ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ - ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ: Πέντε πράγματα που ήθελε να καταργήσει ο Μαρξ πέρα από την ιδιωτική ιδιοκτησία

Του Jon Miltimore / Ιntellectualtakeout
Απόδοση: Ευθύμης Μαραμής

 

Περίληψη

Ένα από τα αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά του Κομμουνιστικού Μανιφέστου είναι η ειλικρίνεια του. 

Ο Καρλ Μαρξ μπορεί να μην ήταν πολύ καλός ως άνθρωπος , αλλά ήταν ξεκάθαρος σχετικά με τους στόχους του κομμουνισμού. 

Αυτή η θρασύτητα, μπορεί να υποστηρίξει κάποιος, είναι χαρακτηριστική στον κομμουνιστικό ψυχισμό.

 

«Οι κομμουνιστές αποστρέφονται την απόκρυψη των απόψεων και των στόχων τους», δηλώνει ο Μαρξ στο περίφημο μανιφέστο του. «Δηλώνουν ανοιχτά ότι οι στόχοι τους μπορούν να επιτευχθούν μόνο με τη βίαιη ανατροπή όλων των υφιστάμενων κοινωνικών συνθηκών. Αφήστε τις άρχουσες τάξεις να τρέμουν με μια κομμουνιστική επανάσταση».

 

Όπως και στο βιβλίο Mein Kampf του Χίτλερ, έτσι και στο κομμουνιστικό μανιφέστο, οι αναγνώστες βρίσκουν ένα καθάριο, αδιάλυτο όραμα της σκοτεινής ιδεολογίας του συγγραφέα. 

Το μανιφέστο του Μαρξ είναι γνωστό για τη σύνοψη της θεωρίας του Κομμουνισμού σε μία φράση: «Κατάργηση της ιδιωτικής ιδιοκτησίας».  

Αλλά η ιδιωτική ιδιοκτησία δεν ήταν το μόνο πράγμα που πίστευε ο φιλόσοφος ότι πρέπει να καταργηθεί στην κοινωνία της μπουρζουαζίας, καθώς το προλεταριάτο χαράζει την πορεία προς την ουτοπία του.

 Στο μανιφέστο του, ο Μαρξ υπογράμμισε πέντε πρόσθετες ιδέες και θεσμούς προς «εκρίζωση».
 

1. Η οικογένεια

 

Ο Μαρξ παραδέχεται ότι η καταστροφή της οικογένειας είναι ένα ακανθώδες θέμα, ακόμη και για τους επαναστάτες. Σημειώνει: «Κατάργηση της οικογένειας! Ακόμη και ο μεγαλύτερος ριζοσπάστης αντιδρά με αυτή τη διαβόητη πρόταση των Κομμουνιστών».

Αλλά σημειώνει ότι οι αντίπαλοι αυτής της ιδέας, δεν αντιλαμβάνονται ένα βασικό γεγονός σχετικά με την οικογένεια.

«Σε ποια βάση στηρίζεται η σημερινή οικογένεια, η «μπουρζουά» οικογένεια; Στο κεφάλαιο και στο ιδιωτικό κέρδος. Στην απόλυτα αναπτυγμένη μορφή της, αυτή η οικογένεια υπάρχει μόνο ανάμεσα στη «μπουρζουαζία», σημειώνει ο Μαρξ.

Και το καλύτερο από όλα, η κατάργηση της οικογένειας θα είναι σχετικά εύκολη όταν καταργηθεί η «μπουρζουάδικη» ιδιοκτησία. «Η μπουρζουάδικη οικογένεια θα εξαφανιστεί μαζί με την ιδιωτική ιδιοκτησία και οι δύο μαζί θα εξαφανιστούν με την εξαφάνιση του κεφαλαίου».
 

2. Ατομικότητα

 

Ο Μαρξ πίστευε ότι η ατομικότητα ήταν αντιθετική στον εξισωτισμό που οραματιζόταν. Ως εκ τούτου, το «άτομο» έπρεπε να «εξαφανιστεί και να καταστεί μια απιθανότητα». Η ατομικότητα ήταν μια κοινωνική κατασκευή της καπιταλιστικής κοινωνίας και ήταν βαθιά συνυφασμένη με το ίδιο το κεφάλαιο.

«Στην κοινωνία της «μπουρζουαζίας», το κεφάλαιο είναι ανεξάρτητο και έχει ατομικότητα, ενώ ο ζωντανός άνθρωπος είναι εξαρτημένος και δεν έχει ατομικότητα», γράφει ο Μαρξ. «Και η κατάργηση αυτής της τάξης των πραγμάτων, αποκαλείται από τη «μπουρζουαζία» κατάργηση της ατομικότητας και της ελευθερίας! Και σωστά. Η κατάργηση της ατομικότητας των «μπουρζουάδων», της ανεξαρτησίας των «μπουρζουάδων» και της ελευθερίας των «μπουρζουάδων» είναι αναμφισβήτητα ο στόχος μας. »
 

3. Αιώνιες αλήθειες

 

Ο Μαρξ πίστευε ότι δεν υπήρχε οποιαδήποτε αλήθεια, πέρα ​​από αυτή της ταξικής πάλης.

«Οι κυρίαρχες ιδέες κάθε εποχής, υπήρξαν πάντα οι ιδέες της κυρίαρχης τάξης», υποστήριξε. «Όταν ο αρχαίος κόσμος βρισκόταν στα τελευταία του βήματα, οι αρχαίες θρησκείες ξεπεράστηκαν από τον χριστιανισμό. Όταν οι χριστιανικές ιδέες ηττήθηκαν τον 18ο αιώνα από τις ορθολογικές ιδέες, η φεουδαρχική κοινωνία πολέμησε την τελευταία της μάχη ενάντια στην τότε επαναστατική τάξη της μπουρζουαζίας».
Αναγνώρισε πόσο ριζοσπαστική θα ακουγόταν αυτή η ιδέα στους αναγνώστες του, ειδικά αφού ο κομμουνισμός δεν επιδιώκει να τροποποιήσει την αλήθεια, αλλά να την ανατρέψει. Αλλά υποστήριξε ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν έβλεπαν τη μεγαλύτερη εικόνα.

    «Αναμφισβήτητα, θα ειπωθεί, οι θρησκευτικές, ηθικές, φιλοσοφικές και δικανικές ιδέες έχουν τροποποιηθεί κατά τη διάρκεια της ιστορικής εξέλιξης. Αλλά η θρησκεία, η ηθική, η φιλοσοφία, η πολιτική επιστήμη και ο νόμος, επέζησαν αυτών των μεταβολών.
    Υπάρχουν, εξάλλου, αιώνιες αλήθειες, όπως η Ελευθερία, η Δικαιοσύνη κ.λ.π. που είναι κοινές σε όλες τις κοινωνικές καταστάσεις. Αλλά ο κομμουνισμός καταργεί τις αιώνιες αλήθειες, καταργεί κάθε θρησκεία και όλη την ηθική, αντί να τις συνθέτει σε νέα βάση. Επομένως, αντιβαίνει σε όλες τις ιστορικές εμπειρίες του παρελθόντος».
    Τι σημαίνει αυτή η καταγγελία; Το ιστορικό όλης της παρελθούσης κοινωνίας, συνίστατο στην ανάπτυξη ταξικών ανταγωνισμών, ανταγωνισμών που έλαβαν διαφορετικές μορφές σε διαφορετικές εποχές».

4. Έθνη

 

Οι κομμουνιστές, είπε ο Μαρξ, κατηγορούνται ότι...

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΡΑΤΙΚΟΔΙΑΙΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΤΑΛΙΝΟΚΗΦΗΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η μεταρρύθμιση στο συνταξιοδοτικό εγκαταλείφθηκε – η νέα γενιά θα πληρώσει τα σπασμένα

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ...
Του Ευθύμη Μαραμή

Κατά μία έννοια, η κρατική κοινωνικοποιημένη «ασφάλιση» λειτουργεί ως μια μορφή υποχρεωτικής ασφάλισης γήρατος για τους συμμετέχοντες. Ωστόσο, αντί η κρατική «ασφάλιση» να πληρώνει με κέρδη από επενδύσεις, όπως συμβαίνει με την ιδιωτική ασφάλιση, το κράτος υπόσχεται πληρωμές που θα προκύψουν από μελλοντικούς φόρους.

Η κοινωνικοποιημένη «ασφάλιση» δεν είναι ασφάλιση

Για να θεωρείται μια ενέργεια ως ασφαλιστική, τα «ασφάλιστρα» μιας ομάδας ανθρώπων θα πρέπει να χρηματοδοτούν και τα οφέλη που λαμβάνει αυτή η ομάδα. Κάτι τέτοιο δεν πλησιάζει καν τον τρόπο λειτουργίας της κρατικής κοινωνικοποιημένης «ασφάλισης». Οι παλαιότερες γενιές εισέπραξαν πολλά περισσότερα οφέλη και προνόμια από όσα πλήρωσαν. Οι παλιότερες γενιές μπορεί να πιστεύουν ότι δικαιούνται μια ισχυρή επιχορηγούμενη συνταξιοδότηση και άλλες παροχές (ειδικά όταν παρουσιάζεται εσφαλμένα πως έχουν πληρώσει πραγματικά το κόστος των προνομίων τους), αλλά αυτή η συναλλαγή ανάμεσα στο κράτος και στους παλαιότερους και τους τρέχοντες συνταξιούχους είναι εξαιρετικά άδικη για τις νεότερες γενιές. Οι νεότεροι παραγωγοί/εργαζόμενοι, αναγκάζονται να πληρώσουν έναν λογαριασμό πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ για να τηρηθούν οι υποσχέσεις του προγράμματος κρατικής κοινωνικοποιημένης «ασφάλισης».

Κι σε αυτό το σημείο πρέπει να τονιστεί μια σημαντική διάκριση.  

Στην πραγματική ασφάλιση, οι άνθρωποι πληρώνουν περισσότερα στο παρόν, ώστε να έχουν περισσότερα στο μέλλον. Αλλά η κρατική κοινωνικοποιημένη «ασφάλιση» μεταβιβάζει τα χρήματα προς την αντίθετη κατεύθυνση – δίνει περισσότερα χρήματα σε εκείνους που είναι σήμερα ηλικιωμένοι (και σε πολλούς που δεν είναι καν ηλικιωμένοι) σε βάρος των επόμενων γενεών. Δηλαδή, η κοινωνικοποιημένη «ασφάλιση» λειτουργεί ως το αντίθετο της ασφάλισης, αφήνοντας λιγότερα για το μέλλον.

Σύστημα πυραμίδα

Από την ίδρυση της κοινωνικοποιημένης κρατικής «ασφάλισης» και σε κάθε μια από τις πολλές επεκτάσεις των παροχών της, όσοι ήταν ήδη συνταξιούχοι δεν πλήρωσαν νέες εισφορές και όσοι πλησίαζαν ηλικία ή δικαίωμα συνταξιοδότησης, πλήρωσαν περισσότερα μόνο για λίγα χρόνια. Ωστόσο και οι δύο ομάδες έλαβαν αυξημένα οφέλη κατά τη συνταξιοδότηση. Αυτό αναγκαστικά σήμαινε ότι όσοι ήταν νεότεροι (συμπεριλαμβανομένων όσων δεν είχαν γεννηθεί ακόμη) έπρεπε να πληρώσουν τα σπασμένα. Και η προσπάθεια να αντισταθμιστούν οι μη χρηματοδοτημένες κρατικές δεσμεύσεις προς τους προηγούμενους δικαιούχους, αυτής της τερατώδους και άδικης αναδιανομής εισοδήματος, είναι η πηγή των σημερινών τεράστιων προβλημάτων της κοινωνικοποιημένης «ασφάλισης».

Τα προβλήματα διογκώνονται καθώς δεν υπάρχει δίκαιη διέξοδος από όλο αυτό το χάλι – δεν υπάρχει τρόπος να τηρηθούν οι υπερβολικές συνταξιοδοτικές υποσχέσεις, χωρίς να αδικηθούν κάποιοι. 

Στην Ελλάδα επιλέγεται να αδικηθούν οι νέες γενιές, κάτι το οποίο τις οδηγεί σε μειωμένες αποδοχές. Οι μισθοί κατά διεστραμμένο τρόπο είναι χαμηλότεροι από τις περισσότερες συντάξεις.

Η συσσώρευση αρνητικού ισοζυγίου μεταξύ εισφορών-πληρωμών που προκαλεί η κοινωνικοποιημένη «ασφάλιση», χρησιμοποιείται επίσης ως ανάχωμα ενάντια σε οποιαδήποτε απόπειρα μετατόπισης προς ιδιωτικούς μηχανισμούς συνταξιοδότησης. Στο πλαίσιο της ιδιωτικής ασφάλισης, οι τρέχοντες εργαζόμενοι χρηματοδοτούν τα ατομικά τους συνταξιοδοτικά οφέλη – και μόνο τα δικά τους οφέλη. Αν όμως οι νέοι αυτοί παραγωγοί είχαν πρόσβαση σε επιλογές που τους επιτρέπουν να αποφύγουν τις τερατώδεις μη χρηματοδοτημένες υποχρεώσεις της κοινωνικοποιημένης «ασφάλισης», κάποιος άλλος θα έπρεπε απαραίτητα να υποστεί τις συνέπειες.

Συνεπώς, οι πολιτικοί προτιμούν να ικανοποιήσουν τους τρέχοντες συνταξιούχους, οι οποίοι σε αντίθεση με τους νέους είναι πολύ πιο αξιόπιστη κομματική πελατεία και πιθανοί ψηφοφόροι. Έτσι, δαιμονοποιούν κάθε απόπειρα εξορθολογισμού και ιδιωτικοποίησης του κρατικού συστήματος κοινωνικοποιημένης «ασφάλισης», παρόλο που το σύστημα αυτό είναι ούτως ή άλλως μη βιώσιμο.

Οι αγέννητοι Έλληνες θα είναι δούλοι της σπατάλης των προηγούμενων γενεών

Όσοι ισχυρίζονται ότι η κοινωνικοποιημένη «ασφάλιση» είναι δίκαιη ασφάλιση, η οποία χρειάζεται να υφίσταται σε έναν αβέβαιο κόσμο, κάνουν λάθος και δεν βλέπουν το δάσος. Παραβλέπουν το γεγονός ότι οι παροχές της κοινωνικοποιημένης «ασφάλισης» υπερέβησαν κατά πολύ τις «εισφορές» που καταβλήθηκαν από τους περισσότερους προηγούμενους «ασφαλισμένους» και μετέπειτα  αποδέκτες, κάθε φορά που επεκτάθηκαν οι παροχές του συστήματος. Εκατομμύρια κρατικών υπαλλήλων, για παράδειγμα, δεν έχουν πληρώσει δεκάρα σε εισφορές και λαμβάνουν τις υψηλότερες συντάξεις.

Οι υψηλές παροχές που τους προσέφερε και τους προσφέρει, επιτεύχθηκαν και επιτυγχάνονται με την κλοπή ενός σημαντικού μέρους αναλογιστικών εισφορών των μελλοντικών και των τρεχουσών παραγωγικών γενεών. Αυτό καθιστά την κρατική «ασφάλιση» μια κακή πρακτική σήμερα, η οποία επιδεινώνεται και θα επιδεινωθεί όσο παραβλέπουμε την πραγματικότητα. Ένα πρόγραμμα που αφήνει λιγότερους πόρους για τους μελλοντικούς Έλληνες, είναι το αντίθετο της ασφάλισης.

Μια πρακτική που στοχεύει να καταναλώνει απαραίτητα μελλοντικούς πόρους έναντι τωρινών, είναι μια πρακτική κατανάλωσης έναντι αποταμίευσης. Αυτό το γεγονός θα έπρεπε να είναι δεόντως απαγορευτικό ως προς την διατήρηση ή την επέκτασή αυτού του συστήματος στις πλάτες των νεότερων γενεών. Οι νέοι και οι αγέννητοι Έλληνες, είναι οι μεγάλοι χαμένοι αυτής της ανεύθυνης, διεστραμμένης αναδιανομής πόρων από το μέλλον προς το παρόν.

Συμπέρασμα:

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΗΦΗΝΟΚΡΑΤΙΚΟΔΙΑΙΤΗ ΣΟΒΙΕΤΙΑ: Το 67% του Ελληνικού πληθυσμού, βασίζεται στην φορολόγηση των υπολοίπων. (Ανάλυση, γραφήματα)

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΜΕ ΠΡΟΣΟΧΗ...

Του Justin Murray

Απόδοση/επιμέλεια: Ευθύμης Μαραμής

Η Ελλάδα παραμένει σε πολύ άσχημη οικονομική κατάσταση. Μεγάλο μέρος της συζήτησης παρουσιάζει την εικόνα ότι η Ελλάδα βρίσκεται μόνο μια αναδιάρθρωση χρέους μακριά από πιθανή βιώσιμη ανάπτυξη. Ωστόσο, αν δεν κατανοήσουμε το γιατί εξ αρχής εισήλθε σε αυτά τα χάλια η χώρα και χωρίς να εντοπίσουμε τη βασική αιτία που δημιούργησε μια υπερχρεωμένη κοινωνία, κάθε σχέδιο ή λύση θα έχει μεγάλη πιθανότητα αποτυχίας. Για να εντοπίσουμε τη ρίζα της αιτίας, θα αναπτύξουμε μια εντελώς νέα μετρική μέθοδο που ονομάζεται «επικρατούσα δημόσια εξάρτηση» και θα αναλύσουμε με αυτήν το δομικό πρόβλημα της χώρας.

Οι δείκτες απασχόλησης δεν λένε όλη την αλήθεια

Το κύριο πρόβλημα της Ελλάδας ερμηνεύεται απλά από πραξεολογικής άποψης – παίρνεις περισσότερα από αυτά που παρέχεις και λιγότερα από αυτά που φορολογείς. Η Ελλάδα, όντας έθνος με υψηλότατους φορολογικούς συντελεστές για τον παραγωγικό κόσμο και υψηλό ποσοστό επιχορήγησης στην κρατική συνδρομή, δημιουργεί έναν πληθυσμό ο οποίος προτιμά περισσότερο τη δημόσια βοήθεια, ενώ απομακρύνεται από την παραγωγική διαδικασία.

Το πρόβλημα με αυτό είναι ότι τα στοιχεία δεν αντικατοπτρίζουν, στην επιφάνεια, αυτή την υπόθεση. Υπολογίζοντας τις μέσες ετήσιες ώρες εργασίας, η Ελλάδα βρίσκεται στην πραγματικότητα πολύ πιο ψηλά από χώρες με χαμηλότερες κρατικές επιδοτήσεις και χαμηλότερους φόρους:

Εάν ήταν αλήθεια ότι οι υψηλότεροι φόροι αποθαρρύνουν την εργασία, τότε η Ελλάδα δεν θα έπρεπε να παρουσιάζει περισσότερες ώρες εργασίας από ό, τι έθνη με πολύ χαμηλότερη φορολογία όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες και ο Καναδάς. Αυτός ο δείκτης θα χαρακτήριζε επίσης τη Γερμανία ως μια φτωχή χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και όχι ως την ισχυρότερη οικονομική δύναμη. Ακόμη και έθνη όπως η Ισπανία και η Πορτογαλία, που παρουσιάζονται με αρνητικά στερεότυπα ως οκνηρά, κατατάσσονται και τα δύο πάνω από τη Γερμανία σε ώρες εργασίας, αλλά υποφέρουν οικονομικά.

Το πρόβλημα με τους δείκτες είναι ότι αυτοί οι αριθμοί αναφέρονται μόνο σε εκείνους που απασχολούνται ενεργά και δεν μας δίνουν την εικόνα για τη γενική κατάσταση της απασχόλησης. Ακόμη και άλλοι δείκτες, όπως αυτοί που δείχνουν τα ποσοστά συμμετοχής του εργατικού δυναμικού, δεν αποτυπώνουν πλήρως την εικόνα. Αυτό που χρειάζεται είναι μια νέα μέθοδος μέτρησης που προσδιορίζει αποτελεσματικά τον πυρήνα της δυνητικής ανάπτυξης και της ευημερίας ενός έθνους.

Κάποιος πληρώνει δια αυθαίρετης φορολόγησης, τις παροχές και τις κυβερνητικές υπηρεσίες.

Σε αυτό το σημείο έρχεται η μέτρηση της «επικρατούσας κρατικής εξάρτησης». Τελικά, σε ένα σύγχρονο έθνος, σε όλους τους πολίτες διατίθενται τα βασικώς απαραίτητα για τη ζωή με τον ένα η άλλο τρόπο. Η μαζική λιμοκτονία, η έλλειψη στέγης και οι ασθένειες, δεν αποτελούν σε γενικές γραμμές ισχυρές επικρατούσες συνθήκες στα σύγχρονα έθνη. Ουσιαστικά, σχεδόν κάθε πολίτης λαμβάνει τρόφιμα, φάρμακα και στέγαση από κάπου.

Πρέπει λοιπόν να εξετάσουμε την πηγή αυτών των πόρων. Και η πηγή αυτή, είναι οι ενεργοί απασχολούμενοι κάθε εξεταζόμενου συγκεκριμένου έθνους, οι οποίοι χρησιμοποιούνται για να παράσχουν τους πόρους σε όλα τα υπόλοιπα άτομα. Στα άτομα τα οποία δεν απασχολούνται με οικονομικά παραγωγικές δραστηριότητες και στα άτομα που αμείβονται υψηλά ως απασχολούμενοι στον δημόσιο τομέα. Σε κάθε σύγχρονη χώρα, οι πόροι αυτοί παρέχονται κατά κύριο λόγο μέσω κρατικών γραφειοκρατικών οργανισμών και χρηματοδοτούνται από την φορολόγηση των υπαρχόντων εργαζομένων.

Πως να βρεθεί το ποιος πληρώνει

Πρώτον, πρέπει να προσδιορίσουμε τον υπάρχοντα οικονομικά ενεργό πληθυσμό ενός έθνους. Στη συνέχεια, απομακρύνουμε όλους τους κρατικούς υπαλλήλους για να αποκτήσουμε το προσαρμοσμένο παραγωγικό εργατικό δυναμικό. Μπορεί να υπάρξει ένσταση πως ορισμένα επαγγέλματα, όπως η διδασκαλία, οι νοσηλευτές, η η πυροσβεστική, δεν πρέπει να ταξινομούνται ως μη παραγωγικό εργατικό δυναμικό. Αλλά, εμείς σχεδιάζουμε ένα μετρικό μοντέλο, όπου οι μισθοί αυτών των ανθρώπων δεν καλύπτονται από τους άμεσους δικαιούχους τους, αλλά πληρώνονται μέσω φορολογικής διασποράς.

Τέλος, αυτός ο παραγωγικός πληθυσμός κατανέμεται στον συνολικό πληθυσμό του έθνους, ώστε να προσδιοριστεί το πόσα άτομα υποστηρίζει με τους φόρους του ο κάθε εργαζόμενος στη χώρα του. Για να εξαλειφθεί η όποια προκατάληψη εις βάρος των συζύγων και των παιδιών που δεν εργάζονται, το μέσο μέγεθος του νοικοκυριού αφαιρείται από αυτό το αποτέλεσμα, ώστε να εξαχθεί ο τελικός αριθμός ατόμων που υποστηρίζονται με φόρους από τον εργαζόμενο, χωρίς να υπολογίζεται η οικογένεια του εργαζομένου. Με άλλα λόγια, πόσα άγνωστα για τον εργαζόμενο άτομα, υποστηρίζονται με τους φόρους του;

Η μέτρηση της «επικρατούσας κρατικής εξάρτησης» κάνει πολύ καλύτερη δουλειά στην πρόβλεψη οικονομικής επίδοσης:

 

Κάθε εργαζόμενος, πρέπει να συντηρήσει 6 άτομα πέραν της οικογένειας του 

Η Ελλάδα, ένα έθνος με τεράστιο πρόβλημα χρέους, προσδοκά πως κάθε εργαζόμενος θα υποστηρίξει με τους φόρους του 6,1 άλλους ανθρώπους πέραν της οικογένειας του.

Αυτό εξηγεί το μεγάλο μέρος της πίεσης και της ανάγκης πολύωρης εργασίας και εξηγεί επίσης τα ασταθή φορτία χρέους. Δεδομένου ότι ένας Έλληνας εργαζόμενος, δεν μπορεί να αναμένεται ότι θα υποστηρίξει κάτι που αντιστοιχεί αριθμητικά σε μια πλήρη ομάδα Μπέιζμπολ με τον μισθό του, η διαφορά καλύπτεται από το ελληνικό δημόσιο χρέος.

Ένα χρέος που το υποκείμενο κοινωνικό σύστημα δεν μπορεί να αναμένει πως θα αποπληρώσει, καθώς τα κίνητρα και οι τάσεις πιέζουν να διατηρηθεί το σημερινό σύστημα κρατικών επιδοτήσεων, δαπανών, επενδύσεων και παρεμβατικότητας. Για να καταδείξουμε πόσο δύσκολο είναι να αλλάξουν αυτά τα συστήματα μέσα σε μια δημοκρατική κοινωνία, δεν έχουμε παρά να εξετάσουμε το ποσοστό του πληθυσμού που εξαρτάται από την κρατική επιδότηση:

 

Πολύ δύσκολο να αλλάξουν οι σοσιαλιστικές κοινωνίες

Οι αριθμοί καταδεικνύουν ότι για το 67% του πληθυσμού της Ελλάδας, υφίσταται εξ ολοκλήρου εξάρτηση για τα εισοδήματα του από την ελληνική κυβέρνηση. 

Με μια τέτοια συντριπτική πλειοψηφία, η αλλαγή αυτού του σοσιαλιστικού συστήματος με δημοκρατική διαδικασία είναι αδύνατη. Το 67% του πληθυσμού, έχει ισχυρά κίνητρα να συνεχίσει να ψηφίζει κατά τρόπο που θα αναγκάζει το υπόλοιπο 33% – αλλά και ξένους φορείς – να καλύπτουν τα έξοδα διαβίωσής του.

Πώς αντικατοπτρίζεται αυτό το ποσοστό στο ΑΕΠ; 

 Παρόλο που το ΑΕΠ δεν είναι τέλειο μοντέλο μέτρησης, εξακολουθεί να είναι το καλύτερο διαθέσιμο για τον εντοπισμό της υγιούς οικονομικής ανάπτυξης. Κάθε έθνος που έχει παραβιάσει το 50% του ορίου κρατικής εξάρτησης, παρουσιάζει επίσης κακές επιδόσεις οικονομικής ανάπτυξης. Πολλά έθνη πλησιάζουν επικίνδυνα να ξεπεράσουν την πλειοψηφία του πληθυσμού, όντας βασισμένα σε κάποια μορφή κρατικής εξάρτησης και διαβίωσης μέσω αυθαίρετης αναδιανομής κερδών άλλων ανθρώπων.

Τι μας λέει αυτό; 

Ένα έθνος που επιτρέπει στους πολίτες του να παραμένουν αδρανείς και να αναμένουν την υποστήριξη ενός άλλου παραγωγικού εργαζόμενου...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Το "μυστήριο" του τραπεζικού συστήματος και του χρήματος

Του Ευθύμη Μαραμή

Αναλυτή της Αυστριακής σχολής οικονομικών και κοινωνικής οργάνωσης.

Ένα από τα μεγαλύτερα "μυστήρια" της οικονομίας  είναι το νόμισμα ή αν θέλετε το χρήμα.  

Η ποσότητα του χρήματος δεν έχει καμία σημασία για την ανάπτυξη. Σημασία για την ανάπτυξη έχουν οι πραγματικοί πόροι και η εργασία. Η αίσθηση των mainstream οικονομολόγων, πως η ποσότητα του χρήματος πρέπει να αυξάνεται καθώς αυξάνεται η παραγωγή όλων των υπόλοιπων αγαθών είναι εσφαλμένη.

"Το χρήμα δεν τρώγεται ούτε μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μέσο παραγωγής. Το χρήμα είναι νεκρό και δεν παράγει τίποτα" 

(Murray Rothbard)

To χρήμα πρέπει να συνδεθεί άμεσα με κάποιο αγαθό και να επιστρέψει στην αγορά.  

Η παραγωγή χρήματος δεν μπορεί να διαφέρει απο καμία άλλη παραγωγική διαδικασία. Το πολύ χρήμα χάνει την συναλλακτική του δύναμη και το λίγο χρήμα την ενισχύει. Δεν επηρεάζονται οι τιμές της αγοράς των προϊόντων και των υπηρεσιών, αλλά η τιμή του χρήματος όταν αυτό μανιπουλάρεται μονοπωλιακά απο τα κράτη και την κεντρική τράπεζα.

Όταν επιτραπεί στην αγορά να ξεκαθαρίσει την κατάσταση μέσω προσφοράς και ζήτησης, το υπάρχον στοκ χρήματος, είναι υπεραρκετό και δεν πρόκειται να προκύψει ποτέ "έλλειψη".

Τα οικονομικά, πέρα από τα στερεότυπα, είναι μια απλή διαδικασία της ανθρώπινης δράσης με στόχο την επιβίωση. 

"Το χρήμα πρέπει να αντιμετωπίζεται όπως κάθε άλλο αγαθό της αγοράς, με την μοναδική εξαίρεση πως αυτό επελέγη ως συναλλακτικό μέσο" λέει ο Murray Rothbard. ^[1]

 Το χρήμα έχει (η πρέπει να έχει σύμφωνα με την Αυστριακή σχολή) τρείς ιδιότητες.  

Συναλλακτικό μέσο, λογιστική μονάδα και αποταμιευτική αξία. 

  Σε κάθε περίπτωση σήμερα με την νομισματική μονεταριστική πολιτική των αρνητικών επιτοκίων, το πολιτικό fiat χρήμα, δεν έχει καμία αποταμιευτική αξία. Ο καταναλωτής ωθείται στο να σπαταλά τους καρπούς των κόπων του, η ακόμα "καλύτερα" στο να δανειστεί υπέρογκα ποσά τα οποία δεν πρόκειται να αποπληρώσει ποτέ, καθώς τα αρνητικά επιτόκια καθιστούν πλέον την αποταμίευση ως έγκλημα, όπως οραματιζόταν ανέκαθεν ο λόρδος Κέυνς.

Τι καθιστά λοιπόν το χρήμα και το νόμισμα ως ένα από τα "ανεξήγητα" μυστήρια της αγοράς; 

Η Αυστριακή οικονομική θεωρία προειδοποίησε για τις συνέπειες που θα προκύψουν από το μονοπώλιο έκδοσης νομίσματος από τα κράτη και την κεντρική τράπεζα. Ο συντονιστής των πιστωτικών επεκτάσεων και της νομισματικής πολιτικής, όταν διαθέτει μονοπώλιο στην έκδοση νομίσματος, έχει άμεσα τον πλήρη έλεγχο των μέσων παραγωγής. Οι ντιρεκτίβες του Καρλ Μαρξ στο κομμουνιστικό μανιφέστο, αποτελούν αν μη τι άλλο μια γελοιοποίηση για το δήθεν σημερινό "καπιταλιστικό" σύστημα στην Ε.Ε. Ο Μαρξ θεωρεί πως ο έλεγχος των μέσων παραγωγής, μπορεί να επιτευχθεί μέσω του μονοπωλίου νομίσματος, τραπεζικού συστήματος και πίστωσης. ^[2]

Όσο το νόμισμα ήταν συνδεμένο με τον χρυσό, οι κυβερνήσεις είχαν ένα φρένο στην μαζική πιστωτική και νομισματική επέκταση. Σήμερα, οι πρέσες των κεντρικών τραπεζών τυπώνουν χαρτιά χωρίς κανένα αντίκρισμα.  Σημειώνω εδώ, πως ο χρυσός δεν είναι σε καμία περίπτωση πανάκεια για την Αυστριακή οικονομική θεωρία. Ο μόνος λόγος που ο χρυσός αντιμετωπίζεται θετικά, είναι διότι αυτός εμπόδιζε τις κυβερνήσεις να εκδίδουν νόμισμα ακάλυπτο. Ο χρυσός, ήταν μια μορφή χρήματος, άσχετα αν ως αγαθό (ο χρυσός) δεν έχει κάποια ιδιαίτερη χρήση, πέραν της υποκειμενικής αξίας που του προσδίδουν οι άνθρωποι.

Τι είναι λοιπόν τόσο "μυστήριο" στην χρηματοπιστωτική αγορά, ώστε αυτή να τυγχάνει ειδικής μεταχείρισης από τα κράτη; Γιατί ξέφυγαν οι τράπεζες από το νομικό και θεσμικό πλαίσιο τα οποία διέπουν κάθε άλλη εμπορική επιχείρηση;  ^[3]

Ας φανταστούμε... 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Ο νομισματικός σοσιαλισμός του ευρώ

ΑΚΡΩΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ - ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ...

Του Ευθύμη Μαραμή

O  Friedrich August von Hayek, σε ένα από τα τελευταία του έργα το 1978 (denationalization of money - the argument refined), υποστήριξε την πλήρη απελευθέρωση της έκδοσης χρήματος από την αγορά. Παράλληλα, έκανε και κάποιες παρατηρήσεις για την σχεδιαζόμενη εκείνη την εποχή ευρωπαϊκή νομισματική ένωση. Γράφει ο Hayek:



"Συμμερίζομαι απόλυτα την επιθυμία να ολοκληρωθεί η οικονομική ενοποίηση της Ευρώπης με ελεύθερη διακίνηση χρήματος μεταξύ των χωρών της. Έχω όμως σοβαρές αμφιβολίες σχετικά με την δημιουργία ενός νέου ενιαίου ευρωπαϊκού νομίσματος το οποίο θα διαχειρίζεται κάποια υπερ-εθνική αρχή.  

Ανεξάρτητα από την ακραία δυσκολία στο να συμφωνήσουν τα μέλη της για την πολιτική που πρέπει να ακολουθηθεί από την κοινή νομισματική αρχή, πρακτικά και αναπόφευκτα ορισμένες χώρες θα καταλήξουν με ένα χειρότερο νόμισμα από αυτό που διαθέτουν τώρα.

Το κύριο πλεονέκτημα του προτεινόμενου συστήματος της διατήρησης των εθνικών νομισμάτων και της ελεύθερης συναλλαγής με αυτά ανάμεσα σε όλα τα μέλη της Ευρωπαϊκής ένωσης, είναι ότι θα εμποδίζει τις κυβερνήσεις να «προστατεύουν» τα νομίσματα που εκδίδουν από τις βλαβερές συνέπειες των δικών τους πολιτικών, και ως εκ τούτου να εμποδίζουν την περαιτέρω κακή κυβερνητική πολιτική. Δεν θα είναι σε θέση (οι κυβερνήσεις) να αποκρύψουν την υποτίμηση των χρημάτων που εκδίδουν, γιατί άμεσα η εκροή χρήματος, κεφαλαίου και άλλων πόρων, ως αποτέλεσμα των αποφάσεων τους θα κάνει αυτό το νόμισμα μη επιθυμητό απο τους κατοίκους και θα επιλέγουν κάποιο άλλο." ^[1]


Το ευρώ λοιπόν, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του Hayek στο βιβλίο του 1978, θα προκαλούσε νομισματικό σοσιαλισμό (απολυταρχισμό).

Κρίνοντας από την εξέλιξη της νομισματικής ένωσης και κάνοντας μια αναγωγή στις εκτιμήσεις του Αυστριακού οικονομολόγου, ίσως διαπιστωθεί πως το μοναδικό φρένο που είχε η ασυδοσία των νοτίων σπάταλων πληθωριστικών κυβερνήσεων ήταν τελικά το εθνικό τους νόμισμα.

Με τα εθνικά νομίσματα και με ελεύθερη συναλλαγή σε κάθε νόμισμα αποδεκτό απο όλα τα κράτη, δεν θα συνέβαινε το χάος που προκάλεσε το ευρώ με τις πλαστές ισοτιμίες, τις επιδοτήσεις (πακέτα ΜΟΠ, Ντελόρ) και τις πιστωτικές επεκτάσεις με πλαστά χαμηλά επιτόκια.  Πολιτικές οι οποίες τελικά επέφεραν ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που οι εμπνευστές τους επιθυμούσαν. Την σύγκλιση δηλαδή των οικονομιών Βορρά και νότου.

Οι χώρες θα αντάλλασσαν προϊόντα και τα εθνικά τους νομίσματα θα διατηρούσαν την πληροφορία των πραγματικών τιμών. Όποιο κράτος υποτιμούσε το νόμισμα του, αυτό θα προκαλούσε φυγή κεφαλαίων και προτίμηση καλύτερων νομισμάτων (μάρκο πχ) πράγμα το οποίο θα προκαλούσε πρόβλημα στο κράτος που υποτιμούσε το νόμισμα μέσω πολιτικών. Η πίεση του κόσμου θα ήταν ασφυκτική καθώς θα κινδύνευε το κράτος με αντικατάσταση του εθνικού του νομίσματος (με το μάρκο πχ) πράγμα που θα ευνοούσε συγκεκριμένες επαγγελματικές ομάδες (εισαγωγείς π.χ.) εις βάρος άλλων (τουρισμό πχ). Ο Γερμανός, για να έρθει στην Ελλάδα, θα ερχόταν μόνο αν αγόραζε δραχμές ώστε να ανταλλάξει το πλεόνασμα του με φθηνές υπηρεσίες, η ο Ολλανδός θα αγόραζε φτηνά αγροτικά προϊόντα από την Ισπανία. Αντίστροφα, ο Έλληνας θα έφερνε εδώ το μάρκο με την Ανταγωνιστικότητα του. Το ίδιο και ο πορτογάλος το φιορίνι κ.ο.κ.

Η ισορροπία σύμφωνα με τον Hayek έρχεται μόνο με τον ανταγωνισμό της αγοράς. Και φυσικά προϊόν της αγοράς πρέπει να είναι και το συναλλακτικό της μέσο. Η έκδοση χρήματος (χαρτονομίσματος)  θα πρέπει επίσης να συνδέεται με κάποιο αγαθό που αυτό το χρήμα και ο εκδότης του θα ορίζουν (redeem).

Δεν θα πρέπει συνεπώς να προκαλεί μεγάλη έκπληξη η υφαρπαγή του νομίσματος από τα κράτη και η μονοπωλιακή του έκδοση από την κεντρική τράπεζα. Τα κράτη ανταλλάσσουν τα χαρτιά που τυπώνουν οι πρέσες τους με φόρους και χρέος αντί για αγαθά.  Ποιος δεν θα ήθελε ένα τέτοιο μονοπώλιο; 

Αυτή είναι η κατάντια του "καπιταλισμού" και της "ελεύθερης αγοράς". 

Πολλοί κατηγορούν τους δημοσίους υπαλλήλους και τα σπάταλα κράτη για την χρεοκοπία.

Καλύτερα να αναρωτηθούν οι "φιλελεύθεροι": 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Συνέπεια και ηθική στην αυτοκρατορία του χρέους

Του Ευθύμη Μαραμή

Ρίχνοντας μια ματιά στο taxis, διαπιστώνει κάποιος πως ο ΟΣΕ χρωστά στην εφορία περίπου τρία δισεκατομμύρια ευρώ.  

Ανάλογα υψηλή θέση στον πίνακα των μεγαλύτερων οφειλετών κατέχει και η Ολυμπιακή Αεροπορία, με χρωστούμενα περί τα 800 εκατομμύρια ευρώ. Υποψιάζομαι δε, πως τα χρέη του αερομεταφορέα προέρχονται από τη λαμπρή εποχή της μεταπολίτευσης, όταν και η Ολυμπιακή πέρασε από τα χέρια του βάρβαρου καπιταλιστή Ωνάση, στη λαϊκή κυριαρχία (τη λαμπρή εποχή του "εθνάρχη" όταν άρχισε η "κοινωνικοποίηση"). Ο ΟΣΕ πάντως εισπράττει ΦΠΑ από τα εισιτήρια, αλλά κατά πως φαίνεται, δεν τον αποδίδει. Αυτό καταδεικνύει πως το δημόσιο δεν πληρώνει φόρους. Όποιος ισχυρίζεται το αντίθετο, βρίσκεται σε πλάνη θεωρώντας πως το κράτος πληρώνει τον εαυτό του.

Κατά καιρούς γίνεται κουβέντα για τους φόρους των δημοσίων υπαλλήλων. Οι δημόσιοι υπάλληλοι, είναι στην κατηγορία των fixed εισοδημάτων τα οποία περιλαμβάνουν και την φορολογία εισοδήματος. Αυτό συμβαίνει διότι, όπως απεδείχθη, η εργασία στο δημόσιο είναι μόνιμη και πάγια. Σε περίπτωση πυρηνικής καταστροφής, γνωρίζουμε πλέον ποιοι ακόμα θα επιβιώσουν (πέραν των κατσαρίδων).

Οι δημόσιοι υπάλληλοι, συνεπώς, πληρώνουν μόνον ΦΠΑ στην καταναλωτική αγορά και καλό είναι να σταματήσει ο μύθος του φόρου εισοδήματος. 

Ανάλογου τύπου είναι και οι "εισφορές" των κρατικών υπαλλήλων στα ασφαλιστικά τους ταμεία, τα οποία πληρώνονται (και αυτά) από τους κανονικούς φορολογούμενους. Πρόκειται για λογιστικές σημειώσεις, βαφτισμένες από το κράτος ως "κρατήσεις" στους αυθαίρετα ορισμένους μισθούς. Σχετικά με τα "οικονομικά" που παρακάμπτουν τη ζήτηση και λειτουργούν μόνο με αυθαίρετη καταναγκαστική προσφορά μπορείτε να διαβάσετε την αυτοκαταστροφική φύση του σοσιαλισμού.

Άσχημα νέα περιμένουν και αυτούς που θεωρούν πως οι συνταξιούχοι κινούν την αγορά με τα εισοδήματα τους και συντηρούν τους άνεργους. Δυστυχώς τα ταμεία είναι χρεοκοπημένα χωρίς αποθεματικά. Ούτε και υπάρχει άγιος Βασίλης ώστε να μοιράζει παράδες στις αντιπαραγωγικές ομάδες της χώρας ώστε αυτές να "τονώσει την ζήτηση". Οι αντιπαραγωγικές ομάδες, είτε είναι συνταξιούχοι απόμαχοι του ιδιωτικού τομέα, είτε πρόωρα και μη, συνταξιοδοτημένοι, ή, εν ενεργεία δημόσιοι υπάλληλοι, πληρώνονται από τους φόρους. Ως εκ τούτου, καλό είναι να αποδοθεί ορθά, πως τις αντιπαραγωγικές ομάδες και τους άνεργους, τους συντηρεί ο παραγωγικός κόσμος. Σε περίπτωση που δεν αντέχει το βάρος ο παραγωγικός κόσμος, το κράτος χρεοκοπεί.

Φαίνεται όμως πως δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Τα mainstream νεοκεϋνσιανά η, νέο-φιλελεύθερα, (το ίδιο είναι) οικονομικά, βασίζονται στο χρέος. Η νέα εποχή οικονομικών των μαζικών πιστωτικών επεκτάσεων, των "ποσοτικών" χαλαρώσεων, της κατάργησης του τόκου καταθέσεων και της τιμωρίας της αποταμίευσης, πέραν από τις οικονομικές συνέπειες που βιώνει ο πλανήτης, δημιουργούν πλέον νέα ήθη στο σύγχρονο κόσμο.
 

Ο παγκόσμιος πολιτισμός του χρέους, επαναπροσδιορίζει τον όρο της συνέπειας. Ο συνεπής, στο σύγχρονο οικονομικό κόσμο, είναι αυτός που χρωστά, διότι εξυπηρετεί τον κεντρικό σχεδιασμό και ταιριάζει στα μοντέλα των μηχανικών οικονομολόγων. Αυτός που γνωρίζαμε μέχρι σήμερα ως συνεπή (ο καλοπληρωτής, ο συντηρητικός, ο υπολογιστής που αποφεύγει τον τραπεζικό δανεισμό) είναι αυτός ο οποίος καλείται να αποπληρώσει τα χρέη του νέο-συνεπή. Τα ήθη που ξεπροβάλουν από την νέα γενιά των οικονομικών θεωριών του Κέυνς, δημιουργούν νέο αξιακό κώδικα.

Διότι, για όσους δεν το γνωρίζουν, η συναλλακτική αγορά είναι το περιβάλλον που αναπτύχθηκε ο όποιος ειρηνικός ανθρώπινος πολιτισμός. Τα πολιτισμικά δεδομένα του σύγχρονου κόσμου, βρίσκονται στην υπηρεσία του νέο-συνεπή. Είναι ξεκάθαρη η εικόνα, πως όποιος δημιουργεί χρέος, θα διασώζεται με τον ένα ή άλλο τρόπο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τα ήθη που σφυρηλατούνται στην αυτοκρατορία του χρέους.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η απόλυτη χρεοκοπία του "κοινωνικού κράτους"

Του Ευθύμη Μαραμή
 

Οι Ελβετοί, απέρριψαν κατηγορηματικά το αίτημα των εγχώριων κεντροαριστερών κομμάτων, για μετατροπή του ασφαλιστικού συστήματος, από ιδιωτικό σε δημόσιο στις 28/9/2014. Με ποσοστό 62% οι ψηφοφόροι του δημοψηφίσματος διατήρησαν σε ισχύ την ελεύθερη επιλογή ασφάλισης, στέλνοντας μήνυμα ελπίδας στους σκεπτικιστές και στους πολέμιους του μονοπωλίου του ευρύτερου "κοινωνικού" κράτους που επικρατεί την Ε.Ε.
 

Το "κοινωνικό κράτος" σύμφωνα με τον Murray Rothbard, όπως εξηγεί απλά στο βιβλίο του "the ethics of liberty", δεν είναι τίποτα περισσότερο παρά: "μια συμμορία κρατικοδίαιτων συντεχνιών και ευνοημένων επιχειρηματιών, οι οποίοι εκμεταλλευόμενοι την ανάγκη των υπηρεσιών που τάχα προσφέρουν δωρεάν για το γενικό καλό, καταληστεύουν τους ανθρώπους".


 
(...) Θα επιχειρήσω με απλές παραπομπές στην καθημερινότητα, καθώς και με αναφορές - συγκρίσεις βασισμένες στην μεθοδολογία των Αυστριακών οικονομολόγων, να θέσω την κρισιμότητα και την ανάγκη της απελευθέρωσης της ασφάλισης και/άρα, σταδιακά της υγείας, από το κράτος και τα μονοπωλιακά καρτέλ που λυμαίνονται τον ζωτικό αυτόν τομέα, καθώς και τα εισοδήματα των Ελλήνων επί δεκαετίες.
 

Αρχικά, θα πρέπει να επισημανθεί πως το "δημόσιο" σύστημα ασφάλισης, επιβάλλει και προϋποθέτει μαζική κατανομή εργασιακού δυναμικού, "έλεγχο γεννήσεων" και σταθερά εισοδήματα για πάντα. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό για έναν ευσυνείδητο σοσιαλιστή, μιας και το Ελληνικό κράτος ισχυρίζεται πως εγγυάται και χρηματοδοτεί - επιδοτεί (με τα λεφτά των άλλων) τις ανωτέρω προϋποθέσεις. Η ειδική αυτή κατηγορία των "ρυθμισμένων" ανθρώπων - ρομποτ του "δημοσίου", αντιστοιχεί άψογα στον τέλειο έλεγχο, στην διαμόρφωση, στον σχεδιασμό και στην "κοινωνική αναμόρφωση" του κομμουνιστικού σοσιαλισμού του Μάο τζε Τούνγκ, η στην άρια φυλή του εθνικού σοσιαλισμού του Αδόλφου Χίτλερ.
 

Εμείς ας παρακάμψουμε τον κόσμο των "θαυμάτων" του σοσιαλισμού και ας προσπαθήσουμε να δούμε τι σημαίνει για την αγορά, τον εργαζόμενο σε αυτήν και την πραγματικότητα, η κατανομή εργασίας, μέσω κεντρικού σχεδιασμού, ώστε να εξυπηρετηθεί το "κοινωνικό κράτος".
 

Το πρώτο πρόβλημα, διαμορφώνονται την ώρα που "συλλαμβάνεται" κάποιος/α ως έμβρυο, για το εργασιακό μέλλον. Όταν "ασφαλίζεσαι" απο το κράτος πριν γεννηθείς, επιβάλλεται πως πρέπει να αποδώσεις μέρος των όποιων εισοδημάτων σου, όταν ξεκινήσεις να εργάζεσαι. Αρχικά αυτά τα εισοδήματα θα κατευθυνθούν αποκλειστικά για την καταβολή συντάξεων και για την υγεία των άλλων (εκτός κι αν έχεις προβλήματα υγείας από μικρή ηλικία, η συμβεί κάποιο ατύχημα). Βλέπουμε ξεκάθαρα νομίζω πως άμεσα καταρρίπτεται ο δημοκρατικός μύθος περί καθορισμού, μέσω της πλειοψηφίας, της τύχης μας. Το δημόσιο ασφαλιστικό σύστημα, είναι δομημένο με τέτοιο τρόπο, ώστε να καθορίζει το εργασιακό περιβάλλον αγέννητων ανθρώπων, χωρίς την συγκατάθεσή τους. Αυτό είναι μια βάση σκέπτικού, ώστε να επεξεργαστούν οι φιλελεύθεροι της Ευρώπης την αντίφαση ανάμεσα στην ελευθερία και στο "δημόσιο" ασφαλιστικό σύστημα. 
 

Συνεχίζοντας, διαπιστώνουμε την άνιση αναδιανομή ανάμεσα σε "δημοσίους" υπαλλήλους - ειδικές συντεχνίες και σε εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα. Τα ασφαλιστικά ταμεία των κρατικών υπαλλήλων και άλλων συντεχνιών, χρηματοδοτούνται και αυτά μέσω της φορολογίας του παραγωγικού τομέα. Στο μυαλό των κρατιστών-σοσιαλιστών βέβαια, ο κρατικός τομέας είναι παραγωγικός, διότι εξυπηρετεί την αγορά. Η αλήθεια είναι πως αυτός υποτίθεται πως είναι ο σκοπός του, αλλά το μόνο που κάνει ο δημόσιος τομέας, είναι να στρεβλώνει και να μετατρέπει μεγάλα μέρη της αγοράς σε προβληματικά και κρατικοδίαιτα. Δεν είναι καθόλου τυχαίο, πως τα ασφαλιστικά ταμεία των προνομιούχων παρουσιάζονται ως υγιή και κερδοφόρα. Δίνουν τις καλύτερες παροχές και τις υψηλότερες συντάξεις. Ο Rothbard έχει επισημάνει πως "είναι πολύ εύκολη η γενναιοδωρία του κράτους, όταν το κόστος της γενναιοδωρίας το πληρώνουν άλλοι".
 

(...) Ο εργαζόμενος στην αγορά, αν είναι για παράδειγμα 45 ετών και έχει καταβάλει εισφορές στο ΤΕΒΕ η στο ΙΚΑ επί 25 χρόνια, έχει βρεθεί σήμερα σε ένα τραγικό αδιέξοδο. Ο ελεύθερος επαγγελματίας, βρίσκεται ανασφάλιστος, τον καταδιώκει το ΤΕΒΕ (αντί να του επιστρέψει άμεσα αυτά που του οφείλει) ενώ παράλληλα το κράτος, τα τέσσερα τελευταία χρόνια, του "δήμευσε" τις όποιες αποταμιεύσεις μέσω αδίστακτης και εξωπραγματικής φορολόγησης, με την πρόφαση πως "διασώζεται η πατρίδα". Ο ασφαλισμένος στο ΤΕΒΕ που αδυνατεί να πληρώσει τα εξωφρενικά ασφάλιστρα και τους φόρους για να συντηρεί τα ταμεία των συντεχνιών, δεν έχει πλέον πρόσβαση ούτε στην πρόνοια. Αυτή δυστυχώς είναι η κατάληξη της "δημόσιας ασφάλισης" του. Αυτή είναι η κατάληξη δεκαετιών πληρωμής πανάκριβων εισφορών. Ο ασφαλισμένος στο ΙΚΑ, αναγκάζεται επίσης (και με συμμετοχή του εργοδότη) να καταβάλει τον μισό του σχεδόν μισθό σε ασφαλιστικές εισφορές. Ακούμε για την λειτουργία των καταστημάτων τις Κυριακές και μου κάνει μεγάλη εντύπωση το ότι δεν προτείνει ούτε ένας την κατάργηση των ασφαλιστικών εισφορών των εργαζόμενων έστω για αυτήν την μέρα. Να δοθεί κίνητρο στους εργαζόμενους ώστε να εισπράξουν σχεδόν διπλό μεροκάματο εργαζόμενοι τις Κυριακές.
 

Η τραγωδία της "δημόσιας ασφάλισης" όμως δεν τελειώνει εδώ. Το μονοπωλιακό σύστημα της υγείας, καθώς και η κομμουνιστικού τύπου διατίμηση στα φάρμακα, έχουν δημιουργήσει συνθήκες διεφθαρμένων καρτέλ. Η διασπάθιση των χρημάτων των ασφαλισμένων και των φορολογούμενων είναι αδύνατο να προσδιοριστεί. Το μόνο βέβαιο είναι, πως καθημερινά τα φακελάκια, οι κομπίνες με τις συνταγογραφήσεις, οι εξαγωγές διατιμημένων και παράνομα συνταγογραφημένων φαρμάκων, οι πλαστές εξετάσεις χρηματοδοτημένες από τα ταμεία κλπ κλπ, κοστίζουν εκατομμύρια ευρώ. 
 

Πού στηρίζεται λοιπόν η αυταπάτη του "κοινωνικού κράτους";  

Στηρίζεται στην προσπάθεια μετατροπής του ανθρώπου σε άβουλο και αδύναμο να κρίνει ον. Η κρατική εκπαίδευση, ένα δεύτερο ζωτικό μονοπώλιο του κράτους, φροντίζει για αυτό. Ο άνθρωπος, εκπαιδεύεται, ώστε να θεωρεί πως δεν είναι ικανός να αποταμιεύσει και να καταναλώσει υπεύθυνα. Το πολιτικό σύστημα και το κράτος παρουσιάζονται ως ένας ανώτερος διανοητικά και οικονομικά οργανωτικός μηχανισμός. Στην ουσία, και στην πράξη όμως, οι κεντρικοί σχεδιαστές της οικονομίας δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Καθοριστικό ρόλο σε αυτό, έπαιξε η οικονομική θεωρία οικονομικών σχεδιαστών όπως ο Τζον Μ. Κέϋνς. Προκαλεί μεγάλη απορία σε μένα, ακόμα και σήμερα, το επιχείρημα των υποστηρικτών της αναδιανομής και του κεντρικού σχεδιασμού. Ο Κέυνς, λένε οι θετικά προσκείμενοι προς τις θεωρίες του, υποστήριξε πως οι δημόσιες δαπάνες και επιδοτήσεις, πρέπει να συμβαίνουν σε περιόδους οικονομικής ύφεσης. Κατά την περίοδο της ανάπτυξης, το κράτος οφείλει να ελέγχει τα δημοσιονομικά του.
 

Τι μας λένε λοιπόν οι κρατιστές; 

Πως το κράτος μπορεί να επενδύσει και να αποταμιεύσει τα χρήματά μας! Εμείς, προφανώς είμαστε ανόητοι ώστε να τα διαχειριστούμε. Μπορεί να τα διαχειριστεί καλύτερα, ένας ξένος. Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά μάλιστα αυτού του ξένου, αποδεδειγμένα πλέον, είναι διεστραμμένα και ανήθικα. Τα χρήματα μας θα ξοδευτούν ώστε ο πολιτικός να γίνει αρεστός, σε συνδικάτα, ειδικές ομάδες, κολλητούς επιχειρηματίες και μετά θα αναλάβει ο επόμενος πολιτικός, να κάνει το ίδιο κ.ο.κ. Στο τέλος τέλος, όλοι θα πεθάνουμε μια μέρα, είπε ο "μεγάλος" Κέυνς. Μέχρι και ο Αλέξης Τσίπρας κατά την επίσκεψη του στην Αμερική, "συνεχάρη" τον πρόεδρο Ομπάμα για την υιοθέτηση των οικονομικών της αναδιανομής χρέους του Κέϋνς. Είναι πραγματικά αστείο αλλά και ενδεικτικό.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η αυτοκαταστροφική φύση του σοσιαλισμού - Γιατί ΔΕΝ πρόκειται να αξιολογηθεί ποτέ το κρατικοδίαιτο κηφηναριό!!!

Του Ευθύμη Μαραμή

Παρακολουθώ με ενδιαφέρον, την κόντρα που έχει ξεσπάσει για την αξιολόγηση στο "δημόσιο", ανάμεσα σε ιδεολογικά συγγενείς πολιτικούς, διαφορετικών σοσιαλιστικών κομμάτων. Θεωρώ πως έτσι όπως παρουσιάζεται το θέμα προκαλεί μια στείρα και άνευ ιδιαίτερης σημασίας διαμάχη. Απλά γεμίζει τις ώρες στα τηλεοπτικά παράθυρα και τις στήλες σε εφημερίδες και sites, αναλώνοντας άσκοπα πολύτιμο χρόνο. Αν επικεντρώσουμε όμως στην ουσία της αντιπαράθεσης, θα διαπιστώσουμε πως a priori δεν πρόκειται να αξιολογηθεί ποτέ ικανοποιητικά ο κρατικός υπάλληλος.
Γίνεται μεγάλος λόγος για την σημασία της ταυτοποίησης των  πτυχιούχων, ώστε αυτό να αποτελέσει το ικανοποιητικότερο κριτήριο αξιολόγησης ικανοτήτων. Επι της ουσίας δεν διαφωνώ, διότι αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος. Οι επιλογές που έχει ένα σοσιαλιστικό σύστημα ώστε να αξιολογήσει εν γένει την ανθρώπινη δράση, είναι ελάχιστες έως μηδαμινές. 

Οι "δημόσιοι" υπάλληλοι, εργάζονται σε περιβάλλον μονοπωλιακό, έχοντας "κεκτημένα δικαιώματα" και αμείβονται με χρήματα απαλλοτριωμένα δια νόμου (φορολογία). Ο πραγματικός κόσμος, ο κόσμος της αγοράς, της οποίας μέρος είναι το κράτος (και όχι το αντίστροφο) δεν έχει ουσιαστικά δικαίωμα να αξιολογήσει τους υπαλλήλους του κράτους, που υποτίθεται ότι εργάζονται ώστε να τον εξυπηρετούν. Εδώ φτάνουμε στο πρώτο αδιέξοδο του Ελληνικού σοσιαλιστικού συστήματος, το οποίο δεν διαθέτει την πληροφορία  διαμόρφωσης της αξίας, όταν η αγορά δεν είναι ελεύθερη. Πιο συγκεκριμένα, η διαμόρφωση  της αξίας σε μία ελεύθερη αγορά, προϋποθέτει την ελεύθερη αξιολόγηση των συντελεστών της μέσω ενός συστήματος. Το σύστημα αυτό είναι οι τιμές.
Το 1920 ο Ludwig Mises ξεκίνησε το debate με τους σοσιαλιστές εκδίδοντας το βιβλίο του  "Economic Calculation in the Socialist Commonwealth." Προκάλεσε αναταραχή η οποία κράτησε 10 χρόνια μέχρι να καταλάβουν οι κομισάριοι την σημασία των ελεύθερα διαμορφούμενων τιμών. Ο μεγάλος Αυστριακός οικονομολόγος, εξηγούσε πως οι τιμές, είναι το σύστημα αξιολόγησης ΤΩΝ ΚΕΦΑΛΑΙΑΚΩΝ αγαθών και των πρώτων υλών τους π.χ. της διακύμανση χρηστικότητας - ενδιαφέροντος - ποιότητας - επάρκειας ανάμεσα στο ατσάλι και στον χαλκό. 
Χωρίς την τιμή, είναι αδύνατον να αναγνωριστεί πιο αγαθό, θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί και με ποιόν τρόπο. Όταν μια αγορά δεν είναι ελεύθερη , απλά δεν έχει την πληροφορία των τιμών και ως εκ τούτου του κέρδους. (Κέρδος φυσικά, είναι η παραγωγή περεταίρω πλούτου).  

Ο Mises υποστήριξε πως το σύστημα του σοσιαλισμού θα αυτοκαταστραφεί χωρίς την διαμόρφωση των τιμών μέσω της ελεύθερης αγοράς. Οι σοσιαλιστές επι δέκα χρόνια έλεγαν ανοησίες, όμως τελικά διαπίστωσαν πως κάποιο σύστημα τιμών, είναι απαραίτητο. 
Οικονομολόγοι όπως οι Oskar Lange και Abba Lerner θεώρησαν πως μπορούν να καθορίσουν το κόστος των κεφαλαιακών παραγόντων, απο το τελικό αποτέλεσμα της καταναλωτικής αγοράς, (του τελικού προϊόντος) ώστε να έχουν την πληροφορία κάποιου συστήματος τιμών για να λειτουργήσει η παραγωγή. (Ο συνηθισμένος ανάποδος δρόμος ήταν ανέκαθεν δημοφιλής ανάμεσα στους σοσιαλιστές). Δυστυχώς για αυτούς, ήταν η σειρά του Hayek να τους περιλάβει. Ο νεαρός εκείνη την εποχή μαθητής του Mises, υποστήριξε σε πραγματείες του (prices and production and other works) πως  οι τιμές δεν είναι κάτι σταθερό, ούτε και μπορεί να υπάρξει γενικός δείκτης τιμών. Έχουν άμεση σχέση με τις ανθρώπινες επιθυμίες, τις καιρικές συνθήκες, την εισαγωγή χρήματος στην αγορά, την επιλογή χρόνου, τις άπειρες έκτακτες καταστάσεις. H στρέβλωση ως εκ τούτου των τιμών, είναι εξίσου καταστροφική, σύμφωνα με τον Hayek.
Παράδειγμα της απλότητας και της σημασίας, της πληροφορίας των τιμών σε μια ελεύθερη αγορά: Ο σίδηρος αν αυξηθεί η τιμή του, ο κατασκευαστής π.χ. μεταλλικών εξαρτημάτων,  δεν χρειάζεται να μάθει για ποιόν απο τους αναρίθμητους πιθανούς λόγους συνέβη αυτό. Η τιμή του δίνει την πληροφορία για να αποταμιεύσει περισσότερα αγαθά, αν θέλει να αποκτήσει την ίδια ποσότητα σιδήρου, η να στραφεί σε άλλες επιλογές μετάλλων, εκτιμώντας τις υπάρχουσες συνθήκες που τον εξυπηρετούν καλύτερα. 
Διαχωρίζοντας τις τιμές της καταναλωτικής αγοράς, απο την διαδικασία μέσω της οποίας δημιουργούνται οι τιμές της αγοράς, με σκοπό να τιμολογηθεί, η και να καθοριστεί η κεφαλαιακή παραγωγή, απλά βλέπεις τον κόσμο ανάποδα. Προσπαθώντας ο κεντρικός σχεδιαστής να κοστολογήσει τα κεφάλαια, μέσω των προϊόντων τους, παραπλανά, στρεβλώνει την παραγωγική διαδικασία ληστεύει τους ανθρώπους, τους μετατρέπει σε σκλάβους και ανόητους. Δυστυχώς, ως τα 1940, οι περισσότεροι mainstream οικονομολόγοι, είχαν πιστέψει πως ο σοσιαλισμός θα επικρατήσει. Έτσι έδωσαν κατευθύνσεις για τον ρεβιζιονιστικό σοσιαλισμό του μερικού ελέγχου των τιμών, των αναδιανομών και των επιδοτήσεων που ακολούθησε η δύση.
Επιστρέφοντας στο θέμα μας, βλέπουμε την εξέλιξη της μονοπωλιακής και ανελεύθερης διαμόρφωσης τιμών και αξιών στον "δημόσιο" τομέα. Τα κεφάλαια που διαχειρίζεται το κράτος δεν παρέχουν ούτε διαθέτουν  την οικονομική πληροφορία, διότι είναι μονοπωλιακά και ανελεύθερα. Κοστολογούν ανάποδα, βάσει των αποτελεσμάτων των αναγκών τους και όχι της πραγματικότητας της αγοράς. Δεν υπόκεινται σε πραγματική αξιολόγηση μέσω της διαδικασίας της ελεύθερης επιλογής των καταναλωτών και του ανταγωνισμού. Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, κρίνοντας από την οργή του κόσμου προς κάθε "δημόσιο" φορέα και επιχείρηση, μάλλον θα είχαν εκκαθαριστεί ήδη όλοι οι κρατικοί συντελεστές κεφαλαίων. 
Πιο συγκεκριμένα και με παράδειγμα, πρόσφατα αποκαλύφθηκε πως σε νοσοκομείο της Αθήνας, πωλούνταν υλικά κόστους 5 ευρώ, προς 500 ευρώ. Πρακτικά δεν μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο σε ελεύθερη επιχείρηση. Υπάρχει βεβαίως και η περίπτωση της διαφθοράς, αλλά η διαμόρφωση των τιμών συντελεστών κεφαλαίων στο "δημόσιο", όταν αυτοί δεν λειτουργούν σε ανταγωνιστικό περιβάλλον, είναι δεδομένο πως στρεβλώνουν με κάθε πιθανό τρόπο τις τιμές, καθώς μολύνουν με φαινόμενα ντόμινο και την ιδιωτική αγορά. Παρέχουν στην οικονομία λάθος πληροφορίες τιμών. Οι ιδιωτικές επιχειρήσεις που συνεργάζονται με τις προβληματικές κρατικές, αναδιανέμουν την στρέβλωση σε κάθε κλάδο επιχειρήσεων που δραστηριοποιείται πέριξ αυτών των συναλλαγών. 

Όσον αφορά τους εργαζόμενους, ισχύει το ίδιο και με τα κεφάλαια, τα οποία καθορίζουν τα πάντα στην παραγωγική διαδικασία. Η ικανότητα ενός εκάστου, γνωρίζουμε όλοι όσοι εργαζόμαστε στην αγορά, πως κρίνεται από την ίδια την αγορά. Ένα πτυχίο per se, δεν εγγυάται τίποτα περισσότερο παρά ίσως μια αρχική προτίμηση από την εργοδοσία. Η ικανότητα θα αξιολογηθεί στην πράξη αν συνεισφέρουμε στην απόδοση της επιχείρησης. 
Δεν δύναται λοιπόν να αξιολογηθεί κανένας ο οποίος δεν εργάζεται σε ανταγωνιστικό περιβάλλον ελεύθερης αγοράς. Όσο καλές προθέσεις και να έχει ο εργαζόμενος, το περιβάλλον στο οποίο εργάζεται, δεν διαθέτει τρόπο αξιολόγησης, αλλά κυρίως δεν ενδιαφέρεται ουσιαστικά για τις ικανότητές του (εργαζόμενου). Είναι "κεκτημένο", μονοπωλιακό, με ειδικά προνόμια και εξασφαλισμένο μισθό, άρα εγγενώς εχθρικό προς την αγορά και το δικό της μοντέλο λειτουργίας.