Η κυβέρνηση ενέκρινε πρόσφατα νέα μέτρα λιτότητας, απαραίτητα για να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις που συνδέονται με τα 130 δισ. ευρώ του δεύτερου πακέτου στήριξης. Τα μέτρα εγκρίθηκαν λίγες μέρες προτού ανακοινωθούν τα οικονομικά στοιχεία που επιβεβαίωσαν μια πιο βαθιά ύφεση από την αναμενόμενη, με ετήσια πτώση του ΑΕΠ γύρω στο 7% για το 2011.
Κάποιοι σχολιαστές και οικονομολόγοι ισχυρίζονται πως το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι μέλος της Ευρωζώνης αποτελεί μέρος του προβλήματος και όχι της λύσης για το ελληνικό οικονομικό αδιέξοδο. Σε αυτό το πλαίσιο, η έξοδος από την Ευρωζώνη θεωρείται η «εύκολη λύση» για την άμεση αύξηση της ανταγωνιστικότητας και την αντιμετώπιση των δυσκολιών της ελληνικής οικονομίας.
Για να στηρίξουν το επιχείρημά τους οι συνήγοροι της επιλογής αυτής, αναφέρονται συχνά στην περίπτωση της Αργεντινής. Η σύγκριση με την εμπειρία άλλων χωρών μπορεί να αποδειχτεί εσφαλμένη και άκρως αποπροσανατολιστική. Πάνω απ’ όλα ενέχει τον κίνδυνο δημιουργίας πλασματικών προσδοκιών αναφορικά με τα πιθανά οφέλη της, υποτιμώντας το υψηλό κόστος που ενέχει. Ο αντίκτυπος της εξόδου από το ευρώ θα πρέπει να εξετασθεί με προσοχή, εστιάζοντας στις οικονομικές, χρηματοοικονομικές, πολιτικές και κοινωνικοοικονομικές συνέπειες.
Οι υπέρμαχοι της εξόδου από το ευρώ υποστηρίζουν ένθερμα τη θέση τους με το επιχείρημα ότι η κατά 60% ή και περισσότερο υποτιμημένη δραχμή θα οδηγήσει αυτόματα σε άμεση αύξηση της ανταγωνιστικότητας, στην ενίσχυση των εξαγωγών και θα βοηθήσει την ανάκαμψη της οικονομίας. Ωστόσο, η ελληνική εμπειρία είναι πιθανό να είναι πολύ διαφορετική από αυτή μιας παραδοσιακής οικονομικής ανάλυσης. Πάνω απ’ όλα, η έξοδος από το ευρώ θα οδηγούσε στην έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ενωση και την απώλεια του ευνοϊκού πλαισίου συνεργασίας μεταξύ της Ελλάδας και των άλλων κρατών-μελών της.
Η πλειοψηφία των εμπορικών εταίρων της χώρας είναι κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Νομισματικής Ενωσης (ΟΝΕ) τα οποία ανταγωνίζονται άμεσα την Ελλάδα στην παραγωγή παρόμοιων προϊόντων και επιπλέον αναμένουν επιβράδυνση της οικονομίας τους τα επόμενα χρόνια. Αυτό δείχνει ότι είναι μάλλον απίθανο τα μέλη της ΟΝΕ να επιτρέψουν στην Ελλάδα τη σημαντική υποτίμηση του νομίσματός της, αφήνοντάς την να διεκδικήσει και να κερδίσει μεγαλύτερα μερίδια της παγκόσμιας αγοράς. Ως εκ τούτου, η δυνατότητα της Ελλάδας να αυξήσει την ανταγωνιστικότητα και τις εξαγωγές της είναι άκρως υπερεκτιμημένη και πολύ πιθανό να μην ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.
Η περίπτωση της Αργεντινής είναι διαφορετική για πολλούς λόγους.
