ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Αριστερή υποκρισία

Αρθρο του 2013. Βάλτε στη θέση της τότε «κυβερνώσας»  Αριστεράς του κυρ-Φώτη την νυν Αριστερά των τσαρλατάνων του ΑλέΚση και το άρθρο είναι σαν να γράφτηκε χθες... 


Toυ ΜΑΝΩΛΗ ΒΑΣΙΛΑΚΗ

Οι πράξεις που τελούνται διά παραλείψεως καθίστανται επιλήψιμες όταν κάποιος έχει δυνατότητα, με βάση τις προσωπικές του περιστάσεις, ιδιότητες, γνώσεις και ικανότητες και κυρίως τη θέση του, να προβλέψει και να δράσει με τρόπο ώστε να αποφευχθεί το αρνητικό αποτέλεσμα από τις πράξεις κάποιου άλλου. 

Μέχρι πρότινος η Αριστερά μπορούσε να επικαλεστεί αδυναμία επηρεασμού του συστήματος και ευλογοφανώς να αποφύγει την κριτική. Αν όχι για τις πράξεις της, τουλάχιστον για τις παραλείψεις της στη δημόσια ζωή. Ιδίως όταν άρχισαν να αποκαλύπτονται οι τεράστιες και εγκληματικές ενοχές του συστήματος εξουσίας της χώρας για την χωρίς αντικειμενική αιτία ανυπολόγιστη καταστροφή που βιώνουν σήμερα οι Έλληνες πολίτες. Σήμερα που η ελληνική κοινωνία έδωσε στην Αριστερά ένα ποσοστό το οποίο φτάνει για όλες τις συνιστώσες/εκδοχές της (περιλαμβανομένης και της «κυβερνώσας») στο 38% και κατέχει για πρώτη φορά στην ιστορία της ταυτοχρόνως τόσο τον ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης, όσο και τον ρόλο του κυβερνητικού εταίρου, η δικαιολογία της αδυναμίας ουσιαστικής παρέμβασης δεν ισχύει πια.

Το σύστημα ολιγαρχικών οικονομικών, συντεχνιακών και κομματικών συμφερόντων που κατέστρεψε τη χώρα προσπαθεί με νύχια και με δόντια να επιβιώσει της καταστροφής στέλνοντας τον λογαριασμό στον απλό πολίτη. Και η Αριστερά είτε συμμετέχει ενεργά στην προσπάθεια αναπαραγωγής αυτού του συστήματος (η συγ-«κυβερνώσα» αριστερά η οποία παριστάνει ταυτοχρόνως την μωρά παρθένο που δεν βλέπει τι συμβαίνει γύρω της γιατί ξέχασε –κατά την ευαγγελική παραβολή– να φέρει «λάδι για το λυχνάρι της»), είτε τη διευκολύνει (η ανεξόδως «καταγγελτική» αριστερά) διά της σιωπής της. Χωρίς να συνυπολογίσουμε και τις πολύτιμες υπηρεσίες αποπροσανατολισμού που προσφέρει η τελευταία εξαπολύοντας με θαυμαστή και ολοένα αυξανόμενη συχνότητα πυροτεχνήματα τόσης ανοησίας, που είναι εφάμιλλης φαντασμαγορίας με τις αλήστου μνήμης Ολυμπιακές κραιπάλες. (Και οπωσδήποτε οι λέξεις αγγελιόσημο ή εκκλησιαστική περιουσία δεν υπάρχουν στο λεξιλόγιο ούτε των πιο ακραίων αριστερών!).

Τι ΔΕΝ καταγγέλλει η Αριστερά;

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Πληρωτέοι με ομόλογα Σώρρα

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ-ΚΑΤΑΠΕΛΤΗΣ κατά του Υπαρκτου Τσαρλατανισμού...

Γράφει ο Μανώλης Βασιλάκης

Διευθυντής της Athens Review of Books.

 Η δημοσίευση των πρακτικών της δίκης και ολόκληρης της απόφασης σχετικά με την υπόθεση των 600 δισ. δολαρίων του Αρτέμη Σώρρα από την Athens Review of Books και εν συνεχεία από το LIBERAL προκάλεσε σάλο. Κι αυτό παρ’ όλο που η απόφαση δεν εκδόθηκε χθες (είναι του 2013), παρ’ όλο που το «κίνημα» διευρύνεται και οι εφορίες, τα ασφαλιστικά ταμεία και άλλες δημόσιες υπηρεσίες βομβαρδίζονται από αιτήσεις και εξώδικα ιδιωτών που εκχωρούν το ποσό που… τους αναλογεί από τα six billion dollars του Σώρρα για συμψηφισμό των χρεών τους. Διότι ο χουβαρντάς «εθνικός ευεργέτης», μετά την ολοσχερή εξόφληση του δημόσιου χρέους, διαθέτει το υπόλοιπο ποσόν ύψους δεκάδων δισ., υπέρ της αποπληρωμής των ιδιωτικών χρεών. Το «κίνημα» Σώρρα έχει για λάβαρο την περιβόητη αμετάκλητη δικαστική απόφαση.

Όμως, ανακύπτει το εύλογο ερώτημα: όταν εκδόθηκε η απόφαση το 2013 τι έκανε η εισαγγελέας του Αρείου Πάγου και τι έκανε ο επιθεωρητής Αρεοπαγίτης; 

Τα βρήκαν προφανώς όλα μια χαρά και έτσι άφησαν την παράλογη απόφαση να καταστεί αμετάκλητη.  

Δεν αμφιβάλλουμε ότι ο μέσος Έλλην δικαστής είναι ο μέσος Έλληνας. Κι ο μέσος Έλληνας που πίστεψε κάποτε ότι το «νερό του Καματερού» θεράπευε τον καρκίνο, σήμερα πιστεύει ότι ο Σώρρας διαθέτει 600 δισ. για την εθνική –και ατομική– μας απελευθέρωση. Ωστόσο, από την ηγεσία του ελεγκτικού μηχανισμού των δικαστηρίων θα απαιτούσε κανείς να διαθέτει στοιχειώδη λογική για να προστατεύει, τουλάχιστον, το δικό της κλαδικό κύρος.

Σήμερα, με βάση αυτή την εξωφρενική δικαστική απόφαση, άλλος ανυποψίαστος εισαγγελέας ελέγχει ποινικά διευθυντή μεγάλου ασφαλιστικού οργανισμού γιατί δεν δέχεται τις χυδαίες αιτήσεις (βρίζουν κιόλας οι αγανακτισμένοι μπαταχτσήδες) βάσει μιας εξωφρενικής απόφασης. 

Θα πέσει σε κατάθλιψη ο αναγνώστης αν διαβάσει προσεκτικά τι έλαβαν σοβαρά υπόψη τους οι δικαστές (λ.χ. http://alfeiospotamos.pblogs.gr/ με δημοσιεύσεις που θα ζήλευαν η Χρυσή Αυγή και οι προπαγανδιστές του νερού του Καματερού, την «τιμητική διάκριση της Εταιρίας Ελλήνων Ευεργετών» κ.λπ.), και την ποιότητα των αξιόπιστων καταθέσεων (π.χ. μάρτυρας δηλώνει επάγγελμα: μέλος του πάνελ της εκπομπής «Μακελειό» του Στέφανου Χίου, άλλος είχε μηνύσει τον Θόδωρο Πάγκαλο για «προσβολή της μνήμης νεκρών Κρητικών κατά την επανάσταση του 1821» κ.λπ.). 

Όσο συνεχίζουν να δικάζουν τέτοιας ευθυκρισίας δικαστές κινδυνεύουμε όλοι. 

Θα επαναλάβω εδώ το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγαμε:  

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ανήκεστος Αριστερά

Του ΜΑΝΩΛΗ ΒΑΣΙΛΑΚΗ

«…στις ουρές των τραπεζών [ΑΤΜ] να υπάρχουν δύο μέλη του ΣΥΡΙΖΑ και να δίνουν ένα μπουκαλάκι νερό στους πολίτες που περιμένουν.»[1] 

Αριστείδης Μπαλτάς, 30.7.2015

Με τη σχετλιαστική έκφραση «ο μετά συγχωρήσεως Υπουργός Παιδείας» στο κύριο άρθρο [2]  του τεύχους Σεπτεμβρίου της Athens Review of Books αναφερθήκαμε ειδικά στην περίπτωση του Αριστείδη Μπαλτά και σε δύο συγκεκριμένες φράσεις του που αποκαλύπτουν πώς σκέφτονται αυτός και οι σύντροφοί του για την Ευρώπη. Άλλωστε ο εν λόγω υπουργός έχει ομολογήσει επισήμως ότι αυτός και οι ομόδοξοί του έχουν κηρύξει «τζιχάντ» στην Ευρωζώνη: «Ο πρώτος πόλεμος στο κέντρο της παγκοσμιοποίησης με όπλα δημόσιες συχνότητες, τράπεζες και ΑΤΜ. Το μικρό που κερδίσαμε σε σχέση με τη συμφωνία Τουσκ, δεν είναι αμελητέο. Ο πόλεμος είναι παρατεταμένος, ανοίξαμε ρήγμα ανεπούλωτο στην ευρωζώνη»[3]. Ο περί ού ο λόγος Μπαλτάς επιμένει ότι «Ένα πράγμα που ανέδειξε η δική μας διαπραγμάτευση είναι ότι το οικοδόμημα της Ευρωζώνης είναι εξαιρετικά σαθρό»[4]. 

 Φαντάζεται την Αθήνα σαν το Στάλινγκραντ της εποχής μας όπου θα ηττηθεί η επιτιθέμενη γερμανική Ευρώπη. 

Χρησιμοποιεί στρατιωτική ορολογία όπως όλοι οι σταλινικοί: μάχες, επιθέσεις, εμπροσθοφυλακές, κατακτήσεις,…  

Φαντάζεται ότι η αδάμαστη και πρωτοπόρα ελληνική αριστερά στην ευρωγερμανική «αποικία χρέους» θα ξεκινήσει τον αντιαποικιακό αγώνα και θα ακολουθήσουν οι άλλες «αποικίες» του Νότου.

Είναι άραγε απλώς έκφραση στιγμιαίας βαριά αρρωστημένης μεγαλομανίας; 

Η απάντηση είναι μάλλον όχι, αν εξετάσει κανείς τι διέπραξε ξεκινώντας από τις καταστροφές στην Ανώτατη Εκπαίδευση και συνεχίζοντας στη Δευτεροβάθμια, αλλά και τι αποπειράθηκε να διαπράξει (με το πολυνομοσχέδιο-«κουρελού» όπως το ονόμασε ο ίδιος), ως επικεφαλής του Υπουργείου αυτούς τους επτά μαύρους μήνες της Παιδείας. Πράγματι, μέσα σε λίγους μήνες κατόρθωσε να δημιουργήσει τόσα δυσεπούλωτα ρήγματα όχι στην Ευρώπη αλλά στην Παιδεία. Είναι ένα από τα σύμβολα της καθυστέρησης, είναι αυτός που έγραψε πως «Η διδακτική σχέση είναι σχέση ενσώματη. … Η κιμωλία και ο πίνακας είναι οργανική επέκταση των παραπάνω. … Προτζέκτορες, επιδιασκόπια και λοιπά υποκατάστατα αποστειρώνουν τη διδακτική σχέση. Την εξαϋλώνουν τείνοντας τελικά να την καταργήσουν» [5]. 

Στις φαντασιώσεις τού εν λόγω παλιατζή της μαοϊκής Κίνας και του εξηλεκτρισμού της Ρωσίας, ο οποίος έχει μείνει στα επιδιασκόπια, ασφαλώς το PowerPoint –αν έχει πληροφορηθεί την ύπαρξή του– θα είναι ένα ακόμη υπερόπλο του ιμπεριαλιστικού τεχνοφασισμού για να… εξαϋλώσει την ενσώματη διδακτική σχέση.

Για να δείξουμε την διανοητική κατάσταση του ανθρώπου τον οποίο επέλεξε (!) ο «εθνικός ηγέτης» [6] Τσίπρας για τη θέση του υπουργού Παιδείας, παραθέτουμε εκτενή αποσπάσματα από πρόσφατο άρθρο του [7] στην Αυγή (30.8.2015). Πρόκειται για κείμενο το οποίο ξαναδούλεψε εν ψυχρώ και δημοσίευσε ενάμιση μήνα μετά, αφού, όπως σημειώνει, αποτελεί επεξεργασία της ομιλίας του στις 16 Ιουλίου στην παρουσίαση του βιβλίου του Εντουάρντο Καντάβα για τον Μπένγιαμιν. Συνεπώς το κείμενο δεν έχει το ελαφρυντικό τού εν θερμώ. Εννοείται ότι ενδιαμέσως ο ψευτοεπαναστάτης Υπουργός έκανε δυο-τρεις βδομάδες διακοπές. Χρησιμοποιώντας τον άτυχο Μπένγιαμιν ως αφορμή γράφει το παραλήρημα που παραθέτουμε αυτούσιο παρακάτω. Οι ασυναρτησίες της ομιλίας και εν συνεχεία του άρθρου του Μπαλτά δεν έχουν σχέση με το περιεχόμενο του βιβλίου. Παρότι εκ πρώτης όψεως φαίνεται να έχει καταλογισμό, ας σημειώσουμε εδώ μόνο ότι αυτός ο απόστολος του αιώνιου ολοκληρωτισμού φθάνει μέχρι του σημείου να δικαιολογεί και να επικαλείται ακόμη και την «ομολογία» του Μπουχάριν στις σταλινικές δίκες της Μόσχας. Ο συγγραφέας του Αλφάβητου του Κομμουνισμού θυσιάστηκε, γράφει ο Μπαλτάς, προκειμένου να… προστατευθεί (;!) η Σοβιετική Ένωση. Αυτό ούτε ο Κοτζιάς, εξ όσων γνωρίζω, δεν το έχει γράψει ακόμη, ούτε κάποιος από τους άλλους παλιατζήδες του σταλινισμού δεν το έχει υποστηρίξει. Ακόμη κι αν εκληφθούν ως λόγια παράφρονος, έχει πλήρη καταλογισμό αυτός που όχι μόνο τον επέλεξε σαν υπουργό αλλά και ως επικεφαλής του ψηφοδελτίου Αττικής, ενώ βέβαια τον είχε ορίσει ως υπεύθυνο για την κατάρτιση του κυβερνητικού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ τόσο στις εκλογές του περασμένου Ιανουαρίου όσο και στις προσεχείς [8]. Πάντως στα λόγια του Μπαλτά αναγνωρίζω τη γλώσσα του «Μπλανκισμού»[9]. Αλλά και τη γλώσσα των μεταμοντέρνων σταλινικών. Κι αισθάνομαι την ανάγκη να διαβάσω για μια ακόμη φορά Καίσλερ ή Καμύ.

Όσα διέπραξε ως Υπουργός και όσα διακηρύσσει ο σταλινικότερος του Ιωσήφ Μπαλτάς επιτρέπουν –ίσως και να επιβάλλεται– να είναι κανείς ανελέητος μαζί του. Οι παραπάνω σκέψεις ας εκληφθούν λοιπόν ως ανθρωπιστική αντιμετώπιση μιας θλιβερής περίπτωσης συνανθρώπου μας και ως επίθεση φιλίας.
 

Ας παραθέσουμε, όμως, για τους αναγνώστες και τους ψυχο-ειδικούς, τα λόγια του ίδιου του Μπαλτά. Σε κάθε «εικόνα» του Μπαλτά, σε υποσημείωση, βάζω τη δική μου «λεζάντα»:

«(…) Κάποιες ιδιαίτερες στιγμές, στιγμές μεγάλης ιστορίας, η εικόνα που έρχεται από το παρελθόν φτάνει να ταυτίζεται με τα επίδικα της έκρηξης δημιουργώντας μια συναστρία που διαυγάζει το παν. Τούτες τις ιδέες του Μπένγιαμιν ανακαλεί η εμπειρία των φετινών “Ιουλιανών”, που συνεχίζονται τον βαθύ Αύγουστο, των τόσο διαφορετικών, αλλά και τόσο όμοιων, με εκείνα του 1965. Σκόρπια στιγμιότυπα ή θραύσματα που φτάνουν στον καθένα μας ακάλεστα, που τα μιλάμε και τα μοιραζόμαστε, όχι για να συνθέσουμε το αδύνατο αφήγημα, αλλά γιατί αναζητούμε ασυνείδητα την εικόνα που θα διαυγάσει διαμιάς το πού ακριβώς βρισκόμαστε και το προς τα πού πορευόμαστε.
Στιγμιότυπα ή θραύσματα λοιπόν. Σκόρπιες εικόνες:

Στη χώρα της κατουρημένης ποδιάς

Toυ Μανώλη Βασιλάκη

Πριν σχεδόν 73 χρόνια, στις 23 Αυγούστου 1939 στη Μόσχα, υπογραφόταν το κομμουνιστικό-ναζιστικό σύμφωνο μη επίθεσης από τον χιτλερικό υπουργό Εξωτερικών Γιοάχιμ φον Ρίμπεντροπ και τον υπουργό Εξωτερικών της Σοβιετικής Ένωσης Βιατσεσλάβ Μιχαήλοβιτς Μολότωφ. Κύριος στόχος του συμφώνου, οι φιλελεύθερες ευρωπαϊκές δημοκρατίες.

Σήμερα, καθώς η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα και τα πολύ μικρά μιμούνται τα πολύ μεγάλα, παρατηρούμε ένα νέο «σύμφωνο μη επίθεσης», ενόψει των επικείμενων εκλογών στην Ελλάδα, μεταξύ των διαφόρων συνιστωσών της άκρας αριστεράς και των σχηματισμών της ακραίας έως και ναζιστικής δεξιάς. Κοινός στόχος που ενώνει τους σπίθες με τους πυρπολημένους, τη Χρυσή Αυγή με τον Σύριζα και το ΠΑΜΕ του ΚΚΕ και εν γένει τη μυθομανή αριστερά με την επίσης εθνικολαϊκιστική δεξιά, τους τηλεπωλητές με τους τηλεμαϊντανούς, είναι ο ιδεολογικός «τρίτος γύρος» που επιδιώκουν να οδηγήσει στην τελική τους επικράτηση επί των φιλελεύθερων ιδεών, του ορθολογισμού και του διαφωτισμού. Στην επικράτησή τους επί του οράματος της Ευρωπαϊκής Ελλάδας που μοιραίως τους έθεσε στο περιθώριο.

Αρχιστρατολόγοι των δυνάμεων του ανορθολογισμού, τα δύο ένοχα κόμματα εξουσίας, που αφού κατέστρεψαν τη χώρα με την αχαλίνωτη σπατάλη, ιδιοποίηση δημόσιου χρήματος, τον χρόνιο λαϊκισμό, αφού καθοδήγησαν τον λαό στην κατάβαση προς τον Άδη της συλλογικής διαφθοράς («μαζί τα φάγαμε», λαέ μας!), τώρα παραμένουν μέχρις εσχάτων αδιόρθωτα, παγιδεύοντας και τις όποιες υγιείς δυνάμεις εμπεριέχουν.

Οι αυτοαποκαλούμενοι «αρχιτέκτονες του αντιμνημονιακού αγώνα» διεκδικούν την ψήφο για να εφαρμόσουν το μνημόνιο που μόλις υπέγραψαν, δεσμευόμενοι ότι θα το τηρήσουν απαρέγκλιτα για να το αλλάξουν!

Οι αρχιδιαπλεκόμενοι σηκώνουν τη ρομφαία κατά της διαφθοράς των μικροϋπαλλήλων τους και σπεύδουν να σφουγγίσουν τα πόδια του λαού ως μετανοούσες Μαγδαληνές. Αυτός ο «άτιμος» όμως κλωτσάει και ψάχνει –τυφλωμένος από την οργή και αηδιασμένος από την κοροϊδία– να στείλει το μήνυμα της αγανάκτησής του με τον πιο ακραίο δυνατό τρόπο. (Εξ ου και κάποιες επικίνδυνες εκτονώσεις θυμικής και ετοιμόρροπης λογικής. Δυστυχώς απαιτούνται, από όλους, βαθύτερες και μονιμότερες διεργασίες αντιδράσεων και αναλόγου ορίζοντα ασκήσεις αυτογνωσίας).

Έχει βέβαια κάθε λόγο ο λαός να είναι οργισμένος. Γιατί τώρα μόλις συνειδητοποιεί ποιος είναι ο μεγάλος χαμένος από τη μετατροπή της Ελλάδας σε χώρα-«υπόδειγμα» διαφθοράς, αναξιοκρατίας, σε χώρα των κομματαρχών και των κολλητών, σε χώρα που δικαιώνει τους φοροφυγάδες εις βάρος των εντίμων, τους αεριτζήδες εις βάρος των δημιουργικών, τους τεμπέληδες εις βάρος των εργατικών, τους απατεώνες εις βάρος των τιμίων και νομοταγών. Τη μετατροπή της σε χώρα που για να γίνεις κάτι έπρεπε ή «να φιλήσεις κατουρημένες ποδιές» ή να σκαρφαλώσεις τον βράχο σκαλίζοντας ο ίδιος με τα νύχια σου τα πατήματα. Ο μεγάλος χαμένος σ’ αυτή τη χώρα και σ’ αυτή την ιστορία είναι ο ίδιος ο μέσος πολίτης και δεν το είχε έως τώρα συνειδητοποιήσει γιατί τον λογαριασμό αυτών των πολιτικών τον στέλναμε στο μέλλον, με τα δανεικά που μας κατέστρεψαν.