Πόσοι θέλουν να καταλάβουν τι σημαίνει -ιστορικά, πολιτικά,
ιδεολογικά και αισθητικά- για τη Γ’ Ελληνική Δημοκρατία, να έχει κάποιον
σαν τον Άδωνη Γεωργιάδη στην κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου;
Μάλλον όσοι
είχαν καταλάβει τι σήμαινε να τον έχει υφυπουργό ως προτεινόμενο απ' τον
εταίρο Καρατζαφέρη -με τον Βορίδη υπουργό- στην κυβέρνηση Παπαδήμου.
Ελάχιστοι. Δηλαδή ο Αλέκος Αλαβάνος και δυο-τρεις άλλοι. Και, πάντως,
όχι ο Βενιζέλος και δυο-τρεις άλλοι.
Ο άνθρωπος είναι περφόρμερ. Όποιος τον βρίσκει του γούστου του μπορεί
να τον απολαμβάνει. Το θέμα δεν είναι αν υπήρξε ακροδεξιός ή όχι. Είναι
αυτό που υπάρχει σήμερα. Με το ίδιο ταμπεραμέντο που πουλάει,
ωρυόμενος, βιβλία αρχαιοελληνικού και ιδεολογικού περιεχομένου από κάτι
περιθωριακές συχνότητες, χρίστηκε επικοινωνιακή εμπροσθοφυλακή της ΝΔ,
παίζοντας από τον «αντί-Κασιδιάρη» μέχρι τον «αντί-Λαφαζάνη». Η λούμπεν
παρουσία του στα ΜΜΕ, αποδείχθηκε όμως πολιτικό προσόν του.
Το πακέτο της δημόσιας παρουσίας του, επιβραβεύτηκε με μια θέση στο
υπουργικό συμβούλιο.
Δηλαδή στη πιο ζόρικη περίοδό της η χώρα -για την
ακρίβεια, η συγκυβέρνηση του χειρότερου ΠΑΣΟΚ με τη χειρότερη ΝΔ-
αντιμετώπιζε έλλειψη υπουργού Υγείας. Και δεν πήραν καν το μήνυμα που
ήλθε από εκεί που κανείς δεν το περίμενε: από τη Σοφία Βούλτεψη, η οποία
πιστώνεται ότι έχασε τη μοναδική ευκαιρία στην πολιτική της
σταδιοδρομία αρνούμενη να γίνει υφυπουργός του Άδωνη – και προς τιμήν
της.
Πολιτικά η υπουργοποίηση του Άδωνη είναι συμβατή με το παρελθόν του
Σαμαρά και εξυπηρετεί τη στρατηγική του. Πρακτικά υποδηλώνει την
αδυναμία του Βενιζέλου να αντιληφθεί αυτή τη στρατηγική, η οποία μάλλον
τον συμπεριλαμβάνει.
Παρένθεση:
