ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Να σας ζήσει το "νέο όνομα" σύντροφοι!

Του ΚΩΣΤΑ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Kαρπουζοκέφαλων διάλογοι...

Του ΚΩΣΤΑ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ηλιθίων συμφωνία

Του ΚΩΣΤΑ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Αποφάσεις "αιχμής" εν... καιρώ

Του ΚΩΣΤΑ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Προφήτες οικονομολόγοι χωρίς ταλέντο στις προγνώσεις

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ

Μάλιστα. Ο Πολ Κρούγκμαν είχε κάνει λάθος για την Ελλάδα, αλλά περιμένει να δικαιωθεί για την Κύπρο. Η περίπτωση του αμερικανού νομπελίστα οικονομολόγου - που τυγχάνει και προοδευτικός - είναι χαρακτηριστική της ανοησίας των προφητών. Μια ολόκληρη κάστα προσώπων και οργανισμών μάς έχει ρημάξει πέντε χρόνια τώρα με τις προβλέψεις της, που είναι μονίμως εσφαλμένες, εκτός αν είναι κατά τύχη ορθές.

Ποιος έχει επισημάνει ότι για τη μια φορά που ο Νουριέλ Ρουμπινί πέτυχε την κρίση των subprime το 2007-8 έχει πέσει έξω καμιά δεκαπενταριά φορές σε ενδιάμεσες ή άλλες προβλέψεις; 

Αυτός έχει τουλάχιστον το ελαφρυντικό ότι η εταιρεία του συνδέεται με τη Γουόλ Στριτ, άρα τουλάχιστον έστω και με έμμεσο τρόπο κάνει παιχνίδι. Πολλοί από τους άλλους απλώς επιχειρηματολογούν στο κενό. 

Ας πούμε ο Κρούγκμαν - όποιος τον διάβαζε προ πενταετίας το ξέρει - κοιμήθηκε εντελώς όρθιος στην τεράστια αμερικανική κρίση του 2008 μέχρις ότου την είχαν αντιληφθεί άπαντες - οπότε πλημμύρισε τη δημόσια αγορά με τις υπερ-ευφυείς αναλύσεις του. Και τι θα πει, όπως γράφει ο Κρούγκμαν στο μπλογκ του, ότι μέτρησε τα οικονομικά μεγέθη για τη χώρα μας, αλλά δεν εκτίμησε σωστά την πολιτική διάσταση του να βγει η Αθήνα από την ευρωζώνη; Πολιτική οικονομία λέγεται το σπορ. Πολιτικό εγχείρημα - και μάλιστα με τεράστια επένδυση από τις ευρωπαϊκές ελίτ - είναι η ευρωζώνη. Η Ελλάδα δεν θα μπορούσε ποτέ να έχει την παραμικρή σχέση με την Αργεντινή. Οχι ότι δεν μας έχει ρημάξει η ύφεση - αλλά εντός ευρώ!

Λίγο το Διαδίκτυο και τα διεθνή οικονομικά μπλογκ, λίγο η επικυριαρχία των αγορών και καμιά εικοσαριά τύποι - που όλοι κατέληξαν να γίνουν τζετ σέτερ -, μας έχουν κουράσει και ταλαιπωρήσει με τις αναλύσεις και τις προβλέψεις τους.

ΤΟΥΡΚΙΑ και ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Τα ελληνοτουρκικά στην τροχιά των μπίζνες

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ

ΔΕΝ συμβαίνει συχνά η ουσία των διμερών σχέσεων ανάμεσα σε δύο χώρες να μεταλλάσσεται. Είναι όμως η τρίτη φορά σε τέσσερις δεκαετίες που τα ελληνοτουρκικά αλλάζουν. Η επίσκεψη Σαμαρά στην Κωνσταντινούπολη απλώς έρχεται να μας το υπενθυμίσει.

Τη δεκαετία του '70 τα ελληνοτουρκικά κυριαρχούνται από το Κυπριακό - που με την εισβολή του Αττίλα έχει εισέλθει σε εκρηκτική φάση - και τις διαφορές στο Αιγαίο. Ετσι είναι τα πράγματα και τη δεκαετία του '80. Μόνο που η Τουρκία πάει πίσω με το πραξικόπημα Εβρέν και η Ελλάδα μπροστά με την είσοδο στην ΕΟΚ. Παίκτης όχι μόνο με ρητορική άνεση αλλά και με στρατηγικό βάθος, ο Ανδρέας Παπανδρέου προωθεί ένα ταχύ πρόγραμμα εξοπλισμών με κορυφαία στιγμή την «αγορά του αιώνα», που μοιράζεται σε αμερικανικά F-16 και γαλλικά Mιράζ. Η διάσταση της υπεροχής στα οπλικά δεν είναι άσχετη με τους χειρισμούς στην κρίση του '87. Η ένταση στο Κυπριακό και στο Αιγαίο θα συνεχιστεί όλη τη δεκαετία του '90, με τα Ιμια όμως να αποτελούν σοκ για την Αθήνα και τη ματαίωση αγοράς των S-300 από την Κύπρο να οριοθετεί το τέλος ενός πιο επιθετικού στρατιωτικού δόγματος.

Κάπου εκεί, το 1999, προκύπτει η πρώτη μετάλλαξη με την προσθήκη της ευρωπαϊκής διάστασης. Η είσοδος της Τουρκίας στην Ευρώπη είναι τυράκι για εξομάλυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Είναι η εποχή της ελπίδας. Η ευρωπαϊκή συμμετοχή θεωρείται καταλύτης εκδημοκρατισμού και μια δημοκρατική Τουρκία θεωρείται ότι θα είναι πιο συνεννοήσιμη μελλοντικά. Η Κύπρος μπαίνει στην ΕΕ το 2003. Ωστόσο η εκλογή Τάσσου Παπαδόπουλου στο νησί έχει ως αποτέλεσμα να υποστεί ευθανασία το Σχέδιο Ανάν με συνενοχή της κυβέρνησης Καραμανλή.

Η Αθήνα θα αποσυνδέσει την επίλυση των θεμάτων του Αιγαίου από την τουρκική υποψηφιότητα για συμμετοχή στην ΕΕ. Το θέμα θα μπει σε κρυογένεση όταν εκλέγεται πρόεδρος στη Γαλλία ο τουρκοφάγος εκ πεποιθήσεως Νικολά Σαρκοζί. Κάπου εκεί τελειώνει, ή μάλλον αναστέλλεται, η ευρωπαϊκή φάση των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Αυτές επανέρχονται στη διμερή διάσταση. Λίγο η παράνομη μετανάστευση, λίγο τα ενεργειακά, ερεθίζουν τα ελληνοτουρκικά. 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Τα ορφανά του Γιωργάκη

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ο Κ.Π. Καβάφης αναρωτιόταν σε ένα ποίημά του τι εκόμισε εις την τέχνην. Ο Γιώργος Παπανδρέου εκόμισε εις την πολιτικήν μια σειρά από πρόσωπα τα οποία ο ίδιος ανακάλυψε – στο γυμναστήριο, στα νησιά ή στο εξωτερικό. Τους πίστεψε και τον πίστεψαν μέχρι περίπου το καλοκαίρι του 2011.

Μετά επήλθε ατομικά – και λιγότερο ή περισσότερο τραυματικά για τον καθένα – το τέλος της σχέσης των περισσότερων Παπανδρεϊκών με τον Γιώργο. Τελευταίος ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου με αφορμή τη λίστα Λαγκάρντ.

Στη Βουλή λεγόταν ότι και ο Παπανδρέου ήθελε να υπογράψει για την παραπομπή του πρώην υπουργού Οικονομικών σε Προανακριτική, αλλά τελικά επελέγη η λύση να μην υπογράψει, όπως και οι Ευάγγελος Βενιζέλος και Απόστολος Κακλαμάνης.

Ακόμη και οι πιο ωραίες κυβερνήσεις άσχημα τελειώνουν, ενώ κακό τέλος έχουν συνήθως και οι παρέες στην πολιτική αν και, με κάνα δυο εξαιρέσεις, οι περισσότεροι Παπανδρεϊκοί, πρώιμοι και όψιμοι, ήταν τον περισσότερο χρόνο θαυμαστές και περιστασιακά μόνο ισότιμοι συνομιλητές του πρώην προέδρου του ΠΑΣΟΚ.  

 

Πού βρίσκονται σήμερα τα πολιτικά ορφανά του Παπανδρέου;

Το θέαμα έξω από το Κοιμητήριο του Παπάγου ήταν παράξενο . Ολοι όσοι έφθαναν εκεί εκείνο το απομεσήμερο στο τέλος του καλοκαιριού του 2011 ήταν αναγνωρίσιμα πολιτικά πρόσωπα, αλλά δεν έφθαναν όλοι με τον ίδιο τρόπο. Αλλοι έβγαιναν από κυβερνητικά οχήματα κι άλλοι είχαν απλώς παρκάρει τα Ι.Χ. τους πιο κάτω στον δρόμο και συνέχιζαν πεζή. Ηταν σχεδόν όλοι ΠΑΣΟΚ. Μόνο που άλλοι είχαν βγει από την ενεργό πολιτική το 2004, όταν τερμάτισε η κυβέρνηση Σημίτη, ενώ άλλοι βρήκαν θέση στα κομματικά σχήματα και στις κυβερνήσεις Παπανδρέου μετά το 2009. Εξού και τα υπουργικά αμάξια.

 

Ολοι αυτοί πήγαιναν να αποχαιρετήσουν τον Νίκο Θέμελη. Ο διευθυντής γραφείου του Κώστα Σημίτη ήταν αγαπητός σε όλους, πέρα και πάνω από τις κρυφές ή φανερές διαμάχες του ΠΑΣΟΚ. Ισως και λόγω του πολύ ανθρώπινου χαρακτήρα του, που τον έκανε να ξεχωρίζει μέσα στις στυγνές συνθήκες που συχνά επικρατούν στην πολιτική, ιδίως στα εσωκομματικά. Μέσα στο εκκλησάκι χώρεσαν σχεδόν όλοι - και Σημίτης και Παπανδρέου και Βενιζέλος, σε μια πολύ βαριά ατμόσφαιρα. Για έναν προσεκτικό παρατηρητή, το όλον κυβερνητικό ΠΑΣΟΚ - γιατί ήταν εκεί άπαντες οι υπουργοί - παρήγε μια αίσθηση εντροπίας (νεκρή ενέργεια την οποία παράγει ένα σύστημα όταν έχει εξαντληθεί η δυναμική του). Τα πρόσωπα δεν είχαν ένταση και οι χειραψίες ήταν χαλαρές. Μπορεί να ήταν ο Θέμελης που έφευγε για το μεγάλο ταξίδι, με έναν περίεργο τρόπο όμως ήταν πολιτικά - ίσως και ψυχικά - «νεκροί» εκείνοι που είχαν πάει να τον αποχαιρετήσουν.

 

Εξω στο προαύλιο ο Παπανδρέου, πρωθυπουργός τότε, τα είπε στα όρθια με τον, αντιπρόεδρο και υπουργό Οικονομικών, Βενιζέλο. Μια άλλη γρήγορη διαπίστωση που θα μπορούσε να κάνει ένας οξυδερκής παρατηρητής σχετιζόταν με την ταχεία αποσύνθεση της ομάδας Παπανδρέου στην κυβέρνηση. Εξω από το εκκλησάκι ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου, ελαφρώς αξύριστος λόγω καλοκαιριού και χωρίς γραβάτα, αφότου έγινε υπουργός ΠΕΚΑ, αντάλλασσε χειραψίες με τους συναδέλφους του. Φαινόταν να ψάχνει ή να επιβεβαιώνει τη στήριξή τους. Αυτός διατηρούσε τουλάχιστον μια καλή σχέση με τον πρωθυπουργό, παρά τη μετακίνησή του στον ανασχηματισμό του Ιουνίου. Αντιθέτως, η σχέση του Γιάννη Ραγκούση με τον Παπανδρέου μετά την έξοδο από το Εσωτερικών ήταν κάτι σε «πυρηνικό χειμώνα». Κατά μία εκδοχή, ο Παπανδρέου ήθελε να τον θέσει  εντελώς εκτός κυβέρνησης στον ανασχηματισμό του Ιουνίου του 2011 και τον σταμάτησαν άλλοι. Ενας από τους αντιπάλους του Ραγκούση στην κυβέρνηση, ο Χάρης Παμπούκης, απουσίαζε και δεν ήταν καν στην κηδεία του Θέμελη. Κι ας είχαν προετοιμάσει μαζί τη βελούδινη διαδοχή Σημίτη - Παπανδρέου στο τέλος του 2003.

 

Χάρης Παμπούκης

Ο απογοητευμένος

Αναπληρωτής υπουργός Ανάπτυξης, ο Παμπούκης ήταν στριμωγμένος μεταξύ Χρυσοχοΐδη και Παπουτσή, απογοητευμένος στην προσπάθειά του να πάρει τα θέματα Ναυτιλίας και όλο και περισσότερο αποξενωμένος από τον πρωθυπουργό. Μερικές ημέρες μετά την κηδεία και πριν από τη ΔΕΘ ο Παμπούκης, κατεξοχήν άνθρωπος του Παπανδρέου με ιστορικούς όρους, παραιτήθηκε από μια κυβέρνηση που αντιλαμβανόταν ότι είχε εξαντληθεί πολιτικά. Εκλεισε την πόρτα πίσω του και δεν την ξανάνοιξε ποτέ. Ακόμη και σήμερα, η σχέση με τον πρώην πρωθυπουργό είναι από τυπικά χαλαρή έως ανύπαρκτη. Και αυτό παρά το γεγονός ότι το 2009 και το 2010 ο Παμπούκης ήταν από τους υπουργούς που τον καλούσε πολλές φορές την ημέρα ο Παπανδρέου στο τηλέφωνο, σε αντίθεση με συναδέλφους του που έψαχναν εναγωνίως τον πρωθυπουργό και δεν τον έβρισκαν...

Γ. Παπακωνσταντίνου

Ο απομονωμένος

«ΟΛΑ στο φως». Την περασμένη Παρασκευή 28 Δεκεμβρίου, μέσα στο σοκ και στο χάος των κατηγοριών για χειραγώγηση της λίστας Λαγκάρντ από τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου, η διαρροή από το γραφείο Παπανδρέου άργησε κάπως να έρθει. Η αλήθεια είναι ότι ο πρώην πρωθυπουργός ουδέποτε φημίστηκε για την ταχύτητα των ρεφλέξ του - για να μη μνημονεύσει κανείς τους ανασχηματισμούς που τελείωναν τα ξημερώματα. Ο ίδιος ο Παπακωνσταντίνου, στενοχωρημένος και αμήχανος εκείνη την ημέρα, δεν είχε επικοινωνήσει με τον Παπανδρέου. Αλλά το μήνυμα ήταν σαφές. Ο πρώην υπουργός Οικονομικών θα χόρευε μόνος με τους λύκους της λίστας και σίγουρα χωρίς καμία κάλυψη από τον πολιτικό αρχηγό με τον οποίο περισσότερο συνδέθηκε.

 

Είναι κι αυτή μια πρωτοτυπία των Παπανδρέου. Οι πρώην πρωθυπουργοί κρατούν συνήθως μια επαφή με τους πιο στενούς συνεργάτες τους στην κυβέρνηση - δηλαδή τους υπουργούς Οικονομικών. Ο Σημίτης συνεχίζει να βλέπει τον Γιάννο και δεν χρειάζεται να πει κανείς ότι η σχέση με τον Νίκο Χριστοδουλάκη δεν χάλασε ποτέ. Ο Καραμανλής, παρά κάποιες χασμωδίες, συναντιέται στην Παναγή Κυριακού και τα λέει με τον Αλογοσκούφη. Μόνο ο Ανδρέας τα 'χε σπάσει με τον Τσοβόλα! Και ο Γιώργος με όλους σχεδόν τους πρώην δικούς του.

 

Τον Παπακωνσταντίνου και τον Παπανδρέου τους κρατούσε δεμένους το Μνημόνιο. Με αυτή τη λογική είχε διεκπεραιωθεί και η εξεταστική-εξπρές πριν από τις εκλογές του 2012. Τώρα, αν ο Παπακωνσταντίνου βρεθεί μόνος στη Βουλή και, όπως ήδη προαναγγέλλεται, στο Ειδικό Δικαστήριο, οι κανόνες του παιχνιδιού μεταβάλλονται εντελώς. Υπάρχει ήδη το προηγούμενο ενός ανθρώπου των Παπανδρέου, του Παναγιώτη Ρουμελιώτη, που εξέθεσε δημοσίως τον πρώην πρωθυπουργό για τους χειρισμούς που οδήγησαν στο Μνημόνιο. Ο Ρουμελιώτης ήταν στο ΔΝΤ τότε. Ο Παπακωνσταντίνου όμως ήταν στην Αθήνα και ήταν ο άνθρωπος που, για λογαριασμό του Παπανδρέου, χειρίστηκε όλες τις κρίσιμες επαφές και διαπραγματεύσεις. Αυτός πηγαινοερχόταν στην Ουάσιγκτον και στις Βρυξέλλες, αυτός πήγε μαζί με τον Παπανδρέου στο Νταβός στις αρχές του 2010, αυτός χειρίστηκε τη χαμένη μάχη του δανεισμού και αυτός είχε τον κύριο ρόλο στη διαμόρφωση του Μνημονίου. Με απλά λόγια, τα ξέρει όλα κι έχει ήδη αφήσει να εννοηθεί ότι δεν θα γίνει ούτε εξιλαστήριο θύμα ούτε Ιφιγένεια. Και δεν είναι μόνον η λίστα Λαγκάρντ.

Παύλος Γερουλάνος

Ο αγαπημένος

Η ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ! -- "Για τα μάτια κάποιας Ντόρας..."

Του Δ. ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ

Φτώχια

Του Δημήτρη Μητρόπουλου

ΤΑ ΠΟΛΛΑ λόγια είναι φτώχεια. Δύο λέξεις φθάνουν- και τις προσφέρει απλόχερα η Ιστορία. «Κύριοι, επτωχεύσαμεν!».

ΔΩΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ τώρα, από τότε που ανέλαβε αρχηγός της Ν.Δ., ο Κώστας Καραμανλής έχει πολιτευθεί ως δημαγωγός. Ως αντιπολιτευόμενος επέλεξε μια τραχύτητα πολιτικής που δημιούργησε το δημόσιο περιβάλλον, το οποίο υποτίθεται πως τώρα τον ενοχλεί. Ως Πρωθυπουργός δεν είχε ποτέ το στοιχειώδες θάρρος να πάρει μια απόφαση της προκοπής.

ΔΩΔΕΚΑ ΜΗΝΕΣ μαίνεται η οικονομική κρίση. Από πέρσι τον Σεπτέμβριο που «έπεσε» η Λίμαν Μπράδερς στη Νέα Υόρκη. Σιγά που ήρθε τώρα στη χώρα μας! Ακόμη χειρότερα: τι εμπόδισε τον Καραμανλή έναν χρόνο τώρα να πάρει τα αναγκαία μέτρα; Πρωθυπουργός δεν ήταν- ή μήπως τώρα το θυμήθηκε; Και αν αισθάνεται ευθύνη για τη χώρα, τότε γιατί δεν έκανε αυτό που έπρεπε, όποιο κι αν ήταν το πολιτικό κόστος; Η διεθνής επικαιρότητα είναι γεμάτη Προέδρους και Πρωθυπουργούς που σήκωσαν τα μανίκια και τόλμησαν πράγματα που δεν έχουν ξαναγίνει ποτέ.

ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ο Καραμανλής μάς οδήγησε στον πάτο. Οι πολιτικοί φαίνονται στα δύσκολα, όπως φαίνονται και στα εύκολα. Χθες βγήκε να κάνει «διάγγελμα» κι αντί να συμπεριφερθεί ως Πρωθυπουργός συμπεριφέρθηκε ως κοινός κομματάρχης. Τι θέση- στη δεινή κατάσταση που βρίσκεται η χώρα- είχαν στο στόμα του οι συνεχείς επιθέσεις στο ΠΑΣΟΚ και στον αρχηγό του; Αν έχουμε γίνει Ισλανδία- έχουμε δηλαδή χρεοκοπήσει οικονομικά- και δεν το ξέρουμε, τότε χρειαζόμαστε εθνική ενότητα κι όχι πόλωση και μισαλλοδοξία. Για τους παρατηρητές της πολιτικής, πάντως, το ερώτημα μετά τη χθεσινοβραδινή περφόρμανς είναι αν ο Καραμανλής θα συσπειρώσει τους δικούς του γύρω του, όπως προφανώς ελπίζει, ή όλους τους άλλους εναντίον του. ΑΛΛΑ, ΒΕΒΑΙΑ, στην πολιτική, ο Θεός να σε φυλάει από αρχηγούς με χαμηλή αυτοεκτίμηση. Υπάρχει, διεθνώς, παράδειγμα Πρωθυπουργού που καταδέχεται να ζητήσει «νωπή λαϊκή εντολή» για να πατάξει τη φοροδιαφυγή; Είναι εθνικό πολιτικό ζήτημα αυτό; Ή μήπως απλό διοικητικό θέμα; Άραγε πρέπει να ψηφίσουμε κυβέρνηση και για να σταματήσουμε να καιγόμαστε;

Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ εμφανίζεται να θέλει να σώσει την Ελλάδα. Ωστόσο, το θέμα είναι πώς θα σωθεί η Ελλάδα από αυτόν.

ΠΗΓΗ: TA NEA (Στήλη "ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΕΣ")