ΕΛΑΣιτο-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΣΤΑΛΙΝΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ: Ο κλέψας του κλέψαντος

  

Του ΗΛΙΑ ΚΑΝΕΛΛΗ

Στην αρχή ήταν η Μαρία Καρυστιανού. Η οποία όταν ερωτήθηκε για το οικονομικό πρόγραμμά της είπε ότι δεν θα μας το πει επειδή θα της το κλέψει ο Τσίπρας. 

Υστερα ήρθε ο Τσίπρας και ανακοίνωσε το πρόγραμμά του – το δεύτερο Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης. Σπουδαίο πρόγραμμα, θα μοιράσει 50.000 σπίτια (αφού πρώτα τα κτίσει), θα μοιράσει λεφτά σε όλους τους φοιτητές, θα αυξήσει την κατώτατη σύνταξη και θα είναι τσάμπα οι συγκοινωνίες – και όλα αυτά αφού φορολογήσει τους υπερπλούσιους, από τους οποίους υπολογίζει να μαζέψει 2 δισ. ευρώ. 

Υστερα ήρθε ο Ανδρουλάκης, ο οποίος ετοιμάζεται να εμφανιστεί πιο γενναιόδωρος από τον Τσίπρα. Αλλά έχει μια στενοχώρια. Γιατί; Το εξηγεί το ΠΑΣΟΚ στην ανακοίνωσή του, αμέσως μετά τις εξαγγελίες Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη. Με την ανακοίνωση αυτή το ΠΑΣΟΚ κατηγορεί τον Τσίπρα ότι έκανε κόπι-πάστε το 80% του προγράμματός του και ότι «αντέγραψε πλήρως» την περυσινή ομιλία Ανδρουλάκη στη ΔΕΘ. Μέχρι και το «Ταμείο Εθνικού Πλούτου» που υπόσχεται να φτιάξει το ΠΑΣΟΚ απειλεί να το φτιάξει ο Τσίπρας με την ονομασία «Ταμείο Εθνικής Σύγκλισης». Ελπίζω μετά από αυτά ο Ανδρουλάκης να μοιράσει τσάμπα 100.000 σπίτια (αυτός άλλωστε μιλούσε πρώτος για τέτοιες παροχές, εμπνεόμενος από τους φίλους του της Ιβηρικής όταν δεν είχαν τα σημερινά ζόρια) και να κάνει ρελάνς στα τσάμπα λεωφορεία με τσάμπα ταξί. 

Η ανακοίνωση του ΠΑΣΟΚ που μιλούσε για τους κλέφτες προγραμμάτων, δυστυχώς δεν σχολίασε την πρόταση του στελέχους της ΕΛ.Α.Σ. Γιώργου Παππά, σύμφωνα με την οποία πιθανή κυβέρνηση ΕΛ.Α.Σ. στο πλαίσιο της αποκληθείσας «πατριωτικής εισφοράς» οφείλει να βάλει στο στόχαστρο τα τιμαλφή που φυλάσσονται σε τραπεζικές θυρίδες, προκειμένου να συμπληρωθεί πειστικά η λεηλασία των υπερπλούσιων. Περίμενα ότι οι λάτρεις της 3ης του Σεπτέμβρη, της αισθητικής και της ιδεολογίας της, θα είχαν θυμηθεί ότι η πατρότητα της ιδέας είχε διατυπωθεί πολύ νωρίς από πασόκους – είναι δηλαδή προφανές ότι και αυτή είναι λεηλατημένη. 

Τι εννοώ;  

Θα σας πω μια παλαιά ιστορία. 

Το σωτήριον έτος 1980, όταν η μαμή της Ιστορίας κυοφορούσε την Αλλαγή, το ΠΑΣΟΚ διοργάνωσε διεθνές συνέδριο στην Πάντειο (τότε ήταν θηλυκό) με θέμα «τη μετάβαση στον σοσιαλισμό» και ευκλεείς προσκεκλημένους (θυμάμαι ακόμα τον Σαμίρ Αμίν). Ηταν η εκδήλωση στην οποία για πρώτη φορά έκαναν την εμφάνισή τους ο Γεράσιμος Αρσένης, η Λούκα Κατσέλη και άλλες συναφείς προσωπικότητες. 

Το θέμα, η μετάβαση στο σοσιαλισμό, δεν ήταν θεωρητικό. Ηταν πρακτικό. 

Η συζήτηση ήταν τι να κάνει το κίνημα, πώς θα μετέβαινε η χώρα στο σοσιαλισμό όταν κέρδιζε το ΠΑΣΟΚ. 

Τότε έπεσε η ιδέα να φορολογηθούν τα αρώματα και οι σχετικές εισαγωγές από το εξωτερικό. Η ιδέα άρεσε αλλά απορρίφθηκε μετά πολλών επαίνων επειδή, όπως ελέχθη, «δεν είναι ανάγκη να δημιουργούμε πολλά μέτωπα με τις κυρίες των βορείων προαστίων, ενώ το πενιχρό αποτέλεσμα θα είναι πενιχρό». Δεν φορολογήθηκαν, έτσι, τα αρώματα, αλλά βέβαια η ιδέα έμεινε παρακαταθήκη στο DNA του προοδευτισμού, από όπου αταβιστικά την ανέσυρε ο Γιώργος Παππάς για να τη χαρίσει στους ευθυμογράφους. 

Δώρο στους ευθυμογράφους αποδεικνύεται και ο εκπρόσωπος της ΕΛΑΣ του Τσίπρα, ο φοβερός Νίκος Νυφούδης, που τον ξέραμε από το Ποτάμι ως χλευαστή του Τσίπρα, ώσπου να τον κλέψει ο Τσίπρας ως υμνητή του. 

Μιλώντας στην ΕΡΤ, ο Νυφούδης ρωτήθηκε πώς η ΕΛΑΣ του Τσίπρα έχει εντοπίσει τους υπερπλούσιους που θα φορολογηθούν με τον τρόπο της λεγόμενης «πατριωτικής εισφοράς», και εκείνος απάντησε ότι αυτοί εντοπίζονται στην «Παγκόσμια Βάση Δεδομένων».  

Προφανώς, ο Νυφούδης δεν εμπνεύσθηκε μόνος του την Παγκόσμια Βάση Δεδομένων, από κάπου στο κόμμα την άκουσε. 

Κατά τα φαινόμενα, αναφέρεται στη World Inequality Database (WID), που συγκεντρώνει στοιχεία για την κατανομή εισοδήματος και πλούτου σε περισσότερες από 200 χώρες. Προέρχεται από ερευνητικό πρόγραμμα στο οποίο συμμετέχει ο γάλλος οικονομολόγος Τομά Πικετί και η βάση αυτή σήμερα λειτουργεί σε συνεργασία με το World Inequality Lab της Paris School of Economics.  

Αν τα στοιχεία που ανέφερε ο Νυφούδης για το ανώτερο 1% στην Ελλάδα τα έχει κλέψει (συγνώμη, δανειστεί) από τη συγκεκριμένη βάση δεδομένων, αποδεικνύεται ότι η παραπομπή είναι πρόχειρη και αβάσιμη – μοιάζει δηλαδή με ό,τι μας έμαθε ο Τσίπρας από τις προηγούμενες περιόδους της πολιτικής του παρουσίας. Τα στοιχεία της WID για τον πλούτο δεν είναι μητρώο που λέει «αυτοί είναι οι Ελληνες που ανήκουν στο 1% και τόση είναι η περιουσία του καθενός». Είναι στατιστικές εκτιμήσεις της κατανομής του πλούτου.  

Το πρόβλημα αρχίζει όταν περνάς από αυτή την εκτίμηση στο «θα εισπράξω 2 δισ. ευρώ». Εκεί χρειάζεσαι ταυτοποίηση φορολογουμένων, αποτίμηση περιουσιών, φορολογητέα βάση, εξαιρέσεις, συμψηφισμούς – με τον σοβαρό κίνδυνο απομάκρυνσης κεφαλαίων από τη χώρα.  

Δεν βαρέθηκε το σύστημα Τσίπρα να παίζει με τη σταθερότητα; 

Αντί Τσίπρας και Ανδρουλάκης να σκέπτονται από ποιους θα τα πάρουν, δεν θα ήταν πιο γόνιμο να σκεφτούν πώς θα μεγαλώσει η πίτα του παραγόμενου πλούτου; 

Τόσο δύσκολο είναι να σκεφτούν πώς θα παραχθεί πλούτος αντί πώς θα υπερφορολογείται ο ήδη υπάρχων; 

Με δεδομένα, πάντως, όλα τα παραπάνω, νομίζω ότι ήρθε η ώρα...

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΤΣΟΓΛΑΝΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Το Οσκαρ του Αλέξη Τσίπρα - Τζοκόντου

 

Του ΗΛΙΑ ΚΑΝΕΛΛΗ

Τα τρία ας τα πούμε ντοκιμαντέρ του Αλέξη Τσίπρα είναι τρία καλοφτιαγμένα φιλμάκια για προπαγανδιστική χρήση.

Στο πρώτο αυτοπαρουσιάζεται ο ίδιος, ως προϊόν που πρέπει να λανσαριστεί εκ νέου.

Στο δεύτερο, δίνεται ο λόγος σε νέες και νέους, που είναι ένα κρίσιμο τάργκετ γκρουπ στο οποίο κάποιο εκλογικό επιτελείο θεωρεί ότι πρέπει να δοθεί έμφαση.

Και στο τρίτο, διάφοροι εθελοντές δηλώνουν τους λόγους για τους οποίους ακολουθούν τον Αλέξη Τσίπρα και το προσωπικό του κόμμα, την ΕΛΑΣ.

Βραβείο Όσκαρ. Δεν είναι υποχρεωτικά ακριβή παραγωγή, αν και έχει επαγγελματική επεξεργασία, καλή εικόνα, σκηνοθεσία και επίσης πολύ καλό μοντάζ, συνοδευμένο από μια μουσική που θωπεύει την αφήγηση. Αλλά αυτό δεν έχει σημασία.

Ο Αλέξης Τσίπρας ανέκαθεν πίστευε στο λεφτόδεντρο – και ως φαίνεται με αφορμή την ΕΛΑΣ, επιτέλους, πρέπει να έχει βλαστήσει και καρπίσει: χάρη στους καρπούς του, που είναι ζεστό χρήμα, αναπτύσσεται η ΕΛΑΣ, ένα λαϊκό κόμμα, όπως καταλαβαίνω ότι αυτοπροσδιορίζεται, εθελοντών όπως παρουσιάζονται. Στα συν, η βελούδινη φωνή του Αλέξη Τσίπρα, βαθιά, αντρική, που ντύνει το πρώτο φιλμάκι – είναι η πιο επιτηδευμένη χρήση του voice over μετά τη χρήση της τεχνικής αυτής στα κόμικς του Daredevil που έγραφε ο Φρανκ Μίλερ και τα σχεδίαζε ο ίδιος ή ο Ντέιβιντ Ματσουκέλι.

Ως παλαίμαχος κριτικός του κινηματογράφου, βρήκα κι άλλα ενδιαφέροντα κινηματογραφικά τεχνάσματα στα φιλμάκια – για παράδειγμα, τη χρήση του αϊζενστανικής έμπνευσης μοντάζ των ατραξιόν, ιδίως στο τρίτο φιλμάκι, όταν αίφνης πετιέται ανάμεσα σε αναμενόμενες εικόνες μια σημαία της Χαμάς, ώστε να μην έχουμε αμφιβολία ότι ο Αλέξης Τσίπρας οικειοποιείται το στερεότυπο της σύγχρονης εβραιοφοβίας, που είναι ένα από τα ισχυρότερα ιδεολογικά στερεότυπα της εποχής μας στην Ελλάδα. Τα στερεότυπα αυτά η σκηνοθετική επιλογή τα κυνηγά: τα φιλμάκια διεκδικούν το αριστερό πρόσημο αλλά πια χωρίς διάθεση ανατροπής, επειδή η αντιευρωπαϊκή επανάσταση και το αντιεξουσιαστικό πνεύμα εξεμέτρησαν το ζην μετά το δημοψήφισμα του 2015· κολακεύουν τη νεολαία χαϊδολογώντας τη χωρίς να της προτείνουν κάτι· παίζουν το παραμύθι της σύνεσης και μιας αποστασιοποιημένης λαϊκότητας επειδή το ζητούμενο είναι να ανακατασκευαστεί ένας ηγέτης που θα διεκδικήσει πολιτικό ρόλο, κ.λπ.).

Έχει νόημα να σχολιάσει κανείς συνολικά τη νέα προπαγανδιστική κατασκευή του νέου συστήματος Τσίπρα;

Μόνο αποσπασματικά, μόνο έτσι άλλωστε έχει πλάκα.

Ας δούμε μερικές στιγμές της τριλογίας.

Α. Η δήλωσή του ότι η διαδρομή του έχει στοιχεία ρομαντισμού, διεκδίκησης του ονείρου, ότι μπορεί κάποιοι άνθρωποι να αλλάζουν τον κόσμο. Άριστα στη γενικολογία, αλλά ο άνθρωπος αυτός θα διεκδικήσει την ψήφο μας, και δεν έχουν σημασία τα όνειρά του («τα όνειρά σου μην τα λες γιατί μια μέρα κρύα / μπορεί και οι φροϋδιστές να ’ρθούν στην εξουσία», τραγουδούσε ο Σαββόπουλος), σημασία έχει ο τρόπος που θα διαχειριστεί τον κόσμο μας, αν του ανατεθεί η διαχείρισή του. Την προηγούμενη φορά που οι πολιτικές του στόχευσαν αλλαγές του κόσμου, κινδυνέψαμε να βρεθούμε στην άβυσσο – και τον κίνδυνο εκείνον πρώτος τον κατανόησε ο ίδιος την επομένη κιόλας του θριάμβου του. Ξέρω, είναι θελκτικό να λες ότι θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο, όμως σήμερα ιδίως οι άνθρωποι θέλουν να ξέρουν ότι δεν θα τον κάνεις σαν τους εφιάλτες σου. Κι αλίμονο, το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού. 

Β. Η δήλωσή του ότι πιστεύει στη διάκριση της Αριστεράς από τη Δεξιά. Λέει ψέματα, δεν πιστεύει σε καμία τέτοια διάκριση. Όχι μόνο επειδή συμμάχησε με τον Πάνο Καμμένο, γνωστό υπερπατριώτη λαϊκιστή. Αλλά, κυρίως, επειδή πήρε διάφορους ακροδεξιούς, μερικούς ακόμα και ψεκασμένους, και τους έκανε αριστερούς μέσα σε ένα βράδυ.

Ποιος θυμάται τη Ραχήλ Μακρή, που από ΑΝΕΛ κατέβηκε ως συριζαία υποψήφια βουλεύτρια στην Κοζάνη;

Τον Θανάση Παπαχριστόπουλο;

Τη βασιλόφρονα παλαιά νεοδημοκράτισσα ευρωβουλεύτρια Ελενα Κουντουρά;

Τον Τέρενς Κουίκ, τον Βασίλη Κόκκαλη, και πολλούς άλλους;

Εκτός αν αριστερός γίνεσαι με κομματικά πιστοποιητικά αριστεροσύνης – ενώ, είναι γνωστό, αριστεροί που μια ζωή στοίχειωσαν τον χώρο, εξυβρίζονταν ως γερμανοτσολιάδες, νενέκοι, προσκυνημένοι, ακροδεξιοί και ό,τι άλλο, ενώ το μόνο που έκαναν ήταν να προειδοποιούν. 

Γ. Η διατύπωση, στο τρίτο φιλμάκι, ότι «ο προοδευτικός κόσμος έχει απογοητευτεί τα τελευταία χρόνια», που τονίζει τη φράση του Τσίπρα στο πρώτο φιλμάκι «Υπάρχει απογοήτευση». Είναι μια φράση που δεν ολοκληρώνεται. Το πιο σωστό θα ήταν να λεχθεί ότι υπάρχει απογοήτευση από τον ίδιο τον Τσίπρα και τον πρότερο βίο του στην πολιτική.

Εκείνος, βέβαια, κάνει ό,τι μπορεί για να μη θυμόμαστε τι περάσαμε, και όταν ερχόταν στα πράγματα, και όταν ήρθε στα πράγματα, και όταν έφευγε, και όταν έφυγε. Αλλά η απογοήτευση δεν είναι δική μας, όσων θυμόμαστε καλά τι έχει κάνει.

Απογοήτευση νιώθουν κυρίως οι παλιοί του ψηφοφόροι, όσοι τον πίστεψαν και επένδυσαν πάνω του τις ιδέες τους και τις ελπίδες τους για το μέλλον τους. Απογοήτευση νιώθουν όσοι πίστεψαν το παραμύθι του, ότι θα έσκιζε τα μνημόνια, ότι θα έστελνε στο σπίτι της την κυρία Μέρκελ, ότι με το Όχι στο δημοψήφισμα θα διαπραγματευόμαστε καλύτερα – και ό,τι άλλο υποσχόταν.

Δεν είναι κάτι που αντιστρέφεται – κανείς δεν ξαναγεννιέται δεύτερη φορά, όλοι σέρνουμε τις αποτυχίες μας κι η μνήμη δεν μπορεί να ξεθωριάσει. Μην αυταπατάται ότι δήθεν πιστέψαμε ότι είναι ένας άλλος, επειδή τον ακολουθούν νέοι οπαδοί: απλώς, είναι το όχημα για την ικανοποίηση μικρών ή μεγαλύτερων προσωπικών ιδιοτελειών – και όπως είπαμε έχει ως κίνητρο το καρπερό λεφτόδεντρο. 

Δ. Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες αναφορές του Αλέξη Τσίπρα είναι ο ισχυρισμός ότι τώρα, εννοεί στο νέο μαγαζί, την ΕΛΑΣ, πατάει σε πιο σταθερό έδαφος, υπονοώντας ότι τώρα είναι καλύτερη η συνθήκη για να ξαναρχίσει. Μια φράση που διαστρέφει απολύτως την πραγματικότητα,

Είναι καλύτερα τώρα με ένα προσωπικό κόμμα με αβέβαιη ιδεολογική συγκρότηση, άγνωστα σε μεγάλο βαθμό νέα μέλη και στελέχη, χωρίς κομματικούς μηχανισμούς και συνδικαλιστική εκπροσώπηση και όχι στο παρελθόν, σε όλη τη διαδρομή του αρχικά στον Συνασπισμό και κατόπιν στον ΣΥΡΙΖΑ;

Τότε διέθετε μια μεγάλη παράταξη με ιστορία, στελέχη, μέσα ενημέρωσης, μηχανισμούς και τη μυθολογία εν πολλοίς της δημοκρατικής Αριστεράς και των ωσμώσεών της με δυνάμεις του αριστερού ριζοσπαστισμού. Υπήρχε πιο σταθερό έδαφος απ’ αυτό;

Κι όμως. Αυτή την περιουσία, η πολιτεία του, αυτού και των συνεργατών του, την εξευτέλισε και τη μηδένισε. «Ήτανε πάντοτε μιας ήττας που νικάει την εξουσία και ξαφνικά μας παρεδόθη, αληθινά, τι τραγωδία», ξαναλέει ο Σαββόπουλος, για άλλη περίπτωση με ανάλογες διαψεύσεις. Και τώρα προσπαθεί να μας πείσει ότι επιστρέφει και πατά σε πιο σταθερό έδαφος επειδή – τι;

Επειδή είναι απαλλαγμένος από το παρελθόν της Αριστεράς, από την πνευματική και πολιτική περιουσία της;

Κι ότι θα φτιάξει από το μηδέν μια άλλη Αριστερά, την οποία θα ανασυγκροτήσει με λεφτά από το λεφτόδεντρο;

Ποιο είναι το νόημα του επαναλανσαρίσματος του Τσίπρα ως διαφημιστικό προϊόν;

Τα τρία φιλμάκια προσπαθούν να κρύψουν τον Τσίπρα που ξέρουμε, επιδιώκουν να τον κάνουν…

    

ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΤΣΟΓΛΑΝΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Τζοκόντος ο τυχοδιώκτης δημαγωγός

 

Του ΗΛΙΑ ΚΑΝΕΛΛΗ

Ο Αλέξης Τσίπρας προσπαθεί να προελάσει. Λίγες ημέρες μετά την ακύρωση, ουσιαστικά, των εκπροσώπων του στην τηλεόραση, οι οποίοι ανακοίνωναν φορολογικά μέτρα και προσπαθούσαν να τα κοστολογήσουν με τη μέθοδο του μπακάλη των παλιών ασπρόμαυρων ελληνικών ταινιών, επέστρεψε μέσω του λεγόμενου Εθνικού Συμβουλίου της ΕΛΑΣ, του ιδιωτικού του κόμματος που το μοντάρει εν κινήσει. Οπου διακήρυξε το νέο σύνθημα-παραμύθι: μια Ηθική Επανάσταση, έναν Νέο Πατριωτισμό, μια Νέα Μεταπολίτευση.

Εντεκα χρόνια μετά το καταστροφικό δημοψήφισμα του 2015, ο τυχοδιώκτης δημαγωγός επιστρέφει φτιάχνοντας νέο μηχανισμό προσώπων και νέα διχαστικά δίπολα, που μοιάζουν τόσο πολύ με τα παλιά –κι ας προσπαθεί πια, αφού οι ιδέες «της ανατροπής» απέτυχαν, να πλασαριστεί ως σφήνα στο Κέντρο, που του είπαν ότι ως διαχειριστική δύναμη κερδίζει τις εκλογές. 

Καταρχάς, οι αποκαλούμενες ηθικές επαναστάσεις στην πολιτική είναι ψευδεπίγραφες, επειδή πίσω από ένα ηθικολογικό προπέτασμα καλύπτουν το φοβερό κενό της πολιτικής πρότασης. Δεν είναι τυχαίο ότι η ηθικολογία της τιμιότητας είχε σοβαρό μερίδιο στην πρόταση κομμάτων όπως η Χρυσή Αυγή («δεν κλέψαμε», έλεγε ο αρχηγός της, Νίκος Μιχαλολιάκος), ενώ η ίδια ηθικολογία υποκαθιστά το κενό πολιτικών προτάσεων που φέρει το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού. Η επίκλησή της από τον Τσίπρα, βέβαια, δεν καλύπτει απλώς το κενό πολιτικής πρότασης, επιδιώκει να καλύψει και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, αφού έρχεται αυτός, ο καθαρός, υποτίθεται σε ένα πλαίσιο διαφθοράς, που φτιάχτηκε ως κριτική σε καθεστωτικές συμπεριφορές προσώπων της κυβέρνησης και ως πολιτικοδημοσιογραφικός απόηχος του θορύβου για τα σκάνδαλα του ΟΠΕΚΕΠΕ.  Πάνω σε αυτό το υπόβαθρο τοποθετεί ο Τσίπρας το νέο δίλημμα που θέτει επιτακτικά, «Με τη διαφθορά ή με την εντιμότητα;».

Υποτίθεται ότι ο Μητσοτάκης εκπροσωπεί τη διαφθορά και ο Τσίπρας την εντιμότητα (ΠΑΣΟΚ δεν υπάρχει, ιδίως επειδή ο Νίκος Ανδρουλάκης προσπάθησε να αντικαταστήσει το πρωτότυπο, το οποίο βέβαια επέστρεψε με τη μορφή και τα κόλπα του Τσίπρα). Και με τέτοια διλήμματα νομίζει ότι μπορεί να βρεθεί ξανά στη θέση που βρέθηκε την πρώτη πενταετία της περασμένης δεκαετίας, όταν καλλιεργήθηκε το κλίμα που τον οδήγησε στην κυβέρνηση. 

Η συνταγή είναι η ίδια. Ο ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα ήταν ένα κόμμα του «ηθικού πλεονεκτήματος» με πρόσωπα που προσήλθαν από διάφορα στρατόπεδα της αποκαλούμενης «πληθυντικής Αριστεράς» (από παλιοί ανανεωτικοί έως τροτσκιστές και μαοϊκοί), εμπλουτισμένο με χρήσιμους άλλους, απαραίτητους για κάποιες δουλειές (όπως ο Βαρουφάκης) ή για σκοπιμότητες διεύρυνσης (π.χ. η Ραχήλ Μακρή). Το κόμμα εκείνο, ο Τσίπρας έπρεπε να το ελέγχει εξολοκλήρου (ήταν τόσο κυρίαρχος ώστε, όταν σε ένα συνέδριο ελήφθη μια απόφαση που δεν του άρεσε, το σώμα υποχρεώθηκε να ξαναψηφίσει για να ληφθεί αρεστή απόφαση). Οταν συνετρίβη το 2023, και κατανόησε ότι ούτε το κόμμα μπορούσε να ελέγξει ούτε ο ίδιος να έχει μέλλον, παρέδωσε το μαγαζί στον Κασσελάκη περιμένοντας να κάνει τη δουλειά της η Αριστερά των φατριών και των παρασκηνίων, που όντως έκανε ό,τι ξέρει καλά: ξεχαρβάλωσε ό,τι είχε απομείνει.

Η ΕΛΑΣ, το νέο του μαγαζάκι, που έχει αποκλείσει πολλούς από τους υποτακτικούς του των περασμένων περιόδων, διαθέτει λιγότερους πατενταρισμένους αριστερούς (προτιμά αυτούς που ελέγχει) και είναι ανοιχτή σε διάφορους πολιτικούς γυρολόγους, τυχοδιώκτες και άλλους εξουσιαστές.

Στην ουσία, και τότε και σήμερα, το κόμμα, που είναι απαραίτητο να το ελέγχει απολύτως, υπηρετεί το σχήμα που ο Γιάννης Βούλγαρης αποκαλεί πολυσυλλεκτικό αριστερόστροφο εθνικολαϊκισμό. Τότε, η βάση της ενότητας ήταν η Αριστερά ως ιδέα και, ιδίως, η υπόσχεση της μετεμφυλιακής ρεβάνς. Σήμερα, η βάση της ενότητας είναι ο ίδιος, ο ηγέτης που τάζει νεφρούς και καρδίαν. Αυτός νομιμοποιεί κι αυτός ορίζει, αυτός χρίει κι αυτός αποκλείει.

Οι ιδεολόγοι του οιονεί εμφυλίου και οι κληρονόμοι τους, από τον Φάμελλο μέχρι τον Κώστα Αρβανίτη κι από τον Νίκο Φίλη μέχρι τον Παύλο Πολλάκη, ανακάλυψαν αργά ότι είναι αναλώσιμα υλικά, ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν πιάνεται φίλος κι ούτε μπορεί να είναι σύντροφος, αλλά δεν θα τους λυπηθούμε κιόλας. Πριν υποστούν το προσωπικό πλήγμα, είχαν προκαλέσει μεγαλύτερο στη χώρα, συμβάλλοντας στην περιρρέουσα εχθροπάθεια.

Ας δούμε και το ηθικολογικό δίλημμα που προβάλλει ο Τσίπρας, την τιμιότητα, τη δική του τιμιότητα. Τι πρέπει, πέρα από το δημοψήφισμα, τα capital controls και το Τρίτο Μνημόνιο, να ξεχάσουμε για να αποδεχτούμε την τιμιότητά του;

Να ξεχάσουμε την εχθροπάθεια, τη βία και τον οιονεί εμφύλιο, την επένδυση στις καταστροφές, τη Marfin και τους νεκρούς της, τα βοσκοτόπια και τον Καλογρίτσα, τον κατακερματισμό των δημόσιων έργων για να βολεύονται ημέτεροι, τον Πετσίτη, τα ταξίδια στη Βενεζουέλα, την προσπάθεια για μια δική του τράπεζα, το θέατρο την οδυνηρή βραδιά της πυρκαγιάς στο Μάτι, την τρομερή αναλγησία απέναντι σε μια γυναίκα θύμα της πυρκαγιάς που διεκδικούσε αποζημίωση («και να σου τα ’δινα θα τα σπατάλαγες»), το κρυφό ταξίδι με το κότερο αμέσως μετά το Μάτι, το λαϊκό σπίτι στο Σούνιο με τα 500 ευρώ ενοίκιο;

Ή την ιδιωτική έκφραση της τιμιότητας – π.χ. την αποστροφή στην ιδιωτική εκπαίδευση υπέρ του δημόσιου σχολείου, ενώ εκείνος έστελνε τα παιδιά του σε ακριβά ιδιωτικά σχολεία… Και τόσα άλλα.

Τι μένει;

Το οικονομικό του πρόγραμμα. Ήδη εξευτέλισε τους εκπροσώπους του που εξήγγελλαν φόρους και, με τα μαθηματικά του Καραγκιόζη, επιχειρούσαν να τους κοστολογήσουν, ακυρώνοντάς τους. Και προβάλλει τα δικά του μαθηματικά του Καραγκιόζη.  

Τι θα δώσει;

Τσάμπα λεωφορεία και Mετρό.

Φτηνό ρεύμα. Σπίτια.

Πανεπιστήμιο για όλους.

Λεφτά στους εκπαιδευτικούς και στους γιατρούς. 

Πού θα τα βρει;

Θα βάλει φόρους στους πλούσιους και στις τράπεζες.

Καταπληκτικός. Την προηγούμενη φορά οι τράπεζες έβαλαν λουκέτο και, βέβαια, οι έλληνες φορολογούμενοι, πλήρωσαν τη σωτηρία τους – η περίοδος μετά το δημοψήφισμα, η περίοδος που εφαρμόστηκε δηλαδή το Τρίτο Μνημόνιο που (αντί να ολοκληρώσει το Δεύτερο Μνημόνιο) ο ίδιος μας φόρεσε στο κεφάλι, συνέθλιψε την επιχειρηματικότητα και τη μεσαία τάξη. Όσο για τους πλούσιους, η φράση του Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, ο οποίος δήλωσε στην εκπομπή «Στο χιλιοστό» του ΣΚΑΪ ότι στη δική του πρόταση να φορολογήσει τους εφοπλιστές εκείνος είχε αρνηθεί, θα έπρεπε να στοιχειώνει κάθε φράση του. 

Ο Αλέξης Τσίπρας έχει επιστρέψει, με τα ίδια παλιά κόλπα.

Για την ώρα, τον αποδέχονται λιγότεροι από όσους τον έστειλαν στο χρονοντούλαπο, στις εκλογές του 2023 – οι φανατικοί κι όσοι πιστεύουν στα παραμύθια. 

Έχει προκαλέσει τόσο κακό στον τόπο που…

 

ΠΑΣΟΚικά ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ευρωποιμένας Aνδρουλάκης, o «γυμνός» εισαγγελέας της πολιτικής ζωής

ΑΠΑΝΤΗΣΕ Ο ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗΣ:
«Δεν ήξερα ότι νοίκιαζα το ακίνητο στο δημόσιο. Ο λογιστής μου το κανόνισε...» pic.twitter.com/Q0GSkebTIQ

— oldschoolfileles (@oldfileles) May 14, 2026

Καλός ο "σοσιαλισμός" @androulakisnick αλλά το εκατομμυριάκι από ευρώπουλα να είναι ασφαλές στα παχιά λιβάδια της Φλάνδρας, μακριά από τους πλεμπαίους ψηφοφόρους σου. Άτσα της.

— Φαήλος Κρανιδιώτης (@failosK) May 13, 2026

Ενοικιαζω αγροικία στο Μαυρομμάτι Θηβών για κρατική υπηρεσία. Με ενάμιση μύριο παγκουί είμαστε κομπλέ και γίνομαι και σοσιαλιστής. Δέχομαι και παρακολούθηση για τυχόν νταλαβέρια.

— Φαήλος Κρανιδιώτης (@failosK) May 14, 2026

 

Του ΗΛΙΑ ΚΑΝΕΛΛΗ

Ωραίος ο Νίκος Ανδρουλάκης. Έχοντας με βλοσυρό ύφος αποκαλέσει την κυβέρνηση συμμορία υπό τον πρωθυπουργό που αλώνει τους θεσμούς, κάθεται για λίγο στην άκρη και περιμένει να δει τη βελόνα να κουνιέται προς τα πάνω. Βιάζεται να κουνήσει τη βελόνα επειδή οσονούπω έρχεται ο Αλέξης Τσίπρας και θέλει να έχει γερό προβάδισμα όταν θα αναμετρηθούν στα μαρμαρένια αλώνια της Νέας Αγανάκτησης.

Πιστεύει, μάλιστα, ότι αυτός είναι ο τρόπος: θα προσάπτει κατηγορίες ηθικής τάξης στην κυβέρνηση, επενδύοντας στην γκρίνια και στο θυμό. 

Κι ύστερα αυτοϋπονομεύεται, όταν ξεχνά να δηλώσει στο «πόθεν έσχες» του ποσό ενός εκατομμυρίου.

Eριξε βέβαια την ευθύνη στο λογιστή του, αλλά δεν φτάνει. Επειδή το εκατομμύριο που ξέχασε γεννάει αμφισβήτηση: ο λαϊκός ηγέτης έχει ένα εκατομμύριο καταθέσεις σε ξένες τράπεζες· τόσο ασήμαντο ποσό είναι γι’ αυτόν ώστε να φαντάζει φυσιολογικό γι’ αυτόν ότι τις ξεχνά; 

Δεν ξέρω αν ο Νίκος Ανδρουλάκης έχει συνειδητοποιήσει ότι η μικρή αυτή πλοκή της ζωής του υπονομεύει την αντισυστημική ρητορική του και αναδεικνύει την υποκριτική στάση του. Στο μεταξύ, κι αυτός και μερικοί φανατικοί οπαδοί του νομίζουν ότι η κριτική εξαιτίας της παράλειψής του να δηλώσει ένα εκατομμύριο είναι συκοφαντική. Αν το πιστεύει δεν έχει καταλάβει ότι η πολιτική παράγει συνεχώς συμβολισμούς – και ο συμβολισμός ενός πολιτικού ηγέτη που δυσκολεύεται να τα βρει με το λογιστή του για μια απλή δήλωση περιουσιακών στοιχείων οδηγεί στην αμφιβολία αν ο ηγέτης αυτός θα μπορεί να ελέγχει τα δεδομένα της οικονομίας. 

Στο μεταξύ, ενώ προσπαθεί να αποδείξει ότι είναι ηγέτης και επιτίθεται σε όσους του άσκησαν κριτική για την παράλειψη του εκατομμυρίου, ένα δημοσίευμα στην ιστοσελίδα mononews βάζει τον ίδιο στο επίκεντρο μιας ηθικής κατηγορίας.  Η ιστοσελίδα αποκαλεί τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ «κρατικοδίαιτο εν δυνάμει πρωθυπουργό που έχει εισπράξει 1,2 εκατ. ευρώ ενοίκια» και κάνει αναφορά στην ενοικίαση από το Κτηματολόγιο, δηλαδή από το κράτος ενός ακινήτου της οικογένειας Ανδρουλάκη με τίμημα 10.000 ευρώ το μήνα. Το δημοσίευμα δεν αποκλείει εύνοια από το σύστημα ΠΑΣΟΚ – ο Νίκος Ανδρουλάκης το αρνείται, δηλώνει ότι η σύμβαση έγινε με κυβέρνηση Καραμανλή, από τη δήλωσή του όμως μαθαίνουμε ότι και πριν πάλι στο Δημόσιο ήταν νοικιασμένο, στην τουριστική αστυνομία.

Και ενώ, προφανώς, κανείς δεν μπορεί να πει τίποτα για τη νομιμότητα της σύμβασης με το Δημόσιο, χωρίς στοιχεία, βάζει στο τραπέζι μια ηθική κατηγορία. Ωραία, νομίμως το ακίνητο είναι ενοικιασμένο επί 16 χρόνια στο Δημόσιο. Είναι όμως ηθικό να συμβαίνει αυτό, αν υπάρχει εύνοια;

Το ίδιο ερώτημα, με το προσωπικό στυλ οδοστρωτήρα, απευθύνει και ο Αδωνις Γεωργιάδης, το κυβερνητικό στέλεχος που ανέλαβε να συνεχίσει τη σύγκρουση. 

Ο Νίκος Ανδρουλάκης αντέδρασε, ακόμα μια φορά, με το ίδιο στυλ: με οργή. «Είμαι και ηθικός και νόμιμος», φωνάζει στην τηλεόραση. «Κάποιοι άλλοι είναι ανήθικοι και παράνομοι και το αποδεικνύουν οι πολλές δικογραφίες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας και της ελληνικής Δικαιοσύνης».   «Το μιντιακό παρακράτος της ΝΔ οργάνωσε με συκοφαντίες εκ νέου μία πολιτική δολοφονία, μία ηθική εξόντωση», λέει επίσης.

Για να το αποδείξει, επικαλείται την ψευδωνυμία αυτού που υπογράφει το δημοσίευμα και το ότι το δημοσίευμα αναπαρήχθη με υπερβολές και ανακρίβειες.   Καλώς τον. Είναι ο πολιτικός που επετίθετο στην κυβέρνηση για τα Τέμπη με υπερβολές και ανακρίβειες, ή μάλλον με «επιχειρήματα» (που αποδείχτηκαν ψευδή) του Βελόπουλου, της Καρυστιανού και της Κωνσταντοπούλου.  Οργισμένος ηθικολόγος, αυτό είναι το χαρακτηριστικό της παρουσίας του. Εύκολος τρόπος να δημιουργείς μιντιακές εντυπώσεις.

Υπάρχει όμως ένα μειονέκτημα. Η μέθοδος αυτή μπορεί να αναστραφεί. Και να βρεθεί ο ίδιος απέναντι σε έναν ηθικό ψόγο, για ζητήματα που ούτως ή άλλως έρχονται στην επιφάνεια, ιδίως μάλιστα σε μια τεταμένη προεκλογική περίοδο στην οποία έχουμε εισέλθει. Και δεν υπάρχει χειρότερη μιζέρια στη δημόσια συζήτηση να αρχίσει κοκορομαχία για το αν ευσταθούν οι κατηγορίες ή όχι.

Oπως πάντως ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν είχε δίκιο όταν μετέτρεψε το ΠΑΣΟΚ σε κόμμα της τυφλής άρνησης και του αντισυστήματος, οι πολιτικές παρεμβάσεις του οποίου μετατράπηκαν σε ηθικολογική μομφή με μονίμως οργισμένο ύφος, έτσι δεν έχει και τώρα δίκιο που γκρινιάζει γιατί βρίσκεται να αντιμετωπίζει ηθικής φύσης κατηγορίες. 

Στην πολιτική, όπως στρώνεις κοιμάσαι.

Το ΠΑΣΟΚ επένδυσε στην κόλαση της δημόσιας αντιπαράθεσης χωρίς κανόνες.

Δεν μπορώ να φανταστώ ότι κοτζάμ αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν είχε σκεφτεί ότι…

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ: Ανδρουλάκης, ο πράσινος Τσίπρας

Πρωτομαγιά...που θυμίζει πρωταπριλιά... https://t.co/810ThcaEkV pic.twitter.com/0wNUyzQBPh

— Dvs Dvs (@DvsDvs60195368) May 1, 2026

 

Toυ ΗΛΙΑ ΚΑΝΕΛΛΗ

Τις τελευταίες ημέρες, η καθημερινή δόση τοξικότητας του πολιτικού προσκηνίου αυξάνεται χάρη σε έναν παράγοντα που δεν τον υπολογίζαμε στα χρόνια των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ: τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ Νίκο Ανδρουλάκη.

Είναι ένας πολιτικός βγαλμένος από τα σπλάχνα του ΠΑΣΟΚ. Συνυπήρξε με τους μηχανισμούς του. Τα χρόνια της συγκυβέρνησης Σαμαρά, όπως τον είχε κατηγορήσει τότε ο Γιώργος Παπανδρέου, διακρίθηκε στη μοιρασιά σε στελέχη των κρατικών οφικίων με τη ΝΔ και τη ΔΗΜΑΡ (το περίφημο 4-2-1).

Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποια δραστηριότητα την οποία μπορεί κανείς να ανακαλέσει από τη θητεία του ως ευρωβουλευτή – δεν εκμεταλλεύτηκε τον χρόνο του, έστω για να μάθει αγγλικά.

Οι κομματικοί του λόγοι βρίθουν παλαιοπασοκικής αργκό. Οταν διαδέχτηκε τη Φώφη Γεννηματά στο κόμμα, ενδιαφέρθηκε κυρίως να αποκαταστήσει την πασοκική μυθολογία παρά να συγκροτήσει ένα ιδεολογικό ρεύμα που θα μπορούσε να τοποθετηθεί με αξιώσεις σε έναν νέο διπολισμό – μια διάδοχη κατάσταση στη ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Το βασικό του επίτευγμα ήταν ότι επανέφερε τα σύμβολα του ΠΑΣΟΚ στην κεντρική σκηνή και την κομματική σλανγκ της δεκαετίας του 1980. Ετσι στελεχωμένο, το ΠΑΣΟΚ επωφελήθηκε από τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ κερδίζοντας θέση αξιωματικής αντιπολίτευσης στη Βουλή. Αλλά αντί να αναπτυχθεί, έπειτα και από αυτή την ευκαιρία, ως κόμμα εξουσίας, επιδιώκοντας να εκφράσει τους ψηφοφόρους του πολιτικού Κέντρου, μετέτρεψε το κόμμα σε κάτι που μοιάζει με αριστερή γκρούπα διαμαρτυρίας.

Με τον ίδιο σε ρόλο μονίμως οργισμένου, με φωνή συρτή και βλέμμα πληγωμένου ανθρώπου, πλαισιωμένος από την κομματική καμαρίλα, να κατηγορεί τον πρωθυπουργό όχι για συστατικά της πολιτικής του, αλλά για ζητήματα ηθικής τάξης που καθρεφτίζονται στο συναίσθημα. Δεν υπάρχει ηθικός πανικός που να μην τον χρησιμοποίησε ο Νίκος Ανδρουλάκης για να επωφεληθεί κομματικά. Από τις υποκλοπές (με ιδιαίτερη ζέση, αφού και ο ίδιος υπήρξε θύμα παρακολούθησης), στα Τέμπη (όπου υιοθέτησε τις καταγγελίες Βελόπουλου, στοιχιζόμενος με το κίνημα των Νέων Αγανακτισμένων που ενορχήστρωναν η Ζωή Κωνσταντοπούλου και η Μαρία Καρυστιανού), στον ΟΠΕΚΕΠΕ (όπου προσπαθεί να βγάλει το κόμμα του από το κάδρο του διαχρονικού ρουσφετιού), εσχάτως και στην απαξίωση της Δικαιοσύνης, έπειτα από την απόρριψη του Αρείου Πάγου πρότασης πρωτοβάθμιου δικαστηρίου να ελεγχθούν καταγγελίες για κατασκοπεία, κάτι που ο αρμόδιος αντεισαγγελέας δεν εντόπισε.

Ειδικά με αυτό το τελευταίο συμβάν ο Νίκος Ανδρουλάκης έσπασε όλα τα κοντέρ της οργίλης διαμαρτυρίας. Κορυφαία στιγμή του το πρωί της 29ης Απριλίου, όταν, μιλώντας σε τηλεοπτική εκπομπή, επέλεξε να πολώσει την κριτική που ασκεί με ακραίο λόγο. «Το 2019 ο ελληνικός λαός ψήφισε τον κ. Μητσοτάκη γιατί δεσμεύτηκε ότι θα αντιμετωπίσει τη θεσμική παρακμή που δημιούργησαν ο Τσίπρας με τον Καμμένο», είπε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ στο Μεga. «Και αντί να την αντιμετωπίσει, έκανε τα ίδια και χειρότερα. Τι έκανε; Μαζί με τον ανιψιό του δημιούργησαν μια συμμορία στο Μαξίμου, η οποία επηρεάζει τη Δικαιοσύνη, ελέγχει τη ροή του χρήματος και δημιούργησε κι έναν μηχανισμό προπαγάνδας –από τα media και τα social media– για να παραπληροφορεί συγκροτημένα τον ελληνικό λαό».

Περιγράφοντας τη νόμιμη κυβέρνηση της χώρας ως συμμορία, ο Νίκος Ανδρουλάκης επιλέγει έναν διχαστικό λόγο που είχαμε πολλά χρόνια να ακούσουμε στη δημόσια σφαίρα. Είναι ο λόγος που χρησιμοποίησαν οι ακραίες δυνάμεις που είχαν στοιχηθεί πίσω από τους Αγανακτισμένους, μετά τη χρεοκοπία. Ενας λόγος στηριγμένος στο κοινωνικό μίσος και στα αντανακλαστικά του. Ενας λόγος αντίστοιχος εκείνου που την προηγούμενη δεκαετία έπληξε κυρίως το ΠΑΣΟΚ – το οποίο παρ’ όλα αυτά άντεξε, συμβάλλοντας καθοριστικά στην ήττα του λαϊκισμού της Αγανάκτησης, στην ακροδεξιά και στην αριστερή εκδοχή του.

Τη θετική εισφορά του στην ελληνική κοινωνία και στην πολιτική κουλτούρα, σήμερα το ΠΑΣΟΚ δεν θέλει ούτε να τη θυμάται. Τα περισσότερα πρόσωπα, άλλωστε, που στρατεύτηκαν στο μέτωπο κατά του λαϊκισμού, εξωθήθηκαν και είτε έχουν βρεθεί στο σημερινό κυβερνητικό σχήμα είτε βρίσκονται μακριά από τα πράγματα. Η σημερινή ηγεσία του κόμματος έχει επιλέξει να αχθεί πάνω στο υπόστρωμα του κοινωνικού μίσους, διάχυτου στην κοινωνία, εύκολα συνδαυλιζόμενου στα social media και, πιθανόν, προσοδοφόρου σε περίπτωση πολιτικής αστάθειας. Επειδή μάλιστα οι ανταγωνιστές του στην αντιπολίτευση σήμερα, ο επερχόμενος Αλέξης Τσίπρας με ένα σχήμα μετα-ΣΥΡΙΖΑ, η Ζωή Κωνσταντοπούλου και η επίσης επερχόμενη Μαρία Καρυστιανού, χρησιμοποιούν όλοι τον λόγο των συναισθημάτων και ποντάρουν πολιτικά στη Νέα Αγανάκτηση, ο Νίκος Ανδρουλάκης επέλεξε τελεσίδικα να κινηθεί σε αυτόν τον χώρο.

Σε έναν αγώνα διμέτωπο: αφενός με συστατικά εχθροπάθειας κατά του Κυριάκου Μητσοτάκη, αφετέρου ανταγωνιστικά προς την υπόλοιπη αντιπολίτευση.

Ο αγώνας του έχει ήδη αρχίσει. Και όσο περνάει ο καιρός θα μοιάζει όλο και περισσότερο με τον του Τσίπρα όταν ερχόταν ο ΣΥΡΙΖΑ. Οργή. Καταγγελίες. Αγανάκτηση. Συνθήματα και ανέφικτες υποσχέσεις.

Ηδη «κατέβασε στον λαό» την…

 

ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ: Επιστροφή στην αγραβατοσύνη

Του ΗΛΙΑ ΚΑΝΕΛΛΗ

Το ριμπράντινγκ δεν περπάτησε, οπότε ο Αλέξης Τσίπρας συνεχίζει την περιοδεία μπας και πουλήσει μερικά ακόμα αντίτυπα του βιβλίου «Ιθάκη».

Ειλικρινά, θα ήθελα να ήξερα τι ποσότητα θα πάει για πολτοποίηση.

Αλλά δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία ότι το ριμπράντινγκ δεν περπάτησε. Από μια άποψη, για τον Τσίπρα, καλύτερα. Θα ήταν δύσκολο να μάθει τον καινούργιο του ρόλο. Οπότε επιστρέφει σε αυτά που ξέρει: στην Αριστερά και στην αγραβατοσύνη – στο χύμα. Ο,τι έμαθε στην ΚΝΕ, στις ολομέλειες και στα αχτίφ, στις συναναστροφές του με διάφορους κουκουεδογενείς, στις συζητήσεις με μερικούς φιλοσόφους και στην εμπειρία της διακυβέρνησης.

Με αυτή τη γνώση θα προχωρήσει στο νέο κόμμα που ετοιμάζει.

Θα το κάνει γρήγορα για να προλάβει τις εκλογές, επειδή είναι η δουλειά του, η μόνη δουλειά που ξέρει. Αν δεν βρεθεί στη Βουλή, θα είναι ένας άεργος – και δεν θα είναι το καλό παράδειγμα.

Για να βρεθεί, λοιπόν, ξανά στη Βουλή, και αφού δεν υπάρχει ριμπράντινγκ, οφείλει να πιάσει το νήμα από την αρχή. Τουτέστιν, να επαναλάβει τον εμπρηστικό λόγο, να ανοίξει μέτωπα – και πρωτίστως μέτωπο με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, που δεν τον κέρδισε ποτέ σε καμία αναμέτρηση. Και να γυρίσει πίσω, στα χρόνια της δικής του διακυβέρνησης, για να αποδείξει ποιος είναι.

Είναι προφανές, βέβαια, ότι μονίμως θα τον κυνηγάει το πρώτο εξάμηνο του 2015, που άρχισε με ένα υπουργικό συμβούλιο στο οποίο συμμετείχαν Βαρουφάκης, Λαφαζάνης, Μπαλτάς, Κοτζιάς, Νίκος Παππάς, Πάνος Καμμένος και διάφοροι άλλοι και έκλεισε με ένα προβληματικό δημοψήφισμα, που όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό πολλοί το θεώρησαν έναυσμα εξόδου από την Ευρώπη και επιστροφής στη δραχμή, εισόδου δηλαδή στον Τρίτο Κόσμο.

Βεβαίως, είναι περήφανος για το δημοψήφισμα. Λέει μάλιστα ότι χωρίς το δημοψήφισμα η Ελλάδα δεν θα είχε μια συμφωνία με αναδιάρθρωση χρέους και επαρκή χρηματοδότηση.

Σε ποιους τα λέει;

Ο Τσίπρας πήρε την εξουσία λίγους μήνες πριν ολοκληρωθεί το δεύτερο μνημόνιο, που είχε υπογραφεί το 2012 από την κυβέρνηση Παπαδήμου. Και αν κάτι πέτυχε το δεύτερο μνημόνιο, ήταν η μεγαλύτερη αναδιάρθρωση χρέους στην Ιστορία, γνωστή ως PSI.

Αν ο Τσίπρας δεν βιαζόταν να κυβερνήσει και δεν δυναμίτιζε την εκλογή του Σταύρου Δήμα στη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας, το δεύτερο μνημόνιο θα τελείωνε κανονικά και η Ελλάδα θα συνέχιζε τον δρόμο της – ήδη η οικονομία στα τέλη του 2014 είχε αρχίσει να ανακάμπτει.

Η άχρηστη διαπραγμάτευση του Τσίπρα και το αψυχολόγητο δημοψήφισμα, απλώς έφεραν ακόμα ένα μνημόνιο στο κεφάλι μας, πρόσθεσαν σοβαρά στο χρέος της χώρας και τη βύθισαν για μερικά ακόμα χρόνια στην ύφεση.

Δεν ξέρω πάντως αν όλα αυτά τα ξεχνά ή αν απλώς δεν τα καταλαβαίνει. Τείνω στη δεύτερη ερμηνεία, επειδή τον άκουσα στη συνέντευξή του με τον Νίκο Χατζηνικολάου να περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο κατά τη γνώμη του έκλεισαν οι τράπεζες. Ισχυρίζεται ότι τις τράπεζες του τις έκλεισαν άλλοι.

Ο ίδιος τις έκλεισε. Οι τράπεζες έκλεισαν επειδή ο Τσίπρας προκήρυξε δημοψήφισμα αρνούμενος το πλαίσιο που πρόσφεραν οι δανειστές. Από τη στιγμή που με διάγγελμα εξήγγειλε το δημοψήφισμα, όλοι σπεύσαμε στα μαύρα μεσάνυχτα στις ουρές των ΑΤΜ για να πάρουμε ό,τι ποσό μπορούσαμε, επειδή δεν ήθελε γνώσεις οικονομολόγου για να κατανοήσει κανείς ότι από εκείνη τη στιγμή οι τράπεζες δεν θα είχαν ρευστότητα.

Τη ρευστότητα των τραπεζών στην καταχρεωμένη χώρα την εγγυούνταν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ). Από τη στιγμή που η ΕΚΤ θα σταματούσε να χορηγεί ρευστότητα, αφού η διαπραγμάτευση δεν κατέληξε, ήταν δεδομένο ότι την επομένη θα έτρεχαν οι πάντες στις τράπεζες ζητώντας τις καταθέσεις τους – με πρώτους τους ίδιους τους συριζαίους.

Οσοι στοιχειωδώς καταλάβαιναν, ήξεραν πού πηγαίναμε – και μόνο ο Τσίπρας και το κόμμα του κατάλαβαν τη φάκα όταν θριάμβευσε το «Οχι» τους. Και έσπευσαν την επομένη για την κωλοτούμπα.

Ο Τσίπρας είπε ότι, σαν καλός σκακιστής, έβλεπε μπροστά. Συγγνώμη για την έκφραση, αλλά δεν έβλεπε την τύφλα του. Γι’ αυτό, άλλωστε, η κυβέρνησή του πολιτεύτηκε σαν να βρίσκεται σε παιδική χαρά. Γι’ αυτό, δηλαδή, ο Βαρουφάκης σχεδίαζε ηλεκτρονικό νόμισμα ΙΟU, ο ξάδελφος Τσίπρας έψαχνε πετρέλαιο στο Ιράν με το οποίο μας ένωναν κοινές αξίες, ο Καμμένος ισχυριζόταν ότι ο στρατός θα φτιάχνει φάρμακα και αν διασαλευτεί η τάξη θα την επιβάλει, και ο ίδιος ο Τσίπρας παρακαλούσε τον Πούτιν να μας τυπώσει δραχμές.

Και ύστερα, όταν έγινε η κωλοτούμπα και ο σοφός ελληνικός λαός έδωσε ξανά στους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ εντολή διακυβέρνησης, ο Τσίπρας βύθισε την οικονομία στη στασιμότητα και ρήμαξε στους φόρους όσους εργάζονταν.

Αυτός τα ξέχασε. Δεν τα ξεχάσαμε εμείς. Δεν είναι διασκεδαστική η μνήμη εκείνης της περιόδου.

Ο Τσίπρας δεν έχει καταλάβει (ή κάνει ότι δεν έχει καταλάβει) ότι …

 

ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΑΝΘΕΛΛΗΝΕΣ: Η φρεγάτα και η υποκρισία της ελληνικής Αριστεράς

Αποκτήσαμε την πιο σύγχρονη φρεγάτα της Ευρώπης και ο Συριζα που έλεγε θα το ρισκάρουμε με την Τουρκία μιλάει για σόου.
Ξεφτίλες μια ζωή.#Κιμων #Belharra pic.twitter.com/656EObcdtx

— George Lee (@Harhalas) January 16, 2026

 

Του ΗΛΙΑ ΚΑΝΕΛΛΗ

Στις 18 Δεκεμβρίου 2025 παραδόθηκε στην Ελλάδα η φρεγάτα «Κίμων», η πρώτη από τις τέσσερις φρεγάτες Belh@rra με τις οποίες εκσυγχρονίζεται το Πολεμικό Ναυτικό της χώρας – ισχυρά όπλα με τα οποία η χώρα διασφαλίζει την ειρήνη.

Στις 14 Ιανουαρίου 2026 η Ελλάδα υποδέχτηκε επίσημα το πλοίο σε λαμπρή τελετή υποδοχής. Ευλόγως, στην τελετή παρευρέθηκαν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Τασούλας, ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης και ο υπουργός Αμυνας Νίκος Δένδιας. Η είδηση της υποδοχής της φρεγάτας λογικά «έπαιξε» ψηλά στα δελτία της κρατικής ραδιοτηλεόρασης. Στα κρατικά ΜΜΕ υπήρξε επίσης εκτεταμένη κάλυψη στην είσοδο της φρεγάτας στα ελληνικά χωρικά ύδατα, στην τελετή της υποδοχής της, στην ένταξή της στον πολεμικό σχεδιασμό της χώρας, επίσης με θριαμβικούς τόνους – και σε αυτό το πνεύμα έδωσαν τον οβολόν τους οι ρεπόρτερ που κάλυψαν τα γεγονότα. 

Για τον ενθουσιώδη τόνο στην κάλυψη του γεγονότος, για την παρουσία της πολιτειακής και της πολιτικής ηγεσίας, για τις δηλώσεις τους, κυρίως επειδή τόνισαν την αναβάθμιση του αξιόμαχου του Πολεμικού Ναυτικού και συσχέτισαν τις επενδύσεις της χώρας στην Αμυνα με τη μόνιμη απειλή της Τουρκίας, υπήρξαν πολλές επικρίσεις.

Καταρχάς από την Τουρκία. Και βέβαια από την ελληνική αντιπολίτευση του «αντισυστήματος».

Ο ακροδεξιός λαϊκιστής Βελόπουλος, παριστάνοντας τον εμπειρογνώμονα, θα προτιμούσε την αγορά πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς.

Και η Αριστερά επανέφερε την παραδοσιακή ρητορική για τους εξοπλισμούς:  Τι τα θέλουμε τα όπλα τα κανόνια τα σπαθιά Να τα κάνουμε αλέτρια να δουλεύει η αγροτιά Τι τα θέλουμε τα όπλα τα κανόνια τα βαριά Να τα κάνουμε εργαλεία να δουλεύει η εργατιά.

Με τη ρητορική της καθομιλουμένης, δηλαδή, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ Σωκράτης Φάμελλος μίλησε για στρατιωτικές φιέστες που οργάνωσε το δίδυμο Μητσοτάκη-Δένδια. Και έκοψε από την εκπροσώπηση του κόμματος στο Συμβούλιο της Ευρώπης τη βουλεύτρια Νίνα Κασιμάτη επειδή πήγε στην τελετή παραλαβής της φρεγάτας.

Από την πλευρά του, το ΚΚΕ, διά του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του Νίκου Καραθανασόπουλου, σχολίασε  «Ας κρατήσουν οι χοροί».

Παράλληλα, έπιασαν δουλειά διάφορες επιτροπές ειρήνης που διακινούν τη γνωστή δήθεν αντιμιλιταριστική ρητορική: μια τέτοια επιτροπή, της Σαλαμίνας, ισχυρίζεται ότι ο υπουργός Αμυνας Νίκος Δένδιας καλεί τον λαό να αναπτύξει «κουλτούρα πολέμου» και «να εξοικειωθεί με τα φέρετρα που θα έχουν πάνω τους και τις σημαίες της ΕΕ» και μέσα τα παιδιά του και ζητά «να τερματιστεί η συμμετοχή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και πολέμους».

Από κοντά και διάφορες δυνάμεις του αριστερισμού, με τα κλασικά συνθήματα «Ειρήνη και φιλία των λαών, όχι στο κυνήγι των εξοπλισμών και στους ανταγωνισμούς των καπιταλιστών».

Η ρητορική αυτή της Αριστεράς, όπως είναι αναμενόμενο, ακούγεται πιο δυνατά στα σόσιαλ μίντια, όπου συνήθως εκλαϊκεύεται η γραμμή και εκφράζεται με την ακρότητα που επιτρέπει ενός τύπου λαϊκό έρεισμα. Μια συνισταμένη αυτής της ρητορικής συμπυκνώνεται στην παρακάτω φράση ενός προσώπου του facebook: «Φουσκώνουν από υπερηφάνεια όλοι οι στρατόκαυλοι, οι μιλιταριστές  και οι γεμάτοι από νοσηρό εθνικισμό Ελληναράδες…»

Η στάση της κομμουνιστικής Αριστεράς και των διαφόρων κομματιών της που έχουν αποσχιστεί από «το ένα και μοναδικό κόμμα» απέναντι στις στρατιωτικές υποδομές είναι ιδιαζόντως υποκριτική. Επενδύεται κατά σύστημα στον αντιμιλιταρισμό και στην ειρηνοφιλία. Είναι μια παλιά πρακτική, από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου, όταν το κομμουνιστικό στρατόπεδο υποκινούσε στη Δύση τα κινήματα ειρήνης. Στο μεταξύ, όμως, το κομμουνιστικό στρατόπεδο συμμετείχε με ένταση σε μια κούρσα εξοπλισμών για την οποία τα κινήματα ειρήνης δεν είχαν τίποτα να πουν – κι αν τους το επισήμαινε κανείς, ήταν έτοιμοι να ισχυριστούν ότι η Σοβιετική Ενωση και οι δορυφόροι της ήταν αναγκασμένοι να εξοπλίζονται απέναντι στις βλέψεις του ιμπεριαλισμού. 

Η παραδοσιακή εκείνη ιδεολογική στάση είναι και σήμερα ενεργή. Και προφανώς είναι επενδυμένη στα παραδοσιακά ιδεολογικά παραφερνάλια του χώρου: τον αντιδυτικισμό, τον αντιευρωπαϊσμό και τον ανοιχτό ή καλυμμένο πουτινισμό – από τον οποίο περιμένουν εκδίκηση για την κατάρρευση του κομμουνισμού το 1989. Σταθερή στάση από οπαδούς ολοκληρωτισμών…

Οσο για τον αντιμιλιταρισμό, ας τον θυμηθούμε στην επόμενη συγκέντρωση με κνίτες που θα παρελαύνουν με στρατιωτικό βήμα κρατώντας τα ρόπαλά τους με κόκκινα σημαιάκια για ξεκάρφωμα.   Αλλά…

ΕΛΕΥΘΕΡΟΠΛΕΟΥΜΕΝΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΣΤΑΛΙΝΟ-ΦΑΣΙΣΤΑΡΙΑ : Η Ζωή Κωνσταντοπούλου ως καθεστώς

Ντρέπεσαι να πεις ότι γουστάρεις Λιάκο Κασιδιάρη; Έχεις "προοδευτική" εναλλακτική! pic.twitter.com/MoHwb1N3K9

— agronick 🇬🇷☘️ (@nick_tRNA) December 14, 2025

δεν υπάρχει ούτε ένας Έλληνας που την φράση ''θα σκίσεις κανένα καλσόν'' να την θεωρεί ωδή στον αγώνα των εργατριών κλωστοϋφαντουργίας.
Το ότι τόλμησε να ισχυριστεί αυτή την γελοιότητα, είναι όλα όσα πρέπει να ξέρετε για το άτομο Ζωή Κωνσταντοπούλου pic.twitter.com/gBrejqc2R8

— prng (@prng2777) December 14, 2025

 

Του ΗΛΙΑ ΚΑΝΕΛΛΗ

Θα μπορούσα να ξεραθώ στα γέλια.

Αλλά η «ανάκριση» του διερευνώμενου για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, Γιώργου Ξυλούρη, στη Βουλή, από διάφορους βουλευτές και διάφορες βουλεύτριες και οι απαντήσεις του προσώπου αυτού που ξέρει ότι υφίσταται δημόσιο εξευτελισμό μου προκάλεσαν θλίψη.

Πρέπει μάλιστα να πω ότι κατανοώ τον εξεταζόμενο, κι ας είναι παράδοξη η επίκληση τάχα «δικαιώματος σιωπής»: στο κάτω κάτω, είναι στόχος ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας, που τον κοροϊδεύει ως Φραπέ, τον θεωρεί εκ των προτέρων ένοχο και έχει βρει στο πρόσωπό του τον αποδιοπομπαίο τράγο.

Δεν ξέρω τι παραβάσεις έχει κάνει, πόσο ένοχος είναι, αν επωφελήθηκε παρανόμως σε βάρος του ελληνικού κράτους και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά η Βουλή διερευνά ένα σκάνδαλο, δεν βγάζει δικαστικές αποφάσεις. Αν είναι «μαφία» ή ενεργούμενο «μαφίας», όπως τον αποκαλούσε η Ζωή Κωνσταντοπούλου, πρόεδρος του γνωστού προσωπικού κόμματος στο οποίο η ίδια είναι η αδιαμφισβήτητη υπέρτατη αρχή, αυτό αφορά τα δικαστήρια.

Κι είναι ενοχλητικό να βγάζουν καταδικαστικές απαντήσεις πρόσωπα σε πολιτικούς χώρους που έχουν υπερασπιστεί το τεκμήριο αθωότητας του Κουφοντίνα.

Η αλήθεια είναι ότι ο Ξυλούρης έγινε αποδιοπομπαίος τράγος πρώτα μέσω του μέσου όρου της προσέγγισης των θεμάτων στα ΜΜΕ και μετά στη Βουλή.

Ο ίδιος είπε ότι το προσωνύμιο Φραπές του το έδωσε ο Βελόπουλος. Δεν θα είναι η πρώτη φορά που ο Βελόπουλος εισφέρει στην πολιτική αποσταθεροποίηση, στη σύγχυση και στην υπονόμευση της δημοκρατίας. Το ξυλόλιο και τα εξαφανισμένα βαγόνια, με τα οποία η Ζωή Κωνσταντοπούλου πολλαπλασίασε τα δημοσκοπικά ποσοστά της και τα οποία ακολούθησε και το ΠΑΣΟΚ, δικά του ψέματα ήταν. Ούτως ή άλλως δεν έχει πια σημασία, η χυδαιότητα του δημόσιου λόγου ξεπερνάει και τον Βελόπουλο, και την Κωνσταντοπούλου, και τους βουλευτές μέλη της Εξεταστικής Επιτροπής της Βουλής για τον ΟΠΕΚΕΠΕ όλων των κομμάτων, και του κυβερνώντος – είναι ο τρόπος με τον οποίο συζητάμε δημοσίως και όχι πια μόνο την πολιτική. Η χυδαιότητα του δημόσιου λόγου, δηλαδή, δεν είναι μόνο ζήτημα ύφους.

Αλλά επιμένω στη Ζωή Κωνσταντοπούλου, επειδή αυτή προέρχεται από την Αριστερά και εξαιτίας αυτής της καταγωγής, που νομίζει ότι καθαγιάζει κάθε επιλογή της, παριστάνει την ηθική συνείδηση του έθνους.

Αρκεί η υιοθέτηση εκ μέρους της μιας όποιας επιλογής, για να λάβει αυτή ηθικό βάρος και να απαιτεί καθολική αποδοχή. Ο,τι θέλει αυτή: τα ξυλόλια, τα μπαζώματα, το εμπόριο της θλίψης, η διαφήμιση ως πολιτικού ογκόλιθου του καλλιτέχνη-συντρόφου της χωρίς καμία εισφορά στην πολιτική ζωή, η απόδοση στοιχείων ενοχής σε όσους αποφασίζει αυτή ότι δεν γουστάρει, η απαξίωση της αστυνομίας και της δικαιοσύνης, η απαίτηση από την αστυνομία να είναι σούζα επειδή κάποιοι λέει ότι την απείλησαν – μολονότι έχει αστυνομική φρουρά.

Όποιοι διάβασαν τους διαλόγους από τα τηλεφωνήματά της σε ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση δεν χρειάζονται ψυχαναλυτικά εργαλεία.

Χρειάζονται πολιτική μνήμη και κρίση. Γιατί αυτά που ακούγονται δεν είναι στιγμές έντασης, δεν οφείλονται σε μια συγκινησιακή φόρτιση. Είναι η παλιά, η γνώριμη φωνή μιας επιβάτη της κρατικής εξουσίας που θεωρεί ότι όλοι της χρωστάμε.

Γιατί;

Επειδή αυτή είναι το κράτος. Η Κωνσταντοπούλου μιλά σαν να μην έχει, μόνη αυτή, υποχρέωση να σέβεται τους κοινωνικούς κανόνες. Καλώς ή κακώς, αν πεις σε κάποια γυναίκα «μη σκίσεις κανα καλτσόν» θα σε πουν σεξιστή και θα σε κρεμάσουν στα μανταλάκια του διαδικτύου. Από που αντλεί λοιπόν το δικαίωμα η συγκεκριμένη πολιτικός να εξαιρείται από τον κανόνα που ο χώρος από τον οποίο προέρχεται συνέβαλε στην επιβολή του;

Τι την έχει κάνει να πιστεύει ότι δικαιούται να ενεργοποιεί αστυνομικούς, εισαγγελείς, δικαστές και προέδρους ανωτάτων δικαστηρίων κατά παραγγελία, κατά προτίμηση live, στην τηλεόραση, μετά τα μεσάνυχτα;

Απειλεί τον πρόεδρο του Αρείου Πάγου με παράβαση καθήκοντος επειδή δεν απάντησε στο τηλεφώνημά της.

Επιπλήττει αξιωματικούς της ΕΛ.ΑΣ. επειδή δεν στάθηκαν κομπάρσοι στο τηλεοπτικό της σόου.

Αρνείται να ακολουθήσει τη στοιχειώδη θεσμική οδό και απαιτεί να μετατραπεί το στούντιο σε αυτοσχέδιο ανακριτικό γραφείο.

Και όλα αυτά, ενώ, επαναλαμβάνω, η πολιτεία της παρέχει αστυνομικούς φύλακες αποκλειστικά για την ίδια. Αυτό δεν είναι αντικαθεστωτισμός. Είναι καθεστωτισμός – και το ότι είναι καρικατουρίστικος ο τρόπος της δεν σημαίνει ότι δεν είναι κατάχρηση εξουσίας.

Το έχουμε ξαναδεί αυτό το έργο, σε μεγάλες δόσεις μάλιστα, όταν ήταν Πρόεδρος της Βουλής, όταν μετέτρεψε το αξίωμα σε προσωπικό οχυρό και την κοινοβουλευτική διαδικασία σε όπλο εκδικητικό.

Το βλέπουμε ξανά τώρα, με μικρότερο αξίωμα αλλά με την ίδια αλαζονεία: όποιος διαφωνεί είναι ύποπτος, όποιος δεν υπακούει είναι διεφθαρμένος, όποιος δεν συνδέεται ζωντανά είναι συνένοχος.

Κάποιοι κάνουν το λάθος να υποβαθμίζουν το στυλ της, κάποιοι άλλοι επικαλούνται ψυχαναλυτές.

Έχουν άδικο.

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου λειτουργεί απολύτως με στρατηγική. Κατασκευάζει συγκρούσεις, σκηνοθετεί προσβολές, επιδιώκει την ένταση όχι παρά τη θεσμική τάξη αλλά εναντίον της. Ξέρει ότι στην εποχή των reels η εικόνα της «διωκόμενης» μετρά περισσότερο από το περιεχόμενο των καταγγελιών. Ξέρει ότι λίγοι θα διαβάσουν τι πραγματικά ειπώθηκε, αλλά όλοι θα δουν το απόσπασμα όπου «την κυνηγάνε».

Το πιο ανησυχητικό, όμως, δεν είναι η ίδια. Είναι…

 

ΣΥΡΙΖΑίοι REBRANDισμένοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΤΣΟΓΛΑΝΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Ζήκος: Δέσμιος των στερεοτύπων του, εχθρός της Δύσης

  

Toυ ΗΛΙΑ ΚΑΝΕΛΛΗ

Το γράφει το βιβλίο του: πήγε στη Ρωσία για να ζητήσει λεφτά.  

Τα χρήματα των ευρωπαίων εταίρων και δανειστών, που απλώς ζητούσαν εξορθολογισμό της ελληνικής οικονομίας, να μην πετάμε τους πόρους στο πηγάδι, δεν του άρεσαν. Πίστευε ότι θα του έδινε λεφτά ο Πούτιν.  

Κι αν του έδινε, αναρωτήθηκε με ποια ανταλλάγματα;  

Κανείς δεν δίνει λεφτά για πλάκα, πόσο μάλλον ο πρόεδρος μιας χώρας που ήδη έχει εισβάλει στην Κριμαία, ήδη δηλαδή εκτελεί ένα σχέδιο αναθεωρητισμού. 

Δεν ξέρω αν είπε «σύντροφο» τον Μεντβέντεφ ο Παν. Λαφαζάνης, όταν βρέθηκε στη Μόσχα με κλιμάκιο του ΣΥΡΙΖΑ υπό τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα. Κατά τη μαρτυρία του Τσίπρα, πάντως, όπως καταγράφεται στην «Ιθάκη», όταν ξαναπήγε να ζητήσει λεφτά, ο Πούτιν αρνήθηκε. «Θα προτιμούσε, μου είπε, εκείνα τα χρήματα που ζητήσαμε να τα έδινε σε ένα ορφανοτροφείο, διότι, αν τα έδινε στην Ελλάδα, θα ήταν σαν να τα πετούσε σε έναν σκουπιδοτενεκέ», αφηγείται ο Τσίπρας στο βιβλίο του. Και παρ’ όλα αυτά, παρ’ όλη την απαξιωτική αναφορά του Πούτιν στη χώρα που κυβερνούσε, ο Τσίπρας προχώρησε στο δημοψήφισμα, ρισκάροντας η χώρα να ξεμείνει από ρευστότητα και να βρεθεί εκτός του ενιαίου νομίσματος, ακόμα και εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 

Μάλιστα, σαν να μη συμβαίνει τίποτα, περιγράφει ως κατόρθωμα την περιοδεία του, δεξιά-αριστερά, σε διάφορα περίεργα καθεστώτα, για να ζητήσει δανεικά.  

Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα, όποιος ηγέτης συμπεριφερόταν έτσι θα έπρεπε να έχει εξαφανιστεί, να έχει αλλάξει όνομα και να ζει με τις τύψεις του.  

Μόνο στην Ελλάδα τέτοιοι ανεύθυνοι πολιτικοί κάνουν ριμπράντινγκ. 

Αλλά, φαίνεται, ο Πούτιν δεν ήταν απλώς μια υποθετική σανίδα σωτηρίας για άσχετους και με τη γεωπολιτική και με τη διακυβέρνηση και με την κοινή λογική. Είναι κάτι περισσότερο: ήταν και συνεχίζει να είναι, σήμερα εντονότερα, ένα από τα πρόσωπα της διεθνούς σκηνής που υλοποιεί το αντανακλαστικό αντιδυτικό όνειρο της παραδοσιακής κομμουνιστικής Αριστεράς, από την οποία ο Τσίπρας προέρχεται. Ένας που διψάει για εκδίκηση για την ήττα του ανατολικού μπλοκ στον Ψυχρό Πόλεμο. 

 Δεν είναι κομμουνιστής, αλλά δεν έχει σημασία. Όταν η Αριστερά των ταυτοτήτων, που είναι η εξέλιξη της αντιπαγκοσμιοποιητικής Αριστεράς, κατανοεί ακόμα και εκδοχές του ριζοσπαστικού ισλαμισμού, ακόμα και της ισλαμικής τρομοκρατίας, γιατί να μην εναποθέσει τις ελπίδες της για εκδίκηση κατά του δυτικού κόσμου στον Πούτιν;  

Κάπως έτσι, τουλάχιστον, διαβάζω την αναφορά του Τσίπρα, στην παρουσίαση της «Ιθάκης» στο «Παλλάς», στον πόλεμο στην Ουκρανία. Η φράση του «Να σταθούμε απέναντι στη ρωσική εισβολή αλλά και στην αντιρωσική υστερία» δεν έχει καμία σχέση με τον διαλεκτικό υλισμό που διδάχτηκε στα κομματικά θρανία και είναι αυθαίρετη, σχεδόν μεταφυσική στην αυθαιρεσία της. 

Αν όντως καταδικάζεις την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία οφείλεις να δηλώσεις ότι είσαι με τη χώρα που αμύνεται. 

 Γιατί αμύνεται η Ουκρανία; 

Για την εδαφική ακεραιότητά της, για την ελευθερία και την αυτοδιάθεση των πληθυσμών της, για την εθνική ταυτότητα των πολιτών της.  

Ποιος υποβλέπει τα παραπάνω θεμέλια ελευθερίας;  

Η Ρωσία του Πούτιν.  

Πώς τα αμφισβητεί; 

Διά της εισβολής.  

Τι θα ήταν δικαιοσύνη; 

Να ηττηθεί η Ρωσία, να επιστρέψουν τα σύνορα στην ημέρα πριν από την εισβολή και ο Πούτιν να παραπεμφθεί ως εγκληματίας πολέμου.  

Είναι αντιρωσική υστερία το δικαίωμα του ουκρανικού λαού στην άμυνα της χώρας του και, μαζί, είναι αντιρωσική υστερία η στήριξη των αμυνόμενων από τα ευρωπαϊκά κράτη, και την Ελλάδα;  

Νομίζω ότι είναι αυτονόητη αντίδραση. Αφενός για λόγους αρχών, δεύτερον για λόγους συμπαράστασης σε μια χώρα που θέλει να ενταχθεί στον δυτικό κόσμο και, τρίτον, για λόγους επιβίωσης των δημοκρατικών χωρών της Δύσης που συχνότατα απειλούνται ανοιχτά με πόλεμο από τον Πούτιν, ενώ συχνά είναι τα επεισόδια υβριδικού πολέμου κατά ευρωπαϊκών υποδομών. 

Πώς ερμηνεύει ο Τσίπρας τον όρο «αντιρωσική υστερία»; Όπως τον εννοεί ο Τραμπ ή ακόμα χειρότερα; 

Πάντως, εισβολή μιας χώρας σε μια άλλη, χωρίς οι σύμμαχες χώρες της αμυνόμενης να μην κάνουν τίποτα χάριν μιας ουδετερότητας, είναι στην ουσία στήριξη στους επιτιθέμενους. Αυτό εννοεί ο Τσίπρας όταν κάνει λόγο για σωστή πλευρά της Ιστορίας;  

Ανάλογης αυθαιρεσίας είναι και η αποστροφή της ομιλίας του στο Παλλάς για το Ισραήλ. Τον πονάνε όσα βλέπει στη Γάζα, αλλά είναι βέβαιο ότι βλέπει με ένα μάτι, μονοδιάστατα. Τι δεν βλέπει; 

Δεν βλέπει ούτε τη σκοπιμότητα ούτε τη φρίκη των γεγονότων της 7ης Οκτωβρίου 2023. Δεν ήταν «οι τρομοκρατικές επιθέσεις της Χαμάς», ήταν ένα πογκρόμ κατά αμάχων, μεταξύ των οποίων βρέφη, παιδιά και ανήμποροι γέροντες, που κόστισε 1.200 νεκρούς σε μια μέρα, βιασμούς και απαγωγές, πολλαπλάσιους τραυματίες και ομήρους, την απελευθέρωση των οποίων διεκδίκησε το Ισραήλ – παράλληλα με την προσπάθεια εξουδετέρωσης αντιπάλων (Χαμάς, Χεσμπολά, Χούθι, το επίσημο Ιράν κ.ά.) που έχουν διακηρύξει όχι μόνο εδαφικές βλέψεις κατά του Ισραήλ αλλά την εξαφάνιση της χώρας από το χάρτη.  

Ο Τσίπρας, σε ακόμα ένα δύσκολο θέμα, επιλέγει την απλούστερη προσέγγιση: επικαλείται έναν μονόπλευρο ανθρωπισμό, μάλλον μια μονόπλευρη ψυχοπονιά ενώ αποφεύγει να αναλύσει τα δεδομένα του προβλήματος και, κυρίως, τα ανθρωπιστικά (και πολιτικά) αδιέξοδα της επόμενης μέρας.  

Είναι πρόχειρη η ανάλυσή του για τη Ρωσία και για τη σύγκρουση Ισραήλ-Χαμάς;  

Προχειρότατη. 

Είναι μονόπλευρη; 

Απολύτως. 

Σε τι έγκειται η μεροληψία του; 

Στο ότι επιδιώκει να προσεταιριστεί το ρεύμα που περιφρονεί τη διεθνή νομιμότητα, την ασφάλεια και την παγκόσμια τάξη. 

Πού κινούνται ιδεολογικά οι προσεγγίσεις του; 

Στο κλασικό δίπολο: στον αντιδυτικισμό και ιδίως στον αντιευρωπαϊσμό – και στον αντισημιτισμό, που εδώ και καιρό έχει μετατραπεί σε νέο παγκόσμιο ρεύμα αντιεβραϊκού μίσους. 

Με άλλα λόγια, το ριμπράντινγκ Τσίπρα...