ΝουΔο-ΣΥΡΙΖΑίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Επαναφορά στην προτεραία κατάσταση

Είστε έτοιμοι;
Έρχονται τα πολιτικά κατάλοιπα! 🤡🤪🥸 pic.twitter.com/9bI7vp7Olo

— George Ballas (@G_Ballas) July 10, 2025

αν ακόμα και ο Βαξεβάνης του γράφει τέτοια, δεν το βλέπω να πηγαίνει καλά το ρεμπράντινγκ pic.twitter.com/lL9pGfmiTZ

— prng (@prng2777) July 15, 2025

Γράφει ο Γιάννης Πανούσης 

Καθηγητής Εγκληματολογίας, πρώην υπουργός Προστασίας του Πολίτη με την κατσαπλιάδικη κυβέρνηση-τσίρκο των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητων σουργελοξεφτιλαράδων...
 

 Σφαίρες να κλέβεις του εχθρού,
μα όχι το ψωμί του.
Κ. Μαρδάς, Χώμα ελευθερίας Μώβ

Αυτό το σήριαλ των πρώην πρωθυπουργών ότι "θα ξανάρθουν, όσα χρόνια κι αν περάσουν, θα ξανάρθουν..." δεν τους ωφελεί. Αν πράγματι πιστεύουν πως έχουν κάτι ΝΕΟ να προσφέρουν και να συνεισφέρουν στη χώρα, βέβαια πρέπει να το επιχειρήσουν. Από εκεί όμως μέχρι τις καθημερινές διαρροές κύκλων, εκκλήσεις πολιτών και προσευχές πιστών στελεχών, ανοίγεται ένα ολισθηρό μονοπάτι μη-σοβαρότητας που δεν πρέπει να το διαβούν.

Από την άλλη, αναρωτιέσαι: αυτοί και οι παρακοιμώμενοί τους θέλουν να ξανακυβερνήσουν τη χώρα, να φτιάξουν νόμους, να μιλήσουν στο λαό από τα μπαλκόνια, να δώσουν υποσχέσεις και νέες ελπίδες [έστω, φρούδες], να σεβαστούν τους θεσμούς;

Οι μεν που καθημερινά διαιρούνται [δια του τρία, του τέσσερα κ.ά.] θέλουν να ενώσουν τους Έλληνες, να μας απαλλάξουν από την [καλή;] βία, να αντιμετωπίσουν τη διεθνή κρίση και τον πόλεμο [ως αστράτευτοι ή ριψάσπιδες;];

Οι δε που αλληλοκατηγορούνται ότι δεν είναι γνήσιοι "πατριώτες" αλλά φερέφωνα ξένων δυνάμεων, θέλουν να μας πείσουν για το εθνικό τους φρόνημα;

Οι μεν που δεν έχουν καμία σταθερή κομμουνιστική, σοσιαλιστική, αναρχική, ανατρεπτική, ουτοπική ταυτότητα, πλην εκείνης του "χαμαιλέοντα", θέλουν να μας πείσουν για τη συνέπειά τους [sic];

Οι δε που όλο και περισσότερο γέρνουν προς ακραία δεξιοφοβικές απόψεις, μολονότι η κοινή τους μήτρα είναι η αυταρχική εξουσιομανία υπέρ των ολίγων και εκλεκτών [του "Θεού" ή Βούδα;], θέλουν να μας παρουσιάζονται σαν τους δημ(ι)οκράτες αλά Τράμπ;

Σε γενικές πάντως γραμμές, το προσωπικοπαρεΐκό τους βόλεμα υπερασπίζονται μετά μανίας άπαντες [είτε το χαρακτηρίζουν "εναλλακτική, αντιστασιακή στάση", είτε το αποκαλούν "εθνική αποστολή"].

Αν εξαιρέσει κάποιος ορισμένους έντιμους αγωνιστές των ιδανικών και της ζωής, οι υπόλοιποι συγκροτούν τα απομεινάρια του Όλα ή Τίποτα που θορυβούν επειδή γνωρίζουν ότι πλέον μόνον ο θόρυβος τους έχει απομείνει σαν ταυτότητα πολιτικής ύπαρξης.  

Ένας θόρυβος που τελικά θα κουφάνει περισσότερο τους ίδιους.  

Ένας θόρυβος που μοιάζει σαν να κροταλίζει για να θυμίζει στους άλλους ότι ακόμα κι εκείνοι "που έφυγαν για να ξανάρθουν" εξακολουθούν να κουβαλάνε την ύβρη του παρελθόντος, αφού κανείς, ποτέ δεν είπε "ένα συγγνώμη" για τόσα ψέματα, τόσες αυταπάτες, τόσες ψευδαισθήσεις, τόσες δολοφονίες χαρακτήρων, τόσες υπονομεύσεις θεσμών, τόσα στημένα θέατρα ψευτοπροπαγάνδας, τόσες ιδεοληψίες, τόσα ανομήματα.

Ας "ξανάρθουν", αλλά αυτή τη δεύτερη φορά...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ανα-ζητούνται κι ανα-ζητούμε

Ο Αρκάς δεν είναι ξεμωραμένος. Είναι προφήτης #κυβερνηση_τσιρκο #κυβερνηση_Μητσοτακη #οτιναναι pic.twitter.com/tEuD98xnUz

— M for Mountza (@MMountza) December 16, 2020

Μην σας ξεγελά το γεγονός πως ο αρθρογράφος υπήρξε γραφικός πρώην υπουργός Προστασίας του Πολίτη με την κυβέρνηση - τσίρκο των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητων εθνικών μας σουργελαράδων - Το άρθρο του είναι ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

 Του Γιάννη Πανούση

Η ζωή δεν είναι επάγγελμα. Ζήσε ερασιτεχνικά
Ευάγγελος Σακέλλιος, Ερανίσματα

Στο καυτό ερώτημα: για την πολιτική κρίση φταίει η Πολιτική ή φταίνε οι πολιτικοί; δεν είναι εύκολη η απάντηση, καθώς ενδιαμέσως υπεισέρχεται και ο παράγοντας "πολίτες".

Επειδή η διαμόρφωση και η άσκηση Πολιτικής στην Ελλάδα έπαψε εδώ και καιρό να είναι τέχνη και μετατράπηκε σε 'τέχνασμα' κι επειδή οι έλληνες πολίτες μετακινούνται και μεταβάλλουν γνώμη ταχύτερα από το Φως, θα σταθώ επ’ολίγον στους πολιτικούς μας, γνωρίζοντας ότι γενικεύοντας αδικώ εξαιρετικά παραδείγματα ανθρώπων

-οι πολιτικοί μας άλλες παρα-στάσεις δίνουν στο προσκήνιο κι άλλες στα παρασκήνια [με διαφορετικούς ρόλους, ίσως και σε διαφορετικό κοινό]

-οι πολιτικοί μας αρέσκονται στο να κάνουν υπερβάσεις και καταχρήσεις εξουσίας στο όνομα του εθνικού[;] ή κομματικού συμφέροντος

-οι πολιτικοί μας έμαθαν να στροβιλίζονται σε ιδεολογική περιδίνηση χωρίς να λιποθυμάνε από ντροπή

-οι πολιτικοί μας φαλκιδεύουν, εν επιγνώσει, ιστορικά και κοινωνικά στοιχεία για να επιβεβαιωθεί η δική τους άποψη

-οι πολιτικοί μας καταγγέλουν τους πολιτικούς τους αντιπάλους για ανομήματα που διαπράττουν και οι ίδιοι

-οι πολιτικοί μας στοχοποιούν και στοχοποιούνται ανάλογα με τις συγκυρίες κι όχι με τις πράξεις/παραλείψεις τους

-οι πολιτικοί μας έχουν κομματικό πρόβλημα πριν να εκλεγούν και ηθικά διλήμματα όταν εκλέγονται

-οι πολιτικοί μας αντι-στέκονται ή παρα- στέκονται ανάλογα με τον αν πρόκειται για θέμα της περιφέρειάς τους ή των ψηφοφόρων τους κι όχι σύμφωνα με το 'δίκαιον του αιτήματος'

-οι πολιτικοί μας ερμηνεύουν κατά το δοκούν ακόμα και την ερμηνεία που οι ίδιοι είχαν δώσει στο νόμο

-οι πολιτικοί μας αλλάζουν κόμμα, αλλάζουν αρχηγό, αλλάζουν ιδεολογία, όμως ποτέ δεν αλλάζουν τη φιλοσοφία προσωπικής επιβίωσης

Σήμερα όλοι οι 'εκτός' επιχειρούν να ανανοηματοδοτήσουν την πολιτική με νέα αφηγήματα[;], χρησιμοποιώντας δυστυχώς τα ίδια τετριμένα κλισέ, ενώ οι 'εντός' αλληλοβαυκαλίζονται με τους μύθους της ενότητας και των προγραμματικών συγκλίσεων.

Αναζητούμε συνεπώς πολιτικούς που διψάνε για δημόσια ανδραγαθήματα κι όχι για ατομικη δόξα και πλούτο, αγωνιστές του μέλλοντος κι όχι  πουρκουάδες του παρόντος.

Αναζητούμε τα πρότυπα των παιδικών μας ηρώων κι όχι τα κακέκτυπα των κόμικς.

Αναζητούμε...

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Με όσα γελάω και με όσα κλαίω

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 15.10.2024 pic.twitter.com/rDKwpGAYHg

— D. Hantzopoulos (@DHantzopoulos1) October 15, 2024

 

Γράφει ο  Γιάννης Πανούσης

Καθηγητής Εγκληματολογίας, πρώην υπουργός Προστασίας του Πολίτη με την κυβέρνηση των εθνικών μας ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητων σουργελαράδων

 

Τι κάνει ο φιλόσοφος μες στο κρεοπωλείο;

Ανόητη ερώτηση, όπου γουστάρει

ανθεί το μεγαλείο

Κ. Γ. Ταβουλτσίδης, Κι άλλα ποιήματα με ρίμες

Δεν έχω καταλάβει ποτέ, ενδεχομένως ελλείψει κομματικής προ-παίδειας, τι ακριβώς σημαίνει "πολιτική αλά ελληνικά" και συνακόλουθα "ποιός είναι πραγματικός πολιτικός και ποιός όχι".

Αν δεχόμαστε ότι "πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού", τούτο συνεπάγεται ότι όποιο κόμμα τάζει φούμαρα ή μεταξωτές κορδέλες δεν ασκεί πολιτική, αλλά επιδίδεται σε κάποιου είδους μεταφυσική για πιστούς στα θαύματα

Αν από την άλλη μεριά "πολιτική είναι η παραμυθία του ανέφικτου", τότε πρέπει να απευθυνθούμε σε ιερείς ή διανοούμενους κι όχι σε κόμματα.

Μ’αυτά και μ’αυτά ούτε η ουτοπία, ούτε η δημαγωγία συνιστούν αποδεκτές μορφές σύγχρονης πολιτικής, πολλώ μάλλον αν προέρχονται από τα [αυτο-προσδιοριζόμενα σαν] "αριστερά" κόμματα.

Τα πρόσφατα γεγονότα [εκλογές στο ΠΑΣΟΚ, διαδικασίες εξοστρακισμού στον ΣΥΡΙΖΑ] ενισχύουν τις παραπάνω απόψεις, προκαλώντας -δυστυχώς- και τάσεις κλαυσίγελου.

Εξηγούμαι:

-γελάς [ή, έστω, υπομειδιάς] όταν ακούς κάποιους αριστερούς της καρέκλας να μιλάνε για δεοντολογία και αρχές όταν θυμάσαι ότι συγκυβερνήσανε με [ακρο]δεξιούς, υιοθέτησαν συντηρητικές πρακτικές, προπηλάκισαν τους πολιτικούς τους αντιπάλους, λοιδώρησαν τους "μένουμε Ευρώπη", επιχείρησαν να καπελώσουν όλους τους θεσμούς κλπ. κλπ.

-κλαις όταν θυμάσαι τους αγώνες και τις θυσίες των γνήσιων αριστερών του παρελθόντος, που μάχονταν για τις ιδέες τους κι όχι για την παραγραφή των αδικημάτων τους[οικονομικών και άλλων]

-γελάς όταν ακούς ότι για να πάρεις την ταυτότητα του αριστερού [ποιός άραγε κι από ποιόν έχει εξουσιδοτηθεί να την εκδίδει;] οφείλεις απλώς να έχεις κάνει 15 πορείες στην αμερικανική πρεσβεία, 5 καταλήψεις σε πανεπιστήμια, να έχεις μάθει απέξω 2-3 τσιτάτα από τα βιβλία του Μαρξ και να βρίζεις τους συνομιλητές σου στα πάνελ της τηλεόρασης

-κλαίω γιατί πολλοί από αυτούς τους όψιμους "επαναστάτες" είχαν γονείς και συγγενείς που ένοιωσαν στο κορμί τους τι σημαίνει ν’ αντιστέκεσαι στο σύστημα

-γελάω όταν ακούω κάποιους κεντροαριστερούς να παίζουν τον παντογνώστη, να συμβουλεύουν τον λαό για το ποιο είναι το συμφέρον του και να θέτουν -με ιδιαίτερα αλαζονικό ύφος- τον εαυτό τους στην κορυφή της ιδεολογικής καθοδήγησης

-κλαίω όταν έρχεται στη μνήμη μου η πραότητα, η μετριοφροσύνη, η φιλαλήθεια κι εντέλει το πολιτικό ήθος των παλαιότερων κοινοβουλευτικών του χώρου που δεν κόμπαζαν αλλά αφουγκράζονταν

-γελάω που κάποιοι υποψήφιοι αναφέρονται σε χαμένη ψήφο και χαμένη ελπίδα για το αύριο, ενώ πρόκειται απλώς για δική τους χαμένη φιλοδοξία για το σήμερα

-κλαίω γιατί ακόμα ασχολούμαστε με την ανανέωση του παλιού ή την αναπαλαίωση του νέου, ξορκίζοντας την πραγματική Αλλαγή, που πριν απ’όλα σηματοδοτεί αυτοκριτικές κι αποστρατείες

-γελάω που εν μία νυκτί οι κόκκινοι γίνονται πράσινοι και οι πράσινοι ντύνονται κόκκινοι για λόγους προσωπικής ή παρεϊκής σκοπιμότητας

-κλαίω που οι σαλταδόροι, οι γελωτοποιοί και οι ριψάσπιδες κάνουν μαθήματα στρατηγικής μετώπων  στους αμήχανους [κι αφελείς;] πολίτες

-γελάω με…

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΨΩΝΑΡΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Πολιτικά α-κατ-ανόητα

 

Γράφει ο Γιάννης Πανούσης

Καθηγητής Εγκληματολογίας, πρώην υπουργός Προστασίας του Πολίτη με την κυβέρνηση-τσίρκο των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητων σουργελαράδων

 

Κατά δική του απαίτηση

και πλειοψηφία οριακή,

ως άλλος πραιτωριανός,

πρόεδρος επίτιμος ανεκηρύχθη

Παναγιώτα Λάμπρη, Η απονομή

 

Δύο από τα πολλά ερωτήματα που θα ήθελα να θέσω σε ορισμένους πολιτικούς [πρώην,νυν και ...αεί] είναι:

1. Γιατί ζητάνε [κατά τη διάρκεια της θητείας τους ή και μετέπειτα] να τους αποδοθούν τιμές κι αξιώματα από διάφορους κι ετερόκλητους φορείς [κοινωνικούς, επιστημονικούς, πολιτιστικούς κλπ];

Πλείστοι όσοι ‘πιέζουν’ γνωστούς και φίλους για να τους ανακηρύξει μία κωμόπολη [την οποία ουδέποτε είχαν επισκεφθεί] ‘επίτιμους δημότες, άλλοι προτρέπουν κάποιους συνεργασθέντες ακαδημα’ι’κούς να τους αναγορεύσουν σε ‘επίτιμους διδάκτορες’, μερικοί παίρνουν φόρα και γυρνάνε όλη την υφήλιο για να κάνουν διαλέξεις σε αμφίβολης αξίας ιδρύματα

Πραγματικά, και χωρίς να υποτιμώ την πολιτική σταδιοδρομία των εν λόγω, δεν κατανοώ την ανάγκη τους να προβληθούν [δικαιωθούν;] από άλλους χώρους πέραν του πολιτικού στερεώματος.

Τι αλήθεια πιστεύουν;

Ότι έτσι γίνονται αγαπητοί κι αποκτούν λαϊκό έρεισμα;

Ότι ανα-γνωρίζονται ως ισότιμοι των πανεπιστημιακών καθηγητών;ότι όλο το διεθνές κατεστημένο περιμένει με αγωνία τις ομιλίες τους για να χαράξει στρατηγική;

Δεν υποτιμώ,ούτε αφορίζω αυτή την αμερικανικής προέλευσης πρακτική. Θα ήθελα όμως να προ-ειδοποιήσω τους περισσότερους από τους πολιτικούς που υιοθετούν τέτοια τακτική ότι κανένα σύστημα, εκτός ίσως από το κομματικό τους περιβάλλον, δεν πρόκειται να τους αποδεχτεί -πλην σπάνιων περιπτώσεων-ως άξιους των  χορηγούμενων τίτλων.

Απλώς διαμορφώνονται οι όροι μιας νέας light διαπλοκής αλληλοεξυπηρετούμενων συμφερόντων πολιτικής, οικονομίας κι επιστήμης.

Γι’αυτό καλύτερο θα ήταν να μένει ο καθείς στο χώρο που επέλεξε να υπηρετήσει και να μη γυρεύει οπουδήποτε κι από οποιονδήποτε ‘μετα-πολιτική καταξίωση’.

 

 

2. Γιατί θυμώνται την αξία του πολυμερούς και πολυεπίπεδου διαλόγου μόνον όταν χάνουν τις εκλογές ή την εσωκομματική τους εξουσία;

Οφείλουν να έχουν εδώ και πολύ καιρό καταλάβει,ιδίως οι προβαλλόμενοι και ως διανοητές, πόσο ανούσιες,πληκτικές κι αναποτελεσματικές είναι αυτές οι μετά το [προσωπικό; παρεϊκό; κομματικό τους;] αδιέξοδο επίκληση αρχών και αξιών [sic], προκειμένου να προχωρήσει η αλλαγή[πάντοτε συνοδευόμενη από αυτούς που έχασαν τους μέχρι τότε ρόλους τους]

Μετά τις ευρωεκλογές έχουμε ακούσει τόσες κορώνες συνεργασίας και έχουμε δει να ρίχνονται τόσες κοτρώνες αναθέματος [μεταξύ εαυτών και αλλήλων], που στο τέλος θα πιστέψουμε ότι όλο το πολιτικό σύστημα ήταν άρρωστο και ότι υπάρχουν σε όλα τα κόμματα ‘γιατροί’ έτοιμοι να το θεραπεύσουν

Τα βασικά κόμματα [ΝΔ,ΠΑΣΟΚ,ΣΥΡΙΖΑ] μοιάζει να ‘σαλαμοποιούνται’,τα προσωποπαγή γίνονται όλο και πιο ‘ιδιοκτησιακά’[μιάς μόνο μετοχής], άπαντες διαβάζουν τα μηνύματα των ψηφοφόρων κατά το δοκούν,οι περισσότεροι θα ήθελαν ‘ένα δικό τους κόμμα’,δηλαδή στα μέτρα των φιλοδοξιών τους, κι εντέλει όλοι συνωμοτούν έναντιον όλων.

Η έννοια και ουσία της συλλογικότητας έχει υποβιβαστεί στη δημιουργία ομάδων και συμμαχιών μιάς ψηφοφορίας και το σχέδιο  της Αειφόρου Κεντροδεξιάς σκοντάφτει σε Τρικέφαλο σύστημα συντηρητικών τάσεων ,ενώ  το όραμα της Μεγάλης Κεντροαριστεράς στη μεγαλομανία των στρατηγών και των Βρούτων.

Μ’αυτά και μ’αυτά, κι ανεξάρτητα από τις εξελίξεις και την κατάληξη παρόμοιων σκιαμαχιών, εξακολουθώ να αναρωτιέμαι…

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Αντικειμενικές συνθήκες, κομματικές παρακαταθήκες και πολιτικές διαθήκες

Γράφει ο Γιάννης Πανούσης 

Καθηγητής Εγκληματολογίας, πρώην υπουργός Προστασίας του Πολίτη με τη κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛεήτων σουργελαράδων

Με το "εάν" και με το "έπρεπε" δεν αλλάζει η πραγματικότητα και δεν εξηγούνται οι νόμοι της Ιστορίας

Λουκάς Αξελός, Γεώργιος Σκληρός

Αναρωτιέμαι γιατί τόσο έγκριτοι πολιτικοί επιστήμονες και τόσο έμπειροι πολιτικοί της δράσης προτείνουν σε συνέδρια ενδιαφέρουσες λύσεις για τα προβλήματα της χώρας και όταν αποκτήσουν εξουσία κάνουν "άλλα αντ’άλλων".

Τί μεσολαβεί ανάμεσα στα λόγια και στα έργα;

Για πολλούς, ίσως η υποκρισία. Για άλλους, η  άγνοια. 

Υπάρχουν όμως και μερικοί αιθεροβάμονες που νομίζουν ότι με την ιδεολογία  τους και τον προσωπικό τους βολονταρισμό θα ελέγξουν τις αντικειμενικές συνθήκες.

Στη χώρα μας τον τελευταίο καιρό εκτός από την τρολοποίηση της μιντιοπολιτικής και τη ρητορική της παραβίασης απ' όλους των αόρατων κόκκινων γραμμών που χωρίζει τα κόμματα εξουσίας, διαπιστώνουμε δύο νέα φαινόμενα:

1. Εναν αριστερό αλυτρωτισμό

Κάποιοι στον ΣΥΡΙΖΑ διατείνονται ότι το κόμμα (και η ηθική του;) κατελήφθη δι’εφόδου από δαιμονικές δυνάμεις και οι καθαροί αριστεροί έχουν χρέος να εκ-διώξουν το Κακό.

"Νεομαρξιστές από δεύτερο ή τρίτο χέρι" επικαλούνται τις (ουτοπικές) παραδόσεις της (δικής τους) Αριστεράς, στη βάση μαξιμαλιστικών ή και εσχατολογικών προσεγγίσεων, και καταλήγουν σε πισωδρομικές θέσεις άμυνας κι αμηχανίας.

Δεν γνωρίζω αν αποφασίσουν να συγκροτήσουν μία "στρατοπεδική ελάσσονα αριστερά" μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ ή  ν’ απο-χωρήσουν για να δια-μορφώσουν ένα γνήσιο "φιλοαριστερό κίνημα". Έχω όμως την αίσθηση ότι υπηρετούν (εκόντες/άκοντες) έναν αδιέξοδο ειδωλολατρισμό και μία μηχανιστικοδογματική ανάλυση της Αριστεράς του 2023.

2. Μία δοξολόγηση των πρώην

Προφανώς, οι εκάστοτε κυβερνήσαντες πρωθυπουργοί όφειλαν να διαθέτουν (τουλάχιστον όταν κυβερνούσαν) ψύχραιμη σκέψη, καθαρά χέρια και έντιμο χαρακτήρα. Προφανέστατα έπρεπε να έχουν σχέδιο, πρόγραμμα, στρατηγική, όμως η μεταγενέστερη επίκληση των αρνητικών συνθηκών, οι οποίες προκάλεσαν αναταράξεις της θητείας τους, δεν συνιστά πάντοτε ισχυρό και πειστικό επιχείρημα για την ερμηνεία των αποτυχιών ή της τακτικής του ριψάσπιδος.

Είναι δεδομένη η  κρίσιμη σημασία των απρόβλεπτων και απρόοπτων καταστάσεων και γνωστό ότι τα πάντα εξελίσσονται μεταβαλλόμενα (πολλές φορές μη-γραμμικά), όμως ο πραγματικός ηγέτης είναι εκείνος που συλλαμβάνει πριν από τους άλλους την τροχιά των επικίνδυνων στροφών κι όχι αυτός που χρεώνει τα προσωπικά του λάθη (σε πρόσωπα και πολιτικές) στις ιστορικές καμπές.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά οι πολιτικοί μας, παλιοί και νεότεροι, προτιμούν να χρησιμοποιούν ασαφείς όρους, όπως "ευρωπαϊκός εκσυγχρονισμός", "δημοκρατικός πατριωτισμός", "πολυσυλλεκτική αριστερά", ώστε από τη μία να μην είναι υπεύθυνοι για την αρνητική έκβαση των ανεπεξέργαστων τσιτάτων τους κι από την άλλη να μην είναι κάθε τόσο υποχρεωμένοι να προβαίνουν σε ‘"αναστοχασμούς προσαρμογής" σε μία πραγματικότητα, που τους έχει αφήσει πολύ πίσω.

Αναμασώντας όμως το παρελθόν...

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Τα Ύστερα της Αριστεράς (πέντε σκέψεις και πέντε υστερόγραφα)

 
Του Γιάννη Πανούση

Χρόνια ψάχνω μες στην πόλη

ν’αγοράσω ένα πιστόλι

‘Άλτ τίς εί’ να λέει σ’όλους

σ’αγιασμένους και διαβόλους

Χρ.Τσουράκης, Αλτ τίς εί

Δεν έχω κατανοήσει ποτέ γιατί οι Έλληνες, και ιδίως οι αριστεροί πολίτες, δεν απο-δέχονται την Ισχύ του Πραγματικού κι επιχειρούν να ερμηνεύσουν τη ζωή με όρους ιδεολογίας, συνωμοσιολογίας ή και μαγγανικής. Οι κατ’εξοχήν υπερασπιστές του ιστορικού υλισμού, όταν τα πράγματα δεν τους βολεύουν, άλλοτε τα βάζουν με την Ιστορία (χρεώνοντάς της "φάρσες") κι άλλοτε με τον Υλισμό (προβαίνοντας σε "μεταφυσικές" ερμηνείες των γεγονότων).

Πέντε διαπιστώσεις:

1. Ορισμένοι δηλώνουν ότι η Αριστερά πρέπει ν’αλλάξει, υπονοώντας ότι εκείνοι θα μείνουν οι ίδιοι και θα λένε τα ίδια. Αυτό συνιστά το κύριο χαρακτηριστικό του ελληνικού αριστερού παραδόξου: νέο εκκλησίασμα, με παλιές Γραφές και ισόβιο Ιερατείο.

2. Κάποιοι νομίζουν ότι ο λαός αρκείται στο ν’ακούει τον αριστερό λόγο (ειρήνη, δικαιώματα, ισότητα, δικαιοσύνη κλπ) και δεν ενδιαφέρεται για την "αριστερή πράξη". Η ζωή όμως δεν γράφεται  by the book κι αποκλειστικά από τους στοχαστές της παρέας, ενώ οι υπόλοιποι οφείλουν εκόντες/άκοντες ν’ακολουθήσουν. Χρειάζονται καθημερινές αποδείξεις.

3. Το κάθε μέλος των αριστερών κομμάτων έχει στο μυαλό του διαφορετική εικόνα, ιδέα και γνώμη για το τι είναι η Αριστερά και ποιο ρόλο οφείλει να διαδραματίσει ένας αριστερός. Παίζοντας όμως με τις λέξεις και τους όρους (π.χ κεντροαριστερά, αριστερό κέντρο, μεταρρυθμιστική αριστερά, ριζοσπαστική αριστερά) χάνεις τον κεντρικό θεωρητικό πυρήνα και κινείσαι στην αχανή περιφέρεια.

4. Μερικοί αρνούνται να δια-κρίνουνε τη διαφορά ανάμεσα στους πολλούς προέδρους και τους λίγους ηγέτες, δηλαδή στον ρόλο των προσώπων και των προσωπικοτήτων στη δια-μόρφωση των συλλογικών κομματικών στόχων και διαδικασιών.

5. Οι διανοούμενοι ψάχνουν το Μετά του ΜΕΤΑ (sic), ξεχνώντας ότι...

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Ηγετ-ίσκ(ι)οι

 

Του Γιάννη Πανούση

Καθηγητή Εγκληματολογίας, πρώην υπουργού Προστασίας του Πολίτη με την κυβέρνηση-τσίρκο των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητων σουργελοκατσαπλιάδων...

Σιωπή κρότου

αλλόκοτη ηρεμία

....

Γιατί πάμε όπου πάμε;

Πώς πάμε έτσι ανίδεοι,

βουλιαγμένοι στις ψευδαισθήσεις μας;

Λυδία Σταυροπούλου, Συνοδεία από μάρμαρο

Ποτέ δεν μ’ενδιέφερε ο τζόγος της Πολιτικής (όπου το κέρδος είναι πάντοτε προσωπικό/παρεϊκό), ούτε η Πολιτική του τζόγου (όπου οι τυχαίες ζαριές εκλαμβάνονται σαν σχεδιασμός).

Ποτέ δεν προσκύνησα Αρχηγούς και Προέδρους, ως υπερφυσικά/μαγικά Τοτέμ, ούτε όμως  τους έκαψα στην πυρά, ως μιάσματα, στην πρώτη κακοτυχία.

Ποτέ δεν πίστεψα ότι ο Ηγέτης είναι ένας Ποιμενάρχης-καθοδηγητής ποιμνίου πιστών, ένας Φύλαρχος-επικεφαλής ατάκτων ορδών, ένας Ομαδάρχης (και Συν-αρχηγός;) σκόρπιων ατομιστών παικτών, ένας Πλοηγός τυφλών ιδεοληπτικών, ένας Αφέντης κάποιων υποτακτικών υπηκόων.

Στο μυαλό μου ο Ηγέτης είναι Καθηγεμών, ένας Ηγήτωρ σε όλα τα επίπεδα: της στρατηγικής, της τακτικής, της γνώσης, της έμπνευσης, της ηθικής, της συνέπειας, των μεγάλων κινήσεων.

Το πρώτο ερώτημα: από πού έρχεται ο Ηγέτης; από το Κόμμα, την Κοινωνία, τη Διαπλοκή, τις ελίτ, το λαό;

Ερώτημα δεύτερο: ο Ηγέτης ήταν Ηγέτης πριν να γίνει Αρχηγός; πότε δηλαδή υπερέβη τη μήτρα που τον γέννησε και σηκώθηκε πάνω από τα πράγματα και τα πρόσωπα;

Ερώτημα τρίτο: πώς μπορούμε να δια-κρίνουμε τον γνήσιο Ηγέτη από τις διάφορες imitations που κυκλοφορούν στα media;

Ερώτημα τέταρτο και κρισιμότερο:  

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Απο-τιμήσεις

 

Του Γιάννη Πανούση 

Καθηγητή Εγκληματολογίας, πρώην υπουργού Προστασίας του Πολίτη με την κυβέρνηση-τσίρκο των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητων σουργελαράδων

Κι ακόμα, όταν μετά από χαρές

έρχονται λύπες που τις ματώνουν

μην τις ξεχάσεις τις χαρές αυτές

Γιάννης Μεταξάς, Φεγγίτες

Είναι βέβαιο ότι το πρωταρχικό ενδιαφέρον στη μετεκλογική εποχή στρέφεται στις διεργασίες εντός του ΣΥΡΙΖΑ.

Και ευλόγως καθώς τόσον οι ήττες, όσο και η παραίτηση του Αλέξη Τσίπρα, θέτουν κρίσιμα ζητήματα γενικής ανα-διάρθρωσης, ανα-διάταξης του χώρου κι ανα-στοχασμού των ιθυνόντων και των μελών.

Η παραπάνω προτεραιότητα ανα-λύσεων δεν ακυρώνει όμως και τα συμβαίνοντα στο ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ.

Έτσι αναφύονται διάφορα ζητήματα:

1. Υφίσταται πράγματι το δεύτερο συνθετικό ΚΙΝΑΛ, με τις γνωστές συνιστώσες του (π.χ Ανανεωτική Αριστερά κλπ) ή όλα είναι άτυπα χαρτιά;

2. Επιβιώνουν οι διάφορες ομαδοποιήσεις πέριξ των προηγούμενων προέδρων (π.χ παπανδρεϊκοί, γεννηματικοί κλπ) ή τα εκλογικά αποτελέσματα τις αποσυσπείρωσαν;

3. Λειτουργούν, ως δια-κριτές οντότητες, οι "δεξιόστροφες" και" αριστερόστροφες" τάσεις;

4. Υπερισχύει το ηλικιακό στοιχείο της ανανέωσης των οποιωνδήποτε άλλων δεδομένων (αξιοσύνης, ιστορικότητας, γνώσεων, εντιμότητας);

5. Υπάρχει σχέδιο αξιοποίησης των στελεχών, που ήσαν υποψήφιοι στις εκλογές, σε θέσεις στα ψηφοδέλτια Περιφέρειας και Δήμων, αφενός για να τιμηθεί η προσφορά τους κι αφετέρου για να δημιουργηθεί ένα Πανελλαδικό Δίκτυο αυτοδιοκητικών του ΠΑΣΟΚ;

6. Νοείται σ’ ένα σοσιαλ-δημοκρατικό κόμμα να κυκλοφορούν αντιλήψεις (και πρακτικές;) κλειστού μηχανισμού εξουσίας;

7. Έχει αποκλεισθεί η οποιαδήποτε επικοινωνία με τα τοπικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ για κοινούς υποψήφιους (σε ορισμένες τουλάχιστον περιφέρειες/Δήμους);

8. Πώς μετριέται η επικοινωνιακή και πολιτική εικόνα των αυτοδιοικητικών εκλογών, αν ο χάρτης γίνει και πάλι μπλε (διότι η Κεντροαριστερά είναι σε σύγχυση);

9. Προβλέπεται επίσημη συνεδρία των οργάνων για την αποτίμηση των εκλογικών αποτελεσμάτων (ή θα μιμηθούν τον ΣΥΡΙΖΑ του 2019, με τα γνωστά αποτελέσματα);

10. Με ποιό τρόπο θα προ-ετοιμασθεί το ΠΑΣΟΚ κατάλληλα, ώστε να υποδεχτεί "μετανοήσαντες", αλλά και για να μην επιτρέψει φυλλοροές του δικού του χώρου;

Οι παραπάνω επισημάνσεις δεν αναιρούν, ούτε αμφισβητούν τη δυναμική του ΠΑΣΟΚ, αλλά...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Υπνοβάτες των ιδεοληψιών

 

Του Γιάννη Πανούση

Καθηγητή Εγκληματολογίας, πρώην υπουργού Προστασίας του Πολίτη με την κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητων σουργελοκατσαπλιάδων

 

Μείνετε πιστοί μου εσείς, γενναίοι μου σύντροφοι,

Μείνετε στο νησί της Κίρκης

Έφη C.Νικολούδη, Ο καθρέφτης στην είσοδο

Με μία εξαιρετική Υπηρεσιακή κυβέρνηση [μολονότι απουσιάζουν, χρήσιμοι για την περίσταση, οι καθηγητές Στέλιος Περράκης (ευρωπαϊκά θέματα) και Νίκος Αλιβιζάτος(συνταγματικοπολιτειακές εμπλοκές)] βαίνουμε πλησίστιοι στις εκλογές της 25ης Ιουνίου. 

Τ’ αποτελέσματα των εκλογών της 21ης Μαΐου είναι αυτά που είναι. Οι εκλογικές δυνάμεις των κομμάτων είναι αυτές που είναι. Τα ανανεούμενα αφηγήματα είναι αυτά που είναι. Μόνος άγνωστος παραμένει ο πάντοτε αμφίθυμος, αυτοαναιρούμενος κι απρόβλεπτος ελληνικός λαός.

Οι Έλληνες επι-βιώνουν επί αιώνες κινούμενοι σε παράλληλο Σύμπαν σε σχέση με τους άλλους λαούς και τα άλλα κράτη.

1. Το ελληνικό πολιτικό Παράδοξο. Μερικοί ισχυρίζονται ότι ονειρεύονται μιάν άλλη κοινωνία. Κάποιοι οραματίζονται έναν άλλον κόσμο. Οι περισσότεροι περπατάνε στα τυφλά, σαν υπνοβάτες των ιδεοληψιών, που δεν βλέπουν την πραγματικότητα, δεν κατανοούν την Ιστορία, δεν μπορούν να δια-κρίνουν τη διαφορά ανάμεσα στην πολιτική και τη μεταφυσική.  

Αποτέλεσμα: οιονεί-θρησκευτικός φανατισμός σε συνδυασμό με παρηγορητική της ήττας.

2. Οι κομματικές αντι-φάσεις. Από τη μία οι αντισυστημικοί που εκδικούνται τη συστημικότητα και μέσω του λαϊκισμού δολοφονούν τον ορθολογισμό. Από την άλλη ολοκληρωτισμοί που εμφανίζονται σαν απελευθερωτές. Από τη μία οι Αυλικοί που φιγουράρουν στα payrolls των επιχειρηματιών, διαλαλώντας ότι έτσι "χτυπάνε το Κεφάλαιο" από τα μέσα (sic). Από την άλλη οι δήθεν ουδέτεροι τεχνοκράτες που διατηρούν τα προνόμιά τους παίζοντας "κούκο διπλό σε πολλά ταμπλό". 

Αποτέλεσμα: κόμματα χωρίς καθαρή ιδεολογική ταυτότητα, στελέχη δίχως ηθικό έρεισμα.

3. Η μετα-Δημοκρατία αλά γκρεκ. Η τυραννία μεταμφιέζεται (spin dictators των fake news και του φόβου), οι ανυπάκουοι (αυτο)τιμωρούνται, γιατί τους ξεγελάνε οι δημαγωγοί, το έγκλημα και η βία δοξάζονται ως προ-επαναστατικές πράξεις, οι εχέφρονες περιθωριοποιούνται ή λοιδορούνται ως κυρ-Παντελήδες. 

Αποτέλεσμα: τα πάντα/όλα είναι αντιφατικά, ασύμμετρα, ασυνεπή, αλλοπρόσαλα.

4. Τα επικίνδυνα παίγνια. Ο homo neaterdalis δηλώνει homo digitalis, οι εθνικοί ήρωες παρουσιάζονται σαν "ιδιόρρυθμοι παλληκαράδες", η γοητεία του Κακού κυριαρχεί κι επεκτείνεται στους νέους, "τα πάντα ρει" και ουδέν μένει σταθερό σε αρχές και αξίες.  

Αποτέλεσμα:άπαντες επισυνδέονται τεχνολογικά-διασυνδέονται οικονομικά, αλλά στο τέλος αποσυνδέονται από την πραγματική ζωή.

Γενικό συμπέρασμα:

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Από την κομματική αφασία στην πολιτική αδιαφορία;

Του Γιάννη Πανούση

Καθηγητή Εγκληματολογίας, πρώην υπουρού Προστασίας του Πολίτη με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητων σουργελαράδων 

Ο γάιδαρος πεθαίνει από πείνα

επειδή δεν μπορεί να επιλέξει

ανάμεσα σε δύο πανομοιότυπους σωρούς σανού

Ζαν Μπουριντάν (1310-1358)

Αναρωτιέμαι αν η  αντιφατική πολιτική φύση του Έλληνα είναι αναλλοίωτη ή μήπως είναι προϊόν των ίδιων και συνεχών ιστορικών λαθών. Αναρωτιέμαι επίσης αν ο Θεός της Ελλάδας έπλασε τον Έλληνα πολιτικό για να δημιουργήσει "καταστασιακή πλήξη" και τον Έλληνα πολίτη για να ψάχνει -εν είδει σύγχρονου Σίσυφου- κάποιο νόημα  σε διαδικασίες, όπου το αίσθημα ότι "όλα έχουν παιχτεί (και χαθεί για τον ίδιον)" πριν καν αρχίσουν, κυριαρχεί.

Χωρίς  ηθική αυτογνωσία και ιδεολογική ταυτότητα μία έντονη ψυχική κόπωση κενού χρόνου και άδειου σκοπού διακατέχει τον ψηφοφόρο. Όλα  και όλοι μοιάζει να κινούνται σ’ένα σκοτεινό βάθος κι όχι στη φωτεινή επιφάνεια.

Από τη μία η μονότονη εκφορά του κομματικού λόγου κι από την άλλη το δηλητηριώδες δήθεν "αντίδοτο" των ΜΜΕ.

Στη μέση οι σκιές της διαφθοράς και της διαπλοκής και οι ακραίες μορφές (φανερής ή λανθάνουσας) βίας.

Γενική διαπίστωση: απώλεια πολιτικής ζωτικότητας και ιδεολογική αδιαφορία των ψηφοφόρων. Σιωπή, σκέψεις  μελαγχολίας ή και θλίψης. Δεν ξέρω αν το παραβάν θα κρύβει αμήχανες κινήσεις και αν η κάλπη θα κυοφορήσει απρόβλεπτες ρήξεις.

Πιστεύω όμως ότι το αυτεξούσιον της δημοκρατικής αποχής, σε συνδυασμό με την [ελεύθερη;] επιλογή του Τίποτα, είναι αδύνατο να καταλήξουν σε μακροπρόθεσμα θετικό για τη χώρα αποτέλεσμα, αν δεν σπάσουν οριστικά τα δεσμά που κρατούν ακίνητη την ανανεωτική πολιτική σκέψη και απαισιόδοξο τον Έλληνα.

ΥΓ. Όσοι εξακολουθούν να ισχυρίζονται ότι "το σανό" τρέφει αυταπατώμενους, ίσως ήρθε η ώρα να συνειδητοποιήσουν ότι αυτή η τροφή...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Αληθοφανή Ψεύδη και Ψεύτικες Αλήθειες

Γράφει ο Γιάννης Πανούσης 

Καθηγητής Εγκληματολογίας, πρώην υπουργός Προστασίας του Πολίτη με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητων σουργελαράδων

Όλοι ηττημένοι, αλλά χορτάτοι

Έφη C.Νικολούδη, Ο καθρέφτης στην είσοδο

Το τέλος της Μεταπολίτευσης, όπως την προσδιορίζει ο καθένας, σημαίνει ταυτόχρονα και το τέλος/την αποστράτευση όλων εκείνων που έπαιξαν κεντρικό ρόλο. Με τα ίδια πρόσωπα (έστω σε άλλους ρόλους) η Μεταπολίτευση με τα λάθη της θα κυνηγάει το πολιτικό σύστημα σαν τις Ερινύες.

Οι διαπιστώσεις γκριζόμαυρες:

Το βαθύ Κράτος εξακολουθεί να κατισχύει του (λεγόμενου) Επιτελικού Κράτους, ακόμα και του παντοιοτρόπως εξ-ελισσόμενου Παρακράτους. 

Οι πολίτες εξακολουθούν να τραγουδάνε άσματα νίκης ενώ γνωρίζουν (ή έστω συναισθάνονται) ότι κανένα θρίαμβο δεν μας επιφυλάσσει η Ιστορία. Τα αριστερά κόμματα αισιοδοξούν ότι δεν θα τους υπερφαλαγγίσουν τα ακροδεξιά.  

Οι (μωρο)φιλόδοξοι πολιτικοί, αν και σώρευσαν δεκάδες τίτλους τιμής (που δεν τους άξιζαν), εξακολουθούν να προβάλλονται ως η μόνη εθνική λύση.  

Άπαντες εναντίον πάντων και έκαστος δια τον εαυτόν του.

Το αποτέλεσμα;

Οριζοντίως και πλαγίως, διαγωνίως και καθέτως οι τσαμπουκάδες, οι φαφλατάδες και οι σαματατζήδες του ενός κόμματος βρίσκουν κοινούς τόπους συμμαχίας με τους αντίστοιχους των άλλων κομμάτων για να κρατήσουν το "σύστημα ζωντανό" και τους εαυτούς τους στο απυρόβλητο.

Οι ιδεολογίες εξατμίζονται, οι ιστορικοί κομματικοί μηχανισμοί θρυμματίζονται, οι ρεαλιστές σηκώνουν τα χέρια ψηλά και οι σαλταδόροι/σουλατσαδόροι, πετώντας σαν πεταλουδίτσες, από το ένα κόμμα στο άλλο, αναταράζουν/αναδιατάζουν το πολιτικό σκηνικό.

Οι αρχηγοί των μεγάλων κομμάτων, όταν φοβούνται ότι θα χάσουν το παιχνίδι, θυμούνται λέξεις και έννοιες που παραβίασαν κατά κόρον στη θητεία τους (όπως δημοκρατία, κοινωνική δικαιοσύνη, ισοελευθερία). Οι μικρότεροι μιλάνε για "έντιμες και ειλικρινείς προγραμματικές συμφωνίες", λες και το 35... το 25... και το 15 μπορεί να ισοσκελισθούν χωρίς ιδεολογική αιματοχυσία.

Άπαντες, ως ικέτες αλλά με ύφος αλαζόνα, περιμένουν την ψήφο του ελληνικού λαού για να κάνουν εσωτερικό (ενδοκομματικό) λογαριασμό. Για τον εξωτερικό λογαριασμό (εθνικό όφελος ή κίνδυνος) ουδείς φαίνεται να κόπτεται ιδιαίτερα.

Όλοι ελπίζουν στα θαύματα και στον από μηχανής Θεό, αν και κυβερνούσαν ως αθεόφοβοι.

Νομίζω όμως ότι ...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΚΗΦΗΝΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Οι κύκλοι των αόρατων ( ; ) κάποιων

 

Γράφει ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΟΥΣΗΣ 

Καθηγητής Εγκληματολογίας, πρώην υπουργός Προστασίας του Πολίτη με την κυβένηση-τσίρκο των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητων σουργελαράδων...

 Η λογική από μόνη της

δεν έχει κάποιο ήθος

Γιάννης Μεταξάς, Φεγγίτες

Καραμανλικοί κύκλοι ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του 2015 για να εκδικηθούν ΚΑΠΟΙΟΝ.

Κύκλοι Πασοκτζήδων ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του 2019 για να μην κερδίσει ΚΑΠΟΙΟΣ.

Κύκλοι Νεοδημοκρατών κινούνται σήμερα προς το ΣΥΡΙΖΑ γιατί αντιπαθούν ΚΑΠΟΙΟΝ.

Κύκλοι Πασοκτζήδων γέρνουν προς τη ΝΔ γιατί δεν χωνεύουν ΚΑΠΟΙΟΝ.

Κόμματα δημιουργούνται στα δεξιά της ΝΔ και στ’ αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ γιατί και οι μεν και οι δε απορρίπτουν την ιδεολογία(;) ΚΑΠΟΙΩΝ.

ΚΑΠΟΙΟΙ υπονομεύουν την Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

ΚΑΠΟΙΟΙ διαρρέουν μυστικά μέσα από την ΕΥΠ.

ΚΑΠΟΙΟΙ σβήνουν καταγγελίες στην ΕΛΑΣ προστατεύοντας ΚΑΠΟΙΟΥΣ.

ΚΑΠΟΙΟΙ ονειρεύονται Πρωθυπουργό (εθνικής σωτηρίας) τον Κ. Καραμανλή και ΠτΔ τον Γ. Α. Παπανδρέου (αντεστραμμένο 1980,1985 ή 1990;)

ΚΑΠΟΙΟΙ θέλουν Πρωθυπουργό τον Αλ.Τσίπρα και ΠτΔ τον Κ. Καραμανλή (ημέρες 2015;)

ΚΑΠΟΙΟΙ θα επιθυμούσαν Πρωθυπουργό Κ. Μητσοτάκη και ΠτΔ τον Γ. Α. Παπανδρέου (με όρους 1965;)

Η χώρα των ΚΑΠΟΙΩΝ... ΚΑΠΟΙΟΙ/ΚΑΠΟΙΟΥΣ αγαπομισούν.

Τί μπορεί να συμβαίνει μ’ αυτήν την παλινδρόμηση; 

Προσωπικές και ψυχοσωματικές μονομαχίες έχουν αντικαταστήσει τις ιδεολογικές διαφορές; 

Ιστορικές "παλινορθώσεις" επανέρχονται  ως φάρσες;

Τελικά, μήπως αυτοί οι αόρατοι (γνωστοί/άγνωστοι) κύκλοι των ΚΑΠΟΙΩΝ...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΝΕΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τίς (δεν) πταίει;

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ παρά το γεγονός πως ο αρθρογράφος είναι πρώην Υπουργός προστασίας του πολίτη με την σουργελαράδικη κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητων ξεφτιλαράδων... 

 

Του Γιάννη Πανούση

Το παρελθόν, αν κάποια στιγμή

το κάνουμε κάπως να μας μιλήσει,

ψιθυριστά ό,τι έχει πρέπει να μας πει,

πιο δυνατά δεν επιτρέπεται...

Γιάννης Μεταξάς, Φεγγίτες

Επειδή στις μακροχρόνιες και βαθιές αξιακές κρίσεις δεν υπάρχουν αθώοι, σκέφτηκα να κατα-γράψω -με τη μορφή ερωτημάτων/αποριών- ορισμένες πτυχές του φαινομένου.

- έως πότε ορισμένοι θα "ντρέπονται" για την Ιστορία της Ελλάδας ή θα λοιδωρούν τη (χριστιανική) θρησκευτικότητα των Ελλήνων στο όνομα μιάς ανύπαρκτης (και καθόλου αμοιβαίας από άλλες χώρες) "αλληλεγγύης των λαών";

- έως πότε θα γοητευόμαστε (ως κοινωνία αλλά και ο κάθε πολίτης ξεχωριστά) με το Κακό και θα θαυμάζουμε τους κήρυκες της Γενικής Καταστροφολογίας, οι οποίοι όταν αποκτήσουν την εξουσία μεταβάλλονται σε Σωτήρες;

- έως πότε θα εκλαμβάνουμε τους πάσης φύσεως και μορφής ολοκληρωτισμούς σαν ένα πλαίσιο διεκδίκησης "ειδικών" δικαιωμάτων και έκφρασης της (εξατομικευμένης;) διαφορετικότητας;

- έως πότε θα ταυτίζουμε τα ανεξάρτητα κινήματα απελευθέρωσης από αναχρονιστικές "δουλείες" με τις λίστες προγραφών των διαφωνούντων, που απεργάζονται σκοτεινά κέντρα φανατικών;

- έως πότε θα γινόμαστε συνένοχοι εγκλημάτων κατά του ελεύθερου ανθρώπου, πολεμώντας τις προκαταλήψεις και τα στερεότυπα, με τα όπλα του αντιρατσιστικού ρατσισμού;

- έως πότε θα καταβροχθίζουμε τις σάρκες της Δημοκρατίας, προφασιζόμενοι ότι η όποια υποχώρηση του Κράτους δικαίου "νομιμοποιεί" την καλή (αντι/στασιακή;) βία;

- έως πότε η δημοκρατική και ανθρωπιστική ανεκτικότητα σε ιδέες θα ενδύεται την αντιδημοκρατική κι απάνθρωπη ανοχή στις εγκληματικές πράξεις;

- έως πότε οι συλλογικότητες υποκειμενικών προσεγγίσεων της πραγματικότητας (sic) θα συνιστούν γνώμονα χάραξης πολιτικής για τη χώρα;

- έως πότε θα αναφέρονται κάποιοι σε "κόκκινες γραμμές" (εθνικής, πολιτικής, ηθικής οριοθέτησης), ενώ άπαντες γνωρίζουν ότι οι κάθε είδους "γραμμιτζήδες" έχουν μπλέξει (λόγω διαπλοκής) τις γραμμές τους;

- έως πότε...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: H Μανιέρα, η Μπανιέρα και η Καριέρα

 

Του Γιάννη Πανούση
Καθηγητή Εγκληματολογίας, πρώην υπουργού Προστασίας του Πολίτη με την σουργελοκυβένηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ 

 

Εξημερώνοντας την προδοσία

σε παρενθέσεις

με λοταρίες και κίβδηλα κουφάρια

Θοδωρής Κλεφτογιάννης, Εξημέρωση

Στην Ελλάδα πρέπει επειγόντως να ιδρυθεί Εθνικός Σύλλογος Αδικηθέντων, ο οποίος θα περιλαμβάνει υποκατηγορίες παθόντων, όπως:

-τους εξ αντικειμένου (‘’κακούργα κοινωνία γιατί με αδικείς;’’)
-τους εξ υποκειμένου (‘’ είμαι πολύ καλός και δεν χωράω σ’αυτόν το κόσμο’’)
-τους κατά φαντασίαν (‘’είμαι διωκόμενος’’)
-τους fake (‘’μήπως κάτι κερδίσω από τις καταγγελίες’’)
-τους κομματικούς (‘’για όλα φταίνε οι άλλοι’’)
-τους ελιτίστες (‘’γιατί να συγχρωτίζομαι με τη λαϊκούρα’’;)
-τα λαμόγια (‘’για να ξεχαστούν οι απάτες τους’’) κλπ

Αναρωτιέμαι:

Πώς είναι δυνατό να αισθάνονται αδικημένοι 10 εκατομμύρια Έλληνες;

 Άλλος γιατί είναι ψηλός και δεν τον παίρνουν σε ομάδα μπάσκετ, άλλος γιατί είναι εύσωμος και δεν χωράει στο μικρό αυτοκίνητο της οικογένειας, άλλη γιατί δεν προσλαμβάνεται λόγω φύλου, άλλη γιατί δεν έχει την επιμέλεια του παιδιού, άλλοι γιατί είναι αλλοδαποί και προσκρούουν σε προκαταλήψεις. 

Αν άπαντες αδικούνται, ποιός είναι τελικά ο αδικών; Είναι ένας; Διαχρονικός, απρόσβλητος, αόρατος;

Μερικοί ισχυρίζονται ότι ο κύριος υπεύθυνος είναι ο Καπιταλισμός, μολονότι ορισμένοι "αδικηθέντες" ανήκουν στην High Society.

Άλλοι λένε ότι φταίει ο Κομμουνισμός, ενώ η επιρροή των σχετικών κομμάτων στη χώρα μας δεν εξηγεί το φαινόμενο.

Κάποιοι κατηγορούν την Παγκοσμιοποίηση, η οποία έχει μπει στη ζωή μας πριν από λίγα χρόνια και δεν καταλαμβάνει όλες τις πιθανές "αδικίες".

Ελάχιστοι τις αποδίδουν στη Θρησκεία, γνωρίζοντας όμως ότι ο Θεός δεν αγαπάει τις ανισότητες.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά στο τέλος καταλήγουν άπαντες ότι ένοχο είναι Το Σύστημα, το οποίο ως Πανοπτικόν τιμωρεί τους -κατά τη γνώμη τους- αντιστεκόμενους στην εξουσία του.

Ακόμα και οι χθεσινοί αδικούντες, που λόγω μίας στροφής των πραγμάτων,(αυτο) χαρακτηρίζονται σήμερα αδικούμενοι, ακόμα κι εκείνοι διαμαρτύρονται για το Άδικο Σύστημα (που άλλους τους ανεβάζει στα ουράνια κι άλλους τους κατεβάζει στα τάρταρα).

Μπορεί να ζούμε εδώ και καιρό σε συνθήκες μη-πραγματικότητας, αφού ο καθένας ορίζει (αφεαυτού του;) το Καλό και το Κακό, το Νόμιμο και το Παράνομο, το Δίκαιο και το Άδικο, το Ορθό και το Λάθος, με βάση προσωπικά βιώματα και ιδεοληψίες, όμως αυτό το φαινόμενο της "ένοχης, υποκριτικής και πονηρής κλάψας" έχει πάρει διαστάσεις πολιτικής και κοινωνικής (υπο)κουλτούρας.

- πολιτικάντηδες διανοούμενοι μιλάνε για όσα αγνοούν και αποδομούν όχι μόνον όποιον διαφωνεί μαζί τους αλλά και το Κράτος που δεν τους δίνει τη δυνατότητα να διαλαλήσουν την ευφυΐα τους όπου γης

- πανεπιστημιακοί που διατηρούν και ασκούν στο έπακρον τα προνόμια του αυτοδιοικούμενου Ιδρύματος καταγγέλλουν την Πολιτεία όταν τους "υποψιάζεται" και-με ιδιαίτερα δειλό τρόπο- κάνει έλεγχο για το πώς διαχειρίζονται το δημόσιο χρήμα

- αχ-άριστοι(;) συντηρητικοί πολιτικοί, που από το πουθενά η τύχη (sic) τους προσέφερε αφειδώς αξιώματα και δόξα, νοιώθουν άβολα που δεν έμειναν για πάντα στην εξουσία κι ονειρεύονται παλινόρθωση.

Σύμφωνα με τα παραπάνω η καταγγελία της Αδικίας αποτελεί...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Συμ-παίγνια;

 

Του Γιάννη Πανούση
Καθηγητή Εγκληματολογίας, και πρώην υπουργού Προστασίας του Πολίτη επι σουργελαράδικης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ...

Κρατούσε σημειώσεις

στο περιθώριο

Χειρόγραφες

για να θυμάται στο τέλος της ανάγνωσης

το χρόνο που πέρασε

.....

Δεν έφτασε ποτέ

στην κόπωση

της τελευταίας σελίδας

Θ. Σ. Σπαντιδέας, Στο περιθώριο

Έμπλεξαν τις γραμμές τους τα μορφώματα "του επαναστατικού ναρκισσισμού" [που διεκδικεί και το ηθικό πλεονέκτημα (sic) κατά των προαιώνιων εχθρών] με τα μορφώματα της ένοχης επικράτησης (που συνεχίζει να θεωρεί τη χώρα ιδιοκτησιακό της στοιχείο) κι αναγκάστηκαν –λόγω και της κρίσης– να συγχωνευθούν στους συμψηφισμούς και τις παραγραφές.  

Ουδείς απολογήθηκε για τα πριν και τα μετά της Μεταπολίτευσης και ουδείς έδειξε δημοσίως αιδώ. Όλοι κάνουν πως κοιτάνε αλλού και δείχνουν πάντοτε τον άλλον, με τον οποίο όμως στις δύσκολες ώρες ‘’τα βρίσκουν’ (σε διαπροσωπικό ή διακομματικό επίπεδο κι όχι σε εθνικό).

Τα πάντα γύρω μας συρρικνώνονται (από τα δικαιώματα  μέχρι τα αισθήματα αλληλεγγύης), άπαντες παρα-βιάζουν τις κόκκινες γραμμές της καχυποψίας και της μισαλλοδοξίας, το εφήμερο κέρδος (προσωπικό, οικογενειακό, παρεϊκό) και η ανευθυνότητα των "υπεύθυνων" (κυβερνητικών και μη) κυριαρχούν στην πολιτική ζωή, όμως τα κομματικά επιτελεία ασχολούνται με μικρότητες, ακρότητες και παρακμιακές τακτικές. Η εύθραυστη ισορροπία ανάμεσα στη Μεγάλη Ιδέα της Ανάπτυξης των μεν και το Μεγάλο Μέτωπο της μη-φτωχοποίησης των δε, λίγα περιθώρια αισιοδοξίας για σύγκλιση και συναίνεση αφήνουν.

Δεν ανήκω σ’ αυτούς που συνεχώς δηλώνουν μετ’ επιτάσεως ότι έφτασε το τέλος της Ελλάδας, το τέλος της Ευρώπης, το τέλος του Πλανήτη, το τέλος της Ιστορίας. Ούτε σ’ εκείνους που γοητεύονται με την επίκληση χρησμών για την άφιξη κάποιου Μεσσία (μέσω εκλογών ή δια της Θείας παρέμβασης;), ο οποίος θα περιστοιχίζεται από αγγέλους και με τη ρομφαία του θα διώξει από το ναό της Δημοκρατίας τους φαύλους και τους κακούς. Άλλωστε ποτέ τα Ιερατεία και οι Αρχιερείς (της κάθαρσης;) δεν συνέβαλαν στη  ριζική διόρθωση των πραγμάτων.

Προσωπικά πιστεύω στη Δημοκρατία του Φωτός, που σημαίνει ένα Πολίτευμα με κανόνες και όρια. Αυτό όμως που ζούμε από τη Μεταπολίτευση και ιδίως εσχάτως είναι ένα ιδιόμορφο σύστημα αλά ελληνικά, όπου τους κανόνες δεν θέτει η κοινωνική ηθική και τα όρια ο νόμος, αλλά όπου ο καθείς εφαρμόζει το δικό του νόμο για το δικό του σκοπό.

Ένα αδύναμο, (αυτο)ενοχικό, διαπραγματευόμενο με τη βία και τη διαφθορά πολιτικό σύστημα, το οποίο εμμέσως υιοθετεί μεθόδους του Εμφυλίου και της Δικτατορίας για να παρακολουθήσει ορισμένους, να συκοφαντήσει περισσότερους και να εγκλωβίσει άπαντες στα υπέργεια τείχη των fake news και στα υπόγεια χαλάσματα του απορρήτου.

Διαρρήξαμε βίαια το κοινωνικό συμβόλαιο (με τις ακρότητες των δε) και τώρα καταστρατηγούμε αυθαίρετα τις λίγες εναπομείνασες ελευθερίες (με τις δολιότητες των μεν).

Κανένας Επενδυτής και ουδείς Πατερούλης θα μας σώσει αν...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Να λέμε και μερικά "όχι"

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ (Αν και γραμμένο από παταγωδώς αποτυχημένο πρώην υπουργό της κυβέρνησης σουργελαράδων της "1ης φοράς Αριστερά"...)

Του Γιάννη Πανούση

Η νίκη χαμογελούσε θαλερή

μέσα στην ήττα

Κ. Δ. Υφαντής, Σκοτεινό ηλιοστάσιο

Επειδή στην Ελλάδα τόσο οι πολιτικοί, όσο και οι πολίτες (μοιάζει να) ζουν σε παράλληλα σύμπαντα, θεωρώ χρήσιμο ν’ απαριθμήσω ορισμένα χαρακτηριστικά της μη-πραγματικότητας ή της παρατεταμένης ιδεοληψίας.

1. Μέσα στην πολιτική (ή και εθνική;) κρίση γεννιούνται οι Ηγέτες κι όχι μέσα από ψηφοφορίες συνεδρίων

2. Οι προοδευτικοί δεν υιοθετούν πάντοτε "προοδευτικές προτάσεις" και οι συντηρητικοί δεν έχουν σε όλα "συντηρητικές απόψεις"

3. Οι κομματικές συμμαχίες δεν επιτυγχάνονται με συμφωνίες κορυφής αλλά με συναινέσεις της βάσης

4. Η αντιπολίτευση δεν ασκείται με (αστυνομική) σκανδαλοθηρία και η συμπολίτευση παίζει κακό ρόλο στην (ηθική) συγκάλυψη

5. Συνθήματα χωρίς λογική και υποσχέσεις δίχως αντίκρυσμα  πάνε το ρολόι της πολιτικής αντι-παρά-θεσης πολλά χρόνια πίσω

6. Υπάρχουν κόμματα που πλειοδοτούν στον "κοινωνικό πόλεμο" αλλά αρνούνται τον (ενδεχόμενο) πατριωτικό

7. Η προσωπική ασφάλεια συνδέεται άρρηκτα με την κοινωνική ασφάλεια, τη δημόσια ασφάλεια και την εθνική ασφάλεια

8. Αρκετοί (κοινής αποδοχής;)  "εθνοσωτήρες" μαζεύουν στεφάνια δόξας (sic), όπου βρουν κενό

9. Μερικοί συνοδοιπορούν με τον Κανένα για να πετύχουν το Τίποτα

10. Άπαντες συντάσσονται με τον "άνθρωπο" (sic), πολλοί όμως θαυμάζουν τον υπεράνθρωπο, ενώ άλλοι στηρίζουν τον υπάνθρωπο

Νομίζω ότι χρόνια τώρα αναφερόμαστε στο DNA του Έλληνα, όταν καυχιόμαστε για τα θετικά μας, σιωπώντας όταν τ’ αρνητικά υπερισχύουν.

Αναρωτιέμαι μήπως μέχρι να βρούμε τα αίτια της (αυτο)καταστροφικότητας του Έθνους, μήπως θα ήταν χρήσιμο ενδιαμέσως...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Όρια και οριοθετήσεις πολιτικού περιεχομένου

EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ (κι ας είναι ο αρθρογράφος αποτυχημένος πρώην υπουργός της κυβέρνησης των σουργελαράδων του ΣΥΡΙΖΑ...) 

 Του Γιάννη Πανούση

Όλα όσα έγραψα ,τα είπαν πρώτα άλλοι

Όλα όσα ανακάλυψα,τα΄χανε ήδη βρει

Μαρία Ζαγκλαρά,Τοπογραφία της νοσταλγίας

Επειδή οι διάφοροι όροι, ορισμοί και κυρίως οι ετικέτες προκαλούν κοινωνικο-ιδεολογικές συγχύσεις, (όπως π.χ Ριζοσπαστική Δεξιά-ΕΡΕ, Ριζοσπαστικό Κέντρο, Ριζοσπαστική Αριστερά ή Λαϊκή Δεξιά, Κεντροδεξιά, Φιλελεύθερη Δεξιά ή ακόμα Λαϊκή Δημοκρατία, Λαϊκή Δικαιοσύνη, περί Δικαίου αίσθημα του Λαού), οφείλουν οι πολιτικοί -κι όχι μόνον- να θέσουν κάποιες, νοηματικές τουλάχιστον, διαχωριστικές γραμμές.

Επειδή υπάρχουν πλείστοι που ομνύουν στο όνομα της Δημοκρατίας, αλλά την υπονομεύουν όταν δεν λειτουργεί σύμφωνα με τα συμφέροντά τους και δεν την προστατεύουν όταν κινδυνεύει, οφείλουν οι διανοούμενοι ν’ απομυθοποιήσουν "τα δικαιώματα στην όποια αντίσταση και στην όποια ανυπακοή", λόγω ιδεολογικών διαφωνιών.

Επειδή η άνοδος των Άκρων σημαίνει και κάθοδο του Κέντρου κι επειδή οι λεκτικές ακρότητες δια-μορφώνουν κοινωνικά στερεότυπα και ψευδο-ιδεοληψίες, οφείλει ο κάθε πολίτης ν’ απαντήσει -με το χέρι στην καρδιά- στα παρακάτω ερωτήματα.

Ποιός, κατά τη γνώμη του:

- φυλάττει τη χώρα από τους εχθρούς, προφυλάσσει μόνον τους φίλους ή μας φυλάει από τους φύλακες;

- εμπιστεύεται τους δημοκρατικούς θεσμούς,  πιστεύει στην ισοελευθερία ή  είναι πιστός σε ολοκληρωτικά δόγματα;

- υποστηρίζει το εθνικό, καλλιεργεί το εθνικιστικό ή παρασύρεται στο αντεθνικό;

- είναι πολιτικός διώκτης, ιδεολογικός τυχοδιώκτης ή κομματικός εκδιώκτης;

- έχει δίκιο, έχει άδικο ή αδιαφορεί για το θέμα λόγω σκοπιμοτήτων;

- είναι ηθικός, είναι ανήθικος ή δεν παίρνει θέση για ζητήματα ηθικής;

- θεωρείται άχαστος, κατηγορείται για άχρηστος ή εκλαμβάνεται ως αχρείος;

- καταγγέλεται για παράνομες διασυνδέσεις, για κακόβουλες επισυνδέσεις ή για δημοκρατικές αποσυνδέσεις;

Επειδή στη χώρα μας, ιδίως αυτή την περίοδο των πολλαπλών κρίσεων, ο καθείς είναι "ό,τι δηλώσει" (παραδοσιακός δεξιός, γνήσιος αριστερός, νουνεχής κεντρώος) κι επειδή οι "τερατογενέσεις" (ένθεν/κακείθεν) βρίσκονται προ των πυλών του πολιτικού μαιευτηρίου, πιστεύω ότι ήρθε η ώρα...