"ΣΥΓΚΡΟΥΟΜΕΝΕΣ ΠΕΝΝΕΣ" : Ο Καποδίστριας κατα Σμαραγδή - Επιστροφή στις ρίζες (του Δημήτρη Θεοδωρόπουλου) -VS- Όταν το σύστημα φοβάται τον καθρέφτη του (του Γιάννη Κουριαννίδη)

Του Δημήτρη Θεοδωρόπουλου

 

Το όλο θέμα ξεκίνησε με τα κλαψουρίσματα του σκηνοθέτη.

Δεν του έδιναν λέει την επιχορήγηση να κάνει μία ταινία για το Καποδίστρια που είχε έτοιμο το σενάριο.

Και επειδή κατά δήλωση του το θέμα ήταν Εθνικής σημασίας ανάμεσα στα κλάματα και τα μοιρολόγια προχώρησε κα σε καταγγελίες για συμφέροντα που ήταν από πίσω από αυτήν άρνηση.

Συμφέροντα ξένα και ντόπια που δεν ήθελαν με τίποτα να αναδειχτεί η προσωπικότητα του Καποδίστρια.

Αλλά πάντα σε αυτήν την ζωή στο τέλος το καλό νικάει……

Κάποια στιγμή λοιπόν σε πείσμα όλων ο Σμαραγδής έκανε την ταινία.

Αυτοί που  δεν είχαν δει τις προηγούμενες ταινίες του την περίμεναν με προσδοκίες και οι άλλοι που τις είχαν δει την περίμεναν με το φόβο ότι και αυτήν την φορά θα είχαμε μια από τα ίδια.

Ίσως και χειρότερα.

Τελικά όλοι δικαιωθήκαν.

Και οι μεν και οι δε…..

Ο καθένας από την πλευρά του.

Γράφτηκαν και πολλά από τους κριτικούς.

----Συρραφή από σκηνές σκέτης αφήγησης καθόλου κινηματογραφικές.

----Ανύπαρκτη δραματουργική πλοκή.

----Ανιστόρητη και όπου είχε κάποια ιστορικά στοιχεία αυτά ήταν απολύτως ανακριβή.

----Επιφανειακή όπου προσπάθησε να μπει σε μια κάποια «πολιτική» ανάλυση. Τα ξένα συμφέροντα που τον έφεραν και τα ξένα συμφέροντα που τον σκότωσαν.

----Μεταφυσική σε επίπεδο κατηχητικού από την στιγμή που η Μεγαλόχαρη είχε υπό την σκέπη της τον Κυβερνήτη αλλά μυστηριωδώς παρέλειψε να παρευρεθεί στο Ναύπλιο την μοιραία μέρα που πήγαν οι Μαυρομιχαλαίοι.

Αυτά μας είπαν οι κριτικοί και βέβαια κανείς δε είναι υποχρεωμένος να ασπαστεί την άποψη τους.

Αλλά ευτυχώς ανέλαβε ο σκηνοθέτης ως πλέον ειδικός να μας διαφωτίσει περί τίνος πρόκειται.

Είναι προς τιμή του το ότι έκανε αυτήν την ενημέρωση για να μην πάει κάποιος απροετοίμαστος να δει την ταινία του.

Μας είπε λοιπόν ότι ο πρωταγωνιστής μέσω ύπνωσης επικοινώνησε προσωπικά με τον Καποδίστρια που του έδωσε συγκεκριμένες οδηγίες για το πώς θα έπρεπε να ερμηνεύσει τον ρόλο …

Και όσον αφορά την σκηνοθεσία πέρα από ένα σημείο ανέλαβε μια ανώτερη δύναμη και η ταινία προχωρούσε χωρίς να το καταλαβαίνει ούτε καν ο ίδιος.  

Δεν διευκρινίστηκε όμως αν αυτή η ανώτερη δύναμη θα πάρει κάποια ποσοστά γιατί στο κάτω κάτω τα δικαιούται.

Πάντως επειδή κατά πως λένε κάποιοι τα εισιτήρια δεν τα κόβουν οι κριτικοί η ταινία εισπρακτικά σχίζει.

Δεν παν να λένε ότι λένε ο κόσμος πάντα αποφασίζει για μια ταινία…..

Και εδώ αποφάσισε……

Γέμισε από τις πρώτες μέρες τις αίθουσες και χειροκρότησε όρθιος στο τέλος…

Και επειδή τίποτα δεν είναι τυχαίο σίγουρα και εδώ υπάρχουν κάποιες εξηγήσεις

Ο Σμαραγδής με το παραμυθάκι του που έβαλε από την μια μεριά τον καλό Καποδίστρια και από την άλλη τους κακούς ξένους λύκους χτύπησε φλέβα.

Είμαστε λαός και κατά κανόνα αγνοούμε την ιστορία μας.

Στα σχολικά βιβλία κάποια γεγονότα απουσιάζουν παντελώς και κάποια άλλα αναλύονται καθαρά από την «Εθνική» και μυθολογική πλευρά τους.

Τι ξέρουμε για τον Καποδίστρια??

Μάλλον για να κυριολεκτούμε τι μας έμαθαν στα σχολεία για τον Καποδίστρια???

Ήταν λέει διπλωμάτης καριέρας σε υψηλή θέση και έφτασε να είναι Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας.

Αυτήν την θέση θυσίασε για να έλθει εδώ να κυβερνήσει την Ελλάδα αμέσως μετα την απελευθέρωση ..

Έτσι απλά.

Και επειδή στην προσπάθεια του να βάλει σειρά στο νεοσύστατο Κράτος έθιξε τα συμφέροντα κάποιων οπλαρχηγών αυτοί τον σκότωσαν.

Αυτά τα ολίγα.

Α μη το ξεχάσουμε …

Έχουμε μάθει και την γνωστή «ιστορία» με τις πατάτες…..

Εκεί θαυμάζουμε την εξυπνάδα του ή μάλλον την βαθιά γνώση του όσον αφορά την ψυχολογία μας σαν λαός.

Και τώρα έρχεται να μας διδάξει ιστορία ο Σμαραγδής με την ταινία του.

Εδώ λοιπόν μαθαίνουμε  ότι ο Καποδίστριας ήταν ένας αγνός πατριώτης και πίσω του εκτός από την Μεγαλόχαρη υπήρχαν κάποιες καλές και κάποιες κακές ξένες δυνάμεις.

Κάποια στιγμή λοιπόν που θίχτηκαν τα συμφέροντα των κακών ξένων δυνάμεων έβαλαν κάποιους κακούς δικούς μας να τον σκοτώσουν.  

Τόσο απλά…..

Και δεδομένου ότι είμαστε σε μια εποχή απαξίωσης της πολιτικής από τον τρόπο που αυτή ασκείται είναι μια πολύ καλή ευκαιρία όλη αυτήν την ιστορία, όσο αφελής και να είναι, να την δούμε μεταφυσικά και να επαναεπιβεβαιώσουμε για μια ακόμη φορά τις διαχρονικές αξίες του Έθνους μας….

Κάποιοι αναζητούν ΚΑΙ τώρα έναν Μεσσία - Κυβερνήτη

Όπως ακριβώς τον περιέγραψε αφελώς ο Σμαραγδής

Αγνό πατριώτη, σπουδαγμένο, ασκητικό, δοτικό και πάω από όλα θρησκευόμενο.

Μακριά στο πολιτικούς συσχετισμούς και ταξικές αντιπαραθέσεις

Πέρα από πολύπλοκες αναλύσεις…..

Έναν ηγέτη εμπλεκόμενο με μία φιλελληνική ξένη δύναμη και με την Μεγαλόχαρη στο πλευρό του και αυτό το τελευταίο δεν πρέπει να το ξεχνάμε

Σε αυτούς απευθύνεται η ταινία.

Και αυτοί είναι που πανηγυρίζουν γιατί επιτέλους βγήκε μια ταινία  χωρίς θολοκουλτούρα και υπονοούμενα.

Μια ταινία που ασχολείται με ένα Εθνικό θέμα και η οποία αναδεικνύει έναν αγνό Έλληνα Εθνικό ηγέτη.

Και η αλήθεια είναι ότι πατριωτική ταινία αυτού του επιπέδου μάλλον έχουμε να δούμε από την εποχή του Τζέιμς Πάρις. 

Με βάση όλα τα παραπάνω δεν έχει καμία μα καμία σημασία πόσοι θα δουν αυτήν την ταινία.

Το θέμα είναι πόσοι θα δουν αυτήν ταινία σαν μια πολιτική βιογραφία μιας τόσο πολύπλοκης και πολυσχιδούς προσωπικότητας όπως ήταν ο Καποδίστριας.

Ίσως είναι καλύτερα να μην ξέρεις τίποτα για τον Καποδίστρια από το να πάρεις στα σοβαρά τις αρλούμπες του Σμαραγδή ότι υπάρχει πρόταση από το Άγιο Όρος για την Αγιοκατάταξη του.

ΥΓ Αν μετα από όλα αυτά μάθουμε ότι την ταινία την χρηματοδότησε ο γέροντας Εφραίμ  μάλλον δεν θα μας κάνει καμμιά εντύπωση……

 

 

 

 

 

Ο Κυβερνήτης των 200 ετών

Με τον "ηγετη" τον 100 ετών

όπως τον είχε χαρακτηρίσει η κυρατσο που μας έλεγε

να τρώτε 3 φορές την εβδομάδα γεμιστά.. pic.twitter.com/VhzMdWnFw1

— Dvs Dvs (@DvsDvs60195368) January 3, 2026

«Λεφτά Υπάρχουν...»
Γεώργιος Βλακοδίστριας. pic.twitter.com/krxgtUPEzx

— oldschoolfileles (@oldfileles) December 30, 2025

 

 

Όταν το σύστημα φοβάται τον καθρέφτη του 

 

Του Γιάννη Χ. Κουριαννίδη

Το ότι ο Γιάννης Σμαραγδής βρήκε κλειστές τις κυβερνητικές πόρτες για την ταινία του «Καποδίστριας» δεν αποτελεί ακόμα ένα δείγμα γραφειοκρατικής αναλγησίας, αλλά μια στυγνή πράξη πολιτικής αυτοσυντήρησης.

Διότι το πολιτικό σύστημα, ενστικτωδώς, όταν αντικρίζει έναν καθρέφτη, προτιμά να τον σπάσει, παρά να δει σε αυτόν το είδωλό του.

Βλέπετε, ο Καποδίστριας δεν είναι απλώς μια ιστορική φυσιογνωμία. Είναι ένα αμείλικτο «κατηγορώ» ενάντια στο σύστημα. Και ένα κράτος που, με κενές περιεχομένου μεγαλοστομίες, διακηρύσσει πως τιμά την ιστορία του, που γεμίζει τις επετείους με στεφάνια, είναι φυσικό να αρνείται να στηρίξει ένα έργο που φωτίζει τον μοναδικό κυβερνήτη της Ελλάδος, που δεν ήταν προϊόν κομματικών μηχανισμών, συναλλαγών ή πελατειακής αναρρίχησης.  

 

Που ήρθε να υπηρετήσει και όχι να πλουτίσει. 

 

Που δολοφονήθηκε, ακριβώς διότι αρνήθηκε να παίξει το παιχνίδι των φατριών, του ρουσφετιού και της ιδιοτέλειας.

Ποιος, άραγε, πολιτικός οργανισμός θα χρηματοδοτούσε μια ζωντανή απόδειξη της ηθικής του χρεοκοπίας; 

 

Η άρνηση του υπουργείου Πολιτισμού, του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου και κάθε άλλου συναφούς θεσμού ή οργανισμού δεν είναι μια ουδέτερη πράξη. Είναι μια πράξη βαθιά πολιτική. Γιατί μορφές σαν τον Καποδίστρια αναδεικνύουν την πλήρη αντίθεση ανάμεσα στο δημόσιο συμφέρον και στη σημερινή πολιτική πρακτική. Γι’ αυτό, ακόμη και ως κινηματογραφικό πρόσωπο, είναι επικίνδυνος, γιατί θυμίζει ότι η πολιτική είναι λειτούργημα και όχι βιοπορισμός, ότι μπορείς να κυβερνάς χωρίς να χρωστάς και χωρίς να υποκύπτεις.

Αυτά, όμως, είναι αδιανόητα για ένα πολιτικό σύστημα που οικοδομήθηκε πάνω στη φαυλότητα ως κανόνα και στην ιδιοτέλεια ως αξία.  

 

Που αναπαράγεται μέσω της μετριότητας, της αναξιοκρατίας, της αλληλοσυγκάλυψης και της επιβράβευσης της υποταγής. Οι επιτροπές, οι αξιολογήσεις, οι περιορισμένοι πόροι είναι τα προσχήματα και φυσικά δεν αφορούν έργα ακίνδυνα, ευθυγραμμισμένα με τη χλιαρή αισθητική και την «πολιτική ορθότητα» της εποχής. Τα επικαλούνται, όμως, ως εμπόδια ανυπέρβλητα για έργα που κουβαλούν κοινωνικό και πατριωτικό φορτίο, που υπενθυμίζουν ότι το έθνος μεγαλούργησε από ανθρώπους που έβαλαν το «εμείς» πάνω από το «εγώ». Τότε ξαφνικά τα ταμεία αδειάζουν και οι πόρτες βαραίνουν…

Ο Καποδίστριας δεν χωρά στην αφήγηση των καιρών μας.  

 

Δεν εξυπηρετεί καμιά επικοινωνιακή στρατηγική, κανένα κυρίαρχο εξουσιαστικό πρότυπο.  

 

Αντιθέτως, τα διαλύει όλα αυτά. 

 

Γι’ αυτό και η αποστροφή προς το πρόσωπό του. Από φόβο!  

 

Κι αυτό δεν αφορά μόνο τον κινηματογράφο.  

Το σάπιο και διεφθαρμένο σύστημα, που νοσεί πολιτικά και ηθικά, δεν πρόκειται ποτέ του να...

ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ: Πόσο ανησυχητική είναι η εξαφάνιση των εντόμων; (Oι συγκρουόμενες αλλά ενδιαφέρουσες απόψεις 2 ειδικών που αξίζει να τις διαβάσετε)

Ολέθριος κίνδυνος

Aπό την Θεοδώρα Πετανίδου 

Καθηγήτρια στο Εργαστήριο Βιογεωγραφίας και Οικολογίας (τμήμα Γεωγραφίας) του Πανεπιστημίου Αιγαίου.

Το ζήτημα της εξαφάνισης των εντόμων είναι κάτι που πρέπει να μας απασχολεί πολύ. 

Πρώτον διότι τα έντομα, εκτός από την τεράστια βιοποικιλότητά τους (τη μεγαλύτερη από όλες των ομάδες του βιοκόσμου), υποστηρίζουν σημαντικές οικοσυστημικές υπηρεσίες: επικονίαση, βιολογική καταπολέμηση εχθρών, αποδόμηση και ανακύκλωση ύλης· 

Δεύτερον διότι συνιστούν κεφαλαιώδη παράγοντα για την πρωτογενή παραγωγή – τροφή για το σύνολο της οικολογικής πυραμίδας, του ανθρώπου συμπεριλαμβανομένου· 

Τρίτον, διότι αποτελούν θεμελιώδεις συντελεστές που οδηγούν την εξέλιξη στη φύση: εγγενής αναπαραγωγή, δημιουργία δευτερογενών μεταβολιτών.

Το σύνολο σχεδόν της έρευνας που έχει γίνει τις τελευταίες δύο δεκαετίες καταδεικνύει ολέθριους κινδύνους για την ποικιλότητα των εντόμων – κυρίως εκείνων που είναι επωφελή για την ευεξία οικοσυστημάτων και ανθρώπινων κοινωνιών.  

Τέτοια είναι τα είδη που έχουν προκύψει σε σχετικά πρόσφατες γεωλογικές περιόδους: έντομα με μεγαλύτερη εξειδίκευση, αλλά που αντιμετωπίζουν περισσότερα ρίσκα. Μια τέτοια ομάδα είναι τα έντομα-επικονιαστές, όπως οι μέλισσες (υπεροικογένεια Υμενοπτέρων) και δευτερευόντως οι συρφίδες (οικογένεια Διπτέρων).

Εμβριθής έρευνα απέδειξε, τουλάχιστον για χώρες που διαθέτουν μακρές χρονοσειρές δεδομένων (Αγγλία, Ολλανδία), ότι η βιοποικιλότητα άγριων μελισσών και συρφίδων συρρικνώθηκε κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα. Αν και δεν αποτελεί αποκλειστικό φαινόμενο των καιρών μας, η τοπική ή καθολική απώλεια τέτοιων εντόμων έχει ενταθεί κατά το ανθρωπόκαινο, δηλ. τα τελευταία 100-200 χρόνια. Τεκμηριωμένα αίτια αποτελούν, μεταξύ άλλων αιτίων, η απώλεια ενδιαιτημάτων και φυτών-ξενιστών, η χημική καταπολέμηση, οι βιολογικές εισβολές και η κλιματική αλλαγή.

Με περισσότερα από 1.200 είδη, η Ελλάδα είναι η χώρα με τη μεγαλύτερη ποικιλότητα αγριομελισσών στην Ευρώπη. Κι εδώ, πάντως, οι απειλές δεν λείπουν. Πρόσφατες έρευνες του Εργαστηρίου Βιογεωγραφίας και Οικολογίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου κατέδειξαν...

ΣΥΓΚΡΟΥΟΜΕΝΕΣ ΠΕΝΕΣ: Δύο άκρως ενδιαφέροντα άρθρα σχετικά με την προφυλάκιση του ηγούμενου Εφραιμ...

Καλογερική απληστία

Tης ΛΩΡΗΣ ΚΕΖΑ

Πριν πούμε οτιδήποτε για την προφυλάκιση του ηγουμένου πρέπει να θυμηθούμε συνοπτικά την υπόθεση. 

Υπάρχει λοιπόν μια λίμνη εκεί ανάμεσα σε Ξάνθη και Ροδόπη, που ανήκει στην Ιερά Μονή Βατοπεδίου. «Ανήκει» με το γνωστό αποδεικτικό, το τουρκικό φιρμάνι που διασώζεται εδώ και χίλια χρόνια. 

Παρένθεση: το ελληνικό κράτος αποδέχεται την γνησιότητα των χρυσόβουλων γιατί σε τέτοια θεμελιώνεται η περιουσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Τουρκία. 

Που σκάλωνε το ιδιοκτησιακό: το ελληνικό κράτος θεωρεί όλες τις παρόχθιες εκτάσεις δημόσια γη. Ορίστηκε λοιπόν μια δίκη για να δουν ποιος θα νικήσει, το χρυσόβουλο ή οι διατάξεις για τον κοινόχρηστο χαρακτήρα της λίμνης;

Το ελληνικό Δημόσιο παραιτήθηκε από τις διεκδικήσεις και η λίμνη πέρασε επισήμως στην ιδιοκτησία της Μονής. Το μόνο κέρδος που θα μπορούσε να αποκομίσει ήταν να συνεχίζει να εισπράττει λεφτά από τους ψαράδες! Η περιοχή προστατεύεται από τη σύμβαση Ραμσάρ και δεν μπορεί να οικοδομηθεί. Είναι ένας τόπος τόσο όμορφος ώστε ο άθεος περιηγητής ίσως πιστέψει ότι υπάρχει Θεός. Ιδανικός τόπος για στοχασμό και προσευχή. 

Φευ, μόλις η Μονή έγινε ιδιοκτήτρια της λίμνης, αποφάσισε να την ξεφορτωθεί. Την επέστρεψε στο κράτος με αντάλλαγμα κτήριο 20.000 τ.μ. στους Θρακομακεδόνες και έκταση 8.600 στρέμματα στην Ουρανούπολη. Ακίνητα τα οποία πήγαν σε υπεράκτιες εταιρείες.

Από όλη αυτή τη διαδικασία λείπουν έγγραφα απαραίτητα για τις μεταβιβάσεις, παραλείπονται πράξεις όπως η έκδοση των αποφάσεων στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως και γίνονται τηλεφωνήματα από το παπαδοπαίδι του Καραμανλή: «βάλτε ένα χεράκι να βοηθήσουμε τον γέροντα».  

ΣΥΓΚΡΟΥΟΜΕΝΕΣ ΠΕΝΕΣ: Εθνικά κυριαρχικά δικαιωματα και ΑΟΖ

Η έννοια της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης και η ελληνική εξωτερική πολιτική

του Χρήστου Ροζάκη

Θα ξεκινήσω την αναλυση μου με μια σύντομη ιστορική αναδρομή, η οποία, πιστεύω, ότι βοηθάει στην καλύτερη κατανόηση των λόγων που οδήγησαν τη διεθνή κοινότητα στην σχετικά πρόσφατη καθιέρωση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ). Σε ένα γενικότερο επίπεδο, το τέλος του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου σηματοδοτεί την εγκατάλειψη της κυρίαρχης προπολεμικής –και διαχρονικά κραταιής- αντίληψης ότι η βασική χρήση των θαλασσών συμπίπτει με τη ναυσιπλοΐα, και δευτερευόντως με την αλιεία. Μια τέτοια αντίληψη είχε δώσει προτεραιότητα στην αρχή της ελευθερίας των θαλασσών, περιορίζοντας τα παράκτια κράτη σε περιορισμένες ζώνες αιγιαλίτιδας, μέσα στις οποίες και ασκούσαν κυριαρχία, σχεδόν ισοδύναμη με αυτήν του χερσαίου εδάφους, κι εξυπηρετούσαν, έτσι, βασικά μελήματά τους, κυρίως αυτό της ασφάλειας.

Η διαπίστωση, όμως, μέσα από τις επιστημονικές εξελίξεις, ότι η θάλασσα κρύβει πλουτοπαραγωγικούς πόρους στο βυθό και το υπέδαφός της, σε συνδυασμό με τις τεχνολογικές προόδους που κατέστησαν δυνατή την εκμετάλλευσή τους, οδήγησαν, βαθμιαία σε μια αναθεωρηση αυτής την σχετικά μοναδικής προτεραιότητας, και στη δημιουργία νέων νομικών καθεστώτων στο Δίκαιο της θάλασσας. 

Καθεστώτα, τα οποία διευρύνουν τη δικαιοδοσία των κρατών στη θάλασσα, πέρα από την αιγιαλίτιδα, παρέχοντας δυνατότητες στα κράτη, κι αργότερα στην ίδια τη διεθνή κοινότητα να νομιμοποιήσει την αποκλειστική εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πόρων του βυθού και του υπεδάφους του –όπως και σε άλλες θαλάσσιες περιοχές-, αλλά και τα οποία επιχειρούν να συμβιβάσουν τη διατήρηση της ελεύθερης ναυσιπλοΐας με τα νέα δικαιώματα χρήσης των θαλασσών. Η πρώτη ζώνη που διαμορφώνεται με αυτές τις νέες αντιλήψεις είναι, βέβαια, η ηπειρωτική υφαλοκρηπίδα.

ΣΥΓΚΡΟΥΟΜΕΝΕΣ ΠΕΝΕΣ: Δύο ΔΥΝΑΤΑ άρθρα σχετικά με την κατάληψη της ΕΡΤ. Αξίζει να διαβαστουν.

Το άβατον του θράσους τους!

Toυ Ευγένιου Ανδρικόπουλου

eandrik@otenet.gr 

Την τηλεοπτική μας σατραπεία ανέδειξε η εισβολή των φοιτητών στην δημόσια τηλεόραση.

Μια εισβολή που αν δεν συνέβη σε κάποιον από τους οχετούς της ιδιωτικής τηλοψίας είναι γιατί εν τη αγνοία της η σπουδάζουσα νεολαία, θεωρεί πως δεν καταβάλλει μηνιαίο τέλος γι αυτή.

Την πληρώνει ωστόσο.

Δια μέσου του διαφημιστικού κόστους στο σούπερ μάρκετ, της απαλλαγής αυτού από την φορολογητέα ύλη και πέρα και πάνω απ’ όλα, καταβάλλει το αντίτιμό της σε πολιτικό αίμα δια των χορηγιών με τις οποίες ελέγχεται εξονυχιστικά η ποιότητα και ο πολιτικός προσανατολισμός των εκπομπών ιδία δε των ειδήσεων.

Όμως είναι άλλης τάξης ζήτημα αυτό..

Τι απαίτησαν τα παιδιά;

ΣΥΓΚΡΟΥΟΜΕΝΕΣ ΠΕΝΕΣ: Aνωνυμία στο Διαδικτυο - ΜΕΡΟΣ Β΄ : Αποψη (εξαιρετική!) ΥΠΕΡ της διαδικτυακής ανωνυμίας

Η κρεμ ντε λα κρεμ της χώρας θα αποφανθεί για τα Blogs και τη Δικαιοσύνη

Απο το ιστολόγιο "ΑΝemos"

Οπως ΟΛΟΙ ξέρουμε, με απόφαση του εξαιρετικού υπουργού Δικαιοσύνης Μιλτιάδη Παπαϊωάννου, ενός Ελληνα πολιτικού με μεγάλη ιστορία, αγώνες, έργο, βαθιά κουλτούρα κτλ κτλ, συστήνεται ειδική νομοπαρασκευαστική επιτροπή που θα ασχοληθεί με την ταυτοποίηση των διαχειριστών ιστολογίων (blogs) και τη διεύρυνση του καταλόγου των εγκλημάτων για τα οποία θα επιτρέπεται η άρση του απορρήτου.

ΣΥΓΚΡΟΥΟΜΕΝΕΣ ΠΕΝΕΣ: Aνωνυμία στο Διαδικτυο - ΜΕΡΟΣ Α΄ : Δύο ενδιαφέροντα άρθρα είτε ΚΑΤΑ της ανωνυμιας γενικά είτε είτε υπερ της KAT' ΕΓΚΛΙΣΗ ΑΡΣΗΣ ΤΗΣ, ΥΠΟ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΕΙΣ

Η ανωνυμία των μπλογκ

Του ΓΙΑΝΝΗ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ

Στις εφημερίδες δεν υπάρχει ανωνυμία. Ακόμη και για τα κείμενα χωρίς υπογραφή, την ευθύνη έχει η διεύθυνση. Και οι νόμοι περί Τύπου για συκοφαντία είναι δρακόντειοι. Ετσι στην παραδοσιακή δημοσιογραφία έχουμε μάθει πως δεν μπορούμε να γράφουμε ό,τι θέλουμε, για όποιον θέλουμε, χωρίς να στηρίζουμε τα ρεπορτάζ μας σε στοιχεία. Εντάξει, εξαιρέσεις υπάρχουν...

ΣΥΓΚΡΟΥΟΜΕΝΕΣ ΠΕΝΕΣ: Οι πρέσβεις Ισραηλ και Παλαιστίνης διασταυρώνουν τα "ξίφη" τους σε δυο ενδιαφέροντα άρθρα

Πύρρειος νίκη η μονομερής ανακήρυξη παλαιστινιακού κράτους

Του ΑΡΙΕ ΜΕΚΕΛ

Πρέσβη του Ισραήλ στην Ελλάδα

Η πρόθεση της παλαιστινιακής ηγεσίας να ανακηρύξει μονομερώς κράτος και να επιδιώξει αναγνώριση από τον ΟΗΕ αυτό το φθινόπωρο μπορεί να της αποφέρει ένα βραχυπρόθεσμο πολιτικό πλεονέκτημα. Ομως θα πρόκειται για πύρρειο νίκη, που δεν θα οδηγήσει ούτε στην ειρήνη ούτε στην ανεξαρτησία.

ΣΥΓΚΡΟΥΟΜΕΝΕΣ ΠΕΝΕΣ: O Kώστας Ζουράρις ΑΠΑΝΤΑ στο πρόσφατο Άρθρο του Στάθη Καλύβα

Προσφάτως (εδω) το radar αναδημοσίευσε ένα άρθρο του Σταθη Καλύβα με τίτλο "Καταστροφικοί Μεγαλομανείς". Το άρθρο μεταξύ άλλων στρεφόταν κατά του Μίκη Θεοδωράκη και της "Σπίθας". Ο Κώστας Ζουράρις σηκώνει το γάντι και απαντά.

«Tὸν σφόδρα ἄτιμον, χαλεπὸν τῷ λόγῳ ἀκολουθεῖν»

Του Κώστα Ζουράρι

Α] Μ’ αὐτὴν τὴν διαπίστωση τῶν «Πολιτικῶν» του, ὁ διάσημος Σκοπιανός, τὸν ὁποῖον θεραπεύουν σεσημασμένοι σοφοὶ στο Yale-ίον Ἀνεπιστήμιον, διαλύει εἰς τὰ ἐξ ὢν δεν συνετέθη ποτέ, κάποιον καθηγητῇ ἐκεῖ, κατὰ προσέγγισιν ἑλληνόφωνον, ὀνόματι Στάθη Ν. Καλύβα. («Πολιτικῶν» IV 1295 b). Ὁ ἐν ἀλόγῳ σεσημασμένος Καλύβας, κατάφερε ὡς ἀνεπιξέστως ἄξεστος «διανοούμενος», να καθυβρίσει τὸν Μίκη Θεοδωράκη, ἐκκρίτως, μὲ τις εὐλογίες τῆς ἐφημερίδας, στην ἔγκριτον «Καθημερινή» τῆς 26ης /6/ 11.

Διαβάζω ἐμέσων τὸ ἐμετικὸ ξερατὸ τοῦ ξεγανωμένου ἠροστρατειοκαλυβα: «Οἱ μεγαλομανεῖς αὐτοὶ εἶναι οἱ τσαρλατάνοι που, ὅπως ὁ Μίκης Θεοδωράκης (τὸ ‘‘ὅπως’’ τροπικὸν ἐπίρρημα) ἐκμεταλλεύονται τὸν φόβο καὶ τὴν ἄγνοια τῶν ἀνθρώπων «…» καὶ ἕπονται βεβορβορωμένης βλακείας» λοιποὶ βορβορυγμοὶ ἐκ Yale-ίου Ἀνεπιστημίου, βορθολύματι Καλύβα.

Ἄρα: «τὸν σφόδρα ἄτιμον, χαλεπὸν τῷ λόγῳ ἀκολουθεῖν». Ἑπομένως ὁ ἄτιμος Καλύβειος παράλογος: «… τσαρλατάνοι, ὅπως ὁ Μίκης Θεοδωράκης…». Έκστηθι φρίττων, Οὐρανέ!

Ὁ ἀνεπιξέστως ἀμερικανοφρενὴς Καλύβας Στάθης, σεσημασμένων λοιπῶν στοιχείων, ἀρέσκεται καὶ σὲ λογικοκρατούμενες «κατηγοριοιποιήσεις», ὅπως ὁ κάθε πρωτοετὴς ἀλμπάνης. Ἐφευρίσκει ἄλλες τέσσερεις κατηγορίες μεγαλομανῶν, πλὴν τοῖς τοῦ «τσαρλατάνου Μίκη Θεοδωράκη»: μεγαλομανεῖς, καταστροφικοὶ, ἀφελεῖς, λιγούρηδες καὶ μὲ «πρωτόγονο ἀριστερὸ ριζοσπαστισμό»! Ο Yale-ίος καθηγητὴς Καλύβας ἀνηκεῖ ὅμως αὐθυγενὼς στην ἀρχέγονη ἀμερικανοδεξιὰ ἑλληνοκλασίαν, ὡς ἐθνοκλάστης ἐτοιμόρροπος. Βεβαίως ὁ κενόφλυξ σπουδαρχίδης καθηγητὴς Καλύβας, ἀποκαλώντας τὸν θεόσδοτον Μίκη «τσαρλατάνο» πέτυχε τὴν «κακουργία» ποὺ πετυχαίνουν οἱ «μικροπόνηροι» (Πολιτικῶν, ὀπ. παρ. 11, 12). Θέλων κι ἑγὼ να ἐνισχύσω τὴν ἐντελῶς διακεκριμένη κατηγοριοιποίηση τοῦ Yale-ἴου Στ. Καλύβα, ἐμπλουτίζω τῆν ταξινομίαν τοῦ.

Προστίθενται κατ’ ἀκολουθίαν στις κατηγορίες τοῦ:

ἅ) ὁ αὐτοπαράκτος αὐτοσεισίφαλλος (π.χ. κάθε καθηγητής που πετυχαίνει να πει τὸν Μίκη «τσαρλατάνο»)

β) ὁ τῆς χειραντλήσεως βλιτομάμας (π.χ. κάθε καθηγητής που πετυχαίνει να πει τὸν Μίκη «τσαρλατάνο»)

γ) ὁ τῆς αὐτορρύτου (στάζει) βαρβαρεγχύσεως (π.χ. κάθε αὐτόνεκρος σκέψῃ, ποὺ πετυχαίνει να πει τὸν Μίκη «τσαρλατάνο»).

Γιῶργος Σεφέρης: «Ὅταν ἀρχίζει να κινεῖται ἡ βλακεία, ποῖος μπορεὶ να τὴν σταματήσει;» 

 Ἀπάντησις: Μόνον ὁ Yale-ἰὸς καθηγητὴς Στ. Καλύβας διὰ τῆς ἀγνώστου παρ’ αὐτῷ ῥήτρας «Τὰ σὰ ἐκ τῶν σῶν».

Β) Ὅπως κάθε ἀπεγνωσμένος διὰ τὸ κῦρος καὶ ἐπεγνωσμένος διὰ τὸ ὄνειδος σκιτζής (ὅπως π.χ. ὁ ῥυπαρὸς Γ. Παπαδόπουλος τῆς χούντας), ἔτσι καὶ ὁ καθηγητὴς Στ. Καλύβας καταφεύγει στην μπούρδα τοῦ «ἰατροῦ σώστου» ποὺ θὰ μας πονέσει ἀλλὰ θὰ μας κάνει καλὰ (ἡ γνωστὴ τρισαθλιότης τρόϊκα) καὶ στις λοιπὲς νοσογόνες ἀρλούμπες περὶ σωτηρίας μας, τῆς ἐκπορευομένης ἀπὸ τὸ θεόσταλτον Μνημόνιον καὶ τοὺς ξένους τοκογλύφους.

Εὐτυχῶς, καὶ για τὴν εὐεξία τῆς σωματοψυχὴς μας, ἔχει γράψει ἀνυπερβάτως ὁ Διογενής εὐρυμέτωπος, ἀποκαλύπτων ἀντιστοίχως τὴν ἀμερικανόπνευστη περὶ «ἰάσεως» μας ἀγραμματοσύνη τοῦ Καλύβα Στάθη καὶ τὰ ὑβριστικὰ τοῦ «ρηματίσκια»: Ναί, (Πολιτικὸς 293b, c) ναί, ἔτσι ἰατρός, καὶ ὄχι ὁ κομπογιαννίτης «γιατρός» τοῦ Καλύβα που εἶναι πάντα ὁ ἔνας, ὁ ἀδιάσειστος σωστός, ὁ σωτῆρας, δηλαδή, ἡ ἰατρικὴ τρόϊκα τῶν ληστοσυμμοριτὼν ἀπὸ τὴν ὁποία πρέπει «για τὸ καλὸ μας» να περάσουμε. Πρὸς ἴασιν, τύπου Yale-ἴου ματζουνίου.

Ναί, ἐμεὶς «ἰατροὺς νενομίκαμεν» καὶ «ἰατρούς φαμεν… ἂν μόνον»! «Ἂν μόνον»! Ἄκους τὸν Διογενή, ρε Καλύβα κομπογιαννίτη, ὑβριστά; «ἂν μόνον ἐπ’ ἀγαθῷ… βελτίω ποιοῦντες ἐκ χειρόνων»! Ἔτσι, ἐγγλωττογαστόρων ἐσὺ γένος καὶ ἀμερικανοσπορά! Αὐτὸς εἶναι ὁ γιατρός «ἂν μόνον ἐπ’ ἀγαθῷ τῷ τῶν σωμάτων»! Οἱ ληστοσυμμορίτες τῆς τρισαθλίας τριαρχίας ἀνέβασαν μὲ τὸ «φάρμακο» Μνημόνιον τὸ χρέος τῆς Ἑλλαδίτσας κατά 42 δίς, σ’ ἕνα χρόνο! Διότι μας ληστεύουν γιατροί! Τὰ σώματα τῶν συνταξιούχων καὶ μικρομεσαίων τὰ τσάκισε ή «θεραπεία» τῶν κτηνομόρφων τῆς τρόϊκας!

Ἀλλὰ εἴδαμε πιά, μετὰ τοῦ πιστοῦ τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς φρίκης, τὴν ἀνήκεστον λοίμωξη τοῦ καθηγητοῦ Στ. Καλύβα ἐκ Yale-ἴου: Ὁποῖος ξερνὰ τῇ λίγδᾳ τοῦ, ἀποκαλώντας τὸν Μυροβλήτη Μίκη «τσαρλατάνο», δεν μπορεὶ παρὰ ὡς ἰδανικὸς χεζητιάων, να ρεύεται τρόϊκα, ἐνῶ ὀνειρεύεται Ἀσκληπιεῖον: «μετὰ οἵας ἀνεπιστημοσύνης καὶ μαλακίας» (Ε7 του μεγίστου Εἰκαστοῦ).

Καταστροφικοί μεγαλομανείς

Tου Σταθη Ν. Καλυβα

Καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Yale.

Ας φανταστούμε πώς είναι δυνατό να παρατηρήσουμε τις αντιδράσεις των ανθρώπων που μόλις πέρασαν από ιατρικές εξετάσεις και που μαθαίνουν από τον γιατρό τους πως πάσχουν από μια πολύ σοβαρή, ενδεχομένως θανατηφόρα, ασθένεια. 

Η μεγάλη πλειοψηφία, σφίγγοντας τα δόντια θα ακολουθήσει τη θεραπεία που τους έχει υποδειχθεί, όσο επώδυνη και αν είναι. Κάποιοι λίγοι, παράλυτοι από τον φόβο θα αρνηθούν να αποδεχθούν την πραγματικότητα και θα παρασυρθούν από τσαρλατάνους που υπόσχονται θαυματουργές λύσεις και σίγουρα αποτελέσματα με ελάχιστο πόνο. Ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα απαρνηθούν τη θεραπεία, ανακοινώνοντας πως αυτό που προέχει πάνω απ’ όλα είναι η ανακάλυψη ενός εμβολίου για την ασθένειά τους ή πως επιθυμούν να αφιερώσουν όλη τους την ενέργεια για να πετύχουν έναν κόσμο δίχως αρρώστιες.Τους ανθρώπους αυτούς εύκολα θα τους χαρακτηρίζαμε μεγαλομανείς και μάλιστα με έντονες αυτοκαταστροφικές τάσεις.

Μια συμπεριφορά που θα μας φαινόταν εντελώς παράλογη σε έναν άρρωστο άνθρωπο, τείνει να καταστεί κυρίαρχη σε μιαν άρρωστη χώρα. Αντιμέτωποι με μια πρωτοφανή κρίση, αντί να επικεντρώσουμε όλη μας την ενέργεια στην όσο το δυνατό πιο αποτελεσματική και ορθολογική εφαρμογή των αναγκαίων μέτρων, αναλωνόμαστε σε άσκοπες συζητήσεις είτε για θαυματουργές λύσεις που μας προτείνουν κάποιοι τσαρλατάνοι, είτε για το πώς οι «πλατείες» και οι «αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες» θα μας οδηγήσουν σε ένα κόσμο δίχως οικονομικές κρίσεις, είτε για τη μοναδική ευκαιρία που μας δίνεται να ανατρέψουμε τον καπιταλισμό. Περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα στη δίνη παρόμοιων κρίσεων, στη χώρα μας ευδοκιμούν οι καταστροφικοί μεγαλομανείς.

Οι μεγαλομανείς αυτοί είναι διαφορετικών λογιών. 

Οι πιο εμφανείς είναι οι τσαρλατάνοι που, όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, εκμεταλλεύονται τον φόβο και την άγνοια των ανθρώπων, υποσχόμενοι θαυματουργά αντίδοτα που υπάρχουν μόνο στη φαντασία τους, όπως η ανιδιοτελής βοήθεια της Ρωσίας ή της Κίνας. 

Στο αντίθετο άκρο βρίσκονται οι (λίγοι) ευφυείς μεγαλομανείς που διαθέτουν επιστημονικές περγαμηνές και μπορούν να εντυπωσιάζουν τους αδαείς με τις γνώσεις τους. Εκείνο όμως που προέχει γι’ αυτούς δεν είναι τόσο η σωτηρία της Ελλάδας, όσο η αναμόρφωση της Ευρώπης. Το επιχείρημα δεν στερείται λογικής, αφού η ελληνική κρίση προφανώς διαπλέκεται με την ευρωπαϊκή και την παγκόσμια οικονομική κρίση. Αλλο πράγμα είναι, όμως, η αναγνώριση της διαπλοκής των κρίσεων και άλλο η αναγωγή των εξωγενών παραγόντων σε άλλοθι για να πράξουμε τα ελάχιστα. Στην περίπτωση των ευφυών μεγαλομανών, η ελληνική κρίση αποτελεί απλά ένα μέσο για τη δική τους συμμετοχή σε μια ευρύτερη, διεθνή, συζήτηση που τους φαίνεται πολύ πιο σημαντική από την ελληνική αντίστοιχη και στην οποία θεωρούν πως δικαιωματικά ανήκουν.

Μεταξύ των τσαρλατάνων και των ευφυών μεγαλομανών, συναντάμε την πολυαριθμότερη μερίδα μεγαλομανών: τους αφελείς. Αυτοί ενηλικιώθηκαν με αριστερές ιδεοληψίες και, μολονότι τις άφησαν πίσω τους εξακολουθούν, συχνά υποσυνείδητα, να κυριαρχούνται από έναν έντονο σοσιαλιστικό ρομαντισμό - και αυτό άσχετα από το αν ευημέρησαν λόγω καπιταλισμού. Γι’ αυτούς, η κρίση είναι ανυπόφορη κυρίως επειδή αποτελεί επώδυνη υπενθύμιση τόσο της πανωλεθρίας που υπέστησαν τα νεανικά τους σοσιαλιστικά οράματα όσο και της κυριαρχίας του μισητού «νεοφιλελευθερισμού» που εξακολουθεί να επιβιώνει μέσω κρίσεων. Μπορεί η τάση αυτή να φαντάζει συγκινητική, καθώς παραπέμπει σε μια μεταφυσική πίστη σε δήθεν ανώτερες και αγνότερες αξίες. Είναι όμως αρνητική γιατί αποπροσανατολίζει τη σκέψη και αποσυντονίζει τη δράση σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη στιγμή.

Δίπλα στη μάζα των αφελών, μπορεί να διακρίνει κανείς τους λίγους μεν, αλλά ορατούς λιγούρηδες της επανάστασης. Αυτοί δεν αρκούνται στο αναμάσημα αόριστων ευχολογίων για εναλλακτικά συστήματα, αλλά προωθούν συστηματικά το χάος, είτε με λόγια είτε και με έργα. Μια σημαντική μερίδα αποτελείται από δευτεροκλασάτους πανεπιστημιακούς, όχι σπάνια του εξωτερικού. Γι’ αυτούς, κάθε αναταραχή που ξεσπάει στην Ελλάδα αποτελεί ευκαιρία για να ξεφύγουν από την αφάνεια και γραφικότητα, στην οποία τους έχει καταδικάσει η επαγγελματική τους ανυπαρξία. Είναι οι ίδιοι που πλάσαραν την «εξέγερση του Δεκέμβρη 2008» ως προάγγελο παγκόσμιας επανάστασης και τώρα, με την Ελλάδα στα πρωτοσέλιδα του παγκόσμιου Τύπου, βρήκαν την ευκαιρία της ζωής τους. Το αφήγημά τους συνδυάζει έναν πρωτόγονο αριστερό ριζοσπαστισμό ανάμεικτο με παλαιά και νεότερα στερεότυπα, όπως η περιγραφή της Ελλάδας ως αιώνιας κοιτίδας της Αντίστασης και της πλατείας Συντάγματος ως σύγχρονης μετουσίωσης της αρχαίας Αθηναϊκής Δημοκρατίας. Οι άνθρωποι αυτοί ηδονίζονται με το χάος, γιατί μόνο έτσι μπορούν να διεκδικήσουν μια κάποια δημόσια παρουσία. Γι’ αυτούς, η καταστροφή της Ελλάδας δεν είναι απλώς μια παράπλευρη απώλεια στον δρόμο προς ένα καλύτερο μέλλον, αλλά η προϋπόθεσή της. Οι λιγούρηδες της επανάστασης είναι καταστροφικοί μεγαλομανείς.

Αντιμετωπίζοντας τις προκλήσεις της κρίσης με θετικό και αποτελεσματικό τρόπο, έχουμε τη δυνατότητα να αφήσουμε πολλές παθολογίες πίσω μας. Σίγουρα, η καταστροφική μεγαλομανία δεν θα είναι η μικρότερη απ’ αυτές.

ΣΥΓΚΡΟΥΟΜΕΝΕΣ ΠΕΝΕΣ: Σταυρος Λυγερός vs Εκπροσώπου τύπου ΥΠΕΞ

Ο εξαιρετικός αρθρογράφος ΣΤΑΥΡΟΣ ΛΥΓΕΡΟΣ και ο εκπρόσωπος τύπου του Υπ.Εξωτερικών  διασταυρώνουν τα  ξίφη τους με φόντο το "Σκοπιανό".

Περί καταγγε­λιών και εγκλημάτων

Toυ Γρηγόρη Δελαβεκούρα

Εκπροσωπου Τύπου Υπουργείου Εξωτερικών

Τις τελευταίες ημέρες τέθηκε εκ νέου το θέμα καταγγελίας της Ενδιάμεσης Συμφωνίας εκ μέρους της Ελλάδας. Χαρακτηρίσθηκε δε, «διά παραλείψεως δυνάμει έγκλημα εναντίον του εθνικού συμφέροντος» το γεγονός ότι οι κυβερνήσεις Καραμανλή και Παπανδρέου δεν κατήγγειλαν την Ενδιάμεση Συμφωνία με την ΠΓΔΜ. Η σχετική άποψη είχε διατυπωθεί τον Νοέμβριο του 2008, επτά μήνες μετά το Βουκουρέστι και αφού η κυβέρνηση της ΠΓΔΜ είχε προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Σύμφωνα με την επιχειρηματολογία της εποχής, αν και η Ελλάδα δεν άσκησε βέτο στο Βουκουρέστι, «σε επόμενες συνόδους πιθανότητα θα χρειασθεί να το ασκήσει» και «θα υποχρεωθεί και τυπικά να παραβιάσει την Ενδιάμεση Συμφωνία».

Η χρήση του όρου «έγκλημα» μπορεί να προκαλεί εντυπώσεις, αλλά παραμένει αθεμελίωτη. Ας δούμε τι θα σήμαινε καταγγελία της Ενδιάμεσης Συμφωνίας:

1. Η Ενδιάμεση Συμφωνία καθορίζει το πλαίσιο των διμερών σχέσεων των δύο χωρών. Βάσει αυτής η Ελλάδα αναγνώρισε την ΠΓΔΜ, θεμελίωσε διπλωματικές σχέσεις και ρύθμισε σειρά πρακτικών ζητημάτων για την εξομάλυνση των σχέσεων των δύο χωρών. Επομένως, τυχόν καταγγελία της θα απαιτούσε τη διαπραγμάτευση νέας συμφωνίας για τα ανωτέρω ζητήματα, υπό τη σκιά όμως της επιδείνωσης των σχέσεων που θα είχε επέλθει λόγω της καταγγελίας.

2. Θα σήμαινε αμφισβήτηση εκ μέρους της Ελλάδας της διαδικασίας διαπραγματεύσεων για την επίλυση του ζητήματος της ονομασίας της ΠΓΔΜ, υπό την αιγίδα του ΟΗΕ. Τα άρθρα επίσης, των Αποφάσεων 817 και 845 (1993) του Συμβουλίου Ασφαλείας που προβλέπουν τις διαπραγματεύσεις έχουν ενσωματωθεί στην Ενδιάμεση Συμφωνία. Οι διαπραγματεύσεις ξεκίνησαν μόνον όταν αυτή ολοκληρώθηκε και αφού είχαν, εν τω μεταξύ, παρέλθει δύο χρόνια από την υιοθέτηση των σχετικών αποφάσεων. Καταγγελία θα έδινε την εντύπωση, έστω και εσφαλμένη, ότι η Ελλάδα παύει να είναι η εποικοδομητική πλευρά, αντίθετα με τη συνεπή πολιτική που έχει ασκήσει από το 1995.

3. Η εισήγηση βασίζεται στην άποψη ότι η Ελλάδα θα παραβίαζε τελικά την Ενδιάμεση Συμφωνία. Κάτι τέτοιο όμως δεν συνέβη, όπως επιβεβαιώνουν οι ομόφωνες και συλλογικές αποφάσεις του ΝΑΤΟ το 2008, 2009 και 2010 στο ανώτατο επίπεδο.

4. Η Ενδιάμεση Συμφωνία παύει να ισχύει έναν χρόνο μετά τη γραπτή καταγγελία της.Αρα, για να αποφευχθεί ο οποιοσδήποτε θεωρητικός κίνδυνος, η καταγγελία θα έπρεπε να είχε γίνει τουλάχιστον ένα χρόνο προ της καταθέσεως της προσφυγής εκ μέρους της ΠΓΔΜ. Τέτοιο όμως θέμα δεν θα είχε λόγο να ανακύψει είτε πριν ή μετά το Βουκουρέστι, όπου η Συμμαχία αποφάσισε ομόφωνα ότι η ΠΓΔΜ θα κληθεί να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ μετά την επίλυση του ζητήματος της ονομασίας.

5. Καταγγελία της Ενδιάμεσης Συμφωνίας, μετά την κατάθεση της προσφυγής ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου Χάγης, θα είχε εκ των πραγμάτων αρνητικό αντίκτυπο στη δικαστική διαδικασία.

Σύμφωνα με τις πρόνοιες της Ενδιάμεσης Συμφωνίας και οι δύο χώρες διατηρούν τη δυνατότητα καταγγελίας της. Ομως, οι αποφάσεις για τόσο σοβαρά θέματα εξωτερικής πολιτικής δεν μπορεί να λαμβάνονται με όρους εντυπωσιασμού, αλλά βαθιάς, προσεκτικής και συνδυαστικής ανάλυσης των δεδομένων, της συγκυρίας και των επιπτώσεων που θα έχουν στα συμφέροντα της χώρας μας.

Προφάσεις εν αμαρτίαις

Του Σταυρου Λυγερου

Την 1.4.11 δημοσιεύθηκε σε αυτή τη στήλη το σχόλιο «Η κερκόπορτα του Μακεδονικού». Σ' αυτό επανέλαβα τη θέση που είχα διατυπώσει αμέσως μετά την προσφυγή των Σκοπίων στη Χάγη το 2008, ότι η Ελλάδα έπρεπε να είχε αποσυρθεί από την Ενδιάμεση Συμφωνία, όπως μετά το 2002 είχε δικαίωμα. 

 Η ηγεσία του υπουργείου Εξωτερικών (ΥΠΕΞ) απάντησε με άρθρο του εκπροσώπου του στο «Εθνος» (7.4.11). Σύμφωνα με το ΥΠΕΞ, επειδή η Ενδιάμεση καθορίζει το πλαίσιο των διμερών σχέσεων, «τυχόν καταγγελία της θα απαιτούσε τη διαπραγμάτευση νέας συμφωνίας».  

Σωστά, αλλά αυτός δεν είναι απαγορευτικός λόγος. Η ΠΓΔΜ έχει πολύ μεγαλύτερη ανάγκη από την Ελλάδα να μην αφήσει μετέωρες τις διμερείς σχέσεις.

Ψευδώς το ΥΠΕΞ αναφέρει ότι η απόσυρση από την Ενδιάμεση «θα σήμαινε αμφισβήτηση εκ μέρους της Ελλάδας της διαδικασίας διαπραγματεύσεων». Οι διαπραγματεύσεις για το όνομα διεξάγονται με βάση τα ψηφίσματα 817 και 845 του Συμβουλίου Ασφαλείας και όχι την Ενδιάμεση.  

Το ΥΠΕΞ ισχυρίζεται ότι η απόσυρση «θα έδινε την εντύπωση, έστω και εσφαλμένη, ότι η Ελλάδα παύει να είναι η εποικοδομητική πλευρά». Επίσης ότι «θα είχε εκ των πραγμάτων αρνητικό αντίκτυπο στη δικαστική διαδικασία». Και οι δύο ισχυρισμοί είναι αυθαίρετοι και κυρίως έρχονται σε αντίθεση με την ελληνική υπερασπιστική γραμμή ότι οι διαπραγματεύσεις έχουν καταστεί προσχηματικές. Υπενθυμίζουμε ότι η Ενδιάμεση συνομολογήθηκε για να δώσει χρόνο στην εξεύρεση μόνιμης συμβιβαστικής ονομασίας. Τα Σκόπια, όμως, αρνούνταν κάθε συμβιβασμό. Γι' αυτό και από τότε υποστήριζα ότι η Ενδιάμεση έπρεπε να ακυρωθεί μετά τη λήξη της.

Το ΥΠΕΞ αναφέρει ότι «για να αποφευχθεί ο οποιοσδήποτε θεωρητικός κίνδυνος, η καταγγελία θα έπρεπε να είχε γίνει τουλάχιστον ένα χρόνο προ της καταθέσεως της προσφυγής εκ μέρους της ΠΓΔΜ. Τέτοιο, όμως, θέμα δεν θα είχε λόγο να ανακύψει»! Οπως απεδείχθη, όμως, είχε λόγο, αλλά δεν τον έβλεπε το ΥΠΕΞ. Η απόσυρση είχε νόημα και μετά την προσφυγή των Σκοπίων. Δεν θα απέτρεπε την εκδίκαση, αλλά θα είχε ενισχυθεί το κεντρικό ελληνικό επιχείρημα ότι η Χάγη είναι αναρμόδια να εκδικάσει μία πολιτική διαφορά.

Συμπερασματικά, το ΥΠΕΞ δικαιολογεί τη στάση του με προφάσεις εν αμαρτίαις. Ας ελπίσουμε ότι η δικαστική απόφαση δεν θα μας υποχρεώσει να επανέλθουμε.

Ποιος φταίει?

Δύο εξαιρετικές πέννες, γράφουν για το "ποιός φταίει"...

Φταῖνε μόνον οἱ πολιτικοί;

Tου ΣΑΡΑΝΤΟΥ ΚΑΡΓΑΚΟΥ
(Εστία 01/04/2011)

Δέν θά πῶ - ἄλλωστε οὐδέποτε τό εἶπα– ὅτι οἱ πολιτικοί μας εἶναι λουλούδια γιά μύρισμα. Καί δέν θά εἶχα ἀντίρρηση νά πετάξουμε πολλούς ἀπό τήν Ταρπηία Πέτρα διά τά φαῦλα πού ἔπραξαν καί γιά τήν πολιτική τοῦ Συβαριτισμοῦ πού καλλιέργησαν. Κι ἐπειδή ἐνδέχεται κάποτε νά λάβουμε κάποιο μέτρο σωστό, δηλαδή γιά τή δημοκρατία σωστικό, ἐξηγῶ ὅτι Ταρπηία Πέτρα λεγόταν ὁ νότιος γκρεμός τοῦ Καπιτωλίου τῆς Ρώμης, ἀπ᾽ ὅπου ρίχνονταν οἱ κακουργήσαντες πολίτες (οἱ δοῦλοι σταυρώνονταν).

Ἀλλά δέν εἶναι σωστό ὅλα τά errata(= ἡμαρτημένα) νά τά φορτώνουμε στούς πολιτικούς καί νά μένει στό ἀπυρόβλητο ἡ πνευματική ἡγεσία τοῦ τόπου αὐτοῦ. Οἱ πνευματικοί ἄνθρωποι πρέπει νά δροῦν ὅπως οἱ χῆνες τοῦ Καπιτωλίου. Νά ἀγρυπνοῦν καί νά προειδοποιοῦν. Πληρώνουμε εὐρώστους μισθούς σέ ἑκατοντάδες μεγαλοθεσίτες οἰκονομολόγους. Γιατί δέν μίλησαν γιά τήν ἐπερχόμενη κρίση; Τηροῦσαν σιγή ἀσφαλείας γιά νά μήν τούς κοποῦν κάποια «προγράμματα» ἤ γιά νά μήν κοποῦν ἀπό κάποιες ἐπιτροπές «σοφῶν»;

Ἀσφαλῶς καί οἱ λογοτέχνες δέν θά ᾽πρεπε νά εἶναι «σύννεφα μέ πανταλόνια», γιά νά μιλήσω Μαγιακοφσκικῶς. Οὔτε αὐτοί ἀπαλλάσσονται ἀπό εὐθύνες. Ὁ Μπρέχτ εἶχε πεῖ πώς ὅταν ἔλθουν δύσκολοι καιροί, ὁ λαός δέν θά πεῖ τί ἔπραξαν οἱ πολιτικοί. Θά πεῖ: «Γιατί δέν μίλησαν οἱ ποιητές;». Μήπως γιά νά μή χάσουν κάποιο κρατικό βραβεῖο ἤ κάποια θέση σέ ὑπουργεῖο;

Σήμερα ὀ λαός φτύνει τούς πάντες. Διότι τάχα τόν πρόδωσαν. «Ἀλλ᾽ οἱ κατ᾽ ἄνεμον πτύοντες τά ἑαυτῶν πρόσωπα πτύουσι». Καθρέφτες ὑπάρχουν σέ κάθε σπίτι. Ἄς κοιταχτεῖ καθείς, κι ἐκεῖ ἄς φτύσει. Διότι, ἄν φταῖνε οἱ πολιτικοί, φταίει κι ὁ πολίτης. Εἰκόνα του εἶναι –γιά νά τό πῶ κατά τόν τρόπο τῆς Γαλάτειας Καζαντζάκη– οἱ πολιτικοί, καί τοῦ μοιάζουν. 

Κάποιοι πολιτικοί μπορεί νά «ἔφαγαν». Ὁ λαός τούς ψήφιζε γιά νά μπορεῖ νά «τρώει» κι αὐτός. Νά μπορεῖ νά παραβαίνει τό νόμο, νά καταπατεῖ δημόσιες ἐκτάσεις, νά κτίζει αὐθαίρετα, νά πουλᾶ «ξίκικα», νά μήν πληρώνει πρόστιμα γιά παραβάσεις, νά διπλασιάζει τό κοπάδι του στά χαρτιά καί νά μοιράζεται τά λεφτά μέ τόν «μετρητή» τῆς νομαρχίας. Κι ὅταν ἔπεφτε χαλάζι, νά κάνει –σάν τόν «κεφαλονίτικο παπά»– τά 12 χαλαζόπληκτα στρέμματα 13 καί κάτι παραπάνω.  

Φταίει κι ὁ λαός πού ἔκανε τίς διαβόητες ἐπιδοτήσεις οὐίσκυ στά ἀναρίθμητα ἀνά τήν ἐπικράτεια «σκυλάδικα» (Γιαννοπουλικῶς «Κέντρα Πολιτισμοῦ») καί χαρτοπαίγνιο στά «τεμπελάδικα». 

Φταίει ὁ λαός, διότι, ὅπως τό λέει ὁ Θουκυδίδης, ἤθελε νά βλέπει λόγια καί ν᾽ ἀκούει ἔργα. 

Φταίει ὁ λαός πού ἔβαζε –καί βάζει– τό κόμμα πάνω ἀπό τήν πατρίδα. Φταίει, γιατί ἔκανε τό κόμμα ὄργανο γιά τήν δική του «παρτίδα». 

Φταίει ὁ λαός, γιατί ἀνέκτησε μιά χούφτα «μοσχανθούς» νά διαλύσουν τό σύμπαν κι αὐτός νά νανουρίζεται μέ τά «μπλά-μπλά» τῆς τηλοψίας.

Φταίει ὀ λαός, γιατί, κι ἄν καμμιά φορά ψήφισε καλούς, δέν τούς ἄφησε νά δράσουν καλά· τούς ὑποχρέωσε νά πράξουν ρουσφετολογικά. 

Φταίει ὁ λαός, γιατί ἐνῶ ἦσαν πάντα στά ψηφοδέλτια κάποιοι ἄνθρωποι μέ ἀξία, αὐτός πήγαινε καί σταύρωνε τήν πλέον καλλιπάρειον «ἀρτίστα». Ἡ «ἀναγνωρισιμότητα» ἔφαγε τή δημοκρατία. Κι ἐνῶ ὑπάρχουν ἄνθρωποι μέ προσόντα, ἤθος καί κύρος, δέν τολμοῦν νά εἰσέλθουν στόν πολιτικό στίβο γιά νά μή γελοιοποιηθοῦν, ὑποσκελιζόμενοι ἀπό ἐπιδέξια μηδενικά. Ἔτσι τό κοινοβούλιο κατάντησε παθολογικό πάνθεον μικρότητας καί συναλλαγῆς.

Καί ἡ «Ζενέ ντορέ», ἡ χρυσή νεολαία μας (ὁ ὅρος εἶναι τοῦ 19ου αἰ.) ραχατεύει· καί ἐπέτρεψε νά ὑποκατασταθεῖ ἀπό θορυβώδεις ἀλλά καλά ὀργανωμένες μειοψηφίες πού κυρίως προέρχονται ἀπό ἀριστοκρατικές συνοικίες. Οἱ μπαμπάδες ἐλέγχουν τό κράτος καί οἱ βλαστοί τους τό παρακράτος. Ἰδού γιατί πολλοί ἐπώνυμοι κόπτονται ὑπέρ τῆς «κουκούλας», ἰδού γιατί –ὑπό τό πρόσχημα τῶν «προσωπικῶν δεδομένων»– διατηρεῖται ἡ ἀνωνυμία νεαρῶν ἐγκληματικῶς δρώντων. Κάτω ἀπό τήν «κουκούλα» κάποιου ἀνερμάτιστου ἠθικά νεανίσκου, πιθανῶς νά κρύπτεται ὁ γυιός κάποιου ἐπώνυμου «μεγαλίσκου».

Δέν θέλω πάντα νά γίνομαι δυσάρεστος καί «μάντις κακῶν». Ἀλλά δέν μπορῶ νά ἀκούω στήν τηλοψία αὐτή τήν γλοιώδη λαοκολακεία: «Ὁ λαός δέν φταίει». Πταίει καί παραπταίει! Ἀπό πολλές ἀπόψεις θυμίζει τούς Ἀργεντίνους μιᾶς ἄλλης ἐποχῆς πού εἶχαν κάνει σύνθημα τό εἰλικρινέστατο: «Λαντρόνε νον λαντρόνε, θερέμος Περόνε» (= Κλέφτης ξεκλέφτης, ψηφίζουμε Περόν). Καί... πρόκοψαν! Ἔκαναν ἄρχοντες τούς Ναπολέοντες τοῦ ἐγκλήματος.

Γιά νά μήν ἔχουμε τέτοια φαινόμενα κι ἐδῶ, ἄν καί ὁ ἐγκληματικός Ναπολεοντισμός κάνει ἤδη «στράτα», εἶναι καιρός νά σταματήσει ἡ κυριαρχία τῶν «ἀπαράτσικ» (γιά νά ἐκφραστῶ κομμουνιστογλωσσικῶς), τῶν κομματικῶν στελεχῶν πού ἔχουν κάνει τό κράτος τσιφλίκι τους. Ἡ χωρίς προηγούμενο ἠθική χρεωκοπία τοῦ συνδικαλισμοῦ μετέτρεψε τήν ἄλλοτε εὔρωστη ἐργατοαγροτική μας τάξη σέ μιά ζαμπουνιάρικη (= ἀρρωστιάρικη) τάξη μέ βαρέμικες τάσεις. Λυπᾶμαι πού θά τό πῶ ὅσο κι ἄν εἶναι πικρό: Ἐνεργοῦμε σάν νά κουβαλᾶμε μέσα μας τήν ἐπιθυμία τοῦ θανάτου.

Ο νεοθωμανισμός μέσα μας...

Γράφει ο ΣΤΑΘΗΣ (Στήλη "ΝΑΥΤΙΛΟΣ" της "Ε")

Μετά την Επανάσταση του 1821, την απελευθέρωση του Γένους των Γραικών, Ρωμιών κι Ελλήνων (απλές συνωνυμίες) και τη δημιουργία του νέου ελληνικού κράτους φθάσαμε έως εδώ, στο 2011, υπό την καθοδήγηση, την ευθύνη και τις στρατηγικές επιλογές της εθνικής αστικής τάξης, των συμμαχικών της ελίτ, καθώς και των διεθνών συμμαχιών της (ή, αναλόγως, εξαρτήσεων).

Ο λαός σε όλο αυτό το διάστημα ουδέποτε κυβέρνησε. Μπορεί να επέλεγε κυβερνήσεις, μπορεί να τις πίεζε, ενίοτε και να τις ανέτρεπε, μπορεί να επαναστάτησε, αλλά ουδέποτε κυβέρνησε. Αντιθέτως πάντα χρησιμοποιήθηκε, συχνά λεηλατήθηκε κι ενίοτε σφαγιάσθηκε.

Ομως γι' αυτό που είμαστε σήμερα μπορεί η δουλειά, ο μόχθος και το αίμα να προέρχονται απ' τον λαό, η διαχείρισή τους όμως ήταν πάντα και είναι έργο της άρχουσας αστικής τάξης.

Περιέργως, τα τελευταία τριάντα χρόνια, ιδίως από «εκσυγχρονισμού» κι εντεύθεν, για τα σημερινά μας χαΐρια κατηγορείται ο λαός.

Κατηγορείται ο λαός απ' αυτούς που τον έφεραν έως εδώ για λαϊκισμό! Για διαφθορά, για τεμπελιά, για κοπριτισμό! Κατηγορείται ο λαός ότι δεν μπόρεσε να γίνει «Ευρωπαίος» κι ότι παρέμεινε δέσμιος των καθυστερημένων παραδόσεων της «καθ' ημάς ανατολής».

Ετσι, το πρόβλημα της δυσπραγίας μας μετατίθεται από τη δράση και τις επιλογές της άρχουσας τάξης στη φύση και τη σύνθεση του λαού.

Ετσι το πρόβλημα της δυσπραγίας μας από ταξικό μετατρέπεται σε πολιτισμικό (με την έννοια του Χάντιγκτον).

Μεγαλύτερη μπαρούφα δεν υπάρχει.

Τη σχετική φιλολογία άρχισαν παρ' ημίν οι νεορθόδοξοι στη δεκαετία του '80 - κατ' αρχήν χρήσιμη, διότι επανεισήγαγαν θέματα που είχαν παραμελήσει οι επίγονοι των μαρξιστών, όπως η ιδιοπροσωπία, οι ιδιομορφίες της εθνικής ταυτότητας κι άλλα που σύντομα ξεθύμαναν σε έναν εσωτερικό διχασμό των νεορθόδοξων μεταξύ ευρωπαϊστών και ευρωσκεπτικιστών (ή και σε ένα είδος νεοησυχασμού, αδιάφορο για όλα αυτά). Ομως, στην παρέκβασή της αυτή η παρέμβαση οδήγησε σε έναν εκχυδαϊσμό που καθόρισε εν πολλοίς την ιδεολογική χειραγώγηση των Ελλήνων με το ερώτημα: αν είναι ανατολίτες ή Ευρωπαίοι.

Μπούρδα ερώτημα, αν κανείς το μεταφράσει ως ερώτημα εθνικής επιλογής ανάμεσα στο ανατολίτικο μπαχτσίσι ή τη δυτικοευρωπαϊκή μίζα!

Γελοίο ερώτημα, αλλά πολύ χρήσιμο! διότι μετέθετε το πρόβλημα από ταξικό σε εθνικό. Δεν έφταιγε πλέον (για το κατάντημά μας) η εθνική αστική τάξη και οι διεθνικοί προστάτες της, αλλά ο λαός με τα εθνικά του κουσούρια και τις διεθνιστικές του ουτοπίες.

Το ίδιο ακριβώς όπως με το ψέμα ότι φταίει το κράτος για την κακοδαιμονία μας κι όχι αυτοί που το κυβερνούν.

Σε αυτό το πνεύμα κινήθηκε επ' εσχάτοις και η εκπομπή του ΣΚΑΪ για το 1821: ο λαός φταίει που δεν πήγε καλά η επανάσταση που ο λαός έκανε!... (!).

Θα επρόκειτο για μια ουρανομήκη αμορφωσιά (διότι όλοι αυτοί που τα λένε όλα αυτά είναι άνθρωποι του «ενός βιβλίου») αν δεν επρόκειτο για μια πολύ χρήσιμη προπαγάνδα.

Η καθαίρεση της αξιοπρέπειας και του αυτοσεβασμού των πολιτών ως προσώπων το καθένα ξεχωριστά και του λαού ως έθνους συνολικά, είναι προϋπόθεση για την καθαίρεση του αυτεξούσιου και την ταξική υποταγή, για την απομείωση δηλαδή της εθνικής ανεξαρτησίας και της λαϊκής κυριαρχίας...

Ζούμε σε μια χώρα με μακρά ιστορία.

Είναι αδύνατον για τον πολύ λαό να τη γνωρίζει όλη - ούτε για τον Κεκαυμένο γνώριζε φέρ' ειπείν ο πατέρας μου, ούτε για το «Ελληνες εσμέν» του Πλήθωνα, ούτε για τη βαρβαρότητα των Φράγκων στην Πόλη το 1204! Ούτε Σβορώνο είχε διαβάσει, ούτε Σάθα, ούτε Παπαρρηγόπουλο, ούτε Φίνλεϋ, ούτε Φαλμεράυερ, ούτε Κορδάτο, ούτε Σκαρίμπα.

Ηξερε όμως πέντε πράγματα για τον Διάκο, τον Λεωνίδα της Σπάρτης, τον Εφιάλτη, τον Μαρμαρωμένο Βασιλιά και τον Ρήγα Φεραίο.

Αυτά καθόριζαν τη στάση του στο καφενείο. Στη δουλειά, στο σπίτι. Μπορεί να μην ήξερε ιστορία, αλλά είχε το «αίσθημά της». Περιέργως (που περίεργο δεν είναι) το αληθές αίσθημα. Αν, λόγου χάριν, του έλεγες την ιστορία του Κιγκινάτου, θα την εύρισκε πολύ ωραία. Ενώ αν του έλεγες ότι ο Θεμιστοκλής εν τέλει μήδισε, θα κατέβαζε το κεφάλι.

Το ερώτημα λοιπόν, τουλάχιστον για όσους από μας έχουν βγάλει τη β' Δημοτικού, δεν είναι αν υπήρξε ή όχι το κρυφό σχολειό (διότι ερώτημα δεν είναι εφ' όσον απαντάται από χίλιες πηγές). Είναι όμως ερώτημα η «ασυνέχεια του έθνους» ή το αξίωμα ότι «επινοήσαμε τον εαυτόν μας». Καθ' ότι, παρ' ότι λογικώς ανακόλουθο αυτό το ερώτημα (παρ' ότι τα βιβλία στα ράφια τους γελούν μαζί του) είναι πολιτικώς λογικότατο, εφ' όσον το ζητούμενο είναι η προσωπική απαξίωση των πολιτών και η ταξική υποταγή.

Με έναν λόγο το πρόβλημα δεν είναι ο «συνωστισμός» στη Σμύρνη, αλλά ο νεοθωμανισμός στο μυαλό μας...