ΣΥΡΙΖΑίικο ΨΩΝΑΡΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Το μετέωρο άλμα του ΣΥΡΙΖΑ

 

Του ΠΑΝΤΕΛΗ ΜΠΟΥΚΑΛΑ

Ο θρύλος του αυτοδημιούργητου εφοπλιστή πρόσφερε αέρα στα πανιά του, μαζί και η εικόνα του άφθαρτου από κομματικές ίντριγκες και άσκηση εξουσίας. Τα φροντισμένα βιντεάκια του στα σόσιαλ μίντια τον βοήθησαν.  

Η θηριώδης αυτοπεποίθησή του («θα νικήσω τον Μητσοτάκη, γιατί ξέρω καλύτερα αγγλικά») τον πριμοδότησε, αφού θεωρήθηκε απόρροια αυτογνωσίας και όχι εγωλατρείας.

Η περιέργεια των ΜΜΕ για τον ουρανοκατέβατο ή αμερικανοκατέβατο μεταπολιτικό τον υπηρέτησε: διέσπειρε την εικόνα του παντού, όταν οι άλλοι υποψήφιοι για την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ, μετά την αποχώρηση του κ. Αλέξη Τσίπρα, ήταν αόρατοι και άφωνοι για τη δημοσιογραφία μας. 

Οι επιθέσεις που δέχτηκε για τις ερωτικές του επιλογές, που ξεκίνησαν από τοξικές ενδοσυρριζαϊκές περιοχές και κατέληξαν στις γνωστές δηλώσεις του γνωστότατου ποινικολόγου, μετατράπηκαν σε όπλα του.

Η ενθουσιώδης υποστήριξή του από τον κ. Παύλο Πολάκη τού εξασφάλισε πρόσβαση σε όσους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ κατανοούν την πολιτική με όρους αρχαϊκότητας και επιδερμικού αντισυστημισμού. 

Η έντεχνη φήμη ότι είναι ο εκλεκτός του απελθόντος προέδρου, ίσως και ο ενδιάμεσός του έως τη μεσσιανική επανάκαμψή του, τον ευεργέτησε. 

Η απεγνωσμένη ανάγκη πολλών μελών του ΣΥΡΙΖΑ, όχι μόνο πασοκογενών, να πιστέψουν σε κάτι νέο και πιθανώς νικηφόρο ήταν η μεγάλη δεξαμενή του. Η επιθυμία αποδοκιμασίας της πυρόπληκτης και πλημμυροπαθούς κυβέρνησης τον προτίμησε. Ούτε καν η ανιστόρητα απρεπής απόβασή του στη Μακρόνησο τον έφθειρε.

Από παντού είχε λαμβάνειν ο κ. Στέφανος Κασσελάκης, που πρώτευσε στις εκλογές του ΣΥΡΙΖΑ. Την Κυριακή, και με αντίπαλο την κ. Εφη Αχτσιόγλου, προνομιακό στόχο της πολακικής χυδαιότητας, θα διεκδικήσει την ηγεσία ενός κόμματος που δεν τον γνώριζε και δεν το γνώριζε, ώσπου ο κ. Τσίπρας τον επέλεξε ως υποψήφιο βουλευτή Επικρατείας. Μόνο από το «πολιτικό πρόγραμμά» του δεν είχε να ελπίζει πολλά, αφού ήταν άθροισμα αντιφατικών συνθημάτων, προσαρμοσμένων στο εκάστοτε ακροατήριό του. Μοναδική σταθερά της ρητορικής του ήταν η κατάχρηση δύο όρων: «Κεντροαριστερά» αντί Αριστεράς και, όταν βρισκόταν στη θηρευτική ανάγκη να πει τον όρο Αριστερά, «πατριωτική». Απέναντι σε ποια «αντιπατριωτική» τάχα;

Στον ΣΥΡΙΖΑ χαίρονται για την απρόσμενα μεγάλη συμμετοχή, προσπερνούν όμως την αποχή 40.000 παλαιών μελών. Το αποτέλεσμα των εκλογών συνιστά...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Ναυαγισμένη πολιτεία

 

Του ΠΑΝΤΕΛΗ ΜΠΟΥΚΑΛΑ

Με εξαιρετικά αντανακλαστικά ο κ. Μ. Βαρβιτσιώτης, δεν χρειάστηκε καν πλήρη εβδομάδα για να αντιληφθεί ότι η μόνη αυτοναυαγοσωστική κίνηση που του απέμενε, μετά τις θλιβερές δηλώσεις του για τη δολοφονία του Αντώνη Καρυώτη στο λιμάνι του Πειραιά, ήταν η παραίτηση.  

Ο πρωθυπουργός πάντως δεν αιφνιδιάστηκε. Και όχι επειδή υπαγόρευσε ο ίδιος τη βαρβιτσιώτεια παραίτηση, άλλωστε επί πέντε χρόνια ουδείς κυβερνητικός θυσιάστηκε προς σωτηρίαν της πρωθυπουργικής εικόνας. Αλλά επειδή και του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη τα αντανακλαστικά λειτουργούν θαυμάσια, όπως τεκμαίρεται από τους ύμνους που τους πλέκει πλήθος αντικειμενικών γραφίδων.

Τι έπραξε; 

Ανέθεσε το υπουργείο Ναυτιλίας στον κ. Χρήστο Στυλιανίδη. 

Ειδική εμπειρία δεν προκύπτει από το βιογραφικό του. Αλλου τύπου η πείρα του, ως επιτρόπου Διαχείρισης Κρίσεων της Ε.Ε., είχε χρησιμοποιηθεί ως εξηγητικός λόγος όταν, στις 10.9.2021, του ανατέθηκε το μόλις ιδρυθέν υπουργείο Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας. Είχε προηγηθεί ένα «επιτελικά» καταστροφικό καλοκαίρι, με τις πυρκαγιές να κατατρώνε την Εύβοια, την Αρχαία Ολυμπία, τη Βαρυμπόμπη, τη Μάνη, και χρειαζόταν μια εντυπωσιακή κίνηση και λίγα σεμνά λόγια. 

Σαν του κ. Μητσοτάκη. Ο οποίος, στη γενέθλια σύσκεψη στο νέο υπουργείο, διαβεβαίωσε ότι «δημιουργούμε μια υποδομή που θα γίνει πρότυπο στην Ευρώπη».

«Πρότυπο στην Ευρώπη»; 

Δεν συμφωνεί η ίδια η Ευρώπη, που ήδη στις 29.2.2022 εγκαλούσε την Ελλάδα γιατί δεν είχε ενημερώσει, ως όφειλε, τους Χάρτες Επικινδυνότητας Πλημμύρας. 

Δεν συμφωνεί και η πραγματικότητα της υπουργίας Στυλιανίδη: η χείριστη αντιμετώπιση των πυρκαγιών σε Πεντέλη, Λέσβο, Ρέθυμνο, και της κακοκαιρίας «Ελπίς», όταν χιλιάδες οχήματα εγκλωβίστηκαν επί μιάμιση μέρα στην ακριτική Αττική Οδό.  

Αλλωστε, αν ο κ. Στυλιανίδης είχε όντως διαπρέψει, τι δικαιότερο από το να διατηρήσει τον θώκο του;

Ε, λοιπόν, ο κ. Μητσοτάκης τον επιβραβεύει ξανακάνοντάς τον υπουργό, επειδή αναγνωρίζει, με μικρή καθυστέρηση, ότι το υπουργείο Πολιτικής Προστασίας πήρε άριστα την περίοδο 2021-2023. Και ότι χάρη στην άψογη οργάνωσή του από τον Ελληνοκύπριο πολιτικό αντιμετώπισε επίσης άριστα τις θερινές πυρκαγιές και τις φθινοπωρινές πλημμύρες.  

Κι αν αριστεύει το υπουργείο, όπως μαρτυρούν η Λίμνη Θεσσαλία και η Ερημος Δαδιά...

 

ΕΘΝΙΚΑ ΝουΔο-γαλαζαίικα ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ανιπποι ιππείς

Του ΠΑΝΤΕΛΗ ΜΠΟΥΚΑΛΑ

 Ουράνιο δώρηµα το υποκριτικό τάλαντο, φανερώνεται εκθαμβωτικό κάθε στιγμή και σε κάθε περίσταση.  

Παράδειγμα ο κ. Νότης Μηταράκης, υπουργός Προστασίας του Πολίτη τώρα, και παλαιότερα υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου, υφυπουργός Εργασίας και υφυπουργός Ανάπτυξης. 

Εγραφα εδώ  για το πρωθυπουργικό ροτέισον, που, φως φανάρι, δεν έχει καμία σχέση με το μπασκετικό. Στο μπάσκετ, και σε όλα τα σπορ, όταν μπαίνουν επιτέλους να παίξουν οι αθλητές που συνήθως ζεσταίνουν τον πάγκο, μπαίνουν στην οικεία τους θέση. Ουδείς προπονητής απαιτεί από έναν πλέι μέικερ να παίξει τεσσάρι ή από έναν σουτέρ να γίνει σέντερ.

Το άθλημα της πολιτικής ωστόσο έχει τους δικούς του κανόνες, δυσνόητους για τους κοινούς θνητούς. Γι’ αυτό και βλέπουμε κομματικά στελέχη που πρόλαβαν να περάσουν από τρία, τέσσερα και πέντε υφυπουργεία και υπουργεία πριν καν μεσοκοπήσουν. Μπορεί να μην άφησαν την προσωπική τους σφραγίδα πουθενά, στο σπίτι τους όμως έχουν μια καλή συλλογή στρογγυλών σφραγίδων δηλωτικών εξουσίας και κύρους. Εφόσον η πατρίδα τούς παρακάλεσε να την υπηρετήσουν και σαν τερματοφύλακες και σαν σέντερ μπακ και σαν σέντερ φορ, δεν είχαν το δικαίωμα να αρνηθούν, λέγοντας ότι «πολυεργαλεία» υπάρχουν μόνο στο ποδόσφαιρο. Αυτοθυσιάστηκαν, παρά τον κίνδυνο να εκτεθούν.

Ο πολυτεχνίτης κ. Μηταράκης φανέρωσε το υποκριτικό του τάλαντο όταν εμφανίστηκε στην τηλεόραση σαν μονόλεπτος γκεστ σταρ του σίριαλ «Παγιδευμένοι». 

Τον υπουργό υποδυόταν εκεί, κι είχε μπει για τα καλά στο πετσί του ρόλου.  

Τον υπουργό υποδύεται και τώρα, τον ΥΠΡΟΠΟ, με εντυπωσιακή υποκριτική επάρκεια. Με το μακάριο ύφος της απόλυτης σιγουριάς ανακοίνωσε προ δεκαημέρου την κατάργηση της Πανεπιστημιακής Αστυνομίας. Και με το ίδιο ακριβώς ύφος γνωστοποίησε προχθές ότι, κατόπιν ωρίμου σκέψεως (όχι δικής του, εννοείται), η εν λόγω Αστυνομία δεν καταργείται. Αράγιστος και ατσαλάκωτος, σαν ηθοποιός περιωπής, παρά την άκομψη πρωθυπουργική σφαλιάρα.

Κρίμα όμως που δεν επέμεινε στη δημιουργία ίλης ιππικού. 

Η ιστορία πάντως έχει να του προτείνει λύση. Οπως διαβάζουμε στην «Ιστορία του τακτικού στρατού 1821-1833» του Στέφανου Βυζάντιου, στην Επανάσταση είχε συγκροτηθεί «λόχος ανίππων ιππέων», με διοικητή «ευπατρίδην νέον Ιταλόν». 

Γιατί να μην κάνει το ίδιο ο κ. Μηταράκης, να του φύγει ο καημός; 

Το 41% οδήγησε σε...

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η μηχανή της λήθης

 

Του Παντελή Μπουκάλα

 
Αν η συγκέντρωση στις Σέρρες, την περασμένη Κυριακή, κάτω από το γραφείο του απόντος Κώστα Αχ. Καραμανλή, είχε οργανωθεί από την αντιπολίτευση, η κυβέρνηση θα είχε έτοιμη την απάντηση: «Εργαλειοποιείτε τον ανθρώπινο πόνο. Ντροπή». 

Την εκδήλωση διαμαρτυρίας, όμως, δεν την αποφάσισε κανένα κόμμα. Γιατί κανένα δεν θα είχε την ηθική νομιμοποίηση. Και κανένα, ούτε το λαϊκιστικότερο, δεν θα τολμούσε να θίξει και να σφετεριστεί τα άγια των αγίων: τη μνήμη 57 αδικοσκοτωμένων ανθρώπων, που καν τα τρίμηνά τους δεν έχουν τελεστεί ακόμα.

Μέλη κομμάτων συμμετείχαν βέβαια. Αλλά τη συγκέντρωση την αποφάσισε ο Σύλλογος Ατόμων Πληγέντων Δυστυχήματος Τεμπών 28.2.2023. Οπως εξήγησαν οι ιδρυτές του, συγκροτήθηκε για να λειτουργήσει σαν αγκαλιά για τους τραυματισμένους της φριχτής νύχτας, και για τους συγγενείς νεκρών και τραυματιών.  

Η απόφασή τους να διαμαρτυρηθούν στην έδρα του καθ’ ύλην αρμόδιου υπουργού, και κατά πνεύμα απρόθυμου να αναγνωρίσει την ευθύνη του, ήταν ένα αντίδοτο στην προϊούσα λήθη, στη ραγδαία επιστροφή στην «κανονικότητα». Τεκμήριο της οποίας είναι η σχεδόν πλήρης απουσία της λέξης «Τέμπη» και των οδυνηρών συμφραζομένων της στην προεκλογική ρητορική των κυβερνητικών στελεχών και των συντριπτικά περισσότερων φιλοκυβερνητικών ΜΜΕ.

Η παραπληροφόρηση δεν είναι το μόνο βέλος νόθευσης της πραγματικότητας. Στη φαρέτρα υπάρχουν πάντα και η υποπληροφόρηση και η αποπληροφόρηση. Χωρίς να δοθεί κάποια εντολή (σπανίως χρειάζεται, αφού η στρατευμένη μεροληψία προλαβαίνει τις επιθυμίες των «ανωτέρων» της και καλύπτει τις ανάγκες τους), η συγκέντρωση των Σερρών στην καλύτερη περίπτωση υποβαθμίστηκε σε συμβατικό μονόστηλο, στη χειρότερη αποσιωπήθηκε και στη χείριστη η εκφώνηση των ονομάτων των νεκρών χαρακτηρίστηκε «φασαρία» (από φιλοκυβερνητικό απογευματινό φύλλο). Ιδιαίτερα για τα κανάλια, η διαμαρτυρία των Σερρών πέρασε ως μη γενόμενη.

Η μηχανή της λήθης δουλεύει ταχύτατα. Δεν ξέρω αν όντως «τα σιδηροδρομικά δυστυχήματα ξεχνιούνται σε πέντε εβδομάδες», όπως γράφτηκε σε μια εφημερίδα με αναφορά σε «μυστική έκθεση Αμερικανών ψυχιάτρων, που όρισε τον χρόνο των εκλογών». 

Οι πολιτικοί άρχοντες πάντως, που εμφανίστηκαν στα Τέμπη με ελαφρώς αξύριστη συγκίνηση, για να γράφει καλύτερα...

 

ΝουΔοΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Αν κρατάς από τζάκι…

Toυ ΠΑΝΤΕΛΗ ΜΠΟΥΚΑΛΑ

Ωστε, λοιπόν, κάποιοι κυβερνητικοί προσπαθούν τώρα να πείσουν τον έναν Κώστα Καραμανλή, τον πρώην πρωθυπουργό, υιό Αλέκου και ανιψιό Κωνσταντίνου, να επιστρέψει στα νεοδημοκρατικά ψηφοδέλτια, ώστε να καλυφθεί το κενό, αν τελικά πειστεί να μην είναι υποψήφιος ο άλλος Κώστας Καραμανλής. Ο παραιτηθείς υπουργός Μεταφορών, υιός Αχιλλέα αυτός, επίσης ανιψιός Κωνσταντίνου.

Τα ‘χουν αυτά τα προβλήματα οι οικογενειοκρατικές, νεποτιστικές ή κληρονομικές δημοκρατίες. Δεν σε μπερδεύουν μόνο με τα λίγα επώνυμά τους, τρία – τέσσερα το πολύ, σε επίπεδο κορυφής, για όλη τη μεταπολεμική ελληνική ιστορία και καμιά τριανταριά εάν μετρήσουμε τους βουλευτές των τελευταίων ετών που κληρονόμησαν την έδρα μαζί με το πατρικό επώνυμο. Σε μπερδεύουν και με τα επίσης λίγα μικρά ονόματά τους, που ανακυκλώνονται σταθερά, όπως συμβαίνει άλλωστε και στα ταπεινά σόγια. Γεώργιος εγγονός Γεωργίου (Παπανδρέου), Κωστήδες ανιψιοί Κωνσταντίνου. Οιονεί δυναστείες.

Πριν το δυστύχημα των Τεμπών κόψει βίαια στα δύο τον κοινωνικό και πολιτικό χρόνο, τι θα θυμόμασταν άραγε, ανακεφαλαιώνοντας τη δημόσια παρουσία του Κ. Αχ. Καραμανλή;  

Εκτός από το πάθος του να κηρύσσει παράνομες όλες τις απεργίες στα ΜΜΜ, ακόμα κι αν αφορούσαν την ασφάλεια των συγκοινωνιών, και να απορρίπτει τα εξώδικα των σωματείων, αξέχαστη έμεινε η δήλωσή του για τους «τζαμπατζήδες» του μετρό: «Το ζήτημα είναι ότι ο ίδιος ο άνθρωπος που κάνει αυτή την πράξη πρέπει να νιώθει ως απόβρασμα της κοινωνίας». Τέλη Ιουλίου του 2019 αυτά.

«Αποβράσματα της κοινωνίας». Παλιάνθρωποι δηλαδή. Σκουπίδια. Θα μπορούσε να μιλήσει για ανάγωγους ο υπουργός ή για «αντικοινωνική συμπεριφορά», και να κρατήσει τα «αποβράσματα» για να στολίζει άτομα με πράξεις όντως τεράστιας απαξίας. Αν είναι απόβρασμα ο τζαμπατζής, ο φονιάς ή ο βιαστής τι είναι; 

Το γεγονός ότι μιλούσε για τις μάλλον άγνωστές του δημόσιες συγκοινωνίες δεν ήταν γερό άλλοθι. Απλώς έδειξε από τότε ότι δεν τα πάει καλά με τον έλεγχο ούτε των λέξεων ούτε των αισθημάτων του.  

Αυτό φάνηκε και με τη δήλωση παραίτησής του και την κατοπινή διαβεβαίωσή του ότι δεν βρίσκει λόγο να μην είναι ξανά υποψήφιος στις Σέρρες. «Θα με κρίνει ο λαός», αποφάνθηκε, εννοώντας ίσως σαν «λαό» το οικογενειακό πελατειακό δίκτυο δεκαετιών.

Δικαιούνται άραγε οι μη ρουσφετολογημένοι να εικάζουν ότι...

 

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ - ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: : Ο πλανήτης Μπάλα και οι δορυφόροι του

Του ΠΑΝΤΕΛΗ ΜΠΟΥΚΑΛΑ

Κ​​άθε Μουντιάλ και κάθε Ολυμπιάδα γίνoνται αφορμή να ξαναδούμε για έναν μήνα τον κόσμο στρογγυλό, με όλες τις ηπείρους του πάνω σ’ έναν χάρτη που συνήθως στενεύει τα πράγματα και περιορίζει το βλέμμα μας. Γίνονται αφορμή να μιλήσουμε για τον κόσμο αυτόν –και βέβαια όχι μόνο για τις αθλητικές του επιδόσεις– και να ενδιαφερθούμε για χώρες οι οποίες σπάνια βρίσκονται στο μενού που ετοιμάζουν και προσφέρουν στο οικουμενικό κοινό οι σεφ της επικαιρότητας.


Οι πλανητικού χαρακτήρα αθλητικές διοργανώσεις, και πρωτίστως οι ποδοσφαιρικές, γίνονται επίσης αφορμή για να τεστάρουμε τη μνήμη μας και να ξαναδούμε τον εαυτό μας με αναδρομική αυστηρότητα ή τρυφερότητα. Και σίγουρα με μελαγχολία. Γιατί δεν νοσταλγούμε την ωραία μπάλα που λέμε ότι παιζόταν άλλοτε (ούτε τα «ωραία φαγητά» του παρελθόντος, τα «ωραία νησιά» κ.ο.κ.)· τον τοτινό εαυτό μας νοσταλγούμε, το φρέσκο βλέμμα του, τη λιγότερη γκρίνια του, τις πολύ λιγότερες διαψεύσεις του, τη μεγαλύτερη όρεξή του.


Απολύτως δικαιολογημένη, λοιπόν, η μελαγχολία. Γιατί ακόμα και κατακτημένος αν υπήρξε ο παρελθών χρόνος, βαθιά γεωργημένος και εξαιρετικά καρποφόρος, δεν παύει να είναι χαμένος. Απλό φαίνεται το «χάσαμε ακόμα μια μέρα» που λέει κάθε σούρουπο ο ήρωας μιας λαϊκής ιστοριούλας, παρά τα κέρδη που του αποφέρει το κατάστημά του, αλλά τη φιλοσοφία του την έχει. Το πριν δεν πουλιέται, αυτό είναι το «ηθικό δίδαγμα». Σε κανένα παζάρι και με κανένα αντίτιμο.


Εννοείται ότι όλες οι συζητήσεις ξεκινούν από τα καθαυτό ποδοσφαιρικά, συμμετέχουν δε σε αυτές ακόμα και άνθρωποι που συνήθως, στην «κανονική» ζωή τους, αδιαφορούν για τα τερτίπια της μπάλας, αν δεν χλευάζουν τη στρογγυλή θεά και τους πιστούς της.  


Για όποιον λόγο κι αν αρχίζουμε πάντως το κουβεντολόι, για ένα πέναλτι που ήταν - δεν ήταν, για το VAR και την πιθανότητα να το ετυμολογήσουμε στη χώρα μας από το αγαπημένο μας «βαράτε» (τον διαιτητή), για τα λεπτά (περίπου δεκατέσσερα) που πέρασε συνολικά ξαπλωμένος στο χορτάρι ο Νεϊμάρ, σπαταλώντας στον θεατρινισμό το ταλέντο του, για τον Μέσι, που μας άφησε όλους παραπονεμένους, κάποια στιγμή θα περάσουμε φυσικότατα στα πολιτικά. Κι εκεί θα κολλήσουμε. Και μπορεί και να τσακωθούμε, χωρίς να περιμένουμε, βέβαια, να λήξει το παιχνίδι. Ετσι κι αλλιώς, όλες τις τελετές, και τις ιερότερες, τις εκκλησιαστικές, θορυβωδώς τις παρακολουθούμε. Πάππου προς πάππου.


Δεν είναι «ελληνική ιδιαιτερότητα» η αθλητικοπολιτικολογία.  


Πολιτικότατο φαινόμενο είναι, άλλωστε, το ποδόσφαιρο. Δεν παίζεται σε γυάλα ή σε αποστειρωμένο χώρο. Πολιτική είναι η αρκετά παλιά απόφαση της FIFA να χρωματίζει αντιρατσιστικά τους αγώνες, αφού πολλά γήπεδα, είτε για τα εθνικά πρωταθλήματα μιλάμε είτε για τις διεθνείς διοργανώσεις, λειτουργούν σαν θερμοκήπιο ναζιστικών και ρατσιστικών αντιλήψεων. Πολιτική είναι και η  απόφασή της στο Μουντιαλ του 2018 να συστήσει στους εικονολήπτες να αποφεύγουν τα σεξιστικών συνυποδηλώσεων ενσταντανέ, με «καυτές γυναικείες παρουσίες» ή απλώς «χαριτωμένες», σύμφωνα με τη στερεοτυπική λεζάντα, που συνηθίζεται δεκαετίες τώρα και στα ελληνικά κανάλια.  


«Πουριτανισμός», όπως αποφαίνονται όσοι ψιλοτσαντίζονται με τον «δικαιωματισμό» εν γένει, θεωρώντας τον πολιτισμική οπισθοδρόμηση; Ούτε λόγος...


Βεβαίως, αποφάσεις όπως αυτές δεν καθαγιάζουν την πανίσχυρη FIFA, που τα σκάνδαλα είναι η φυσικότητά της. 


Πολιτική ήταν λοιπόν και η απόφασή της να δώσει το Μουντιάλ 2018 στη Ρωσία, αδιαφορώντας για το χαμηλό επίπεδο της εκεί δημοκρατίας, το δε επόμενο στο Κατάρ της ανύπαρκτης δημοκρατίας και των μεσαιωνικών συνθηκών εργασίας που έχουν επιβάλει οι σεΐχηδες στους μετανάστες που χτίζουν τα στάδια. Η Human Rights Watch πάντως, σε έκθεσή της, είχε καταγγείλει και την κακομεταχείριση όσων εργάζονταν για την κατασκευή των σταδίων στις έντεκα μουντιαλικές ρωσικές πόλεις, και την καταπίεση της ΛΟΑΤ κοινότητας στη Ρωσία, και τη βάναυση φαλκίδευση της ελευθερίας του λόγου.


Οι καταγγελίες αυτές όμως, μολονότι τεκμηριωμένες, δεν άλλαξαν τη γνώμη των αρχόντων του ποδοσφαίρου. Και δεν επηρέασαν τα αισθήματα των οπαδών που συνέρρευσαν στη Ρωσία από κάθε χώρα, βαμμένοι στα εθνικά τους χρώματα και φορώντας «παραδοσιακές» στολές που αδιαφορούσαν για το κιτς, ούτε τα αισθήματα των εκατομμυρίων τηλεθεατών όπου γης – ακόμα και στην καθημαγμένη και κατερειπωμένη (και με ρωσική «συνδρομή») Συρία. Στην παγκοσμιοποιημένη κοινωνία του θεάματος οι ρόλοι είναι μοιρασμένοι και η ανατροπή της διανομής τους μοιάζει κάθε μέρα και πιο δύσκολη, έτσι όπως νέες διαψεύσεις και απογοητεύσεις προστίθενται στις παλιές.


Μονάχα τα τέσσερα μέλη του φεμινιστικού-ακτιβιστικού συγκροτήματος «Pussy Riot» αποπειράθηκαν να τρυπήσουν την μπάλα, εισβάλλοντας στο στάδιο «Λουζνίκι» της Μόσχας, στο 53ο λεπτό του τελικού ανάμεσα στη Γαλλία και την Κροατία. Σαν να το διαισθάνονταν ότι μετά το τέλος του Παγκοσμίου Κυπέλλου ο Βλαντιμίρ Πούτιν θα έλεγε ότι η διοργάνωση κατέρριψε πολλούς μύθους για τη Ρωσία, με την εισβολή τους στον «ναό» κατέρριψαν πράγματι τον μύθο για την παντοδυναμία τής υπό τον Ρώσο πρόεδρο μετα-KαΓκεΜπε. Η κάμερα δεν στράφηκε στο πρόσωπο του Πούτιν την ώρα του επεισοδίου και δεν γνωρίζουμε αν ο πάγος πάνω του έσπευσε να μειώσει ακόμα περισσότερο τη θερμοκρασία του. Είδαμε όμως, σαν μέλη του οικουμενικού χωριού, την εντελώς διαφορετική υποδοχή που επιφύλαξαν στις εισβολείς, μεταμφιεσμένες σε αστυνομικούς, δύο ποδοσφαιριστές, ένας Γάλλος και ένας Κροάτης, μάλιστα αρκετοί έκριναν ότι και μόνο αυτή η διαφορά αρκούσε για να δικαιώσει την επιλογή τους να ταυτιστούν με τη Γαλλία παρά με την Κροατία.  

Ο Κιλιάν Εμπαμπέ λοιπόν, ο εξαιρετικός δεκαεννιάχρονος Γάλλος, έκανε χαμογελαστός χάι-φάιβ με μία εισβολέα, και με την κίνησή του αυτή ήταν σαν να ’δειχνε ότι εκτός από το ποδόσφαιρο υπάρχουν κι άλλα πράγματα που δικαιούνται να φανούν, να ειπωθούν και ν’ ακουστούν. 

Αντίθετα, ο Κροάτης Ντέγιαν Λόβρεν, ίσως επειδή παίζει αμυντικός, επέλεξε να κάνει τάκλιν για να βουτήξει μια άλλη εισβολέα.




Τα περί ταυτίσεως με την εθνική μιας ξένης χώρας ίσως ακούγονται βαριά, πάντως...

ΝουΔοΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Μπάλα στο Κατάρ

 

Του ΠΑΝΤΕΛΗ ΜΠΟΥΚΑΛΑ

Με τους πολιτικούς δεν είσαι ποτέ σίγουρος αν μια κουβέντα ή μια πράξη τους προέκυψε αυθόρμητα ή υπαγορεύτηκε λεπτομερώς από τους επικοινωνιακούς συμβούλους τους: άλλος ειδικεύεται στην ενδυματολογία, άλλος στην παροχή γνωμικών που τα βρίσκεις και μόνος σου στο ίντερνετ, ο τρίτος σε ζητήματα ύφους, πόζας δηλαδή, ο τέταρτος στην κινησιολογία. Πώς να ανοιγοκλείνεις ή να ανεβοκατεβάζεις τα χέρια σου, και πώς να δείχνεις ότι χτυπάς αποφασιστικά ένα αόρατο τραπέζι την ώρα του διαγγέλματος, ώστε να μετατρέπεις το ακροατήριό σου σε θεατήριο. Αντί να σ’ ακούει, οπότε ενδέχεται να σε τσακώσει ψευδόμενο ή μηρυκάζοντα για πολλοστή φορά την ίδια υπόσχεση, να σε κοιτάζει. Και στην πραγματικότητα να μη σε βλέπει.

Η φωτογράφιση του Ελληνα πρωθυπουργού στο Κατάρ, με την μπάλα του φετινού Μουντιάλ στα χέρια του και δίπλα του τον πρόεδρο της FIFA Τζάνι Ινφαντίνο, «εκπέμπει μηνύματα» βεβαίως, όπως στομφωδώς λένε εξάκις ημερησίως οι πρωθυπουργικοί ρεπόρτερ των κρατικοκομματικών καναλιών. Πρόκειται όμως για μηνύματα διαφορετικά από εκείνα που προσδοκούσε ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης, όταν αποφάσιζε να ποζάρει στον φακό, με την μπάλα που του πρόσφερε ο ΦΙΦΑρχος.

Η μπάλα αυτή, η καταριανή, δεν είναι σαν τις υπόλοιπες. Αν για το προηγούμενο Μουντιάλ, της Ρωσίας, υπάρχουν σοβαρές υπόνοιες ότι εκχωρήθηκε στον Βλαντιμίρ Πούτιν χάρη στα ρούβλια των ολιγαρχών, διά των οποίων εξαγοράστηκαν κρίσιμες ψήφοι κριτών της FIFA, για το φετινό υπάρχουν αποδείξεις. Με το μεγάλο βάρος τους, τα πετροδολάρια έκαμψαν εύκολα τη συνείδηση ορισμένων μεγαλοπαραγόντων του παγκόσμιου αθλητισμού και το Μουντιάλ δόθηκε στο Κατάρ. Μια χώρα διάσημη για το πρωτάθλημά της, τον ευνοϊκότατο για το ποδόσφαιρο καιρό της, την προσήλωσή της στη δημοκρατία και τον απόλυτο σεβασμό της στα δικαιώματα των γυναικών (ποια μπούρκα…) και των ομοφυλοφίλων (7 έως 11 χρόνια φυλακή αν κυματίσεις τη σημαία των ΛΟΑΤΚΙ).

Απολύτως σεβαστά είναι και τα δικαιώματα των εργαζομένων, μεταναστών από χώρες της Ασίας. Γι’ αυτό και μέχρι τώρα έχουν πεθάνει μόνο 6.500 εν ώρα εργασίας. Φαραωνικά τα έργα, φαραωνικές και οι συνθήκες δουλειάς. Και; 

 Η διεφθαρμένη FIFA του Ζεπ Μπλάτερ την έκανε κι αυτή τη δουλίτσα της, και ήταν χρυσοφόρα. 

Οι πολιτικοί όμως; 

Ο κ. Μητσοτάκης; 

Κατανοεί άραγε...

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ: Η θάλασσα στην ποίηση σαν πόρος και σαν όριο

Του ΠΑΝΤΕΛΗ ΜΠΟΥΚΑΛΑ

Σε πρόσφατη έρευνα του BBC, 108 ειδικοί, κυρίως από αγγλόφωνες δυτικές χώρες, ανέδειξαν την «Οδύσσεια» κορυφαία από τις εκατό ιστορίες που διαμόρφωσαν τον κόσμο. Σίγουρα η καταγωγή των κριτών επηρέασε το αποτέλεσμα. Ούτε αυτό, πάντως, ούτε το γεγονός ότι η αξία της λογοτεχνίας δεν είναι υπόθεση ψηφοφοριών μειώνουν ελάχιστα την αίγλη της «Οδύσσειας» και την καθολική αναγνώριση των δύο ομηρικών επών ως απαράμιλλων εγκαινίων της επώνυμης ποιητικής τέχνης.

Στον μυθολογικό ως προς την πλοκή του «Αγώνα Ομήρου και Ησιόδου», ένα ιδιότυπο αφήγημα που τη διασωθείσα μορφή του την οφείλουμε στον σοφιστή του 3ου αιώνα π.Χ. Αλκιδάμα και στο «Μουσείον» του, ο επικός με τις πολλές πατρίδες ανταγωνίζεται με την «Ιλιάδα» τον Ησίοδο και το έπος του «Εργα και Ημέραι», στους επιτάφιους αγώνες που διοργανώθηκαν στη Χαλκίδα, προς τιμήν του νεκρού βασιλιά Αμφιδάμαντα. Ο παρατηρητής-ακροατής δήμος ανακηρύσσει νικητή τον Ομηρο, όμως ο Γανύκτωρ, ο νέος βασιλιάς, που προτιμά τα έργα της ειρήνης παρά του πολέμου, αντιτίθεται στον λαϊκό ενθουσιασμό και δίνει στον Ησίοδο το βραβείο – έναν χάλκινο τρίποδα.

Θα νικούσε άραγε ο Ομηρος αν συμμετείχε με την «Οδύσσεια» και όχι με την «Ιλιάδα» στον αγώνα, προϊόν μυθοπλασίας επαναλαμβάνω, αφού οι δύο ποιητές, λόγω χρονικής διαφοράς, δεν θα μπορούσαν να συναντηθούν ποτέ;  

Αυθαιρετώντας, πώς αλλιώς, εικάζω ότι και πάλι θα έχανε. Εφόσον το ιλιαδικό ηρωικό κλέος και ήθος δεν έπεισαν τον βασιλιά, που δεν στάθμιζε βέβαια ποιητικά τα πράγματα, δεν θα τον έπειθε ούτε ο περιπετειώδης οδυσσειακός βίος που αφήνει ένα βασίλειο, την Ιθάκη, έκθετο στις ορέξεις των μνηστήρων. Θα μετρούσε πιθανότατα ο Γανύκτωρ και τις μακρότατες (και όχι πάντοτε αναγκαστικές) «στάσεις» τού κατά τα λοιπά κινητικότατου ανά τη Μεσόγειο Οδυσσέα, την ηδονή που τρύγησε δίπλα στην Κίρκη και την Καλυψώ, με τις οποίες απέκτησε και παιδιά, και θα σκεφτόταν πως ο φιλοκίνδυνος ήρωας, παρά την πολυμηχανία και το φιλέταιρο πνεύμα του, και παρά το πάθος να γνωρίσει τον εαυτό του και τα όριά του, δεν είναι το καταλληλότερο πρότυπο.

Οι βασιλιάδες βασιλιάδες, ο δήμος δήμος και η ποίηση ποίηση.  

Παιδιά του Οδυσσέα, όχι όμως της γραμμής του νόμιμου Τηλέμαχου αλλά των «νόθων» που απέκτησε κατά τους σταθμούς τού νόστου, που ήταν τερπνοί μόνο μέχρι τη στιγμή που η ψυχή του μαύριζε στη μνήμη του καπνού της Ιθάκης, είμαστε όσοι αγαπάμε την ποίηση, τη θάλασσα και το ταξίδι. Αλλά το προς τα μέσα ταξίδι, εκείνο που οδηγεί στη «Νέκυια» του καθενός, ακόμα και στον Κάτω Κόσμο. Για να μάθουμε από τους νεκρούς μας ποια η ουσία της ζωής, ποιον αδικήσαμε, από ποιον δεν προλάβαμε να ζητήσουμε συγγνώμη ή να του δώσουμε όσην αγάπη άξιζε.

Η «Οδύσσεια» είναι το έπος της θάλασσας. Της γύρω αλλά και της εσωτερικής. Δεν έχουμε μιαν απλή αλληλουχία περιπετειωδών επεισοδίων. Στην έκταση των 24 ραψωδιών και των 12.000 στίχων, ο υγρός κόσμος που περιβάλλει τον χερσαίο απαντά και στα τρία γένη: η θάλασσα, ο πόντος, το πέλαγος. Πάντοτε όμως είναι πόρος, με τον Ομηρο να αναδεικνύει (ή και να ιδρύει) όλες τις έννοιες αυτής της πολύτιμης πολύσημης λέξης. Ο πόρος είναι οδός και πέραμα· ακόμα ακούω μέσα μου τη μάνα μου να μαλώνει τρυφερά τον νεκρό πατέρα μου που «δεν μπορούσε να βρει τον πόρο του Αχελώου», και τα ’χασα όταν πρωτόδα το λεξικό Liddell - Scott να δίνει στο οικείο λήμμα σαν πρώτη σημασία της λέξης τον πόρο του ποταμού. Η λέξη πόρος όμως έχει και την έννοια του επινοήματος, του τεχνάσματος. Και την έννοια του ταξιδιού. Περιφραστικά δηλώνει την ίδια τη θάλασσα, στον δε πληθυντικό της προσδιορίζει τις προσόδους, τα εισοδήματα. Η «Οδύσσεια» επικυρώνει όλες αυτές τις σημασίες αρμονικά συνδυασμένες: η θάλασσα δίχως επινοήματα δεν ταξιδεύεται, ούτε και παρέχει «σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους».

Η «Οδύσσεια», ωστόσο, δεν ιστορεί τη θάλασσα μόνο σαν αφοπλιστικό δέλεαρ. Την εξεικονίζει και σαν επικίνδυνο όριο. Είναι η ίδια η ζωή, μόνο που γεννάει αδιάκοπα τον θάνατο, ίσως και για να συντηρήσει τη ζωή εντός της: Ουδείς σύντροφος του Οδυσσέα επέζησε. Χάθηκαν όλοι τους. Τη θάλασσα σαν αξεπέραστο αλλά και φονικό όριο τη μελέτησε αμέτρητες φορές η ποίηση, στις μυριάδες γλώσσες της. Ο χώρος επιτρέπει να αναφερθώ μόνο στο ζεύγος μιας εξαιρετικής ποιητικής σύμπτωσης. Ποιητής του 3ου αιώνα π.Χ. ο Λεωνίδας ο Ταραντίνος, που έζησε πένης και πλάνης, φανέρωσε τη μαστορική του κυρίως στη λεπτή χάρη και το υψηλό πάθος που σφράγισαν τη ποιητική ιστόρηση ταπεινών θεμάτων. Σε επιτύμβιο επίγραμμά του, αποθησαυρισμένο στην «Παλατινή Ανθολογία», ο ίδιος ο νεκρός διηγείται τον φρικτό θάνατό του στα νερά του Ιονίου. Καταδύθηκε να ελευθερώσει την άγκυρα, μπλεγμένη φαίνεται σε πέτρες και φύκια, αλλά η μικρή του οδύσσεια δεν είχε ευτυχή νόστο:

«Κι η θάλασσα κι η γη με κρύβουν. Τέτοιο ασυνήθιστο / οι Μοίρες έδωσαν στον Θάρση εμέ, γιο τού Χαρμίδη. /  Στη θάλασσα λοιπόν είχα βουτήξει, στο κύμα του Ιόνιου / καταδύθηκα - μιαν άγκυρα βαριά να ελευθερώσω. / Αυτήν την έσωσα· μα ως ανέβαινα απ’ το βυθό / και ήδη τα χέρια τέντωνα στους ναύτες, / μ’ έφαγε κήτος, άγριο τρανό ήρθε / καταπάνω μου με κατασπάραξε ώς τον αφαλό· / προλάβανε οι σύντροφοι, με τράβηξαν μισόν / από το πέλαγο· τον άλλο μισό μ’ έκοψε το θηρίο. / Στην ακροθαλασσιά τ’ άθλιο κουφάρι μου έθαψαν. / Και πια ποτέ δεν θα γυρίσω στην πατρίδα, ξένε».
 
Αιώνες αργότερα, ο Διονύσιος Σολωμός καταπιάνεται μ’ ένα παραπλήσιο ταπεινά συγκλονιστικό θέμα. Αν γνώριζε το ποίημα του Λεωνίδα δεν το ξέρω, άλλωστε καταδύθηκε σε πολύ βαθύτερα ποιητικά νερά, για να ανασύρει πυκνότατους στίχους όπου το μεγαλειώδες θαύμα της ζωής και του κόσμου συνυπάρχει αναπόφευκτα με τον θάνατο· η θάλασσα παραμένει δέλεαρ, αλλά κρύβει και τέρατα, κι όχι φανταστικά. Ο Σολωμός παρακινήθηκε από πραγματικό περιστατικό, που συνέβη στις 19.7.1847, επίσης στα νερά του Ιονίου: 

ΝουΔοΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Από τη «συνακρόαση» στην «επισύνδεση»

Toυ ΠΑΝΤΕΛΗ ΜΠΟΥΚΑΛΑ

Από τον ήπιο όρο «συνακρόαση» της αρχαϊκής εποχής περάσαμε πια στον επιθετικό όρο «επισύνδεση», τεχνολογικό συνώνυμο του οποίου, στο γραφειοκρατικό ιδιόλεκτο, είναι η «εισβολή». Τα λεξικά δεν έχουν προλάβει να εντάξουν τη νεότευκτη λέξη στην ύλη τους, η πρόθεση «επί» πάντως τής προσδίδει μιαν επίφοβη σαφήνεια: επισύνδεση είναι η εμπεδωμένη πρόθεση των κρατικών μηχανισμών, νομίμων και παράτυπων, να επιβληθούν στην ιδιωτική ζωή των πολιτών, επισκιάζοντας ακόμη και το Σύνταγμα.

Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ Νίκος Ανδρουλάκης και ο οικονομικός ρεπόρτερ Θανάσης Κουκάκης είναι τα δύο θύματα υποκλοπής που το όνομά τους έγινε γνωστό. Αντίθετα, δεν φαίνεται ότι θα γίνει γνωστό πόσα άλλα χλωρά ονόματα κάηκαν μαζί με ξερά τα τελευταία χρόνια, με τη ραγδαία αύξηση των κρατικών παρακολουθήσεων. Με την προσχηματική επίκληση μιας επικίνδυνα αόριστης «εθνικής ασφάλειας», που ρευστοποιεί τις ηθικές αναστολές, οι εισαγγελικές διατάξεις για άρση απορρήτου αυξήθηκαν κατά 13% σε σχέση με το 2020 και κατά 33% σε σχέση με το 2019. Μόνο το 2021 εκδόθηκαν 15.475 αιτήσεις άρσης του απορρήτου. Αν καλούμαστε να αποδεχτούμε ότι «εκεί έξω» κυκλοφορούν και δρουν πάνω από 15.000 πιθανοί ξένοι πράκτορες-ασυμμετροπολεμιστές συν στελέχη του οργανωμένου εγκλήματος συν νεοτρομοκράτες, στην ουσία καλούμαστε να πανικοβληθούμε.

Αυτή τη στιγμή, το κύριο δεν είναι το ποιο κόμμα καταγράφει απώλειες και ποια μετρούν κέρδη.  

Τα διακυβευόμενα είναι πολύ πιο σοβαρά, κυριολεκτικώς εθνικά, και εντελώς διαφορετική θα έπρεπε να είναι η προτεραιότητα: η από κοινού προστασία των θεσμών, της Βουλής, της Δικαιοσύνης, της καθαυτό πολιτείας. Η εμπιστοσύνη των πολιτών απέναντί τους κλονίζεται σοβαρά από τα αποκαλυπτόμενα και τη διαχείρισή τους. Οι ρωγμές που προκύπτουν είναι πιθανό να μετατραπούν σε φωλιές ανάπτυξης των φαιών «αντισυστημικών», που έχουν ήδη μετατρέψει το Διαδίκτυο σε θερμοκήπιο της χυδαιότητάς τους.

Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης είχε τη Δευτέρα, στο τριήμερο του σκανδάλου, μια εξαιρετική ευκαιρία, ένα χρέος μάλλον: να μιλήσει ευθέως, τιμώντας την ετυμολογία της λέξης «ευθύνη» που εμφατικά υπέμνησε. Αυτό δεν θα μπορούσε παρά να αποκρυσταλλωθεί σε μια έντιμη «συγγνώμη» προς τον κ. Ανδρουλάκη και στη γενναία άρνηση της διευκόλυνσης που παρέχει παγίως το «εν οίδα, ότι ουδέν οίδα». 

Οι πρωθυπουργοί οφείλουν...

 

ΝουΔοΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Παράταιρη «ολιστικότητα»

Του ΠΑΝΤΕΛΗ ΜΟΥΚΑΛΑ

Παγκόσμιο φαινόµενο η κλιματική κρίση, άρα δεν μπορούμε να κάνουμε πολλά για τις πυρκαγιές, μη μιζεριάζετε. Παγκόσμιο φαινόμενο η πανδημία, άρα όσοι είναι να πεθάνουν, θα πεθάνουν· κι αν είναι και τριάντα χιλιάδες, ας το δούμε στωικά το θέμα, αφού εδώ γεννήθηκε και ο στωικισμός. Παγκόσμιο φαινόμενο ο πληθωρισμός και η ακρίβεια, απόρροια και της εισβολής του Πούτιν στην Ουκρανία, άρα ας μη μας παίρνει το παράπονο που το μηνιάτικο εξατμίζεται ταχύτερα από τη βενζίνη…

Για αρκετούς η παγκοσμιοποίηση είναι η Μεγάλη Ευκαιρία για χρήμα, περισσότερο χρήμα, και για ισχύ, περισσότερη ισχύ. Για άλλους είναι η Μεγάλη Συνωμοσία – των σιωνιστών, των νεοεποχιτών κτλ. Για την κυβέρνησή μας, και ειδικά για τον επικεφαλής της, που χρησιμοποιεί κατά κόρον το εν λόγω αυτοαπαλλακτικό μοτίβο, η παγκοσμιοποίηση είναι η Μεγάλη Εξήγηση. Ολα τα ερμηνεύει και τα τακτοποιεί.

Οτι και ο πληθωρισμός είναι παγκόσμιο φαινόμενο το γνωστοποίησε προχθές ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης σε φοιτητές και νέους εργαζομένους. Μολαταύτα ο πληθωρισμός παραμένει οικονομικό φαινόμενο, όχι φυσικό. Που σημαίνει ότι οι κυβερνήσεις αντιμετωπίζουν μεν πολλά κοινά προβλήματα, κάνουν όμως ό,τι καλύτερο μπορούν για να κρατήσουν χαμηλά τον πληθωρισμό και την ακρίβεια. Γι’ αυτό και οι τιμές και τα ποσοστά δεν είναι ίδια σε όλες τις χώρες.

Είπε όμως και άλλα πράγματα στους νέους ο πρωθυπουργός, πατερναλιστικότερα και φιλοσοφικότερα. Κατ’ αρχάς, επανέλαβε εμφατικά πως «η Ελλάδα μπορεί να προσφέρει μια εξαιρετική ποιότητα ζωής». 

Σωστά. Και για να το πω λαϊκιστικά, για να απολαύσεις ζωή εξαιρετικής ποιότητας δεν είν’ ανάγκη να πάρεις δεκατιανό μέσα στην πισίνα ξενοδοχείου της Σαντορίνης. Αν πετύχεις καλό ψωμί, νόστιμη ντομάτα και πιπεράτη φέτα, τύφλα να ‘χουν τα χαβιάρια. Το ξέρουν αυτό όσοι το συνηθίζουν εξ ανάγκης. Δεν χρειάζεται να τους το λένε όσοι δεν δυσκολεύονται στον βίο τους· ηχεί παράταιρο, αν όχι προκλητικό.

Και η πρωθυπουργική συμβουλή; 

«Δεν είναι το μοναδικό κίνητρο το να βγάζει κανείς ολοένα και περισσότερα λεφτά, αλλά να βλέπουμε τη ζωή μας λίγο πιο σφαιρικά, λίγο πιο ολιστικά». Σωστά. Μόνο που...

 

ΕΠΟΣ ΤΟΥ '40: Δημοτικά τραγούδια για τον πόλεμο του ’40

Του ΠΑΝΤΕΛΗ ΜΠΟΥΚΑΛΑ

Η ​​ταυτότητα του πολέμου κατά των Ιταλών, ως προς το τραγούδισμά του, έχει χαραγμένο το όνομα της Σοφίας Βέμπο. Η δική της φωνή σφραγίζει την επέτειο. Λίγοι θυμούνται ότι το τραγούδι «Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά», του 1940, ήταν σε στίχους του Μίμη Τραϊφόρου και μουσική του Μιχάλη Σογιούλ, ή ότι το περιγελαστικό «Βάζει ο Ντούτσε τη στολή του», του 1941, δημιουργήθηκε με στίχους του Γιώργου Θίσβιου και μουσική του Θεόφραστου Σακελλαρίδη. Χάρη στη Βέμπο τα τραγούδια έγιναν λαϊκά, με την έννοια του κοινού κτήματος. Η στιχουργική και μουσική τους πατρότητα πέρασε σε δεύτερη μοίρα.

Αυτό δεν σημαίνει πως ήταν και στη γένεσή τους λαϊκά, ανώνυμα. Το 1940 άλλωστε βρισκόμασταν πια μακριά από τον δημοτικό τρόπο σύνθεσης των τραγουδιών, ένας απόηχος του οποίου συνέχισε ν’ ακούγεται στα ληστρικά, πλασμένα στη μανιέρα των κλέφτικων, και σε ορισμένα ρεμπέτικα. Γράφει χαρακτηριστικά ο Κ.Θ. Δημαράς στην «Ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας» (Ικαρος, 8η έκδοση 1987):

«Η ηρωική πολεμική πράξη ξέρουμε πως αυθόρμητα προκαλεί τον υμνωδό της. Στον τελευταίο πόλεμο, σ’ εποχή δηλαδή όπου η λειτουργία της γένεσης του δημοτικού τραγουδιού παρουσιάζει πλήθος αναστολές, εβγήκαν τέτοια τραγούδια είτε με στοιχεία της μορφολογίας του δημοτικού τραγουδιού είτε και πιο λόγια στη μορφή, αλλά από ανόθευτη λαϊκή πηγή: 

“Και εις την Ηπειρο εκεί / 

θα κάμουν θαύματα οι Γραικοί, / 

θα δουλέψει το ντουφέκι / 

σα βροντή κι αστροπελέκι”. 

Τέτοιο τραγούδι έπλασε ένας αγράμματος στρατιώτης στα 1940· εκατόν είκοσι χρόνια νωρίτερα ένας άλλος αγράμματος τραγουδιστής, ο Τσοπανάκος, έλεγε για τη μάχη του Λάλα: 

“Απ’ το τουφέκι το πολύ / 

στον Αδη πήγεν η βοή, / 

και τ’ ακούσαν οι αντρειωμένοι / 

και χαρήκαν οι καημένοι”. 

Ανάμεσα στους δύο μπορούμε να τοποθετήσουμε τους τυφλούς τραγουδιστές, που γνωρίσαμε ή που έχουμε μαρτυρημένους από τα πιο παλιά χρόνια, όσοι γυρίζοντας στα σπίτια και στους δρόμους έψαλλαν τα κατορθώματα των νέων Ελλήνων του 1912, του Μακεδονικού Αγώνα ή της Επανάστασης, κι έβγαζαν έτσι το ψωμί τους». Εστω φθαρμένη ή ραγισμένη, η σκυτάλη δεν χάθηκε.

Τα λεγόμενα του Δημαρά τα μνημονεύει, ευλόγως, ο Τάκης Αδάμου στη μελέτη του «Το λαϊκό τραγούδι της Αντίστασης» (2η έκδοση συμπληρωμένη, Καστανιώτης, 1977). Και προσθέτει: 

«Τα γεγονότα του ελληνοϊταλικού πολέμου [...] απαθανατίστηκαν από τη λαϊκή Μούσα με πλήθος τραγούδια. Αρκετά απ’ αυτά αναφέρονται στην πανωλεθρία των Ιταλών στη περιοχή Σμόλικα-Γράμμου, που είναι και η πρώτη νίκη των ελληνικών όπλων. Δημιουργήθηκαν και τραγουδήθηκαν στην περιοχή των ορεινών χωριών της Πίνδου και είναι επηρεασμένα στο στίχο και στη μελωδία τους από τα παλιά κλέφτικα τραγούδια. Την αγάπη στην πατρίδα και τη θυσία για τη λευτεριά η λαϊκή Μούσα την τραγούδησε την εποχή αυτή και με στίχους και μουσική επηρεασμένη από τη σύγχρονη προσωπική τέχνη. Υπάρχει ακόμα ένας κύκλος νησιώτικων λαϊκών τραγουδιών για τα γεγονότα του ελληνοϊταλικού πολέμου, που τα χαρακτηρίζει όχι μόνο η ιδιαίτερη εκείνη ποιητική χάρη που κληρονόμησαν από τη λαϊκή ποιητική παράδοση όλα, σχεδόν, τα ελληνικά νησιά, αλλά και μια λεπτή νησιώτικη ευαισθησία».

Τα τραγούδια του ’40 αξιοποιούν δύο από τα ισχυρότερα μοτίβα των κλέφτικων: το μοτίβο της συνομιλίας δύο βουνών και το μοτίβο του κόρακα που «σκούζει και φωνάζει». 

Αν στο πασίγνωστο κλέφτικο, που τόσο συγκίνησε τον Γκαίτε, ερίζουν ο Ολυμπος κι ο Κίσσαβος, στα νέα τραγούδια τα βουνά συνομιλούν, συμπάσχουν και συνεργάζονται. Χαρακτηριστικό είναι το ηπειρώτικο «Ολυμπος και Πίνδος» της συλλογής του Αδάμου, που αναφέρεται στην αντεπίθεση των Ελλήνων στην Πίνδο, τον Νοέμβριο του ’40. Το λεκτικό, η εικονοποιία, η τεχνική της επανάληψης, η ανθρωπομορφική θεώρηση της φύσης και ο δεκαπεντασύλλαβος αντλούνται από το κλέφτικο, πράγμα φυσικό. Ο τρόπος πάντως με τον οποίο το τραγούδι ενσωματώνει διά της μεταφοράς ιστορικές πληροφορίες τού δίνει την αυταξία του:

«Ποιος είδε τέτοιο θάμασμα, παράξενο μεγάλο, / 

να κουβεντιάζουν τα βουνά με τις ψηλές ραχούλες. / 

Γυρίζει ο Γερο-Ολυμπος κι αναρωτάει την Πίνδο: / 

“Βουνό μου, γιατί θύμωσες και στέκεις βουρκωμένο; / 

Μήνα χαλάζι σε βαρεί, μήνα βροχή σε δέρνει;” / 

“Ούτε χαλάζι με βαρεί κι ούτε βροχή με δέρνει, / 

μόν’ με βαρούν οι Ιταλοί με μπόμπες και με όλμους. / 

Μαύρα πουλιά σκεπάσανε τον όμορφο ουρανό μου, / 

θερίζουνε τις ράχες μου, καίνε τα έλατά μου”. / 

“Ρίξε, βουνό, τις μπόρες σου, ρίξε τις αστραπές σου / 

κι εγώ σού στέλνω τους αϊτούς, τσολιάδες και φαντάρους, / 

να καθαρίσουν τις πλαγιές, να διώξουν τους φασίστες, / 

που μόλυναν τον τόπο μας, τα όμορφα χωριά μας”». 

Ποια τα «μαύρα πουλιά», αμέσως το κατανοούμε. Ομως το τραγούδι συνιστά μαρτυρία και για τον εξής βαθύτερο λόγο, που τον αναδεικνύει ο Αδάμου: «Οταν ο τραγουδιστής βάζει στο στόμα του Γερο-Ολυμπου την υπόσχεση να στείλει βοήθεια στην Πίνδο, εκφράζει μια πραγματικότητα. Τα ελαφρά τμήματα προκάλυψης της Ηπείρου στον τομέα αυτόν, που υποχώρησαν προς τον Γράμμο-Σμόλικα, ενισχύθηκαν με τμήματα που ήρθαν από τη Μακεδονία και τη Θεσσαλία».

Ποτισμένο Ιστορία είναι και το «Εβγα ψηλά στο Σμόλικα»: 

«Τι έχεις μαύρε κόρακα και σκούζεις και φωνάζεις; / 

Μήνα διψάς για αίματα, γι’ ανθρώπινα κουφάρια; / 

Εβγα ψηλά στο Σμόλικα, ψηλά στη Σαμαρίνα, / 

να ιδείς της μάχης το κακό, ν’ ακούσεις ντουφεκίδι, / 

πώς πολεμούν οι Ελληνες, οι άντρες του Δαβάκη / 

κι οι σταυραϊτοί του Στανωτά, πεζούρα και καβάλα. / 

Να ιδείς...

ΕΘΝΙΚΑ ΨΩΝΙΣΜΕΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Οι ρακέτες και το τένις

 

Toυ ΠΑΝΤΕΛΗ ΜΠΟΥΚΑΛΑ

Το τένις είναι ίσως το μοναδικό άθλημα χωρίς βάση, έδρα, εστία. Οι σπουδαίοι του είδους, όσοι καταφέρνουν να καταταχθούν στη χορεία των πρώτων, γίνονται αναγκαστικά νομάδες. Φερέοικοι. Απόμακροι από τα συνήθη βάσανα και τις συνήθεις χαρές των συνηθισμένων ανθρώπων. Σαν ασκητές στυλίτες, που όμως κουβαλάνε τον επιχρυσωμένο στύλο τους από τη μια μεγαλούπολη στην άλλη.

Για να μπορούν να συμμετέχουν στα μεγάλα τουρνουά, που καθορίζουν τη βαθμολογική και την οικονομική τους προκοπή, ζουν σε μια χωροχρονική φούσκα. Οχι στον πραγματικό κόσμο. Δεν τους αφορά καν η διάκριση των εποχών, έτσι όπως ταξιδεύουν από ήπειρο σε ήπειρο – Ευρώπη, Αυστραλία, Αμερική. Στο ενδιάμεσο ανασυντάσσονται σε κάποιο σπίτι όχι από τα συνήθη. Τους το επιβάλλουν οι απολαβές τους. Αν θα διαλέξουν την πατρίδα τους ή ξένη χώρα σαν ημιμόνιμη διαμονή εξαρτάται από το καλεντάρι και από το πώς θα σταθμίσουν τις ανάγκες τους για ησυχία και αυτοσυγκέντρωση ή για πολυτέλεια και ίματζ.

Κι ύστερα, ποιος στον πραγματικό κόσμο πορεύεται έχοντας πάντα δίπλα του δικό του γιατρό, γυμναστή, διαιτολόγο, ψυχολόγο, φυσικοθεραπευτή; 

Μόνο στον ΕΟΔΥ πιστεύουν ότι όλοι εμείς διαθέτουμε οικογενειακό γιατρό. Εξ ου και η πάγια απάντησή τους στο πανικόβλητο τηλεφώνημά μας, με τα πρώτα κοβιντικά συμπτώματα, να απευθυνθούμε σε αυτόν. Και μαγνητοφωνημένη να μην είναι η προτροπή τους, σαν ψυχρή κασέτα ακούγεται.
 

Και ας μη ζουν στον πραγματικό κόσμο οι κορυφαίοι του τένις, Τζόκοβιτς, Ναδάλ, Τσιτσιπάς, Φέντερερ, παρά μόνο στα διαλείμματα, η στάση και τα λεγόμενά τους τον επηρεάζουν. Δεν χρειάζεται να ξέρεις τι εστί μπάκχαντ για να καταλάβεις ότι η επιπολαιότητα κατάφερε τριάντα απανωτούς άσους στο φιλανθρωπικό τουρνουά που διοργάνωσε προ καιρού στην πατρίδα του ο Τζόκοβιτς, με τον κόσμο να συρρέει δίχως μάσκες και αποστάσεις. Βέβαιος ότι το ίνδαλμά του ξέρει κάτι παραπάνω για τον κορωνοϊό.

Και δεν χρειάζεται να ξέρεις τι εστί ντιπ σοτ για να σκεφτείς πως οι εγωκεντρικά ανέμελες δηλώσεις του Τσιτσιπά για τον μη εμβολιασμό του επηρεάζουν. Προστέθηκαν ήδη στη φαρέτρα των αντιεμβολιαστών.  

Ναι, «τένις παίζει, δεν είναι διδάχος και ταγός».  

Πλην όχι: σαν διδάχο και ταγό τον διάλεξαν όταν του ανέθεσαν να προωθήσει το μήνυμα «Μένουμε σπίτι», μετρώντας τη δημοτικότητά του.  

Υποθέσαμε τότε ότι...

 

ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Η πολιτική μπάλα στην Ευρώπη και στη Νότια Αμερική

Toυ ΠΑΝΤΕΛΗ ΜΠΟΥΚΑΛΑ

Δεν θυμάμαι αν έχει υπάρξει άλλη φορά απόλυτη χρονική σύμπτωση του Γιούρο και του Κόπα Αμέρικα. Αλλά ούτε αν έτυχε να βρεθούν ταυτόχρονα και οι δύο διοργανώσεις στον αστερισμό της πολιτικής. Αστερισμός που υποτίθεται ότι δεν πρέπει να έχει καμία σχέση με τον πλανήτη Μπάλα, και γενικά με τον αθλητισμό. Είτε για τους Ολυμπιακούς πρόκειται είτε για το διοικητικό συμβούλιο κάποιας ομοσπονδίας, εθνικής ή διεθνούς.  

Αν δει κανείς το πάθος με το οποίο ο υφυπουργός Αθλητισμού Λευτέρης Αυγενάκης επιχειρεί να αλώσει και την τελευταία αθλητική ομοσπονδία, θα συμφωνήσει ότι τα περί μη πολιτικού, ακομμάτιστου αθλητισμού είναι λέξεις με ωραίο ήχο και μηδενικό περιεχόμενο.

Αθλητισμός αμόλυντος από την πολιτική, από τις επιδιώξεις ενός προσώπου, ενός κόμματος, μιας πόλης ή ενός έθνους, δεν υπήρξε ποτέ.  

Ούτε στην αρχαιοελληνική εποχή, που η φαντασία μας επιμένει να την εξιδανικεύει, δηλαδή να αφαιρεί από μέσα της τον άνθρωπο και τα πάθη του, αγαθά ή σκοτεινά. Θα βεβαιωθεί γι’ αυτό όποιος ξαναδιαβάσει στον Θουκυδίδη με ποια επιχειρήματα εκβιάζει ο Αλκιβιάδης την Εκκλησία του Δήμου, για να αποσπάσει τη συναίνεσή της στην πραγματοποίηση της Σικελικής Εκστρατείας. Οι Αθηναίοι φοβούνταν «τας υπερβολάς του ακολάστου βίου του», μετέφραζε ο Ελευθέριος Βενιζέλος, «και τον υπώπτευον ως επιδιώκοντα τυραννίδα». Γερός δημαγωγός ο Αλκιβιάδης, για να αντικρούσει όσα είπε εις βάρος του ο Νικίας, θυμίζει το κορυφαίο προτέρημά του, δηλαδή το ολυμπιακό του κλέος. Και αξιώνει ανταμοιβή: Δόξασα την πόλη με τ’ άλογά μου, έφερα τρόπαια από την Ολυμπία, δώστε μου τη στρατηγία, και την ίδια την πόλη…  

Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα στη μετάφραση του Ν. Μ. Σκουτερόπουλου (Πόλις, 2011):

«Και δικαιώματα έχω, Αθηναίοι, περισσότερο από άλλους να ασκώ στρατηγία […] και συγχρόνως θεωρώ ότι το αξίζω. Γιατί αυτά που προκαλούν τον θόρυβο εναντίον μου φέρνουν στους προγόνους μου και σε μένα τιμή, στην πατρίδα μάλιστα και ωφέλεια. Με την εντυπωσιακή εμφάνισή μου στους Ολυμπιακούς Αγώνες οι Ελληνες σχημάτισαν για τη δύναμη της πόλης μας μια ιδέα ανώτερη από την πραγματική, ενώ προηγουμένως την περίμεναν εντελώς αποδυναμωμένη από τον πόλεμο – διότι κατέβασα στους αγώνες επτά άρματα, όσα κανένας ιδιώτης ποτέ ώς τώρα, και νίκησα, κι ήλθα και δεύτερος και τέταρτος, κι όλα τ’ άλλα τα τακτοποίησα με τρόπο αντάξιο της νίκης μου. Κατά παράδοση τέτοιες επιτυχίες προσδίδουν τιμή, και το κατόρθωμα υποβάλλει επίσης την εντύπωση μιας δύναμης».

Μαθήματα κυνισμού. Σαν αυτά που παραδίδει μονίμως η FIFA. Οταν μη κυβερνητικές οργανώσεις πλανητικής εμβέλειας, ΜΜΕ διεθνούς κύρους και εθνικές ποδοσφαιρικές ομάδες την εγκαλούν για την αδιαφορία με την οποία προσπερνάει τους θανάτους Ασιατών που δουλεύουν στα εργοτάξια του Κατάρ, όπου θα διεξαχθεί το Μουντιάλ του 2022, η FIFA δίνει εντολή στους σκηνοθέτες της να μοντάρουν ένα καινούργιο εξωραϊστικό φιλμ: Α τι ωραία στάδια… Σε δέκα χρόνια έχουν σκοτωθεί 6.500 άνθρωποι, που εργάζονται σε άθλιες συνθήκες, με τα έγγραφά τους παρακρατημένα από την Ασφάλεια του Κατάρ. Ετσι ώστε, σαν άνθρωποι-δίχως-χαρτιά, να μην μπορούν να διαμαρτυρηθούν ούτε να φύγουν από τη χώρα όταν δεν αντέχουν άλλο τη βαρβαρότητα.

Στο πρόσφατο φιλικό παιχνίδι της εθνικής μας ποδοσφαιρικής ομάδας με τη νορβηγική, οι Νορβηγοί μπήκαν στο γήπεδο φορώντας μπλουζάκια που πάνω τους είχαν αποτυπωθεί συνθήματα υπέρ των μεταναστών του Κατάρ. Το είχαν ξανακάνει στις αρχές της άνοιξης, τους μιμήθηκαν μάλιστα και οι παίκτες της γερμανικής εθνικής ομάδας. Αν τιμωρούσε τους Νορβηγούς η ομοσπονδία (εύκολος στόχος, αφού δεν συμμετέχουν στο Γιούρο), θα έπρεπε να τιμωρήσει και τους Γερμανούς. Και αυτό είναι κομμάτι δύσκολο, για ποδοσφαιρικούς, ιστορικούς, κυρίως δε οικονομικούς λόγους.

Εξίσου δύσκολη, για τους ίδιους λόγους, είναι η τιμωρία της αγγλικής εθνικής, οι παίκτες της οποίας στα τελευταία παιχνίδια τους γονατίζουν πριν από το εναρκτήριο λάκτισμα, για να τιμήσουν το κίνημα Black Lives Mater και να δείξουν και με τον τρόπο αυτό ότι ο σπουδαίος, ο πραγματικός αγώνας δεν έχει διακύβευμα τα γκολ αλλά τη ζωή των ανθρώπων. Και μολονότι στα τελευταία φιλικά τους, μερίδα Αγγλων οπαδών αποδοκίμασε την αντιρατσιστική στάση τους, η απόφασή τους είναι ειλημμένη: θα γονατίζουν σε όλες τις αναμετρήσεις τους στο Γιούρο. Συμφωνεί μαζί τους ο προπονητής τους, ο Γκάρεθ Σάουθγκεϊτ, που με ανοιχτή επιστολή του προς τους Αγγλους προσπάθησε να τους πείσει ότι υπάρχουν πάντα σοβαρότερα ζητήματα από την μπάλα. Και ότι όσοι την κλωτσούν, δεν δικαιούνται πια να υποκρίνονται τους αδιάφορους.

Ειλημμένη είναι και η εντελώς αντίθετη απόφαση της ουγγρικής εθνικής, διότι, όπως απεφάνθη η ομοσπονδία της χώρας, το γονάτισμα είναι πράξη πολιτική, και «η πολιτική δεν συνάδει με τους κανονισμούς της UEFA και της FIFA». Πολιτική, πολιτικότατη είναι πάντοτε η υπεράσπιση του «μη πολιτικού» και η επίκλησή του. Είναι φανερό ότι την ανακοίνωση των Ούγγρων την έγραψε το πνεύμα του Βίκτορ Ορμπαν. Την προσυπέγραψαν δε ενθουσιωδώς οι Ούγγροι οπαδοί, που γιουχάισαν αγρίως τους παίκτες της Εθνικής Ιρλανδίας, επειδή διέπραξαν το απονενοημένο διάβημα να γονατίσουν στο στάδιο της Βουδαπέστης, λίγο πριν αρχίσει το φιλικό τους με την ουγγρική εθνική.

Η εμπλοκή της πολιτικής με το Κόπα Αμέρικα έχει διαφορετικά γνωρίσματα. 

Η διοργάνωση ήταν προγραμματισμένη...

 

ΝουΔοΓΑΛΑΖΑίικο ΞΕΦΡΑΓΟ ΑΜΠΕΛΙ: Τα μυστήρια της Λευκορωσίας

Του ΠΑΝΤΕΛΗ ΜΠΟΥΚΑΛΑ

 Μα ναι. Ομολόγησε ο αντιφρονών Λευκορώσος δημοσιογράφος Ρομάν Προτάσεβιτς. Τον είδαμε στο βίντεο που δημοσιοποίησε η κυβέρνηση του Αλεξάντερ Λουκασένκο, φανατικού δημοκράτη, να αποδέχεται συντετριμμένος ότι οργάνωνε αντικαθεστωτικές διαδηλώσεις. Και η συντρόφισσά του ομολόγησε, η Ρωσίδα φοιτήτρια Σοφία Αντρέεβνα. Τους είδαμε και τους δύο να αυτομαστιγώνονται και να ζητούν συγχώρεση για το έγκλημά τους να αμφισβητήσουν τη δημοκρατικότητα ενός ηγέτη που  απολυταρχίζει λίγο, αλλά τι να κάνει κι αυτός, όταν επί 27 χρόνια οι Λευκορώσοι τού προσφέρουν ένα ποσοστό περί το 80%;

Καταπονημένοι φαίνονταν, βέβαια, και τεχνικά δαρμένοι, ώστε να μην υπάρχουν ίχνη της φυσικής βίας, πάντα λιγότερο αποτελεσματικής από την ψυχική. Το κύριο όμως στην τηλεοπτική τους παρουσία ήταν το αβίαστο, το αυθόρμητο χαμόγελο που βασίλευε στο πρόσωπό τους. Σημάδι της χαράς τους, που τους δόθηκε η δυνατότητα να συναντηθούν επιτέλους με την αλήθεια· την εσωτερική, την πολιτική, την εθνική, την πάσαν αλήθεια.

Το πότε θα συναντηθούμε εμείς με την αλήθεια, μια κάποια αλήθεια τέλος πάντων, πότε θα μάθουμε δηλαδή τι ακριβώς συνέτρεξε στην κρατική αεροπειρατεία και στην απαγωγή του Λευκορώσου μπλόγκερ, είναι ένα ερώτημα με γνωστή απάντηση: ποτέ. 

Τι δηλαδή. Υπάρχουν πιθανότητες να δούμε στην τηλεόραση, σε ελεύθερη εκπομπή και όχι σε βίντεο αποσπασμένο διά της βίας, τον επικεφαλής της ελληνικής ΚΥΠ, Παναγιώτη Κοντολέοντα να αυτομαστιγώνεται; Να παραδέχεται πως η υπηρεσία του δεν αρίστεψε;  

Μα γιατί να το κάνει. 

Αν φταίει κάποιος, αυτός είναι ο Ηνίοχος των Δελφών. Απορροφήθηκαν από την ομορφιά του οι πράκτορές μας, όταν πήγαν εκεί σαν επιτηρητές της επίσημης προσκεκλημένης της χώρας μας, της Σβετλάνας Τιχανόφσκαγια, έπεσαν σε συζήτηση αν ο χαλκοπλάστης που το έφτιαξε ήταν ο Πυθαγόρας από τη Σάμο, ο Κριτίας ή ο Κάλαμις, κι έχασαν τον κ. Προτάσεβιτς, που ήταν μέλος της συνοδείας της κ. Τιχανόφσκαγια. Συμβαίνουν.

Συμβαίνει επίσης προϊστάμενος του προϊσταμένου της ΚΥΠ να είναι ο πρωθυπουργός, που έχει κάνει συλλογή ολόκληρη αρμοδιοτήτων, από υπερσυγκεντρωτικό πάθος ή επειδή δεν παραεμπιστεύεται ορισμένους συνεργάτες του.  

Και λοιπόν; Θα προσχωρήσει στο κίνημα των αυτομαστιγουμένων ο κ. Μητσοτάκης για ένα τέτοιο δευτερεύον θέμα, όταν δεν τον ενόχλησαν άλλα κι άλλα; 

Και ύστερα...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ - ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Οι αρνησίθρησκοι της μπάλας

 

Toυ ΠΑΝΤΕΛΗ ΜΠΟΥΚΑΛΑ

(...) Το ποδόσφαιρο  είναι μια θρησκεία με φανατικούς πιστούς, μια τρέλα με τους εθελοντές αρρώστους της, ένα πάθος με τους εκούσιους ομήρους του.  

Σαν όμηρος μιλάω. Αλλά σαν όμηρος των αθλητικών γενικώς.

Τόσο πάθος δεν θα μπορούσαν, βέβαια, να το αφήσουν να πάει χαμένο οι κερδοκαιροφυλακτούντες. 

Κάνουν λοιπόν τις επενδύσεις τους στη στρογγυλή θεά. Επενδύσεις πολιτικές (από τον Μπερλουσκόνι έως τον Μπέο, ίδια η σκόπευση) και οικονομικές.  

Η κυριακάτικη είδηση ότι έξι μεγάλοι αγγλικοί σύλλογοι, τρεις ισπανικοί και τρεις ιταλικοί δημιουργούν το δικό τους κλειστό πρωτάθλημα, αποχωρώντας από το Τσάμπιονς Λιγκ, αντιγράφει τους αντίστοιχους εμφυλίους στον χώρο του ευρωπαϊκού μπάσκετ, μισοξεχασμένους πια, αλλά με μία μεγάλη διαφορά: το πάρα πολύ χρήμα. 

Οικονομικά, το ευρωπαϊκό μπάσκετ παραμένει μινιατούρα συγκρινόμενο με το ποδόσφαιρο. Αμερικανοί, Ρώσοι, Κινέζοι, Καταριανοί και Σαουδάραβες κροίσοι την ασπρόμαυρη μπάλα λιμπίστηκαν, όχι την πορτοκαλί.  

Θα τη σπάσουν τώρα, με την κυνική απληστία που τους καταλογίζει ο παλιός οπισθοφύλακας της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ Γκάρι Νέβιλ;  

Πιθανόν. Αλλά δεν τους νοιάζει. Κανενός τύπου επιχείρημα δεν τους ενδιαφέρει. Ούτε τα ρομαντικά ούτε τα ορθολογικά.

Απολύτως ορθολογικό είναι ότι κορυφαίος δεν γίνεσαι ετσιθελικά ή κατ’ απονομήν. Η Μίλαν, που μπήκε στο «κλαμπ των 12 κορυφαίων», έχει δέκα χρόνια να πάρει πρωτάθλημα Ιταλίας και 14 ευρωπαϊκό τίτλο. Τα ίδια και η Ιντερ. 

Και; 

Οσο για τον ρομαντικό ισχυρισμό ότι οι φίλαθλοι νοιάζονται μόνο για τη φανέλα και δεν θέλουν κλειστά συμβόλαια που προστατεύουν τις ομάδες από υποβιβασμό και απαγορεύουν το όνειρο του πρωταθλητισμού σε συλλόγους τύπου Λέστερ ή Πάρμα, γνωστή η απάντηση: