"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΕΪΜΑΡΟΓΛΟΥ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΕΪΜΑΡΟΓΛΟΥ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ: Τσίπρας Νο2 - Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης Νο2

 

Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΜΕΪΜΑΡΟΓΛΟΥ

τις 13 Σεπτεμβρίου 2014, ο τότε αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας παρουσίασε στη Θεσσαλονίκη, στο πλαίσιο της ΔΕΘ, το μανιφέστο των πολιτικών του για την αντιστροφή των μέτρων λιτότητας που έμεινε στην ιστορία ως «Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης».

Σύμφωνα με τις δηλώσεις που έκανε στις αρχές του 2015, το πρόγραμμα αυτό ήταν μη διαπραγματεύσιμο με την Τρόικα (τους μετέπειτα θεσμούς) και επρόκειτο «να εφαρμοστεί πλήρως ώστε να τερματιστεί η ανθρωπιστική κρίση».

Δέκα μήνες μετά, η ελληνική κυβέρνηση και οι δανειστές κατέληξαν σε συμφωνία, με βάση την οποία η κυβέρνηση έπρεπε να εφαρμόσει σκληρά μέτρα λιτότητας, πράγμα που κατέστησε πρακτικά αδύνατη την εφαρμογή των μέτρων που προβλέπονταν στο Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Στο μεταξύ, και λόγω της καθυστέρησης των διαπραγματεύσεων, το χρέος της χώρας είχε επιβαρυνθεί με δεκάδες δισ. ευρώ. Το αχρείαστο τρίτο μνημόνιο κατέστη αναπόφευκτο εξαιτίας του λαϊκισμού και της αναξιοπιστίας εκείνης της Αριστεράς.

Δώδεκα χρόνια αργότερα, στις 2 Σεπτεμβρίου, ο Αλέξης Τσίπρας ως αρχηγός του νέου κόμματος που ίδρυσε πρόσφατα θα παρουσιάσει, στο πλαίσιο της φετινής ΔΕΘ, ένα νέο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης που «θα βγάλει τη χώρα από τα σημερινά αδιέξοδα» με την προϋπόθεση ότι θα ξαναγίνει πρωθυπουργός της Ελλάδας.

Οι συνθήκες βέβαια είναι πολύ διαφορετικές, η μνήμη αδυνατισμένη και ο πρωθυπουργός της «πρώτη φορά Αριστερά» ανεβαίνει στη Μακεδονία κραδαίνοντας το σλόγκαν «περασμένα-ξεχασμένα».

Η δημόσια συζήτηση επικεντρώθηκε, για μια ακόμα φορά, στις ημερομηνίες της παρουσίασης του προγράμματος Τσίπρα και όχι στο γεγονός αυτό καθ’ εαυτό. Ωστόσο, δεν έχει τόση σημασία το ποιος θα μιλήσει πρώτος όσο το τι θα πει. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο...

 

ΝουΔο-ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Η επιστροφή των «πρώην»

Image

 

Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΜΕΪΜΑΡΟΓΛΟΥ

«Η φύση και η πολιτική απεχθάνονται το κενό» είπε στην ομιλία του στο Ηράκλειο ο Αντώνης Σαμαράς αφήνοντας να εννοηθεί ότι το κενό που διαπιστώνει ότι υπάρχει στην πολιτική προτίθεται να το καλύψει ο ίδιος σε λίγες μέρες.

Δεν είναι ο πρώτος ούτε ασφαλώς και ο τελευταίος πολιτικός που φιλοδοξεί να δικαιολογήσει την παρουσία του στο πολιτικό προσκήνιο ως επιβεβλημένη από τις συνθήκες της συγκυρίας.

Ωστόσο, θα είναι ο πρώτος ο οποίος επαναλαμβάνει ένα εγχείρημα που είχε επιχειρήσει και στο παρελθόν και το οποίο υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει στην πορεία. Εκτός και αν ο στόχος του δεν είναι να καλύψει ένα πολιτικό κενό αλλά να ανατρέψει ξανά μια κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, όπως είχε κάνει και τότε. Μόνο που αυτή τη φορά δεν είναι απλά ένα φιλόδοξο πρωτοκλασάτο στέλεχος της Δεξιάς αλλά ένας πρώην πρωθυπουργός της παράταξης.

Ποιο είναι το κενό που θα έρθει να καλύψει σε λίγες μέρες, όπως προανήγγειλε, ο Αντώνης Σαμαράς;

Παρά την προσπάθειά του να εμφανίσει μια ευρύτερη πολιτική ατζέντα διαφωνιών με την κυβέρνηση, στην ουσία επικεντρώνεται κι αυτή τη φορά στα εθνικά ζητήματα. Κι αν ο λόγος της ίδρυσης της «Πολιτικής Άνοιξης», το 1993, ήταν το Μακεδονικό η νέα Πολιτική Άνοιξη φαίνεται ότι θα επικεντρωθεί στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Το τι θα κάνει τελικά ο πρώην πρόεδρος της ΝΔ και πρωθυπουργός είναι δική του υπόθεση και δεν αφορά, ως προς τις πολιτικές συνέπειες, παρά το κόμμα του καθώς και τον πέραν και προς τα δεξιά του πολιτικό χώρο. Η χώρα όμως δεν έχει την πολυτέλεια να υιοθετήσει απόψεις που οδηγούν στην «πατριωτική» περιχαράκωση και στην απώλεια ευκαιριών για την ειρηνική διευθέτηση των σοβαρών εθνικών ζητημάτων που εκκρεμούν.

Ωστόσο, ο Αντώνης Σαμαράς δεν είναι ο πρώτος «πρώην» που επιστρέφει στην πολιτική.

Προηγήθηκε πριν λίγες μέρες ο επίσης πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας ο οποίος με την παρουσίαση της ιδρυτικής διακήρυξης της ΕΛΑΣ του ολοκλήρωσε το πολυδιαφημισμένο rebranding του. Το αρχικό σχέδιο της επιστροφής, αν κρίνουμε από τις ομιλίες που συνόδευσαν την παρουσίαση της «Ιθάκης», ήταν πολύ πιο φιλόδοξο καθώς απευθυνόταν σε ένα ευρύτερο φάσμα πολιτών.

Η ονομασία «ΕΛΑΣ» που έγραφε το χαρτί που του παρέδωσε το κοριτσάκι στο Θησείο, δείχνει από μόνο του τον περιορισμό της απήχησης του Αλέξη Τσίπρα σε ευρύτερα ακροατήρια. Η δημοσκοπική κατάληψη της δεύτερης θέσης δεν μπορεί να κρύψει την χαμηλή οροφή των εκλογικών του προσδοκιών καθώς δύο στους τρεις πολίτες δηλώνουν κατηγορηματικά ότι δεν πρόκειται να τον ψηφίσουν. Ουσιαστικά ο Τσίπρας απευθύνεται δυνητικά στο ένα τρίτο των Ελλήνων.

Η «Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη» είναι πολύ πίσω, ιδεολογικά και πολιτικά, από την συμπαράταξη της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, της Σοσιαλδημοκρατίας και της Πολιτικής Οικολογίας την οποία περιέγραφε το μανιφέστο που είχε προηγηθεί. Ωστόσο, ακόμα και ο όρος «Αριστερά» είναι συζητήσιμος αφού οι προϋποθέσεις για την ένταξη στο κόμμα Τσίπρα δεν απευθύνονται παρά στους εκλεκτούς του πρώην προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι καλούνται να διαλύσουν τα κόμματά τους και να παραιτηθούν από το βουλευτικό αξίωμα στο οποίο εκλέχτηκαν υπό την ηγεσία του.

Όλα αυτά δεν αφορούν παρά όσους σκέφτονται να ακολουθήσουν την ΕΛΑΣ. Ωστόσο, αυτό που έχει σημασία είναι ότι ο πρώην πρωθυπουργός εξακολουθεί να αρνείται πεισματικά - και η «Ιθάκη» το αποδεικνύει περίτρανα - να κάνει την παραμικρή αυτοκριτική για τη θητεία του ως «πρώτη φορά Αριστερά» στη διάρκεια της οποίας οδήγησε τη χώρα στο χείλος της χρεωκοπίας και της εξόδου από την ευρωζώνη. Αντίθετα επιχείρησε να ωραιοποιήσει ακόμα και τις πιο επώδυνες συνέπειές της.

Ένας ακόμα «πρώην» επέστρεψε δριμύτερος τον τελευταίο καιρό.

Ο Κώστας Καραμανλής αποφάσισε να λύσει επιτέλους την πολύχρονη σιωπή του εκφράζοντας τις αντιρρήσεις του για την κυβερνητική πολιτική της ΝΔ.

Δικαίωμά του να διαφωνεί και να «αντιπολιτεύεται» το κόμμα του. Ωστόσο, ο ελληνικός λαός περιμένει ακόμα να μιλήσει για την μεγάλη απάτη που έκανε…

 

ΣΥΡΙΖΑίικα REBRAND-ΙΣΜΕΝΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Η Αριστερά ως Ιφιγένεια για την επιστροφή του Τσίπρα στην Ιθάκη της εξουσίας

 Του ΓΙΑΝΝΗ ΜΕΪΜΑΡΟΓΛΟΥ

Όσο πλησιάζει η μέρα των εγκαινίων του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα τόσο περισσότερο ανοίγουν τα στόματα των πρώην συντρόφων του.
Ίσως επειδή η εξουσία που τους τα κράταγε κλειστά για κάποια χρόνια δεν υπάρχει -ούτε και φαίνεται- πια στον ορίζοντα, ίσως επειδή συνειδητοποίησαν ότι οι θέσεις τους, σε όσους επιτραπεί η είσοδος, θα είναι στον εξώστη του νέου εγχειρήματος, ίσως επειδή θυμήθηκαν τις αριστερές τους καταβολές, ανανεωτικές και μη.  

Κάποιοι δεν του συγχώρεσαν ότι φρόντισε, παραιτούμενος από την ηγεσία, να διαλύσει τον ΣΥΡΙΖΑ. Κάποιοι άλλοι μπορεί να μην είναι ενθουσιασμένοι με τη φανέλα της Μπαρτσελόνα ή να μη συμπαθούν και τόσο τον σύγχρονο Λιονέλ Μέσι…

Ο διάδοχος του Βαρουφάκη στο Υπουργείο Οικονομικών των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, Ευκλείδης Τσακαλώτος, δεν χαρίστηκε στον πρώην Πρωθυπουργό του. Σε ερώτηση (σε συνέντευξη στο Action 24) για το εάν τελικά ο Αλέξης Τσίπρας είναι αριστερός απάντησε:
«Εξαρτάται ποια μέρα θα τον ρωτήσετε», συμπληρώνοντας ότι «Ο Αλέξης Τσίπρας θεωρεί ότι η ιστορία της Αριστεράς τελείωσε γι’ αυτόν». 

Την ίδια τύχη επιφύλαξε -στο ίδιο κανάλι- στον πρώην πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ και ο Νίκος Βούτσης θυμίζοντας ότι η Αριστερά ήταν πάντα η παράταξη του διαλόγου και των συλλογικών διαδικασιών και όχι των προσωποπαγών κομμάτων όπως αυτό που προαναγγέλει τώρα ο Τσίπρας.

Μίλησαν βέβαια ξανά και αρκετοί που είχαν από καιρό διαχωρίσει τη θέση τους από τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, όπως ο Παναγιώτης Λαφαζάνης «στο χιλιοστό». Για το καλοστημένο αντιμνημονιακό παραμύθι, για την προσχηματική μετονομασία της τρόικας σε «θεσμούς» και για την δημοψηφισματική μπλόφα του '15. Ξέχασε βέβαια κι αυτός ορισμένες «λεπτομέρειες» της ιστορίας στις οποίες πήρε ενεργά μέρος τόσο ο ίδιος όσο και πολιτική του παρέα. Τις άνω και κάτω πλατείες των αγανακτισμένων, τα αποθέματα του Νομισματοκοπείου, τις δουλικές υποκλίσεις στον «σωτήρα» Πούτιν και αρκετές άλλες. Η ιστορία, δυστυχώς για κάποιους, δεν αρχίζει από το σημείο που έφυγαν αυτοί από το προσκήνιο.

Όλα αυτά που είπαν αυτές τις μέρες οι πρώην συνεργάτες του Αλέξη Τσίπρα τα έχουν πει άλλοι πριν πάρα πολλά χρόνια. Από τότε που έβλεπαν -και κατήγγειλαν- την χωρίς επιστροφή κατηφορική πορεία που χάραζε η ηγεσία του Νίκου Κωνσταντόπουλου και στη συνέχεια του Αλέκου Αλαβάνου ανοίγοντας τον δρόμο στη σταδιακή συριζοποίηση του Συνασπισμού η οποία ολοκληρώθηκε με την ανάδειξη του Τσίπρα στην προεδρία του. Όλοι όσοι διαχώρησαν από το 2000 ή και αργότερα τη θέση τους ιδεολογικά, πολιτικά και οργανωτικά προπηλακίστηκαν και κατηγορήθηκαν συλλήβδην, ειδικά στην περίοδο της κρίσης, ως «προδότες», «ακροκεντρώοι» μέχρι και «γερμανοτσολιάδες» της Μέρκελ.

Τις επόμενες μέρες έχει προγραμματιστεί να γίνει η επίσημη, προαναγγελθείσα από καιρό, παρουσίαση του νέου «κόμματος Τσίπρα». 

Ένα πανάκριβο επικοινωνιακό μπαράζ έρχεται να κλείσει την μακρά περίοδο του rebranding που ξεκίνησε από τη στιγμή που ο πρωθυπουργός της «πρώτη φορά Αριστερά» παραιτήθηκε από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ μετά την πολλοστή εκλογική του συντριβή. Η ιστορία απέδειξε ότι δεν έκανε στην άκρη «για να περάσει ένα νέο ρεύμα στον ΣΥΡΙΖΑ» όπως ισχυρίστηκε τότε αλλά για να φτιάξει ένα νέο δικό του κόμμα απαλλαγμένο από τα εσωκομματικά βαρίδια και τις ιδεολογικές δεσμεύσεις της Αριστεράς.

Όπως κάθε πολιτικός, έτσι και ο Αλέξης Τσίπρας έχει το δικαίωμα σε μια δεύτερη ευκαιρία στην πολιτική του διαδρομή. Αυτό όμως δεν μπορεί να γίνει χωρίς να πληρούνται κάποιες προϋποθέσεις. Να εξηγήσει δηλαδή για ποιο λόγο πήρε την απόφαση να επιστρέψει και τι είναι αυτό που θα αλλάξει από την προηγούμενη φορά που κυβέρνησε τη χώρα και δίνει νόημα στην επιστροφή του. 

Γιατί αν δεν βλέπει τον λόγο να αλλάξει κάτι τότε δεν έχουν κανένα λόγο και οι πολίτες να αλλάξουν την ψήφο τους. Δυστυχώς, τόσο το περιεχόμενο του «αυτοκριτικού» του βιβλίου «Ιθάκη» όσο και οι παρουσιάσεις που το συνόδευσαν περισσότερο ωραιοποιούν το έργο της προηγούμενης θητείας του φορτώνοντας σε άλλους την ευθύνη των όποιων λαθών έγιναν.

Στο νέο του εγχείρημα, ο πρώην αρχηγός του διαλυόμενου πλέον ΣΥΡΙΖΑ θα έχει στο πλευρό του όσους τον ακολούθησαν πιστά από την αρχή της πορείας του με όρους μεσιανισμού ανεξαρτήτως λαθών και αυταπατών. Θα έχει ακόμα και αρκετούς μεταμελημένους εκσυγχρονιστές που προστέθηκαν στην πορεία πιστεύοντας ότι «ο Τσίπρας έχει αλλάξει και ότι τώρα πια είναι πιο ώριμος πολιτικά». 

Το σίγουρο είναι ότι ...

 

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Το άδοξο τέλος του Καραμανλισμού

  

 

Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΜΕΪΜΑΡΟΓΛΟΥ

Όταν, στις 24 Ιουλίου 1974, άνοιγε η πόρτα του αεροπλάνου του Ζισκάρ Ντ’ Εσταίν που μόλις είχε προσγειωθεί στο Ελληνικό και πρόβαλε η μορφή του Κωνσταντίνου Καραμανλή, το αυθόρμητο ξέσπασμα του λαού που είχε σπεύσει στην υποδοχή δεν αντανακλούσε μόνο τον ενθουσιασμό για το καλωσόρισμα ενός πολιτικού ηγέτη. Ήταν ένα παραλήρημα χαράς και ανακούφισης για το τέλος της αιματοβαμμένης επταετίας της στρατιωτικής χούντας και για την υποδοχή της δημοκρατίας. Αυτό ακριβώς εξέφραζε εκείνη τη στιγμή ο ηγέτης της Δεξιάς παράταξης.

Δεν ήταν καινούργιος ο Κωνσταντίνος Καραμανλής στην πολιτική ζωή της χώρας. Το αντίθετο. Είχε διατελέσει ήδη Πρωθυπουργός από το 1955 ως το 1963 με τις εκλογές του 1961 να μένουν στην ιστορία ως «οι εκλογές της βίας και της νοθείας».

Ωστόσο, η μετα-χουντική θητεία του συνδέθηκε και με μια σειρά αποφάσεων, όπως αυτή για τη νομιμοποίηση της λειτουργίας του ΚΚΕ που - σε συνδυασμό με την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης αργότερα από το ΠΑΣΟΚ - αποτέλεσε καθοριστικό βήμα για το ξεπέρασμα του διχασμού και την εδραίωση της μακροβιότερης δημοκρατικής περιόδου που απολαμβάνουμε έκτοτε.

Η παρουσία του Κωνσταντίνου Καραμανλή στην πρωθυπουργία συνδέθηκε επίσης με το ευρωπαϊκό του όραμα που καθόρισε και εξακολουθεί να καθορίζει την πορεία της χώρας, η οποία εντάχτηκε στη μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια με την υπογραφή της συνθήκης προσχώρησης στην ΕΟΚ, το 1980. Αργότερα, το 2001 επί Κώστα Σημίτη, η Ελλάδα εντάχθηκε στην ευρωζώνη, τον στενό οικονομκό πυρήνα της Ενωμένης Ευρώπης. Αμέσως μετά την υπογραφή της συνθήκης προσχώρησης, ο Καραμανλής παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία εκλεγόμενος στη συνέχεια για δύο θητείες (1980-85) και (1990-95) στο αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Μετά την εκλογική νίκη του Κώστα Σημίτη το 1996 οι βετεράνοι πολιτικοί της Δεξιάς θεώρησαν ότι έπρεπε να βάλουν έναν άλλο Καραμανλή στην ηγεσία του κόμματός τους και για το σκοπό αυτό επέλεξαν τον ανιψιό του ιδρυτή του κόμματος.

Ο Κώστας Καραμανλής εξελέγη Πρωθυπουργός της χώρας το 2004, αντιπαρατάσσοντας τον εύκολο λαϊκισμό στο εκσυγχρονιστικό εγχείρημα του Κώστα Σημίτη που απαιτούσε δύσκολες μεταρρυθμίσεις.

Ο νέος Πρωθυπουργός δεν δίστασε να εκτοξεύσει το δημοσιονομικό έλλειμα της χώρας σε μη διαχειρίσιμα ύψη που οδήγησαν τη χώρα με μαθηματική ακρίβεια στο ΔΝΤ και τα μνημόνια των ευρωπαίων δανειστών.

Όταν η διασπάθιση του δημοσίου χρήματος έφερε τον κίνδυνο της πτώχευσης προ των πυλών, ο Κώστας Καραμανλής προκήρυξε πρόωρες εκλογές και το «έσκασε» από την εξουσία, για να μην χρεωθεί την πτώχευση ο ίδιος. Όταν μάλιστα τα οικονομικά στοιχεία που παρέδωσε η κυβέρνησή του δόθηκαν στη δημοσιότητα από τον πρόεδρο της ΕΛΣΤΑΤ, δεν δίστασε να τα διαψεύσει κατηγορώντας τον Ανδρέα Γεωργίου για παράβαση καθήκοντος.

Τι κι αν ο Γεωργίου δικαιώθηκε επανειλημμένα στο δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η αντιμνημονιακή συνωμοσιολογία είχε ξεκινήσει με τον Καραμανλή να δεσμεύεται ότι θα μιλήσει «όταν έρθει η ώρα».

Η ώρα αυτή δεν ήρθε ποτέ ή μάλλον ήρθε μετά από 15 περίπου χρόνια όταν ο πρώην πρωθυπουργός - και ως τέτοιος εκλεγόμενος αδιαλείπτως βουλευτής της ΝΔ - αποφάσισε να μιλήσει για να καταγγείλει τις πολιτικές του κόμματός του. Αυτό βέβαια αφορά τον ίδιο και την παράταξή του, ωστόσο, αυτό που αφορά τη χώρα και τους πολίτες είναι η καταλυτική απάντηση που έδωσε στη συνέντευξή του «στο χιλιοστό» ο Κλοντ Γιουνκέρ: «το μεγάλο λάθος μου ήταν ότι δεν έθεσα προ των ευθυνών της την ελληνική κυβέρνηση του Καραμανλή επειδή τον πίστεψα αφελώς».

Για το έγκλημα της διακυβέρνησής του την πενταετία 2004-2009 δεν θα απολογηθεί ποτέ.

Ούτε η επόμενη επιλογή Καραμανλή - του Αχιλλέα - ευτύχησε. Το θέμα δεν είναι ότι «έκατσε η στραβή των Τεμπών στη βάρδια του», αλλά ότι δεν έκανε επί χρόνια αυτό που όφειλε να κάνει ως Υπουργός Υποδομών και Μεταφορών για να αποτρέψει την τραγωδία.

Η ευαισθησία που τον οδήγησε στην παραίτηση αποδείχτηκε προσχηματική, αφού στις εκλογές που ακολούθησαν μερικούς μήνες μετά αναβαπτίστηκε, με την ανοχή της ηγεσίας της ΝΔ, στην κάλπη του κυρίαρχου λαού της εκλογικής του περιφέρειας. Χρειάστηκε να αναφερθεί το όνομά του και στη δικογραφία του ΟΠΕΚΕΠΕ για να δηλώσει ότι δεν θα είναι πλέον υποψήφιος βουλευτής.

Στις προσεχείς εθνικές εκλογές στα ψηφοδέλτια της Νέας Δημοκρατίας δεν θα συμπεριλαμβάνεται για πρώτη φορά - πλην «απροόπτου» - το έμβληματικό για τη συντηρητική παράταξη όνομα Καραμανλής.

Θα πρόκειται για το τέλος μιας μακράς πολιτικής περιόδου, ένα τέλος άδοξο που δεν τιμά τον ιδρυτή της παράταξης και τη συμβολή του στην πορεία της αλλά και στην πορεία της χώρας.

Επαληθεύεται και σε αυτή την περίπτωση ο…

 

ΣΥΡΙΖΑίικα REBRABD-ΙΣΜΕΝΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΤΑΛΙΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ο Zήκος στη χώρα των Λωτοφάγων

  

 

 

Του ΓΙΑΝΝΗ ΜΕΪΜΑΡΟΓΛΟΥ

O Αλέξης Τσίπρας, ως σύγχρονος Οδυσσέας, επιστρέφοντας στην Ιθάκη του βρέθηκε ξανά στη χώρα των Λωτοφάγων την οποία είχε κυβερνήσει στο πρόσφατο παρελθόν. Θεώρησε ότι ήταν μια καλή ευκαιρία να θυμίσει στους ντόπιους μερικές από τις «επιτυχίες» της διακυβέρνησής του τις οποίες μερικοί από τους ιθαγενείς φαίνεται να είχαν ξεχάσει υπό την επήρεια των λωτών που παράγει σε αφθονία η χώρα της αμνησίας. Άλλωστε, η υποδοχή που του επιφύλαξαν τα περισσότερα μέσα μαζικής ενημέρωσης του πρόσφεραν απλόχερα την ευκαιρία να μοιραστεί την «αλήθεια του» με τους πολίτες οι οποίοι, αντί να είναι ευγνώμονες για την προσφορά του, τον είχαν «μαυρίσει» επανειλημμένα με την ψήφο τους τα τελευταία χρόνια.

Η αλήθεια του πρωθυπουργού της «Πρώτη φορά Αριστερά»-ΑΝΕΛ περιλαμβάνεται στο βιβλίο του «Ιθάκη» που έγραψε και παρουσίασε ανά την Ελλάδα, ανταποκρινόμενος στο ιστορικό, όπως είπε καθήκον του. Το καθήκον του ήταν βέβαια να αξιοποιήσει την ευκαιρία του βιβλίου, όπως και της τηλεοπτικής συνέντευξης που παραχώρησε, για να προχωρήσει σε μια ουσιαστική αυτοκριτική της προσωπικής του συμβολής στα γεγονότα που σημάδεψαν τη θητεία του αλλά και την πορεία της Ελλάδας. Οι πολίτες, τουλάχιστον αυτοί που του ανέθεσαν να κρατήσει στα χέρια του το τιμόνι της χώρας, ήλπιζαν να μάθουν από τα χείλη του τους λόγους που τον υποχρέωσαν να αθετήσει τις δεσμεύσεις τις οποίες είχε αναλάβει.

Αποδείχτηκε ότι οι ελπίδες τους ήταν φρούδες, γιατί απλούστατα ο Αλέξης Τσίπρας τα είχε όλα καλώς καμωμένα. Κι αν υπήρξαν κάποιες στραβοτιμονιές, αυτές οφείλονταν σε ορισμένους συνεργάτες του που δεν ανταποκρίθηκαν στην αποστολή τους και γι’ αυτό απομακρύνθηκαν ή παραδόθηκαν στην κοινή χλεύη. Ωστόσο, θα πρέπει να πιστώσουμε στον πρώην πρωθυπουργό το θάρρος του να μιλήσει για τη δική του αλήθεια παραδεχόμενος εμμέσως ότι η αλήθεια που βίωσε η χώρα όσο βρισκόταν ο ίδιος στο Μέγαρο Μαξίμου ήταν διαφορετική. Τόσο διαφορετική - και δυστυχώς τόσο επώδυνη - που να νομίζει κανείς, ακούγοντάς τον να μιλάει, ότι βρισκόταν και κυβερνούσε μια άλλη χώρα.

Το πιο απογοητευτικό ήταν ότι τα λάθη που αναγνώρισε για τις αποφάσεις του ήταν, κυρίως, ότι δεν επέμεινε πιο αποφασιστικά στην εφαρμογή των πολιτικών που έβαλαν τη χώρα σε μεγάλες περιπέτειες. Η, περίφημη πλέον, απάντησή του στο σχετικό ερώτημα, ότι έπρεπε να είχε κλείσει τις τράπεζες από την επομένη της εκλογικής του νίκης, φανερώνει ότι βρισκόταν σε πλήρη αρμονία σύμπνοια με τις απόψεις Βαρουφάκη στον οποίο έγινε προσπάθεια τότε να φορτωθούν αποκλειστικά οι ευθύνες των capital controls. Καταλογίζει δηλαδή στον πρώην υπουργό του ότι το ρομαντικό «αγάπη μου έκλεισα τις τράπεζες» το είπε με αρκετή καθυστέρηση.

Φαίνεται ότι, όσο κι αν ισχυρίστηκε ότι με τα χρόνια άλλαξε, δεν έχει ακόμα συνειδητοποιήσει πόση ζημιά έγινε τότε στη χώρα.

Την ίδια «αυτοκριτική» έκανε και σε πολλά άλλα ζητήματα που σημάδεψαν τη θητεία του.

Οι ευθύνες του για την παραπομπή των πολιτικών του αντιπάλων για το «σκάνδαλο του αιώνα» δεν είναι, κατά τον Τσίπρα, ότι κατασυκοφάντησε έντεκα πολιτικούς για χρηματισμό από τη Novartis, με βάση τις μαρτυρίες τριών πληρωμένων κουκουλοφόρων που καταδικάστηκαν στη συνέχεια για ψευδορκία αλλά ότι δεν τους παρέπεμψε σε ανακριτική επιτροπή για να τους καταλογίσει ποινικές ευθύνες.

Όπως επίσης, όπως ο ίδιος παραδέχτηκε, η προσπάθεια να «μπει τάξη» στον τηλεοπτικό αέρα απέτυχε με μόνο θετικό να μπουν κάποια χρήματα στα δημόσια ταμεία. Αυτό που δεν είπε ήταν ότι άλλου είδους τάξη, την ίδρυση κομματικής τηλεόρασης, είχε στο μυαλό του ο ίδιος καθώς και ο αρμόδιος και ομόφωνα καταδικασθείς υπουργός του.

Ωστόσο, η πιο ενδεικτική άρνηση του πρώην πρωθυπουργού να κάνει την παραμικρή αυτοκριτική ήταν η τοποθέτησή του για το δημοψήφισμα του 2015, τη μεγάλη μπλόφα που έστησε δήθεν για να εκβιάσει τους Ευρωπαίους και χάρη στην οποία, κατά τον Τσίπρα, καταφέραμε να μείνουμε στην Ευρώπη.

Αν δεν είναι αυτό το παίξιμο της τύχης της χώρας σε μια ζαριά, όπως ισχυρίστηκε στη συνέντευξή του, τι άλλο μπορεί να είναι;

Κι αυτό που ήταν ακόμα πιο σοκαριστικό ήταν η φράση του «Εκείνο το βράδυ του 63% στο δημοψήφισμα, αν ήμουν ανόητος, θα μπορούσα να πάρω τη χώρα και να την πάω όπου ήθελα».

Δεν ήταν θέμα ανοησίας αλλά θέμα έλλειψης οποιασδήποτε εναλλακτικής λύσης πλην της επιστροφής στη δραχμή. Οι Ευρωπαίοι έκαναν μια χαρά τη «δουλειά» τους εξαναγκάζοντας τον Έλληνα πρωθυπουργό να υπογράψει ένα τρίτο, ακόμα πιο επαχθές μνημόνιο.

Ο Αλέξης Τσίπρας έχει κάθε δικαίωμα να διεκδικήσει μια δεύτερη ευκαιρία να ηγηθεί της χώρας. Αυτό ακριβώς κάνει βάσει ενός καλά επεξεργασμένου και επαγγελματικά υποστηριζόμενου rebranding. Ωστόσο, στην πολιτική τα πράγματα δεν κινούνται πάντα στους ρυθμούς που υπαγορεύουν τα projects. Γι αυτό και αλλιώς ξεκίνησε την παρουσίαση της «Ιθάκης» στην Αθήνα, απευθυνόμενος στον πατριωτισμό των ολιγαρχών κι αλλιώς κατέληξε στη Λαμία του Άρη Βελουχιώτη.

Τα «δώρα» που δέχτηκε στη διάρκεια της συνέντευξης, όπως τα επαινετικά λόγια του Ιερώνυμου, δεν φαίνονται ικανά να αντιστρέψουν το βαρύ κλίμα που έχει δημιουργηθεί ακόμα και στα αριστερά κόμματα. Άλλωστε, η «αμοιβαία εκτίμηση» με τον Αρχιεπίσκοπο χρονολογείται από παλιά, από τότε που απέπεμψε μετά από απαίτησή του τον υπουργό παιδείας της κυβέρνησής του και ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς.

Η αλήθεια του Αλέξη Τσίπρα αποδεικνύει ότι…

 

ΔΙΕΘΝΗ ΙΣΛΑΜΟΚΑΘΑΡΜΑΤΑ και ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΛΑΓΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Η Αριστερά, οι μουλάδες και η Δύση

 Του Γιάννη Μεϊμάρογλου

Ήταν το μακρινό 1979 όταν οι δημοκρατικοί πολίτες της Ευρώπης - και όχι μόνον - βγήκαν στους δρόμους να γιορτάσουν την ανατροπή της προκλητικής μοναρχίας του αυτοκράτορα του Ιράν Μοχαμάντ Ρεζά Παχλαβί
. Μπροστάρηδες στις διαδηλώσεις, όπως πάντα, οι φοιτητές της Ευρώπης που μετέτρεψαν τις πλατείες και τους δρόμους των πόλεων σε ένα ξέφρενο πανηγύρι.

Είχαν περάσει ήδη τέσσερα χρόνια από την ήττα και την αποχώρηση των Αμερικανών από το Βιετνάμ και η ανατροπή του Σάχη ερχόταν την κατάλληλη στιγμή να αναζωπυρώσει ένα ενθουσιώδες κίνημα νίκης και ελευθερίας. Στα επαναστατικά μάτια της νεολαίας ήταν ένα ακόμα βήμα προς τον Σοσιαλισμό που πλησίαζε νομοτελειακά.

Λίγοι ήταν αυτοί που στάθηκαν σε ορισμένες «λεπτομέρειες» ή διερωτήθηκαν από τότε για κάποια πράγματα. Για παράδειγμα, τι καθεστώς θα διαδεχόταν τον ανατραπέντα Σάχη και πώς θα μπορούσε να οικοδομηθεί ένα δημοκρατικό πολίτευμα αντάξιο της ιστορίας και του πολιτισμού μιας χώρας όπως το Ιράν; 

Ερωτήματα που αποδείχτηκαν πολύ σημαντικά στην πορεία αλλά η επαναστατική ορμή είχε πάρει ήδη τον «ιερό» της δρόμο.

Άλλωστε, τα πλακάτ με τις φωτογραφίες του Αγιατολάχ Χομεϊνί είχαν κάνει συχνά πυκνά την εμφάνισή τους στις συγκεντρώσεις με καθολική σχεδόν αποδοχή. Τραγική σύμπτωση της ιστορίας ήταν και το γεγονός ότι ο Χομεϊνί επέστρεψε από το Παρίσι, την «πόλη του φωτός» όπου ζούσε εξόριστος, την 1η Φεβρουαρίου 1979 στην Τεχεράνη για να ηγηθεί της Ιρανικής Επανάστασης που βύθισε τη χώρα στο θεοκρατικό σκοτάδι.

Στο μεταξύ, η «Άνοιξη της Πράγας» είχε ήδη πολλαπλασιάσει τα ερωτήματα για τον υπαρκτό σοσιαλισμό θολώνοντας την εικόνα του σε ένα μέρος τουλάχιστον του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος αλλά και στη χώρα μας, με το ΚΚΕ να οδηγείται στη διάσπαση. Η βίαιη καταστολή της «Άνοιξης της Πράγας» το 1968 στο όνομα της υπεράσπισης δήθεν του σοσιαλισμού από την ιμπεριαλιστική επιβουλή αποτέλεσε σοβαρό πλήγμα για τη Σοβιετική κυριαρχία.

Η εικόνα του Εμίλ Ζάτοπεκ να προτάσσει τα στήθη του γονατιστός μπροστά στο σοβιετικό τανκ θα μείνει για πάντα χαραγμένη στην ιστορία. Η «δικτατορία του προλεταριάτου» έδειξε το πιο σκληρό της πρόσωπο απέναντι σε ένα λαό που αναζητούσε μια χαραμάδα για να αναπνεύσει ελεύθερα.

Στην Ελλάδα ξέσπασαν ομηρικές διαμάχες στα αμφιθέατρα των πανεπιστημίων για την καταδίκη ή μη της εισβολής στην Τσεχοσλοβακία. Είναι προς τιμήν της τότε ηγεσίας του ΚΚΕες και του Ρήγα το γεγονός ότι εναντιώθηκε εξ αρχής στην εισβολή όπως και μερικά άλλα ευρωπαϊκά κομμουνιστικά κόμματα που ονομάστηκαν ευρωκομμουνιστές.

Τα μέλη και τα στελέχη της ΚΝΕ που πρωτοστάτησαν στην υποστήριξη της βίαιης καταστολής της «Άνοιξης της Πράγας» βρέθηκαν πέντε χρόνια μετά, στην εξέγερση του Πολυτεχνείου, σε πολύ δύσκολη θέση, γιατί η ηγεσία του ΚΚΕ είδε την εξέγερση με μεγάλη επιφύλαξη, όπως και κάθε τι που δεν είχε οργανώσει η ίδια και δεν μπορούσε να το ελέγξει.

Ωστόσο, η επιφυλακτική στάση της κομματικής ηγεσίας δεν εμπόδισε τους Κνίτες να πρωτοστατήσουν στην εξέγερση και να σταθούν μπροστά στο τανκ που ήθελε να φράξει τον δικό τους δρόμο προς την ελευθερία ακριβώς όπως είχαν κάνει τα τανκς που είχαν εισβάλλει στην Πράγα.

Τελικά, το τείχος του Βερολίνου γκρεμίστηκε το 1989, μαζί με τις ψευδαισθήσεις όσων είχαν πιστέψει στο όραμα του σοσιαλισμού. Πολλοί μίλησαν τότε για το τέλος της ιστορίας, το τέλος των ιδεολογιών και πάντως για το τέλος του ψυχρού πολέμου Ανατολής-Δύσης που συμβόλιζε το τείχος μέχρι την πτώση του. Τα γεγονότα που ακολούθησαν μέχρι και σήμερα απέδειξαν ότι οι προφήτες διαψεύστηκαν.

Το μίσος για τη Δύση και τη φιλελεύθερη δημοκρατία αποδείχτηκε πολύ πιο ισχυρό από τις διαφορές που χώριζαν τα αυταρχικά κομμουνιστικά, στρατοκρατικά και θεοκρατικά καθεστώτα της Ανατολής.  

Το Ισλάμ και ο Πούτιν αποτέλεσαν την αιχμή του δόρατος της αντιδυτικής συσπείρωσης. Δυστυχώς, στη συμμαχία αυτή προσχώρησε και ένα τμήμα της ευρωπαϊκής Αριστεράς στρώνοντας το χαλί στους εχθρούς της Δύσης.

Το έναυσμα της νέας σύγκρουσης έδωσαν οι επιθέσεις που εξαπέλυσε η ισλαμιστική τρομοκρατική οργάνωση Αλ Κάιντα στις 11/9/2001 στους «δίδυμους πύργους» τις Νέας Υόρκης και σε άλλους στόχους με θύματα χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες.

Ακόμα και για αυτό ειδεχθές έγκλημα η τότε Γενική Γραμματέας δεν βρήκε να πει παρά την τραγική φράση
«για την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους ούτε κλαίμε ούτε γελάμε». 

Ακολούθησε η εκδίκηση του Τζορτζ Μπους του νεότερου στο Ιράκ με πρόσχημα την ύπαρξη όπλων κατοχής που δεν βρέθηκαν ποτέ. Ο Μπιν Λαντεν εξοντώθηκε τελικά από τους Αμερικανούς την 1η Μαίου 2011 στο Πακιστάν.

Η Αριστερά γοητεύτηκε στη συνέχεια από την «Αραβική Άνοιξη» και τις διαδηλώσεις στην πλατεία Ταχρίρ στο Κάιρο με την ενεργό συμμετοχή των «Αδελφών Μουσουλμάνων» που κατάφεραν, μετά την απομάκρυνση του δικτάτορα Μουμπάρακ, να κερδίσουν τις εκλογές του 2011 επιδιώκοντας να εγκαθιδρύσουν στην Αίγυπτο θεοκρατικό κράτος.

Στις σημερινές πολεμικές συγκρούσεις που απειλούν τις γεωπολιτικές ισορροπίες στην περιοχή μας, η Αριστερά δεν δίστασε να ταυτιστεί με την πουτινική θεωρία περί νόμιμης εισβολής στην Ουκρανία με πρόσχημα τον Νατοϊκό κίνδυνο καθώς και να μιλήσουν για αδικαιολόγητης διάρρηξη των σχέσεων Ελλάδας-Ρωσίας, συμπλέοντας με αντίστοιχες θέσεις των ακροδεξιών δυνάμεων της Ευρώπης.

Κι ακόμα, η Αριστερά δεν βρήκε να πει μια λέξη, μαζί με την παγκόσμια κατακραυγή για την μαζική εξόντωση δεκάδων χιλιάδων Παλαιστινίων αμάχων από τον Νετανιάχου, για να καταδικάσει την επίθεση-σφαγή της Χαμάς στο Ισραήλ τορπιλίζοντας από την πλευρά της κάθε πιθανότητα προώθησης της λύσης των δύο κρατών στην Παλαιστίνη την οποία άλλωστε η Χαμάς έχει απορρίψει εξ αρχής.

Τις μέρες αυτές εξελίσσεται μια πρωτοφανής αντικαθεστωτική εξέγερση στο Ιράν με χιλιάδες πολίτες να βγαίνουν στους δρόμους απαιτώντας την ανατροπή του θεοκρατικού κατεστημένου της Τεχεράνης που συμπληρώνει σε λίγο μισό αιώνα καταπιεστικής εξουσίας η οποία αρνείται να σεβαστεί τα πιο στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα.

Ακόμα και μπροστά σε αυτή την λαϊκή εξέγερση, με τους νεκρούς να έχουν ξεπεράσει ήδη τις 2.000 η Αριστερά μοιάζει να συμμερίζεται τις ανησυχίες των μουλάδων για τις προκλητικές δηλώσεις του αλλοπρόσαλλου Τραμπ που απειλεί με εισβολή τον Χαμενεί και το καθεστώς του.

Ιστορικά στελέχη της Αριστεράς αρνούνται να συνειδητοποιήσουν ότι στηρίζοντας με κάθε τρόπο τον αγώνα των Ιρανών για δικαιώματα και ατομικές ελευθερίες δεν στηρίζουν ούτε τον Τραμπ που δεν δίνει δεκάρα τσακιστή για δικαιοσύνη και δημοκρατία ούτε και τον υποκριτή Νετανιάχου που αφού εξόντωσε μαζικά δεκάδες χιλιάδες Παλαιστίνιους αμάχους χύνει τώρα κροκοδείλια δάκρυα για τους αγωνιστές του Ιράν. Στηρίζουν τη θυσία ενός ηρωικού λαού που παλεύει να βγει από το σκοτάδι.

Όσο η Αριστερά θα παραμένει δέσμια του μίσους της εναντίον της Δύσης και όμηρος των αντιφιλελεύθερων ιδεοληψιών της, όσο θα κρατάει τα μάτια της ερμητικά κλειστά μπροστά στην αμείλικτη πραγματικότητα τόσο...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Το κόμμα της κ. Καρυστιανού και η πολιτική δυσοσμία

 

Του ΓΙΑΝΝΗ ΜΕΪΜΑΡΟΓΛΟΥ

Και ξαφνικά το πολιτικό σύστημα τραντάχτηκε συθέμελα μετά την πολύμηνη ακινησία του. Η κατάρρευση της ΝΔ πέρασε σε δεύτερη μοίρα, η βελόνα του ΠΑΣΟΚ δεν απασχολεί κανέναν, ο ΣΥΡΙΖΑ διαγράφει αυτούς που φεύγουν και η «Ιθάκη» εξαφανίστηκε από τον πολιτικό χάρτη.

Οι δημοσκόποι βρήκαν νέο πεδίο (ανα)μετρήσεων και οι πολιτικοί σχολιαστές νέο φαινόμενο για μελέτη και ανάλυση. Το φαινόμενο δεν είναι άλλο από την ανακοίνωση της προαναγγελθείσας από καιρό πρόθεσης της κ. Μαρίας Καρυστιανού να μετατρέψει το «Κίνημα των Τεμπών» σε πολιτικό κόμμα που θα φέρει στην Ελλάδα δικαιοσύνη και διαφάνεια με τη συμμετοχή «επιτροπής σοφών» και «αδιάφθορων» στελεχών της κοινωνίας των πολιτ(ικ)ών.

Το πρόβλημα που συγκλόνισε το πολιτικό σύστημα δεν είναι βέβαια η κ. Μαρία Καρυστιανού, αλλά η υποκρισία των κομμάτων εκείνων που, όσο έβλεπαν τα ποσοστά τους να ανεβαίνουν, της έστρωναν το χαλί για να περάσει και τώρα συνειδητοποιούν ότι η ίδια τους τραβάει το χαλί κάτω απ’ τα πόδια.

Όταν το «Κίνημα των Τεμπών» εξελισσόταν σε κίνημα του ξυλολίου –ακόμα και ο πρωθυπουργός είχε αφήσει ανοιχτό ένα τέτοιο ενδεχόμενο– γεμίζοντας με οργή τους δρόμους και τις πλατείες, δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα. Έστω κι αν η δημόσια συζήτηση έπιανε πάτο με τους –εξαφανισμένους σήμερα– «εμπειρογνώμονες» να κάνουν πειράματα πυρόσφαιρας στις οθόνες των καναλιών.

Επομένως, καμία έκπληξη δεν δικαιολογείται από τις δημοσκοπήσεις που είδαν ή που θα δουν το φως της δημοσιότητας σχετικά με τη δυναμική του «κόμματος Καρυστιανού». Μήπως η κοινωνία δεν είναι επιμελώς προετοιμασμένη για να αγκαλιάσει ένα τέτοιο κόμμα;

Μήπως δεν υπάρχουν αρκετοί λαϊκιστές πολιτικοί που έκαναν την τραγωδία των Τεμπών επάγγελμα, πατώντας κυριολεκτικά επί πτωμάτων;

Η, μήπως, δεν υπάρχουν αρκετοί γυρολόγοι των κομμάτων έτοιμοι, όχι μόνο να μην παραδώσουν τις –ελληνικές και ευρωπαϊκές– θεσούλες τους αλλά και να εξασφαλίσουν τις επόμενες;

Καμία επιχείρηση «καθαρά χέρια» δεν ξέμεινε από επιτήδειους.

Η βασική διαφορά των δημοσκοπήσεων που αποτυπώνουν την επιρροή του κόμματος που εξήγγειλε η κ. Μαρία Καρυστιανού σε σχέση με τις άλλες είναι ότι στην περίπτωση αυτή το ενδιαφέρον στρέφεται στο ποσοστό που εμφανίζεται να παίρνει από τα άλλα κόμματα ολόκληρου του πολιτικού φάσματος λόγω και της αναμενόμενης απουσίας κάθε έννοιας πολιτικού στίγματος.

Από την άποψη αυτή μεγαλύτερες απώλειες φαίνεται να έχουν φυσιολογικά τα κόμματα που επωφελήθηκαν μέχρι στιγμής περισσότερο αγκαλιάζοντας ανεπιφύλακτα την πρόεδρο του «συλλόγου θυμάτων των Τεμπών».

Στην πρώτη γραμμή η «Πλεύση Ελευθερίας» και η «Ελληνική Λύση» αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ, που έδωσε στην κ. Καρυστιανού την ευρωπαϊκή της διάσταση, μάλλον και την εκπροσώπησή της στην ευρωβουλή.

Ωστόσο, την ευθύνη για τη σημερινή εξέλιξη δεν φέρνουν μόνο τα κόμματα που αγκάλιασαν την κ. Καρυστιανού.

Ειδικά η κυβέρνηση, με τον απαράδεκτο χειρισμό στο θέμα της επανεκλογής του πρώην υπουργού μεταφορών, έριξε λάδι στη φωτιά της δικαιολογημένης αγανάκτησης των πολιτών σε συνδυασμό με τις δήθεν παραιτήσεις από τις παραγραφές των ευθυνών των προηγούμενων υπουργών.

Η απουσία συστήματος τηλεδιοίκησης που οδήγησε στον θάνατο τόσους νέους ανθρώπους αποτελεί ντροπή για το πολιτικό σύστημα και τη χώρα. Ας ελπίσουμε ότι η ντροπή αυτή θα σταθεί αφορμή για την τροποποίηση του άρθρου του Συντάγματος περί ευθύνης υπουργών στην αναθεώρηση που ανακοινώθηκε.

Είναι φανερό ότι ο κύβος ερρίφθη για την κ. Καρυστιανού και ότι τώρα πλέον θα έχει απέναντί της πολλούς από αυτούς που συμπορεύτηκαν μαζί της ακόμα και κάποιους με τους οποίους ξενύχτησε στον Άγνωστο Στρατιώτη. Όσοι είδαν τα δημοσκοπικά τους οφέλη να εξατμίζονται και ότι κινδυνεύουν πλέον να χάσουν εκλογική δύναμη και έδρες ασφαλώς θα αλλάξουν ύφος και στάση.

Είναι άγνωστο πώς θα αποτυπωθούν δημοσκοπικά τα ποσοστά του κόμματος της κ. Καρυστιανού μετά την επίσημη ανακοίνωση της ίδρυσής του καθώς και μετά τις θέσεις της επιτροπής σοφών και των συνεργατών της.

Από τα ονόματα που ακούγονται πάντως και τις επαφές που έχει ήδη ανακοινώσει, μάλλον θα συνειδητοποιήσει γρήγορα ότι…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΝΕΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τα μαθήματα του 2015 και τα παθήματα του 2025

Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΜΕΪΜΑΡΟΓΛΟΥ

Το πέρασμα μιας δεκαετίας δεν είναι αμελητέο χρονικό διάστημα στην πολιτική ζωή της χώρας, ωστόσο είναι μικρό αν υπολογίζει κανείς ότι τα γεγονότα που σφράγισαν το πέρασμά του θα εξαφανιστούν από τη μνήμη των πολιτών. Αρκεί, καθώς φεύγει πια το 2025, να αναλογιστούμε τις αντίστοιχες μέρες του 2015. 
 
Στην κυβέρνηση της χώρας βρισκόταν ο ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος είχε κερδίσει δύο διαδοχικές εκλογικές μάχες, την πρώτη για να καταργήσει τα μνημόνια και τη δεύτερη αφού είχε να φέρει το δικό του. Και, το κυριότερο, η χώρα είχε καταφέρει να διασώσει την ευρωπαϊκή της ταυτότητα η οποία είχε αμφισβητηθεί από μια μεγάλη, αλλοπρόσαλλη πλειοψηφία των πολιτών σε ένα απαράδεκτο, πολιτικά και ιδεολογικά, δημοψήφισμα.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι όλες αυτές οι εξελίξεις ήρθαν ως αποτέλεσμα ενός ορμητικού κύματος «αγανακτισμένων» που είχε πλημμυρίσει τη χώρα βάλλοντας πρώτα και κύρια κατά της δημοκρατίας. Το σύνθημα «να καεί η Βουλή», οι κρεμάλες και οι επιθέσεις - όχι μόνο φραστικές - σε πολιτικούς οδήγησαν στην απαξίωση των θεσμών ανοίγοντας τον δρόμο στην «πρώτη φορά Αριστερά». 
 
Η υπεράσπιση του κύρους των θεσμών παραμένει, δέκα χρόνια μετά, το βασικό μέλημα, πρωτίστως της κυβέρνησης αλλά και του δημοκρατικού πολιτικού συστήματος. Οι αυθαίρετες συμπεριφορές και οι διαβλητές πρακτικές υπονομεύουν την πολιτική ζωή ανοίγοντας επικίνδυνους δρόμους για το μέλλον.

Η επανεμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα ήρθε να συνδέσει, με τον πιο συμβολικό τρόπο, την αρχή και το τέλος της δεκαετίας. 
 
Το 2015, εκπροσωπώντας το «κίνημα» των αγανακτισμένων», ανέλαβε τα ηνία της χώρας ως πρωθυπουργός των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. 
 
Το 2025 επανέρχεται ως «αμετανόητος και περήφανος» - σύμφωνα με τον ίδιο - μεσσίας διεκδικώντας ξανά ρόλο στην κεντρική πολιτική σκηνή. Η «Ιθάκη» του, στις σελίδες της οποίας κάποιοι ξαναβρήκαν το αριστερό τους φως, δεν αφήνει κανένα περιθώριο παρεξηγήσεων. Η συνεργασία με τον ακροδεξιό Καμμένο ήταν αναγκαία για την εξουσία, το δημοψήφισμα ήταν μπλόφα για την παραμονή, τα λάθη τα έκαναν οι συνεργάτες τους οποίους είχε επιλέξει και οι οποίοι τον εγκλώβισαν σε αδιέξοδες πολιτικές και τον εξέθεσαν.

Μόνο που τώρα πια οι συνθήκες έχουν αλλάξει ριζικά.  
 
Οι συνεργάτες που είχαν εγκλωβίσει τότε τον Αλέξη Τσίπρα έχουν στήσει τα δικά τους κομματικά μετερίζια, κάποιοι έχουν εγκατασταθεί για τα καλά στη Βουλή άλλοι συνεχίζουν να διεκδικούν την δική τους αυτόνομη παρουσία. Το κυριότερο όμως είναι ότι, με αφορμή την τραγωδία των Τεμπών, γεννήθηκε στη χώρα ένα νέο κίνημα διαμαρτυρίας το οποίο κάποιοι επιχειρούν να ιδιοποιηθούν όπως έκανε κι εκείνος με το αντιμνημονιακό τσουνάμι. Μπορεί ο λαϊκισμός να είναι διαχρονικός, ωστόσο, οι εστίες που τον τροφοδοτούν μεταπηδούν βρίσκοντας νέους εκφραστές. Κι αυτοί ψάχνουν με τη σειρά τους για τους δικούς τους Καμμένους που θα τους ανεβάσουν στην εξουσία.

Είναι σήμερα η Ελλάδα συγκρίσιμη με την Ελλάδα του 2015; 
 
Προφανώς όχι. Η μεταμνημονιακή κυβέρνηση έχει αρκετά στοιχεία για να υποστηρίξει τη διαφορά προς το καλύτερο σε μια σειρά τομείς. Την ίδια στιγμή, η αυξητική τάση των διάφορων λαϊκιστικών κομμάτων που, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις θα καταλάβουν το 25% περίπου των εδρών στην επόμενη Βουλή, αποδεικνύει ότι τα επτά χρόνια της παραμονής της στην εξουσία δεν ήταν αρκετά για να ακουμπήσει τις παθογένειες που ρημάζουν την Ελλάδα της μεταπολίτευσης. Τα δύο εμβληματικά γεγονότα που σφράγισαν τη θητεία της, τα φονικά Τέμπη και το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, δεν αφήνουν περιθώριο αμφιβολίας. Το πελατειακό κράτος αποδείχτηκε ξανά ακατανίκητο.

Τις τελευταίες μέρες, ένα γεγονός ήρθε να μας θυμίσει μερικές από τις σκηνές που ζήσαμε πριν από δέκα περίπου χρόνια. Οι σηκωμένες μπάρες των διοδίων από τους αγρότες που διεκδικούν την ικανοποίηση των αιτημάτων τους, έφερε στο μυαλό το αλήστου μνήμης «κίνημα των διοδίων» την εποχή του αντιμνημονιακού αγώνα. Τότε που...
 

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ: Ο μεταρρυθμιστικός Καζαμίας του 2026 (και όλα όσα θα βρει το 2027 στις κάλπες του)

 

Του ΓΙΑΝΝΗ ΜΕΪΜΑΡΟΓΛΟΥ

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ

Πανηγυρικό υπουργικό συμβούλιο για τη νέα χρονιά. Ο πρωθυπουργός συγχαίρει το επιτελικό κράτος για τους άψογους χειρισμούς του και στη διάρκεια του 2025.

Έρχεται το πρώτο κύμα των δημοσκοπήσεων του 2026. Η ΝΔ συνεχίζει να βλέπει την αυτοδυναμία με τα κυάλια, το ΠΑΣΟΚ διατηρεί σταθερά τις δυνάμεις του, ο ΣΥΡΙΖΑ ναυαγεί έξω από την Ιθάκη, Βελόπουλος και Ζωή στα πάνω τους, με την γκρίζα ζώνη να προηγείται καθαρά με ποσοστά άνω του 30%.

Ο Τραμπ στέλνει στον Πούτιν το τελικό ειρηνευτικό σχέδιο για την Ουκρανία δίνοντάς του διορία αποδοχής τριών ημερών. Ο Ρώσος πρόεδρος τον ευχαριστεί θερμά και προτείνει συνάντηση στη Μόσχα, μέσα στο 2026, για να το συζητήσουν.

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ

Συνεχίζονται οι εργασίες της εξεταστικής επιτροπής για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, με την παρουσία εισαγγελέων, ασθενοφόρων του ΕΚΑΒ και περιπολικών στον χώρο του Κοινοβούλιου.

Η είσοδος του Δία στην τροχιά του Αιγόκερω, σε συνδυασμό με την πορεία του ανάδρομου Ερμή, ευνοούν, σύμφωνα με την επιτροπή σοφών, τα πολιτικά σχέδια της Μαρίας Καρυστιανού.

Ο Αλέξης συνεχίζει το rebranding του ανά την Ελλάδα. Εκδηλώσεις λατρείας από τους λωτοφάγους της χώρας.

ΜΑΡΤΙΟΣ

Γίνεται επιτέλους το Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ. Απορρίπτεται πανηγυρικά η πρόταση του δημάρχου Αθηναίων για συγκρότηση Λαϊκού Μετώπου με Τσίπρα, Ζωή, Βαρουφάκη, Πολάκη και λοιπές προοδευτικές δυνάμεις. Δεν φωταγωγείται η πρωτεύουσα.

Ικανοποιημένος ο Αντώνης Σαμαράς από την επανέναρξη των τουρκικών παραβιάσεων του ελληνικού εναέριου χώρου. Τελείωσε το παραμύθι με τα ήρεμα νερά τουλάχιστον.

Ξεκινάει η δίκη για την τραγωδία των Τεμπών. Όλοι περιμένουν να λάμψει η αλήθεια, αρκεί να συμφωνεί με την προεκδοθείσα ετυμηγορία τους.

ΑΠΡΙΛΙΟΣ

Μετά από συμφωνία Αγροτών-Τροχαίας θα ανοίξουν οι δύο ακριανές λωρίδες κυκλοφορίας για τους εκδρομείς του Πάσχα, ενώ οι αγρότες θα κρατήσουν τη μεσαία για να ψήνουν αρνιά και να κερνάνε μεζέδες και τσίπουρα τους διερχόμενους.

Ανέβηκε κατακόρυφα η αγοραστική δύναμη των Ελλήνων. Σύμφωνα με τη Eurostat, η χώρα μας είναι πλέον στην 25η θέση στην ΕΕ.

Πέμπτη αναβολή της δίκης για τη δολοφονία του αστυνομικού Λυγγερίδη. Εκτός από τους διαμαρτυρόμενους δικηγόρους, στην αίθουσα δεν χωράει και η ντροπή.

ΜΑΙΟΣ

Άρθρο-παρέμβαση του Ευάγγελου Βενιζέλου με τίτλο «Τι να κάνουμε», στο οποίο αναφέρεται στις προτεραιότητες μιας πιθανής μετεκλογικής κυβερνητικής συνεργασίας ώστε να γίνει η χώρα διακυβερνήσιμη. «Σιγά μην τα κάνουμε», γράφει σε μετρημένη και ψύχραιμη ανάρτησή του ο Νίκος Αλιβιζάτος.

Στην οριστική λύση του Παλαιστινιακού συμφώνησαν Νετανιάχου και Χαμάς, προβάλλοντας ως απαράβατη προϋπόθεση να εξαφανίσει ο ένας τον άλλον.

Η ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ επιβεβαιώνει την απόφασή της να συμπορευτεί με τον Αλέξη Τσίπρα, ακόμα κι ο πρώην πρωθυπουργός δεν κάνει τίποτα.

ΙΟΥΝΙΟΣ

Ανακοινώνονται τα βαρόμετρα του πρώτου εξαμήνου. Προβληματισμένοι οι πολιτικοί αρχηγοί. Ανασχηματισμό σκέφτεται ο Μητσοτάκης, πορεία στην κοινωνία προγραμματίζει ο Ανδρουλάκης, στάση αναμονής τηρεί ο Φάμελλος, λαϊκή εξουσία προβλέπει ο Κουτσούμπας, σε νευρική κρίση η Ζωή, για προδοσία μιλάει ο Βελόπουλος, ζυγίζει τα πράγματα ο Τσίπρας, περιμένει το πόρισμα των σοφών η Καρυστιανού. Δεν αποκλείει να κάνει κόμμα ο Σαμαράς.

Απόρθητο φρούριο γίνεται η Ελλάδα. Ο Νίκος Δένδιας παραγγέλνει τέσσερεις ακόμα Μπελχαρά. Η ελληνική ναυπηγική βιομηχανία αναλαμβάνει σημαντικό κομμάτι της επίπλωσης των φρεγατών.

Η περιφέρεια Αττικής προκηρύσσει έγκαιρα διαγωνισμό για τα επείγοντα αντιπλημμυρικά έργα. Οι φάκελλοι των υποψηφιοτήτων θα ανοιχτούν ως το τέλος του χρόνου, ώστε να μπορέσουν οι ενδιαφερόμενοι να υποβάλλουν μέσα σε τρεις μήνες τις ενστάσεις τους.

ΙΟΥΛΙΟΣ

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΛΑΜΟΓΙΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Στη χώρα των λωτοφάγων και των κουμπάρων

 

Του ΓΙΑΝΝΗ ΜΕΪΜΑΡΟΓΛΟΥ

Όσο περνάει ο καιρός αποδεικνύεται, ολοένα και πιο πολύ, ότι η βαθιά οικονομική και κοινωνική κρίση που πέρασε πρόσφατα η χώρα ήταν ένας σύγχρονος Τρωϊκός Πόλεμος, η μεγαλύτερη δηλαδή πολεμική περιπέτεια των Αχαιών, περισσότερο από τρεις χιλιετίες πριν. Κι αυτό όχι μόνο γιατί είχαν την ίδια περίπου δεκαετή διάρκεια αλλά και για μια σειρά άλλες συμπτώσεις.

Για παράδειγμα, η νικηφόρα για τους Έλληνες έκβαση και των δύο «πολέμων» κρίθηκε από τις μπλόφες που σχεδίασαν οι πολυμήχανοι αρχηγοί τους και, ευτυχώς, έπιασαν και οι δύο. Ο Δούρειος Ίππος τότε, το αντι-ευρωπαϊκό δημοψήφισμα τώρα.

Η δεύτερη σημαντική –και συμβολική ταυτόχρονα– σύμπτωση σημειώθηκε στο ταξίδι της επιστροφής των νικητών στην πατρίδα τους. Ο Οδυσσέας με τους συντρόφους του άραξαν στο νησί των Λωτοφάγων και δεν το μετάνιωσαν καθόλου. Αντίθετα, μαγεύτηκαν από τους λωτούς και από τη θερμή υποδοχή των ιθαγενών, και δεν ήθελαν καν ν’ ακούσουν για συνέχιση του ταξιδιού. Ξέχασαν τις κακουχίες της εκστρατείας στην Τροία αλλά και τον πόθο της επιστροφής στα σπίτια τους. Είδε κι έπαθε ο Οδυσσέας να τους πάρει σηκωτούς να φύγουν από το «νησί της λησμονιάς» με προορισμό την Ιθάκη τους.

Στη σύγχρονη Ελλάδα, τα πράγματα εξελίχτηκαν ακόμα πιο περίπλοκα, αφού αποδείχτηκε πολύ σύντομα ότι η χώρα εξακολουθεί να διατηρεί επάξια τον τίτλο της σύγχρονης «χώρας των Λωτοφάγων». Οι λωτοί βοήθησαν διαχρονικά την ελληνική κοινωνία να προσπερνά τα προβλήματά της, αγνοώντας κυρίως τις αιτίες τους. Για τον λόγο αυτό, στα χρόνια που προηγήθηκαν της κρίσης, το πελατειακό κράτος θεωρήθηκε προτέρημα του πολιτικού συστήματος, η γραφειοκρατία προνόμιο του κρατικού μηχανισμού και ο λαϊκισμός διαβατήριο για την εξουσία.

Κανένας δεν θυμόταν την απόρριψη της ασφαλιστικής μεταρρύθμισης Γιαννίτση ούτε τις προειδοποιήσεις του Σημίτη για την πορεία προς το ΔΝΤ. Όπως είχαν επίσης ξεχαστεί οι απειλές του Κώστα Καραμανλή κατά των «πέντε νταβατζήδων που έκαναν κουμάντο στη χώρα», η σπατάλη του δημοσίου χρήματος και οι αθρόες μονιμοποιήσεις των συμβασιούχων. Αντίθετα, πολλοί εκτίμησαν τη στάση του να σηκωθεί να φύγει όταν τα βρήκε σκούρα αφήνοντας τη χώρα μπροστά στα αδιέξοδά της. Με τον τρόπο αυτό, οι Λωτοφάγοι της κρίσης «έδεσαν» στο Καστελλόριζο με τον Γιώργο Παπανδρέου να χρεώνεται τη συνέχιση του ταξιδιού.

 

Τα γεγονότα που προηγήθηκαν έκαναν τα χρόνια της κρίσης ακόμα χειρότερα. Κι αυτό γιατί, οι Λωτοφάγοι όχι μόνο λησμόνησαν όλα όσα είχαν προηγηθεί, αλλά, επιπλέον, αγανάκτησαν κιόλας. Έτσι, αποφάσισαν να κάνουν πρωθυπουργό τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος υποσχέθηκε να σκίσει τα μνημόνια που είχαν υπογράψει οι προηγούμενοι κάτοχοι του αξιώματός του, γεγονός που λησμόνησε στην πορεία και ο ίδιος υπογράφοντας μάλιστα ένα νέο, δικό του μνημόνιο. Ωστόσο, κι αυτό ξεχάστηκε πολύ γρήγορα αφού οι Λωτοφάγοι τον επέλεξαν και πάλι για να κυβερνήσει την Ελλάδα και να το εφαρμόσει.

Με την έξοδο από τα μνημόνια, οι Λωτοφάγοι αποφάσισαν να αναθέσουν στον Κυριάκο Μητσοτάκη το ταξίδι της επιστροφής στην κανονικότητα. Ο ίδιος τους υποσχέθηκε μια διαφορετική πολιτική με πολλές μεταρρυθμίσεις που θα ξερίζωναν τη διαφθορά και θα οργάνωναν σε παραγωγική και όχι επιδοματική βάση την οικονομία της χώρας. Η μνήμη του πρωθυπουργού φαίνεται ότι εξασθένισε στην πορεία των δύο θητειών του και μόνο τώρα επανέρχεται σταδιακά με τη βοήθεια και των σκανδάλων που υπόσχεται να πατάξει οριστικά στο μέλλον. Ζητάει μάλιστα και μια τρίτη θητεία για να είναι απολύτως σίγουρος ότι αυτή τη φορά. θα ανταποκριθεί στις δεσμεύσεις του.

Το τελευταίο σκάνδαλο που ήρθε στη δημοσιότητα ανέσυρε στην επιφάνεια και ένα άλλο πρόβλημα που εμφανίστηκε στη χώρα μας ταυτόχρονα σχεδόν με την ίδρυση του Νεοελληνικού Κράτους.

Πρόκειται για το φαινόμενο των κουμπαριών που αποτέλεσε και τη βάση της θεμελίωσής του.

Ακόμα και οι Λωτοφάγοι θυμούνται ότι χωρίς κουμπαριά είναι πολύ δύσκολο να πετύχεις κάτι στην ευρωπαϊκή αυτή χώρα. Ούτε βουλευτής μπορεί να βγεις άμα δεν έχεις κουμπαριάσει με τη μισή τουλάχιστον εκλογική σου περιφέρεια, ούτε καν να ελπίζεις σε μια επιδότηση του ΟΠΕΚΕΠΕ, έστω, αν δεν έχεις σχέση με το κύκλωμα των κουμπάρων.

Ωστόσο, οι περιπέτειες της επιστροφής των σύγχρονων Ελλήνων από τον μνημονιακό πόλεμο δεν έχουν τελειωμό. Πριν λίγο καιρό επανεμφανίστηκε ο «πρώτη φορά αριστερός» πρωθυπουργός. Στο βιβλίο που έγραψε, επιστρέφοντας στη δική του Ιθάκη, αναφέρεται σε συγκεκριμένα τραγικά περιστατικά της θητείας του, κατονομάζοντας τους συνεργάτες του που είχαν την ευθύνη της αποτυχίας, μια και ο ίδιος δεν είχε καμιά απολύτως ευθύνη. Μετά από τη σκληρή αυτή αυτοκριτική στάση ετοιμάζεται να απευθύνει δημόσια έκκληση για τη στήριξη του νέου εγχειρήματός του –το προηγούμενο ούτε που το αναφέρει–, με αποτέλεσμα…

 

ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ και ΞΕΦΤΙΛΙΣΜΕΝΗ ΣΚΑΤΟΨΥΧΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ: Στο ξόδι του Νιόνιου μας, παρούσα η Ελλάδα, απούσα η ηγεσία της Αριστεράς

 Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΜΕΪΜΑΡΟΓΛΟΥ

Το σοκ από την τραγική είδηση του θανάτου του Διονύση Σαββόπουλου βύθισε στο πένθος ολόκληρη την Ελλάδα
. Ένα πένθος παράξενο, που μόνο βουβό δεν ήταν καθώς τα δάκρυα ενώθηκαν γρήγορα σε ένα ατέλειωτο τραγούδι που απλώθηκε σαν συννεφούλα πάνω από τη χώρα. Η εξόδιος ακολουθία ήταν το έναυσμα για ν’ αρχίσει ένα μεγάλο πανηγύρι «στις πλατείες και στους δρόμους από συντρόφους οικοδόμους, φοιτητές» μέχρι την είσοδο του κοιμητηρίου, εκεί που συγγενείς και φίλοι, πιασμένοι από τα χέρια, μπήκαν χορεύοντας και τραγουδώντας τους στίχους της αιώνιας αισιοδοξίας. Ας κρατήσουν οι χοροί!

Μέσα σε τέσσερις μέρες -τόσες πέρασαν από το κακό μαντάτο ως τη Μητρόπολη- ξετυλίχτηκε η ιστορία της Ελλάδας των τελευταίων έξι δεκαετιών σαν ντοκιμαντέρ στην οθόνη που βούλιαξε από τις αναμνήσεις καθώς το πλήθος σάλευε για να τιμήσει τον μεγάλο ποιητή της γενιάς μας.  

Ο Νιόνιος ένωσε στα εύκολα και, κυρίως, στα δύσκολα εξήντα χρόνια κομμάτια της ψυχής μας. Συγκλονιστικές ήταν οι δηλώσεις «επώνυμων» και «ανώνυμων» ανθρώπων. Η πιο σύντομη και λιτή ίσως, έγινε από κάποια γυναίκα που είχε μόλις αφήσει ένα λουλούδι στο φέρετρο: «Ήρθαμε να αποχαιρετήσουμε τη νιότη μας».

Μπορεί η Μητρόπολη να γέμισε, μέσα κι έξω, από τον κόσμο που ήρθε από νωρίς να αποτίσει φόρο τιμής στον τροβαδούρο του, ωστόσο κάποιες θέσεις μέσα στον ναό παρέμειναν κενές με τα ονόματα των «δικαιούχων» τους να χάσκουν στα άδεια καθίσματα. 

Οι ηγέτες των κομμάτων της Κεντροαριστεράς δεν ήταν εκεί. 

Να είχαν άλλες προτεραιότητες στο πυκνό πολιτικό πρόγραμμά τους; 

Να είχαν κάποιες ανυπέρβλητες «ανειλημμένες» υποχρεώσεις; 

Να μη βρήκαν λίγο χρόνο για να θρηνήσουν κι αυτοί τη βαριά, εθνική απώλεια; Να πούνε, σ’ αυτό το τελευταίο κατευόδιο, δυο λόγια για τον Διονύση;

Υπάρχει και χειρότερη εκδοχή. Να μην θέλησαν, ως «προοδευτικοί» ηγέτες, να επικυρώσουν με την παρουσία τους τις επιλογές που έκανε ο Σαββόπουλος στην «πολιτική» του διαδρομή και δεν βόλεψαν τις κομματικές τους γραμμές.  Λες και θα μπορούσε να χωρέσει σε στενά κομματικά όρια ο δημιουργός που μας είχε προειδοποιήσει έγκαιρα ότι «το κόμμα με τραβάει απ’ το μανίκι». Ή λες και μπορούσαν να κοντύνουν τον Νιόνιο στο δικό τους μπόι μήπως και τον φτάσουν.  

Μια ακόμα απογοήτευση για ένα κόσμο που ασφυκτιά στο πολιτικό αδιέξοδο και προσπαθεί να πάρει ανάσα. Αυτά που έπρεπε να ειπωθούν από εμάς, ακούστηκαν δυστυχώς από άλλα χείλη. Κρίμα!

Τι κι αν έλειπαν οι «εκπρόσωποι, έρημοι κι απρόσωποι», οι υπόλοιποι ήμσταν εκεί. Δίπλα στο φέρετρο, μέσα και έξω από τον ναό, στον δρόμο, στο κοιμητήριο. «Εμείς, του ‘60 οι εκδρομείς» συνοδέψαμε τον Νιόνιο στο περιβόλι του όπως του έπρεπε, όπως άρμοζε στον άνθρωπο που...

 

ΣΥΡΙΖΑίικα REBRANDισμένα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Αλεξη-πτωτιστής στη Θεσσαλονίκη - Η «συνωνυμία» του πρώην Πρωθυπουργού με τον σημερινό Αλέξη Τσίπρα

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

ΑΡΘΡΟ - ΚΑΤΑΠΕΛΤΗΣ για τον rebrand-ισμένο εθνικό μας σουργελοξεφτιλαρά... 

 

 

Αλέξης Τσίπρας: Ένας «νέος» πολιτικός, δύο χρόνια μετά την αποστράτευση του αριστερού συνονόματού του

Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΜΕΪΜΑΡΟΓΛΟΥ

Η μεγαλύτερη, μακράν, σύμπτωση στην πολιτική ιστορία της χώρας συνέβη στο συνέδριο του Economist στη Θεσσαλονίκη,
το κλείσιμο των εργασιών του οποίου έκανε με την ομιλία του ο Αλέξης Τσίπρας, συνονόματος του πρώην Πρωθυπουργού της «Πρώτη φορά Αριστερά» και Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ ως τον Ιούνιο του 2023, επίσης Αλέξη Τσίπρα.

Η σύμπτωση γίνεται ακόμα μεγαλύτερη αν αναλογιστεί κανείς ότι ο «Αριστερός» Τσίπρας είχε εξαγγείλει, κι αυτός από τη Θεσσαλονίκη, ένα πρόγραμμα διακυβέρνησης της χώρας που δεν μπόρεσε να υλοποιηθεί ποτέ, αφού είχε ως αφετηρία το σκίσιμο των μνημονίων που αποδείχτηκε, καθ' ομολογία του ίδιου, ως Πρωθυπουργού πλέον, μεγάλη «αυταπάτη»

Ωστόσο, εκείνος ο Τσίπρας δεν θα μπορούσε ποτέ να ισχυριστεί, όπως έκανε τώρα ο συνονόματός του, ότι έβγαλε την Ελλάδα από τα μνημόνια γιατί ο ίδιος, μετά από μια άγονη και κοστοβόρα οικονομικά περίοδο διαπραγμάτευσης, είχε υπογράψει το τρίτο και χειρότερο μνημόνιο παρατείνοντας για μερικά ακόμα χρόνια τις συνέπειες της ασφυκτικής εποπτείας των δανειστών.

Ούτε βέβαια εκείνος ο Τσίπρας θα τολμούσε να κάνει κριτική για υστέρηση στην ευρωπαϊκή πορεία της χώρας, από τη στιγμή που ο ίδιος είχε προκαλέσει ένα καθαρά αντιευρωπαϊκό δημοψήφισμα, πιστεύοντας ότι θα εύρισκε, σε άλλες γειτονιές του κόσμου, πρόθυμους χρηματοδότες της εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Πολύ περισσότερο, εκείνος ο Τσίπρας θα ντρεπόταν να αναφερθεί στους θεσμούς και ειδικά στη δικαιοσύνη. Επειδή είχε δει υπουργούς του να καταδικάζονται για κατάχρηση των καθηκόντων τους όταν προσπαθούσε να περιορίσει, καθόλου τυχαία όπως αποδεικνύεται, τον αριθμό των τηλεοπτικών αδειών ή να σπιλώσει με «προστατευόμενους μάρτυρες» τους πολιτικούς του αντιπάλους. Άλλωστε, εκείνος ο Τσίπρας, «σεβόμενος την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης» είχε διορίσει στο γραφείο του την απερχόμενη Πρόεδρο του Αρείου Πάγου.

Όπως φάνηκε καθαρά, η πιο σημαντική διαφορά ανάμεσα στους δύο συνονόματους είναι ότι ο προηγούμενος Αλέξης Τσίπρας ήταν Αριστερός, γι' αυτό και είχε σαν σύνθημά του «ή εμείς ή αυτοί» ενώ ο νέος, μοντέρνος Αλέξης λέει ότι είναι ανοιχτός σε διάλογο για ένα «εθνικό σχέδιο» που χρειάζεται η χώρα για να μπορέσει να αναπτυχθεί.

Ωστόσο, η πιο χτυπητή διάκριση ανάμεσα στους δύο Τσίπρες είναι ότι ο παλιός ήθελε - άσχετο αν δεν πρόλαβε - να φορολογήσει περισσότερο τον μεγάλο πλούτο ενώ ο σημερινός κάνει επίκληση στο πατριωτικό φρόνημα των ολιγαρχών και των ευπόρων - αλλά και των γιαγιάδων σαν την Αθηνά Παπαχρήστου - να βάλουν (φιλανθρωπική) πλάτη για τη νέα γενιά και τις κοινωνικές ανισότητες.

Ο νέος Αλέξης Τσίπρας παρουσιάστηκε, δύο περίπου χρόνια μετά την αποστράτευση του Αριστερού συνονόματού του, ως αλεξιπτωτιστής στην πολιτική ζωή της χώρας, επιχειρώντας να καρπωθεί πολιτικά τη δικαιολογημένη δυσαρέσκεια της κοινωνίας απέναντι σε μια κυβέρνηση που δεν τόλμησε να τα βάλει με το πελατειακό κράτος και τις κοινωνικές ανισότητες.

Η αλήθεια είναι ότι, ακόμα και για όσους «ξέχασαν» τι τράβηξε η Ελλάδα από τον προηγούμενο Τσίπρα, το «αύριο», για το οποίο ο Αλέξης Τσίπρας δήλωσε ότι ενδιαφέρεται...

 

ΣΥΡΙΖΑίικα REBRANDισμένα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Rebranding Tsipras ή ξαναγράφοντας την ιστορία

 Γράφει ο Γιάννης Μεϊμάρογλου


Η επιστροφή στα έδρανα της νέας κοινοβουλευτικής περιόδου
- με τον «αγιασμό» να γίνεται όπως πάντα στη ΔΕΘ - βρίσκει το πολιτικό σύστημα αντιμέτωπο με το ενδεχόμενο της πολιτικής (βλ. αρχηγικής) επαναδραστηριοποίησης του πρωθυπουργού της «Πρώτη φορά Αριστερά», Αλέξη Τσίπρα.

Το ενδεχόμενο αυτό δεν έπεσε ως κεραυνός εν αιθρία στην πολιτική ζωή της χώρας.  

Το project «rebranding Tsipras» είχε δει από καιρό το φως της δημοσιότητας είτε ως δημοσιογραφικό ρεπορτάζ είτε ως διαρροή από το περιβάλλον του πρώην πρωθυπουργού. Απλώς τώρα κρίθηκε ότι ήρθε η κατάλληλη στιγμή για να μπει σε εφαρμογή.

Σε πρώτη φάση, τρία είναι τα άμεσα βήματα που προγραμματίστηκαν:  

Η συνέντευξη στην γαλλική «Le Monde» την οποία διαβάσαμε πριν λίγες μέρες, η ομιλία στο Συνέδριο του Economist στις 5 Σεπτεμβρίου στη Θεσσαλονίκη, πριν την ομιλία του Κυριάκου Μητσοτάκη, και η κυκλοφορία - και πανελλαδική παρουσίαση - του βιβλίου του.

Και τα τρία αυτά βήματα εξυπηρετούν την ίδια βασική φιλοσοφία του project: Ο Αλέξης Τσίπρας είναι μια πολιτική προσωπικότητα με διεθνή αναγνώριση, ένας εν δυνάμει πρωθυπουργός ο οποίος φιλοδοξεί να ολοκληρώσει το προηγούμενο έργο του αφού προηγουμένως «αποκαλύψει την αλήθεια και διορθώσει ορισμένους μύθους που κυκλοφορούν για το 2015».

Η επιλογή της χρονικής στιγμής είναι μάλλον η ευνοϊκότερη που θα μπορούσε κανείς - ακόμα και ο ίδιος- να φανταστεί. Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν φαίνεται, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, να εξορκίζει την κατάρα της δεύτερης τετραετίας όπως άλλωστε και καμιά άλλη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης.

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν δείχνουν, δημοσκοπικά τουλάχιστον, ικανά να επωφεληθούν. Το πολιτικό σκηνικό μοιάζει βαλτωμένο, την ώρα που οι σύγχρονες προκλήσεις πολλαπλασιάζονται καθημερινά και η διεθνής συγκυρία διαμορφώνει μια νέα, επικίνδυνη γεωπολιτική αναδιάταξη των παγκόσμιων συσχετισμών.

Η καταλληλότητα του πολιτικού timing για την επιστροφή Τσίπρα δεν εξασφαλίζει αυτομάτως το αισιόδοξο σενάριο του rebranding. Αυτό θα εξαρτηθεί από την κοινωνική αποδοχή αλλά και τη στάση των ηγεσιών των κομμάτων, αρχής γενομένης από την ηγεσία της ΝΔ η οποία εμφανίζεται «ευνοϊκά» διατεθειμένη απέναντι σε μια τέτοια εξέλιξη ευελπιστώντας στην ανασύσταση του «αντι-ΣΥΡΙΖΑ» μετώπου.

Η πιθανότητα μιας τέτοιας ανασύστασης κινείται αποκλειστικά και μόνο στη σφαίρα της φαντασίας αφού ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ που κυβέρνησε υπάρχει πλέον αλλά ούτε και ο Τσίπρας θα επανεμφανιστεί ως διεκδικητής της ηγεσίας ή έστω ως συνεχιστής της ιδεολογικής και πολιτικής διαδρομής του πρώην κόμματός του. Άλλωστε, μετά την παραίτησή του από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, έχει ουσιαστικά αποστασιοποιηθεί από τις εξελίξεις σε αυτό το χώρο.

Αντιθέτως, ο πρώην πρωθυπουργός δεν προετοιμάζεται να επανέλθει στο πολιτικό προσκήνιο ως ηγέτης της Αριστεράς, ούτε καν της Κεντροαριστεράς. Στη συνέντευξή του δεν αφήνει κανένα περιθώριο ιδεολογικοποίησης της επιστροφής του. Εξ άλλου, το ιδεολογικό του στίγμα, κινούμενο κατά καιρούς μεταξύ Τσε Γκεβάρα και Ολανδρέου, υπήρξε πάντα θολό και «ευέλικτο».

Στην πραγματικότητα, ο Αλέξης Τσίπρας επιστρέφει ως επικεφαλής μιας συμμαχίας για την εξουσία, χωρίς φραγμούς και όρια. Η πρότερη «Αριστερή» συγκυβέρνησή του με τον Πάνο Καμμένο όπως και η σταθερή προνομιακή του σχέση με την παραδοσιακή πτέρυγα της ΝΔ δεν αφήνουν περιθώρια για αμφιβολίες.

Η αξιωματική αντιπολίτευση, από την πλευρά της, δεν τρέφει αυταπάτες για τους λόγους και τα κίνητρα της (επαν)ενεργοποίησης του πρώην πρωθυπουργού. 

Το ΠΑΣΟΚ πλήρωσε πολύ ακριβά τη συνεπή του στάση απέναντι στα επώδυνα μνημόνια όταν ο Αλέξης Τσίπρας τα «έσκιζε» μέχρι να εγκατασταθεί στο Μαξίμου και να αρχίσει τις δημοψηφισματικές του «μπλόφες» με τους Ευρωπαίους δανειστές.

Είναι ανάγκη να συνειδητοποιήσουν την πραγματικότητα αυτή όλοι οι πολίτες, επώνυμοι και μη, που θέλουν η χώρα να ακολουθήσει ένα διαφορετικό δρόμο. 

Την πολιτική αλλαγή δεν θα τη φέρει η «Δευτέρα Παρουσία» ενός αυτόκλητου «Μεσσία» αλλά...