Του
Strange Attractor
Για
χρόνια οι «σοφοί» μας έλεγαν ότι η ιστορία (όπως την ξέραμε) τελείωσε.
Ότι
τα εθνικά σύνορα θα έχαναν σταδιακά τη σημασία τους, ότι το έθνος-κράτος θα
αποτελούσε κατάλοιπο μιας άλλης (σκοτεινής) εποχής, και ότι το μέλλον ανήκε σε
μια ολοένα πιο ενωμένη, πολυπολιτισμική, και ομοσπονδιακή Ευρώπη. Multi culti
δηλαδή, και τα μυαλά στο σέικερ!
Έκαναν λάθος…
Η Ευρώπη που οικοδομήθηκε μετά τον Ψυχρό Πόλεμο μοιάζει σήμερα
κουρασμένη, ανασφαλής, ξεδοντιασμένη, και χωρίς ξεκάθαρη κατεύθυνση, ή έστω μια
στιβαρή ηγεσία, που να εμπνέει.
Η
οικονομία δυσκολεύεται να αναπτυχθεί, η ευρωπαϊκή βιομηχανία πιέζεται από τον
ανταγωνισμό της Κίνας,
και της Ινδίας (για να φανταστείτε, καταρρέει μέχρι και η Volkswagen!!!!), η
ενεργειακή ασφάλεια παραμένει ευάλωτη, και η δημογραφική γήρανση υπονομεύει τις
προοπτικές του κοινωνικού κράτους.
Και την ίδια στιγμή, οι Ευρωπαίοι πολίτες, που έχουν μαλθακώσει στον
υπέρτατο βαθμό, έχουν την αίσθηση ότι η
Ε.Ε. χάνει τον έλεγχο, και ότι τα κράτη τους παραπαίουν ζαλισμένα μέσα σε μια
ατμόσφαιρα παρακμής, και σημαδεμένης από την πολιτική ορθότητα, τον φασισμό
δηλαδή του 21ου αιώνα!
Ακόμη και κράτη απίστευτα προοδευτικά, π.χ. Σουηδία, αλλάζουν ρότα.
Λαθρομετανάστευση, που δεν μπόρεσε κανείς να διαχειριστεί
αποτελεσματικά.
Γειτονιές
άβατα, κανονικά χαλιφάτα στα κέντρα ευρωπαϊκών πόλεων, όπου η κοινωνική συνοχή, και αντοχή
δοκιμάζονται.
Εγκληματικότητα, που σε ορισμένες περιοχές της άλλοτε
πολιτισμένης, ασφαλούς, και ανεκτικής Ευρώπης προκαλεί πραγματικό φόβο.
Δυσλειτουργίες
της Δικαιοσύνης, πολιτική διαφθορά, οικονομικές ανισότητες, και πλήρης
ατιμωρησία, που
δημιουργούν την εντύπωση ότι οι κανόνες ισχύουν διαφορετικά για διαφορετικούς
ανθρώπους, και πως οι κυβερνώντες (ακόμη και ο απλοί ευρωβουλευτές, π.χ. το
Ευάκι) νοιάζονται μόνο για την… μαρμίτα.
Και
πάνω από όλα, η αίσθηση ότι οι πολιτικές ελίτ είναι στον κόσμο τους, και δεν ακούν, ούτε κατανοούν τον απλό
μέσο πολίτη, και τις ανησυχίες του.
Κάπου εδώ λοιπόν, εμφανίστηκε και η περίφημη woke Ευρώπη.
Με μπροστάρη τον Κυριάκο μας, που όμως μετά την εκλογή του Ντόναλντ,
ανέκρουσε πρύμνα… κλασικά.
Μια Ευρώπη που σε πολλές περιπτώσεις δείχνει μεγαλύτερη ευαισθησία
για το πώς θα διατυπωθεί μια άποψη, παρά για το αν η πολιτική που εφαρμόζεται
λειτουργεί.
Μια Ευρώπη όπου η υπερβολή της πολιτικής ορθότητας κατέληξε να
δημιουργεί ένα παράδοξο αποτέλεσμα, όσο
περισσότερο ζητούσε από τους πολίτες να είναι ανεκτικοί, τόσο περισσότεροι
πολίτες αισθάνονταν ότι οι δικές τους ανησυχίες δεν ήταν ανεκτές, και ότι ο
κόσμος που ήξεραν, και στον οποίον μεγάλωσαν γύρισε ανάποδα.
Το αποτέλεσμα ήταν αναμενόμενο…
Η κοινωνία αντέδρασε.
Η
σάπια woke ατζέντα, με
τις υπερβολές και τις εμμονές της, αποτέλεσε για ένα σημαντικό κομμάτι της
κοινωνίας σύμβολο μιας Ευρώπης που ενδιαφέρεται περισσότερο να διορθώσει τη
γλώσσα των πολιτών, να φροντίσει τις απαιτήσεις της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, και κάθε
παραβατικού ατόμου, ή «ευπαθούς» ομάδας, παρά να λύσει τα πραγματικά προβλήματα
που ταλανίζουν τους κανονικούς ανθρώπους, αυτούς που πληρώνουν φόρους και
χαράτσια για να ζουν το όνειρο κάποιοι…
Δεν είναι ότι οι κοινωνίες έγιναν ξαφνικά «κακές».
Είναι ότι κουράστηκαν να αισθάνονται πως υπάρχουν θέματα για τα
οποία δεν επιτρέπεται να μιλάνε.
Όπως π.χ. για την αθρόα άφιξη «προσφύγων πολέμου» από χώρες που δεν
έχουν πόλεμο, και τους οποίους επιδοτούν από τους φόρους τους για να
«λιάζονται», την
ώρα που οι ίδιοι κάνουν δυο δουλειές για να τα φέρουν βόλτα.
Και η πολιτική φύση απεχθάνεται το κενό.
Το οποίο αυτό κενό το καταλαμβάνει πλέον η λαϊκιστική δεξιά.
Η άνοδος των εθνικιστικών και ακροδεξιών κομμάτων δεν είναι πλέον
περιθωριακό ευρωπαϊκό φαινόμενο.
Είναι μέρος της νέας πολιτικής κανονικότητας.
Εκεί όπου τα παραδοσιακά κόμματα απέτυχαν να δώσουν απαντήσεις στην ασφάλεια, τη
μετανάστευση, την οικονομία, και την εθνική ταυτότητα, εμφανίζονται κόμματα
που υπόσχονται κάτι πολύ απλό.
Πρώτα οι δικοί μας πολίτες, πρώτα η ασφάλεια,
πρώτα το εθνικό συμφέρον.
Μπορεί
να μη συμφωνεί κανείς με αυτές τις λύσεις, ειδικά αν το μυαλό του έχει κουρκουτιάσει δεκαετίες τώρα
με δήθεν αριστερές, δήθεν ανθρωπιστικές
ιδεοληψίες-φληναφήματα, αλλά θα ήταν πολιτική ανοησία να προσποιείται
ότι δεν υπάρχει η ζήτηση γι’ αυτές.
Και
έτσι τώρα το εκκρεμές κινείται προς την άλλη πλευρά… την πιο σκοτεινή, πλην
όμως ξεκάθαρη για τους ανησυχούντες, και μελανιασμένους πολίτες, που
αισθάνονται ξένοι στη χώρα τους.
Η άνοδος των εθνικιστικών και λαϊκιστικών κομμάτων (δείτε τι έγινε στη Σαξονία) δεν
είναι πλέον μια μικρή παρένθεση.
Είναι η έκφραση μιας βαθύτερης δυσαρέσκειας.
Οι ψηφοφόροι δεν ψηφίζουν αυτά τα κόμματα επειδή έγιναν ξαφνικά
ακροδεξιοί ή ρατσιστές. Πολλοί τα ψηφίζουν επειδή θεωρούν ότι δεν πάει άλλο!
Και αυτό είναι το μεγάλο λάθος των ευρωπαϊκών ελίτ, αντί να
αναρωτηθούν γιατί μεγαλώνει η ακροδεξιά, συχνά περιορίζονται στο να
καταγγέλλουν όσους την ψηφίζουν, να μιλάνε για μορφώματα, κ.ο.κ.
Μόνο που η ψήφος δεν εξαφανίζεται επειδή την καταγγέλλεις.
Αντίθετα, δυναμώνει…
Οι
πόλεμοι στην Ουκρανία, και στη Μέση Ανατολή, έρχονται να επιταχύνουν αυτή την
αλλαγή. Να
υπογραμμίσουν την μεγάλη ανατροπή.
Η Ευρώπη αναγκάζεται να θυμηθεί έννοιες που είχε
σχεδόν διαγράψει από το λεξιλόγιό της, όπως ισχύς, άμυνα, σύνορα, γεωπολιτική,
εθνικό συμφέρον, πατριωτισμός, νόμος, τάξη, κλπ.
Η εποχή της αφέλειας τελειώνει. Τα ροζ συννεφάκια διαλύονται, και γίνονται
μελανόμορφα νέφη, έτοιμα να ρίξουν τόνους νερού!
Και μαζί με την αφέλεια ίσως τελειώνει και η εποχή κατά την οποία
θεωρούσαμε δεδομένο ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση θα προχωρά συνεχώς προς περισσότερη
πολιτική, οικονομική, και κοινωνική ενοποίηση.
Εσύ είσαι που το λες;
Πάρε
να΄χεις, να πορεύεσαι…
Το
αντίθετο είναι πλέον το πιο πιθανό.
Μπορεί σε μια-δυο δεκαετίες το πολύ, να δούμε ισχυρά, ανεξάρτητα
έθνη-κράτη μέσα σε μια πιο χαλαρή (αν δεν διαλυθεί στα εξ’ ων συνετέθη) ξεψυχισμένη Ευρωπαϊκή
Ένωση.
Κράτη που θα απαιτούν μεγαλύτερο έλεγχο των συνόρων τους, αν δεν τα
σφραγίσουν,
μεγαλύτερη ελευθερία στη χάραξη οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής, και
λιγότερη παρέμβαση των καρεκλοκένταυρων καρεκλοθήρων των Βρυξελλών στην
καθημερινή ζωή.
Και,
ναι, αυτό μπορεί να είναι θετικό.
Όχι επειδή πρέπει να γκρεμίσουμε την Ευρώπη, αλλά επειδή ίσως
πρέπει να ξαναχτίσουμε την Ευρώπη πάνω σε πιο ρεαλιστικές βάσεις.
Μια Ευρώπη που θα προστατεύει τα σύνορά της.
Που θα απαιτεί από όποιον έρχεται να σεβαστεί τους νόμους και τις
αξίες της.
Που θα αντιμετωπίζει χωρίς εκπτώσεις την εγκληματικότητα, και τον
εξτρεμισμό.
Που θα επενδύει στην παραγωγή, στη βιομηχανία, στην τεχνολογία, και
στην άμυνα.
Που θα ενισχύει την οικογένεια, και θα αντιμετωπίζει τη δημογραφική
της κατάρρευση.
Που δεν θα φοβάται να μιλήσει για εθνική ταυτότητα, παράδοση, και
πατριωτισμό.
Αλλά
εδώ βρίσκεται και η κόκκινη γραμμή.
Η
Ευρώπη δεν πρέπει να γίνει μια ήπειρος κλεισμένη στον φόβο.
Ο
έλεγχος της λαθρομετανάστευσης δεν σημαίνει συλλογική ενοχοποίηση λαών.
Η
μάχη εναντίον του ισλαμιστικού εξτρεμισμού δεν σημαίνει εχθρότητα απέναντι
στους μουσουλμάνους.
Ο
πατριωτισμός δεν σημαίνει ρατσισμό.
Και
η επιστροφή στο έθνος δεν πρέπει να σημαίνει επιστροφή στους εφιάλτες του
ευρωπαϊκού παρελθόντος.
Γιατί
υπάρχει μια μεγάλη διαφορά ανάμεσα στην επιστροφή στις «εργοστασιακές
ρυθμίσεις», και στην επιστροφή στα… λάθη του εργοστασίου.
Η
Ευρώπη πιθανότατα θα γίνει πολύ πιο συντηρητική, και πολύ πιο αυστηρή.
Με
κράτη πιο προστατευτικά απέναντι στα σύνορά τους.
Πιο
δύσπιστα απέναντι στην παγκοσμιοποίηση.
Πιο
εθνικά…
Το ερώτημα δεν είναι αν αυτή η στροφή θα συμβεί. Διότι (κατ΄εμέ) θα
συμβεί!
Το ερώτημα είναι …
