"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΟΥΡΙΑΝΝΙΔΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΟΥΡΙΑΝΝΙΔΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: H λαθρομαχμουτολάγνα κυβέρνηση έχασε το Κλειδί

 

Του Γιάννη Χ. Κουριαννίδη

Διευθυντή του περιοδικού «Ενδοχώρα»

Η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στο Κλειδί του Δήμου Σιντικής (Σιδηρόκαστρο), με τη λειτουργία δομής όπου φιλοξενούνται λαθρομετανάστες, είναι από αυτές που δεν επιτρέπουν πλέον στην Πολιτεία να κρύβεται πίσω από «σχεδιασμούς» και επικοινωνιακές ασκήσεις.

Η εν λόγω δομή λειτουργεί από το 2020, παρά το ότι αρχικώς είχε δημιουργηθεί ως… προσωρινή! Οπως κατήγγειλε πρόσφατα σε ψήφισμά του το δημοτικό συμβούλιο Σιντικής, υποτίθεται πως θα λειτουργούσε για… 30 ημέρες και ως κλειστή δομή.

Κλειστή, όμως, τη μετέτρεψε η Πολιτεία μόλις πρόσφατα, έπειτα από πέντε και πλέον χρόνια λειτουργίας της και μάλιστα χωρίς να έχει προηγουμένως εξασφαλίσει τις αναγκαίες συνθήκες για την ομαλή λειτουργία της, τόσο σε εξειδικευμένο προσωπικό όσο και σε υλικοτεχνική υποδομή.

Το αποτέλεσμα ήταν στις 22 και στις 29 Αυγούστου, αλλά και στις 13 Σεπτεμβρίου να σημειωθούν σοβαρά επεισόδια, καταστροφές, πετροπόλεμος εναντίον των αστυνομικών, παραβίαση της περίφραξης και δεκάδες δραπετεύσεις λαθρομεταναστών.

Προφανώς και όλα αυτά δεν εμπίπτουν στο πλαίσιο μιας «διαχείρισης του Μεταναστευτικού», αλλά αποτελούν στην πραγματικότητα τη διαχείριση μιας αποτυχίας.

Ολα αυτά δεν τα πληρώνουν, φυσικά, μόνο οι κάτοικοι της περιοχής που νιώθουν να απειλείται η ασφάλειά τους αλλά και οι αστυνομικοί (που καλούνται να διαχειριστούν καταστάσεις υψηλής επικινδυνότητας χωρίς να έχουν, κατά κανόνα, την κατάλληλη εκπαίδευση γι’ αυτό), οι εργαζόμενοι στη δομή, αλλά και οι ίδιοι οι φιλοξενούμενοι, αφού καταστρέφονται οι υποδομές στις οποίες διαβιούν.

Το δημοτικό συμβούλιο Σιντικής, με μόλις μία αρνητική ψήφο, απαίτησε το οριστικό κλείσιμο της δομής, ενίσχυση των αστυνομικών δυνάμεων με εξειδικευμένο προσωπικό και συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα αποχώρησης. Δύσκολα μπορούμε να σκεφτούμε κάποιο πιο σαφές μήνυμα από μία τοπική κοινωνία!

 

Υπάρχει, όμως, και ακόμα ένα ζήτημα που ίσως χρήζει και εισαγγελική διερεύνηση. Υπάρχουν καταγγελίες ότι ορισμένοι παράγοντες ΜΚΟ ενθαρρύνουν λαθρομετανάστες να προκαλούν επεισόδια, υποστηρίζοντας ότι ακόμα και η φυλάκισή τους γι’ αυτά μπορεί να λειτουργήσει ως ένας τρόπος παράτασης της παραμονής τους στην Ελλάδα! Αν αυτές οι καταγγελίες ευσταθούν, τότε δεν μιλάμε για μία απλή ανευθυνότητα, αλλά για υπονόμευση της δημόσιας τάξης και για πρακτικές που πρέπει να ελεγχθούν αυστηρότατα.

Το βαθύτερο πρόβλημα, φυσικά, βρίσκεται αλλού. Η κυβέρνηση δεν μπορεί να συνεχίσει να αντιμετωπίζει τις συνέπειες της ανεπαρκούς μεταναστευτικής πολιτικής της με «μπαλώματα» και ημίμετρα. Δεν μπορεί να μετατρέπει μία ακατάλληλη και ανεπαρκώς προστατευμένη δομή σε «κλειστή» και να θεωρεί ότι… έλυσε το πρόβλημα. Ούτε να ζητεί από την Αστυνομία να καλύπτει με επιχειρησιακό ηρωισμό τα δικά της κενά. Και κυρίως δεν επιτρέπεται να παραβλέπει την ουσία, που είναι ότι η αποτελεσματικότερη δομή είναι εκείνη που δεν χρειάζεται να υπάρχει!

Εάν τα κρατικά μας σύνορα φυλάσσονταν αποτελεσματικά και η παράνομη είσοδος αποτρεπόταν στο πεδίο, δεν θα χρειάζονταν δομές ούτε όλα τα υπόλοιπα μέτρα που η δημιουργία τους επιφέρει (φύλαξη, σπατάλη πόρων και δυνάμεων κ.ά.).

Η απαίτηση για ασφάλεια των πολιτών δεν είναι δυνατόν να χαρακτηρίζεται «ξενοφοβία». Και η εφαρμογή του νόμου δεν αποτελεί «ακροδεξιά» πρακτική.

Ούτε φυσικά τα σύνορα της πατρίδας είναι μία διακοσμητική γραμμή στον χάρτη.

Το Κλειδί πρέπει να γίνει μάθημα.

Αν όμως η κυβέρνηση δεν πάρει το μάθημά της και το αγνοήσει με προσχηματικά ημίμετρα, τότε …

 

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΡΑΓΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Η θεσμοθέτηση της εθελοδουλίας

Γράφει ο Γιάννης Κουριαννίδης
Διευθυντής του περιοδικού «Ενδοχώρα»

Η απίστευτη δήλωση του Προέδρου της Δημοκρατίας στα Ιωάννινα, ότι
«διδαχθήκαμε από την άλωση της Θεσσαλονίκης, που είχε σφαγές και εξανδραποδισμούς, και οι Γιαννιώτες φρόντισαν αυτά να τα αποφύγουν και τα απέφυγαν και πήραν προνόμια», θα στιγματίζει για πάντα τον ύψιστο πολιτειακό θεσμό ως μνημείο εθελοδουλίας και υποταγής.

Οχι φυσικά επειδή περιγράφει ένα αδιαμφισβήτητο ιστορικό γεγονός (λίγους μήνες μετά την κατάληψη της Θεσσαλονίκης και τις αγριότητες που επακολούθησαν σε βάρος του ελληνικού πληθυσμού της), αλλά επειδή αναδεικνύει ως πρότυπο μία επιλογή που έρχεται σε αντίθεση με την κυρίαρχη εθνική μας διαχρονική στάση, υποστηρικτική της αντίστασης και της ελευθερίας.  

Εντύπωση ακόμη προκάλεσε ο χαρακτηρισμός των Ιωαννίνων ως πόλης «πρωτίστως βυζαντινής» και ως «πολιτιστικού παλίμψηστου»!

Το ανώτατο πολιτειακά πρόσωπο οφείλει αφενός να προβάλλει και να αναδεικνύει την ελληνικότητα, ιδιαιτέρως των ευαίσθητων περιοχών της πατρίδας μας, και αφετέρου να εμπνέει με αναφορές του στα παραδείγματα εκείνων που επέλεξαν να αγωνιστούν, ακόμη και σε υπέρτερες δυνάμεις και όχι να προβάλλει ως επιτυχία την παράδοση έναντι ανταλλαγμάτων, αφού «θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία».

Στην ιστορική συνείδηση του Ελληνισμού η ελευθερία συνδέεται με θυσίες, όπως αυτές στο Μεσολόγγι, στο Σούλι, στην Κωνσταντινούπολη. Η άποψη ότι η αποφυγή της σύγκρουσης αποτελεί επιτυχία σαφώς και αποδυναμώνει το μήνυμα πως υπάρχουν αξίες που υπερβαίνουν ακόμα και την επιθυμία της επιβίωσης.  

Εξάλλου, εν προκειμένω, τα όποια προνόμια παραχώρησε στους Γιαννιώτες η Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν αναίρεσαν το γεγονός ότι ο Ελληνισμός της περιοχής παρέμεινε υπόδουλος για σχεδόν πέντε αιώνες! Επομένως, η αποτίμηση μιας τέτοιας επιλογής δεν είναι δυνατόν να περιορίζεται μόνο στις άμεσες απώλειες ή στα όποια βραχυπρόθεσμα οφέλη.

Η ταυτότητα του Ελληνισμού προφανώς και δεν διασώθηκε χάρη στα όποια προνόμια της οθωμανικής διοίκησης, όπως προφανώς υπονοεί ο Κωνσταντίνος Τασούλας με το μήνυμά του.  

Διασώθηκε χάρη στην εθνική μας συνείδηση, που στηρίχθηκε στη δύναμη της Ορθοδοξίας, της παιδείας, της εθνικής αυτογνωσίας, που οδήγησαν τελικά στην Εθνεγερσία του 1821.

Τα ιστορικά γεγονότα εξηγούν συνήθως και αιτιολογούν τις ανθρώπινες επιλογές και το ίδιο συμβαίνει και για την επιλογή των Γιαννιωτών το 1430. Αυτή η επιλογή, όμως, είναι αδιανόητο να προβάλλεται ως αξιακό πρότυπο. Ενα έθνος εμπνέεται από εκείνους που κράτησαν ζωντανή την αξία της ελευθερίας και όχι την πρακτική της διαχείρισης της υποταγής. Η πολιτειακή ηγεσία οφείλει να θυμίζει ότι η επιβίωση προφανώς και έχει την αξία της, αλλά η ελευθερία είναι εκείνη που δίνει ουσιαστικό νόημα στην ιστορική πορεία ενός λαού.

Είναι αλήθεια πως ο θεσμός του Προέδρου της Δημοκρατίας έχει απαξιωθεί και θεσμικά και πολιτικά τις τελευταίες δεκαετίες, τόσο με τον περιορισμό των αρμοδιοτήτων του όσο και, κυρίως, με τις μεθοδεύσεις για την εκλογή συγκεκριμένων προσώπων στο ύπατο αξίωμα. Παρ’ όλα αυτά, η πραγματική απαξίωση του θεσμού δεν επέρχεται από όσους εργαλειοποιούν τον θεσμό για κομματικά και άλλα οφέλη, αλλά από τα ίδια τα πρόσωπα που τον εκπροσωπούν.

Απαξιώνεται όταν...

 

"ΣΥΓΚΡΟΥΟΜΕΝΕΣ ΠΕΝΝΕΣ" : Ο Καποδίστριας κατα Σμαραγδή - Επιστροφή στις ρίζες (του Δημήτρη Θεοδωρόπουλου) -VS- Όταν το σύστημα φοβάται τον καθρέφτη του (του Γιάννη Κουριαννίδη)



Του Δημήτρη Θεοδωρόπουλου

 

Το όλο θέμα ξεκίνησε με τα κλαψουρίσματα του σκηνοθέτη.

Δεν του έδιναν λέει την επιχορήγηση να κάνει μία ταινία για το Καποδίστρια που είχε έτοιμο το σενάριο.

Και επειδή κατά δήλωση του το θέμα ήταν Εθνικής σημασίας ανάμεσα στα κλάματα και τα μοιρολόγια προχώρησε κα σε καταγγελίες για συμφέροντα που ήταν από πίσω από αυτήν άρνηση.

Συμφέροντα ξένα και ντόπια που δεν ήθελαν με τίποτα να αναδειχτεί η προσωπικότητα του Καποδίστρια.

Αλλά πάντα σε αυτήν την ζωή στο τέλος το καλό νικάει……

Κάποια στιγμή λοιπόν σε πείσμα όλων ο Σμαραγδής έκανε την ταινία.

Αυτοί που  δεν είχαν δει τις προηγούμενες ταινίες του την περίμεναν με προσδοκίες και οι άλλοι που τις είχαν δει την περίμεναν με το φόβο ότι και αυτήν την φορά θα είχαμε μια από τα ίδια.

Ίσως και χειρότερα.

Τελικά όλοι δικαιωθήκαν.

Και οι μεν και οι δε…..

Ο καθένας από την πλευρά του.

Γράφτηκαν και πολλά από τους κριτικούς.

----Συρραφή από σκηνές σκέτης αφήγησης καθόλου κινηματογραφικές.

----Ανύπαρκτη δραματουργική πλοκή.

----Ανιστόρητη και όπου είχε κάποια ιστορικά στοιχεία αυτά ήταν απολύτως ανακριβή.

----Επιφανειακή όπου προσπάθησε να μπει σε μια κάποια «πολιτική» ανάλυση. Τα ξένα συμφέροντα που τον έφεραν και τα ξένα συμφέροντα που τον σκότωσαν.

----Μεταφυσική σε επίπεδο κατηχητικού από την στιγμή που η Μεγαλόχαρη είχε υπό την σκέπη της τον Κυβερνήτη αλλά μυστηριωδώς παρέλειψε να παρευρεθεί στο Ναύπλιο την μοιραία μέρα που πήγαν οι Μαυρομιχαλαίοι.

Αυτά μας είπαν οι κριτικοί και βέβαια κανείς δε είναι υποχρεωμένος να ασπαστεί την άποψη τους.

Αλλά ευτυχώς ανέλαβε ο σκηνοθέτης ως πλέον ειδικός να μας διαφωτίσει περί τίνος πρόκειται.

Είναι προς τιμή του το ότι έκανε αυτήν την ενημέρωση για να μην πάει κάποιος απροετοίμαστος να δει την ταινία του.

Μας είπε λοιπόν ότι ο πρωταγωνιστής μέσω ύπνωσης επικοινώνησε προσωπικά με τον Καποδίστρια που του έδωσε συγκεκριμένες οδηγίες για το πώς θα έπρεπε να ερμηνεύσει τον ρόλο …

Και όσον αφορά την σκηνοθεσία πέρα από ένα σημείο ανέλαβε μια ανώτερη δύναμη και η ταινία προχωρούσε χωρίς να το καταλαβαίνει ούτε καν ο ίδιος.  

Δεν διευκρινίστηκε όμως αν αυτή η ανώτερη δύναμη θα πάρει κάποια ποσοστά γιατί στο κάτω κάτω τα δικαιούται.

Πάντως επειδή κατά πως λένε κάποιοι τα εισιτήρια δεν τα κόβουν οι κριτικοί η ταινία εισπρακτικά σχίζει.

Δεν παν να λένε ότι λένε ο κόσμος πάντα αποφασίζει για μια ταινία…..

Και εδώ αποφάσισε……

Γέμισε από τις πρώτες μέρες τις αίθουσες και χειροκρότησε όρθιος στο τέλος…

Και επειδή τίποτα δεν είναι τυχαίο σίγουρα και εδώ υπάρχουν κάποιες εξηγήσεις

Ο Σμαραγδής με το παραμυθάκι του που έβαλε από την μια μεριά τον καλό Καποδίστρια και από την άλλη τους κακούς ξένους λύκους χτύπησε φλέβα.

Είμαστε λαός και κατά κανόνα αγνοούμε την ιστορία μας.

Στα σχολικά βιβλία κάποια γεγονότα απουσιάζουν παντελώς και κάποια άλλα αναλύονται καθαρά από την «Εθνική» και μυθολογική πλευρά τους.

Τι ξέρουμε για τον Καποδίστρια??

Μάλλον για να κυριολεκτούμε τι μας έμαθαν στα σχολεία για τον Καποδίστρια???

Ήταν λέει διπλωμάτης καριέρας σε υψηλή θέση και έφτασε να είναι Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας.

Αυτήν την θέση θυσίασε για να έλθει εδώ να κυβερνήσει την Ελλάδα αμέσως μετα την απελευθέρωση ..

Έτσι απλά.

Και επειδή στην προσπάθεια του να βάλει σειρά στο νεοσύστατο Κράτος έθιξε τα συμφέροντα κάποιων οπλαρχηγών αυτοί τον σκότωσαν.

Αυτά τα ολίγα.

Α μη το ξεχάσουμε …

Έχουμε μάθει και την γνωστή «ιστορία» με τις πατάτες…..

Εκεί θαυμάζουμε την εξυπνάδα του ή μάλλον την βαθιά γνώση του όσον αφορά την ψυχολογία μας σαν λαός.

Και τώρα έρχεται να μας διδάξει ιστορία ο Σμαραγδής με την ταινία του.

Εδώ λοιπόν μαθαίνουμε  ότι ο Καποδίστριας ήταν ένας αγνός πατριώτης και πίσω του εκτός από την Μεγαλόχαρη υπήρχαν κάποιες καλές και κάποιες κακές ξένες δυνάμεις.

Κάποια στιγμή λοιπόν που θίχτηκαν τα συμφέροντα των κακών ξένων δυνάμεων έβαλαν κάποιους κακούς δικούς μας να τον σκοτώσουν.  

Τόσο απλά…..

Και δεδομένου ότι είμαστε σε μια εποχή απαξίωσης της πολιτικής από τον τρόπο που αυτή ασκείται είναι μια πολύ καλή ευκαιρία όλη αυτήν την ιστορία, όσο αφελής και να είναι, να την δούμε μεταφυσικά και να επαναεπιβεβαιώσουμε για μια ακόμη φορά τις διαχρονικές αξίες του Έθνους μας….

Κάποιοι αναζητούν ΚΑΙ τώρα έναν Μεσσία - Κυβερνήτη

Όπως ακριβώς τον περιέγραψε αφελώς ο Σμαραγδής

Αγνό πατριώτη, σπουδαγμένο, ασκητικό, δοτικό και πάω από όλα θρησκευόμενο.

Μακριά στο πολιτικούς συσχετισμούς και ταξικές αντιπαραθέσεις

Πέρα από πολύπλοκες αναλύσεις…..

Έναν ηγέτη εμπλεκόμενο με μία φιλελληνική ξένη δύναμη και με την Μεγαλόχαρη στο πλευρό του και αυτό το τελευταίο δεν πρέπει να το ξεχνάμε

Σε αυτούς απευθύνεται η ταινία.

Και αυτοί είναι που πανηγυρίζουν γιατί επιτέλους βγήκε μια ταινία  χωρίς θολοκουλτούρα και υπονοούμενα.

Μια ταινία που ασχολείται με ένα Εθνικό θέμα και η οποία αναδεικνύει έναν αγνό Έλληνα Εθνικό ηγέτη.

Και η αλήθεια είναι ότι πατριωτική ταινία αυτού του επιπέδου μάλλον έχουμε να δούμε από την εποχή του Τζέιμς Πάρις. 

Με βάση όλα τα παραπάνω δεν έχει καμία μα καμία σημασία πόσοι θα δουν αυτήν την ταινία.

Το θέμα είναι πόσοι θα δουν αυτήν ταινία σαν μια πολιτική βιογραφία μιας τόσο πολύπλοκης και πολυσχιδούς προσωπικότητας όπως ήταν ο Καποδίστριας.

Ίσως είναι καλύτερα να μην ξέρεις τίποτα για τον Καποδίστρια από το να πάρεις στα σοβαρά τις αρλούμπες του Σμαραγδή ότι υπάρχει πρόταση από το Άγιο Όρος για την Αγιοκατάταξη του.


ΥΓ Αν μετα από όλα αυτά μάθουμε ότι την ταινία την χρηματοδότησε ο γέροντας Εφραίμ  μάλλον δεν θα μας κάνει καμμιά εντύπωση……
 
 
 
 
 
 
 
Όταν το σύστημα φοβάται τον καθρέφτη του 
 
Του Γιάννη Χ. Κουριαννίδη

Το ότι ο Γιάννης Σμαραγδής βρήκε κλειστές τις κυβερνητικές πόρτες για την ταινία του «Καποδίστριας» δεν αποτελεί ακόμα ένα δείγμα γραφειοκρατικής αναλγησίας, αλλά μια στυγνή πράξη πολιτικής αυτοσυντήρησης.

Διότι το πολιτικό σύστημα, ενστικτωδώς, όταν αντικρίζει έναν καθρέφτη, προτιμά να τον σπάσει, παρά να δει σε αυτόν το είδωλό του.

Βλέπετε, ο Καποδίστριας δεν είναι απλώς μια ιστορική φυσιογνωμία. Είναι ένα αμείλικτο «κατηγορώ» ενάντια στο σύστημα. Και ένα κράτος που, με κενές περιεχομένου μεγαλοστομίες, διακηρύσσει πως τιμά την ιστορία του, που γεμίζει τις επετείους με στεφάνια, είναι φυσικό να αρνείται να στηρίξει ένα έργο που φωτίζει τον μοναδικό κυβερνήτη της Ελλάδος, που δεν ήταν προϊόν κομματικών μηχανισμών, συναλλαγών ή πελατειακής αναρρίχησης.  
 
Που ήρθε να υπηρετήσει και όχι να πλουτίσει. 
 
Που δολοφονήθηκε, ακριβώς διότι αρνήθηκε να παίξει το παιχνίδι των φατριών, του ρουσφετιού και της ιδιοτέλειας.

Ποιος, άραγε, πολιτικός οργανισμός θα χρηματοδοτούσε μια ζωντανή απόδειξη της ηθικής του χρεοκοπίας; 
 
Η άρνηση του υπουργείου Πολιτισμού, του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου και κάθε άλλου συναφούς θεσμού ή οργανισμού δεν είναι μια ουδέτερη πράξη. Είναι μια πράξη βαθιά πολιτική. Γιατί μορφές σαν τον Καποδίστρια αναδεικνύουν την πλήρη αντίθεση ανάμεσα στο δημόσιο συμφέρον και στη σημερινή πολιτική πρακτική. Γι’ αυτό, ακόμη και ως κινηματογραφικό πρόσωπο, είναι επικίνδυνος, γιατί θυμίζει ότι η πολιτική είναι λειτούργημα και όχι βιοπορισμός, ότι μπορείς να κυβερνάς χωρίς να χρωστάς και χωρίς να υποκύπτεις.

Αυτά, όμως, είναι αδιανόητα για ένα πολιτικό σύστημα που οικοδομήθηκε πάνω στη φαυλότητα ως κανόνα και στην ιδιοτέλεια ως αξία.  
 
Που αναπαράγεται μέσω της μετριότητας, της αναξιοκρατίας, της αλληλοσυγκάλυψης και της επιβράβευσης της υποταγής. Οι επιτροπές, οι αξιολογήσεις, οι περιορισμένοι πόροι είναι τα προσχήματα και φυσικά δεν αφορούν έργα ακίνδυνα, ευθυγραμμισμένα με τη χλιαρή αισθητική και την «πολιτική ορθότητα» της εποχής. Τα επικαλούνται, όμως, ως εμπόδια ανυπέρβλητα για έργα που κουβαλούν κοινωνικό και πατριωτικό φορτίο, που υπενθυμίζουν ότι το έθνος μεγαλούργησε από ανθρώπους που έβαλαν το «εμείς» πάνω από το «εγώ». Τότε ξαφνικά τα ταμεία αδειάζουν και οι πόρτες βαραίνουν…

Ο Καποδίστριας δεν χωρά στην αφήγηση των καιρών μας.  
 
Δεν εξυπηρετεί καμιά επικοινωνιακή στρατηγική, κανένα κυρίαρχο εξουσιαστικό πρότυπο.  
 
Αντιθέτως, τα διαλύει όλα αυτά. 
 
Γι’ αυτό και η αποστροφή προς το πρόσωπό του. Από φόβο!  
 
Κι αυτό δεν αφορά μόνο τον κινηματογράφο.  

Το σάπιο και διεφθαρμένο σύστημα, που νοσεί πολιτικά και ηθικά, δεν πρόκειται ποτέ του να...

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΡΑΓΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η σύγχρονη Άλωση

 Του Γιάννη Χ. Κουριαννίδη

«Το δε την πόλιν σοὶ δούναι, ουτ’ εμόν εστίν ουτ’ άλλου των κατοικούντων εν ταύτη· κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών».

Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, πριν από 572 χρόνια, με την απάντησή του στον πορθητή της Πόλης, προέβη σε μια ομολογία πίστης. Μιας πίστης που δεν του επέτρεπε να διαπραγματευτεί το δικαίωμα των υπερασπιστών της αυτοκρατορίας να αγωνιστούν για να ζήσουν ελεύθεροι ή ακόμη και να πεθάνουν οικειοθελώς, αφού η παράδοση της Πόλης δεν αποτελεί δικαίωμά τους.

Προφανώς η στάση του τελευταίου Ελληνα αυτοκράτορα, με την ομόφωνη σύμφωνη γνώμη και της Συγκλήτου, διαφοροποιείται απόλυτα με δηλώσεις του τύπου
«αν είναι να αφήσω μια γειτονιά ήρεμη, ας χαρακτηριστώ και μειοδότης», όπως αυτή του Ελληνα ΥΠΕΞ Γιώργου Γεραπετρίτη.

Δεν έχει καμιά σημασία αν τα λόγια του Παλαιολόγου έγιναν σε καιρό πολέμου και αυτά του Γεραπετρίτη σε καιρό ειρήνης. Είναι δεδομένο ότι ο πόλεμος αρχίζει όταν πλέον έχει αποτύχει η διπλωματία. Η διπλωματία αποτυγχάνει, όμως, όταν κάποια πλευρά δώσει το μήνυμα στην άλλη ότι δεν προτίθεται να υπερασπίσει τα δίκαιά της, φοβούμενη μη χάσει την,,, ηρεμία της. Αποδέχεται έτσι την εθελόδουλη υποταγή της στις διεκδικήσεις και τις απαιτήσεις της άλλης πλευράς, όσο παράλογες και προκλητικές και αν είναι αυτές.

Αυτό το μήνυμα δίνει συνεχώς η ελληνική πλευρά τα τελευταία χρόνια προς τον προκλητικό μας γείτονα εξ ανατολών. Τα φοβικά σύνδρομα με τα οποία εμποτίστηκε εδώ και δεκαετίες το πολιτικό σκηνικό της χώρας μας δεν επιτρέπουν οποιαδήποτε διαφορετική συμπεριφορά. Εφαρμόζει έτσι πρακτικές «κατευνασμού» του τουρκικού θηρίου, δείχνοντας, παρά τις περί του αντιθέτου δηλώσεις, ότι είναι πρόθυμο να διαπραγματευθεί ακόμη και κυριαρχικά μας δικαιώματα. Αυτές οι πρακτικές, όμως, φυσιολογικά εκλαμβάνονται ως αδυναμία και το θηρίο αγριεύει ακόμη περισσότερο.

Η αδυναμία της χώρας μας να διαμορφώνει τις εξελίξεις στην περιοχή και απλώς να περιορίζεται στην προσπάθεια της διαχείρισης των συνεπειών όταν το κάνουν άλλοι αποτελεί τη μεγαλύτερη παθογένεια στο πολιτικό μας σύστημα. Είναι κάτι που δεν επιτρέπει την ανάληψη πρωτοβουλιών, οδηγεί πάντα τη χώρα σε θέση άμυνας και στην ανάπτυξη πολιτικών και πρακτικών που ουσιαστικά ενισχύουν και διευκολύνουν τις πολιτικές και τους σχεδιασμούς άλλων χωρών που υπερασπίζονται με επιτυχία τα δικά τους κρατικά και εθνικά συμφέροντα, συνήθως σε βάρος των δικών μας.

Το ελληνικό πολιτικό σύστημα νοσεί βαθύτατα. Και το χειρότερο είναι ότι δεν επιδιώκει την ίασή του. Είναι χαρακτηριστικό αυτό το φαινόμενο. Συμβαίνει πάντοτε όταν ο λαός δεν συμμετέχει πια στις διαδικασίες του. Οταν η ηγεσία του έχει απολέσει την οργανική της σύνδεση με την κοινωνία, από την οποία αντλεί τη νομιμοποίησή της. Οταν η «Πολιτεία» έχει πάψει να διαμορφώνεται και να αποτελείται από πολίτες και έχει γίνει έρμαιο τυχοδιωκτών και εγκληματιών.  

Οταν η σημερινή άλωση...

 

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΡΑΓΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η πολιτική της οσφυοκαμψίας

Του Γιάννη Χ. Κουριαννίδη

Σίγουρα όλοι μας έχουμε ακούσει για τον Εκρέμ Ιμάμογλου, τον δήμαρχο Κωνσταντινούπολης, που συνελήφθη στις 19 Μαρτίου
με την κατηγορία της διαφθοράς και έκτοτε βρίσκεται φυλακισμένος στην Τουρκία. Δεν είναι μάλιστα λίγοι αυτοί που υποστηρίζουν ότι θα αποτελέσει τον επόμενο πρόεδρο του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος της Τουρκίας, δηλαδή των λεγόμενων «κεμαλιστών».

Σίγουρα, όμως, πολύ λιγότεροι γνωρίζουν τον σημερινό ηγέτη του εν λόγω κόμματος, τον Οζγκούρ Οζέλ, ο οποίος είναι ιδεολογικά σοσιαλδημοκράτης (γι᾽ αυτό και δεν χάνει την ευκαιρία να εξυμνεί τον παλαιό σοσιαλιστή Τούρκο πολιτικό Μπουλέντ Ετσεβίτ). Με καταγωγή της οικογένειάς του από τα Σκόπια και τη Θεσσαλονίκη, δεν χάνει ευκαιρία να εκδηλώσει τα ανθελληνικά του αισθήματα. 

Αυτό έκανε και πρόσφατα μιλώντας στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του, όταν βαθύτατα συγκινημένος αναφέρθηκε στην τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Οπως έδειξε σε βίντεο στο έγκριτο κανάλι του στο YouTube ο Κοσμάς Καραΐσκος, ο Οζέλ είπε μεταξύ άλλων τα εξής: «Στην εξωτερική πολιτική αυτής της χώρας υπάρχει η υπεράσπιση της Κύπρου ενάντια σε όλον τον κόσμο και ενάντια στις απειλές για εμπάργκο. Υπάρχει η σωτηρία της Κύπρου. Ενάντια σε αυτούς που έλεγαν πως “αν πάτε, θα γίνετε ρεζίλι”, έδωσαν το σύνθημα της επέμβασης και έκαναν εκείνο το μικρό κοριτσάκι να λέει “οι δικοί μας” για τους καταδρομείς που έπεφταν με τα αλεξίπτωτα στην Κύπρο. Οι δικοί μας ήταν αυτοί που τους έστειλαν στην Κύπρο και την έσωσαν. Ηταν από τα δεξιά ο Ερμπακάν και από τα αριστερά ο Ετσεβίτ. Ενώ σήμερα αυτός που ξεπουλά την Κύπρο είναι ο Ερντογάν»!

Με αυτόν τον άνθρωπο έκριναν πως έπρεπε να συναντηθούν πριν από μερικές εβδομάδες ο πρώην πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου και ο δήμαρχος Αθηναίων Χάρης Δούκας, στο πλαίσιο της επίσκεψης που πραγματοποίησαν για συμπαράσταση προς τον Ιμάμογλου! 

 «Πιο πολύ από τις φωνές των εχθρών μας μάς ενοχλεί η σιωπή των φίλων μας» είπε ο Οζέλ, και οι δύο Ελληνες πολιτικοί είπαν να μην τον στενοχωρήσουν περισσότερο. Και δήλωσαν πόσο περήφανοι είναι για τον Ιμάμογλου και τον Οζέρ, που αγωνίζονται για τη δημοκρατία ενάντια στην απολυταρχία!

Προφανώς και ο σημερινός ηγέτης της Τουρκίας δεν φημίζεται για τη δημοκρατικότητά του! Αυτό, όμως, αποτελεί ένα εσωτερικό πρόβλημα για τη γειτονική μας χώρα, μέχρι στιγμής τουλάχιστον. Το να πιστεύεις, όμως, ότι η συμφέρουσα για την πατρίδα σου εναλλακτική διακυβέρνηση της Τουρκίας μπορεί να είναι αυτοί που απέσπασαν με πόλεμο ένα τμήμα μιας ελληνικής γης μάλλον είναι παράνοια.

Το πρόβλημα με τους εκπροσώπους του ελληνικού πολιτικού σκηνικού είναι αυτή η εθελοδουλία που επιδεικνύουν διαχρονικά και η οποία ενίοτε εκδηλώνεται ακόμα και με δημόσιες υποκλίσεις και οσφυοκαμψίες! Μεταξύ της επίσκεψης και των δηλώσεων Παπανδρέου – Δούκα και της στήριξης της κυβέρνησης στον σχεδιασμό της Τουρκίας να γίνει μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ δεν υπάρχει καμιά απολύτως διαφορά σκέψης και πρακτικής. Και οι δύο περιπτώσεις καταδεικνύουν την πλήρη δορυφοροποίηση της χώρας μας και την υποταγή της στην πολιτική και στους σχεδιασμούς της Τουρκίας. 

Οταν δύο στελέχη πρώτης γραμμής της αξιωματικής αντιπολίτευσης προβαίνουν σε τέτοιες πρωτοβουλίες και συμπεριφορές, τότε δίνουν σαφώς το μήνυμα ότι η πολιτική της υποτέλειας και του ενδοτισμού θα έχει άξιους διαδόχους, αν τους δοθεί η ευκαιρία! 

Κι αυτό γιατί...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΡΑΓΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ραγιάδικες κουτοπονηριές με τον Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό

 Του ΓΙΑΝΝΗ ΚΟΥΡΙΑΝΝΙΔΗ

«Είναι η πρώτη φορά που αποτυπώνονται σε επίσημο ρυθμιστικό κείμενο της Ε.Ε. τα απώτατα δυνητικά όρια της ελληνικής υφαλοκρηπίδας». Αυτό αναφέρει, στην επίσημη ιστοσελίδα του, το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών σε διευκρινιστική σημείωσή του μετά την πρόσφατη αποτύπωση σε χάρτη του Θαλάσσιου Χωροταξικού Σχεδιασμού (ΘΧΣ) της χώρας μας.  

Η λέξη-κλειδί είναι φυσικά το «δυνητικά». Κάτι που δείχνει σαφέστατα ότι η ελληνική κυβέρνηση είναι πρόθυμη να διαπραγματευθεί με την Τουρκία, ούσα διατεθειμένη να υποχωρήσει από αυτά τα «απώτατα δυνητικά όρια».  

Οσο και αν μας διαβεβαιώνει περί του αντιθέτου, σε άλλη διευκρινιστική σημείωσή του, το ελληνικό ΥΠΕΞ («Το ότι συζητάμε δεν σημαίνει ότι κάνουμε εκπτώσεις από τις θέσεις μας») κάθε άλλο παρά πειστικό είναι. Κι αυτό διότι, σύμφωνα με το Δίκαιο της Θάλασσας, η υφαλοκρηπίδα ενός κράτους εκτείνεται μέχρι 200 μίλια από τις ακτές του.

Επειδή όμως στη Μεσόγειο οι αποστάσεις είναι μικρότερες, προφανώς για την οριοθέτησή της πρέπει να ληφθεί υπ᾽ όψιν η μέση γραμμή. Ο τουρκικός τσαμπουκάς, όμως, δεν αναγνωρίζει υφαλοκρηπίδα στα νησιά μας και ισχυρίζεται πως η μέση γραμμή θα πρέπει να υπολογιστεί μεταξύ των ανατολικών ελληνικών ακτών και των δυτικών τουρκικών ακτών!

Τι, λοιπόν, μπορούμε να συζητήσουμε σε αυτή τη βάση; 

Είναι απολύτως παράλογο να θέλει κάποιος να συζητήσει με έναν διαρρήκτη του σπιτιού του περί του ύψους των τιμαλφών που θα του παραδώσει!

Κι όμως! Υπάρχουν άνθρωποι, εκπρόσωποι φορέων που, είτε ως διαμορφωτές είτε ως «λαγοί» της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, όπως είναι το περίφημο ΕΛΙΑΜΕΠ, όχι μόνο μπαίνουν στη λογική συζήτησης με τον επεκτατικό γείτονά μας εξ Ανατολών, αλλά δείχνουν να έχουν ήδη αποδεχθεί και συμβιβαστεί με την προοπτική απώλειας της εθνικής μας κυριαρχίας!


Πριν από λίγες ημέρες, η Μαρία Γαβουνέλη, καθηγήτρια στη Νομική Σχολή και γενική διευθύντρια του ΕΛΙΑΜΕΠ από το 2023, καλεσμένη σε τηλεοπτική εκπομπή στο κανάλι Action24 με θέμα συζήτησης τον ΘΧΣ, δήλωσε επί λέξει: «Θα πρέπει να σκεφτούμε ότι δεν οριοθετούμε περάσματα μόνο για μας τους δύο (ενν. Ελλάδα και Τουρκία), αλλά επίσης και για όλους αυτούς που είναι στον Εύξεινο Πόντο: τη Ρωσία, την Ουκρανία, τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία, τη Γεωργία. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι φίλοι μας. Αναρωτιέμαι: θέλουμε πραγματικά να κλείσουμε τα πάντα και να τους έχουμε όλους απέναντι ή θέλουμε να βρούμε μία οδό που θα μας επιτρέψει να υποχωρήσει η άλλη πλευρά από το “δεν θα κάνετε καμία επέκταση” στο “θα κάνετε μία μικρότερη επέκταση” και θα αφήσουμε και τις λωρίδες ανοιχτές, ώστε οι γείτονες και οι φίλοι να είναι όλοι χαρούμενοι; Εμένα μου ακούγεται αυτό παντελώς “καζάν-καζάν”»!

Προφανώς και η καθηγήτρια δεν αγνοεί τον κανόνα του Δικαίου της Θάλασσας με την ονομασία «αβλαβής διέλευση», που επιτρέπει σε ένα σκάφος να διέλθει τα χωρικά ύδατα ενός άλλου κράτους. Τον αποσιωπά, όμως, προκειμένου να εδραιώσει το αφήγημά της, καλλιεργώντας έναν συναισθηματικό εκβιασμό στην ελληνική κοινωνία, που φυσικά δεν έχει κανένα νομικό ή και ηθικό έρεισμα. 

Κι αυτό γιατί, ακόμα και σήμερα, που τα χωρικά ύδατα της πατρίδας μας είναι ορισμένα στα 6 ναυτικά μίλια, τα διερχόμενα πλοία ξένων χωρών προφανώς και δεν κάνουν… ελιγμούς ανάμεσα στα νησιά μας, για να πλέουν μόνο σε διεθνή ύδατα, αλλά σε πολλές περιπτώσεις εισέρχονται και στα χωρικά μας ύδατα. 

Αλλά, δυστυχώς, η πολιτική δειλία και η ανικανότητα...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Άξιοι των επιλογών μας

 

Γράφει ο Γιάννης Χ. Κουριαννίδης

Οι εξαγγελίες του Ντόναλντ Τραμπ, αμέσως μετά την ορκωμοσία του, δημιούργησαν ανάμεικτα συναισθήματα.

Η επαναφορά της λογικής στη διακυβέρνηση της χώρας του, αλλά και στην καθημερινότητα των πολιτών της, αφενός έφερε ανακούφιση και αφετέρου γέννησε θλίψη.

Ανακούφιση, γιατί επιτέλους δείχνει να μπαίνει ένα τέλος στον παραλογισμό της εποχής μας, με τις νεοταξίτικες και εθνομηδενιστικές αντιλήψεις που είχαν κυριαρχήσει και απειλούσαν με αξιακό και κατ’ επέκταση με βιολογικό θάνατο τις δυτικές κοινωνίες.

Θλίψη, γιατί ξαφνικά οι πολίτες σαν να ξύπνησαν από έναν λήθαργο, συνειδητοποίησαν σε ποια τραγική κατάσταση είχαν φτάσει οι κοινωνίες τους και σε ποιον βαθμό είχαν αποξενωθεί από το σύστημα αξιών που τις είχε διαμορφώσει. Σαν να φώναξε κάποιος ότι «ο βασιλιάς είναι γυμνός» και, επιτέλους, εισακούστηκε!

Από τη μια στιγμή στην άλλη, όλα τα αφηγήματα περί «ανοιχτών συνόρων», περί «κοινωνικών φύλων», περί «δικαιωματισμού» κ.λπ. αποχρωματίστηκαν, έχασαν όποια αίγλη τους, έμειναν κενά περιεχομένου, απαξιώθηκαν, αναδείχθηκε η γελοιότητά τους και σύντομα θα αντικαταστήσουν τις διωκόμενες αξίες της λογικής και του δικαίου, στο περιθώριο της κοινωνικής απαξίας.

Κι αν κάποιοι ισχυρίζονται ότι αποτελεί οπισθοδρόμηση η επιβολή αυτής της κανονικότητας από έναν άνθρωπο, θα πρέπει να τους θυμίσουμε ότι αυτός ο άνθρωπος συγκέντρωσε τεράστια ποσοστά της λαϊκής στήριξης στις πρόσφατες εκλογές, ακριβώς διότι αυτή την επαναφορά στην κανονικότητα υποσχέθηκε στους συμπολίτες του.

∆εν περίμενα ποτέ στη ζωή μου ότι θα ζήλευα τα… Αμερικανάκια! Κι όμως, σήμερα τους ζηλεύω, γιατί αποδείχθηκαν πολύ πιο ώριμοι, πολύ πιο υπεύθυνοι, πολύ πιο διορατικοί. Κι αν μια πατρίδα την κάνουν πραγματικά μεγάλη οι πολίτες της, τότε οι Αμερικανοί έχουν κάθε δικαίωμα να υπερηφανεύονται γι’ αυτό. Κάτι για το οποίο δεν έχουμε κανένα δικαίωμα εμείς!

Εμείς δεν έχουμε καν το δικαίωμα να επικαλούμαστε την κάποτε μεγαλοσύνη του έθνους μας. Άθλια μηρυκαστικά ενός προγονικού μεγαλείου που, όταν μας το θίγει κάθε άξεστος βάνδαλος φτύνοντας και βεβηλώνοντάς το, θυμώνουμε, χωρίς όμως να αναρωτηθούμε τι κάναμε στη ζωή μας για να μην επιτρέψουμε ποτέ τέτοιες συμπεριφορές.

Το ‘χουμε ξαναπεί: ποτέ και κανείς δεν πρόκειται να σε σεβαστεί, αν πρώτα εσύ ο ίδιος δεν σεβαστείς τον εαυτό σου. Κι αυτό δεν αφορά μόνο τα άτομα, αλλά πρωτίστως τα κοινωνικά σύνολα. Κανένας «σύμμαχος» και κανένας «φίλος» δεν πρόκειται να μας στηρίξει, αν εμείς οι ίδιοι δεν δείξουμε αποφασισμένοι να υποστηρίξουμε και να υπερασπιστούμε τα εθνικά μας δίκαια.

Και, σίγουρα, η αδράνεια απέναντι στις προκλήσεις και στον επεκτατισμό της Τουρκίας, οι διαρκείς εξευτελισμοί από… Αλβανία και Σκόπια, η αδυναμία φύλαξης των συνόρων μας από την εισβολή λαθρομεταναστών δεν δίνουν τα καλύτερα μηνύματα περί αξιοπρέπειας προς «φίλους και συμμάχους», που είναι βέβαιο ότι στην κρίσιμη στιγμή θα πάρουν το μέρος του ισχυρού και αποφασισμένου.

Τώρα που αποκαθηλώνεται ένα παγκόσμιο κατεστημένο σύστημα ιδεών και πολιτικής, τώρα που δείχνουν να ανακτούν οι λαοί τον προσανατολισμό τους, δεν πρέπει να μείνουμε ακόμη πιο πίσω από τις εξελίξεις.

Ήδη έχει χαθεί πολύτιμος χρόνος σε περιπλανήσεις στα μονοπάτια της λάθος πλευράς της Ιστορίας.

∆υστυχώς, ο Ελληνισμός στην ιστορική του πορεία έχει δείξει ότι πρέπει να φτάσει σε οριακό σημείο για να συνέλθει και να ανακτήσει τις δυνάμεις του.

Συνήθως τα καταφέρνει, αλλά συχνά με βαρύ τίμημα, λόγω της ολιγωρίας του.

Ίσως πρέπει…

 

ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ – ΕΘΝΙΚΗ ΠΑΡΑΚΜΗ - ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Εδώ είναι Μακεδονία! - Τα λύματα που θα παράγει συνεχώς η προδοσία των Πρεσπών θα εξακολουθούν να βρομίζουν την εθνική μας αξιοπρέπεια

Γράφει ο Γιάννης Χ. Κουριαννίδης
∆ιευθυντής περιοδικού «Ενδοχώρα»
endohora@yahoo.gr



Ο θλιβερός θίασος που αυτοπροσδιορίστηκε ως «ακαδημαϊκή κοινότητα» και ως «γλωσσολόγοι», ένα σύμφυρμα διδασκόντων στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, με αιρετούς αυτοδιοικητικούς, λογιστές και τελειόφοιτους τμημάτων άλλων πανεπιστημίων, εγχωρίων και της αλλοδαπής, σπουδαγμένους σε πανεπιστημιακά τμήματα των Σκοπίων και άλλων βαλκανικών χωρών, υπό την ανοχή του πρύτανη και της Συγκλήτου του Πανεπιστημίου που φέρει το ιερό όνομα της Μακεδονίας μας, δεν δίστασε να προκαλέσει με την παρουσία του τον Ελληνισμό της Μακεδονίας με τη διοργάνωση και την πραγματοποίηση τελικά, μιας ημερίδας για τη δήθεν «μακεδονική γλώσσα». 

Και το έκαναν, γιατί…

Ήξεραν ότι η προδοσία που συντελέστηκε στις Πρέσπες πριν από λίγα χρόνια «νομιμοποιούσε» την προπαγάνδα των Σκοπίων και των ντόπιων υποστηρικτών της περί «μακεδονικής» γλώσσας.

Ήξεραν ότι η δειλία των πανεπιστημιακών Αρχών όχι μόνο δεν θα τους απέτρεπε στο έργο τους, αλλά θα τους διευκόλυνε κιόλας! 

Η φτηνή κίνηση εντυπωσιασμού και υπεκφυγής του πρύτανη του ΠΑ.ΜΑΚ. Στ. Κατρανίδη, με την ανακοίνωση που εξέδωσε την… παραμονή της ημερίδας και με την οποία «ζητούσε» να μην πραγματοποιηθεί αυτή στον χώρο του Πανεπιστημίου, δεν είχε φυσικά κανένα αποτέλεσμα. Κι αυτό παρά το ότι τεκμηρίωνε απόλυτα τόσο την περιφρόνηση των διοργανωτών, με τη μη τήρηση των θεσμικώς προβλεπόμενων διαδικασιών, όσο και την ουσιαστική εξαπάτησή τους ως μη αναφερόμενοι σε αυτόν για το θέμα της ημερίδας τους.

Ήξεραν ότι οι παρακρατικές αριστερίστικες συμμορίες, που βρίσκουν άσυλο στον πανεπιστημιακό χώρο, θα προσέτρεχαν σε προστασία τους, όπως έγινε εξάλλου και στο παρελθόν, στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης, όταν το 2006 παρουσιάστηκε το λεγόμενο «Μακεδονικό Αλφαβητάρι». Και τότε οι ίδιες συμμορίες προστάτευαν τους ομιλητές του «Ουράνιίου Τόξου» και κάποιων φίλων τους.  

Ήξεραν ότι οι αστυνομικές δυνάμεις δεν θα εμπόδιζαν αυτές τις συμμορίες, που έφτασαν στο σημείο να προπηλακίσουν και τον ίδιο τον τέως πρύτανη του Πανεπιστήμιου Αχιλλέα Ζαπράνη, που έκανε το «λάθος» να περάσει έξω από την αίθουσα της ημερίδας πηγαίνοντας στο γραφείο του, και που τελικά εμπόδισαν μόνο αυτούς που ήθελαν να παρακολουθήσουν την ημερίδα και δεν ήταν αρεστοί στους διοργανωτές!

Τελικά η εκδήλωση των Σκοπιανών και των ντόπιων ομολόγων τους πραγματοποιήθηκε στον χώρο του Πανεπιστήιου Μακεδονίας και αυτό σίγουρα αποτελεί μία εθνική μας ήττα. 

Μία ήττα σε μία μάχη που δεν έδωσε, ως όφειλε, η ελληνική κυβέρνηση, αλλά για άλλη μια φορά αυτό αφέθηκε στον πατριωτισμό κάποιων Ελλήνων. Όπως έγινε και πριν από λίγους μήνες στο Εφετείο, όταν ακυρώθηκε απόφαση που νομιμοποιούσε φιλοσκοπιανό σωματείο διάδοσης και προβολής της «μακεδονικής» γλώσσας.

Τότε ο Ελληνισμός δικαιώθηκε, αλλά αυτό δεν σημαίνει κάτι. Τα λύματα που θα παράγει συνεχώς η προδοσία των Πρεσπών θα εξακολουθούν να βρομίζουν την εθνική μας αξιοπρέπεια.  

Κι όμως, η λεγόμενη «συμφωνία» των Πρεσπών...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΑΝΩΜΑΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Εθισμός στο αφύσικο

 

Γράφει ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΥΡΙΑΝΝΙΔΗΣ

Διευθυντής περιοδικού «Ενδοχώρα»

endohora@yahoo.gr

 

Oταν ο Ούγγρος κομμουνιστής ηγέτης Mátyás Rákosi είπε την περίφημη φράση ότι «το σαλάμι είναι ένα ακριβό φαγητό και δεν τρώγεται όλο μονομιάς, αλλά κόβουμε μία φέτα κάθε φορά», ουσιαστικά επινόησε μια τακτική αντιμετώπισης των πολιτικών αντιπάλων του, που ονομάστηκε «σαλαμοποίηση».

Σύμφωνα με αυτήν, οι αντιδράσεις των αντιπάλων εξουδετερώνονται «φέτα φέτα», σταδιακά δηλαδή, με ρυθμό τέτοιο που κάποια στιγμή (πολύ αργά συνήθως) γίνεται αντιληπτό ότι αυτές έχουν εξαλειφθεί πλήρως.

Μια τέτοια τακτική εφαρμόζεται εδώ και μερικά χρόνια αναφορικά με τα δικαιώματα της λεγόμενης ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας (όπου στο + υποκρύπτονται πολλές, ανομολόγητες ακόμη ιδιαιτερότητες).

Αρχικά, μας είπαν πως δεν πρέπει να ενδιαφέρει κανέναν μας τι κάνουν στο κρεβάτι τους. Ηταν κάτι που ακουγόταν λογικό και με την εξάντληση της καλής μας προαίρεσης το αποδεχτήκαμε. Ετσι κι αλλιώς η καρικατούρα του εμφανισιακού και συμπεριφορικού προτύπου τους είχε πάψει ήδη να αντιμετωπίζεται ως τέτοια από το σύνολο της κοινωνίας. Φαίνεται, όμως, ότι αυτό δεν ήταν ο τελικός σκοπός τους.

Σύντομα κόπηκε άλλη μία φέτα από το σαλάμι: «Θα σου δείξω, εγώ ο ίδιος, τι κάνω στο κρεβάτι μου, θες, δεν θες». Παρελάσεις «υπερηφάνειας», ταινίες, βιβλία, τηλεοπτικές σειρές, εκδηλώσεις παντός είδους, κατά κανόνα υποστηριζόμενες με κάθε τρόπο από θεσμικούς φορείς, επιστρατεύτηκαν για τον σκοπό αυτό. Η καρικατούρα του εμφανισιακού και συμπεριφορικού προτύπου τους επέστρεψε αυτή τη φορά ως «κανονικότητα»!

Ούτε αυτό, όμως, φάνηκε αρκετό.

 

Το να γίνει αποδεκτό ότι αυτό είναι «κανονικότητα» είναι και παραμένει από δύσκολο έως αδύνατο για μια κοινωνία που πορεύτηκε με τις αξίες μιας φυσιολογικής ζωής, θέλοντας να επιβιώσει, να αναπαραχθεί, να προοδεύσει. Ετσι, στράφηκαν προς τον πραγματικό τους στόχο: Στα παιδιά της κοινωνίας αυτής! Οχι μόνο θα τα φέρνουμε από πολύ νωρίς σε επαφή με τέτοια πρότυπα και πρόσωπα, γιατί μόνο έτσι «η κοινωνία μας θα γίνει πιο ανεκτική, πιο συμπεριληπτική και πιο… δημοκρατική», όπως διατυπώνεται από τα πλέον επίσημα χείλη, αλλά θα θεσμοθετήσουμε ακόμη και την τεκνοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια! Η καρικατούρα του εμφανισιακού και συμπεριφορικού προτύπου τους επιχειρείται πλέον να καταξιωθεί ως το ιδανικό πρότυπο και υπόδειγμα στα παιδιά μας.

Είχε προηγηθεί, νωρίτερα, η κοπή άλλης μίας φέτας του σαλαμιού, μέσω της κυβερνητικής επιχειρηματολογίας πως «όλα γίνονται λόγω της ανάγκης να διορθωθούν αδικίες και να καλυφθούν κενά στην προστασία των παιδιών» ή ακόμη και για τη μη «παρεμπόδιση του δικαιώματος του ατόμου για επιδίωξη της ευτυχίας του ή της ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητάς του».

Θα πρέπει όμως, πριν από κάθε συζήτηση, να απαντήσουμε στο ερώτημα σχετικά με το ποιου προσώπου τα δικαιώματα πρέπει να προτάξουμε;

Αυτά ενός ατόμου που επιδιώκει την ευτυχία του ή την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητάς του ή ενός απροστάτευτου παιδιού που θα το αναγκάσουμε να μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον ομόφυλου ζευγαριού στερώντας του, κατά περίπτωση, το μητρικό ή το πατρικό πρότυπο;

Δυστυχώς, η κυρίαρχη κουλτούρα (που πάντως όχι μόνο δεν αντιστοιχίζεται στην κοινωνία, αλλά αντιθέτως τη βρίσκει απόλυτα αντίθετή της, σύμφωνα με δημοσκοπήσεις) τείνει να επιβάλει έναν συμπεριφορικό εθισμό, που απειλεί να διαταράξει όλες τις άλλες πτυχές της ανθρώπινης ζωής. Και όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, αυτός ο εθισμός…

 

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ: Ο θρησκευτικός φαινότυπος

Γράφει ο Γιάννης Χ. Κουριαννίδης

Η ενέργεια του ηγέτη του σουηδικού κόμματος Hard Course Ράσμους Παλουντάν να κάψει το Κοράνι σε πρόσφατη εκδήλωση διαμαρτυρίας μπροστά στην τουρκική πρεσβεία της χώρας του καταδεικνύει τη λανθασμένη τακτική και μεθοδολογία με την οποία προσεγγίζουν τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ευρώπη κάποια κόμματα και κινήματα τα οποία θέλουν να θεωρούνται ως σκεπτικιστικά και ταυτοτικά.

Η συγκεκριμένη ενέργεια του Σουηδού πολιτικού, εκτός του ότι προσβάλλει το θρησκευτικό συναίσθημα των πολιτών και άλλων μουσουλμανικών χωρών, όχι και τόσο φιλικών προς την Τουρκία, παράλληλα αναδεικνύει την Τουρκία ως προστάτιδα και εκπρόσωπο των μουσουλμάνων όλου του κόσμου. 

Φυσικά, ο Ερντογάν το εκμεταλλεύτηκε, υψώνοντας τους τόνους και χαρακτηρίζοντας την ενέργεια αυτή «ντροπιαστική και ανήθικη», ενώ τόνισε ότι «αποτελεί προσβολή για τους μουσουλμάνους».

Κοίτα ποιος μιλάει, θα μπορούσε να πει κανείς! Ο άνθρωπος που δεν σεβάστηκε το θρησκευτικό συναίσθημα εκατοντάδων εκατομμυρίων ορθοδόξων χριστιανών, μετατρέποντας τον ιερότερο ναό της χριστιανοσύνης σε τζαμί. Και τολμά να κάνει ρελάνς δημοκρατικότητας λέγοντας ότι «τα δικαιώματα και οι ελευθερίες ενός ατόμου φτάνουν μέχρι το σημείο όπου παραβιάζονται τα δικαιώματα και οι ελευθερίες κάποιου άλλου»!

Αυτές οι λανθασμένες προσεγγίσεις των Δυτικοευρωπαίων έχουν να κάνουν με την κοινωνική αντίδραση που διαμορφώθηκε σταδιακά στις κοινωνίες τους μετά την απότομη και πολυάνθρωπη εισβολή εκατομμυρίων μουσουλμάνων στις χώρες τους, προερχόμενοι κυρίως από τις πρώην αποικίες τους, που ενισχύθηκαν, όμως, και από άλλες ασιατικές και αφρικανικές χώρες τα τελευταία χρόνια, με λαθρομετανάστευση.

Στις χώρες αυτές δεν συνέβησαν μακροχρόνιες κοινωνικές διεργασίες, όπως λ.χ. στην Ελλάδα, όπου η επιβολή του Ισλάμ μπορεί να έγινε με βίαιο ή εξαναγκαστικό τρόπο, αλλά ουσιαστικά δεν έπαψε να αποτελεί παρά απλώς έναν κοινωνικό φαινότυπο, αφού ο περιορισμένος ελληνικός πληθυσμός που οδηγήθηκε στο να αλλαξοπιστήσει συνέχισε κατά βάθος να συμπεριφέρεται ομοιοτρόπως με το αδελφικό και σύνοικο χριστιανικό στοιχείο. Αυτό αποτέλεσε μία πραγματικότητα που διαπιστώνει κανείς ακόμα και σήμερα, λ.χ. στη Θράκη μας, την οποία δεν μπόρεσαν να διαταράξουν ούτε πολεμικές συγκρούσεις ούτε ευρύτερες κοινωνικές αναταράξεις.

Το ισλάμ των ασιατικών και αφρικανικών χωρών ελάχιστη σχέση έχει ως κοσμοαντίληψη με αυτό των μουσουλμάνων Ελλήνων. Αυτό είναι κάτι που και οι ίδιοι ομολογούν, βλέποντας με αποστροφή συμπεριφορές και πρακτικές που δεν τους εκφράζουν και τους προσβάλλουν ως πιστούς μουσουλμάνους, που έχουν όμως προσαρμόσει το θρησκευτικό τους συναίσθημα στο σύστημα αξιών του ελληνικού έθνους, στο οποίο και ανήκουν.

Η Αλεξάνδρα Συμεωνίδου είναι μία γυναίκα που έγινε παγκοσμίως γνωστή από τα βιβλία της, τα οποία έχουν αναφορές στη θέση της γυναίκας στα ισλαμικά κράτη, περιγράφοντας, μεταξύ άλλων, και τις οδυνηρές εμπειρίες της ιδίας, όταν, εργαζόμενη ως αεροσυνοδός σε αεροπορική εταιρία ισλαμικής χώρας, γνώρισε και παντρεύτηκε επιφανή προσωπικότητά της, κάτι που άλλαξε δραματικά τη ζωή της, μέχρι που κατάφερε να δραπετεύσει από την κόλαση στην οποία ζούσε.

Στο βιβλίο της, όμως, με τίτλο «Δαίμονες της Ερήμου» περιγράφει μέσα από μία μυθιστορηματική αφήγηση το δράμα μιας Αμερικανής φοιτήτριας η οποία περνάει μία απίστευτη περιπέτεια σε ισλαμική χώρα πέφτοντας στα χέρια όχι μουσουλμάνων, αλλά πιστών μίας αρχαίας παγανιστικής θρησκείας που είχε διασωθεί στη χώρα αυτή και θρησκευόταν κρυφά. 

Το μήνυμα που περνά η συγγραφέας είναι ότι τελικά δεν είναι ο φαινότυπος της θρησκείας το πρόβλημα που βιώνει η Ευρώπη, αλλά...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΝΩΜΑΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΟΣ ΕΛΛHNIΣΜΟΣ: Δικαιωματισμός και κοινή λογική

Του Γιάννη Χ. Κουριαννίδη

 Το ανατριχιαστικό γεγονός της ανάγνωσης χριστουγεννιάτικων ιστοριών σε παιδιά νηπιαγωγείου και δημοτικού από Drag Queens, σε παιδότοπο της Θεσσαλονίκης, έφερε στην επικαιρότητα και ανέδειξε έναν προβληματισμό που εδώ και χρόνια υφίσταται, αναφορικά με το δικαίωμα κάποιων ανθρώπων και φορέων να επιβάλλουν μια νέας μορφής «κανονικότητα» στην κοινωνία μας.

Αρχικά η όλη συζήτηση άρχισε με τη λογικοφανή τοποθέτηση των κύκλων αυτών στο να μας πείσουν ότι είναι δικαίωμα του καθενός να κάνει ό,τι θέλει στο δικό του κρεβάτι και ότι αυτό δεν αποτελεί σημείο κριτικής για τους υπολοίπους. Αν το πράγμα έμενε εκεί, θα μπορούσε κάποιος να συμφωνήσει με την οπτική αυτής της προσέγγισης.

Δυστυχώς, στη συνέχεια περάσαμε σε ένα δεύτερο στάδιο κοινωνικής μηχανικής, εντελώς αντίθετου από το πρώτο, που έλεγε ότι «πρέπει πια όλοι να μάθουν τι ακριβώς κάνουμε στο κρεβάτι μας»! Η προσπάθεια αυτή της χειραγώγησης της κοινής γνώμης περιελάμβανε πλέον «παρελάσεις υπερηφάνειας», κάθε είδους σχετικά events, παραστάσεις, ταινίες κ.λπ., μέσω των οποίων επιχειρήθηκε η εξίσωση μιας σεξουαλικής ιδιαιτερότητας με την κανονικότητα μιας φυσιολογικής σχέσης μεταξύ των δύο φύλων.

Αυτή η προσπάθεια σύντομα απέκτησε θεσμική υπόσταση, καθιερώθηκε μάλιστα να προβάλλεται διεθνώς με την κυβερνητική στήριξη δεκάδων κρατών, ακόμη και εκκλησίες, μάλιστα, δυτικών χωρών ενσωματώνουν τη ΛΟΑΤΚΙ+ σημειολογία στα τυπικά τους. Φτάσαμε στο σημείο να έχει καθιερωθεί ένας ολόκληρος μήνας αφιερωμένος στα δικαιώματα αυτής της κοινότητας, κάτι που προξενεί πια ιδιαίτερη εντύπωση, αφού ακόμη και οι εκδηλώσεις μνήμης του εβραϊκού ολοκαυτώματος περιορίζονται σε λίγες μόνο ημέρες.

Και φτάσαμε πια στο τρίτο στάδιο αυτής της εξοργιστικής κατάστασης, που φτάνουν να μας λένε ότι «όχι μόνο είναι δικό μου θέμα τι κάνω στο κρεβάτι μου, όχι μόνο εγώ θα επιλέξω πώς και με ποιον τρόπο θα σου το κάνω γνωστό αυτό, αλλά πρέπει πια να δοκιμάσετε και σεις αυτό που εμείς κάνουμε στο κρεβάτι μας»! Και επειδή κάτι τέτοιο ίσως να μην είναι ανεκτό και εύκολα επιτεύξιμο σε ανθρώπους μιας κάποιας ηλικίας, που έχουν μάθει «να ψήνουν το ψάρι μόνο από τη μία πλευρά», θα το μάθουμε στα παιδιά σας!

Φτάσαμε έτσι στο σημείο άνθρωποι που κάνουν drag show σε στριπτιζάδικα να θεωρούνται οι καταλληλότεροι στο να… διαπαιδαγωγήσουν νήπια ενάντια στις «διακρίσεις φύλου»! Οπου ως «φύλο» νοείται κάθε σεξουαλικά και κοινωνικά αποπροσανατολισμένη προσωπικότητα, που θέλει να παρουσιάσει την ιδιαιτερότητά του ως κανονικότητα.

Ακόμη και αν κάποιος ισχυριστεί ότι είναι δικαίωμα κάθε γονιού αν θα φέρει το παιδί του σε μια τέτοια εκδήλωση, ίσως θα πρέπει επιτέλους να εξετάσουμε και το κατά πόσον αποτελεί πράγματι δικαίωμα ενός γονέα το να φέρνει το παιδί του σε μια τέτοια ηλικία σε επαφή με τέτοια πρόσωπα και φορείς. Και επιτέλους, αν δεν προβλέπεται να το κάνουμε εμείς ως απλοί πολίτες, ας επιληφθούν του θέματος εισαγγελείς και ψυχίατροι.

Ως πότε άραγε θα στηρίζονται θεσμικά τέτοιου είδους εκδηλώσεις; 

Αντί να γίνεται προσπάθεια για την ανάπτυξη και την καλλιέργεια των παραδοσιακών σχέσεων μεταξύ των δύο φύλων...

 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Πολιτισμική αμοιβαιότητα

Του Γιάννη Κουριαννίδη

Οι διοργανωτές του Μουντιάλ στο Κατάρ επεφύλαξαν μία ιδιαιτέρως δυσάρεστη έκπληξη στους επισκέπτες και θεατές των αγώνων που διεξάγονται ήδη στη χώρα τους, απαγορεύοντας την τελευταία στιγμή την πώληση μπίρας στα γήπεδα!

Η απαγόρευση αυτή, βέβαια, είχε ουσιαστικά προαναγγελθεί, όταν η κυβέρνηση της χώρας είχε καταστήσει από καιρό σαφές ότι όσοι καταφτάνουν στο Κατάρ θα πρέπει να σέβονται τον πολιτισμό και τις παραδόσεις του. Και αυτό είναι φυσικά κάτι απολύτως αποδεκτό και κατανοητό. Δεν είναι δυνατόν να πηγαίνει κάποιος σε μία χώρα και να προσβάλλει τα κοινά ήθη με τη συμπεριφορά και τις ενέργειές του. Και η κατανάλωση αλκοόλ είναι κάτι που αντιβαίνει σε αυτά!

Αναρωτιέται, λοιπόν, κάποιος με στοιχειώδη νοημοσύνη γιατί δεν θα πρέπει να ισχύει αυτό και στις λεγόμενες δυτικές χώρες, οι οποίες δέχονται την εισβολή εκατομμυρίων, μουσουλμάνων στη συντριπτική τους πλειονότητα, παράνομων μεταναστών. Ανθρώπων, δηλαδή, που όχι μόνο δεν προσκλήθηκαν στις χώρες αυτές, αλλά ήρθαν με το «έτσι θέλω», υποτίθεται για να ζήσουν μια καλύτερη ζωή σε χώρες με βιοτικό επίπεδο ανώτερο του δικού τους.

Η διαφορά αυτή του βιοτικού επιπέδου οφείλεται, μεταξύ άλλων, και στην ελευθερία σκέψης (που είναι απότοκος, φυσικά, και της θρησκευτικής ελευθερίας), σε πολιτειακούς θεσμούς και φυσικά στις πολιτισμικές αξίες με τις οποίες πορεύθηκαν οι δυτικές κοινωνίες στην ιστορία τους.

Κι όμως, αυτό δεν συμβαίνει. Οι επήλυδες μουσουλμάνοι των ευρωπαϊκών χωρών, ενώ απολαμβάνουν όλα τα προνόμια που τους παρέχονται, είτε ως Ευρωπαίοι (πλέον) πολίτες είτε ως «πρόσφυγες» ή ως «δικαιούχοι διεθνούς προστασίας», σε μεγάλα ποσοστά δείχνουν ότι όχι μόνο δεν είναι ανεκτικοί σε εκδηλώσεις θρησκευτικής λατρείας των πολιτών των χωρών που τους φιλοξενούν, αλλά φτάνουν στο σημείο να διαδηλώνουν ακόμα και υπέρ της εφαρμογής του ιερού ισλαμικού νόμου, της σαρίας, στις δυτικές κοινωνίες!

Η περιφρόνηση προς το δυτικό σύστημα αξιών γίνεται έκδηλη συχνά, είτε με επιθέσεις εναντίον χριστιανικών ναών και παρεκκλησίων είτε με την εκδήλωση απροκάλυπτου μίσους εναντίον της χριστιανικής θρησκείας, όπως συνέβη πρόσφατα στην πατρίδα μας, κατά την έφοδο «αγανακτισμένων γονέων» από τη Συρία (από τους οποίους είχε αφαιρεθεί δικαστικά η επιμέλεια των παιδιών τους) στις εγκαταστάσεις της «Κιβωτού του Κόσμου», όπου, εκτός των υλικών καταστροφών στο κτίριο, εξυβρίστηκε χυδαία η χριστιανική πίστη, ενώπιον μάλιστα των τηλεοπτικών καμερών.

Σε έρευνα που δημοσιοποίησε προ δεκαετίας το αμερικανικό ίδρυμα PEW, προέκυψε ότι η συντριπτική πλειονότητα των ανά τον κόσμο μουσουλμάνων τάσσεται υπέρ της εφαρμογής της σαρίας στις χώρες τους. Με δεδομένη την έκτοτε ριζοσπαστικοποίηση μεγάλων μουσουλμανικών πληθυσμών ανά τον κόσμο, τα ποσοστά αυτά θεωρείται βέβαιο ότι αυξήθηκαν. Το ίδρυμα αναφέρει, μάλιστα, ότι σε κάποιες χώρες, όπως το Αφγανιστάν και το Πακιστάν, το ποσοστό αυτό έφτανε τότε ακόμα και στο 99%! 

Να υποθέσουμε ότι τα εκατομμύρια των πολιτών των χωρών αυτών που εισβάλλουν στις δυτικές κοινωνίες ανήκουν μόνο στο… 1% ???

Προφανώς και όχι. Αντιλαμβάνεται, λοιπόν, κάποιος ποια βραδυφλεγής βόμβα έχει ήδη πυροδοτηθεί στις δυτικές κοινωνίες λόγω της ανεξέλεγκτης λαθρομετανάστευσης και των ριζοσπαστικών ισλαμιστικών θυλάκων που έχουν ήδη δημιουργηθεί εντός τους.  

Αν, μάλιστα, συνεκτιμηθεί και η πιο πρόσφατη εκτίμηση του εν λόγω ιδρύματος ότι...