ΚΟΙΝΩΝΙΑ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η «Εργατική» τον έχασε, σειρά της «Μεσαίας»!..

«Πιπεράτο» μακρινάρι του Καθηγητή Πιπεροόπουλου*

 

     Τί χάθηκε;

     Ο «Παράδεισος» που αναφέρεται στον τίτλο της κλασικής, παγκοσμίου  επιτυχίας ιταλικής ταινίας του 1971 «Η εργατική τάξη πάει στον παράδεισο» (La classe operaia va in paradiso…)

     Σας θυμίζω με αφορμή την Πρωτομαγιά, ημέρα ΑΠΕΡΓΙΑΣ και όχι εορτής, ότι  μέχρι και την προτελευταία δεκαετία του 20ου αιώνα σε Ευρώπη και Αμερική η Εργατική Τάξη, παρά την τόσο προσδιοριστικά επιτυχημένη άποψη του Μαρξ για «την αυταπάτη της Μεσαίας Τάξης» ότι αποτελεί δυνατή οικονομική οντότητα ικανή να αναστείλει την επέλαση του βάρβαρου Κεφαλαίου με μορφή «άκρατου» φιλελευθερισμού της Αγοράς κατόρθωνε να διεκδικεί επιτυχώς με τους αγώνες της τον συμβολικό «Παράδεισο»…

     Το ιστορικό σενάριο διαφοροποίησης της εργασίας, σε υπέρ απλουστευμένη μορφή, ήθελε τους εργαζόμενους στον πρωτογενή τομέα ως «δούλους» στους τσιφλικάδες και τους γαιοκτήμονες  Ευρώπης και Αμερικής, ως  «χαμάληδες» στον δευτερογενή τομέα και την μεταποίηση.

     Στη συνέχεια ακούστηκαν φωνές και προέκυψε μετά την Γαλλική και την Αμερικανική κυρίαρχα η Ρωσική Επανάσταση και οι εργαζόμενοι σε γεωργία – κτηνοτροφία - φάμπρικες απέκτησαν δικαιώματα, μετουσιώθηκαν σε ανθρώπινα όντα από απλά «θηλαστικά» (ίσως και…ζώα) και επειδή ο φόβος πάντοτε φυλάει τα «έρμα», τα Συνδικάτα ανδρώθηκαν και «έβγαλαν γλώσσα στις υπερβολές των Αφεντικών….» 

     Στην Ευρώπη και την Αμερική η δύναμη των Συνδικαλισμένων όχι μόνο κατόρθωσε να διασφαλίσει για την Εργατική Τάξη δικαιώματα (ακόμη και προνόμια) αλλά αποσόβησε και το φάσμα μιας Σοσιαλιστικής Επανάστασης ιδιαίτερα στην Ευρώπη μετά την ήττα της Γερμανίας του Kaiser και στην Αμερική μετά το μεγάλο Κραχ της Wall Street! 

     Αυτό είναι το υπέρ απλουστευμένο σενάριο που περιέγραφε τα εργασιακά δεδομένα και τις συνθήκες επικερδούς απασχόλησης στο πολύ μακρινό «χτες» του 19ου και 20ου αιώνα.

     Βρισκόμαστε στην Τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα, μετά τα δύο οδυνηρά χρόνια της πανδημίας covid-19 και εύκολα διαπιστώνουμε ότι ο Κόσμος άλλαξε!….

     Σας καλώ, φίλες και φίλοι μου αναγνώστες εδώ στον γνωστό χώρο που με φιλοξενεί, να θυμηθούμε την έντονη κριτική των Συνδικαλιστών της Δύσης για συμπεριφορές των αντίστοιχων Συνδικαλιστικών στελεχών της Σοβιετικής Ένωσης μέχρι την «αυτοδιάλυσή» της το 1990 ότι εκεί, Συνδικάτα και κορυφαίοι Συνδικαλιστές κατείχαν θέσεις στην Κομματική ηγεσία της ΕΣΣΔ οπότε και δεν υπήρχαν προϋποθέσεις αντιπαλότητας»…

     Αντιθέτως στη Δύση οι Συνδικαλιστές φρόντιζαν η Εργατική Τάξη, με όπλο τις απεργίες, να κατοχυρώνει το δικαίωμα να διεκδικεί τον «Παράδεισο»!...

     Στο πέρασμα του χρόνου το Καπιταλιστικό κατεστημένο κατόρθωσε να αφομοιώσει, σταδιακά και μεθοδικά, κορυφαίους Συνδικαλιστές και μετά την πτώση του Τείχους δεν ήταν απαραίτητο να είναι κανείς μάγος, κοινωνιολόγος, οικονομολόγος ή πολιτικός επιστήμονας για να προβλέψει τα όσα επρόκειτο να προκύψουν!…

     Όταν τις περασμένες τρεις δεκαετίες ερχόταν από την Αμερική και την Ιαπωνία οι πρωτότυπες τότε ιδέες με νέα «εργασιακά σχήματα» που εξέφραζε ο ευρηματικός τίτλος «ελαστικά» ή «μειωμένα» ωράρια εργασίας κανείς δεν φανταζόταν τις εξελίξεις που θα ακολουθούσαν με ραγδαίους ρυθμούς...

     Ξεπερνώντας τα προσχήματα σταθερά και σταδιακά οι εξελίξεις απογυμνώνουν τον μύθο της «Μεσαίας Τάξης» η οποία στηριζόμενη σε αυτά τα ωράρια θα απολάμβανε «τον ελεύθερο χρόνο» δημιουργικά, αναπτύσσοντας καλύτερες διαπροσωπικές σχέσεις με οικογένεια και φίλους όντας περισσότερο ανταγωνιστική στην παραγωγική διαδικασία.

     Ξεκινώντας από την Αμερική η ευρεσιτεχνία των «ελαστικών και μειωμένων ωραρίων» απασχόλησης μετουσίωσε την ΕΡΓΟΔΟΣΙΑ σε έναν απίστευτα διψασμένο για κέρδη αδηφάγα άπληστο «Δράκουλα» που απομυζάει το συμβολικό αίμα της εργατικής τάξης δικαιώνοντας την πράξη με το πρόσχημα της ανάγκης για αύξηση της ανταγωνιστικότητας μπροστά στην επέλαση του «κίτρινου κινδύνου» δηλαδή της Κίνας!

     Άκουσε και Φρίξε  φίλε Διεθνιστή Μαρξιστή, αυτός ο «κίνδυνος» εκπορεύεται από την πατρίδα του μακαρίτη Mao ανδρώνεται στα σπλάχνα της Κομμουνιστικής ΚΙΝΑΣ και απειλεί να υπερκεράσεις σε παραγωγικότητα, κέρδη και συσσώρευση πλούτου το κλασικό οικοδόμημα του Δυτικού Καπιταλισμού (είδωλο του οποίου είναι η οικονομία της Κίνας που λειτουργεί Καπιταλιστικά αλλά υπό τον πλήρη έλεγχο του Μονοκομματικού Αυταρχικού καθεστώτος που ονομάζεται Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας!... 

     Σε Ευρώπη, Αμερική και στον υπόλοιπο αποκαλούμενο Δυτικό Κόσμο η εικονική πραγματικότητα εξαφανίζεται με απίστευτα γοργούς ρυθμούς δίνοντας τη θέση της στην θλιβερή εικόνα μιας Μεσαίας Τάξης που καθημερινά φθίνει στον χάρτη του κοινωνικού και οικονομικού συστήματος χωρίς κανείς να συνειδητοποιεί ότι στο εγγύς μέλλον και αυτή η πάλαι ποτέ «άνετη» Μεσαία Τάξη θα χάσει τον «παράδεισο» που ήδη έχασε η Εργατική!..

     Η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας του κ Xi αποτελεί μια ιδιάζουσα οικονομικό-κοινωνικό-πολιτική περίπτωση που μελετούν πολλά Δυτικά Κέντρα Ερευνών καθώς δεν υπάρχει αντιπαλότητα μεταξύ εργαζομένων και Κεντρικής Εξουσίας και τα 97 περίπου εκατομμύρια μελών του Κομμουνιστικού Κόμματος που ελέγχει τα πάντα στη χώρα των 1,4 δισ. κατοίκων εκτιμάται ότι αποτελούν μια ιδιάζουσα μορφή της «Μεσαίας» τάξης της χώρας που είναι ήδη, σε πολλούς τομείς, διεκδικήτρια της παγκόσμιας «πρωτιάς»!…

     Στη δική μας Πατρίδα, με ρυθμίσεις Κυανοπράσινων και πολύχρωμων Κυβερνήσεων στα εργασιακά θέματα, με δραματικά ποσοστά ανεργίας που προκάλεσαν την μαζική έξοδο εκατοντάδων χιλιάδων επαγγελματιών και επιστημόνων, με προσβλητικά επίπεδα αμοιβών μιας συμβολική υποδούλωσης στον, σχεδόν ανύπαρκτο πλέον, ιδιωτικό τομέα, με κουτσουρεμένες συντάξεις που αντέχουν μόνο για τα δυο πρώτα δεκαήμερα κάθε μήνα και με προοπτικές και άλλων μειώσεων εφόσον οι σημερινοί μισθοί θυμίζουν «χαρτζιλίκι» εκτιμώ, όπως υποθέτω και πολλοί από εσάς, ότι...

 

Υπαρκτού αριστεροσουργελαρόπληκτου ελληνισμού πρωτομαγιάτικη κωμωδία

"Νεκροί της Πρωτομαγιάς" στο Σικάγο ουδέποτε υπήρξαν. Υπήρξαν στις 4 Μαΐου, όταν στη διάρκεια μιας συγκέντρωσης οι αναρχοσοσιαλιστές πέταξαν χειροβομβίδα εναντίον των αστυνομικών, σκοτώνοντας 7 αστυνομικούς και 4 πολίτες. https://t.co/yZmL5DtHZu

— Θάνος Τζήμερος (@ThanosTzimeros) May 1, 2022

 

Υπαρκτού αριστεροκηφηναρόπληκτου ελληνισμού πρωτομαγιάτικη κωμωδία

Στην Ελλάδα, το 8ωρο το καθιέρωσε ο Μεταξάς. Στη Σοβιετική Ένωση ούτε ως όνειρο δεν το έβλεπαν οι, με το ζόρι, σταχανοβίτες σύντροφοι! Για να μην μιλήσουμε για συνδικαλισμό και δικαίωμα απεργίας… Όύτε να τα ψιθυρίσουν δεν τολμούσαν. https://t.co/yZmL5Dta9W

— Θάνος Τζήμερος (@ThanosTzimeros) May 1, 2022

 

 

 

 

 

Στην αυριανή απεργία, θα πρωτοστατούν οι άεργοι κηφήνες εργατοπατέρες της ΑΔΕΔΥ. Μόνο στην Ελλάδα, όσοι εκπροσωπούν τους εργαζόμενους εξασφάλισαν το δικαίωμα να μην εργάζονται! https://t.co/RUr4WLqHVB

— Θάνος Τζήμερος (@ThanosTzimeros) May 1, 2022

 

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΗΦΗΝΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Πρωτομαγ(κ)ιά είναι όταν

 

Γράφει το ΕΜΟ ΤΕΑΜ

Για την Πρωτομαγιά όλοι θα γράψουν: την εργατική, την γιορτή της Άνοιξης, τα λουλούδια που ανθίζουν και τα σκυλιά που μυρίζουν.

Όμως το ακανθώδες ζήτημα, το καυτό θέμα είναι να ορίσουμε την Πρωτομαγκιά.

Πρωτομαγκιά είναι όταν δίνεις ένα πενηντάρικο στον κατώτατο μισθό και το επικοινωνείς σαν να τους χορήγησες εφάπαξ  το Τζακ Ποτ του Τζόκερ. Δεν το υποτιμάμε, όπως κάνουν πολλοί που δεν έχουν ζήσει ποτέ ούτε με κατώτατο, ούτε με μισθό, αλλά μια αυτοσυγκράτηση δεν θα έβλαπτε.

Μετά από πολλά χρόνια κρίσεων οι μισθωτοί πλήρωσαν το μάρμαρο. Καλό το πενηντάρικο. Κι άλλα 40 από το fuel pass βγήκε το μεροκάματο.

Ας μη σταθούμε στη λεπτομέρεια πως ο Μάιος έχει 31 ημέρες.

Πρωτομαγκιά είναι όταν χρωστάς σε όλους όσους μιλάνε ελληνικά και να φεύγεις τριήμερο, από το οποίο δεν παραλείπεις να ανεβάζεις απαθανατισμένες στιγμές στα σόσιαλ, για να σε βρίζουν ο χασάπης, ο μπακάλης, ο οδοντίατρος, ο κτηνίατρος και ο διαχειριστής, στους οποίους χρωστάς ίσα ίσα για να μπορέσεις να εκδράμεις.

Πρωτομαγκιά είναι να θεωρείς όλους ανεξαιρέτως τους Έλληνες τεμπέληδες πλην του εαυτού σου. Το γεγονός πως λείπεις σερί από το Σαββάτο του Λαζάρου, είναι γιατί χρειαζόσουν μια ανάσα 18 ημερών, να φορτίσεις μπαταρίες. Κι επειδή έχεις ηλιακό φορτιστή αυτός αργεί χαρακτηριστικά.

Όπως πρωτομαγκιά είναι να κράζεις το παιδί του Πρωθυπουργού που βρήκε δουλειά στο Ευροκοινοβούλιο, αντί να πάει όπως θα όφειλε στο καρνάγιο στο Πέραμα για μεροκάματα. Έχει πλάκα πως κράζουν οι «με τρεις οκτάμηνες συμβάσεις στο Δήμο έγινα μόνιμος» και τώρα περιμένω να απολυθώ ψαρούκλες, τα μαλλιά μου κάνω μπούκλες.

Οτιδήποτε λοιπόν δεν έχει μέσα του μαγκιά, είναι Πρωτομαγιά.  

Ας αφεθούμε στις μυρωδιές της εντός και εκτός  των αστικών τειχών, αλλά προσοχή μην τις μπερδέψουμε με...

 

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ: Eργατική Πρωτομαγιά με συνθήματα από τη ναφθαλίνη;

 

Του ΠΕΡΙΚΛΗ ΔΗΜΗΤΡΟΛΟΠΟΥΛΟΥ

Ήταν πριν από σχεδόν τριάντα χρόνια όταν ο Τζέρεμι Ρίφκιν, ένα τυπικό δείγμα της ανεξάντλητης μηχανής των γκουρού που παρήγαγε τότε η Αμερική, προέβλεπε το τέλος της εργασίας με ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε και στα ελληνικά από τις εκδόσεις Λιβάνη. Το βιβλίο είναι σήμερα εξαντλημένο. Εκείνοι που το αγόρασαν θα το έχουν ξεχάσει πιθανότατα σε κάποιο ράφι. Και ένας εκδοτικός οίκος δύσκολα θα προχωρούσε στην επανακυκλοφορία μιας πρόβλεψης που δεν επιβεβαιώθηκε.

Η εργασία άλλαξε μορφή, κάποια επαγγέλματα έσβησαν, αλλά νέα γεννήθηκαν και θα συνεχίσουν να γεννιούνται. Το τέλος της εργασίας δεν ήρθε ούτε από τα ρομπότ που υποτίθεται πως θα μας έπαιρναν τις δουλειές. Ακόμη και αν γίνουν γκαρσόνια στη θέση μας, εμείς θα γίνουμε οι συντηρητές τους. Θα συνεχίσουμε να δουλεύουμε και να πληρωνόμαστε για τη δουλειά μας παρά τους φόβους των λουδιτών που, από μία άποψη, κάνουν και αυτοί μια δουλειά.

Ακόμη και η υπόθεση πως μια μέρα δεν θα έχουμε ανάγκη να δουλεύουμε είναι μια sci fi φαντασίωση του 20ού αιώνα που φαίνεται να μην έχει καμία θέση στον 21ο. Θα συνεχίσουμε να δουλεύουμε όχι επειδή η δουλειά συναρτάται με την επιβίωσή μας, αλλά επειδή είναι άμεσα συνδεδεμένη με την ευτυχία μας. Οι άνθρωποι αντλούν χαρά ακόμη και από δουλειές που στους περισσότερους φαντάζουν σαν πηγές, αν όχι δυστυχίας, τουλάχιστον αστείρευτης κόπωσης. Βρίσκεις ακόμη και δημόσιους υπάλληλους που κάνουν τη δουλειά τους με κέφι, βρίσκεις δημιουργικούς χειρώνακτες, μάστορες που πορεύονται από τη μία πατέντα στην άλλη. Και φυσικά έναν ολόκληρο κόσμο που ψηφιοποιείται, διασυνδέεται, προσαρμόζεται σε νέες συνθήκες και απαιτήσεις.

Όλοι τους, όλοι μας, είμαστε απολύτως ικανοί να ρυθμίσουμε τον εργασιακό μας χρόνο. Και μπορεί να χρειάστηκε μια πανδημία για να το εμπεδώσουμε, αλλά εάν υπάρχει μια επανάσταση που συντελείται στον κλάδο της απασχόλησης, είναι ακριβώς αυτή: η αυτορρύθμιση. 

Το 8ωρο, αυτό το ιερό τοτέμ των εργασιακών δικαιωμάτων, μοιάζει σήμερα με μια αλυσίδα περασμένη στο πόδι μας. 

 Γιατί να κάθεται κάποιος σε ένα γραφείο οκτώ ώρες και να μετράει τα λεπτά εάν έχει ολοκληρώσει τη δουλειά του στις τέσσερις; 

 Γιατί, από την άλλη πλευρά, να μην δουλέψει μια μέρα δέκα ή δώδεκα ώρες αν χρειαστεί;  

Και γιατί να μην παίρνει μέρες από το πενθήμερό του για να τις προσθέτει στην ανάπαυλά του εφόσον έχει ρυθμίσει τον όγκο της εργασίας του;

Αυτό είναι το λάθος μας. Η μονάδα μέτρησης. Εξακολουθούμε να μετράμε την εργασία σε ώρες, ενώ θα έπρεπε να αρχίσουμε να την μετράμε σε όγκο.  

Ο λόγος είναι πλέον προφανής. Ενώ ο χρόνος είναι ανελαστικός, ο όγκος δεν είναι σταθερός – είναι φανερό, πλέον, ισχύει στην εργασία ό,τι ισχύει και στη Φυσική. Εγκλωβισμένος σε έναν ανελαστικό χρόνο, ο εργαζόμενος άνθρωπος βρίσκει τρόπους να δραπετεύσει. «Λουφάρει» και πολλές φορές δεν διστάζει να το ομολογήσει: Πετάγαμε το σακάκι στην καρέκλα για να φαίνεται πως είμαστε κάπου εκεί και κατεβαίναμε στις παμπ της Fleet Street, έγραφε κάποτε στη στήλη του ένας αρθρογράφος των Financial Times.

Αν όμως η Θεωρία της Σχετικότητας είναι τόσο φυσική ώστε να συνυφαίνεται με κάθε δραστηριότητα της ανθρώπινης ύπαρξης, είναι ένα ερώτημα εάν οι υψωμένες γροθιές και μερικά συνθήματα βγαλμένα από τη ναφθαλίνη απαντούν στα αιτήματα των καιρών ή εάν είναι απλώς το παλιοκαιρισμένο ντεκόρ της 1ης Μαΐου. 

 Με άλλα λόγια, γιορτάζουμε την εργατική Πρωτομαγιά που μας πρέπει ή τιμούμε ένα απολίθωμα; 

Μάλλον το δεύτερο. 

Δεν είναι ο ανελαστικός χρόνος που χρήζει προστασίας πλέον, αλλά οι ευέλικτες μορφές εργασίας. Είναι αυτά τα νέα εργασιακά δικαιώματα που δεν πρέπει να αφεθούν στην τύχη τους ή, πιο πρωτομαγιάτικα, να αφεθούν «στο έλεος των εργοδοτών». Και δεν είναι το 35ωρο που πρέπει να γίνει το νέο τοτέμ των εργασιακών δικαιωμάτων αλλά η αναγνώριση πως ένας εργαζόμενος μπορεί επιτέλους, από τον χρόνο της έως τον όγκο της, να γίνει κύριος της εργασίας του και να προστατεύεται ως τέτοιος.

Οι ευέλικτες μορφές εργασίας δεν μπορεί να συνδέονται με την εργασιακή επισφάλεια και ακόμη περισσότερο να συνδέονται από εκείνους που υποτίθεται πως κόπτονται για τα εργασιακά δικαιώματα. 

 Να ένα αίτημα που...

 

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ: Πότε πιάνει κανείς το μαγιόξυλο; Δεν είναι αυτό που νομίζετε

 

Γράφει το ΕΜΟ ΤΕΑΜ

Τι είναι το μαγιόξυλο και κυρίως τι συμβολίζει

Πρόκειται για ένα πράσινο κλαδί, που μόλις έχει πετάξει φύλλα.

Αυτό το τυλίγουμε με χρωματιστές κορδέλες και πάνω του κρεμάμε λουλούδια, καρπούς και μικρά φλασκιά με γλυκό κρασί, λάδι και μέλι.

Το μαγιόξυλο είναι ο προπομπός του πρωτομαγιάτικου στεφανιού, που στα παλιά τα χρόνια φτιάχνονταν κι αυτό από κλαδιά και όχι από λουλούδια. Το μαγιόξυλο, όπως και το στεφάνι της Πρωτομαγιάς συμβολίζει τη γονιμότητα και την καρποφορία, την ευημερία και την ευτυχία. Όποιος φτιάξει ένα τέτοιο κλαδί θα έχει υγεία, ευτυχία, καλή τύχη και ευφορία.

Έπιασε το μαγιόξυλο: Αυτή η φράση , που συνηθίζεται να λέγεται σήμερα σκωπτικά , προήλθε από τη μεσαιωνική συνήθεια  που είχε ως εξής: να στολίζουν οι νέοι την πρωτομαγιά ένα κλαρί κερασιάς και να το προσφέρουν στην αγαπημένη  ή την αρραβωνιαστικιά τους

Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή της παράδοσης όταν κατά τη διάρκεια της γιορτής της Πρωτομαγιάς ένας νέος θαυμάζει την ομορφιά μιας νεαρής αλλά παντρεμένης γυναίκας και πέφτει νεκρός από το χέρι του συζύγου της. Τότε μπαίνει στο σκηνικό ο Μάης, ο οποίος με το θαυματουργό «μαγιόξυλο» του ακουμπά τον νέο και τον ανασταίνει.

Ασφαλώς και συμβολίζει την αναγέννηση της φύσης.

Κατά τα βυζαντινά χρόνια στην Κωνσταντινούπολη πραγματοποιούνταν ειδική τελετή στο Στάδιο της πόλης με την παρουσία του αυτοκράτορα στη διάρκεια της οποίας ο λαός υποδεχόταν με ύμνους τον ερχομό της άνοιξης.

Στη Σουηδία το κάνουν ακόμη στα πάρκα, είναι λέει παγανιστικό κατάλοιπο, εκτός από μια χρονιά που έριξαν κοπριά, που δεν την αντέχει κανένα ρουθούνι, όσο αναίσθητο κι αν είναι.

Τέλος πάντων, πιάστε το μαγιόξυλο ή ό,τι άλλο θέλετε φέτος που...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: "Πρωτομαγιά" ξεφτιλαράδων...

Toυ ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ

Σήμερα, "επανάληψη" πρωτομαγιάς (που ήταν την 1η Μαΐου αλλά μεταφέρθηκε στις 4 Μαΐου, κι επειδή δεν χορτάσαμε την επαναλαμβάνουμε στις 6 Μαΐου - παγκόσμια πρωτοτυπία και σ΄αυτό) όταν θα είσαστε μποτιλιαρισμένοι στο κέντρο θα ξέρετε γιατί. 

Κάνει ασκήσεις επαναστατικής γυμναστικής το παλληκάρι που...

 

ΚΚΕ-δο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Με απλήρωτους τους εργαζόμενους της ΑΥΓΗΣ γιορτάζουν την Πρωτομαγιά

Του ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ

Ως γνωστόν η Αριστερά αγωνίζεται για τα συμφέροντα των εργαζομένων. Ή τουλάχιστον αυτό διατείνεται. Είναι αλήθεια ότι στο παρελθόν πολλές κατακτήσεις των εργαζομένων δεν θα επιτυγχάνονταν χωρίς τους αγώνες των συνδικάτων στους οποίους πρωτοστατούσαν τότε στελέχη της Αριστεράς. Ένα παγκόσμιο φαινόμενο, που μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο περιορίστηκε στον ελεύθερο κόσμο, καθώς στις σοσιαλιστικές χώρες οι απεργίες απαγορεύονταν.

Με την πάροδο του χρόνου και με την σημαντική ροή σοβιετικού χρήματος στα ταμεία των κομμουνιστικών κομμάτων της Δ. Ευρώπης, μέσω των τραπεζών του Λουξεμβούργου, και αυτά τα Κ.Κ. άρχισαν να προχωρούν σε επιχειρηματικές κινήσεις στις χώρες όπου δραστηριοποιούνταν. Ένα από τα κομμουνιστικά κόμματα με αξιοζήλευτη επιχειρηματική δραστηριότητα ήταν και το ΚΚΕ. Μάλιστα, κάποιοι κακεντρεχείς «αντικομμουνιστές» μιλούσαν για ΚΚΕ Α.Ε. Εννοείται πως προσωπικά δεν ασπάζομαι τέτοιες ακραίες θέσεις.

Ήταν λογικό λοιπόν, από την στιγμή που ενεπλάκησαν τα κομμουνιστικά κόμματα σε επιχειρηματικές δραστηριότητες εντός του καπιταλιστικού συστήματος—όπως έλεγε και η κυρία Παπαρήγα—να πρέπει να συμπεριφερθούν όπως συμπεριφέρεται ο οιοσδήποτε επιχειρηματίας. Όταν πηγαίνουν καλά οι δουλειές γίνονται επενδύσεις με ένταξη των κομματικών επιχειρήσεων στους αναπτυξιακούς νόμους, όταν δεν πάνε καλά οι δουλειές παρουσιάζονται καθυστερήσεις στις πληρωμές εργαζομένων—βλ. ΑΥΓΗ και στο ρ/σ «στο κόκκινο»-- ή μπαίνουν ακόμα και λουκέτα όπως στην «Τυποεκδοτική ΑΕ» ή γίνονται αδιαφανείς αγοραπωλησίες, στα όρια της νομιμότητας, όπως στον 902. Είπαμε είναι αριστεροί, δεν είναι ανόητοι. ( Για να μην μιλήσω για το ΑΚΕΛ που μαζί με την Εκκλησία της Κύπρου αποτελούν τους μεγαλύτερους επιχειρηματίες της Μεγαλονήσου).

Οι κανόνες της αγοράς είναι αδυσώπητοι και με αυτούς παίζουν όσοι συμμετέχουν στο επιχειρείν. Είτε είσαι δεξιός είτε αριστερός επιχειρηματίας είσαι υποχρεωμένος να ακολουθείς την μια και μοναδική συνταγή, που ορίζεται από τον ανταγωνισμό, αν θέλεις να επιβιώσει και να αναπτυχθεί η επιχείρηση σου.

Συνεπώς, για να βάλουμε τα πράγματα στην θέση τους, τόσο οι ορθόδοξοι κομμουνιστές όσο και η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ αγωνίζονται για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων όλων των εργαζομένων, πλην αυτών που απασχολούνται στις επιχειρήσεις που ανήκουν στα κόμματα τους. Όπως επί αλήστου μνήμης της μεγάλης Σοβιετίας, γιορτάζονταν η εργατική Πρωτομαγιά σε ένα καθεστώς που απαγόρευε την απεργία και τον ελεύθερο συνδικαλισμό.

Είναι ολοφάνερο πως ο λόγος των κομμάτων της Αριστεράς για την Πρωτομαγιά είναι υποκριτικός και ανιστόρητος. Υμνούν τους ταξικούς αγώνες την στιγμή που έβγαζαν αλλεργία με τον Λεχ Βαλέσα και καταδίωκαν τους προλετάριους του Γκτάνσκ.

Αυτές τις μέρες...

 

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΟΡΩΝΟΪΟ-ΚΚΕδοΑΡΙΣΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Πιο πολύ από ΜΕΘ χρειαζόμαστε ψυχιατρικές κλίνες. Αυτό που θέλησαν (αλλά δεν τόλμησαν τελικά να κάνουν) οι ιερείς της Εκκλησίας θα το κάνουν οι ιερείς του μαρξισμού

Ο Μάνος Βουλαρίνος γράφει για την Πρωτομαγιά, το ΠΑΜΕ (το ΚΚΕ δηλαδή) και διάφορες εξωκοινοβουλευτικές ομάδες θεραπείας που δεν χαμπαριάζουν από κορωνοϊό.

Θα θεωρήσω ότι δεν είστε εξωγήινοι και θα υποθέσω πως γνωρίζετε ότι αυτή τη στιγμή που διαβάζετε αυτές τις λέξεις όλες οι χώρες του πλανήτη προσπαθούν να βρουν τρόπους ωστε να προστατευθεί ο πληθυσμός τους από έναν ιό που είναι τόσο φονικός ωστέ τα θύματα του στις ΗΠΑ, μέσα σε λίγους μήνες και με περιοριστικά μέτρα, είναι ήδη περισσότερα από τους Αμερικάνους που έχασαν τη ζωή τους στον πολυετή πόλεμο στο Βιετνάμ. Ταυτόχρονα με την υγειονομική προστασία όλα τα κράτη προσπαθούν να βρουν τρόπους να προστατεύσουν και ό,τι μπορεί να προστατευτεί από την οικονομία στην οποία η μόνη έκφραση που μπορεί να περιγράψει τι συμβαίνει είναι το «τον πίνει άσχημα».

Πιστεύω πως ακόμα κι αν είστε εξωγηίνοι θα καταλάβετε ότι η κατάσταση που σας περιέγραψα, η πραγματικότητα δηλαδή, είναι παρα πολύ σοβαρή.

Από την άλλη, είμαι σίγουρος πως αν είστε στελέχη του ΚΚΕ, του ΠΑΜΕ ή κάποιων ακροαριστερών γκρουπούσκουλων δεν θα χαμπαριάσετε τίποτα.
 
Όχι επειδή θα έχετε άγνωστες λέξεις ή έννοιες σ’ αυτά που λέω (αν και για πολλούς από σας η «οικονομία» και ο τρόπος που λειτουργεί είναι τόσο μυστηριώδης ωστε να νομίζετε ότι μπορεί να φωτιστεί με φώτα του 19ου και του 20ου αιώνα), αλλά επειδή η ψυχολογική σας συγκρότηση δεν σας επιτρέπει να συνειδητοποιήσετε τη σοβαρότητα του συνδυασμού φονικός ίος+πανδημία+οικονομική δραστηριότητα.

Και γι αυτό θα τελέσετε κανονικά και ομαδικά τις παραδοσιακές λατρευτικές τελετές της Πρωτομαγιάς.

Φίλες, φίλοι και οι υπόλοιποι, επειδή είμαι σίγουρος πως κάποιοι από σας μπορεί να νομίζετε ότι κάνω πλάκα το ξαναλέω, αυτή τη φορά όσο πιο απλά μπορώ: εν μέσω καραντίνας, πανδημίας και κακού χαμού το ΠΑΜΕ (το ΚΚΕ δηλαδή) και διάφορες εξωκοινοβουλευτικές ομάδες θεραπείας (ή συλλογικότητες όπως είναι πιο γνωστές) αποφασίζουν πως δεν συντρέχει κανένας απολύτως λόγος να μη γίνουν κανονικά οι εκδηλώσεις για την εργατική Πρωτομαγιά και καλούν τους πιστούς τους να παρεβρεθούν στις κατα τόπους τελετές.

Αυτό που θέλησαν (αλλά δεν τόλμησαν τελικά να κάνουν) οι ιερείς της Εκκλησίας θα το κάνουν οι ιερείς του μαρξισμού: θα βάλουν τις θρησκευτικές - λατρευτικές τους ανάγκες πάνω από τις κοινωνικές και σαν τους τρελούς του χωριού θα προσποιηθούν ότι δεν τρέχει τίποτα τόσο σημαντικό εξ’ αιτίας του οποίου οι τελετές τους θα πρέπει να αναβληθούν. 

Με τον τρόπο αυτό όχι απλώς επιβεβαιώνουν πως κι αυτοί υπηρετούν μια μορφή θρησκείας (και μάλιστα με φανατισμό παλαιοημερολογίτη) αλλά και πως το Υπουργείο της Υγειας μετά τον αριθμό των ΜΕΘ θα πρέπει να ρίξει και μια ματιά στον αριθμό των ψυχιατρτικών κλινών.

Γιατί ενώ οι ορθόδοξοι φανατικοί, που έχουν και το ελαφρυντικό της πίστης στο μεταφυσικό, κάθησαν στα αυγά τους το Πάσχα, οι σύντροφοι που δηλώνουν σε κάθε ευκαιρία την απουσία οποιασδήποτε πίστης σε οτιδήποτε πέρα από τον υλικό κόσμο, ετοιμάζουν τελετές. Δηλαδή φέρονται με τρόπο που ταιριάζει σε πίστη πιο τυφλή (δηλαδή αδιάφορη για την πραγματικότητα) κι από πίστη προσκυνητή της Παναγιάς της Τήνου τον 15αύγουστο. Και όπως όλοι οι άνθρωποι που αδυνατούν να αντιληφθούν την πραγματικότητα ή την αντιλαμβάνονται αλλά αδιαφορούν γι’ αυτήν, είναι σίγουρο πως...

ΔΙΕΘΝΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΤΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Καλό μήνα να έχουμε...

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ ΜΥΘΟΙ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Πρωτομαγιά - ακόμα μια αριστερή απάτη!

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ...

Του ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ

Τυπικό παράδειγμα του πώς η αριστερή προπαγάνδα κατασκευάζει μύθους και τους πουλάει για ιστορία είναι η σύνδεση του 8ώρου με την απεργία στο Σικάγο το 1886, που έμεινε στην ιστορία ως Haymarket Affair.

 

Η καθιέρωση του 8ωρου είναι μια υπόθεση πολύ παλιότερη από την απεργία του Σικάγου. Ξεκίνησε στην Αγγλία και στις ΗΠΑ στα τέλη του 18ου αιώνα. Το 1817 ο Ρόμπερτ Όουεν (Robert Owen https://en.wikipedia.org/wiki/Robert_Owen) πρόβαλε το αίτημα για οκτάωρο, με το σλόγκαν «οκτώ ώρες εργασία, οκτώ ώρες αναψυχή, οκτώ ώρες ανάπαυση». Επειδή δεν υπήρχαν τότε εθνικές συμβάσεις εργασίας, κάθε συντεχνία κατακτούσε αυτό το δικαίωμα ανάλογα με τη δύναμή της αλλά και ανάλογα με τις αλλαγές στον τρόπο εργασίας που έφερνε η βιομηχανική επανάσταση και η επακόλουθη αύξηση της παραγωγικότητας. Διότι μόνον έτσι η μείωση του χρόνου εργασίας δεν συνοδευόταν από μείωση της αμοιβής!

 

Αντίθετα με την κομμουνιστική μυθολογία, όλες σχεδόν οι βελτιώσεις των συνθηκών εργασίας που ξέρουμε μέχρι σήμερα ήταν πρωτοβουλία των εργοδοτών για να προσελκύσουν τους αποδοτικότερους εργάτες. Ο ανταγωνισμός μεταξύ των εργοδοτών ήταν αυτός που αύξανε μισθούς και παροχές και όχι οι απεργίες των πρώιμων κομμουνιστών, των αναρχοσοσιαλιστών της εποχής. Οι μηχανές, τις οποίες οι τότε «προστάτες των εργαζομένων», οι λουδίτες, κατέστρεφαν ήταν αυτές που έδιναν τη δυνατότητα σε έναν εργάτη – χειριστή να παράγει πολύ περισσότερα προϊόντα από ότι ένας εργάτης - χειρώνακτας, δηλαδή να συμμετέχει στη δημιουργία περισσότερου πλούτου και – δικαίως - να καρπώνεται μέρος του. Το 8ωρο άρχισε να εφαρμόζεται την εποχή της εξάπλωσης της βιομηχανικής επανάστασης. Οι ξυλουργοί πλοίων της Βοστώνης, αν και χωρίς συνδικάτο, το κατέκτησαν το 1842. Οι ειδικευμένοι τεχνίτες στην Ν. Ζηλανδία και στην Αυστραλία είχαν 8ωρο από τη δεκαετία του 1850. (https://en.wikipedia.org/wiki/Eight-hour_day) Το 1867 το καθιέρωσε η πολιτεία του Ιλλινόις και το 1868 το καθιέρωσε η κυβέρνηση των ΗΠΑ αλλά μόνο για τους ομοσπονδιακούς υπαλλήλους.

 

Ποια είναι η αλήθεια για την απεργία του Σικάγου; 

Ότι ήταν η πρώτη μαζική απεργία με αίτημα την γενική καθιέρωση του 8ώρου. 

Τι κατάφερε; 

ΤΙΠΟΤΕ ΑΠΟΛΥΤΩΣ! Τίποτε δεν θεσπίσθηκε εξαιτίας της ή κατόπιν αυτής. Ακόμα και οι αιματηρές ταραχές που συγκινούν τους σταλινίστας συνέβησαν τις επόμενες μέρες. Στις 3 Μαΐου όταν οι αναρχοσοσιαλιστές επιτέθηκαν στους εργαζόμενους ενός εργοστασίου (ήταν η πρώιμη μορφή… περιφρούρησης της απεργίας) και, κυρίως, την 4η Μαΐου, όταν στη διάρκεια μιας αποτυχημένης συγκέντρωσης πέταξαν χειροβομβίδα εναντίον των αστυνομικών, σκοτώνοντας 7 αστυνομικούς και 4 πολίτες. Η αριστερή προπαγάνδα ακόμα κι αυτό το γεγονός προσπαθεί να το διαστρεβλώσει ισχυριζόμενη ότι οι αστυνομικοί σκοτώθηκαν από... πυρά συναδέλφων τους! (Μάλλον η χειροβομβίδα θα ήταν κρότου – λάμψης!) Και ότι οι 4 πολίτες σκοτώθηκαν από πυρά αστυνομικών. Καμμία πηγή της εποχής δεν το αναφέρει, καμμία μαρτυρία δεν υπάρχει για νεκρούς από πυρά αστυνομικών ενώ είναι παντελώς άγνωστα τα ονόματα των υποτιθέμενων νεκρών διαδηλωτών που, κανονικά, η αριστερή προπαγάνδα θα είχε κάνει ήρωες βάζοντας κι από ένα άγαλμα σε κάθε σταυροδρόμι. Η μοναδική αναφορά σε πυροβολισμούς εναντίον διαδηλωτών υπάρχει στις προκηρύξεις των ίδιων των αναρχοσοσιαλιστών οι οποίες μιλούν γενικώς για «shooting» χωρίς να αναφέρουν νεκρούς ή τραυματίες και, φυσικά, ονόματα. Ακόμα και οι διεθνείς εργατικές ενώσεις δεν αναφέρουν τίποτε για νεκρούς! (https://www.iww.org/branches/US/CA/lagmb/lit/haymarket.shtml)

 

Όμως, οι επαγγελματίες της προπαγάνδας γράφουν για την “αστυνομία που αιματοκύλησε την απεργία”, για τους “πληρωμένους δολοφόνους των καπιταλιστών” και άλλα ηχηρά παρόμοια, ποντάροντας στον συναισθηματικό αντίκτυπο που θα προκαλέσουν και στην άγνοια της ιστορίας (αλλά και στην τεμπελιά για ψάξιμο) που έχει ο μέσος Έλληνας. Ακόμα και το Μνημείο των Μαρτύρων (Haymarket Martyrs Monument) που στήθηκε σε προάστιο του Σικάγου αναφέρει μόνο τα ονόματα των επικεφαλής της διαδήλωσης που συνελήφθησαν μετά τη ρίψη της χειροβομβίδας και καταδικάσθηκαν σε θάνατο ως υπεύθυνοι: August Spies,Adolph Fischer, George Engel, Louis Lingg, Albert Parsons. (Οι 4 απαγχονίσθηκαν και ο ένας αυτοκτόνησε στο κελί του, μια μέρα πριν την εκτέλεση.)

 

Ουσιαστικά η κατάκτηση του 8ώρου ολοκληρώθηκε στον δυτικό κόσμο (και μόνον εκεί!) τη δεκαετία του 1950, όταν όλοι πια οι εργαζόμενοι σε οποιονδήποτε τομέα δούλευαν 8 ώρες τη μέρα. Όλα αυτά τα χρόνια, στο 8ωρο μπαίναν σιγά σιγά όλο και περισσότεροι κλάδοι, διότι κάθε συντεχνία είχε τις δικές της συνθήκες εργασίας. Στην Ευρώπη, η Ισπανία ήταν το πρώτο κράτος που καθιέρωσε 8ωρο για όλους τους εργαζόμενους, το 1919. Στην Ελλάδα, το καθιέρωσε ως καθολικό πλαίσιο εργασίας ο Μεταξάς. 

 Φυσικά, στη Σοβιετική Ένωση το 8ωρο ούτε ως όνειρο δεν το έβλεπαν οι, με το ζόρι, σταχανοβίτες σύντροφοι! Για να μην μιλήσουμε για συνδικαλισμό και δικαίωμα απεργίας... Όύτε να τα ψιθυρίσουν δεν τολμούσαν διότι θα εκτελούνταν με συνοπτικές διαδικασίες ως εχθροί του λαού!

Και μια που αναφέραμε πριν για εργατικά δικαιώματα, οι περισσότερες σημερινές εργατικές κατακτήσεις είναι ιδέα του καραμπινάτου καπιταλιστή, Χένρυ Φορντ. Όταν οι εργάτες στην αυτοκινητοβιομηχανία έπαιρναν, το 1914, $ 2,34 τη μέρα, ο Φόρντ προσέφερε υπερδιπλάσιο μεροκάματο: 5 δολάρια (120 δολάρια σημερινά!) για εργαζόμενους που πληρούσαν συγκεκριμένες προϋποθέσεις (και εξωεργασιακής ζωής), με σκοπό να πάρει τους καλύτερους, το ιστορικό "five dollar day". Τα κατάφερε, μειώνοντας ταυτόχρονα το κόστος των αυτοκινήτων του έτσι ώστε να μπορεί να τα αγοράσει ο καθένας!  

Οι ανταγωνιστές του τον μιμήθηκαν και ο ανταγωνισμός βελτίωσε την παραγωγικότητα, αύξησε την παραγωγή και ώθησε όλους τους μισθούς πολύ ψηλότερα.  

Η εβδομάδα 5 ημερών είναι επίσης δική του έμπνευση (την καθιέρωσε το 1926), όπως και η άδεια μετ’ αποδοχών, σκεπτόμενος ότι ο περισσότερος ελεύθερος χρόνος θα κάνει τους εργαζόμενους περισσότερο καταναλωτές. Ούτε απεργίες ούτε αγωνιστικές κινητοποιήσεις! Το αφεντικό μοιράζει λεφτά όταν έχει. Όταν δεν έχει, δεν πα’ να λιώσεις δέκα παπούτσια σε διαδηλώσεις - ούτε ο μισθός θα αυξάνεται, ούτε οι ώρες εργασίας θα μειώνονται.

 

Το σενάριο όμως της Εργατικής Πρωτομαγιάς είχε όλα τα υλικά που χρειαζόταν η αριστερή προπαγάνδα: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΕΡΓΑΤΟΠΑΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Τι μας λες, ρε αρτηριοσκληρωτικέ συνδικάλα?

Toυ ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

Υπάρχουν άνθρωποι που πέρασαν 45 χρόνια από τη ζωή τους σκυφτοί πάνω από έναν πάγκο, στο εργοστάσιο. Που μέτρησαν τα κέρματα στην τσέπη με μεγαλύτερη προσοχή από τις μέρες τους. Και έφτασαν ξέπνοοι, γέροι, κουρασμένοι, σε ένα καφενείο να μην έχουν τι να πουν, να μην ξέρουν τι να κάνουν.

Είναι άλλοι άνθρωποι που έφαγαν τη ζωή τους μέσα σε ένα γραφείο. Εμεναν όλα ίδια και άλλαζαν μόνο αυτοί, σαν ένα λουλούδι που μαραίνεται στο βάζο. Κοπέλες που έσπασαν χιλιάδες νύχια σε γραφομηχανές και πληκτρολόγια, που είπαν εκατομμύρια «παρακαλώ» στο τηλέφωνο και έντυσαν τόσες σεζόν τις κούκλες στη βιτρίνα, που έφτασαν να τις ζηλεύουν επειδή δεν μεγαλώνουν ποτέ.

Ναι, όμως σήμερα τα πράγματα στην αγορά εργασίας είναι πιο σύνθετα από τότε.  

Πρέπει να είσαι δημόσιος υπάλληλος για να τελειώσεις την καριέρα σου στη δουλειά που την άρχισες. Αλλιώς θα αλλάξεις πέντε-έξι σημεία απασχόλησης, πιθανότατα και επαγγέλματα. Θα περάσεις περιόδους ανεργίας, με ελπίδα το πρωί και απελπισία το βράδυ. Θα δουλέψεις από το σπίτι, θα πάρεις «μαύρα», θα έχεις παράλληλη ή μερική απασχόληση. Μπορεί να κολλήσεις ένσημα στο εξωτερικό. Να είσαι ελεύθερος επαγγελματίας που εργάζεσαι ως μισθωτός. Αλλά και μισθωτός που ψάχνεις μερικά μεροκάματα ως ελεύθερος επαγγελματίας.

Οι συνδικαλιστές που παίρνουν τον λόγο στις συγκεντρώσεις της Πρωτομαγιάς, δεν  αδικουν την αλήθεια περιγράφοντας την αγριότητα του τοπίου. Μισθοί της ντροπής, χωρίς δικαιώματα, ωράρια και επιδόματα. Εργαζόμενοι χωρίς αξιοπρέπεια, με σκυφτό κεφάλι να σκάβουν την πόλη με τα πόδια για μισό μεροκάματο. Παιδιά καβάλα σε μηχανές, σε γύρους θανάτου για μία παραγγελία παραπάνω. Ανθρωποι που ανοίγουν τρομαγμένοι τα μάτια στη μέση της νύχτας. 

Ποιος μπορεί να κάνει κάτι ουσιαστικό για όλους αυτούς; 

Σίγουρα όχι οι φωνές πίσω από τη ντουντούκα.

Αν η Πρωτομαγιά μας δίνει μία επετειακή ευκαιρία να συζητήσουμε τα εργασιακά, είναι καιρός πια να βάλουμε στην κουβέντα και τα συνδικαλιστικά. 

Διότι αυτό που  συμβαίνει την Πρωτομαγιά  στις κεντρικές πλατείες των πόλεων, είναι επαρκές μόνο αν το δεις ως επετειακή εκδήλωση μνήμης προς εκείνους που αγωνίστηκαν για την προάσπιση και την κατοχύρωση εργασιακών δικαιωμάτων. Μέχρι εκεί. Πέραν των επετειακών δεν υφίσταται σχέση με το σύγχρονο κόσμο. Να παίξεις τη «Φάμπρικα» του Χαλκιά, να παίξεις και την «Πρώτη του Μάη» του Μπακαλάκου και πάμε πάλι για του χρόνου.

Πριν από λίγες μέρες, στο TED στο Βανκούβερ, είπαν ότι μέχρι να φτάσει ο αιώνας στα μισά του, τα ρομπότ θα απειλούν πάνω από το 50% των θέσεων εργασίας στον πλανήτη. Λογικό. Μέχρι τότε δεν θα υπάρχει εργοστάσιο που να χρειάζεται ανθρώπινα χέρια. 

Η αγορά και η φύση της εργασίας υφίστανται δραματικές αλλαγές, όμως ο εγχώριος συνδικαλισμός παραμένει βαθιά αναχρονιστικός, προσηλωμένος σε κώδικες, ήθη και συνθήκες που αντιστοιχούν καλύτερα στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. 

 Πολλά επαγγελματικά στελέχη, με πολιτικές βλέψεις, ενίοτε με διαθέσεις συναλλαγής και αγωνιστικά ένστικτα που αφυπνίζονται αν απολυθεί κανένας δικός μας και πάμε και αποκλείσουμε το μαγαζί στο οποίο δούλευε. 

Ποιος εργαζόμενος αισθάνεται σήμερα ότι έχει την κάλυψη του συνδικαλιστικού του οργάνου; 

Και ποιο συνδικάτο αντιλαμβάνεται τη ρευστότητα των συνθηκών, την ανάγκη για επιμόρφωση ή και για αλλαγή επαγγέλματος;

Σε έναν κόσμο που διαπραγματεύεσαι και παλεύεις μόνος, είναι μάταιο να...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Το καζάνι που βράζει και ο Τιτανικός της ελληνικής Αριστεράς

Tου Παντελή Σαββίδη.

Η Εργατική Πρωτομαγιά, αποτελούσε στο παρελθόν ευκαιρία για τη δημόσια προβολή των εργατικών αιτημάτων, τα οποία υπήρξαν εποχές που και δίκαια ήταν και βοήθησαν σε κάποιας μορφής κοινωνική κινητικότητα στην Ευρώπη και στην εξισορρόπηση κοινωνικών ανισοτήτων. Αν και την ώθηση των πολιτικών μεταβολών στη γηραιά ήπειρο την έδωσαν περισσότερο τα προτάγματα της εξέγερσης του 1968, τα οποία δεν μπορούσαν να αποτελέσουν μονοκομματικό πρόγραμμα.

Τέτοιας μορφής εξεγέρσεις, αυθόρμητες και πηγάζουσες από τις λαϊκές ανάγκες, θέτουν αιτήματα που είναι ώριμα να αποδεχθούν οι κοινωνίες και οι πολιτικές εξουσίες – πιεζόμενες, φυσικά.

Μιλάμε για μη καθοδηγημένες εξεγέρσεις που αναδεικνύουν βιαίως αιτήματα ώριμα στη λαϊκή συνείδηση αλλά στα οποία αντιστέκεται η καθεστηκυία τάξη και προσπαθούν να τα εκμεταλλευτούν οι κομματικοί ινστρούχτορες.  

Αυτές οι εξεγέρσεις πόρρω απέχουν από εκδηλώσεις τύπου «Ανένταχτων» στην Ελλάδα.

Τα προτάγματα αυτών των εξεγέρσεων υλοποιούνται σταδιακά και βοηθούν στη συνειδητοποίηση ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων που δεν περιορίζονται μόνο σε όσα από αυτά τα κοινωνικά στρώματα έχουν στραμμένο τον προσανατολισμό τους στην Αριστερά. 

 Άλλωστε, η κλασική Αριστερά που γνωρίζαμε, και ο ιστορικός διαχωρισμός Δεξιάς-Αριστεράς, έχουν αρχίσει να εκλείπουν εδώ και καιρό.

Μια νέα κοινωνική διαίρεση διαμορφώνεται: των ωφελημένων και των χαμένων από την παγκοσμιοποίηση.

Ο Ελβετός κοινωνιολόγος και πολιτικός επιστήμονας Hanspeter Kriesi υποστηρίζει πως υπάρχει μια νέα κοινωνική διάσπαση που αντικαθιστά τον παραδοσιακό διαχωρισμό μεταξύ εργαζομένων και εργοδοτών. 

Από τη μια πλευρά είναι τα αστικά (με την έννοια της διαβίωσης στα αστικά κέντρα) κοινωνικά στρώματα που βασίζονται στις υπηρεσίες και έχουν πολιτική ιδεολογία –κυρίως φιλελευθερισμό–, και από την άλλη οι χαμένοι της παγκοσμιοποίησης, κατά κύριο λόγο εκτός αστικού χώρου, που βασίζονται στη μεταποίηση και τη συντηρητική ιδεολογία.

Επιπλέον, πρόσθετο στοιχείο που διαμορφώνει τη νέα πόλωση είναι η αποτυχία της υπέρβασης του εθνικού κράτους, κύρια επιλογή της παγκοσμιοποίησης. Τα εκλογικά αποτελέσματα στην Ευρώπη υποδηλώνουν μια εμπιστοσύνη των ψηφοφόρων στην ύπαρξη και την ισχυροποίηση του εθνικού κράτους παρά στο χυλό υπερεθνκών μορφωμάτων που δεν μπορούν να προστατεύσουν τις κοινωνίες από τις σύγχρονες απειλές.

Κωδικοποιώντας, λοιπόν, θα επισημάναμε πέντε καταλυτικές αλλαγές:

Υπαρκτού "επαναστατημένου" ελληνισμού κωμωδία

ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η ιστορία της Εργατικής Πρωτομαγιάς - Η 1η Μαϊου καθιερώθηκε ως Παγκόσμια Ημέρα των Eργατών στις 20 Ιουλίου 1889

Την Κυριακή 2 Μαΐου 1893 περίπου 2.000 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στην Αθήνα και διαδήλωσαν, ζητώντας την καθιέρωση της οκτάωρης ημερήσιας εργασίας. Ήταν η Πρώτη «Εργατική Πρωτομαγιά» στην Ελλάδα.
Την κινητοποίηση είχε οργανώσει ο Κεντρικός Σοσιαλιστικός Σύλλογος του Σταύρου Καλλέργη, ο οποίος είχε ιδρύσει τον Σύλλογο τρία χρόνια πριν, ενώ εξέδιδε παράλληλα την εφημερίδα «Σοσιαλιστής».
Οι συγκεντρωμένοι ενέκριναν ψήφισμα, το οποίο επέδωσαν στον Πρόεδρο της Βουλής. Με το ψήφισμα ζητούσαν, εκτός από το οκτάωρο, την καθιέρωση της αργίας της Κυριακής και τη χορήγηση σύνταξης στα θύματα των εργατικών ατυχημάτων. Η άρνηση του προέδρου να το εκφωνήσει, προκάλεσε τη θορυβώδη αντίδραση του Καλλέργη και τελικά τη σύλληψη και την καταδίκη του σε φυλάκιση 10 ημερών «για διατάραξη της συνεδρίασης».
Τον επόμενο χρόνο, οι σοσιαλιστικές ενώσεις επανέλαβαν τον εορτασμό στο Παναθηναϊκό Στάδιο, με ομιλητές τον Πλάτωνα Δρακούλη και τον Σταύρο Καλλέργη. Στα αιτήματα προστέθηκε και η κατάργηση της θανατικής ποινής. Μετά το τέλος της εκδήλωσης, οι αρχές έκαναν συλλήψεις και ο εορτασμός της Εργατικής Πρωτομαγιάς απαγορεύτηκε.
Η Πρωτομαγιά καθιερώθηκε σαν τη παγκόσμια μέρα των εργατικών διεκδικήσεων, κατά τη διάρκεια του Παγκόσμιου Σοσιαλιστικού Συνεδρίου, (Β' Σοσιαλιστικής Διεθνούς) τον Ιούλιο του 1889, στο Παρίσι. Σκοπός ήταν να οργανώνεται κάθε χρόνο, την ίδια μέρα, μια διεθνής εκδήλωση κατά την οποία οι εργάτες να θέτουν στις αρχές των κρατών το αίτημα για νομοθετική μείωση της εργασίας σε οκτώ ώρες την ημέρα, καθώς και την εφαρμογή των άλλων αποφάσεων της διεθνούς.
Η συγκεκριμένη ημέρα επιλέχθηκε προκειμένου να τιμηθεί η μνήμη των θυμάτων της αιματηρής καταστολής των εργατών του Σικάγου την 1η Μαΐου του 1886.
Την άνοιξη του 1886, ο «Σύνδεσμος για την Καθιέρωση του Οκτάωρου», ο οποίος ακoλουθούσε το πολιτικό πρόγραμμα της Διεθνούς, ξεκίνησε μεγάλες κινητοποιήσεις στο Σικάγο και σε άλλες πόλεις των Ηνωμένων Πολιτειών, με βασικό αίτημα την καθιέρωση του οκτάωρου.
Την τελευταία Κυριακή πριν από την Πρωτομαγιά, οργανώθηκε μια μεγάλη διαδήλωση στην οποία πήραν μέρος περίπου 20.000 άτομα. Την 1η Μαΐου, εκατοντάδες από χιλιάδες εργάτες πήραν μέρος στην απεργία που είχε προκηρύξει ο «Σύνδεσμος» και περισσότεροι από 90.000 στην απεργιακή συγκέντρωση στην πόλη του Σικάγου. Η απεργία συνεχίστηκε τις επόμενες ημέρες, ενώ οι συμπλοκές στα εργοστάσια μεταξύ απεργών και απεργοσπαστών ήταν καθημερινό φαινόμενο.
Σε μια τέτοια συμπλοκή στις 3 Μαΐου, έξω από το εργοστάσιο Μακ Κόρμικ στο Χάρβεστερ, η αστυνομία πυροβόλησε κατά των απεργών. Σκοτώθηκαν έξι εργάτες και την επομένη (4 Μαΐου) περίπου 3.000 εργάτες συγκεντρώθηκαν στην Πλατεία Αγοράς για να διαμαρτυρηθούν. Η συγκέντρωση ήταν ειρηνική, ενώ ήταν παρών και ο δήμαρχος της πόλης Χάρισον, ο οποίος είχε δώσει την άδεια να πραγματοποιηθεί.
Κατά τη διάρκειά της, ξέσπασε δυνατή βροχή που ανάγκασε τους περισσότερους να αποχωρήσουν. Και ενώ ο 'Αλμπερτ Πάρσον ολοκλήρωνε την ομιλία του, μέσα από ένα αυτοκίνητο, κάποιος πέταξε μια χειροβομβίδα προς την πλευρά των αστυνομικών. Από την έκρηξη τραυματίστηκαν 66 αστυνομικοί, εκ των οποίων οι επτά πέθαναν αργότερα.
Ύστερα από αυτό, οι αστυνομικοί άρχισαν να πυροβολούν κατά του πλήθους. Από τα πυρά αυτά, σκοτώθηκαν τέσσερις διαδηλωτές και τραυματίστηκαν 200. Ακολούθησαν συλλήψεις των ηγετών του κινήματος και στη δίκη που ακολούθησε οκτώ συνδικαλιστές καταδικάσθηκαν σε θάνατο.
Ο Αύγουστος Σπάις, ο 'Αλντολφ Φίντεν, ο Τζορτζ Ένγκελ και 'Αλμπερτ Πάρσον, κρεμάστηκαν στις 11 Νοεμβρίου του 1887. Ο Λούις Λινγκ αυτοκτόνησε στο κελί του, ενώ οι ποινές των υπολοίπων μετατράπηκαν σε ισόβια και αργότερα, μετά την αναθεώρηση της δίκης απελευθερώθηκαν. Η υπεράσπιση των συνδικαλιστών υποστήριξε την εκδοχή της προβοκάτσιας, όμως έως σήμερα δεν έχει εξακριβωθεί ποιος έριξε τη βόμβα.
Η Πρωτομαγιά του 1936 στη Θεσσαλονίκη
Στην Ελλάδα, θα χρειαστεί να περάσουν 17 χρόνια, έως ότου επιχειρηθεί εκ νέου η οργάνωση εργατικών εκδηλώσεων την Πρωτομαγιά. Την 1η Μαΐου του 1911, η Φεντερασιόν στη Θεσσαλονίκη, οργανώνει συλλαλητήριο. Στην Αθήνα, την ίδια μέρα, πραγματοποιείται συγκέντρωση στο Μετς με πρωτοβουλία της σοσιαλιστικής ομάδας του Νίκου Γιαννιού και σύνθημα «8 ώρες δουλειά, 8 ώρες ανάπαυση και 8 ώρες ύπνο».
Στη Θεσσαλονίκη, επεμβαίνει η Αστυνομία και συλλαμβάνονται οι ηγέτες της Φεντερασιόν, Αβραάμ Μπεναρόγια, Σαμπετάι Λεβί και Σαμουήλ Γιονά. Ο πρώτος μαζικός εορτασμός της Πρωτομαγιάς θα γίνει ταυτόχρονα σε δώδεκα πόλεις το 1919, ένα χρόνο μετά την ίδρυση της ΓΣΕΕ. Οι εκδηλώσεις της Πρωτομαγιάς επαναλαμβάνονται τα επόμενα χρόνια, με κοινό χαρακτηριστικό τη διάσπαση του συνδικαλιστικού κινήματος, τη χαμηλή συμμετοχή των εργαζομένων και την καταστολή.
Τα γεγονότα της Θεσσαλονίκης την Πρωτομαγιά του 1936, θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως το «ελληνικό Σικάγο». Η διεθνής ύφεση του 1929 είχε προκαλέσει σημαντική πτώση στις εξαγωγές του καπνού και της σταφίδας. Η πτώχευση του 1932 είχε επιδεινώσει την κατάσταση και από τις αρχές του 1936, ξεσπούν απεργιακές κινητοποιήσεις στην Αθήνα, στην Καλαμάτα, στη Θεσσαλονίκη, στη Δράμα και στην Ξάνθη. Από την αρχή του έτους και έως την επιβολή της δικτατορίας στις 4 Αυγούστου, είχαν προκηρυχθεί περισσότερες από 200 τοπικές και γενικές απεργίες.
Ειδικότερα, στη Βόρεια Ελλάδα η αλλαγή στον τρόπο παραγωγής του καπνού είχε επιφέρει μεγάλη ανεργία στον κλάδο. Παράλληλα, ο μεγάλος αριθμός των προσφύγων που αναζητούσαν εργασία είχε μειώσει τις αμοιβές των καπνεργατών, τουλάχιστον κατά 50%, ενώ η συλλογική σύμβαση του κλάδου δεν είχε ανανεωθεί από το 1924. Οι καπνεργάτες αποτελούσαν στη βόρεια Ελλάδα ένα συμπαγή κλάδο, ο οποίος αριθμούσε την εποχή εκείνη περισσότερους από 40.000 εργαζομένους με αναπτυγμένη συνδικαλιστική συνείδηση, ήδη από την εποχή της Φεντερασιόν.
Στις 29 Απριλίου ο κλάδος ξεκίνησε γενική απεργία. Τα βασικά αιτήματα ήταν η αναπροσαρμογή του ημερομισθίου, το οποίο είχε φθάσει τις 65 έως 70 δραχμές για τους άνδρες και τις 24 έως 30 για τις γυναίκες. Η εφαρμογή του νόμου «περί Τόγκας» όριζε υψηλότερες κατώτερες αμοιβές, η βελτίωση των παροχών του κλαδικού ταμείου για τους «παρήλικας και τους φυματικούς» και τη χορήγηση έκτακτου επιδόματος 500 δραχμών στους άνεργους καπνεργάτες ενόψει των εορτών του Πάσχα. Στις διεκδικήσεις είχαν ενταχθεί και πολιτικά αιτήματα, όπως «η χορήγηση γενικής αμνηστίας εις τους πολιτικούς φυλακισμένους, εξορίστους και καταδικασμένους και ιδιαίτερα των καπνεργατικών στελεχών».
Από την 1η και έως τις 8 Μαΐου, οι απεργίες και οι κινητοποιήσεις επεκτείνονται στις Σέρρες, στη Δράμα, στην Ξάνθη, στον Λαγκαδά, στον Βόλο και στην Καρδίτσα. Ταυτόχρονα οι βιομήχανοι και οι έμποροι καπνού έκλεισαν τις επιχειρήσεις τους κηρύσσοντας λόκ άουτ. Στις 9 Μαΐου ξεκινά γενική απεργία στη Θεσσαλονίκη, στην οποία συμμετέχουν και άλλοι κλάδοι σε ένδειξη συμπαράστασης στους καπνεργάτες. Οργανώνονται συλλαλητήρια και πορείες, ενώ η Χωροφυλακή προσπαθεί να εμποδίσει τους διαδηλωτές να κατευθυνθούν προς το Διοικητήριο (το κτίριο που στεγάζεται σήμερα η γραμματεία Μακεδονίας Θράκης).
Τα επεισόδια ξεκίνησαν από τη συμβολή των οδών Βενιζέλου και Εγνατίας, όπου το συνδικάτο των αυτοκινητιστών είχε στήσει οδόφραγμα. Οι αυτοκινητιστές προσπάθησαν να απελευθερώσουν συνάδελφό τους που είχε συλληφθεί και η χωροφυλακή απάντησε με πυροβολισμούς. Σκοτώθηκε ο Τάσος Τούσης. Ο νεκρός μεταφέρεται πάνω σε μια πόρτα από διαδηλωτές που κατευθύνονται προς το Διοικητήριο και οι ταραχές γενικεύονται.
Ο απολογισμός είναι 16 νεκροί και δεκάδες τραυματίες. Την επομένη, οι κηδείες των θυμάτων μετατρέπονται με μαζικές διαδηλώσεις. Στις 11 Μαΐου κηρύσσονται απεργίες διαμαρτυρίας σε πολλές πόλεις της χώρας και στις 13 Μαΐου πανελλαδική απεργία. Η αναταραχή τερματίζεται την επομένη, με σημαντικές υποχωρήσεις από την πλευρά των καπνεμπόρων, ενώ το κράτος υπόσχεται να χορηγήσει συντάξεις στις οικογένειες των θυμάτων.
Ο θρήνος της μητέρας πάνω από το νεκρό γιο της, απαθανατίστηκε από τον φωτογραφικό φακό και ενέπνευσε τον ποιητή Γιάννη Ρίτσο, στο έργο «Επιτάφιος».
Τον Ιούλιο ξεσπούν νέες απεργίες και μετά τη δημοσίευση του διατάγματος, το οποίο καθιστά υποχρεωτική την διαιτησία σε κάθε περίπτωση εργατικής διαφοράς, τα συνδικάτα κηρύσσουν γενική πανελλαδική απεργία για τις 5 Αυγούστου του 1936.
Με αφορμή την απεργία αυτή, ο Ιωάννης Μεταξάς ζητά από τον τότε βασιλιά Γεώργιο Β' την αναστολή των άρθρων του Συντάγματος, που προστατεύουν τις ατομικές ελευθερίες και στις 4 Αυγούστου επιβάλλει δικτατορία.
Οι συγκεντρώσεις και οι απεργίες απαγορεύονται και επιβάλλεται κρατικός έλεγχος στα συνδικάτα. Λίγους μήνες αργότερα, στις 7 Απριλίου του 1937, με τον Αναγκαστικό Νόμο 606/1937 το καθεστώς καθιερώνει την τελευταία εβδομάδα του Απριλίου σαν «Εβδομάδα Εργατικής Αλληλεγγύης» και την 1η Μαΐου σαν «Ημέρα Εορτασμού της Εργασίας».
Ο νόμος προβλέπει, μεταξύ άλλων, ηθικές αμοιβές σε εργαζόμενους αλλά και σε εργοδότες, οι οποίοι θα κριθούν από τους υπευθύνους της Εργατικής Εστίας αν έχουν προσφέρει στην βελτίωση της εθνικής παραγωγής, «ώστε να απονέμονται αι προσήκουσαι τιμαί εις την εργασίαν εν τη εθνική ιδεολογική και πραγματική αυτής έννοια λαμβανομένης».
Οι αμοιβές απονέμονται την 1η Μαΐου παράλληλα με οργανωμένες εκδρομές εργαζομένων στην ύπαιθρο και πολιτιστικές εκδηλώσεις στα εργατικά κέντρα. Επιβάλλεται, επίσης, ειδική εισφορά στους εργοδότες προς την Εργατική Εστία, πέντε δραχμών ανά μισθωτό, προκειμένου να καλυφθούν οι δαπάνες για τις δραστηριότητες αυτές.
Η Πρωτομαγιά στην Κατοχή: