ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Το χρυσόψαρο, ο Φρόιντ και ο Αλέξης

Σοκαρισμένοι
οι σύντροφοι
με την πιθανότητα σχηματισμού κυβέρνησης των ακροδεξιών του AFD
με την ακροαριστερά . pic.twitter.com/48Ylshgg2G

— MasTaKanateTsourekia (@KosmidisStathis) September 8, 2026

Η μόνη ρελάνς που μπορεί να κάνει πλέον ο Ζήκος είναι να κατέβει με μια ομαδα Γεωπόνων και να μας πείσει πως κατάφεραν υβρίδιο λεφτόδεντρου που παράγει 15δις ανά έτος! #ελας_για_να_γελάς #ποιος_πληρώνει

— 🇬🇷💙 Agnadeftis (@aaavadistos) September 6, 2026

 

Του ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΥΠΑ 

Ένας φίλος, άνθρωπος με πτυχίο, δουλειά και δύο δάνεια, μου είπε προχθές με ύφος κάποιου που ανακάλυψε τη βαρύτητα: «Εγώ πάντως τον Αλέξη τον ξαναδίνω μια ευκαιρία».

Τον ρώτησα αν έχει δώσει ποτέ δεύτερη ευκαιρία σε τύπο που το ξάφρισε το σπίτι παριστάνοντας το τεχνικό της ΔΕΗ για να του ανοίξει;

Ας θυμηθούμε λίγο, γιατί η μνήμη στη χώρα αυτή είναι είδος υπό εξαφάνιση, όπως και η κοινή λογική. Λένε ότι το χρυσόψαρο θυμάται τρία δευτερόλεπτα. Ο Έλληνας ψηφοφόρος, όπως θα δούμε, κάπου δέκα χρόνια.

Το 2015 ο Αλέξης Τσίπρας ανέβηκε στην εξουσία καταγγέλλοντας τους αντιπάλους του ως ακροδεξιούς, γερμανοτσολιάδες και υπαλλήλους των τραπεζών. Την επομένη κιόλας συγκυβέρνησε με τον Καμμένο και τα ακροδεξιά «ψέκια» του. Η αντιφασιστική επανάσταση ξεκίνησε με υπουργό Άμυνας τον αρχηγό των «ψεκασμένων». Ο Μπρεχτ θα ζητούσε να ξαναγράψει τα έργα του.

Όσοι τον πίστεψαν ότι «η κρίση είναι ευκαιρία να μην πληρώνεις», σταμάτησαν τις δόσεις του στεγαστικού για να «πιστολιάσουν» τις τράπεζες. Οι τράπεζες, παραδόξως, δεν πέθαναν. Πέθανε η κατοικία τους στους πλειστηριασμούς, ή σώθηκε με ρύθμιση που θα την ξεπληρώνουν και τα εγγόνια τους.

Όσοι τον άκουσαν και σήκωσαν τις μπάρες στα διόδια, συνάντησαν αργότερα έναν δικαστή που δεν είχε παρακολουθήσει τα κηρύγματα του Συντάγματος. Πλήρωσαν το διόδιο πολλαπλάσιο, συν δικηγόρο, συν χαρτόσημο, συν το ύφος τους.

Όσοι περίμεναν να δουν τα μνημόνια σκισμένα σε ζωντανή μετάδοση, είδαν το τρίτο μνημόνιο να υπογράφεται μια νύχτα του Ιουλίου, με capital controls ήδη στην τσέπη τους και τις τράπεζες σε τρίτη ανακεφαλαιοποίηση.

Το «Όχι» του δημοψηφίσματος μετατράπηκε σε «Ναι» μέσα σε μία εβδομάδα. Ο λογαριασμός εκείνου του εξαμήνου, σε χαμένο ΑΕΠ, καταθέσεις, αξία τραπεζών και πρόσθετο δανεισμό, ξεπερνά τα 100 δισ. σύμφωνα με τις πιο συγκρατημένες εκτιμήσεις.

Εκατό δισεκατομμύρια. Για να το κάνουμε πενηνταράκια: περίπου 10.000 ευρώ ανά κάτοικο, των βρεφών συμπεριλαμβανομένων.

Όλα αυτά για την ικανοποίηση των αφελών να ακούσουν πως  «τους πήραμε τα σώβρακα στην περήφανη διαπραγμάτευση».

 

Και όμως. Το νέο προσωποπαγές σχήμα, το κόμμα-του-ενός, γράφει στις δημοσκοπήσεις γύρω στο 15% και εμφανίζεται δεύτερο.

Πίσω από αυτόν τον αριθμό δεν κρύβεται μόνο η ερήμωση της Κεντροαριστεράς, που έχει καταντήσει να ψάχνει ηγέτη με φανάρι σαν τον Διογένη, ούτε μόνο η απελπισία του ψηφοφόρου που δεν ξέρει πού να πάει.

 Κρύβονται δύο πράγματα πιο βαθιά, και πιο ανησυχητικά.

Το πρώτο θα το αναγνώριζε ο Φρόιντ: ο καταναγκασμός της επανάληψης. Οι άνθρωποι επαναφέρουν μια τραυματική εμπειρία, όχι επειδή την απόλαυσαν, αλλά επειδή ασυνείδητα ελπίζουν ότι αυτή τη φορά θα της δώσουν διαφορετικό τέλος.

Ο ψηφοφόρος του 2015 δεν ξαναγυρίζει απαραιτήτως στον Τσίπρα επειδή ξέχασε. Μπορεί να επιστρέφει επειδή θέλει να δικαιώσει αναδρομικά τον εαυτό του. Διότι, αν παραδεχθεί ότι εξαπατήθηκε, πρέπει να παραδεχθεί και ότι εξαπατήθηκε εύκολα. Πολύ πιο βολικό είναι να πει πως «ο Τσίπρας προσπάθησε, αλλά δεν τον άφησαν». Έτσι η αποτυχία μετατρέπεται σε ηρωική ήττα, η αυταπάτη σε αγνό όραμα και ο θύτης της ψευδαίσθησης σε θύμα των ξένων.

Δεν πρόκειται πλέον για πολιτική κρίση. Πρόκειται για μηχανισμό αυτοάμυνας του Εγώ.

Η μάζα, γράφει ο Φρόιντ στην «Ψυχολογία των μαζών», δεν αγαπά την αλήθεια, αγαπά την αυταπάτη και ζητά έναν πατέρα. Στην ανάγνωση αυτή, ο Τσίπρας δεν είναι πολιτικός με ιστορικό. Είναι μεταβίβαση: πάνω του προβάλλεται η φαντασίωση ότι κάποιος θα μας γλιτώσει από τον λογαριασμό. Ότι ο λογαριασμός ήρθε τελικά, και μάλιστα με τόκους, το ασυνείδητο το απωθεί.

Το ξέρουν και οι επενδυτές: κανείς δεν πουλάει τη μετοχή που έπεσε  80%, γιατί όσο την κρατάει, η ζημιά είναι «λογιστική». Το να παραδεχτείς ότι σε κορόιδεψαν κοστίζει περισσότερο από το να συνεχίσεις να πιστεύεις. Ο Φρόιντ το έλεγε καταναγκασμό επανάληψης. Οι Έλληνες το λέμε «δεύτερη ευκαιρία».

 

Το δεύτερο, αφορά τον  ο Νιλ Πόστμαν, τον άνθρωπο που πριν σαράντα χρόνια προειδοποίησε ότι δεν θα μας καταστρέψει ο Όργουελ αλλά ο Χάξλεϊ. Ότι η αλήθεια δεν θα κρυφτεί αλλά θα πνιγεί σε ένα πέλαγος ασήμαντος ειδήσεων.

 

Ο Τσίπρας είναι το τέλειο τηλεοπτικό προϊόν: Χωρίς γραβάτα, χωρίς πρόγραμμα, χωρίς μνήμη. Ένα χαμόγελο σε επανάληψη. Ο Πόστμαν θα έλεγε ότι δεν ψηφίζουμε πολιτικό, ψηφίζουμε ριάλιτι, και το ριάλιτι το κρίνουμε από τη συμπάθεια, όχι από τα αποτελέσματα. Το 15% δεν είναι ψήφος εμπιστοσύνης. Είναι τηλεθέαση.

Και εδώ σταματάει το αστείο.

Γιατί το πρόβλημα δεν είναι ο Τσίπρας. Ο Τσίπρας κάνει τη δουλειά του, πουλάει ό,τι πουλάει, όπως κάθε πωλητής.

Το πρόβλημα είναι…

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Ήγγικεν η κρίσιμη ώρα;

Προσεχώς. pic.twitter.com/YYfVLp3ezd

— Φαήλος Κρανιδιώτης (@failosK) August 22, 2026

Gordian Knot: The strong military bond between Christian Greece and its Christian army and Jewish Israel and its Jewish army has broad and deep meaning. Agreements and the purchase of enormous weapons systems go far beyond economics. This creates a very long-term strategic… pic.twitter.com/74QEq1FOIK

— Ofer Binshtok - Kafir - עופר בינשטוק (@Ofer_binshtok) August 31, 2026

 

Toυ ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΥΠΑ 

Διαβάζω αυτές τις μέρες την Jerusalem Post και νιώθω μια περίεργη οικειότητα. Οι Ισραηλινοί αναλυτές γράφουν για τον Ερντογάν με τα λόγια που κάποιοι εξ ημών τα λέμε εδώ και 600 χρόνια (γιατί υπήρχαν πάντα και αυτοί που προτιμούσαν το σαρίκι από τη τιάρα…).

Κατά άρθρο της Jerusalem Post, ανώτατος αξιωματούχος ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών προειδοποιεί ότι, αν το Ισραήλ δεν χαράξει συγκεκριμένες κόκκινες γραμμές στη Συρία και την ανατολική Μεσόγειο, ο τουρκικός στρατός και στόλος θα εισχωρήσουν βαθύτερα στα βόρεια και θαλάσσια σύνορά του — με πιθανό το σενάριο τουρκικών αρμάτων στο Γκολάν και τουρκικών φρεγατών ανοιχτά της Καισάρειας.

Η προειδοποίηση απηχεί την έκθεση της Επιτροπής Nagel του 2025, που έκρουε τον κώδωνα για την τουρκική ώθηση προς μια ισλαμιστική-τζιχαντιστική περιφερειακή τάξη με οθωμανικές ηγεμονικές φιλοδοξίες, καλώντας το Ισραήλ να προετοιμαστεί για άμεση αντιπαράθεση με την Άγκυρα και τους συμμάχους της.

Ο συγγραφέας του άρθρου Μ. Weinberg επικρίνει επίσης τον Τραμπ και τον απεσταλμένο του Tom Barrack ότι σιωπούν για τη στενή ευθυγράμμιση του Ερντογάν με Ρωσία, Κίνα και Ιράν, τη μακροχρόνια κατοχή βόρειας Κύπρου και βόρειας Συρίας, και τον διπλωματικό-στρατιωτικό πόλεμο που διεξάγει, προς το παρόν παρασκηνιακά, κατά του Ισραήλ.

Βλέπε: Το Ισραήλ πρέπει να σταματήσει τη στρατιωτική επέκταση του Ερντογάν (David M. Weinberg, opinion   https://www.jpost.com/opinion/article-906105)

Νεο-οθωμανισμός, ηγεμονικές φιλοδοξίες, φρεγάτες που πλησιάζουν σύνορα. Μόνο που τώρα το λέει ένας ανώτατος αξιωματούχος των ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών, και ξαφνικά ακούγεται σοβαρό.

Ας δούμε τους αριθμούς, γιατί οι αριθμοί δεν λένε ψέματα.

Ο τουρκικός στόλος διαθέτει δεκάδες φρεγάτες και 12 υποβρύχια, και ναυπηγεί άλλα 6 υποβρύχια μαζί με 24 νέα πολεμικά πλοία.

Το ισραηλινό ναυτικό έχει 15 πυραυλακάτους και 6 υποβρύχια.

Το ερώτημα «τι κάνουμε με αυτόν τον στόλο» δεν είναι πια μόνο ελληνικό πρόβλημα.

 

Στη Συρία ο Ερντογάν ελέγχει άμεσα ή έμμεσα γύρω στα 8.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα.

Στην κατεχόμενη Κύπρο ανέπτυξε 6 F-16 και συστήματα αεράμυνας.

Πριν λίγες μέρες, το ισραηλινό πλήγμα στην αεροπορική βάση Abu al-Duhur, 70 χιλιόμετρα από τα τουρκικά σύνορα, κόντεψε να φέρει ισραηλινά και τουρκικά μαχητικά αντιμέτωπα στον αέρα. Ο Αμερικανός απεσταλμένος Tom Barrack μιλά ανοιχτά για «πολύ επικίνδυνο παιχνίδι» και θυμίζει το ρωσικό αεροσκάφος που κατέρριψε η Τουρκία το 2015.

Εδώ αρχίζει το ενδιαφέρον κομμάτι για εμάς.

Επί δεκαετίες η Ελλάδα ήταν μόνη της απέναντι στη «Γαλάζια Πατρίδα». Ο δυτικός κόσμος χάιδευε την Άγκυρα, γιατί η Τουρκία ήταν ο «απαραίτητος σύμμαχος», ο φύλακας του ΝΑΤΟ στα ανατολικά, ο μπάτσος του προσφυγικού με τα 3,6 εκατ. Σύρους στο έδαφός του. Κάθε φορά που ζητούσαμε αλληλεγγύη, μας απαντούσαν με ανακοινώσεις «διαλόγου» και εκκλήσεις «αυτοσυγκράτησης». Και στις δύο πλευρές, εννοείται.

Τώρα το ίδιο σενάριο παίζεται με πρωταγωνιστή το Ισραήλ. Ο Barrack μεταφράζει τις τουρκικές ευαισθησίες σε «περιορισμούς που πρέπει να διαχειριστούμε» και τις ισραηλινές ανάγκες ασφαλείας σε «κλιμάκωση που πρέπει να συγκρατηθεί».

Το έχουμε ξαναδεί το έργο. Πρωταγωνιστές αλλάζουν, το σενάριο μένει.

Το στρατηγικό συμπέρασμα είναι απλό και ας μη μας αρέσει η ωμότητά του.

Όσο περισσότερο το Ισραήλ βλέπει την Τουρκία ως τον κύριο μακροπρόθεσμο αντίπαλό του, τόσο μεγαλώνει το στρατηγικό μας βάθος. Ο άξονας Αθήνα-Λευκωσία-Ιερουσαλήμ δεν είναι συναισθηματική επιλογή, είναι λογιστική. Κοινός αντίπαλος, κοινή θάλασσα, κοινά κοιτάσματα.

Αλλά προσοχή, μαζί με το βάθος κληρονομούμε και το ρίσκο. Ένας Ερντογάν υπό εσωτερική πίεση, με τον Ιμάμογλου στη φυλακή και ενδεχόμενες πρόωρες εκλογές στον ορίζοντα, είναι ένας παίκτης ικανός για «άλογη κρίση» — για να θυμηθώ τον Barrack. Και οι άλογες κρίσεις δεν διαβάζουν σύνορα στον χάρτη.

Το ερώτημα λοιπόν επιστρέφει, όπως πάντα, σε εμάς:

Έχουμε το ναυτικό, την αεράμυνα, τη διπλωματική επάρκεια να αξιοποιήσουμε αυτή τη συγκυρία, ή θα την αφήσουμε να περάσει όπως αφήσαμε τόσες άλλες, περιμένοντας κάποιον σύμμαχο να μας κάνει τη δουλειά;

 

Η ευκαιρία που αναδύεται η Ελλάδα να διευθετήσεις τις όποιες διαφορές έχει με την Τουρκία είναι μοναδική. Τα συμφέροντα της Ελλάδας και της Κύπρου ταυτίζονται πλήρως με τα συμφέροντα του Ισραήλ και της Γαλλίας.

Η ώρα της κρίσης πλησιάζει και …

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΗΦΗΝΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Των παιδιών τους θύτες…

 

  

Του ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΥΠΑ 

Θυμάμαι την ουρά. Καλοκαίρι του 2015, μπροστά σε ένα μηχάνημα ΑΤΜ, εξήντα ευρώ την ημέρα και βλέμματα ανθρώπων που δεν καταλάβαιναν πώς βρέθηκε η χώρα τους εκεί. Δεν ήταν κάποιος αριθμός «…πάνω από το άνθρωπο» ήταν η χαρακτηριστική φωτογραφία του συνταξιούχου που έκλαιγε κατάχαμα έξω από την τράπεζα κρατώντας το τραπεζικό βιβλιάριο στα χέρια.

Αυτό είναι η χρεοκοπία.

Και αυτό ακριβώς αγοράζει η πρόωρη αποπληρωμή του χρέους: Ασφάλεια για να μην ξαναδούν τα παιδιά μας τις σκηνές που ζήσαμε εμείς.

Η πρόωρη αποπληρωμή αξίζει να υποστηριχθεί όχι επειδή το λέει η κυβέρνηση, αλλά επειδή υπηρετεί μια στοιχειώδη αρχή χρηστής διαχείρισης: «όταν το κράτος έχει πλεονάζουσα ρευστότητα, οφείλει να μειώνει τις υποχρεώσεις του, αντί να ψάχνει νέους τρόπους να ξοδέψει τα χρήματα των φορολογουμένων».

Αυτοί που απαιτούν τα αντίθετα μοιάζουν με τους  απατεώνες που αύριο θα κατηγορούν όλους του άλλους για την επόμενη χρεοκοπία εκβιάζοντας την ευκαιρία να βάλουν το δάχτυλο στο βάζο με το μέλι: Τον κρατικό κορβανά.

Το ζήσαμε και τους είδαμε…

Τα οφέλη είναι χειροπιαστά. Κάθε 1 δισ. πρόωρης αποπληρωμής γλιτώνει γύρω στα «30 εκατ. τόκους τον χρόνο». Στα 12,84 δισ., περίπου «370 εκατ. τον χρόνο» παύουν να φεύγουν σε πιστωτές. Η χώρα κατεβαίνει από τον θρόνο της πιο υπερχρεωμένης της Ευρώπης, βελτιώνει το προφίλ λήξεων, δανείζεται φθηνότερα. Και όταν φθηναίνει ο δανεισμός του Δημοσίου, φθηναίνει σταδιακά και για τράπεζες, επιχειρήσεις και για το στεγαστικό του πολίτη. Η αξιοπιστία δεν είναι πολυτέλεια. Είναι επιτόκιο.

Ακούγεται, βέβαια, το έξυπνο επιχείρημα: παράλογο να αποπληρώνεις «φθηνά» δάνεια του 1,5%, όταν δανείζεσαι ακριβότερα από τις αγορές.

Η σύγκριση είναι παραπλανητική. Θα ίσχυε αν το Δημόσιο δανειζόταν σήμερα με 3% ή 4% για να εξοφλήσει δάνεια του 1,5%. Δεν κάνει αυτό. Χρησιμοποιεί πλεονάζουσα ρευστότητα για να μειώσει το συνολικό χρέος και, μαζί, τις μελλοντικές χρηματοδοτικές του ανάγκες.

Και υπάρχει κάτι που δεν χωρά σε μια απλή σύγκριση επιτοκίων: ο «κίνδυνος αναχρηματοδότησης». Κάθε ευρώ που εξοφλείται σήμερα είναι ένα ευρώ που δεν θα χρειαστεί να αναχρηματοδοτηθεί αύριο, ίσως σε πολύ δυσμενέστερες συνθήκες. Στην Ελλάδα ξέρουμε  καλύτερα από τους περισσότερους πόσο γρήγορα αλλάζει η τιμή του κινδύνου. Την είδαμε να αλλάζει μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο.

Πάνω απ' όλα, όμως, είναι ζήτημα δικαιοσύνης μεταξύ των γενεών. Το δημόσιο χρέος είναι μια απαίτηση του σημερινού κράτους πάνω στο εισόδημα των «αυριανών» φορολογουμένων.

Όσο μεγαλύτερη η απαίτηση, τόσο μικρότερη η ελευθερία των επόμενων πολιτών να αποφασίσουν οι ίδιοι για τους πόρους τους. Η γενιά μου παρέλαβε το βάρος. Δεν έχει κανένα δικαίωμα να το φορτώσει στα παιδιά της για να ζήσει λίγο πιο άνετα σήμερα.

Και εδώ αρχίζει το θράσος. «Δώστε τα καλύτερα σε παροχές και επενδύσεις», ακούγεται.

Ασφαλώς και θα μπορούσαν. Το κράτος βρίσκει «πάντα» έναν καλό λόγο να ξοδέψει ακόμη ένα δισεκατομμύριο.

Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα. Οι πολιτικοί θεσμοί έχουν ασύγκριτα ισχυρότερα κίνητρα να φουσκώνουν τη σημερινή δαπάνη παρά να προστατεύουν τον άγνωστο φορολογούμενο του αύριο.

Αυτή η νοοτροπία δεν είναι αθώα. Είναι η ίδια που «κυοφόρησε» την προηγούμενη χρεοκοπία: κάθε δάνειο εισόδημα, κάθε πλεόνασμα λάφυρο. Και ας μην κρυβόμαστε πίσω από ένα κόμμα - το κακό είναι διακομματικό. Σχεδόν όλοι όσοι κυβέρνησαν, όταν πλησίαζαν εκλογές, τάισαν το ίδιο θηρίο για μια χούφτα ψήφους. Η επόμενη χρεοκοπία δεν έρχεται από το πουθενά. Σπέρνεται τώρα, σε κάθε πλειστηριασμό υποσχέσεων.

Μόνο μια χώρα που δεν στραγγίζεται σε τόκους έχει την άνεση να χτίσει, χωρίς να τρέμει την επόμενη δημοπρασία ομολόγων.

Γιατί το μόνο αληθινό δώρο σε μια επόμενη γενιά δεν είναι το επίδομα που θα ξεχάσει σε έναν χρόνο. Είναι …

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΑΝΑΛΦΑΒΗΤΟΣ ΝΕΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Οι πέντε Μαρξ κι ο μισός Σμιθ

 

Του Κώστα Στούπα

Τις προάλλες, σε ένα καφενείο, άκουσα δύο τραπέζια να μαλώνουν για το ίδιο ακριβώς πράγμα χωρίς να το καταλαβαίνουν.

Στο ένα, παρέα διαμαρτυρόταν ότι «τα πάντα ακρίβυναν, μας γδέρνουν».

Στο διπλανό, η ίδια περίπου ηλικιακά παρέα χειροκροτούσε τη μόδα της επιβολής δασμών.

Ήθελα να σηκωθώ και να τους ενώσω. Γιατί ο δασμός που ζητωκραυγάζει το ένα τραπέζι είναι ακριβώς ο λογαριασμός που πληρώνει, βρίζοντας, το άλλο.

Ας το πούμε απλά, για να μη χρειάζεται πτυχίο.

Ο δασμός δεν είναι τιμωρία που πέφτει στον Κινέζο, Γερμανό ή Έλληνα εργάτη. Είναι φόρος που πληρώνει ο καταναλωτής στο ταμείο του σούπερ μάρκετ. Βάζουν οι ΗΠΑ  20% δασμό στο ελληνικό μέταλλο, ακριβαίνει η αντλία ποτίσματος που αγοράζει ο Αμερικάνος και εισάγει η Ελλάδα από την Αμερική. Συνέπεια ακριβαίνουν στο τέλος παντού οι ντομάτες.

«Σώζεις» χίλιες θέσεις σε ένα χαλυβουργείο και χρεώνεις το κόστος σε δέκα εκατομμύρια νοικοκυριά. Ο μεν παίρνει μισθό, οι δε πληρώνουν το κρυφό χαράτσι. Και μετά απορούμε με την ακρίβεια.

Υπάρχει μια κατηγορία πολιτών που το πρωί διαμαρτύρεται για την ακρίβεια και το βράδυ ζητωκραυγάζει για τους δασμούς. Θέλει υψηλούς μισθούς, χαμηλές τιμές, εγγυημένες θέσεις εργασίας και, ει δυνατόν, όλα αυτά να τα εξασφαλίσει το κράτος με μια υπογραφή.

Αυτά σε ιδανικές συνθήκες υπάρχουν μόνο στα ορνιθοτροφεία και τα χοιροστάσια «σύντροφοι».

Δυστυχώς, στην οικονομία οι λογαριασμοί δεν εξοφλούνται με συνθήματα. Ο δασμός είναι φόρος. Μπορεί να βαφτιστεί «προστασία της εθνικής παραγωγής», «οικονομικός πατριωτισμός» ή «ανάκτηση της κυριαρχίας», αλλά στο ταμείο του καταστήματος εμφανίζεται με το πραγματικό του όνομα: υψηλότερη τιμή.

Όταν επιβάλλεται δασμός σε ένα εισαγόμενο προϊόν, υπάρχουν τρεις βασικές πιθανότητες.

Είτε το κόστος μετακυλίεται στον καταναλωτή

Είτε το απορροφά η επιχείρηση περιορίζοντας τα κέρδη και τις επενδύσεις της

Είτε μοιράζεται μεταξύ των δύο.

Σε καμία περίπτωση δεν εξαφανίζεται ως διά μαγείας.

Το κράτος δεν έχει ανακαλύψει κάποιον τρόπο να φορολογεί τους ξένους χωρίς να επηρεάζει τους δικούς του πολίτες. Αν είχε συμβεί αυτό, θα είχαμε λύσει προ πολλού το δημοσιονομικό πρόβλημα της ανθρωπότητας.

Οι υποστηρικτές των δασμών απαντούν ότι έτσι προστατεύονται θέσεις εργασίας.

Μερικές φορές πράγματι προστατεύονται - στις βιομηχανίες που δέχονται την προστασία. Το ερώτημα όμως είναι με ποιο κόστος και ποιος το πληρώνει.

Αν προστατεύσεις με δασμούς μια εγχώρια χαλυβουργία, πιθανόν να διασώσεις κάποιες θέσεις εργασίας σε αυτή. Ταυτόχρονα όμως αυξάνεις το κόστος για τις βιομηχανίες που χρησιμοποιούν χάλυβα: τις κατασκευές, την αυτοκινητοβιομηχανία, τις μηχανουργικές επιχειρήσεις. Οι προστατευμένες θέσεις εργασίας φαίνονται. Εκείνες που χάνονται ή δεν δημιουργούνται ποτέ στους υπόλοιπους κλάδους δεν εμφανίζονται στα τηλεοπτικά πλάνα.

Αυτό είναι ένα από τα παλαιότερα τεχνάσματα της πολιτικής: τα οφέλη συγκεντρώνονται σε μια οργανωμένη ομάδα, ενώ το κόστος μοιράζεται σιωπηρά σε εκατομμύρια καταναλωτές.

Οι λίγοι ευνοημένοι γνωρίζουν ακριβώς τι κερδίζουν και διαδηλώνουν υπέρ της προστασίας.

Οι πολλοί χάνουν λίγα ευρώ σε κάθε αγορά και συνήθως δεν αντιλαμβάνονται ποιος τους τα πήρε.

Ύστερα διαμαρτύρονται για την ακρίβεια.

Οι δασμοί μπορεί να έχουν θέση σε μια περιορισμένη στρατηγική πολιτική: στην άμυνα, στην ενεργειακή ασφάλεια, στις κρίσιμες πρώτες ύλες ή απέναντι σε χώρες που επιδοτούν επιθετικά τις εξαγωγές τους. Άλλο όμως η στοχευμένη προστασία μιας ζωτικής αλυσίδας εφοδιασμού και άλλο η μετατροπή ολόκληρης της οικονομίας σε θερμοκήπιο. Στο θερμοκήπιο τα φυτά επιβιώνουν, αλλά συχνά αδυνατούν να σταθούν μόνα τους έξω από αυτό.

Η μόνιμη προστασία δεν δημιουργεί ανταγωνιστικές επιχειρήσεις.

Δημιουργεί επιχειρήσεις που ειδικεύονται στις σχέσεις με την εξουσία. Αντί να επενδύουν σε τεχνολογία, παραγωγικότητα και καλύτερα προϊόντα, επενδύουν σε λομπίστες και πολιτικές γνωριμίες. Είναι φθηνότερο να πείσεις έναν υπουργό να φορολογήσει τον ανταγωνιστή σου από το να πείσεις ένα εκατομμύριο καταναλωτές ότι το προϊόν σου αξίζει περισσότερο.

 

Ο Άνταμ Σμιθ είχε εξηγήσει πριν από δυόμισι αιώνες ότι ο πλούτος των εθνών δεν βρίσκεται στα θησαυροφυλάκια ούτε στα τελωνεία, αλλά στην εξειδίκευση, στην παραγωγικότητα, στην ανταλλαγή και στη διεύρυνση της αγοράς. Εμείς, όμως, μεγαλώσαμε σε μια χώρα όπου κυκλοφορούσαν πέντε εκδόσεις του Κεφαλαίου του Μαρξ και μία όψιμη, σκονισμένη έκδοση του Πλούτου των Εθνών.

Το αποτέλεσμα δεν ήταν να γίνουμε μαρξιστές.

Ήταν κάτι χειρότερο: να γίνουμε οικονομικά αναλφάβητοι.

Μάθαμε να αντιμετωπίζουμε το κέρδος ως κλοπή, τον ανταγωνισμό ως συνωμοσία, τις εισαγωγές ως ήττα και τις κρατικές επιδοτήσεις ως δωρεάν χρήμα. Ακόμη και πολλοί αυτοαποκαλούμενοι φιλελεύθεροι πιστεύουν στην ελεύθερη αγορά μόνο όταν τους εξασφαλίζει κέρδη ή φοροδιαφυγή. Μόλις εμφανιστεί ένας αποτελεσματικότερος ανταγωνιστής, ανακαλύπτουν τα πλεονεκτήματα του προστατευτισμού.

Η οικονομική ελευθερία, όμως, δεν είναι μενού εστιατορίου για να διαλέγεις μόνο όσα σε βολεύουν.

Αν θέλεις τον ανταγωνισμό όταν μειώνει τις τιμές, πρέπει να τον αποδέχεσαι και όταν αναγκάζει μια επιχείρηση να προσαρμοστεί.

Αν θέλεις εξαγωγές, πρέπει να αποδέχεσαι και τις εισαγωγές. Δεν μπορεί κάθε χώρα να πουλάει περισσότερα και να αγοράζει λιγότερα ταυτόχρονα. Η αριθμητική, σε αντίθεση με τους πολιτικούς, δεν είναι λαϊκίστρια.

Οι κοινωνίες δικαιούνται να επιλέξουν μεγαλύτερη αυτάρκεια και περισσότερη ασφάλεια. Πρέπει όμως να γνωρίζουν ότι…

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Βαρεθήκαμε να φοβόμαστε

 

 

 

Toυ ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΥΠΑ 

Τελευταία ακούω μια φράση όλο και συχνότερα. Την ακούω στο καφενείο, στο ασανσέρ, στην ουρά του σούπερ μάρκετ, από ήσυχους ανθρώπους που πριν μερικά χρόνια δεν θα σκότωναν ούτε κατσαρίδα. «Καλά έκανε. Έχει παραγίνει το κακό...».

Τα γεγονότα με την διαρρήκτρια -διασώστρια στη Σύρο είναι απλώς μια αφορμή που περίμεναν πολλοί.

Γιατί το σύνθημα του «μπράβο στον νοικοκύρη» δεν ξεκίνησε με τη διασώστρια που έφτασε στο σπίτι με μάσκα και γάντια. Ήταν έτοιμο πολύ πριν. Είχε γραφτεί σιγά σιγά, μέσα σε χρόνια, από κάθε διάρρηξη που έμεινε αναπάντητη, κάθε μήνυση που ξεχάστηκε σε ένα συρτάρι, κάθε φορά που κάποιος δικαστής άφησε ελεύθερο ένα διαρρήκτη, κάθε φορά που ο πολίτης κατάλαβε ότι ο νόμος τρέχει πιο γρήγορα για να τον φορολογήσει παρά για να τον προστατέψει.

Να τι κάνει η αταξία. Δεν γεννάει δημοκράτες, φιλελεύθερους ή αναρχικούς. Γεννάει ανθρώπους διψασμένους για σκληρό χέρι.

Είναι η μεγάλη παρεξήγηση των ρομαντικών αφελών. Νομίζουν ότι όταν καταρρέει η τάξη, οι άνθρωποι γίνονται πιο ελεύθεροι.

Ψέματα. Όταν καταρρέει η τάξη, οι άνθρωποι γίνονται πιο τρομαγμένοι. Και ο τρομαγμένος άνθρωπος δεν ζητάει ελευθερία. Ζητάει φρουρό.

Δεν τον νοιάζει αν ο φρουρός σέβεται το άρθρο 22 του Ποινικού Κώδικα. Τον νοιάζει να κοιμηθεί ήσυχος.

Εδώ είναι που ο φιλελεύθερος οφείλει να πει κάτι δυσάρεστο και στις δύο πλευρές.

Στους προοδευτικούς που κουνάνε το δάχτυλο, οφείλει να πει, η ασφάλεια δεν είναι η τελευταία δουλειά του κράτους, είναι η πρώτη. Ένα κράτος που δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι θα γυρίσεις σπίτι σου ζωντανός δεν έχει κερδίσει το δικαίωμα να σε μαθαίνει ανοχή. Η ανασφάλεια δεν είναι αίσθημα, είναι πραγματικότητα, και η πραγματικότητα δεν ψηφίζει Αριστερά ούτε Δεξιά, ψηφίζει όποιον υπόσχεται να τη σταματήσει.

Στους θιασώτες του «πρώτα πυροβόλα και μετά ρώτα», όμως, οφείλει να πει το χειρότερο. Ότι αυτό που ζητάτε δεν είναι τάξη. Είναι το προοίμιο της επόμενης αταξίας, με άλλο ρούχο.

 

Αυτή είναι η αλυσίδα.

Η δημοκρατία που δεν φυλάει, γεννάει τον πολίτη που οπλίζεται.

Ο πολίτης που οπλίζεται και δεν αρκείται, γεννάει τη δίψα για αφέντη.

Και ο αφέντης, όταν έρθει, δεν θα ρωτήσει ούτε εσένα που τον φώναξες. Θα πυροβολήσει πρώτος, ακριβώς όπως του το ζήτησες. Απλώς κάποια στιγμή η πλάτη που φεύγει στα εβδομήντα μέτρα θα είναι η δική σου.

Η επερχόμενη νέα τάξη δεν θα έρθει από το πουθενά.

Θα έρθει επειδή…

ΕΛΑΣιτο ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΣΜΕΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Στοιχειώδες κ. Τζοκόντε

ΕΙΝΑΙ Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΕΡΝΤΟΓΑΝ.... pic.twitter.com/7YgAfYqQ1d

— Dvs Dvs (@DvsDvs60195368) July 22, 2026

 

Γράφει ο Κώστας Στούπας

Προς μεγάλη απογοήτευση του Αλέξη Τσίπρα, του Αντώνη Σαμαρά και της λοιπής λειψής αντιπολίτευσης, η Τουρκία δεν πληροί τις προϋποθέσεις για να λάβει τα F-35.

Για την ακρίβεια: η Τουρκία δεν έχει ακόμη εκπληρώσει τις προϋποθέσεις που θέτει η αμερικανική νομοθεσία για την επανένταξή της στο πρόγραμμα των F-35, ξεκαθάρισε πριν λίγες μέρες  το Στέιτ Ντιπάρτμεντ σε επιστολή προς τον Δημοκρατικό βουλευτή Γουέσλεϊ Μπελ.

Στην ίδια επιστολή διευκρινίζεται ότι το Στέιτ Ντιπάρτμεντ απαντά εκ μέρους του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, κατόπιν παραπομπής του σχετικού αιτήματος από τον Λευκό Οίκο. Παράλληλα, επαναλαμβάνεται ότι η πολιτική της Ουάσιγκτον παραμένει αμετάβλητη και πλήρως ευθυγραμμισμένη με τις προβλέψεις του νόμου CAATSA και του άρθρου 1245 του Νόμου περί Εξουσιοδότησης Εθνικής Άμυνας για το οικονομικό έτος 2020 (FY2020 NDAA).

Μέχρι πριν από λίγες μέρες, μέχρι δηλαδή τη σύνοδο του ΝΑΤΟ στην Τουρκία, τα καθεστωτικά μέσα της γειτονικής χώρας πανηγύριζαν για την επιστροφή στο πρόγραμμα των F-35.

Άνθρακες ο θησαυρός, λοιπόν.

Άνθρακες και ο αντιπολιτευτικός λόγος του κ. Τσίπρα, ο οποίος είχε δηλώσει πως «δικαιώθηκε» η κριτική που ασκούσε στην κυβέρνηση, κάνοντας λόγο για «εθνική ήττα» που χρεώνεται ο Έλληνας πρωθυπουργός όσον αφορά την εξέλιξη με τα F-35. «Οι τελευταίες εξελίξεις γεννούν πολύ μεγάλες ανησυχίες. Ανησυχία και σε ό,τι αφορά την ευρωπαϊκή ασφάλεια, αλλά και σε ό,τι αφορά την εθνική ασφάλεια», είπε χαρακτηριστικά.

Τουτέστιν, άλλα αντ' άλλων…

Αυτό που αδυνατεί να συλλάβει ο κ. Τσίπρας είναι η μεγάλη εικόνα. Οι ΗΠΑ, για λόγους που εξυπηρετούν τα δικά τους συμφέροντα και σίγουρα με ελληνική και ισραηλινή «βοήθεια», έχουν αποφασίσει να αντιμετωπίζουν τη σχέση τους με Ελλάδα και Τουρκία περίπου όπως αντιμετωπίζουν τη σχέση τους με το Ισραήλ και τους υπόλοιπους συμμάχους τους στη Μέση Ανατολή: να έχει πάντα το Ισραήλ το προβάδισμα της ισχύος.

 

Τούτο, προφανώς, γιατί θεωρούν τους άλλους συμμάχους λιγότερο σταθερούς και αφοσιωμένους. Η στάση τους απέναντι στην Τουρκία ενδεχομένως να αλλάξει στο μέλλον, όταν η τελευταία εγκαταλείψει τις ευρασιατικές νεοθωμανικές φιλοδοξίες ηγεμονίας του Ισλάμ.

Αυτό θα συμβεί πιθανόν όταν επανέλθει στην εξουσία η κοσμική, φιλοδυτική αντιπολίτευση. Η δημογραφική εξέλιξη στην Τουρκία όμως, με την αύξηση των πληθυσμών των ανατολικών επαρχιών σε βάρος των φιλοδυτικών δυτικών, καθιστά αυτή τη μεταστροφή δύσκολη προς το παρόν.

Ακόμη κι αν η Τουρκία πάρει κάποτε τα F-35, στο συμφέρον της Δύσης και των ΗΠΑ είναι να διατηρούν την Ελλάδα ακέραιη και ισχυρή, οικονομικά και στρατιωτικά, ώστε να διασφαλίζεται η παραμονή της Τουρκίας στο δυτικό στρατόπεδο.

Δεν πρόκειται για κάτι καινούργιο.

Είναι …

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Γιατί τώρα και όχι πριν από 16 χρόνια;

 

- Α.Τσίπρας: «και τι κακό έχουν οι μολότοφ»;
- Κ.Τζαβάρας : «τι κακό; Καίνε κόσμο»!
- Α.Τσίπρας: «Εξαρτάται σε ποια μεριά είσαι όταν πέφτουν οι μολότοφ! Εκεί που τις ρίχνουν ή εκεί που πέφτουν pic.twitter.com/D7KwcZQJeC

— Σαπιλας (@bigboss37890) July 2, 2026

 

Του ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΥΠΑ 

Στις 5 Μαΐου 2010 ήμουν κολλημένος σε μια οθόνη που έδειχνε τον καπνό πάνω από τη Σταδίου.

Θυμάμαι τη σκέψη μου, κυνική και - για δεκαέξι ολόκληρα χρόνια - προφητική: «Αυτούς δεν θα τους πιάσουν ποτέ».

Έπεσα έξω. Τους έπιασαν. Χρειάστηκαν μόλις 16 χρόνια, τρεις νεκροί κι ένα αγέννητο παιδί…

Απρίλιος 2026: φτάνει στις αρχές ένα ηλεκτρονικό μήνυμα με οκτώ ονόματα. Και ω του θαύματος! Μέσα σε τρεις μήνες η Ελληνική Αστυνομία ανακαλύπτει «προηγμένες μεθοδολογίες ψηφιακής ανάλυσης», βελτιώνει το παλιό βίντεο, ταυτοποιεί σακίδια από τρία ζωγραφισμένα αστεράκια, εκδίδει εντάλματα, συλλαμβάνει σε Αθήνα και Λονδίνο.

Επί μιάμιση δεκαετία η δικογραφία κοιμόταν στο αρχείο «αγνώστων δραστών».

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αστυνομικό.

Είναι πολιτικό: τι άλλαξε;

Η τεχνολογία; Οι αλγόριθμοι υπάρχουν χρόνια. Το DNA της υπόθεσης ήταν το ίδιο.

Άλλαξε κάτι πιο σπάνιο από την τεχνολογία: η βούληση.

Θυμηθείτε το κλίμα του 2010-2015. Η χώρα χρεοκοπημένη, οι πλατείες γεμάτες, τα μνημόνια δαίμονες και κάθε κουκούλα «κοινωνική οργή». Όποιος τολμούσε να πει ότι το κάψιμο τράπεζας με εργαζόμενους μέσα είναι δολοφονία και όχι «έκφραση αγανάκτησης της νεολαίας», χαρακτηριζόταν ακροδεξιός, νεοφιλελές, μνημονιακό τσιράκι.

Κόμματα ολόκληρα έχτισαν καριέρες πάνω στη σχετικοποίηση της βίας.

Διανοούμενοι έγραφαν δοκίμια για τη «βία της εξουσίας» που γεννά την «αντιβία».

Συνδικαλιστές που έξω από τη Μαρφίν φώναζαν συνθήματα στους εγκλωβισμένους - αυτό δεν το ξεχνάμε - συνέχισαν τις καριέρες τους ανενόχλητοι.

 

Κυβέρνησαν ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ξανά ΝΔ. Πέρασαν από το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη περισσότεροι υπουργοί απ' όσοι ανακριτές πέρασαν από τη δικογραφία.

Αυτό που άλλαξε - και συνεχίζει να αλλάζει - είναι η κοινωνία, άρα και το πολιτικό κλίμα: επτά στους δέκα πολίτες ζητούν αυστηρότερα σύνορα, νόμο, τάξη.

Ο υπ' αριθμόν ένα κλεπταποδόχος της πολιτικής υπεραξίας της οργής και προστάτης των «μπαχαλάκηδων», ο Αλέξης Τσίπρας, το 2026 δεν ηγείται του αντισυστημικού μετώπου ως αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ,  ηγείται του αντι-ΣΥΡΙΖΑ μετώπου.

Κάποιοι θα πουν: κάλλιο αργά παρά ποτέ.

Αλλά το «αργά» έχει τιμολόγιο. Κάθε χρόνος ατιμωρησίας ήταν ένα μάθημα προς τη νεολαία: η βία με ιδεολογικό περιτύλιγμα βγαίνει τζάμπα. Το άβατο είναι θεσμός. Το κράτος φοβάται.

Και μη μου πείτε ότι φταίει μόνο το «σύστημα».

Το σύστημα είμαστε εμείς.

Εμείς ψηφίσαμε τα κόμματα που χάιδευαν τις κουκούλες.

Εμείς αγοράζαμε τις εφημερίδες που έλεγαν τους εμπρηστές «αγανακτισμένους».

Εμείς σηκώναμε τους ώμους λέγοντας «έτσι είναι η Ελλάδα».

Οι δράστες φορούσαν κουκούλα λίγα λεπτά.

Η κοινωνία τούς φόρεσε την κουκούλα της ανοχής για δεκαέξι χρόνια.

Τρεις άνθρωποι πήγαν στη δουλειά τους ένα πρωί του Μάη και δεν γύρισαν.

Το κράτος χρειάστηκε 16 χρόνια για να θυμηθεί ότι τους χρωστάει ονόματα δραστών.

Εμείς…

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Μπορούμε κι εμείς να διαλύσουμε το μαγαζί...

 

 

 

 Toυ ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΥΠΑ

Οι Ευρωπαίοι κρεμούν την Ελλάδα στα μανταλάκια για την υπόθεση παραβίασης των κυρώσεων εναντίον της Ρωσίας με αφορμή την υπόθεση του εφοπλιστή Γιώργου Προκοπίου και της Dynagas.

Ας βάλουμε τα πράγματα στη σειρά, με απλή αριθμητική, γιατί η αριθμητική δεν έχει ιδεολογία.

Οι βόρειοι τρέμουν τη Ρωσία και δεν διστάζουν να κάνουν τα στραβά μάτια για την Τουρκία η οποία απειλεί την Ελλάδα. 

Η Τουρκία διατηρεί casus belli κατά της Ελλάδας από το 1995. Τριάντα ένα χρόνια. Επίσημη απειλή πολέμου από τρίτη χώρα κατά κράτους - μέλους της Ένωσης, καταχωρημένη σε απόφαση κοινοβουλίου.

Οι παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου μετριούνται σε εκατοντάδες ετησίως.

Οι παράνομες γεωτρήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ έγιναν μπροστά στις κάμερες.

Η μισή Κύπρος -κράτος-μέλος της ΕΕ, να το θυμίσω στους αφηρημένους- τελεί υπό στρατιωτική κατοχή από το 1974.

 

Η ευρωπαϊκή απάντηση σε όλα αυτά;

«Διάλογος». «Αυτοσυγκράτηση». «Αποφυγή κλιμάκωσης».

Και τώρα, ξαφνικά, οι Βρυξέλλες ανακάλυψαν την πυγμή τους. Όχι, απέναντι στον Ερντογάν. Απέναντι στην Αθήνα. Επειδή τόλμησε να βάλει ενστάσεις στο 21ο πακέτο κυρώσεων, υπερασπιζόμενη τα συμφέροντα της ναυτιλίας της, ενός κλάδου που ελέγχει πάνω από το 20% της παγκόσμιας χωρητικότητας και αποτελεί το μοναδικό πεδίο όπου η Ελλάδα είναι παγκόσμια δύναμη και όχι επαρχία της περιφέρειας.

Να συνεννοηθούμε: δεν γράφω συνηγορία υπέρ κανενός εφοπλιστή. Αν κάποιος παραβιάζει κυρώσεις, υπάρχουν θεσμοί, έρευνες, δικαστήρια. Ας αποδειχθεί. Το πρόβλημά μου είναι αλλού: στο ότι η ευρωπαϊκή αυστηρότητα λειτουργεί με δυο μέτρα και δυο σταθμά.

 

Γιατί όταν η Γερμανία έχτιζε επί δεκαπέντε χρόνια τους Nord Stream 1 και 2 και δενόταν χειροπόδαρα στο ρωσικό αέριο, αυτό δεν λεγόταν «υπονόμευση της ευρωπαϊκής ασφάλειας». Λεγόταν «ενεργειακή πολιτική».

Όταν η Ουγγαρία και η Σλοβακία εξαιρούνται μονίμως από το εμπάργκο πετρελαίου, αυτό λέγεται «ρεαλισμός».

Όταν η Ελλάδα ζητάει να μη χαρίσει το μερίδιο αγοράς της ναυτιλίας της σε στόλους τρίτων χωρών, λέγεται «παραβίαση».

Αλληλεγγύη δύο ταχυτήτων.

Στην πρώτη ταχύτητα τα σύνορα της Βαλτικής.

Στη δεύτερη τα σύνορα του Αιγαίου.

Και εδώ είναι το ζουμί. Οι συμμαχίες δεν είναι φιλανθρωπικά ιδρύματα, είναι εταιρείες αμοιβαίων συμφερόντων. Αν η ΕΕ απαιτεί από τον Έλληνα φορολογούμενο να χρηματοδοτεί την άμυνα της Ανατολικής Ευρώπης και από τον Έλληνα εφοπλιστή να χαρίζει ναύλα στους Κινέζους, οφείλει να αποδείξει έμπρακτα ότι θεωρεί εξίσου ευρωπαϊκό το FIR Αθηνών με τον εναέριο χώρο της Εσθονίας. Αλλιώς, ας μην απορεί όταν οι «παραμελημένοι» εταίροι αρχίσουν να κάνουν ταμείο μόνοι τους.

Το «μαγαζί» δεν το διαλύουν μόνο οι απ έξω. Το διαλύουν και οι συνεταίροι, όταν πάψουν να πιστεύουν ότι μετράνε ισότιμα στη μοιρασιά.

Θα μου πείτε: φταίνε μόνο οι Βρυξέλλες;

Όχι βέβαια. Φταίμε κι εμείς. Επί δεκαετίες στέλναμε στην Ευρώπη κυβερνήσεις που πήγαιναν στα Συμβούλια Κορυφής όπως ο κακομαθημένος ανιψιός στον πλούσιο θείο: με το χέρι απλωμένο και το κεφάλι σκυμμένο. Ζητούσαμε πακέτα, ΕΣΠΑ, εξαιρέσεις και ανοχή στα ελλείμματα και σε αντάλλαγμα υπογράφαμε ό,τι μας σέρβιραν, χωρίς να διαπραγματευτούμε ποτέ σοβαρά τα στρατηγικά μας.

Η αξιοπιστία στις συμμαχίες, όπως και στις αγορές, χτίζεται με ισολογισμούς, όχι με επαιτεία. Όποιος εμφανίζεται μονίμως ως ζητιάνος…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ψάχνουμε ποιος θα μας καταστρέψει

 

Του ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΥΠΑ 

Προχθές συνάντησα έναν παλιό συμμαθητή στο καφενείο της γειτονιάς.

Το 2015 μου έλεγε «πρώτη φορά Αριστερά, θα σκίσουμε τα μνημόνια».

Το 2019 μου έλεγε «Μητσοτάκης, επιτέλους σοβαρότητα».

Προχθές μου είπε, με το ίδιο σπινθηροβόλο βλέμμα: «Τους βαρέθηκα όλους…».

Δείτε τους αριθμούς, γιατί οι αριθμοί δεν έχουν κομματική ταυτότητα.

Το 2022 ο ΣΥΡΙΖΑ μετρούσε στις δημοσκοπήσεις πάνω 25%. Σήμερα μετράει 0,7%. Όχι 7. Μηδέν κόμμα επτά. Ένα κόμμα που κυβέρνησε τη χώρα, που διαπραγματεύτηκε με τους δανειστές, που υπέγραψε το τρίτο μνημόνιο το οποίο ορκιζόταν να σκίσει, εξαϋλώθηκε όπως οι μετοχές της Lehman.

Και πού πήγε το 25%;

Μην ψάχνετε μακριά. Πήγε στην ΕΛΑΣ. Δηλαδή στον Τσίπρα. Δηλαδή στον ίδιο άνθρωπο, με άλλο λογότυπο. 17,4% στην Interview, 17,6% στην Prorata.

Η αριστερά δεν άλλαξε ηγέτη,  άλλαξε συσκευασία. Όπως οι εταιρείες που λόγω πληθωριστικών πιέσεων αλλάζουν συσκευασίες δήθεν για λόγους μάρκετινγκ, μειώνοντας όμως τις ποσότητες του περιεχομένου.

Στο χρηματιστήριο υπάρχει μια διαδικασία που λέγεται reverse split: μαζεύεις τις κατεστραμμένες μετοχές, τις ανακατεύεις και τις εκδίδεις συμπυκνωμένες με νέο κωδικό, όσοι έχασαν τα λεφτά τους σπεύδουν να ξαναγοράσουν μερίδιο στην ίδια εταιρεία με άλλη συσκευασία.

Στην πολιτική η διαδικασία αυτή λέγεται «νέο κόμμα».

Η ΝΔ;

Στο 30%, από το 41% του 2023. Έντεκα μονάδες φθορά, Τέμπη, ακρίβεια, υποκλοπές κ.λπ. Παραμένει όμως πρώτη με 13 μονάδες διαφορά. Όχι επειδή πείθει. Επειδή απέναντί της δεν υπάρχει αντίπαλος, υπάρχει θρυμματισμένος καθρέφτης: ΕΛΑΣ 17%, ΠΑΣΟΚ 12%, Ελπίδα 8%, Βελόπουλος 8%, και πίσω τους ένα τσούρμο κομμάτων του 3% που τσακώνονται για το ποιος θα μπει στη Βουλή για να πάρει τη χρηματοδότηση.

Ο Ανδρουλάκης αξίζει ειδική μνεία. Το 2022 το ΠΑΣΟΚ είχε 11%. Το 2026 έχει 11%. Κατέρρευσε ο ΣΥΡΙΖΑ, άδειασε ολόκληρος ο χώρος της κεντροαριστεράς, πέρασε από μπροστά του η μεγαλύτερη πολιτική ευκαιρία από το 1974 και το ΠΑΣΟΚ έμεινε ακίνητο σαν καταθέτης που κρατάει τα λεφτά του σε λογαριασμό ταμιευτηρίου με 0,03%. Στην αγορά, όποιος δεν κερδίζει μερίδιο όταν χρεοκοπεί ο ανταγωνιστής του, δεν είναι επιχείρηση. Είναι πολιτικά νεκρός που νομίζει πως περπατάει.

Και μετά η Καρυστιανού. 8-10%, χωρίς πρόγραμμα, χωρίς θέσεις για το ασφαλιστικό, το χρέος, την παραγωγικότητα. Ποτέ δεν υποσχέθηκε πως διαθέτει πρόγραμμα. Το 8%-10% που την ψηφίζει δεν ψηφίζει πολιτική. Ψηφίζει κάθαρση. Και η κάθαρση, όπως και η επανάσταση, δεν πληρώνει συντάξεις.

Και οι συντάξεις σε μια χώρα που γερνάει δημογραφικά είναι ένα από τα ζητήματα που θα κληθούν τα επόμενα χρόνια να αναδιαρθρώσουν οι ελληνικές κυβερνήσεις.

Εκτός από τα ελληνοτουρκικά και ένα περιβάλλον μείωσης της αγοραστικής δύναμης λόγω μακροπρόθεσμων πληθωριστικών πιέσεων.

Το νούμερο που πρέπει να μας τρομάξει είναι 7 στους 10 που επιθυμούν εδώ και τώρα κυβερνητική αλλαγή, χωρίς να θεωρούν πως υπάρχει αντικαταστάτης.

Δηλαδή η χώρα βράζει από δυσαρέσκεια.

Εύκολο να φταίει ο Μητσοτάκης για την ακρίβεια, ο Τσίπρας για την απάτη του reverse split, ο Ανδρουλάκης για την  αμεριμνησία- ακινησία. Φταίνε.

Αλλά ο συμμαθητής μου στο καφενείο, που ψήφισε τρεις φορές τρεις διαφορετικούς σωτήρες ποιον θα κατηγορήσει την τέταρτη φορά;

Οι δημοσκοπήσεις δεν μετράνε τα κόμματα.

Εμάς μετράνε.

Και το 2026 μετράνε έναν λαό που…

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Δείξε μου τους εχθρούς σου...

 

no mrs Kimberly, δεν εννοούσα εσάς όταν φώναζα "φονιάδες των λαών Αμερικάνοι". pic.twitter.com/vSYbwEr0ex

— τάσος (@kostasos) June 29, 2026

 

Toυ ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΥΠΑ 

 Οι παππούδες μας -ημών των boomers- έλεγαν: «Δείξε μου τον φίλο σου να σου πω ποιος είσαι».  

Σοφή παρατήρηση. 

Πληρέστερη θα ήταν αν πρόσθεταν και τους εχθρούς: «Δείξε μου τους φίλους και τους εχθρούς σου να σου πω ποιος είσαι».

Αν τούτο ισχύει για τα άτομα, ισχύει και για τα έθνη.

Κοίταξα την τελευταία δημοσκόπηση της GPO για την iefimerida.gr σχετικά με το ποιους θεωρούν οι Έλληνες συμμάχους και εχθρούς. Και κατάλαβα, για πολλοστή φορά, γιατί αυτή η χώρα παράγει περισσότερη γκρίνια παρά πλούτο.

Πάμε στα νούμερα, γιατί τα νούμερα δεν ψηφίζουν και δεν κολακεύουν.

Οι ΗΠΑ, η χώρα που στήριξε από τις πρώτες την Ελληνική Επανάσταση, που βοήθησε να μη γίνουμε Αλβανία ή Βουλγαρία μετά τον Εμφύλιο, που μας παρέχει την ομπρέλα ασφαλείας της εδώ και 75 χρόνια και που μας έβαλε στο ΝΑΤΟ, θεωρείται σύμμαχος μόλις από το 33% των Ελλήνων. Την ίδια στιγμή, σχεδόν ένας στους πέντε τη θεωρεί εχθρό.

Υπάρχει, βλέπετε, ένα συνονθύλευμα αταβιστικών ορφανών -κληρονόμων του Στάλιν και του Χίτλερ- που εχθρεύεται τις ΗΠΑ επειδή έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην ήττα αμφότερων των τεράτων.

Κανένα «ψέκι» της αντισυστημικότητας δεν κάνει τον κόπο να σκεφτεί πώς θα ήταν η Ελλάδα αν, μετά τον τελευταίο πόλεμο, δεν είχε ενταχθεί στη σκέπη των ΗΠΑ αλλά της ΕΣΣΔ. Πού θα βρίσκονταν τα σύνορά μας στον βορρά, στην ανατολή και στον νότο; Θα είχαμε εμείς παραδουλεύτρες και χαμάληδες από την Ανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια ή θα ήμασταν εμείς οι χαμάληδες στην Κωνσταντινούπολη;

Η Γερμανία, ο μεγαλύτερος εμπορικός μας εταίρος, η χώρα που αγοράζει τη φέτα μας, τα φάρμακά μας και, ουσιαστικά, τον τουρισμό μας, θεωρείται εχθρική από το 36,6% των Ελλήνων. Σύμμαχος μόλις από το 22%. Δηλαδή, ο πελάτης μας νούμερο ένα είναι, για την πλειονότητα, πιο εχθρικός από τη μισή Ευρώπη. Εδώ κρίνουμε με βάση την ιστορία -και μάλιστα επιλεκτικά διαβασμένη- όχι το σήμερα.

Η Ρωσία; Η χώρα που μας μακέλεψε δύο-τρεις φορές, πυροδοτώντας εξεγέρσεις εναντίον των Οθωμανών για να μειώσει τις πιέσεις στα δικά της σύνορα και στη συνέχεια μας άφηνε στα κρύα του λουτρού, επιτέλους χάνει την αίγλη του ομόθρησκου. Εξακολουθεί, όμως, να απολαμβάνει ποσοστό «ουδετερότητας» 46,9%. Ούτε εχθρός δηλαδή.

Η Αλβανία εμφανίζεται εχθρική για το 55,3%. Πιο εχθρική ακόμη και από το Ιράν των αγιατολάδων. Η Αλβανία, της οποίας οι εργάτες έχτισαν τις πολυκατοικίες μας και μάζεψαν τις ελιές μας επί τριάντα χρόνια, είναι στη συνείδησή μας πιο επικίνδυνη από ένα θεοκρατικό καθεστώς που κρεμάει κόσμο στις πλατείες.

Μόνο η Γαλλία σώζεται, με ποσοστό 62,3%. Και ξέρετε γιατί; 

Όχι επειδή διαβάσαμε Βολταίρο ούτε επειδή είναι η χώρα του στρατηγού Μεζόν, που εκκαθάρισε την Πελοπόννησο και παρέδωσε τα κλειδιά της στους Έλληνες. Αλλά επειδή, παλαιότερα με τα Mirage και τους Exocet και σήμερα με τα Rafale και τις Belharra, μας εξασφάλισε τακτικά πλεονεκτήματα έναντι της Τουρκίας.

Το Ισραήλ αναβαθμίζεται, αλλά υπολείπεται ακόμη της Γαλλίας: 42,4% το θεωρεί σύμμαχο και 23,3% εχθρό. Πιθανότατα πρόκειται για το αποτύπωμα της Γάζας πάνω σε μια στρατηγική σχέση, την οποία η κοινωνία κατά βάση αποδέχεται. Ενδιαφέρον, πάντως, ότι αποτελεί τον δεύτερο πιο «συμμαχικό» εταίρο μετά τη Γαλλία.

Μια χώρα μικρότερη σε έκταση από την Ελλάδα, που πρασίνισε την έρημο και έχτισε οικονομία διπλάσια από τη δική μας, δεν κερδίζει τη συμπάθειά μας για το σθένος, την καινοτομία ή τους θεσμούς της. Την κερδίζει επειδή όποιος τα βάζει δημοσίως με την Τουρκία γίνεται αυτομάτως αδελφός λαός. Τα υπόλοιπα -εμπόριο, επενδύσεις, τεχνολογία- είναι ψιλά γράμματα.

Η ελληνική κοινή γνώμη δεν διαλέγει φίλους με κριτήριο το συμφέρον της χώρας.  

Διαλέγει με κριτήριο το συναίσθημα, τη μνησικακία και το ποιος «τα χώνει» σε εκείνον που φοβόμαστε. Είμαστε ίσως η μόνη χώρα του ΟΟΣΑ που θεωρεί εχθρικούς τους δύο βασικούς οικονομικούς της εταίρους -τις ΗΠΑ και τη Γερμανία- και αντιμετωπίζει με ουδετερότητα έναν παραδοσιακά αναθεωρητικό «προστάτη».

Με τέτοιον χάρτη φίλων και εχθρών, απορεί κανείς γιατί οι ξένες άμεσες επενδύσεις μας είναι από τις χαμηλότερες στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως ποσοστό του ΑΕΠ;  

Ποιος Αμερικανός ή Γερμανός θα βάλει τα χρήματά του σε μια χώρα όπου ένα μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης τον θεωρεί εχθρό και τον καπιταλισμό του κατοχική δύναμη;

Το αντανακλαστικό αυτό δεν έπεσε από τον ουρανό. Το καλλιέργησαν επί δεκαετίες η Αριστερά με τον «αμερικανικό ιμπεριαλισμό», η Δεξιά με τον μεγαλοϊδεατισμό του καφενείου και η Εκκλησία με το παραμύθι του «ξανθού γένους».

Πες μου τους φίλους σου, λοιπόν, να σου πω ποιος είσαι.

Οι απαντήσεις της δημοσκόπησης σκιαγραφούν μια κοινωνία που εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τη γεωπολιτική με τα εργαλεία της ιδεολογίας και της ιστορικής μνησικακίας, όχι με την ψυχρή λογική του εθνικού συμφέροντος.

Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί οι μισθοί είναι βουλγαρικοί και οι τιμές παριζιάνικες.

Μην ψάχνετε τον ένοχο στην Ουάσιγκτον ή το Βερολίνο. 

Ο ένοχος ...