ΔΙΕΘΝΗ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Η Εύα Καϊλή είναι αθώα! (Σε όλους μας έχει τύχει να φιλοξενούμε βαλίτσες πρώην Ιταλών ευρωβουλευτών, τίγκα στα ευρώ, που αγνοούσαμε το περιεχόμενό τους)

 

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ

Η Εύα Καϊλή ξαμολήθηκε από τας βελγικάς φυλακάς (επιτέλους!) και άρχισε να δίνει συνεντεύξεις, προσπαθώντας να πείσει την παγκόσμια κοινότητα ότι είναι αθώα – λες και δεν το γνωρίζαμε εξαρχής ότι είναι αθώα, άσπιλη και αμόλυντος.

Είναι αναμφίβολα ορθό να δίνει συνεντεύξεις η κυρία Καϊλή, διότι προσφέρει ωραιότατες ιδέες για συγγραφή σεναρίου ταινίας, τηλεταινίας ή σαπουνόπερας.

Ας διαβάσουμε παρέα τι είπε στη συνέντευξη που παραχώρησε στην ιταλική εφημερίδα «Corriere della Sera» σχετικά με τη βαλιτσούλα που ήταν τίγκα στα ευρώπουλα (600 χιλιαρικάκια δεν τα λες και λίγα):

«Οταν συνέλαβαν τον Φραντσέσκο και του κατέσχεσαν το αυτοκίνητο, σκέφθηκα ότι θα ήταν τροχαίο. Μετά, μου έστειλαν την είδηση ότι και ο Παντσέρι είχε συλληφθεί. Επαθα πανικό.

»Ηξερα ότι στο γραφείο του, που ήταν δωμάτιο στον δεύτερο όροφο του σπιτιού, όπου δεν πάω ποτέ, υπήρχε μια βαλίτσα του Παντσέρι και βρήκα ένα σωρό χρήματα. Δεν καταλάβαινα τι είχε συμβεί, αλλά ήθελα να απομακρύνω από το σπίτι τα χρήματα αυτά, για να τα ξαναδώσω στον Παντσέρι, που νόμιζα ότι ήταν και ο ιδιοκτήτης τους».

Τι συμπεραίνουμε από τα παραπάνω; 

Προφανώς, την αθωότητα μιας άδολης νοικοκυράς, η οποία γνωρίζει ότι στον δεύτερο όροφο του φτωχικού της φιλοξενείται μια βαλιτσούλα ενός πρώην ευρωβουλευτή, αλλά αγνοεί το περιεχόμενό της – άσε που δεν πήγαινε ποτέ στον δεύτερο όροφο (ίσως να φοβάται τα φαντάσματα που κατοικοεδρεύουν εκεί, τους αρουραίους, ίσως να την πνίγει η μυρωδιά της κλεισούρας και των μετρητών, που αγνοεί ότι βρίσκονται εκεί, αλλά αναδίδουν την οσμή της παντσερείου διαφθοράς).

Πόσο όμορφα τα παραπάνω… Ναι μεν προσφέρονται ως πρώτη ύλη για συγγραφή σεναρίου, αλλά είναι ένα κομμάτι από την καθημερινότητά μας. Σε όλους πρέπει να έχει συμβεί σε κάποια φάση της ζωής τους να έχουν στον δεύτερο όροφο της οικίας τους στις Βρυξέλλες μια βαλίτσα που ανήκει σε πρώην Ιταλό ευρωβουλευτή και ιδρυτή ανθρωπιστικών ΜΚΟ.  

Επίσης, σε όλους όσοι συνέβη κάτι τέτοιο ουδέποτε πέρασε η ιδέα...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΗΜΙΑΡΙΣΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η πoρεία του μέσου ελληνόφωνου αριστερού κατσαπλια

Γράφει ο ΑΛΚΗΣ ο ΗΜΙΠΙΤΣΙΡΙΚΑΣ

 Στην Ελλάδα μέχρι πρόσφατα, αν ήσουν αριστερός, η πορεία σου είχε ως εξής:
 

11-19 αγωνιστής σε καταλήψεις
 

20-31 φοιτητής
 

32-35 πιτσιρικάς
 

36-40 ημιπιτσιρικάς
 

41-47 άντρας

48 συνταξιούχος Δημοσίου

Η ιδεολογική τύφλωση του ΣΥΡΙΖΑ

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

Η απόφαση ελήφθη σε «γενική συνέλευση» (κατ’ ευφημισμόν...) του φοιτητικού συλλόγου Νομικής, στην οποία, όπως υποστήριζε υπερηφάνως εκπρόσωπος της φοιτητικής οργάνωσης του ΣΥΡΙΖΑ σε ραδιοφωνική συνέντευξη του, συμμετείχαν 200 άτομα, δηλαδή ένα 3-4% του συνόλου των εγγεγραμμένων στη σχολή. Αυτή ήταν η νομιμοποιητική βάση, ώστε οι φοιτητές τού εν λόγω χώρου να διευκολύνουν την κατάληψη ανακαινισθέντος κτιρίου της Νομικής Σχολής από 300 παράνομους μετανάστες, οι οποίοι ξεκίνησαν απεργία πείνας, διαμαρτυρόμενοι για τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης τους στην Ελλάδα.

Είναι βέβαιο ότι οι συνθήκες διαβίωσης των λαθρομεταναστών είναι άθλιες. Οπως είναι επίσης βέβαιο ότι εισήλθαν στη χώρα παράνομα, ότι κανείς δεν τους προσκάλεσε εδώ και ότι το κράτος επί χρόνια επιλέγει να αγνοεί ένα πρόβλημα, το οποίο σταδιακά αλλοιώνει τη φυσιογνωμία της κοινωνίας. 

Δεν είναι καθόλου βέβαιο, εντούτοις, ότι η κατάληψη αυτή μπορεί να οδηγήσει στην ικανοποίηση των αιτημάτων τους, που δεν είναι τίποτε λιγότερο από την άμεση νομιμοποίηση όλων των παράνομων μεταναστών που διαμένουν σήμερα στη χώρα - και, εννοείται, όσων πρόκειται να ακολουθήσουν. Οι διάφοροι υποστηρικτές των καταληψιών από τις οργανώσεις της Αριστεράς, οι οποίοι υποστηρίζουν στα σοβαρά μια τόσο μαξιμαλιστική θέση, θυμίζουν απλώς πόσο δίκιο είχε ο Μαρκ Τουέιν, όταν συμβούλευε ότι είναι καλύτερα να σιωπάς και οι άλλοι να αναρωτιούνται αν είσαι ηλίθιος, παρά να μιλάς καθιστώντας έτσι πάσα αμφιβολία περιττή. Κατά συνέπειαν, λοιπόν, δεν μπορεί να είναι αυτός ο πραγματικός λόγος της κατάληψης.

Τότε, ίσως η κατάληψη γίνεται, προκειμένου να δοθεί δημοσιότητα στο πρόβλημα: για να ακουστεί «η κραυγή απόγνωσης εκατοντάδων συνανθρώπων μας, οι οποίοι αναγκάζονται με οριακό τρόπο να διεκδικήσουν το αυτονόητο: να τους αναγνωριστούν τα δικαιώματά τους», όπως αναφέρεται στη σχετική ανακοίνωση του ΣΥΝ. Αυτό είναι μεν πιθανό, αλλά και πάλι έχει σοβαρές παρενέργειες εις βάρος των συμφερόντων του ΣΥΡΙΖΑ, που υποκινεί την κατάληψη. Διότι αναδεικνύει τον ακραίο παραλογισμό του πανεπιστημιακού ασύλου και υποχρεώνει κάθε λογικό άνθρωπο να σκεφθεί μήπως έφθασε η ώρα, ώστε αυτός ο θεσμός, ο οποίος συνέβαλε καθοριστικά στην εξαθλίωση της ανωτάτης εκπαίδευσης, να πάει επιτέλους στα σκουπίδια. Οσο βαριάς μορφής και αν είναι η ιδεολογική τύφλωση του ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι δυνατόν να μην έχουν σταθμίσει αυτές τις επιπτώσεις. Επομένως, και αυτό αποκλείεται.

Αρα λοιπόν ποιος μπορεί να είναι ο πραγματικός λόγος για τον οποίον οι φοιτητές του ΣΥΡΙΖΑ χρησιμοποιούν λαθρομετανάστες για την κατάληψη της Νομικής; Πολύ φοβάμαι ότι -βάσει της λογικής τουλάχιστον- δεν υπάρχει. Απλώς, κάνουν κατάληψη, επειδή αυτό είναι το μόνο που ξέρουν να κάνουν. 

Η ειδοποιός διαφορά όμως είναι ότι, όπως οι αγρότες για τις καλλιέργειές τους καταφεύγουν στην εργασία των ξένων εργατών, ομοίως οι καταληψίες εκμεταλλεύονται την εργασία των παράνομων μεταναστών. Μην αμφιβάλλετε, άλλωστε, ότι και η κατάληψη είναι κουραστική δουλειά. Ποιος αντέχει να περνά ατέλειωτες ώρες βαρεμάρας μέσα στον ίδιο χώρο, παίζοντας νυχθημερόν τάβλι;

Ο Χάρης Καστανίδης με τις δάφνες του Μαλαρμέ

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

Τα πνευματώδη αποφθέγματα είναι όπως το φως ενός προβολέα που ξαφνικά πέφτει επάνω σε μια λεπτομέρεια ενός νυχτερινού τοπίου και τη φωτίζει. Εκφράζουν, δηλαδή, μία μόνον όψη της αλήθειας και το κάνουν με τρόπο απόλυτο. Αυτό ακριβώς είναι η δύναμή τους, από αυτό όμως προέρχεται και ο κίνδυνος τον οποίον ενέχουν για όποιον δέχεται την αλήθεια ενός πνευματώδους αποφθέγματος τοις μετρητοίς και άνευ όρων. 

Κάποτε, π.χ., ο Φρανσουά Μιτεράν είπε ότι «πολιτική είναι η διαχείριση των συμβόλων» και, πράγματι, βρέθηκαν στην Ελλάδα διάφοροι (αφελείς ή φυγόπονοι) να πιστέψουν ότι η πολιτική είναι κυρίως, αν όχι αποκλειστικά, υπόθεση συμβόλων - εξάλλου, ο χειρισμός τους είναι πολύ ευκολότερος από τον χειρισμό της πραγματικότητας. 

Χρειαζόταν όμως η ευφυΐα ενός Χάρη Καστανίδη, ώστε να αποκτήσουμε και νόμο, του οποίου οι σημαντικότερες προβλέψεις είναι πρακτικά ανεφάρμοστες, εν τούτοις προτείνονται από τον υπουργό Δικαιοσύνης για τη συμβολική αξία τους.

Συγκεκριμένα, η κυριότερη αλλαγή στον νόμο περί ευθύνης υπουργών που εισηγείται ο Χ. Καστανίδης αφορά την κατάργηση της σύντομης παραγραφής τυχόν αδικημάτων, που διαπράττονται από πολιτικούς, και εξισώνει τις χρονικές προθεσμίες για την παραγραφή με εκείνες που ισχύουν για όλους τους τους άλλους πολίτες. Δεδομένου όμως ότι το άρθρο 86 του Συντάγματος, όπου σήμερα κατοχυρώνεται το προνόμιο των πολιτικών να παραγράφονται τα αδικήματά τους στο άψε-σβήσε, ακόμη και αν αναθεωρηθεί, δεν πρόκειται να ισχύσει πριν από το 2017 (εφόσον τηρηθούν οι τετραετίες), ώς τότε είναι απίθανο -αν όχι αδύνατο- να βρεθεί δικαστής ο οποίος θα κρίνει ότι η «συμβολική» ρύθμιση Καστανίδη υπερισχύει του Συντάγματος. Παρ' όλα αυτά, ο υπουργός Δικαιοσύνης λάμπει από ικανοποίηση και δηλώνει αυτάρεσκα ότι «πρόκειται για αλλαγή ηθικής και συμβολικής σημασίας».

Το θλιβερό στην υπόθεση είναι ότι η κυβέρνηση αποδέχεται την πρόταση Καστανίδη, προσδοκώντας ότι με τον τρόπο αυτόν θα κατευνάσει την οργή της κοινής γνώμης για τον πολιτικό κόσμο. Στην πραγματικότητα, το πιθανότερο είναι να πετύχει το αντίθετο. Η ρύθμιση ίσως να πείσει τους έτοιμους -εκείνους των οποίων η προδιάθεση είναι τέτοια, ώστε θα επείθοντο για τις καλές προθέσεις της κυβέρνησης ό,τι και αν έκανε αυτή. Οι άλλοι, εκείνοι που παρακολουθούν εξ αποστάσεως, ενδέχεται να το εκλάβουν ως εμπαιγμό.

Εν πάση περιπτώσει, αυτά δεν μειώνουν καθόλου την αξία της καινοτομίας του Χ. Καστανίδη. Με την παράδοση που έχουμε στην Ελλάδα όσον αφορά την εφαρμογή των νόμων, πολλοί από αυτούς έχουν καταντήσει να είναι στην πράξη απλώς συμβολικοί. Αυτή όμως είναι η πρώτη φορά όπου ένας υπουργός εισηγείται ένα νόμο εκ προοιμίου συμβολικό.  

Ο Χάρης Καστανίδης ανοίγει νέους δρόμους στην ποίηση της πολιτικής και κερδίζει επαξίως τη θέση του στον Παρνασσό, στη χορεία των Μορεάς, Λαφόργκ, Βερλαίν και Μαλαρμέ. Ούτως ή άλλως, η ποίηση της Σχολής των Συμβολιστών του 19ου αιώνα μπορεί να είναι ενδιαφέρουσα, αλλά η στρυφνή και σχεδόν ακατάληπτη θεωρία τους είναι του είδους εκείνου που μόνον οι Γάλλοι μπορούν να επινοήσουν και, φυσικά, μόνον ο Χάρης Καστανίδης να εκτιμήσει πλήρως...