ΝουΔο-γαλαζαίικο ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟ-ΛΑΜΟΓΙΑΡΑΔΙΚΟ: Μακάριος Λαζαρίδης, ο υφυπουργός με το «διορθωμένο» βιογραφικό

#ΧΑΟΣ_ΔΑΓΚΩΤΟ pic.twitter.com/whd99tVWHx

— Billy Idiot (@BillyIdiot2) April 10, 2026

Τώρα έγινε δημόσιο πανεπιστήμιο!

Τι ψεύτης θεέ μου. pic.twitter.com/kz3OOK1oxK

— 𝒲𝒾𝓃𝓈𝓉𝑜𝓃 𝒞𝒽𝓊𝓇𝒸𝒽𝒾𝓁𝓁 ⨯ (@prwinND) April 9, 2026

 Υπάρχουν και σταυροί μετά την Ανάσταση. Κι ένας από αυτούς περιμένει τον νεοαφιχθέντα υφυπουργό Μακάριο Λαζαρίδη. Έτσι κι αλλιώς δεν επρόκειτο να μακροημερεύσει.

Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος

Όσοι γνωρίζουν τον Μαργαρίτη Σχοινά, βεβαιώνουν ότι δεν του αρέσει να έχει, ως «βεντούζα» του Μεγάρου Μαξίμου δίπλα του, κάποιον που μιλάει στην ορκωμοσία… πριν από αυτόν!

Άλλωστε δεν έχει λόγο να μετατραπεί στο υπουργείο του σε μηχανισμό εκπλήρωσης της αποστολής Λαζαρίδη: να κοντύνει στην Καβάλα τον Νίκο Παναγιωτόπουλο, που κρατάει σταθερά την πρώτη θέση εκλογής

Μεταξύ μας: χλωμό δείχνει. Στις τελευταίες εκλογές ο «καραμανλικός» πήρε 26.000 σταυρούς και ο «άνθρωπος του Κυριάκου» μόλις 7.000 .

Οι εξελίξεις διευκολύνουν Μαργαρίτη: θα τον ξεφορτωθεί, χάρη στη μοίρα της πολιτικής που έπαιξε πάλι το παιχνίδι της.
 

Η κυβερνητική θητεία Μητσοτάκη ξεκίνησε με την αναγκαστική αποπομπή ενός υφυπουργού, που είχε πρόβλημα με τα πτυχία του και κλείνει με την αναμενόμενη αποπομπή ενός άλλου, που έχει επικαλεσθεί ενώπιον των αρχών και του κοινού, πτυχίο που δεν υπάρχει.

Η κλεψύδρα μπήκε σε κίνηση για τον υφυπουργό με το «διορθωμένο» βιογραφικό, από τη στιγμή που αντί να αποστομώσει τους επικριτές του, με την επίδειξη του πανεπιστημιακού τίτλου του, άρχισε να σφυρίζει κλέφτικα

Επιτέθηκε στο ΠΑΣΟΚ, επειδή «καταψήφισε τα μέτρα στήριξης των κτηνοτρόφων και την αντιμετώπιση του αφθώδους πυρετού». Άλλα λόγια, ν ΄αγαπιόμαστε.

Έτσι αποδείχθηκε ότι καμιά φορά χρειάζεται και ο Κασσελάκης, που άνοιξε το θέμα.  

Αλλά και Πολάκης, που ξετίναξε τον Λαζαρίδη και τον άφησε να μασάει τα λόγια του – για ένα θέμα που τον αφορά προσωπικά.

Μπορεί το ΠΑΣΟΚ να είναι «ουρά» του Πολάκη και του Κασσελάκη, όπως είπε, «χωρίς πρόγραμμα, χωρίς σοβαρότητα, με μοναδικό εργαλείο την τοξικότητα». Αλλά αυτό δεν αίρει την υποχρέωσή του να αποδείξει τους ισχυρισμούς του για την εκπαίδευσή του. Από που κι ως που, είναι «τακτική της λάσπης και των fake news», όταν από τη Χαρ. Τρικούπη ζητούν το αυτονόητο, για δημόσιο πρόσωπο.

Αν ο Ανδρουλάκης «ονειρεύεται συγκυβέρνηση με τον Πολάκη», όπως λέει στα ξεκούδουνα ο Λαζαρίδης -ως ηχώ του Γεωργιάδη– δεν αντισταθμίζει την έλλειψη ακαδημαϊκό τίτλο, ενώ τον επικαλείται.

Ο Λαζαρίδης είτε ανήκει σε όσους «έχουμε τελειώσει δημόσιο πανεπιστήμιο» όπως έλεγε ως πρόσφατα, είτε κορόιδευε τον κόσμο, οπότε «είναι απατεώνας εδώ και 20 χρόνια», όπως τον καταγγέλλει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Είχε την ευκαιρία του να απαντήσει και τα σκυλιά δεμένα, αλλά την έχασε -μάλλον ταπεινωτικά- οπότε θα υποστεί τις συνέπειες.

Αλλά ας μην κρυβόμαστε.  

Δεν πρόκειται πλέον για θέμα Λαζαρίδη. Μετατοπίσθηκε ήδη εκεί που προτάσσουν το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ: στο μέγαρο Μαξίμου.

-«Έχει αναζητήσει εξηγήσεις από τον υφυπουργό; Ο Πρωθυπουργός της αριστείας θα απαντήσει;». Προφανώς, και δεν του έφταναν οι άλλες σκοτούρες έχει τώρα και το «σκάνδαλο Λαζαρίδη». Σκανδαλάκι έστω…

Από εμπειρία γνωρίζουμε ότι Μητσοτάκης έχει μια ιδιοτροπία: φορτώνει σε άλλους τις αμαρτίες του, ακόμη και επικαλούμενος άγνοια, αλλά...

 

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Γιατί δεν είναι ήδη εκτός Βουλής ο Παρασκευόπουλος;

Του Γιώργου Λακόπουλου 

Ο Νίκος Παρασκευόπουλος, ομότιμος καθηγητής Ποινικού Δικαίου της Νομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, ήταν για πολλά χρόνια πρόσωπο του οποίου η επιστημονική γνώμη δεν περνούσε απαρατήρητη. 

Στη νομοθεσία των τελευταίων δεκαετιών έχουν ενσωματωθεί απόψεις του για την ποινική μεταχείριση  -από το κοινό έγκλημα ως την τρομοκρατία- το οικογενειακό δίκαιο, τα ανθρώπινα δικαιώματα. Σε γενικές γραμμές ανήκει αυτούς που θεωρούν ως έσχατο μέσο τη στέρηση της ελευθερίας.

Όταν η ακαδημαϊκή του ιδιότητα τον κατέστησε υπουργό Δικαιοσύνης στην πρώτη κυβέρνηση Τσίπρα, είχε την ατυχία να συνυπάρχει με έναν άλλο πανεπιστημιακό που είχε έναν παραπλήσιο χαρτοφυλάκιο: τον Γιάννη Πανούση, υπουργό Προστασίας του Πολίτη. Η σύγκριση δυο προσώπων ομοειδούς προέλευσης  θόλωσε προφίλ του Παρασκευόπουλου. 

Ενώ ο Πανούσης αντιμετώπισε με πολιτικό σθένος, προσωπική παρρησία και επιστημονική καθαρότητα τα ακραία φαινόμενα που εκδηλώθηκαν εκείνη την περίοδο στις παρυφές και εντός του ΣΥΡΙΖΑ και έφτασαν από το συγχρωτισμό με κατάδικους για τρομοκρατία ή τον κοινό ποινικό κώδικα, ως την αποδοχή  πάσης φύσεως εκτροπών Εξαρχειώτικης προέλευσης, ο ίδιος έδειχνε κατά κάποιο τρόπο φοβισμένος απέναντι στο φαινόμενο. Κέρδισε μια νέα κυβερνητική θητεία, αλλά τελικά βρέθηκε εκτός κυβέρνησης.

Ως βουλευτής, αλλά και πρώην υπουργός, ανέπτυξε μια θέση για τη σημαία- εθνικό σύμβολο κάθε κράτους- που κινείται ανάμεσα στη βλακεία και την πρόκληση. Ήταν περιττή και εξοργιστική ταυτόχρονα. Βρήκε την ώρα...

Δεν μπορεί να προβληθεί ούτε καν ως επιστημονική γνώμη από κάποιον που θέλει να διατηρεί τεκμήρια σοβαρότητας και αξιοπιστίας. 

Υπάρχουν περιοχές της συλλογικής συνείδησης, της θεσμικής μνήμης και του εθνικού συμβολισμού που δεν μπορεί να αγγίξει ούτε η επιστήμη -όπως είναι η οφειλόμενη σχέση των Ελλήνων πολιτών προς τη σημαία. Αν όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά από σεβασμό σε όσους έχασαν τη ζωή τους προς υπεράσπιση της, ή όσους ορκίζονται σ αυτήν και την τιμούν γιατί τους λέει κάτι.

Ο Παρασκευόπουλος παραβίασε αυτό το όριο. Όχι στα γραπτά του, ούτε στα επιστημονικά του συγγράμματα, ούτε καν στο αμφιθέατρο. Το έκανε ως βουλευτής ενός κόμματος που θα δυσκολευτεί να τον καλύψει ως το τέλος, αν αυτή είναι η πρόθεση του.

Αργά ή γρήγορα ο Τσίπρας θα καταλάβει ποια θηλιά του πέρασε στο λαιμό ο μόνος βουλευτής στην ιστορία του ελληνικού Κοινοβουλίου που διανοήθηκε να διατυπώσει τέτοια άποψη για τη σημαία. 

Η ιστορία με τη Χρυσή Αυγή είναι άλλη υπόθεση. Δεν είναι ο πρώτος που αναζητά μια "σοβαρή Χρυσή Αυγή" που θα ενταχθεί στο σύστημα. Ίσως παρασυρόμενος από μια παλαιά άτυπη σύγκλιση των ιδρυτών των δυο μεγάλων κομμάτων της Μεταπολίτευσης,  ότι η ακροδεξιά έπρεπε να μείνει εγκλωβισμένη στον πολιτικό φορέα της συντηρητικής παράταξης. Αλλά τότε ως ακροδεξιά νοούνταν οι βασιλοχουντικοί. Τώρα έχουμε να κάνουμε με νεοναζιστικό μόρφωμα. 

Εν πάση περίπτωση πρόκειται για πολιτική θέση. Το πρόβλημα με τον Παρασκευόπουλο είναι 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ: Η πολιτική θέλει πολιτικούς - όχι φλούφληδες

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Το χορό άνοιξε ο ημέτερος Γ. Παπανδρέου. Υπέγραψε το 2011 συμφωνία με τους εταίρους της χώρας και τους εκπροσώπους των –ιδιωτών τότε– δανειστών της, την πανηγύρισε και μετά, επειδή δεν μπορούσε πείσει τους βουλευτές του, απείλησε να τη θέσει σε Δημοψήφισμα. Ήτοι σε αμφισβήτηση και ενδεχομένως σε απόρριψη. 

Ευτυχώς δεν πρόλαβε, αλλά έγραψε ιστορία: έγινε ο πρώτος Πρωθυπουργός που έφυγε χωρίς το κόμμα του να χάσει την πλειοψηφία στη Βουλή –και αφού την προηγουμένη έλαβε... ψήφο εμπιστοσύνης.

Με την ίδια ευκολία πήγε να αντιμετωπίσει και ο Ντέιβιντ Κάμερον τους ευρωσκεπτικιστές στη χώρα του. Προκειμένου να κερδίσει τις εκλογές του 2015  υποσχέθηκε Δημοψήφισμα για την παραμονή της Μεγ. Βρετανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και αφού για δυο χρόνια το ξέχασε –με την έννοια ότι δεν έκανε τίποτε για να ενισχύσει τους δεσμούς του Λονδίνου με τις Βρυξέλλες–  όταν ήλθε η ώρα της κάλπης απέτρεψε και τους κοινοτικούς να δραστηριοποιηθούν, βεβαιώνοντας ότι ελέγχει την κατάσταση. Το αποτέλεσμα ήταν να βρεθεί η χώρα του έξω από την ευρωπαϊκή οικογένεια, ο ίδιος έξω από την πολιτική και το βρετανικό κοινοβούλιο ηττημένο από δυο τύπους που δεν ήταν καν μέλη του.

Μετά ήλθε η σειρά του Αλέξη Τσίπρα. Αφού σύρθηκε πίσω από την παραφροσύνη του Βαρουφάκη και τις παλαβομάρες της κυβέρνησης Νο2 του Λαφαζάνη –αλλά και της αυτόνομης και σχιζοφρενικής "διακυβέρνησης" που ασκούσε η Ζωή Κωνσταντόπουλου– κατάλαβε ότι δεν τον παίρνει άλλο για τσαμπουκάδες, με επίκληση της "εντολής" που τάχα είχε για σύγκρουση. Για να χρυσώσει το χάπι και να δικαιολογήσει τη στροφή προσέφυγε σε Δημοψήφισμα με την ελπίδα... να το χάσει, όποτε και το στραπάτσο θα απέφευγε και την πίστη του στη βουλή του κυρίαρχου λαού θα έδειχνε. Από ατζαμοσύνη προφανώς, έβαλε ένα ερώτημα του τύπου "θέλετε να μειωθούν οι αποδοχές σας" και φυσικά το... κέρδισε. Το αποτέλεσμα ήταν να αυτοδιασυρθεί κάνοντας –ορθώς– το αντίθετο από αυτό που του υποδείχτηκε, αλλά εν τω μεταξύ προκάλεσε τραπεζικό πανικό που απέληξε σε έλεγχους κεφαλαίων.

Από τον ίδιο ιό χτυπήθηκε στην Ιταλία ο φιγουρατζής Ματέο Ρέντσι, ο οποίος έγινε πρωθυπουργός με "χειρισμούς" και όχι με πολιτική ατζέντα και όταν τα βρήκε σκούρα σκέφτηκε να αλλάξει το σύστημα λήψης των αποφάσεων,  καθιστώντας το πρωθυπουργοκεντρικό και εξουδετερώνοντας τα θεσμικά αντίβαρα.  Το έχασε πανηγυρικά, έχασε και ο ίδιος τη θέση του. Ευτυχώς για την Ιταλία, γιατί αν περνούσε το μοντέλο διακυβέρνηση Ρέντσι και –διόλου απίθανο– έλθει κάποια στιγμή ο σαλταρισμένος Γκρίλο  σαν παντοκράτωρ, δεν θα μείνει κολυμπηθρόξυλο στην Ιταλία και την Ευρώπη.

Από αυτές τις περιπτώσεις το συμπέρασμα είναι ότι...

ΚΥΠΡΙΑΚΟ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Τι να περιμένουμε? - Θα δώσουμε "συγχωροχάρτι" στην εισβολή?

Του Γιώργου Λακόπουλου 

Είναι σαν σιωπηλή συνωμοσία: οι διεργασίες για το Κυπριακό εξελίσσονται χωρίς την πάγια, ως τώρα, θέση της Ελλάδας και της Κύπρου στο τραπέζι: το Κυπριακό είναι θέμα εισβολής και κατοχής και συνεπώς η συζήτηση για τη λύση πρέπει να ξεκινάει από την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων. 

Πρώτα η λύση μετά η αποχώρηση. Δώδεκα χρόνια μετά την πάνδημη απόρριψη του σχεδίου Ανάν, με την κυπριακή οικονομία να προσπαθεί να συνέλθει από ένα Μνημόνιο και την Ελλάδα υπό διεθνή οικονομικό έλεγχο, δεν είναι περίεργο ότι επιχειρείται μια λύση που απέχει από την α' θεωρία των παλαιών πολιτικών: "η μη λύση είναι προτιμότερη από μια κακή λύση".

Αν οι σημερινές διεργασίες απολήξουν σε συμφωνία που θα νομιμοποιεί τα τετελεσμένα του "Αττίλα", αυτό θα είναι αποτέλεσμα της διαφοροποίησης των συσχετισμών στην περιοχή. Όπως έγραφε χθες στο Capital.gr ο Δημ. Παπακωνσταντίνου: "η λύση που σου προτείνεται κάθε φορά, όταν είσαι σε αδύναμη θέση, είναι χειρότερη από την προηγούμενη". Πόσο χειρότερη, θα φανεί όταν όλες οι πλευρές ανοίξουν πλήρως τα χαρτιά τους και η πληροφόρηση είναι διαυγής και χωρίς εκατέρωθεν μπλόφες. 

Με την Ελλάδα χωρίς δυναμική διπλωματία και την Τουρκία του Ερντογάν σε εθνικιστικό παροξυσμό, η αναζητούμενη λύση φαίνεται περισσότερο σαν το τελευταίο παράσημο που χρειάζεται για το πέτο του ο Μπαράκ Ομπάμα, παρά σαν βιώσιμη συμφωνία των δυο κοινοτήτων προς το συμφέρον της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Μια λύση χωρίς να έχουν αποχωρήσει, πριν τη συμφωνία, τα κατοχικά στρατεύματα –αλλά και οι έποικοι– και με  αποκλίσεις από τις παλιές θέσεις της Ελλάδας και της Κύπρου –αλλά και της διεθνούς κοινότητας δια των ψηφισμάτων του ΟΗΕ– στο εδαφικό, την επιστροφή των προσφύγων και των περιουσιών, μπορεί να αποδειχτεί μια λύση – βάρος για την ελληνοκυπριακή πλειοψηφία της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Τελικά όμως και βάρος της Ελλάδας. Γιατί όπως έλεγε κάποτε ο Ανδρέας Παπανδρέου για μια λύση που προτάθηκε επί των ημερών του με βάση το 38% του νησιού κατοχυρωμένο στο 18% του πραγματικού πληθυσμού της τουρκοκυπριακής πλευράς -δηλαδή με τα δεδομένα της εισβολής αναγνωρισμένα- "αν υπάρξει μια τέτοια λύση στην Κύπρο τι θα μας προκύψει μια μέρα στη Θράκη;". Το ενδεχόμενο να συμφωνηθεί σήμερα 28% περίπου, είναι καλύτερο, αλλά δεν αίρει το ερώτημα. 

Όποιος θέλει να καταλάβει καταλαβαίνει.  Αυτή την περίοδο ασκείται πίεση για λύση, χωρίς τα παλιά αδιαπραγμάτευτα.  Μπορεί να μην ζητούν ακριβώς από τον Αναστασιάδη "έχοντας παραλάβει κράτος να παραδώσει κοινότητα", όπως έλεγε ο αείμνηστος Τάσος Παπαδόπουλος, αλλά είναι προφανής η λογική των "αμοιβαίων υποχωρήσεων" από τον θύτη και το θύμα.  

 Αν δεν είναι αυτό συγχωροχάρτι στην εισβολή της τι είναι; 

Προφανώς τον τελευταίο λόγο έχει ο Κυπριακός λαός που μιλήσει στην ώρα του –μόλις προκύψει συμφωνημένη λύση. Δεν μπορεί όμως να μη σημειωθεί ότι...

ΔΙΕΘΝΕΙΣ (ΣΥΡΥΖΑΝΕΛέητοι) ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Προσβολή! Ο Καμμένος υποδέχεται τον Ομπάμα. Γιατί;

Του Γιώργου Λακόπουλου

Απορία. Γιατί ο Πρωθυπουργός δεν μπορεί να κάνει τίποτε σωστά τελικά; 

Ακόμη και τα σωστά τα κάνει με λάθος τρόπο. Ακόμη και στις καταστάσεις που θα μπορούσαν ακόμη και τα κοκόρια του να γεννήσουν, θα βρει τρόπο να τα κάνει θάλασσα. Το τελευταίο κρούσμα αφορά την επίσκεψη του Μπάρακ Ομπάμα στην Αθήνα. 

Τι ήταν αυτό που είδαν τα μάτια μας; 

 Έχει χάσει τον μπούσουλα ο Αλέξης Τσίπρας ή τον συνδέει κάτι διαφορετικό με τον Πάνο Καμμένο;  

Μπορεί να είναι εταίρος του στη Βουλή, αλλά δεν παύει να είναι υπουργός του. Η αλλιώς: δεν παύει να είναι ο Τσίπρας Πρωθυπουργός στην Ελλάδα. Γι αυτόν έρχονται οι ξένοι ηγέτες στην Αθήνα- είναι ο εκλεγμένος εκπρόσωπος της χώρας.

Δεν είναι λογικό  αναμενόμενο, αλλά και χρήσιμο, να σπεύδει ο ίδιος στο αεροδρόμιο να τους υποδεχθεί;  

Δεν είναι θέμα πρωτοκόλλου. Είναι θέμα ουσίας. Δεν στέλνεις τον βοηθό σου –τι άλλο είναι οι υπουργοί για τον Πρωθυπουργό;- να καλωσορίσει κάποιον με τον οποίο θέλει να έχει καλές σχέσεις. Και αν στέλνεις, διαλέγεις κάποιον που σε εκπροσωπεί αυθεντικά ως πολιτικό.

Όπως είδαμε και στις περιπτώσεις των αφίξεων Ολαντ και Πούτιν, στο αεροδρόμιο τους περίμενε ο... υπουργός Άμυνας! Κάποιο παραθυράκι στο πρωτόκολλο βρέθηκε και δικαιολογήθηκε η παρουσία του. 

Αλλά στην περίπτωση Όμπάμα τα πράγματα είναι χειρότερα και δεν είναι υπερβολή να πει κάνεις ότι δεν τιμά τη χώρα αυτό που είδαμε στο Ελ. Βενιζέλος: να υποδέχεται τον άνθρωπο από τον οποίο περιμένουμε πολλά, ο αρχηγός των ΑΝΕΛ. Σε ρόλο... συμπρωθυπουργού! 

Δηλαδή ένας πολιτικός ο οποίος μόλις μια μέρα πριν είχε ταχθεί εναντίον του Αμερικανού προέδρου, λιβανίζοντας τον ακροδεξιό Τράμπ -για τον οποίο τα αισθήματα του Ομπάμα είναι γνωστά. 

Πρέπει να είσαι μακριά από κάθε έννοια διπλωματικής πρακτικής και πέρα από κάθε πολιτική λογική για να στέλνεις τον Καμένο στον Ομπάμα. Ακόμη και αν δεν αναλαμβάνει αυτή την υποχρέωση ο αρχηγός του κράτους, ή ο Πρωθυπουργός, γιατί υπάρχει ο υπουργός Εξωτερικών;

Ποιος εκπροσωπεί διεθνώς τη χώρα απόντος του Πρωθυπουργού; Από πού κι ως που ο επικεφαλής του συγκεκριμένου κόμματος- γνωστός για πολλά και διάφορα- εκπρόσωπος της κυβέρνησης, ως υπουργός Άμυνας-; Λες και οι Αμερικανοί δεν ξέρουν ποιος είναι και τι λέει ο καθένας.

Συνιστά πολιτική απρέπεια, αλλά και...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Γιατί (μας) αξίζει η επίσκεψη Ομπάμα

Του Γιώργου Λακόπουλου

Θα ήταν καλύτερα ο Μπάρακ Ομπάμα να μιλήσει στην Πνύκα- εκεί που η Εκκλησία του Δήμου έπαιρνε τις αποφάσεις. Αλλά και σε κλειστό χώρο η αξία της παρουσίας του στον ίσκιο της Ακρόπολης δεν  χάνεται.  

Η κυβέρνηση μας παρέσυρε  να διαβάσουμε λάθος αυτή την άξια, επιμένοντας πως όλα γίνονται για το... τιμημένο (για να χρησιμοποιήσουμε τον ποδοσφαιρικό ευφημισμό του  2004)  ελληνικό χρέος.

Η αντιπολίτευση μας αποδιοργάνωσε  προσπαθώντας να υποβάλει την ιδέα ότι δεν πρόκειται για τίποτε περισσότερη από μια παραπεταμένη επίσκεψη  που ανασύρθηκε την τελευταία στιγμή από την ατζέντα του απερχόμενου πλανητάρχη.

Δεν είναι έτσι. Ο Αμερικανός έρχεται στην Αθήνα, όχι γιατί τον παρακαλέσαμε εμείς, αλλά γιατί το επέλεξε ο ίδιος. Παρότι εν τω μεταξύ  συνέβη  αυτό που όλοι θεωρούσαν απίθανο- να τον διαδεχτεί ο Τράμπ- το κίνητρό του δεν χάνεται: επέλεξε το  χώρο που γέννησε τη Δημοκρατία για να σκηνοθετήσει την έξοδό του.

Αυτή η προσέγγιση της επίσκεψης οδηγεί σε υπόνοιες πολιτικού μάρκετινγκ.  

Σίγα το νέο. Με το πολιτικό μάρκετινγκ επικράτησε και με τον ίδιο τρόπο πολιτεύτηκε για οκτώ χρόνια. Το τελευταίο διάστημα  μάλιστα το παράκανε, αν δει κανείς πόσο επιμελημένα βρέθηκε όλη η οικογένεια επί σκηνής, να μεταδίδει ευτυχία και χαρά  με ανέμελες εκδηλώσεις.

Ενδεχομένως επίσης κρύβει με αυτόν τον τρόπο και τις δικές του ευθύνες για τη διόγκωση του κύματος που έφερε τον Τράμπ στο Λευκό Οίκο. Δεν ήταν μόνο το ύφος και η μισαλλοδοξία ενός κλόουν των Ρεπουμπλικάνων που επιδοκιμάσθηκε. Ήταν και η διακυβέρνηση των Δημοκρατικών που αποδοκιμάσθηκε- όχι μόνο η προσωπική ξινίλα της  Κλίντον.

Αλλά αυτά ενδιαφέρουν περισσότερο τους πολίτες μιας χώρας στην οποία περισσότεροι ψηφίζουν στα ριάλιτυ σόου παρά στις εκλογές.

Για την Ελλάδα και τον  υπόλοιπο πλανήτη η  αξία της οκταετίας του Ομπάμα βρίσκεται στη διαπίστωση ότι...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Ο Λαφαζάνης έφυγε. Ο Λαφαζανισμός μένει...

Toυ ΓΙΩΡΓΟΥ ΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

"Ασημάκη, έχεις δική σου εξωτερική πολιτική;". Το είπε ο Ανδρέας Παπανδρέου στον τότε υφυπουργό Εξωτερικών του, όταν του τηλεφώνησε από τη Ρώμη – καθ' οδόν προς την Αθήνα – για να του εξηγήσει ότι στην ευρωπαϊκή σύνοδο Κορυφής ψήφισε διαφορετικά από την ανακοινωθείσα κυβερνητική πολιτική στο "Πολωνικό".

"Πάνο, έχεις δική σου ενεργειακή πολιτική;". Θα μπορούσε να το πει ο Πρωθυπουργός ΑλεξηςΤσίπρας στον Πάνο Σκουρλέτη.  

Ο υπουργός του, όχι μόνο  δεν ευθυγραμμίζεται με τις κυβερνητικές και ευρωπαϊκές αποφάσεις στα ενεργειακά, αλλά διεκδικεί και το δικαίωμα να κρατήσει τον εαυτό του στο υπουργείο  –επικαλούμενος... ιδεολογική συνέπεια.

Ο Παπανδρέου έλυσε το θέμα αμέσως. Προτού προσγειωθεί στην Αθήνα ο υφυπουργός Εξωτερικών Ασημάκης Φωτήλας είχε χάσει τη θέση του. 

Θα τη χάσει με τον ανασχηματισμό και ο Σκουρλέτης, ή θα επικρατήσει η θεωρία ότι "ο Τσίπρας δεν μπορεί να αγνοήσει τη φωνή της βάσης" που ανάδειξε  τον συγκεκριμένο υπουργό ψηλά στην κατάταξη για την Κεντρική Επιτροπή. 

Ποιάς βάσης; 

Ο Τσίπρας πήρε τον Σεπτέμβριο του 2015 σχεδόν δυο εκατομμύρια ψήφους. Για το συνέδριο ψήφισαν λιγότεροι από 25.000 άνθρωποι. Το συνέδριο είχε 2.300 εκπροσώπους τους. Και ο Σκουρλέτης με ένα σύστημα πολυσταυρίας απέσπασε 1.157 σταυρούς. 

Σε κάθε περίπτωση Πρωθυπουργός που σχηματίζει κυβέρνηση με βάση τους κομματικούς συσχετισμούς έχει μετρημένες μέρες. Η υπουργοποίηση  οποιουδήποτε αποτελεί αποκλειστικό προνόμιο και απαιτείται μια και μόνη προϋπόθεση: η εμπιστοσύνη του προς τον υπουργό. 

Πως όμως ένας Πρωθυπουργός μπορεί να εμπιστεύεται κάποιον που δεν εμπιστεύεται την πολιτική της κυβέρνησής του;

Δεν είναι ο μόνος. Με ακόμη μεγαλύτερη ένταση ο Νίκος Φίλης δηλώνει –δεν θέλει απλώς: το διακηρύσσει– ότι επιθυμεί να παραμείνει υπουργός Παιδείας –γιατί "έχει δρομολογήσει σημαντικό έργο"!  

Δεν σέβονται βασικούς κανόνες της πολικής, δεν σέβονται ούτε το θεσμικό ιμπέριουμ το Πρωθυπουργού; 

Υπάρχει όμως αυτό το ιμπέριουμ;  

Ο ανασχηματισμός θα δείξει. Ο Τσίπρας πάντως έχει –πικρή– εμπειρία από καταστάσεις με δυο κυβερνήσεις και δυο Πρωθυπουργούς. 

Στο σχήμα που προέκυψε από τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 ο Παν. Λαφαζάνης είχε τους δικούς του υπουργούς, τη δική του κυβέρνηση, και τη δική του πολιτική γραμμή –και δεν τα έκρυβε.

Κάθε φορά που δεν συμφωνούσε με τις επίσημες κυβερνητικές αποφάσεις εφορμούσε στο μέγαρο Μαξίμου για να συζητήσει τη συνδιαμόρφωσή της με τον Πρωθυπουργού.  

Εκ παραλλήλου δική της κυβέρνηση είχε και η Ζωή Κωνσταντόπουλου και έκανε την δική της εσωτερική και εξωτερική πολιτική.

Υποτίθεται ότι αυτά τα καραγκιοζιλίκια τέλειωσαν.  Αυτό καλείται να αποδείξει ο Τσίπρας.  

Στο κόμμα του μπορούν να ισχύουν οι δικοί του κανόνες.

Στην κυβέρνηση όμως...

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ στο ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Η διπλωματία της γκάφας

Του Γιώργου Λακόπουλου 

Για μια φορά ακόμη η Ελλάδα αποδείχθηκε χώρα χωρίς εξωτερική πολιτική. Χωρίς υπουργείο Εξωτερικών καν.  

Μια δημοσιογραφική αστοχία οδήγησε την ελληνική διπλωματία σε πολιτική αστοχία. Το υπουργείο Εξωτερικών ασκεί διπλωματία των τηλεγραφημάτων. Ενημερώνεται από το ΑΠΕ και τα ΜΜΕ για όσα συμβαίνουν στην Τουρκία.

Δεν έχει δικές του υπηρεσίες στην Άγκυρα; 

Αν αύριο ένα δημοσιογραφικό τηλεγράφημα αναφέρει κήρυξη πολέμου θα  κινητοποιήσει τις ένοπλες δυνάμεις;  

Έλεος.  Πάλι καλά που δεν πρόλαβε να αντιδράσει και ο Καμμένος.

Αλλά αυτή τη φορά η Ελλάδα αποδείχθηκε χώρα χωρίς πολιτική καν. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης που κατηγορούν το υπουργείο Εξωτερικών έκαναν ακριβώς την ιδία γκάφα: τοποθετήθηκαν με βάση μια λανθασμένη δημοσιογραφική πληροφορία.   

Οι πολύπειροι παράγοντες στα αντιπολιτευτικά κόμματα, δεν είχαν την πρόνοια να κάνουν αυτό που δεν έκανε ο Κοτζιάς;

Δεν είναι η πρώτη φορά που αρκεί ένα δημοσίευμα, ιδίως από ξένο μέσο ενημέρωσης, για να χαλάσουν τον κόσμο, πότε η αντιπολίτευση και πότε η κυβέρνηση. Χωρίς να εξετάσουν αν η μεταδοθείσα πληροφορία είναι ακριβής, ή αν εξυπηρετεί σκοπιμότητες. Αρκεί να τους βολεύει.

Σε ό,τι αφορά τα εσωτερικά θέματα λίγο το κακό. Έτσι πορευόμαστε εδώ και πολλά χρόνια, έτσι θα συνεχίσουμε. Το χούι φεύγει τελευταίο. Αλλά σε ό,τι αφορά την εξωτερική πολιτική της χώρας –όπως και την αμυντική άλλωστε– η κατάσταση κινείται μεταξύ της αυτογελοιοποίησης και της προθυμίας να πέσουμε θύματα μιας προβοκάτσιας, ή μιας σύμπτωσης. 

Αν η αντιπολίτευση έχει το πρόσχημα ότι συμπαρασύρθηκε από την κυβερνητική προχειρότητα –ως μη όφειλε– η κυβέρνηση δεν μπορεί να βρει καμιά δικαιολογία. Αποκαλύφθηκε ότι δεν έχει επαφή με πραγματικότητα ούτε καν στα σημεία αιχμής. Η εξωτερική πολιτικής της –που δε υπάρχει κατ ουσίαν–είναι φύλλο στον άνεμο. 

Αυτή την φορά δεν διασύρθηκε απλώς η χώρα. Αυτό-αποπροσανατολίστηκε αντιδρώντας σε κάτι που δεν είπε ο Ερντογάν, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να αντιδράσει σε όσα είπε. 

Η Άγκυρα συνεχίζει να κλιμακώνει τη ρητορική αμφισβήτηση του διεθνούς δικαίου σε βάρος της Ελλάδας, ανασύροντας διεκδικήσεις σε βάρος μας και η ελληνική κυβέρνηση –αν όχι ολόκληρο το πολιτικό σύστημα– παρακολουθεί δημοσιογραφικές εκπομπές για να πληροφορηθεί τη συμπεριφορά της.

Αν ο Τσίπρας ως υπεύθυνος Πρωθυπουργός έχει συναίσθηση όσων συνέβησαν μ' αυτό το διαβόητο τηλεγράφημα του ΑΠΕ, θα πρέπει να αρχίσει τον ανασχηματισμό από τα υπουργεία Εξωτερικών και Άμυνας. Η θωράκιση της χώρας στο επίπεδο της επικοινωνίας και των διπλωματικών χειρισμών πάσχει. Οι δυο –εκτός ΣΥΡΙΖΑ– υπουργοί που χειρίζονται το πιο ζωτικό άξονα συμφερόντων της χώρας είναι χαμένοι στο δικό του κόσμο ο καθένας. 

Η εξωτερική πολιτική μιας χώρας είναι...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: (Τσαρλατανο)Υπουργικά απωθημένα

Από τον Γιώργο Λακόπουλο

Τι ζόρι τραβάει ο Νίκος Φίλης με τα σχολικά βιβλία;  

Από την ώρα που ανέλαβε, έκανε σκοπό της υπουργικής θητείας του να αλλάξει τη διδακτέα ύλη. Δικαίωμά του. Αλλά με υπουργικές εγκύκλιους; Δηλαδή καταπώς του κατεβαίνει; 

 Σαν να προσπαθεί να απαλλαγεί από παλιά απωθημένα, θα έλεγαν οι ψυχαναλυτές.

Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος της διολίσθησης του εν λόγω υπουργού σε αντιεκπαιδευτικές πρακτικές, πρέπει να πάμε λίγο πίσω, στην περίοδο μιας προκατόχου του.  

Επί των ημερών της Μαριέττας Γιαννάκου στο υπουργείο Παιδείας, ένα σχολικό βιβλίο Ιστορίας –με την υπογραφή της ιστορικού Μαρίας Ρεπούση– ξεσήκωσε θύελλα για τον τρόπο αναφοράς του στο δράμα των Ελλήνων στην προκυμαία της Σμύρνης το 1922.

Το πιο εύκολο για τη Γιαννάκου θα ήταν να τραβήξει μια εγκύκλιο και να πει ότι το συγκεκριμένο βιβλίο αποσύρεται, καταργείται πολτοποιείται ή οτιδήποτε άλλο. Να το εξαφανίσει και να γλυτώσει και τη φασαρία που ακολούθησε και της στέρησε την εκλογή της στην Α' Αθήνας.

Δεν έκανε τίποτε από αυτά. Σεβόμενη τον ρόλο της ξεκαθάρισε ότι τα βιβλία τα γράφουν οι αρμόδιοι επιστήμονες και όχι οι υπουργοί. Ήταν συμπεριφορά υψηλής πολιτικής παιδαγωγικής. Την πλήρωσε, αλλά διατήρησε το κύρος και την αξιοπρέπειά της. Αλίμονο αν αρχίσουν οι πολιτικοί να γραφούν τα σχολικά βιβλία κατά την κρίση, την ιδεολογία ή τα χούγια τους.

Ένας μαθητευόμενος υπουργός

Το παράδειγμα της Γιαννάκου δεν έφτασε ποτέ στον Φίλη. Σαν να μην έχει άλλη δουλειά, ξηλώνει τη σχολική ύλη, ιδιοχείρως και αυτοπροσώπως.

Όπως καταγγέλλει η Εταιρεία Ελλήνων Φιλολόγων, πρώτα αποφάσισε τη μείωση των ωρών διδασκαλίας των Αρχαίων Ελληνικών στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο, μετά την κατάργηση του "Επιταφίου" του Περικλή στην Γ’ τάξη Λυκείου, και στη συνέχεια την κατάργηση της εξέτασης των Αρχαίων Ελληνικών στο Γυμνάσιο.

Πολιτεύεται ως μαθητευόμενος εκπαιδευτικός και τώρα έβαλε χέρι στους αρχαίους ελληνικούς πολιτισμούς – πάλι με εγκύκλιο. Επιβάλλει να διδάσκονται συνοπτικά και να μην εξετάζονται συγκεκριμένα κεφάλαια της αρχαίας ελληνικής ιστορίας: Κυκλαδικός Πολιτισμός, Μινωικός Πολιτισμός, Μυκηναϊκός Πολιτισμός. Για την ακρίβεια, τα κεφάλαια : Ο Πρώτος και ο Δεύτερος Ελληνικός Αποικισμός, Η σημασία των Περσικών Πολέμων, Ο Πελοποννησιακός Πόλεμος, Ο Φίλιππος Β’ και το Οικουμενικό Κράτος του Μ. Αλεξάνδρου.

Η καταρράκωση της πολιτείας

Για μισό, που λένε και οι πιτσιρικάδες. Τι κόλλημα είναι αυτό, άνθρωπέ μου, με την ύλη των σχολικών βιβλίων; 

  Αυτοί που τα έγραψαν είχαν τον λόγο τους και έβαλαν τα συγκεκριμένα κεφάλαια. Και εν πάση περιπτώσει κάτι ήξεραν – αυτή είναι η δουλειά τους: να γράφουν σχολικά βιβλία. Εσύ, μάστορα, γιατί άρχισες να τα ξεφυλλίζεις και ό,τι δεν σου γυαλίζει να το ξηλώνεις και να το πετάς; Δεν σου φτάνει το κάζο με τα Θρησκευτικά;

Ξέρει το "Πάτερ ημών"

Σε αυτό το θέμα να σταθούμε λίγο. Η πολιτεία έχει απόλυτο δικαίωμα να ορίζει τη σχολική ύλη. Αλλά συνεννοούμενη με τους εμπλεκομένους και διά των αρμοδίων οργάνων της .Όχι διά της ιδεοληψίας τού εκάστοτε υπουργού.

Ο Φίλης χειρίσθηκε αυτό το θέμα ως μέρος της... προσυνεδριακής του δραστηριότητας. Σαν να θέλει να δείξει αρκούντως αριστερός ώστε να πάει καλά στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ και να διατηρήσει το υπουργείο του, το οποίο πολύ του αρέσει. 

Ένας άλλος υπουργός θα βρισκόταν ήδη στο σπίτι του μετά το στραπάτσο του σε αυτή την υπόθεση. Διά παραιτήσεως ή δι' αποπομπής.

Ενώ ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος στην αρχή το αντιμετώπισε διακριτικά και απλώς ζήτησε να το συζητήσουν, όπως έχει κάθε δικαίωμα, ο Φίλης άρχισε τις μαγκιές. Έλεγε κάτι ανιστόρητα για τον ρόλο της Εκκλησίας στην Κατοχή –για να τον στραπατσάρει ο Μανώλης Γλέζος– και κάτι άσχετα για τη χούντα.

Τα πήρε ο προκαθήμενος της Εκκλησίας και όταν ο Φίλης του ζήτησε να συναντηθούν –για να πουλήσει πάλι τσαμπουκά– έφαγε πόρτα. Κακώς, βέβαια, γιατί ό,τι και είναι, όσο παραμένει υπουργός αυτός είναι ο συνομιλητής της Εκκλησίας.

Εν πάση περιπτώσει, το θέμα έφτασε στον πρωθυπουργό, με τη μεσολάβηση του Καμμένου. Ο Τσίπρας που ίσως να μην είχε καταλάβει ως εκείνη τη στιγμή τι έκανε το παλικάρι που έβαλε υπουργό Παιδείας, τον πήρε από το αυτί και τον οδήγησε σε συνάντηση με τον Ιερώνυμο και τον... υπουργό Αμυνας. Εκεί έκανε γαργάρα τα νταηλίκια "δεν αλλάζω τίποτε". Θα αλλάξει και θα πει και ένα τροπάριο. Ξέρει, άλλωστε, καλά το "Πάτερ ημών" όπως του είπε ο Αρχιεπίσκοπος.

Αντικυβερνητικοί... υπουργοί!

Με αφορμή αυτό το θέμα ας δούμε ένα κόλλημα που έχει ο Τσίπρας να βρίσκει τους πιο ακατάλληλους για υπουργούς.  

Ολόκληρη Αριστερά δεν είχε έναν πνευματικό άνθρωπο για το υπουργείο Παιδείας;  

Ακόμη και αν δεχθούμε ότι αυτούς έχει με αυτούς βολεύεται, δεν μπορεί να τους πει...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΤΟΥΡΚΙΑ - ΣΥΡΙΖΟΡΑΓΙΑΔΙΣΤΑΝ: Ελλάδα, χώρα χωρίς εξωτερική πολιτική

Του Γιώργου Λακόπουλου 

Την περασμένη εβδομάδα οι Τούρκοι κλιμάκωσαν τις προκλήσεις τους προς την Ελλάδα. Όχι με τις συνήθεις πρακτικές των παραβάσεων και παραβιάσεων στο Αιγαίο. Ούτε με ανακριβή δημοσιεύματα που βασίζονται σε στημένες εκθέσεις κρατικών υπηρεσιών, ή δηλώσεις πολιτικών παραγόντων δεύτερης κατηγορίας. Όλα άρχισαν από την κορυφή.

Η πρόκληση -με προσωπικές δηλώσεις του Ερντογάν- πήρε μορφή αμφισβήτησης της ελληνικής κυριαρχίας στα νησιά του Αιγαίου.  


Δεν υπάρχει πιο υψηλό και πιο επίσημο επίπεδο προσβολής της εθνικής κυριαρχίας μιας χώρας από μια άλλη, σε καιρό ειρήνης. Τα επόμενα βήματα είναι η καταγγελία των Συνθηκών και η κήρυξη πολέμου.

Απέναντι σε αυτές τις κρίσιμες τουρκικές πρωτοβουλίες, οποιαδήποτε ελληνική κυβέρνηση θα είχε σημάνει συναγερμό. Πέρα από τον εσωτερικό εθνικό συντονισμό, ο υπουργός Εξωτερικών θα έπαιρνε την επομένη το αεροπλάνο για τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. 

Αντί γι' αυτό  απλώς ο εκπρόσωπος του υπουργείου εξέδωσε μια χιουμοριστική ανακοίνωση εμπνευσμένη από τη παροιμία, περί των γαϊδάρων και του καυγά τους σε ξένο αχυρώνα. Για να περιγράψει, υποτίθεται, τη διαφορά της τουρκικής πολιτικής ηγεσίας στην αμφισβήτηση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων.  


Αυτό είναι το θέμα τους; Αυτό κατάλαβαν;

Η στρατηγική της έντασης που κλιμακώνουν όλες οι πολιτικές δυνάμεις στην Άγκυρα, με διαβαθμίσεις, ίσως και σκόπιμες, εξελήφθη ως... μάλωμα γαϊδάρων -διατύπωση διπλωματικά προσβλητική, εκτός της ελαφρότητάς της. Τα ελληνικά νησιά στο Αιγαίο εκλαμβάνονται ως... αχυρώνας, που είναι απλώς ξένος για τους Τούρκους.

Σε περιόδους διεθνών πολιτικών κρίσεων -και στο προοίμιο μιας τέτοιας κρίσης βρισκόμαστε- όταν  η θιγόμενη χώρα αντί να θωρακίσει την υπόσταση της με το διεθνές δίκαιο και τη θέση της στους υπερεθνικούς σχηματισμούς, κάνει καλαμπούρια, είτε οι υπεύθυνοι για την εξωτερική της πολιτικής δεν έχουν καταλάβει τι βρίσκεται σε εξέλιξη, είτε δεν υπάρχει εξωτερική πολιτική.  

Στην περίπτωση της σημερινής ελληνικής κυβέρνησης δεν υπάρχει καν υπουργείο Εξωτερικών.  Ως πρωθυπουργός ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει υπουργό Εξωτερικών. Το βεληνεκές των δραστηριοτήτων του Νίκου Κοτζιά δεν ξεπέρασε το επίπεδο των προσωπικών του αντιλήψεων για την πολιτική και πάντως δεν έχει να καταγράψει καμιά αξιόλογη διπλωματική πρωτοβουλία. Ίσως καλύτερα. Στα Βαλκάνια προσπάθησε να δείξει διπλωματικό ταλέντο και το αποτέλεσα ήταν να δημιουργηθούν προβλήματα. 

Τις ημέρες που άρχισε να εκδηλώνεται η τουρκική επιθετικότητα ο υπουργός Εξωτερικών ενδοσκοπούσε την κυβερνήτη πολιτική ως αρχηγός εσωκομματικής ομάδας. Αλλά στην εποχή μας, χώρα χωρίς επαρκή εξωτερική πολιτική είναι λειψή χώρα. Και πρωθυπουργός χωρίς δραστήριο υπουργό Εξωτερικών είναι λειψός πρωθυπουργός. 

Ό,τι κατάφερε η νεώτερη Ελλάδα το κατάφερε χάρη...

ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Η ψυχολογία της καρέκλας

Του Γιώργου Λακόπουλου 

Με αυτοπεποίθηση ο υπουργός Παιδείας Νίκος Φίλης δήλωσε προ ημερών ότι στο θέμα το μαθήματος των Θρησκευτικών δεν υποχωρεί καθώς έχει και την κάλυψη του Πρωθυπουργού. 

Σε 24 ώρες και πίσω έκανε και αποδείχθηκε ότι δεν είχε την κάλυψη του Πρωθυπουργού -και συνεπώς λειτουργούσε προβοκατόρικα απέναντι του. Από το "άριστα είκοσι", κάτω από τη βάση.

Ένας αξιοπρεπής πολιτικός θα υπέβαλε την παραίτησή του. Ο Φίλης δεν το έκανε, όπως δεν το έκανε και σε προηγούμενες "τάπες" που υπέστη. Εμμένει να κάνει τον υπουργό σε μια κυβέρνηση που τον αδειάζει. Όπως και ο Πρωθυπουργός επιμένει να τον κρατάει στο υπουργικό συμβούλιο, ήτοι να του δείχνει την εμπιστοσύνη του, παρ' ό,τι συχνά τον εκθέτει.

Περίεργα πράγματα;  

Για την κοινή λογική και την πολιτική τάξη ναι. Για τη σημερινή κυβέρνηση όχι. Δεν είναι μόνο ο Φίλης που αποδοκιμάζεται αλλά δεν εγκαταλείπει τον υπουργικό θώκο. Ο Δρίτσας, ο Σπίρτζης, ο Μπαλτάς, ο Σκουρλέτης, έχουν έλθει κατά καιρούς σε διάσταση με την επίσημη κυβερνητική πολιτική, έμειναν χωρίς την κάλυψη του Πρωθυπουργού, παραδέχθηκαν ότι υπογράφουν αποφάσεις που δεν εγκρίνουν, αλλά δεν κουνηθήκαν από την υπουργική καρέκλα. Για να μην μιλήσουμε για τον Καμμένο.

Υπάρχει λοιπόν ένα πρόβλημα πολιτικής συμπεριφοράς για τα μισά σχεδόν μέλη του υπουργικού συμβουλίου. 

Η πολιτική ευαισθησία απουσιάζει από την κυβερνητική πρακτική τους. Τους δείχνουν το φεγγάρι και αυτοί κοιτάζουν το δάκτυλο. Τους φτύνει το μέγαρο Μαξίμου και απλώς παίρνουν την ομπρέλα τους. Ακόμη και για τα μάτια να είναι η αποδοκιμασία, η ταπείνωση για τον φορέα του υπουργικού αξιώματος υφίσταται.

Ο αείμνηστος Αναστάσης Πεπονής, παραιτήθηκε γιατί μια εφημερίδα έγραψε ότι γίνονται κομματικές προσλήψεις, ενώ ο ίδιος πάλευε να εφαρμόσει τον νόμο με τον οποίο τις έβαζε σε τάξη. Παρ ό,τι ο Πρωθυπουργός του ζήτησε να παραμείνει επέμενε -κρίνοντας ότι παραιτούμενος υπερασπίζεται καλύτερα το αγαθό της αντικειμενικότητας στις προσλήψεις που προσπαθούσε να επιβάλει. 

Άλλοι καιροί, άλλα ήθη. Σήμερα η υπουργική καρέκλα βγάζει σκοινιά και δένει χειροπόδαρα όποιον κάθεται.  Η μισή ντροπή δίκη τους και η άλλη μισή σε όποιον τους επισημαίνει ότι ο πολιτικός πρέπει να τηρεί έναν κώδικα ,στον πυρήνα του οποίου υπάρχει η διασφάλιση του δημοσίου σεβασμού.  

Στη σημερινή κυβέρνηση υπάρχουν πρόσωπα που...

ΣΥΡΙΖΙΣΤΑΝ: Τσαρλατάνοι εναντίον Εκκλησίας - Σύντροφε Αλέξη τί έχεις να πεις για το μπουμπούκι σου?

Του Γιώργου Λακόπουλου 

Στην κοινοβουλευτική Δημοκρατία τις αποφάσεις για τα μαθήματα που θα διδάσκονται στα σχολεία τις παίρνει η εκλεγμένη κυβέρνηση, τις εγκρίνει η Βουλή και στο τέλος όλοι κρίνονται.

Ακριβώς όμως επειδή πρόκειται για Δημοκρατία, προτού αποφασίσει η κυβέρνηση διαβουλεύεται με τους εμπλεκόμενους και αναζητά τη συνισταμένη. 

Πχ αποτελεί δικαίωμα του υπουργού Παιδείας να αλλάξει το μάθημα των Θρησκευτικών. 

Όμως η φύση του μαθήματος απαιτεί, προτού το κάνει, να συζητήσει με την Εκκλησία, με τους εκπαιδευτικούς, με τους γονείς και τους μαθητές, με την επιστημονική κοινότητα. 

Τίποτε από αυτά δεν έκανε ο Νίκος Φίλης.  Επιφανειακά δείχνει ότι απλώς έχει μια άποψη για το συγκεκριμένο μάθημα και προσπαθεί να την επιβάλει.  

Θεωρεί ότι τα Θρησκευτικά είναι μάθημα με κατηχητικό χαρακτήρα και πρέπει να διευρυνθούν με ακαδημαϊκή γνώση. 

Αν ήταν μόνο αυτό, πάλι θα ήταν αμφιλεγόμενο. Είναι σαν να λες ότι τα Μαθηματικά πάρα έχουν πολλούς αριθμούς και κανόνες, ας τα αραιώσουμε με λίγη Γεωγραφία. 

Σε μια χώρα με επικρατούσα θρησκεία του Χριστιανισμού, τι άλλο από την ιστορία και τα δόγματα του θα μπορούσαν να μαθαίνουν στα σχολεία; 

Αν κάποιος κρίνει ότι υπάρχει έλλειψη γνώσεων και για τις λοιπές θρησκείες, ας προσθέσει εκ παραλλήλου ένα αντίστοιχο μάθημα. Αλλά τα Θρησκευτικά σε μια συνταγματικά ανεξίθρησκη αλλά ταυτόχρονα και ορθόδοξη χώρα, προφανώς την Ορθοδοξία διδάσκουν.

Αν δώσει κανείς προσοχή στους χειρισμούς όμως θα διαπιστώσει ότι δεν είναι αυτό το ζήτημα με τον συγκεκριμένο υπουργό. Δεν επιβάλει απλώς τη θεωρία του για τον χαρακτήρα και το περιεχόμενο του μαθήματος των Θρησκευτικών.

Επιτίθεται και στην Εκκλησία. Αναφέρεται στα ξεκούδουνα στο ρόλο της στην Κατοχή –επ' αυτού τον εξευτέλισε ο Μανόλης Γλέζος– και τη δικτατορία. Αυτό που κολλάει;

Για το εκπαιδευτικό πρόγραμμα μιλάμε όχι για τη νεώτερη πολιτική ιστορία της χώρας. Θέλει να κάνει καλύτερο ένα μάθημα ή να κάνει μαθήματα πολιτικής ιστορίας στον Αρχιεπίσκοπο;

Είναι σαφές ότι οι αλλαγές στο μάθημα των Θρησκευτικών αποτελούν πρόσχημα. 

Ο υπουργός Παιδείας επιδιώκει...