RADAR: Ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ: ΑΝΤΙΦΩΝΗΤΗΣ

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ άρθρο του 2006

Η μεταρρύθμιση στην Παιδεία δεν μπορεί να είναι παρά μια πολιτική πρόταση και η πολιτική πρόταση νομίζω ότι έχει χάσει σήμερα το λογικό της πλαίσιο. Επιτρέψτε μου να θυμίσω ορισμένα στοιχειώδη δεδομένα.

Οι επιτελικές ομάδες που ονομάζουμε κόμματα μέσα στο σύστημα της λεγόμενης αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, στον κοινοβουλευτισμό, έχουν υποχρέωση να προσφέρουν στο λαό, η κάθε μια τη δική της πρόταση για τα κοινωνικά προβλήματα που μας απασχολούν όλους. Ο λαός ακούει τις προτάσεις, μελετάει τις θεωρητικές τους αφετηρίες και τις πρακτικές τους συνέπειες και επιλέγει.

Σήμερα, αυτή η επιλογή δεν μπορεί να λειτουργήσει. ∆εν μπορεί να λειτουργήσει γιατί τα κόμματα εξουσίας καυχώνται να θεωρούνται και να είναι πολυσυλλεκτικά. Να έχουν λίγο απí όλα. Άρα, οι προτάσεις τους είναι ένα ποτ-πουρί από επιμέρους απόψεις που πρέπει να συγκλίνουν σε κάτι κοινά αποδεκτό. ∆ηλαδή σε κάτι άνευρο, σε κάτι το οποίο δεν μπορεί ποτέ, κατά την εκτίμησή μου, να λύσει ή να αντιμετωπίσει κοινωνικά προβλήματα.

Μένουμε στις βελτιώσεις. Για το λόγο αυτό, κάθε λεγόμενη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση των τελευταίων δεκαετιών, εξαντλείται σε βελτιώσεις. Αλλά και αυτές οι βελτιώσεις αποτελούν ισχνή και ατελέσφορη πολιτική πρόταση και όπως κάθε πολιτικό ενέργημα είναι συνάρτηση του κατάλληλου χρόνου.

Αν οι βελτιώσεις, τις οποίες προτείνει σήμερα το Υπουργείο Παιδείας ή η ομάδα Βερέμη και η Σύνοδος των Πρυτάνεων, είχαν επιχειρηθεί τον πρώτο μήνα διακυβέρνησης της χώρας από τη νέα κυβέρνηση, θα είχαν περάσει ως αυτονόητες. Θα ήταν κάτι αυτονόητο. Ένα κόμμα εξελέγη και ήρθε να εφαρμόσει τις προτάσεις του στο χώρο της Παιδείας. ∆εν υπήρχαν, όμως, ετοιμασμένες προτάσεις και δόθηκαν έτσι δυόμισι χρόνια στη συντήρηση να οργανωθεί. Γιατί είναι ανατριχιαστική συντήρηση αυτή η οποία εκφράζεται με επιφυλάξεις για την αναγκαιότητα των μεταρρυθμίσεων. Και τώρα είναι μάλλον σίγουρο ότι δεν θα μπορέσει τελικά καμία πρόταση να πραγματωθεί μέσα από το ν διάλογο, αυτή την φενάκη των παράλληλων μονολόγων.

Αναφέρω έναν ακόμα λόγο για τον οποίο θεωρώ πολύ δύσκολο, σχεδόν ανέφικτο, να πραγματοποιηθεί μεταρρύθμιση.

Η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση είναι πάντοτε έκφραση μιας καθολικής πολιτικής πρότασης. ∆ηλαδή, ενός οράματος που έχουμε για την κοινωνία. Ενός κοινωνικού προτύπου που προβάλλει το κόμμα που κερδίζει τις εκλογές για το πώς θα ήθελε να διαμορφωθεί η κοινωνία του αύριο.

Παράδειγμα: Τις τελευταίες δυο δεκαετίες ως καθολική κοινωνική πρόταση, και μάλιστα με την αξίωση κοινωνικού μετασχηματισμού, εμφανίστηκε ο εκδημοκρατισμός της παιδείας και της κοινωνίας. Και ποιος θα διαφωνούσε με τον όρο εκδημοκρατισμός; Όμως πρόβλημα καίριο δημιουργείται απí τον τρόπο με τον οποίο κατανοήθηκε και εφαρμόστηκε ο εκδημοκρατισμός. Ο εκδημοκρατισμός προβλήθηκε ως μία θεσμικά κατοχυρωμένη πρακτική για την εκπαίδευση των παιδιών, με βάση την προάσπιση των ατομικών τους δικαιωμάτων. Τα βιβλία, τα αναλυτικά προγράμματα, οι δομές που δημιούργησε στον πανεπιστημιακό χώρο φανερώνουν έναν στόχο εκπαίδευσης καθαρά συνδικαλιστικό, μια αγωγή με συνδικαλιστικές προτεραιότητες.

Πριν από εμένα το κατήγγειλε ο σεβάσμιος Φαίδων Βεγλερής, όταν ακόμα ζούσε. Ο εκδημοκρατισμός απέβλεπε να μάθει τα παιδιά να κατοχυρώνουν τα ατομικά τους δικαιώματα ενόψει μιας φαντασιώδους επερχόμενης καινούριας χούντας. Μιας χούντας εθνικοθρησκευτικής. Επομένως, όλη η εκπαίδευση έπρεπε να υποταχθεί στις προτεραιότητες αναχαίτισης αυτού του υποθετικού εχθρού. Αλλά, αν από την Α’ Δημοτικού τα παιδιά εθίζονται να διεκδικούν κατά προτεραιότητα τα ατομικά τους δικαιώματα, τότε αναιρείται ο κοινωνιοκεντρικός στόχος που, νομίζω, εξ’ ορισμού και ανέκαθεν είχε η εκπαίδευση των παιδιών. Η παιδεία στα ελληνικά ονομάζεται μόρφωση, που θα πει μορφοποίηση. Ο άνθρωπος πλάθεται στα χρόνια της Παιδείας που η κοινωνία του εξασφαλίζει.

Αλλά η παιδεία του λαϊκίστικου εκδημοκρατισμού έχει ως πρακτική κατάληξη ότι όλα επιτρέπονται. Όταν θεωρήθηκε κατάκτηση το να καταργηθεί η ομοιόμορφη ενδυμασία και να εισαχθεί στα σχολειά ο ταξικός ανταγωνισμός με την ενδυμασία την πολυποίκιλη, ο συναγωνισμός για επώνυμα ενδύματα... Όταν θεωρήθηκε αντιδημοκρατικό μέτρο η διόρθωση των γραπτών -θυμηθείτε το περίφημο σλόγκαν της δεκαετίας του 80 κάτω τα αιματοβαμμένα γραπτά, μήπως και πληγωθεί ο ψυχισμός του παιδιού απí τη διόρθωση των τετραδίων με κόκκινο μολύβι...

Από τη στιγμή που καταργήθηκε (στο επίπεδο κυρίως του προσωπικού, αλλά και στο χώρο της τάξης) η αξιοκρατική ιεράρχηση, δεν υπάρχει Παιδεία. Διότι, δεν υπάρχει αγωγή χωρίς ιεραρχία. Κάποιος ξέρει περισσότερα και κάποιος ξέρει λιγότερα. Κάποιος είναι άριστος και κάποιος είναι μέτριος. Το εγκληματικό είναι ότι αυτή η κατάλυση της ιεραρχίας προβλήθηκε ως δημοκρατική κατάκτηση και όποιος έχει διαφορετική γνώμη ως προς αυτό, θεωρείται ότι δεν είναι δημοκράτης. Εξ’ ου και η φοβερή ιδεολογική τρομοκρατία, η οποία κυριαρχεί στην ελληνική εκπαίδευση.

Χρόνια τώρα ὁ µπαµπούλας τῶν ΜΜΕ καί τῶν ὀργανικῶν διανοούµενων τοῦ καθεστῶτος λυσσοῦσε κατά οἱουδήποτε τολµοῦσε νά ὑπαινιχθεῖ δηµοσίως κάτι περί ἐθνικῆς ὑπόθεσης, πατριωτικοῦ καθήκοντος καί ἰδιαίτερης σχέσης µέ τήν συλλογική µας ρίζα. Ὅπως τό ἔχουµε ξαναγράψει, οἱ θεµατοφύλακες τῆς πολιτικῆς ὀρθότητας (πολιτικοί, γραφιάδες, δηµοσιογράφοι καί ἀργότερα καί ὅλα τά θύµατα τῆς µαζικῆς πλύσης ἐγκεφάλου) τραβοῦσαν πιστόλι στό ἄκουσµα κάθε λέξης πού ξεκινοῦσε ἀπό ἐθν- καί ἀπό ἑλλ-.

Γιατί; Γιατί ὑποτίθεται πώς αὐτά µᾶς γυρνοῦσαν σέ ἕνα ἐξοβελιστέο παρελθόν, ἀφορµῶντο ἀπό προεπιστηµονικές καί ἐπικίνδυνες ἀντιλήψεις, παρέπεµπαν σέ ὑποκριτικές συµπεριφορές ἤ καί ὕποπτες διασυνδέσεις. Καί τ’ ἀντέξαµε ὅλα τοῦτα γιατί εἴµασταν σίγουροι γιά τήν ἀλήθεια τῶν ἀπόψεών µας, γιά τό ἀνεξίτηλο τῶν ἀξιῶν πού ὑπερασπζόµασταν καί γιά τό αάατο τῶν θέσεών µας.

Καί τί βλέπουµε τώρα; Ἕναν πρωθυπουργό – γελοιογραφία, µιά τυπική ἔκφραση τῆς ἀποικιοκρατίας στή χώρα µας, τόν κοµιστή τῆς γραµµῆς τῶν τραπεζιτῶν τῆς Δύσης, νά κάνει κατάχρηση τῶν ἴδιων, µέχρι πρότινος ποινικοποιηµένων, ὅρων!

Νά τό πατριωτικό χρέος, νά τό ἐθνικό πρόβληµα, νά τό καθῆκον γιά τήν Ἑλλάδα… Κι οὔτε ἕνας ἀπό τούς ἡρακλεῖς τοῦ ὑποπατριωτικοῦ µπλόκ δέν βγαίνει νά τόν ἐγκαλέσει, παρά τήν προκλητική ὑπερκατανάλωση τῆς ἐθνοπατριωτικῆς ρητορικῆς. Γιατί; Γιατί ἁπλούστατα ὅλοι ξέρουν ὅτι εἶναι ἁπλῶς φαρισαϊκή ρητορεία. Γιατί εἶναι, πασιφανῶς, µόνον ἀβαρῆ λόγια, εἶναι ἀκριβῶς αὐτός ὁ «ἐθνικισµός» τοῦ ξενοκρατούµενου καθεστῶτος, αὐτός πού πουλάει τήν πατρίδα στά µεγάλα συµφέροντα, ἔτσι ὅπως τόν ζήσαµε καί στά χρόνια τοῦ Ψυχροῦ Πολέµου.

Αὐτός ὁ «Ἑλληνάρας» τοῦ Μαξίµου δέν τούς ἐνοχλεῖ, ὄχι. Τούς ἐνοχλοῦν ὅσοι ἐννοοῦν αὐτά πού λένε καί οἱ ὁποῖοι νιώθουν ἀπέχθεια γιά τήν ἐκφορά ἑλληνοφανοῦς λόγου ἀπό τό συγκεκριµένο, κραυγαλέα ἀνελλήνιστο, ἄτοµο. Ἀπό αὐτόν πού ἀφαίρεσε τό «ἐθνικῆς» ἀπό τό ὑπουργεῖο Παιδείας, πού πρώτη νοµοθετική του ἐνέργεια ἦταν νά πλήξει τόν ἐθνικό χαρακτήρα τοῦ κράτους διά τῆς νοµιµοποίησης τῶν λαθροµεταναστῶν, πού ἀπογυµνώνει προθύµως τόν ἑλληνικό λαό ἀπό τά περιουσιακά του στοιχεῖα…

Παρά τόν τίτλο του, τό παρόν ἀρθρίδιο δέν στοχεύει τόν καηµένο τόν ΓΑΠ, ὄχι. Θέλουµε ὅµως νά δείξουµε τίς ἀνακολουθίες τῶν παρακρατικῶν κύκλων (ΕΛΙΑΜΕΠ καί δέν συµµαζεύεται…) πού ἐπικαλοῦνται καί …ἰδεολογικά κίνητρα, οἱ ἐλεεινοί.

Εφ. Αντιφωνητής 1-7-2011 // http://tourkikanea.gr/2011/07/06/gap-2/ (Μέσω INFOGNOMONPOLITICS)