεγάλες «λύσεις»! Η μυστικότητα (μάλλον: μυστικοπάθεια) που περιβάλλει τις συνομιλίες είναι τόσο αυστηρή που φτάνει σε σημείο να ορίζεται πως το περιεχόμενο της σύμβασης θα μπορεί να αποκαλυφθεί μόνο μετά από πέντε χρόνια που αυτή θα έχει μπει σε εφαρμογή και, εάν δεν εφαρμοστεί, πάλι πέντε χρόνια μετά το κλείσιμο των διαπραγματεύσεων. Αυτό σημαίνει μόνο ένα πράγμα, πολύ βαρύ και επικίνδυνο: το περιεχόμενο της σύμβασης πρέπει να είναι τόσο τραγικά ανατρεπτικό και εξωφρενικά διαλυτικό για ό, τι υπάρχει σήμερα στον κόσμο της εργασίας, που θα επιτρέπεται να το γνωρίσουν όλοι μόνο μετά που θα έχει περάσει αρκετός χρόνος ώστε οι «αλλαγές» να έχουν «συνηθιστεί» και «χωνευτεί»! Η δημοκρατία στα Τάρταρα. Έτσι πρόκειται για μια σύμβαση που, όπως φαίνεται από τις πρώτες διαρρεύσεις, θα φέρει τα πάνω-κάτω σε όλες τις υπηρεσίες τουλάχιστον στο 80% του κόσμου και θα καταστήσει τα κράτη σκέτους παλιάτσους μπροστά στις πολυεθνικές.

Οπότε εύλογα διερωτάται κανείς: πώς είναι δυνατόν αυτά τα ίδια κράτη να αυτοευνουχίζονται τόσο απροκάλυπτα και πώς αυτή η Ευρωπαϊκή Ένωση τόσο αυτοαπαξιώνεται και αυτοεξοντώνεται υπέρ των ΗΠΑ, Καναδά και Ιαπωνίας, οι τρεις χώρες που τελικά θα είναι και οι νικήτριες των πάντων. Το άκρον άωτο του άγριου φιλελευθερισμού και της αποπνιχτικής παγκοσμιοποίησης!

Η TiSA αφορά επομένως τις υπηρεσίες, δηλαδή την ίδια την καρδιά της παγκόσμιας οικονομίας των ανεπτυγμένων και μη χωρών, ένας τομέας που είναι ο μεγαλύτερος στον κόσμο από άποψη θέσεων εργασίας. Μόνο στις ΗΠΑ αντιπροσωπεύει το 75 % της οικονομίας της και παράγει το 80% των θέσεων εργασίας του ιδιωτικού τομέα, ενώ η ΕΕ είναι η μεγαλύτερη «παραγωγός» υπηρεσιών στον πλανήτη, εξ ου και η άκρατη βουλιμία των αμερικανικών πολυεθνικών να βάλουν εκεί τα χέρια τους.

2. Στα πλαίσια της TiSA, το πιο επιθετικό λόμπι για την πραγματοποίηση της σύμβασης είναι η Coalition of Sevices Industries η ατζέντα της οποίας περιέχει την υποχρεωτική ιδιωτικοποίηση όλων των υπηρεσιών, και ειδικά εκείνων του Δημοσίου. Μέσα σε αυτή τη προοπτική τα κράτη και οι κυβερνήσεις θεωρούνται απλά τα μεγάλα εμπόδια στην μεγάλη business! Γράφει η Coalition: «Πρέπει να βοηθήσουμε τις εταιρείες να ανταγωνίζονται με τον σωστό τρόπο και έχοντας σαν δεδομένο συντελεστές που βασίζονται στην αγορά και όχι στις κυβερνήσεις». Επομένως: υπερ-φιλελευθεροποίηση, πλήρης ιδιωτικοποίηση και άγριος, κανιβαλικός ανταγωνισμός για την ανεξάντλητη κερδοφορία.

Η WikiLeaks του Julian Assange διέρρευσε ένα κείμενο που περιέχει το άρθρο 11 της TiSA σχετικά με τις τραπεζικές υπηρεσίες, τα χρηματοπιστωτικά προϊόντα και τις ασφάλειες. Το κείμενο γράφτηκε στις 14.4.2016 στην χρονικά τελευταία συνάντηση (η προσεχής θα γίνει στις 23/27.6.2016). Φαίνεται τελείως παράξενο και παράλογο πώς συμβαίνει και, με την γιγαντιαία κρίση που παρέσυρε όλη τη παγκόσμια οικονομία, κατέστρεψε επιχειρήσεις, ακύρωσε εκατομμύρια θέσεις εργασίας και διέλυσε ανθρώπινες ζωές, να υπάρχουν εκείνοι που συνεχίζουν ακόμη να θέλουν να αλλάξουν όλους τους οικονομικούς κανόνες εξοντώνοντας ό, τι έμεινε όρθιο και βιώσιμο. Βέβαια, οι αετονύχιδες των πολυεθνικών δεν γνωρίζουν κρίση ή μάλλον η κρίση είναι η καλύτερη ευκαιρία για να κατακτήσουν εκείνο που έμεινε ακόμη σαν προστασία του ανθρώπου και να το θυσιάσουν στον βωμό του θεού Πλούτου. Και η TiSA είναι η μεγάλη ευκαιρία: είναι η επαναφορά όσων σχεδίων «χοντρού» κέρδους δεν μπόρεσαν να πραγματοποιηθούν στο παρελθόν.

3. Ας πούμε πως η TiSA είναι η κληρονομιά του Doha Round, ως γνωστόν μια σειρά διαπραγματεύσεων που έγιναν στην Ντόχα του Κατάρ από το 2001 και μετά, στα πλαίσια του WTO (World Trade Organisation), Παγκόσμια Οργάνωση Εμπορίου, με σκοπό την παγκοσμιοποίηση και φιλελευθεροποίηση της παγκόσμιας οικονομίας. Το Doha Round απέτυχε λόγω των μεγάλων αντιδράσεων στο κόσμο, και τελικά «έκλεισε» το 2011. Ωστόσο οι ΗΠΑ και οι χώρες που πρωτοστατούν στην παγκοσμιοποίηση δεν θα μπορούσαν να παραιτηθούν τόσο εύκολα από την μεγαλεπήβολη ιδέα του θριάμβου των πολυεθνικών μέσω των οποίων αυτές ζουν, απομυζούν και επιβάλλονται σε όλα τα πλάτη και μήκη του κόσμου! Αυτό όχι μόνο δεν είναι pax americana, αλλά είναι αέναο bellum americanum. Οπότε από τις στάχτες του Doha Round ξεπετάχτηκε, ως εκ θαύματος, νέος φοίνικας, η TiSA, με μια βασική διαφορά όμως: όσο το πρώτο ήταν ανοιχτό στη πληροφορία και όλοι ήξεραν τι συζητούσαν, τόσο η δεύτερη είναι κλειστή και κανείς δεν ξέρει τι «μαγειρεύουν», εκτός από μερικά «νέα» που «διαρρέουν» κάθε τόσο, κανείς δεν ξέρει πόσο στ’ αλήθεια «κλεμμένα» ή επίτηδες «αφημένα» για να δημιουργήσουν σύγχυση.

4. Ο πυρήνας της TiSA βρίσκεται στα χρηματοπιστωτικά δεδομένα. Εκείνοι οι ίδιοι που απέτυχαν στο WTO με το χρηματοπιστωτικό μοντέλο της deregulation, το οποίο ελέγχεται και για την παγκόσμια οικονομική κρίση, τώρα επιστρέφουν με την TiSA με την οποία, αν υπογραφεί, «οι κυβερνήσεις θα δεσμευτούν στην ολική απορρύθμιση των δημοσίων οικονομιών, θα απολέσουν το δικαίωμα να διατηρούν στο έδαφός τους τα χρηματοπιστωτικά δεδομένα τους, θα πρέπει να εγκρίνουν οικονομικά προϊόντα δυνητικά τοξικά και θα υπόκεινται σε δικαστικές επιθέσεις εάν τολμήσουν να λάβουν προφυλακτικά μέτρα προς αποφυγή άλλης κρίσης», λέει η Jane Kelsey, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Auckland της Νέας Ζηλανδίας.

Στις σημερινές συνομιλίες της TiSA η κάθε χώρα προσπαθεί να κερδίσει κάτι μέσα στα πάντα που πρέπει να δώσει. Οι ΗΠΑ πάντως είναι απόλυτες: «όλες οι χώρες που μπαίνουν στην συμφωνία θα επιτρέψουν στον προμηθευτή της χρηματοπιστωτικής υπηρεσίας να μεταφέρει τα δεδομένα τους μέσα ή έξω από τα εδάφη τους και σε οποιαδήποτε μορφή ο ίδιος θέλει»: δηλαδή, τα κράτη (θα) είναι σαν να μην υπάρχουν και οι πολυεθνικές θα κόβουν και θα ράβουν όπως και ό, τι θέλουν!

Για την Ευρώπη, την ΕΕ πρόκειται, με λίγα λόγια, για μια εκχώρηση άνευ όρων της κυριαρχίας της πάνω στα δικά της χρηματοπιστωτικά και οικονομικά δεδομένα με σκοπό απλά το business των πολυεθνικών, ως επί το πλείστον φυσικά αμερικάνικες και ιαπωνικές!

5. Το ερώτημα είναι όμως: η TiSA επιδιώκει να «κατακτήσει» όλες ανεξαιρέτως της υπηρεσίες, και όχι μόνο τις οικονομικές; 

Απ’ ό, τι φαίνεται, ναι! Όλες, και ειδικά τις υπηρεσίες που συνδέονται με την υγεία και την παιδεία!

Πράγματι μέσα στη προοπτική κλεισίματος ή ιδιωτικοποίησης οποιωνδήποτε υπηρεσιών παρεχομένων από τη Δημόσιο, κεντρική θέση έχουν οι μεταφορές, η παιδεία και η υγεία. Όπως όλοι αντιλαμβανόμαστε, πρόκειται για τεράστια συμφέροντα τα οποία οι πολυεθνικές θέλουν να αφαιρέσουν από τα κράτη και να τα διαχειριστούν βάσει των νόμων της αγοράς που οι ίδιες έχουν κατάλληλα διαμορφώσει Και οι ορέξεις των πολυεθνικών και των λόμπι είναι τερατώδεις. Για να δώσουμε μια ιδέα αυτών των ορέξεων και των γιγαντιαίων μέσων που διαθέτουν οι εταιρείες μέλη της Coalition of Services Industries, παραθέτουμε τα ονόματά τους, μη λησμονώντας ότι εκτός από αυτές υπάρχουν πολλές άλλες μικρότερες και με λιγότερο γνωστά ονόματα: BASF, Glaxo Smith Kline, Monsanto, Chevron, Lilly, J. P. Morgan, Shell, Microsoft, Goldman Sachs, Maersk, Tesco, Unilever, Ford, Walt Disney, Visa International, Citigroup, Mercedes, GDFSuez, Walmart, Santander, Philip Morris, IBM, BNPParibas, Fedex, Google, eBay Inc., Mastercard, 20th Century Fox, HP.

Στην ουσία, ένας καθεαυτού τεράστιος εγκληματικά μαφιόζικος συνασπισμός με έναν μόνο σκοπό: την κατάληψη της οικονομικής εξουσίας ολόκληρου του πλανήτη, όπερ σημαίνει και κατάληψη/κατάλυση της πολιτικής εξουσίας με την αντίστοιχη δυνατότητα να ορίζουν τις τύχες όλου του κόσμου, όσο παράλογο κι αν φαντάζει αυτό! Διερωτόμαστε έως πού θα φτάσουν οι απαιτήσεις της Coalition. Διόλου απίθανο κάποια στιγμή να συμπεριλάβουν και τον στρατιωτικό τομέα αφού αυτός πολύ συχνά προσφεύγει κιόλας τώρα σε ιδιώτες.

6. Όπως είναι γνωστό, η πιστωτικο-οικονομική κρίση ξεκίνησε από τις ΗΠΑ. Ο «ιός» μεταφέρθηκε μετά από λίγο αυτούσιος στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία από τότε βολοδέρνει δίχως να βρει λυτρωμό. Οι ΗΠΑ όμως είναι εκτός κρίσης. Με έναν πακτωλό φρέσκα δολάρια, που συνέχεια μπορούν να «τυπώνουν» και να πλημμυρίζουν τους πάντες, εξουδετέρωσαν τα τοξικά της Wall Street, ενώ η πεφωτισμένη πολιτική των Βρυξελλών με τον Juncker επικεφαλής, μερίμνησε να διαλύσει εκατομμύρια επιχειρήσεις τις οποίες οι αμερικάνοι μπορούν να αγοράσουν για μια μπουκιά ψωμί. Και για να μη μπορέσει η ΕΕ να θεσπίσει προστατευτικούς φραγμούς – εάν κατά λάθος της έρθει αυτή η φαεινή ιδέα – έρχονται πάλι οι ΗΠΑ να της φορτώσουν δυο (!) συμβάσεις ελεύθερου εμπορίου (αλλά και μια τρίτη με τον Καναδά, τσιράκι των ΗΠΑ). Αυτό σημαίνει απλά πως με αυτές τις άκρως δεσμευτικές συμβάσεις, ένα ατέλειωτο κύμα δολαρίων θα πέσει πάνω στην Ευρώπη, που θα δημιουργήσει μια άφθονη ανατίμηση του ευρώ και μια υποτίμηση του δολαρίου. Έτσι τα αμερικάνικα εμπορεύματα θα γίνουν αυτομάτως πολύ πιο ανταγωνιστικά: οπότε οι gringos θα μπορούν να ελέγχουν έναν ανυπολόγιστο αριθμό ευρωπαϊκών εταιρειών και ειδικά τα assets και τις υπηρεσίες. Τα υπόλοιπα θα έρθουν από μόνα τους και μάλλον οι φταίχτες (ας βάλει κανείς όποιο επίθετο θέλει δίπλα σε αυτή τη λέξη) της Ευρωπαϊκής Επιτροπής δεν θα τιμωρηθούν ποτέ για την παράδοση των Ευρωπαίων στον χαμό τους.

Μια λεπτομέρεια μεγάλης σημασίας: 

και στο ΤΤΙΡ και στο ΤΤΡ και στην TiSA δεν βρίσκονται χώρες των BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Νότιος Αφρική). Γιατί άραγε; Απλά γιατί ΤΤΙΡ, ΤΡΡ, ΤiSA, CETA χρησιμεύουν για να απομονώσουν τα κράτη BRICS και να μειώσουν στο ελάχιστο τη δράση και επιρροή τους, προπαντός της Ρωσίας, το μέγα φάντασμα που στοιχειώνει τον νέο «ψυχρό πόλεμο» των ΗΠΑ, μια χώρα που κυριολεκτικά διεξάγει ή παράγει συνεχείς πολέμους στον κόσμο (πώς θα πουλήσουν οι βιομηχανίες τους τα όπλα τους!) και είναι σε συνεχή αναζήτηση ενός «εχθρού», και εκεί που δεν υπάρχει στην πραγματικότητα!

Παρενθετικά όμως και σαν «συμπλήρωμα» των αμερικανικών «κατορθωμάτων», θα ήταν ελλιπής η έκθεση έως εδώ αν δεν λέγαμε δυο λόγια για αυτή τη Coalition of Services Industries, δυο λόγια που θα μας φωτίσουν για το «ποιον» της και για το τί πρέπει να περιμένουμε απ΄αυτήν. Ο πρόεδρος είναι ένας κύριος ονόματι Peter Allgeier ο οποίος παρουσιάζεται σαν “Rockfeller Fellow at Harward Divinity School”, δηλαδή αυτός ο Allgeier βγήκε από ένα think tank του εργαστηρίου Rockfeller. Όσο για το J.P. Morgan, άλλος δεν είναι από τον τακτικό σύνδειπνο του Rothschild και Rockfeller, ένα από τα μυαλά που σχεδίασαν την FED.

7. Tα σενάρια που παρουσιάζονται είναι αρκούντως ανησυχητικά: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Eλεύθερη οικονομία αλλά και κρατικός έλεγχος

Tης ΜΑΡΙΑΝΑΣ ΠΥΡΓΙΩΤΗ

Αν δεν είχε επικρατήσει παγκόσμια το μοντέλο της ελεύθερης οικονομίας της αγοράς, η αυτοκινητοβιομηχανία θα ήταν κάπου ανάμεσα στα αλήστου μνήμης Τράμπαντ και Λάντα.  


Δεν είναι, αλλά είναι ανάμεσα στη Φολκσβάγκεν και το σκάνδαλό της. Oπως έγραψε και το Bloomberg View:  


«Η εξαπάτηση έχει άσχημες συνέπειες, πρώτα και κύρια για τον απατεώνα, αυτό ισχύει και στην περίπτωση της Volkswagen, η οποία βλέπει το συγκλονιστικό σκάνδαλο χειραγώγησης των αντιρρυπαντικών ελέγχων να της στοιχίζει σε κεφαλαιοποίηση, νομικά έξοδα και φήμη. Την ίδια στιγμή, δεν είναι παράλογο να αναρωτιέται κανείς πώς έφτασαν τα πράγματα ως εκεί, ένα ερώτημα που εμπλέκει περισσότερους από τη Volkswagen.


Για πολλά χρόνια, οι αυτοκινητοβιομηχανίες είχαν τη δυνατότητα να εκμεταλλεύονται τα χαλαρά συστήματα δοκιμών στις ΗΠΑ και την Ευρώπη… Οπως έχουν τα πράγματα σήμερα στις ΗΠΑ, οι αυτοκινητοβιομηχανίες τεστάρουν μόνες τους τα οχήματά τους και στέλνουν τα αποτελέσματα στην Υπηρεσία Προστασίας του Περιβάλλοντος (EPA), οι μηχανικοί της οποίας τα εξετάζουν και, συνήθως, απλώς τα επικυρώνουν. 


Η EPA επιτρέπει στους κατασκευαστές ένα ευρύ περιθώριο προσδιορισμού των συνθηκών δοκιμής, αφήνοντας χώρο για ύποπτα μαγειρέματα.


 
Η Υπηρεσία διενεργεί κάποιες ανεξάρτητες, τυχαίες δοκιμές - αλλά μόνο στο 10 έως 15% των νέων μοντέλων. Μόνο σε σπάνιες περιπτώσεις δοκιμάζει αυτοκίνητα που έχουν βγει στο δρόμο… 


 Το 2013, η Εκθεση Καταναλωτή διαπίστωσε ότι το 55% των υβριδικών και το 28% των τουρμποκίνητων αυτοκινήτων απέδωσαν λιγότερο σε σχέση με τη βαθμολογία που είχαν πάρει κατά την αξιολόγηση της αποδοτικότητας των καυσίμων τους από την EPA. Πέρυσι, το υπουργείο Δικαιοσύνης προέβη σε διακανονισμό 350 εκατ. δολαρίων με τη Hyundai και την Kia για παραπληροφόρηση σε σχέση με την απόδοση σε χιλιόμετρα της κατανάλωσης καυσίμου. 


Η Ford, η Mercedes, η Mini και άλλοι κατασκευαστές αναθεωρούσαν τις εκτιμήσεις της απόστασης μιλίων τα τελευταία τρία χρόνια, συχνά υπό την απειλή αγωγής από τους καταναλωτές».


 
Το ίδιο, και ίσως χειρότερο αυτό, θα το δούμε πολύ σύντομα, ισχύει σαν σύστημα ελέγχου και στην Ευρώπη όπου η Κομισιόν αποφάσισε ότι από το 2017 όλα τα επιβατικά αυτοκίνητα θα πρέπει να υποβάλλονται σε δοκιμές «πραγματικού κόσμου». 


Εχουμε λοιπόν ένα κλασικό παράδειγμα όπου η ελεύθερη οικονομία της αγοράς γίνεται ασύδοτη, επικίνδυνη και παρανομούσα ακριβώς διότι το μικρό και ευέλικτο κράτος… παραείναι μικρό και ευέλικτο για να την ελέγξει αποτελεσματικά. 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Aν μια καπιταλιστική πολυεθνική σαν την Apple εκδήλωνε ενδιαφέρον να σώσει το ελληνόφωνο μαρξιστόπληκτο κωλοχανείο με αντάλαγμα μια ειδική συμφωνία φορολόγησής θα την άφηναν οι σοβιετολάγνοι τσαμπουκαλεμένοι γραφικοί ???

Toυ LEONID BERSHIDSKY / BLOOMBERGVIEW

Η ιδέα πως η Apple θα έπρεπε να αγοράσει την Ελλάδα με κεφάλαια που έχει στα συρτάρια της δεν είναι παρά ένα αστείο.

Είναι, ωστόσο, αλήθεια ότι αν οι μεγάλες επιχειρήσεις των ΗΠΑ και οι Ευρωπαίοι πολιτικοί είχαν λίγη φαντασία, θα μπορούσαν να επινοήσουν ένα πακέτο διάσωσης για τη χώρα που βρίσκεται στα πρόθυρα χρεοκοπίας και με όρους επωφελείς για όλους.

Το 2012 ένας επενδυτής που παρευρέθηκε στη γενική συνέλευση της Apple ρώτησε τον διευθύνοντα σύμβουλο Τιμ Κουκ αν θα μπορούσε να κάνει χρήση των αδρανών κεφαλαίων της, ύψους τότε 97,6 δισ. δολαρίων, για να εξαγοράσει την Ελλάδα.

«Εχουμε εξετάσει διάφορα αλλά όχι αυτό» ήταν η απάντηση του Κουκ. Ολοι γέλασαν και συνέχισαν τη συζήτηση. 

 Τα πράγματα πήγαν καλύτερα για την Ελλάδα όταν της χορηγήθηκε το μεγαλύτερο πακέτο στήριξης στην ιστορία και οι ιδιώτες πιστωτές της συναίνεσαν σε «κούρεμα» των ομολόγων τους. Η οικονομία της, όμως, δεν μπόρεσε να ανακάμψει και το χρέος της, σήμερα στο 175% του ΑΕΠ της, δεν είναι βιώσιμο. 

Στο μεταξύ η Apple υπερδιπλασίασε τα κεφάλαιά της, που σήμερα ανέρχονται σε 194 δισ. δολάρια. Η εταιρεία καταβάλλει γενναιόδωρα μερίσματα και προχωρά σε επαναγορά μετοχών αλλά τα μετρητά της εξακολουθούν να αυξάνονται. Οπως και άλλων αμερικανικών επιχειρήσεων.

Οι αμερικανικές επιχειρήσεις εκτός χρηματοπιστωτικού τομέα συγκεντρώνουν 1,73 τρισ. δολάρια. Από αυτά το 1,1 τρισ. δολάρια ανήκει στις 50 μεγαλύτερες επιχειρήσεις, σύμφωνα με τη Moody’s: οι Apple, Microsoft, Google, Pfizer και Cisco συγκεντρώνουν 439 δισ. δολάρια. Το μεγαλύτερο μέρος τους βρίσκεται εκτός ΗΠΑ, γιατί αν επαναπατριζόταν θα φορολογούνταν με συντελεστή 35%. Και έτσι η ιδέα πως οι πέντε μεγαλύτερες επιχειρήσεις θα μπορούσαν να σώσουν την Ελλάδα ωφελώντας παράλληλα τον εαυτό τους κινεί το ενδιαφέρον.

Η Ελλάδα χρειάζεται περίπου 190 δισ. ευρώ να περιορίσει το χρέος της στο διαχειρίσιμο επίπεδο του 70% του ΑΕΠ της. Το ποσό αυτό αντιπροσωπεύει περίπου το 48% των συνολικών κεφαλαίων των πέντε επιχειρήσεων. Αν αποπλήρωναν το χρέος της, η Ελλάδα θα μπορούσε να ανταμείψει τις επιχειρήσεις αυτές με μια ειδική συμφωνία φορολόγησής τους, σαν αυτή που έχει η Apple στην Ιρλανδία.  

Η συμφωνία αυτή πιθανότατα θα προσκρούσει στις αντιδράσεις της Ε.Ε αλλά η περίπτωση της Ελλάδας είναι διαφορετική: 
Ως μία από τους μεγαλύτερους πιστωτές της Ελλάδας, η Ε.Ε. ίσως θα ήταν διατεθειμένη να προσφέρει προνομιακή μεταχείριση σε όσες αμερικανικές επιχειρήσεις διευκολύνουν την επίλυση του ελληνικού προβλήματος. Ισως οι ΗΠΑ να είχαν κάποιες αντιρρήσεις. Ως μεγαλύτερος μέτοχος του ΔΝΤ, όμως, και το αμερικανικό κράτος θα χάσει χρήματα αν χρεοκοπήσει η Ελλάδα και η αποσταθεροποίηση που θα προκαλέσει μια έξοδός της από την Ευρωζώνη δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα των ΗΠΑ.

Σε αντάλλαγμα για ένα ποσό μικρότερο από το ήμισυ των κεφαλαίων τους και μόλις το 13% από όσα θα κόστιζε η καταβολή φόρων στις ΗΠΑ, οι αμερικανικές επιχειρήσεις θα μπορούσαν να λάβουν μια αορίστου χρόνου, σιδηρά εγγύηση πως θα τύχουν χαμηλής φορολόγησης οι εκτός ΗΠΑ δραστηριότητές τους. Η Ελλάδα, από την πλευρά της, θα απαλλασσόταν από το βάρος του χρέους της και θα είχε στο έδαφός της τα κεντρικά γραφεία των αμερικανικών επιχειρήσεων. Πολλά στελέχη θα δέχονταν ευχαρίστως να μετακομίσουν σε μια θερμή παραθαλάσσια περιοχή και θα συγκεντρωνόταν στην Ελλάδα μια ισχυρή ομάδα εταιρειών υψηλής τεχνολογίας προσελκύοντας άλλες εταιρείες που θα δημιουργούσαν θέσεις εργασίας. Με τέτοια στήριξη, η ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε να αποφύγει την ακραία λιτότητα που απαιτούν οι πιστωτές της.

Θα χρειαζόταν, πάντως: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: 2 δισ. ήδη τα κέρδη της γερμανικής οικονομίας από την κατάκτηση του Μουντιαλ - Ειδικό φόρο στο "ποδοσφαιρικό Ράιχ" εξετάζει η Κουμουνδούρου με "ένα νόμο - ένα έρθρο"

Η συλλεκτική εμφάνιση της εθνικής ποδοσφαιρικής ομάδας της Γερμανίας, με τα τέσσερα αστέρια, έκανε sold out εξαργυρώνοντας την έμπνευση της Αdidas να δημιουργήσει μια πρώτη σειρά από την διάσημη πια φανέλα, πριν ακόμα γίνει γνωστό το αποτέλεσμα του τελικού του Μουντιάλ, προεξοφλώντας ότι η nationalmannschaft θα κέρδιζε την Αργεντινή, όπως και έγινε.
Η νέα εμφάνιση βγήκε στα ράφια των καταστημάτων της φίρμας στην Φρανκφούρτη, στις 14 Ιουλίου, μία μέρα μετά την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου, με ένα τέταρτο αστέρι, προς τιμή του τέταρτου Μουντιάλ, να κοσμεί την φανέλα που έγινε ανάρπαστη.
Υπενθυμίζεται ότι, όπως αναφέρει και το CNBC, ήταν η πρώτη φορά του η ενωμένη Γερμανία διεκδικούσε το Παγκόσμιο Κύπελλο, αφού η προηγούμενη κατάκτηση το 1990 έγινε από την Δυτική Γερμανία.
Ήδη η Adidas δρέπει τους καρπούς της επιτυχίας της εθνικής ποδοσφαιρικής ομάδας της Γερμανίας, με τους Γερμανούς να συνωστίζονται στο κατάστημα της Φρανκφούρτης για να κάνουν δική τους τη συλλεκτική εμφάνιση της Γερμανίας.
Το κόστος για την φανέλα είναι 84,95 ευρώ ενώ ο Andre Langer ένας από τους τυχερούς που αγόρασε μία εμφάνιση από την πρώτη παρτίδα που κατασκευάστηκε σε περίπτωση που κέρδιζε, όπως και έγινε το Μουντιάλ, η Γερμανία, δηλώσει τυχερός που έχει στα χέρια του την φανέλα με το Νο 19 του Mario Goetze, που πέτυχε το νικητήριο γκολ.

"Ο γιος μου θα πάρει αυτό το t-shirt με τα 4 αστέρια, ως δώρο για τα 18α γενέθλιά του", αναφέρει.

Ήδη από το πρωί της Δευτέρας στο website της Adidas αναφέρεται ότι η νέα εμφάνιση είναι "sold out'' (έχει εξαντληθεί) με την εταιρεία να σημειώνει πως αναμένει νέα παραλαβή από την Κίνα, για να καλυφθεί η ζήτηση.

Η μετοχή της Adidas shares τελείωσε την ημέρα με άνοδο 2,85% με αναλυτές να αναφέρουν πως η νίκη της Εθνικής Γερμανίας, έδωσε στην εταιρεία μία μικρή ώθηση (και η Αργεντινή ντύνεται από την γερμανική φίρμα).

Ο Werner Haizmann, επικεφαλής της γερμανικής ένωσης καταναλωτών αθλητικών ειδών, τόνισε ότι οι παλιές εμφανίσεις της εθνικής ποδοσφαιρικής ομάδας της Γερμανίας έγιναν ανάρπαστες και εξαντλήθηκαν μέχρι τελευταίας κατά την διάρκεια των προηγούμενων ημερών, που το Παγκόσμιο Κύπελλο βρισκόταν σε εξέλιξη.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Η Microsoft σχεδιάζει πάνω από 5.800 απολύσεις - Προειδοποίηση Κουμουνδούρου προς την Αμερικανική πολυεθνική πως οι όταν "ερθουν στα πράγματα" οι ΛαφαζανοΣτρατούληδες θα διατάξουν επαναπρόσληψη "με έναν νόμο - ένα άρθρο"...

Η Microsoft σχεδιάζει τον μεγαλύτερο γύρο απολύσεων των τελευταίων πέντε ετών, καθώς φαίνεται να αδυνατεί να ενσωματώσει τις νέες μονάδες της Nokia.
 

Οι μειώσεις προσωπικού οι οποίες σύμφωνα με το Bloomberg μπορεί να παρουσιασθούν εντός της εβδομάδας  θα είναι σε τομείς όπου Nokia και Microsoft επικαλύπτονται.

Η αναδιάρθρωση μπορεί να καταλήξει να ξεπεράσει και τις 5.800 απολύσεις του 2009.

Σημειώνεται πως η Microsoft είχε στις 5η Ιουνίου 127.104 υπαλλήλους.

Η ανακοίνωση για τις απολύσεις προσωπικού θα έρθει μία εβδομάδα μετά την έκκληση του Διευθύνοντα Σύμβουλου της Microsoft Σατάγια Ναντέλλα να δοθεί μεγαλύτερη έμφαση στις κινητές συσκευές, στο cloud computing, και στην παραγωγικότητα του λογισμικού.

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Μουντιάλ, η αθλιότητα της χαράς

Του ΓΙΩΡΓΟΥ Χ. ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ

Ωραία, λοιπόν. Πανηγυρίζουμε. Αλλά τώρα, στη χαρά σε θέλω φίλε! Τώρα, μέσα στη μεγάλη σου χαρά, χρειάζεται να μην ξεχνάς τα θύματα, τους φτωχούς, τους άνεργους και τα παιδιά που πεινάνε.  

Ασφαλώς δεν είναι το ποδόσφαιρο ως παιχνίδι που φταίει για την πείνα και τις φαβέλες.

Εξάλλου, ιστορικά, το ποδόσφαιρο ήταν το κατ' εξοχήν παιχνίδι της εργατικής τάξης. 

Είναι, όμως, το ποδόσφαιρο ως εμπόρευμα, ως ανταλλακτική αξία που ευθύνεται. Το ίδιο ισχύει και για τον κλασικό αθλητισμό. Γιατί δεν είναι το άθλημα πλέον ο σκοπός, αλλά το μέσον για την αποκόμιση χρημάτων. Δεν είναι το θαυμάσιο παιχνίδι, συνεπώς, στο οποίο εναντιώνομαι, αλλά ο μετασχηματισμός του σε μέσον εκμετάλλευσης, σε μέσον για τη συσσώρευση κερδών. Δεν θα είχα καμία ένσταση αν ο στόχος ήταν η χαρά και το Εμείς, όμως στόχος είναι το Χρήμα. Και τα χρήματα πηγαίνουν στη ΔΟΕ, στη FIFA και στο πλανητικό κεφάλαιο, στις πολυεθνικές. Αντίθετα, οι λαοί πληρώνουν το μάρμαρο.

Κι όχι μόνο αυτό, οι εθνικές κοινωνίες αποσυντίθενται. Γιατί αντί το «συλλογικό άθλημα» να ενισχύει το Εμείς, όπως συνέβαινε παλαιότερα, τώρα αναπτύσσεται ο κοινωνικός εμφύλιος μεταξύ των ΕΚΤΟΣ, των απόκληρων, του καταραμένου κοινωνικού αποθέματος, των αόρατων, και των ΕΝΤΟΣ, των «καταναλωτών-blanco» των μεσοαστικών κοινωνικών κατηγοριών.  

Το σύνθημα της αντιπαράθεσης το δίνουν αξιωματούχοι, όπως ο Μ. Πλατινί, που κατηγόρησε τους Βραζιλιάνους ότι περίμεναν το Μουντιάλ για να διαδηλώσουν! Ή όπως ο Edson Arantes do Nascimento, ο περίφημος Πελέ, πρέσβης του Μουντιάλ και της Coca-cola, που θεώρησε ότι είναι «νορμάλ» ο θάνατος ενός εργάτη στο υπό ανέγερση στάδιο του Σάο Πάουλο (24.3.2014)!

Επίσης, οι λαοί πληρώνουν πάντα το κόστος, ενώ οι πολυεθνικές εισπράττουν πάντα τα κέρδη. Σε όλες τις χώρες όπου έλαβαν χώρα μεγάλα αθλητικά γεγονότα, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, είχαμε κέρδη για τις πολυεθνικές και τη FIFA ή τη ΔΟΕ και τεράστια αύξηση του χρέους για τις χώρες φιλοξενίας.  

Στη Νότια Αφρική, όπου έγινε το 2010 το Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου, το δημόσιο χρέος από 50,3 δισ. εκτινάχθηκε στα 97 δισ. ευρώ. Η Βραζιλία ξεκίνησε με πρόβλεψη λειτουργικών εξόδων 800 εκατ. και έφθασε τα 2,6 δισ. Παράλληλα το Δημόσιο (δηλαδή οι Βραζιλιάνοι φορολογούμενοι) επιβαρύνθηκε με 13 δισ. για την κατασκευή σταδίων. Το Μαρακανά, το στάδιο των γιγαντιαίων ποδοσφαιρικών αλλά και αμιγώς θρησκευτικών τελετών, πέρασε στις 13.5.2013 από το Δημόσιο στον ιδιωτικό τομέα. Η κοινοπραξία που το ανέλαβε αποτελείται από τη βραζιλιάνικη εταιρεία Odebrecht (την ίδρυσε Γερμανός, το 1944), που ειδικεύεται στα πετροχημικά, την άμυνα, την τεχνολογία και τα logistics, το δισεκατομμυριούχο Eike Batista (ομοίως γερμανικής καταγωγής) και την AEG Administracao de Estadios do Brasil, θυγατρική της πολυεθνικής Anschutz company που διαχειρίζεται 120 πολύ μεγάλα στάδια σε ολόκληρο τον κόσμο. Αρκεί να αναφερθεί πως η κατασκευή της «Κορίνθιανς αρένα», 70.000 θέσεων, από 153 εκατ. έφθασε στα 450 εκατ.! Το ίδιο συνέβη με τις μεταφορές (μετρό, τραμ, λεωφορειακές γραμμές, οδικό δίκτυο), που κόστισαν 3,7 δισ. ευρώ και προκάλεσαν την αύξηση των εισιτηρίων και κατ' επέκταση την αφορμή για τις διαδηλώσεις. Προηγήθηκαν οι απαλλοτριώσεις και οι μεγάλες εκκαθαριστικές επιχειρήσεις και μετακινήσεις πληθυσμών κατά το ανάλογο του Πεκίνου. Τον Σεπτέμβριο, μάλιστα, του 2011, κατά τη διάρκεια των εκκαθαριστικών επιχειρήσεων στις φαβέλες, σκοτώθηκαν 800 άνθρωποι. Η χαρά μας, λοιπόν, «κολυμπάει» στο αίμα αθώων. Αξίζει να σημειωθεί ότι στο Κατάρ, όπου θα γίνει το Μουντιάλ του 2022, μετρούμε ήδη 1.200 νεκρούς εργάτες. Η FIFA, επιπλέον, συνεργάστηκε ακόμη και με μαφιόζικα δίκτυα προκειμένου να οργανώσει την πορνεία στις βραζιλιάνικες πόλεις, όπου διεξάγονται οι αγώνες. 

Επειτα απ' αυτό ποιος μπορεί να χαίρεται ακόμη;

Η χαρά μας, λοιπόν, αφορά σ' ένα λαϊκό παιχνίδι που έχει απολέσει την αθωότητά του, καθώς έχει καταστεί μία υπερεθνική μπίζνα που διαλύει τις εθνικές κοινωνίες, οι οποίες αντικαθίστανται από δίκτυα «μικρόκοσμων». Ο κόσμος, έτσι, γίνεται ένα «δικτυακό άπειρο», ένας κόσμος-δίκτυο, ένας κόσμος θυλάκων, που είναι η βάση της δράσης των ατόμων. Σ' αυτό τον κόσμο των... μικρόκοσμων ο ανταγωνισμός γίνεται αμείλικτος και το μίσος και το συμφέρον είναι τα μόνα «ενοποιητικά» στοιχεία της κοινωνίας.

Συμπέρασμα: 

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ και ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΕΣ: Ο πραγματικός νικητής του Μουντιάλ είναι η Adidas

Δεν χρειάζεται να περιμένει κανείς να λήξει το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου για να μάθει τη νικήτρια ομάδα. Δεν είναι άλλη από την Αdidas, την εταιρεία - χορηγό της στολής των ποδοσφαιριστών της Αργεντινής. Η τελευταία, μετά τις τελευταίες νίκες της απέχει ένα βήμα από την κατάκτηση του τίτλου. Η Adidas, όμως, μπορεί να πανηγυρίζει ότι τον έλαβε ήδη. Γι’ αυτό ευθύνεται ένα πέναλτι των Αργεντινών επί των Ολλανδών στον αγώνα της Τετάρτης, τους οποίους ντύνει η αμερικανική Νike. Σημειωτέον πως η Εθνική Αργεντινής θα αντιμετωπίσει στον τελικό την Εθνική Γερμανίας, της οποίας επίσης τη στολή έχει χορηγήσει η Adidas. Η δε Γερμανία κατάφερε σαρωτική νίκη επί της Βραζιλίας με χορηγό τη Nike. H Adidas μπορεί να επαίρεται και για έναν ακόμη τίτλο, εκείνον του Μουντιάλ του 2010, τον οποίον κατέκτησε η Ισπανία.
Τα δύο Μουντιάλ έχουν ιδιαίτερο βάρος για την Adidas. Δραστηριοποιείται σε μία αγορά, στην οποία έχει ισχυρό ανταγωνισμό. Τόσο εκείνη όσο και η Nike αναζητούν κάθε δυνατή ευκαιρία να υπερσκελίσει η μία την άλλη. Η Nike είναι η μεγαλύτερη εταιρεία του κλάδου και η Adidas η δεύτερη. Αμφότερες θα δουν να εισρέουν στα ταμεία τους δισεκατομμύρια δολάρια από τις πωλήσεις παπουτσιών, ρούχων και άλλου εξοπλισμού λόγω Μουντιάλ. «Το Παγκόσμιο Κύπελλο σαφώς και δημιουργεί μία αύρα γύρω από το εμπορικό σήμα, που συνδέεται με νικήτριες ομάδες», παρατηρεί ο Τομ Ράμσντεν, διευθυντής μάρκετινγκ για το ποδόσφαιρο στην Adidas. «Αυτή η αύρα μεταφράζεται σε αύξηση των πωλήσεων, μεγαλύτερη αναγνωρισιμότητα του σήματος και έκθεσή του σε όλες τις αγορές».
Η Αdidas εκτιμά ότι οι πωλήσεις με είδη ποδοσφαίρου θα ξεπεράσουν φέτος τα 2 δισ. ευρώ – άλλωστε, με κεντρικό πρόσωπο τον πασίγνωστο Λίονελ Μέσι της Αργεντινής έχει ισχυρό διαφημιστικό ατού. Μέχρι στιγμής έχουν πουληθεί φανέλες με τα χρώματα της Εθνικής Γερμανίας σε περισσότερα από 8 εκατομμύρια τεμάχια. Οι αστέρες της εν λόγω ομάδας είναι ο επιθετικός Τόμας Μίλερ και ο τερματοφύλακας Μάνουελ Νόιερ, οι οποίοι έχουν γεμίσει ενθουσιασμό τους θεατές του Μουντιάλ. Ετσι αναμένεται να πωληθούν μισό εκατομμύριο φανέλες της Γερμανίας εκτός Ευρώπης εφέτος έναντι των 300.000 στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010. 

«Η Adidas είναι ξεκάθαρα το νούμερο 1 στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο», επισημαίνει ο επικεφαλής της της εταιρείας, Χέρμπερτ Χάινερ. «Το δικό μας εμπορικό σήμα ανυπερθέτως θα είναι το πιο αναγνωρίσιμο στο Μουντιάλ».

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ και ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Μουντιάλ ντυμένο «made in Thailand»

Του ΒΑΓΓΕΛΗ ΓΡΗΓΟΡΗ 

«Made in Thailand» στην ούγια της φανέλας των «Les Bleus»; 

Για τον Αρνό Μοντ- μπούρ, νυν υπουργό Οικονομίας της Γαλλίας -ο κύριος απο-παγκοσμιοποίηση, όπως επονομάζεται εξαιτίας του βιβλίου του «Ψηφίστε την απο-παγκοσμιοποίηση»-, ήταν ένα σκάνδαλο.

 

 Πόσω μάλλον όταν η γαλλική εταιρεία Ultra Petita είχε δηλώσει έτοιμη να κατασκευάσει εκείνη τις στολές της Εθνικής Γαλλίας. Υπήρχε όμως ένα μικρό εμποδιάκι: στην Ταϊλάνδη το κόστος κατασκευής της αθλητικής φανέλας ήταν 5 ευρώ, στη Γαλλία 21, ενώ η τιμή πώλησής της φτάνει τα 85 ευρώ. 

Η αριθμητική νίκησε πάλι την πολιτική. Στον σοσιαλιστή υπουργό δεν απέμενε παρά να καταγγείλει την ενδυματολογική εθνική ταπείνωση που υπέστη η χώρα του από τους Ταϊλανδούς, κλείνοντας το μάτι στην εθνικοφροσύνη των πολιτικά ολοένα και δεξιότερα μετατοπιζόμενων συμπολιτών του. Οι τελευταίοι μάλιστα, σε δημοσκόπηση, διατράνωσαν την απαίτησή τους σε ποσοστό 78% στο επόμενο Μουντιάλ η Εθνική τους να είναι ντυμένη comme il faut: «made in France», δηλαδή.

Πώς τα κατάφεραν οι Ταϊλανδοί; 

Μέσω της Nike και της Adidas. Η πρώτη αναδείχθηκε μάλιστα πρωταθλητής των προμηθευτών του Μουντιάλ της Βραζιλίας, ντύνοντας με τη φίρμα της 10 από τις 32 εθνικές ομάδες -ανάμεσά τους και την Εθνική Ελλάδας (η Adidas έντυσε 8, η Puma 3).

 

Πολιτική της αμερικανικής πολυεθνικής αθλητικών ειδών είναι να μην έχει δικά της εργοστάσια, αλλά να αναθέτει τις παραγγελίες της όπου βρίσκει φτηνά εργατικά χέρια. Κατά κανόνα, στις χώρες της νοτιοανατολικής Ασίας και την Κίνα. Ο λόγος είναι προφανής: στο Βιετνάμ, για παράδειγμα, το κόστος 35 εργαζομένων είναι περίπου αντίστοιχο με το κόστος ενός Δυτικοευρωπαίου. Βάσει αυτής της πολιτικής της ανέθεσε σε 4 ταϊλανδέζικες εταιρείες την κατασκευή των αθλητικών φανελών του Μουντιάλ 2014, ρίχνοντας στο τραπέζι του μάρκετινγκ και το δυνατό χαρτί της: ίνες ύφανσης από την Ταϊβάν, κατασκευασμένες από ανακυκλωμένα πλαστικά μπουκάλια, που σε συνδυασμό με την τεχνολογική πατέντα της Nike Dri-FIT και τα laser-cut ανοίγματα αερισμού εγγυώνται τη μέγιστη απόδοση των παικτών.

Καινοτομία «made in Taiwan»

Η ταϊβανέζικη εφεύρεση αποτελεί ένα λαμπρό παράδειγμα του... «καινοτομώ γιατί χάνομαι». Στις αρχές της δεκαετίας του '90 οι μεγάλες πολυεθνικές της Δύσης γύρισαν την πλάτη στην ταϊβανέζικη υφαντουργία, ανακαλύπτοντας την ακόμα πιο συμφέρουσα κινεζική. Ηταν η εποχή που ο πρόεδρος Τενγκ Ξιάο Πινγκ επέβαλε τη ρεάλ πολιτίκ της «σοσιαλιστικής οικονομίας της αγοράς» (1992). Η χώρα ξανοιγόταν στις ιδιωτικές και ξένες επενδύσεις. Το πάρτι ξεκίνησε με προσκεκλημένους τους επιχειρηματικούς κολοσσούς της Δύσης υπό την αιγίδα, βέβαια, του κινεζικού κράτους. Η Ταϊβάν, που ούτως ή άλλως είχε ψυχροπολεμικές σχέσεις με την Κίνα, έπρεπε να αντιδράσει. Το συγκριτικό της πλεονέκτημα ήταν τα 4,5 δισεκατομμύρια άχρηστα πλαστικά μπουκάλια που πετιούνταν κάθε χρόνο. Τέσσερις ταϊβανέζικες εταιρείες, οι Ecomax Textile, Eclat Textile, Singtex Industrial και Super Textile Corporation, επένδυσαν σε χρήμα, χρόνο, έρευνα και τεχνογνωσία για να πετύχουν την κατασκευή ινών ύφανσης από την ανακύκλωση του τερεφθαλικού πολυαιθυλένιου (ΡΕΤ) των μπουκαλιών. Το εγχείρημα χρειάστηκε μια δεκαετία, αλλά όταν ολοκληρώθηκε οι Ταϊβανέζοι είχαν κάνει τζακ ποτ. Από τους πρώτους που έσπευσαν να επωφεληθούν της χάι-τεκ και μάλιστα οικολογικής, όπως διαφημίστηκε, ταϊβανέζικης τεχνολογίας ήταν η Nike, που λάνσαρε το νέο καινοτόμο υλικό στο νοτιοαφρικανικό Μουντιάλ πριν από 4 χρόνια. Δεδομένου ότι μία πλήρης αθλητική περιβολή χρειάζεται περί τα 18 πλαστικά μπουκάλια, υπολογίστηκε ότι ανακυκλώθηκαν τότε περισσότερα από 13 εκατομμύρια μπουκάλια.

 

Το υλικό αυτών των ινών ύφανσης θεωρείται σε σχέση με το βαμβάκι πιο ελαφρύ και απορροφητικό, ενώ για την παραγωγή του καταναλώνεται 30% λιγότερη ενέργεια. Επιπλέον, δεν χρειάζεται διαδικασία βαφής, αφού το χρώμα της ίνας το δίνει το χρώμα του ανακυκλωμένου μπουκαλιού. Είναι δε τέτοια η βιομηχανική του χρήση, που, όπως υποστηρίζει ο Αλεξ Λο, γενικός διευθυντής της Super Textile Corporation, «σε λίγα χρόνια θα έλθουμε αντιμέτωποι με την έλλειψη πλαστικών μπουκαλιών ΡΕΤ, καθώς θα τα χρειαζόμαστε ολοένα και περισσότερο για ολοένα και περισσότερα πράγματα».

Ηδη εκτός από το ρουχισμό το ανακυκλωμένο τερεφθαλικό πολυαιθυλένιο χρησιμοποιείται στην κατασκευή κτηρίων. Το 2011 εγκαινιάστηκε στην Ταϊπέι το ύψους 24 μέτρων κτήριο EcoARK, κατασκευασμένο από εξάγωνα πλαστικά δομικά στοιχεία, για τα οποία χρησιμοποιήθηκαν 1,5 εκατομμύριο ανακυκλωμένα πλαστικά μπουκάλια. Το πλεονέκτημά του είναι ότι αντιδρά εξαιρετικά στους τυφώνες και τους σεισμούς που πλήττουν συχνά το νησί. Δεν είναι συνεπώς τυχαίο ότι η κυβέρνηση της Ταϊβάν αποφάσισε το 2010 να μην πετιέται στο εξής ούτε πλαστικό καπάκι στα σκουπίδια.

Τα «φτηνά εργατικά» ακριβαίνουν

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Pizza, σε γνωρίζω από την κόψη... Είναι νόμιμη η εμπορική εκμετάλλευση του Εθνικού μας Υμνου. Είναι, όμως, και ηθική;

Της ΝΑΤΑΛΙ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ

Η πρώτη εντύπωση παραπέμπει σε κωμωδία ή και... ταινία κατασκοπίας με γκροτέσκο στοιχεία: O ανυποψίαστος που επιθύμησε ξαφνικά να ακούσει τον Εθνικό μας Υμνο να παιανίζει στο σαλόνι του σε μία άσκηση ενίσχυσης του καταβαραθρωμένου φρονήματός του, πληκτρολογεί στο YouTube την επιθυμία του.

 

Διαλέγει μία από τις εκατοντάδες βιντεοσκοπημένες ή ηχογραφημένες εκδοχές, κάνει «κλικ» στην επιλογή του και... έκπληξη. Προτού να ξεκινήσει η χαρακτηριστική μελωδία του Νικόλαου Μάντζαρου, προτού να ακουστεί ή να κυλήσει σε trailer στην οθόνη ο πρώτος στίχος του Διονυσίου Σολωμού, «παίζει» μια διαφήμιση της Pizza Hut ή της Cosmote ή των Village Cinemas.  

Ε, άντε τώρα να πειστεί ο, ούτως ή άλλως εθνικά ταπεινωμένος, χρήστης ότι αυτό δεν είναι αμερικανικός ή γερμανικός... δάκτυλος!

Ο,τι μοιάζει με κακόγουστη πλάκα (αν και δεν ευθύνονται οι διαφημιζόμενες εταιρείες) είναι πάντως αλήθεια. Υστερα από σχετικά δημοσιεύματα του ειδησεογραφικού ιστότοπου PressProject που πρώτος εντόπισε το θέμα, «κολυμπήσαμε» κι εμείς στο απέραντο σύμπαν των επιλογών που προσφέρει το YouTube σε όποιον θέλει να ακούσει τον ελληνικό Εθνικό Υμνο. Και πέσαμε πάνω στις παραπάνω περιπτώσεις διαφημίσεων που προηγούνταν του επιλεγμένου εθνικού ακροάματος (http://www. youtube.com/watch?v=mMubGYz9wKc, http://www.youtube.com/wat ch?v=KPANtsXzLd8, http://www. youtube.com/watch?v=iVGnsZpPkKk).

Μετά κάναμε και μία μικρή έρευνα που κατ' αρχάς φαίνεται να περιορίζει την κακόβουλη εμπλοκή ξένων δυνάμεων, αλλά να μην αποκλείει την εμπλοκή απρόσωπων και αδιάφορων πολυεθνικών κι ακόμα χειρότερα κάποιου ελληνικού δακτύλου.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα απ' την αρχή. 

Η πνευματική ιδιοκτησία πάνω σε ένα πνευματικό έργο, σύμφωνα με το νόμο 2121/1993, διαρκεί 70 χρόνια μετά το θάνατο του δημιουργού του. Μετά, το έργο αυτό καθίσταται «κοινό κτήμα». Αυτή είναι φυσικά η περίπτωση (και) του Εθνικού μας Υμνου, αφού ο Σολωμός πέθανε το 1857 και ο Μάντζαρος το 1872. Δεν υφίστανται συνεπώς πνευματικά δικαιώματα. Υφίστανται όμως συγγενικά δικαιώματα (αυτά δηλαδή που αφορούν την εκτέλεση του έργου).

Με δυο λόγια, αν οποιοσδήποτε αποφασίσει να μπει σ' ένα στούντιο, να ηχογραφήσει τη δική του εκδοχή του Εθνικού Υμνου και να την «ανεβάσει» μετά στο YouTube, έχει προφανώς δικαίωμα να διεκδικήσει τα εκτελεστικά του δικαιώματα. Κι αυτό ακριβώς συμβαίνει στο χαώδη «γαλαξία» του YouTube (το οποίο από το 2006 ανήκει στην Google): εκεί ένας αυτοματοποιημένος μηχανισμός «καταμετρά» τα «χτυπήματα». Ετσι αν ένα βίντεο συγκεντρώνει ικανοποιητικό αριθμό «χτυπημάτων», το YouTube φροντίζει να του προσθέσει μία εισαγωγική διαφήμιση, αντιμετωπίζοντας με τον ίδιο τρόπο τον Εθνικό Υμνο και την τελευταία επιτυχία του Παντελή Παντελίδη για παράδειγμα.  

Υπάρχουν βέβαια διαφημιστικά έσοδα. Ποιος τα καρπώνεται αυτά; 

 Κατά ένα (συμφωνηθέν συνήθως) ποσοστό η Google. Τα υπόλοιπα οφείλουν να αποδίδονται στο δημιουργό του έργου και στον εκτελεστή/ερμηνευτή του.

Τι συμβαίνει συγκεκριμένα λοιπόν με κάποιες από τις εκτελέσεις του Εθνικού Υμνου; 

Αν και πρόκειται για «κοινό κτήμα», προφανώς κάποιοι από τους εκτελεστές του έργου έχουν διεκδικήσει τα εκτελεστικά τους δικαιώματα. Ποιοι μπορεί να είναι αυτοί;  

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Αχόρταγα μονοπώλια, λιμοκτονούντες άνθρωποι -- Αν πλήρωναν όσα οφείλουν σε φόρους οι πέντε πολυεθνικές, ο κόσμος θα σωζόταν από την πείνα !!!

Της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΤΖΑΒΑΡΑ

 Εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο λιμοκτονούν επειδή πέντε πολυεθνικές εταιρείες ελέγχουν το 90% της παγκόσμιας παραγωγής σιτηρών, καταγγέλλουν μεγάλες φιλανθρωπικές οργανώσεις που ξεκινούν εκστρατεία για την αντιμετώπιση της πείνας στις αναπτυσσόμενες χώρες.

 

Αν πλήρωναν όσα οφείλουν σε φόρους οι πέντε πολυεθνικές, ο κόσμος θα σωζόταν από την πείνα 

  Κάνουν σημαία τους μια συγκλονιστική αλήθεια: 230 παιδιά την ημέρα θα μπορούσαν να σωθούν, αν οι πολυεθνικές αυτές απέδιδαν τους φόρους που πρέπει στις χώρες όπου λειτουργούν.

Περισσότερες από 100 οργανώσεις παροχής βοήθειας υπό την Oxfam ενώθηκαν στο μεγαλύτερο συνασπισμό μετά την εκστρατεία «Κάντε τη φτώχεια παρελθόν», πριν από 8 χρόνια. Εχουν την υποστήριξη του δισεκατομμυριούχου Μπιλ Γκέιτς και του ακτιβιστή επισκόπου Ντέσμοντ Τούτου.

Στην εκστρατεία που ξεκινούν απευθύνονται στον Βρετανό πρωθυπουργό Ντέιβιντ Κάμερον (με αφορμή το ότι η Βρετανία θα είναι φέτος επικεφαλής της G8) και του ζητούν να συνδράμει την πρωτοβουλία τους για λήψη μέτρων προκειμένου να σταματήσουν οι μεγάλες εταιρείες να φοροδιαφεύγουν, να μην εκδιώκονται οι καλλιεργητές από τη γη τους και να τηρούν οι δυτικές χώρες τις δεσμεύσεις τους για παροχή βοήθειας.

Οπως καταγγέλλουν, πέντε πολυεθνικές -ADM, Bunge, Cargill, Glencore και Louis Dreyfus- έχουν τον πλήρη έλεγχο του συνόλου της παραγωγής σιτηρών, αφήνοντας έξω μόλις ένα 10%.

ΚΙΝΑ: Η επανάσταση ξεκινάει από την πολυεθνική!

Από μια πολυεθνική και μάλιστα τη μεγαλύτερη στον τομέα των ηλεκτρονικών, «μητέρα» πολλών συσκευών της Apple και της Sony, φαίνεται πως ξεκινάει μια νέα επανάσταση στην Κίνα, καθώς η Foxconn θα επιτρέψει στους εργαζομένους της να εκλέξουν πρώτη φορά τους εκπροσώπους τους, ρίχνοντας το αντι-συνδικαλιστικό τείχος στη δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου.

Για να καθησυχάσει τους Δυτικούς πελάτες της, η πολυεθνική εισάγει το σπόρο του συνδικαλισμού στη μεταμαοϊκή Κίνα Η φυλάκιση δέκα ατόμων που κρατούσαν πολίτες στα λεγόμενα «μαύρα κελιά» δίνει εξίσου την αίσθηση ενός ανανεωτικού αέρα, σε μια χώρα όμως που συντρέχουν πολλοί ρεαλιστικοί λόγοι επιφυλακτικής αντιμετώπισης.

Η μεγάλη εταιρεία, που έχει την έδρα της στην Ταϊβάν και είναι πρώτη στην παραγωγή ηλεκτρονικών στον κόσμο, κατασκευάζοντας συσκευές των Apple, Sony, Nokia, Dell και γενικότερα όλων των κολοσσών στους υπολογιστές και την τηλεφωνία, θα ξεκινήσει από τα μέσα του τρέχοντος μηνός προγράμματα εξοικείωσης των εργαζομένων της στην Κίνα με τη διαδικασία εκλογής «γνήσιων» εκπροσώπων. Η προοπτική αυτή είναι πρωτόγνωρη, σε μια χώρα όπου οι συνδικαλιστικές οργανώσεις ελέγχονται παραδοσιακά από τη διοίκηση και την τοπική κυβέρνηση.

Η Foxconn είναι η μεγαλύτερη ιδιωτική επιχείρηση που δραστηριοποιείται στη χώρα με 1,2 εκατ. εργαζόμενους μόνο στην Κίνα. Η Συνομοσπονδία Συνδικαλιστικών Ενώσεων της Foxconn θα αναδεικνύεται μέσα από εκλογές ανά πέντε χρόνια με ανώνυμη ψηφοφορία.

Η κίνηση αυτή ερμηνεύεται ως μια προσπάθεια της Foxconn να «λαδώσει» την κατασκευαστική μηχανή της, απ' την οποία βγαίνουν μερικά από τα πλέον δημοφιλή γκάτζετ όπως τα iPhone και πρώτες σε πωλήσεις ταμπλέτες και υπολογιστές. Ερχεται όμως και σε απάντηση εργατικών κινητοποιήσεων, σειράς διαδηλώσεων, συγκρούσεων και απεργιών που ανεβάζουν το κόστος και ενισχύουν ένα κλίμα έντασης. Το τελευταίο διάστημα στις εσωτερικές πιέσεις προστέθηκαν και εξωτερικές, μετά την αρνητική δημοσιότητα της Foxconn εξαιτίας αναφορών για τις απαράδεκτες συνθήκες εργασίας των εργοστασίων στην Κίνα.

Φυλακή στους φύλακες

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: «Μνημόνιο» για τη διάσωση της SAS

Toυ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΜΑΡΓΙΟΛΗ

Η νύχτα της προπερασμένης Κυριακής ήταν μακρά και δύσκολη για τη διοίκηση και τους εργαζομένους της αεροπορικής εταιρείας SAS. Οι διαπραγματεύσεις, με διακύβευμα τη διάσωση της σκανδιναβικής εταιρείας την τελευταία στιγμή, συνεχίστηκαν ως το μεσημέρι της Δευτέρας στο Αεροδρόμιο της Στοκχόλμης. Οι εκπρόσωποι των κυβερνήσεων Σουηδίας, Νορβηγίας και Δανίας και οι εκπρόσωποι των εργαζομένων έκαναν ένα σύντομο διάλειμμα για καφέ και πρωινό και συνέχισαν τις μαραθώνιες διαβουλεύσεις μέχρι να υπάρξει μία ομόφωνα αποδεκτή συμφωνία.  

«Ηταν μια απολύτως εξουθενωτική διαδικασία. Κάναμε μεγάλες υποχωρήσεις. Δεν είμαστε και πολύ χαρούμενοι, αλλά πιστεύω ότι δεν είχαμε άλλη επιλογή προκειμένου να σωθεί η εταιρεία και να διασφαλιστούν οι θέσεις εργασίας» δήλωσε τη Δευτέρα ο εκπρόσωπος του μεγαλύτερου νορβηγικού συνδικάτου προσωπικού καμπίνας Εσπεν Πέτερσεν.

Από την άλλη πλευρά ο υπουργός Χρηματαγοράς της Σουηδίας (της μεγαλύτερης μετόχου της εταιρείας) Πέτερ Νόρμαν ήταν από τους ελάχιστους που υπεραμύνθηκαν της συμφωνίας χωρίς ενδοιασμούς. Ο ίδιος άλλωστε διεμήνυσε από την πρώτη στιγμή ότι άλλα χρήματα δεν πρόκειται να δοθούν από την τρόικα των κυβερνήσεων που κατέχει το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών. Στο εξής η SAS βρίσκεται σε αναζήτηση στρατηγικού επενδυτή. Με μειωμένο κατά 40% προσωπικό, με σημαντικά χαμηλότερες αποδοχές για τους εναπομείναντες υπαλλήλους και με νέα τιμολογιακή πολιτική, η εμβληματική σκανδιναβική εταιρεία επιχειρεί στην ουσία μια επανεκκίνηση. Με αβέβαιη ωστόσο κατάληξη, καθώς οι εταιρείες χαμηλού κόστους εντείνουν τον ανταγωνισμό με τις παραδοσιακές δυνάμεις της αγοράς.

Oπως παρατήρησε και ο διεθνής Τύπος, η συμφωνία μεταξύ των εκπροσώπων των κυβερνήσεων, των οκτώ συνδικαλιστικών ενώσεων και των έξι πιστωτών της αεροπορικής εταιρείας αποτελεί ταυτόχρονα «σανίδα σωτηρίας, αλλά και την πιο σκληρή συνταγή αναδιάρθρωσης που δοκιμάστηκε ποτέ», τουλάχιστον στον συγκεκριμένο κλάδο.

Σύμφωνα με το πλάνο, το προσωπικό θα μειωθεί από 15.000 σε 9.000 εργαζομένους, οι μισθοί των πιλότων θα περικοπούν κατά 8%, όμως στο σύνολό τους οι εργαζόμενοι θα υποστούν κατά μέσο όρο μειώσεις ως και 17%, τα όρια συνταξιοδότησης επιμηκύνονται σταδιακά στα 65 έτη, ενώ τα ωράρια εργασίας θα αυξηθούν κατά 8%. Πολλές υπηρεσίες μεταβιβάζονται πλέον σε τρίτους (outsourcing), αναθεωρείται η διοικητική δομή προκειμένου να περιοριστεί το «βάρος της γραφειοκρατίας», ενώ δρομολογείται αναπρογραμματισμός πτήσεων και κυρίως τιμολογίων. 

O εγχώριος ανταγωνισμός με τις χαμηλού κόστους εταιρείες Air Shuttle και Nοrwegian, αλλά και οι συνθήκες που έχουν διαμορφώσει στην παγκόσμια αγορά εταιρείες όπως η EasyJet και η Ryanair καθιστούν τη SAS έναν ακόμη γίγαντα που δεν μπορεί να σταθεί στα πήλινα πόδια του. Η άλλοτε κερδοφόρα επιχείρηση έχει να παρουσιάσει πλέον θετικά αποτελέσματα από το 2007. «Θα πρέπει να θυμόμαστε ότι η Σουηδία, η Νορβηγία και η Δανία έχουν επενδύσει περισσότερα από 10 δισ. κορόνες (περίπου 1,2 δισ. ευρώ) την τελευταία δεκαετία και δεν είναι πλέον ρεαλιστικό να ενισχύσουμε τον όμιλο με νέα κεφάλαια» ανέφερε χαρακτηριστικά ο σουηδός υπουργός κ. Νόρμαν. Ετσι η «ένεση» των 408 εκατ. ευρώ που δέχτηκε η εταιρεία υπό τους επαχθείς όρους αναδιάρθρωσης θα είναι μάλλον και η τελευταία. 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ: O παγκόσμιος οικονομικός πόλεμος της... Πατέντας (iPhone, uCopy, iSue)

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ

Τhe Economist

Το 2007, όταν ο Στιβ Τζομπς παρουσίασε το iPhone άλλαξε την αγορά. Το νέο «αντικείμενο πόθου» της Apple αποτελούσε την αλματώδη εξέλιξη των κινητών τηλεφώνων που είχαν προηγηθεί. Το iPhone ήταν μια εκπληκτική καινοτομία, κατακτώντας την πρώτη θέση στις πωλήσεις ανάμεσα στα υπόλοιπα «έξυπνα κινητά» και συντείνοντας στο να αναδειχθεί η Apple στη μεγαλύτερη στον κόσμο εταιρεία από πλευράς κεφαλαιοποίησης, που σήμερα υπερβαίνει τα 630 δισ. δολάρια.

Ασφαλώς πολλοί αντέγραψαν την Apple. Πολλές άλλες εταιρείες του κλάδου έχουν να παρουσιάσουν σήμερα κινητά με οθόνες αφής, και σχεδόν όλα τα «συν» του IPhone. Ο ανταγωνισμός και οι ομοιότητες ήταν αρκετά για να ωθήσουν την Apple να στραφεί νομικά κατά της Samsung, προβάλλοντας θέμα αντιγραφής της πατέντας και παραβίασης των σχετικών δικαιωμάτων. 

Οι προσφυγές στη δικαιοσύνη έγιναν σε πολλές χώρες και η Samsung ανταπάντησε, υποστηρίζοντας ότι και η ίδια είχε ζημιωθεί από την αμερικανική εταιρεία. Την 24η Αυγούστου πάντως, αμερικανικό δικαστήριο έκρινε ότι όντως, η νοτιοκορεατική εταιρεία παραβιάζει έξι πατέντες της αμερικανικής και της επέβαλε πρόστιμο ενός δισ. δολαρίων, ένα από τα μεγαλύτερα στην ιστορία, για ανάλογη υπόθεση.

Ορισμένοι θεωρούν ότι η υπόθεση υποκρύπτει «τάσεις προστατευτισμού» αν και είναι γεγονός ότι οι ένορκοι που έκριναν την υπόθεση δούλεψαν πολύ σκληρά για να αποσαφηνισθούν ένα σωρό τεχνικά θέματα. Το ουσιαστικό θέμα όμως της υπόθεσης είναι αν οι καινοτομίες της Apple θα έπρεπε ή όχι να είχαν λάβει «διπλώματα ευρεσιτεχνίας», καθώς και τον βαθμό στον οποίο -είτε επρόκειτο για εταιρείες μεγαθήρια είτε για μικρές, νέες- αυτές θα έπρεπε να εκμεταλλεύονται τις εφαρμοσμένες ιδέες άλλων.

Ας δούμε πώς λειτουργεί το σύστημα αυτό, που έχει ως απώτερο σκοπό το κοινό καλό: 

Το κράτος λοιπόν εκχωρεί δίπλωμα ευρεσιτεχνίας σε μία εταιρεία, προσφέροντάς της τη δυνατότητα να έχει «περιορισμένο μονοπώλιο» για ένα νέο προϊόν της με αντάλλαγμα τη δημοσιοποίηση των στοιχείων για τη λειτουργία της νέας τεχνολογίας στην οποία στηρίζεται η καινοτομία της. Αν η εταιρεία που επιζητεί την κατοχύρωση μπορεί να αποδείξει ότι το όποιο νέο προϊόν της είναι όντως «καινοτόμο, χρήσιμο και μη οφθαλμοφανές» αποκτά το μοναδικό δικαίωμα παραγωγής και διάθεσής του για μία 20ετία. 

Οι «πατέντες σχεδιασμού» που αναφέρονται στο «περιτύλιγμα» του εκάστοτε προϊόντος και κατοχυρώνονται με πιο εύκολες και γρήγορες διαδικασίες έχουν διάρκεια ζωής 14 ετών.

Το θέμα ανάμεσα στην Apple και τη Samsung έχει να κάνει περισσότερο με το περιτύλιγμα -την όψη, το παρουσιαστικό- των κινητών τηλεφώνων αφής και λιγότερο με το πώς λειτουργούν. Μεταξύ άλλων, επικεντρώνονται στο είδος του αγγίγματος που απαιτείται για να λειτουργήσει η οθόνη και να αποδώσει τα αναμενόμενα, όπως είναι η κίνηση που μοιάζει με «τσίμπημα» για να επικεντρωθεί κάποιος σε ένα σημείο της εικόνας, κ.ά. 

Μήπως πρόκειται για υπερβολή; Μήπως δεν υπάρχει λογική στο να δίδεται πατέντα στις κινήσεις του ανθρώπινου χεριού;

Τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας -με ό,τι συνεπάγονται- βλάπτουν από την άλλη πλευρά τους καταναλωτές με τρεις τρόπους: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ - ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΕΣ: Η πολυεθνική κομπίνα φοροδιαφυγής από τις Amazon, Starbucks και Google

Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΚΑΨΥΛΗ

 

Είναι γνωστό ότι η Βρετανία δεν έχει καλές σχέσεις με τους φόρους. Ιδιαίτερα ευαίσθητες με τη φορολόγηση των επιχειρήσεων είναι οι κυβερνήσεις του Λονδίνου - και δη οι συντηρητικές - διότι θεωρούν ότι οι υψηλοί φόροι πλήττουν την ανταγωνιστικότητα των εταιρειών. Αλλο όμως χαμηλοί φόροι και άλλο καθόλου φόροι. Εκεί η βρετανική κυβέρνηση, το Κοινοβούλιο και η Δικαιοσύνη μοιάζουν άτεγκτοι. Και αμείλικτοι με επιχειρήσεις, ακόμη και με πολυεθνικούς κολοσσούς όπως είναι η Starbucks, η Google και η Amazon, οι οποίες χάρη στην επιδεξιότητα των λογιστικών τους υπηρεσιών έβρισκαν επί σειρά ετών «παραθυράκια» του νόμου που τους επέτρεπαν να απολαμβάνουν μια απίστευτη φοροαποφυγή.

 

Το ζήτημα το αποκάλυψε το πρακτορείο Ρόιτερ με αφορμή την Starbucks. Η βρετανική θυγατρική της αμερικανικής αλυσίδας καταστημάτων εστίασης μηχανεύτηκε ένα έξυπνο σύστημα λογιστικής μεταφοράς των εσόδων της σε δική της θυγατρική στην Ολλανδία, με αποτέλεσμα να μην πληρώνει ούτε μία πένα φόρο στη Βρετανία. Δημοσιογραφικές, κοινοβουλευτικές και δικαστικές έρευνες αποκάλυψαν ανάλογες λογιστικές πρακτικές και ανάλογη φοροαποφυγή στη Βρετανία για τους επίσης αμερικανικούς επιχειρηματικούς κολοσσούς της υψηλής τεχνολογίας Google και Amazon.

Οπως αποκάλυψε στη Βουλή των Κοινοτήτων ο συντηρητικός βουλευτής Τσάρλι Ελφαϊκ, το 2011 η Amazon πλήρωσε φόρο μόνο 2,5% επί κερδών ύψους 309 εκατ. στερλινών (386 εκατ. ευρώ) που αποκόμισε στη Βρετανία ενώ η Google μόνο 0,4% επί κερδών 2,5 δισ. στερλινών (3,1 δισ. ευρώ) που ενθυλάκωσε. Η βρετανική Starbucks ανακοίνωσε πέρυσι κέρδη 365 εκατ. στερλινών (457 εκατ. ευρώ), απολύτως αφορολόγητα - η εταιρεία κατηγορείται και για φοροδιαφυγή, καθώς φέρεται να έχει δηλώσει στην Εφορία και εικονικές λειτουργικές δαπάνες που μειώνουν τα φορολογητέα κέρδη.

 

Σημειωτέον ότι η Amazon την όλη κομπίνα, η οποία παρεμπιπτόντως ονομάζεται «φορολογική βελτιστοποίηση», την έστησε μέσω θυγατρικής της στο Λουξεμβούργο, ενώ η Google μέσω θυγατρικής της στην Ιρλανδία.