ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΙΣΛΑΜΟΨΥΧΟΠΟΝΙΑΡΑ Ε.Ε. : «Ακροδεξιά»… λύτρωση στην Ευρώπη -- Η νίκη του AfD είναι χωρίς αμφιβολία νίκη όλων των ελεύθερων Ευρωπαίων

Ίσως τώρα ν' αντιληφθούν οι τελευταίοι αφελείς, πως την "ακροδεξιά" στην Ευρώπη δεν την έφερε το πλήρωμα του χρόνου, μα η αθλιότητα κεντροδεξιών και σοσιαλιστικών κυβερνήσεων που ελέω ιδεοληψιών και προσδοκιών ιδίου οφέλους κατάντησαν την ήπειρο αφροασιατική ισλαμική χωματερή. https://t.co/s6PplSG3ng

— Thanos Dimou (@AthanDim) September 6, 2026

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΧΑΡΒΑΛΙΑ 

Στην ευρωπαϊκή χώρα που γέννησε τον ναζισμό, αποθέωσε τον σοβινισμό και θεμελίωσε τον ρατσισμό σε επιστημονικό επίπεδο, το να μιλάς για… ακροδεξιούς είναι λίγο σχετικό, για να μην πω γελοίο.

Γνωστό στους παροικούντες είναι ότι η μεταπολεμική Γερμανία ουδέποτε αποναζιστικοποίηθηκε, γιατί οι Αμερικανοί προτίμησαν να κάνουν τα στραβά μάτια στρέφοντας εξ ολοκλήρου την προσοχή τους στη σοβιετική απειλή. Καραμπινάτοι πρώην ναζί κατέκτησαν ξανά δημόσιες θέσεις και αξιώματα στη «Δυτική Γερμανία» του Αντενάουερ, αποκτώντας προσβάσεις σε ολόκληρο το κοινοβουλευτικό φάσμα εκείνης της εποχής.

Τα τρία κόμματα που αποτελούν και σήμερα μαζί με τους Πράσινους τον βασικό κορμό του λεγόμενου συστημικού τόξου, δηλαδή οι Χριστιανοδημοκράτες και οι Χριστιανοκοινωνιστές της Βαυαρίας, οι Σοσιαλδημοκράτες και, φυσικά, οι Ελεύθεροι Δημοκράτες φιλοξένησαν στις τάξεις τους περίοπτα μέλη του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος και των Ες-Ες. Απλώς φρόντιζαν επιμελώς να αποκρύπτουν το παρελθόν τους, αν και σε κάποιες λίγες περιπτώσεις (Χανς Γκλόμπκε, Καρλ Σίλερ, Ερνστ Ακενμπαχ), το μητρώο ήταν τόσο… βεβαρημένο, που δεν μπορούσε να καθαρογραφεί.

Πρακτικά η ναζιστική αντίληψη επιβολής και κυριαρχίας στην ευρωπαϊκή ήπειρο ποτέ δεν πέθανε στη Γερμανία.

Απλώς προσαρμόστηκε στα νέα δεδομένα και μετουσιώθηκε στην οικονομική ηγεμονία των ημερών μας μέσω του γραφειοκρατικού τέρατος των Βρυξελλών, το οποίο με τη σειρά του αρχίζει να παρεμβαίνει στην καθημερινή ζωή των Ευρωπαίων πολιτών με μία μορφή ολοκληρωτικής εξουσίας που παραπέμπει σε soft εκδοχή ναζισμού.

Αρα, λοιπόν, και με αφορμή τον συντριπτικό εκλογικό θρίαμβο της Εναλλακτικής για τη Γερμανία (ΑfD) στην Σαξονία, καλό είναι βάζουμε τα πράγματα στη θέση τους: Νεοναζί, κρυφοναζί και πάσης φύσεως «νοσταλγοί» ολοκληρωτικών μοντέλων υπάρχουν σε όλα τα γερμανικά κόμματα, όπως και στην ίδια τη διοικητική δομή του γερμανικού κράτους. Το… αβγό του φιδιού δεν μονοπωλείται στις τάξεις του «ακροδεξιού» AfD, όπως αρέσκονται να το αποκαλούν στο σύνολό τους τα «φιλοευρωπαϊκά» μέσα ενημέρωσης.

 

Ακροδεξιοί… ξε-ακροδεξιοί, οι πολιτικοί του AfD σήμερα εκφράζουν την πατριωτική φωνή της λογικής σε τουλάχιστον δύο μεγάλα θέματα που καίνε την Ευρώπη συνολικότερα:

Τη ρωσοουκρανική διένεξη και τη λαθρομετανάστευση.

Προσθέστε σε αυτά και την αυξανόμενη επιφύλαξη για τον ρόλο της Γερμανίας στην Ενωμένη Ευρώπη ή τις νοσταλγικές αναφορές στο γερμανικό μάρκο και θα καταλάβετε γιατί στους διαδρόμους του Μπερλεμόν που φιλοξενεί τα γραφεία της Κομισιόν ακούγονται τις ώρες αυτές κραυγούλες υστερίας.

Ο Ορμπαν, η Μελόνι, ακόμα και η Λεπέν ανήκουν στην κατηγορία των «διαχειρίσιμων πονοκεφάλων», αλλά τούτοι εδώ είναι ικανοί να ξηλώσουν το πουλόβερ για τα καλά. Γερμανοί έστησαν το οικοδόμημα της Ε.Ε. και Γερμανοί είναι σε θέση να το διαλύσουν…

Η σκέψη μπορεί σήμερα ακόμη να φτιάχνει το κέφι του Τραμπ, αλλά έχει προκαλέσει πανικό στα κέντρα εξουσίας της παγκοσμιοποίησης που αίφνης βλέπει το αφήγημα της ενσωμάτωσης, της συμπερίληψης, της διαφορετικότητας αλλά ταυτόχρονα και της ρατσιστικής εχθροπάθειας εις βάρος των Ρώσων να κλυδωνίζεται επικίνδυνα.

Το διακύβευμα είναι τεράστιο, γι’ αυτό στην αρχή έπεσαν ακόμη και σκέψεις για ολική απαγόρευση της πολιτικής δραστηριότητας του AfD με την επίκληση (εδώ γελάμε…) του ναζιστικού κινδύνου.

Αλλά ήταν πλέον αργά. Τα μεγέθη δεν επέτρεπαν τέτοιου είδους «αγαρμπιές» στη Γερμανία, γιατί θα γινόταν σεισμός.

Στην πορεία, και πάντα με στόχο την ανάσχεση του ρεύματος του ΑfD που φαινόταν να έρχεται σαν σίφουνας, έπεσαν κι άλλες ωραίες ιδέες. Να το εμφανίσουν ως… συνεργαζόμενο με τον εχθρό!

Φιλορώσους Γερμανούς ναζί έχετε ξανακούσει;

 Τους εφηύρε το πολιτικό σύστημα του Βερολίνου, φυτεύοντας και ένα drone από το Temu, που «εξουδετέρωσε»… ήρωας φορτηγατζής στη Λειψία. Ρωσική απειλή προ των πυλών κραύγασαν εν χορώ τα σκύβαλα των Βρυξελλών, μεταξύ των οποίων και ο δικός μας Μωυσής, αλλά ούτε και αυτό το κόλπο έπιασε. Οι ψηφοφόροι της Ανατολικής Γερμανίας, παρότι στο παρελθόν έζησαν σοβιετική κατοχή, δεν μάσησαν στα παραμύθια. Οι φιλορώσοι… ακροδεξιοί απέσπασαν μία πρωτοφανή νίκη στο κρατίδιο και έπεται συνέχεια.

Στην πράξη, η πλατφόρμα «τέρμα στη στήριξη του διεφθαρμένου Ζελένσκι, αποκατάσταση στρατηγικής ισορροπίας με τη Μόσχα και άμεση απέλαση των λαθρομεταναστών που κουβάλησε στη Γερμανία (και στην υπόλοιπη Ευρώπη) η Μέρκελ» αποτελεί την ελάχιστη πατριωτική συνισταμένη. Γι’ αυτό ακούγεται «λογική» στους απλούς λαϊκούς ψηφοφόρους που δεν έχουν καμία όρεξη να επιδοτούν με τους φόρους τους τον… πολύτεκνο Μωχάμεντ και να βλέπουν τους Γερμανούς ολιγάρχες-βιομηχάνους (τους πραγματικούς ναζί που είχαν στηρίξει και την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία) να θησαυρίζουν από την παραγωγή όπλων για την άμυνα σε ανύπαρκτους εχθρούς. Τις ίδιες ακριβώς θέσεις πρεσβεύει παραδόξως και το μικρό αριστερό κόμμα της Σάρα Βάγκενκνεχτ, προς το οποίο οι τάχα μου…ακροδεξιοί έχουν τείνει χείρα φιλίας.

Από τη μία, λοιπόν, έχουμε τους φιλελεύθερους, προοδευτικούς, ευρωπαϊστές, μεταρρυθμιστές ή όπως αλλιώς θέλετε να βαφτίσετε τα ευρω-λαμόγια του εθνομηδενισμού και, από την άλλη, υπάρχουν οι «ακροδεξιοί» ή αριστεροί πατριώτες που αγωνίζονται να περισώσουν ό,τι έχει απομείνει από τις πατρίδες τους.

Η νίκη του AfD είναι χωρίς αμφιβολία νίκη όλων των ελεύθερων Ευρωπαίων, αφετηρία και πρόκριμα για…

 

 απαλλαγή από το «τέρας των Βρυξελλών» και ελπίδα για αποτροπή του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου στον οποίο μας σέρνουν ολοταχώς τα κέντρα της παγκόσμιας εξουσίας.

ΥΓ.: Με ρωτούν κάποιοι φίλοι για τη στάση του AfD απέναντι στην Ελλάδα με αφορμή ότι κάποια στελέχη του λοξοκοιτούν προς την Τουρκία και τα Κατεχόμενα.

Η απάντηση είναι δυστυχώς ότι οι Γερμανοί, ανεξαρτήτως κόμματος, είναι πρωτίστως Γερμανοί. Πέρα από τη θεωρητική λατρεία για την αρχαία Ελλάδα, την αγάπη για τις ελληνικές παραλίες, τη ρετσίνα και το ούζο, συμπάθεια για το ελληνικό γένος δεν έχουν, με την εξαίρεση κάποιων λίγων αριστερών που μετουσιώνουν τα ενοχικά τους σύνδρομα από την Κατοχή σε ρητορικές εκδηλώσεις συμπάθειας.

Οι Γερμανοί του AfD κοιτούν πρωτίστως να σώσουν την πατρίδα τους (σώζοντας δευτερευόντως και την Ευρώπη), αλλά δεν είναι εκείνοι που θα μας απλώσουν στοργικό χέρι ή, πολύ περισσότερο, θα μας δώσουν τις αποζημιώσεις, ας μην έχουμε αυταπάτες. Η στάση τους απέναντι στην Ελλάδα θα εξαρτηθεί από το αν απέναντί τους βρουν κυβέρνηση με στοιχειώδη αίσθηση εθνικής αξιοπρέπειας, κάτι που δυστυχώς σήμερα δεν υφίσταται…

 

Η αξία των «συμβολαίων ασφάλειας»

Αλέξης Παπαχελάς

Η Ελλάδα αναζητάει, εδώ και δεκαετίες, στην παγκόσμια «ασφαλιστική αγορά» ένα «συμβόλαιο» προστασίας έναντι της Τουρκίας. Είναι πολύ περίεργο το πώς μια τόσο υπερήφανη χώρα, η οποία συγκινείτο από το «Η Ελλάδα ανήκει στους Ελληνες», πάσχει ακόμη από το σύνδρομο της εξάρτησης.

Το βασικό «συμβόλαιο» που θεωρούσαμε ότι μπορούσαμε να εξασφαλίσουμε αφορούσε τις ΗΠΑ. Αγοράζαμε αμερικανικό πολεμικό υλικό και επιδιώκαμε την παροχή στρατιωτικών διευκολύνσεων και βάσεων με την προσδοκία ότι στα δύσκολα με την Τουρκία η Ουάσιγκτον θα ήταν εκεί.

Πράγματι, οι ΗΠΑ παρενέβησαν σε ορισμένες κρίσιμες στιγμές, κρατώντας πάντοτε ίσες αποστάσεις, λειτουργώντας σαν πυροσβέστες σε μια κρίσιμη γωνιά της Δυτικής Συμμαχίας. Απογοητευόμασταν και ενίοτε θυμώναμε, όπως συνηθίζουμε, γιατί θεωρούσαμε ότι είχαμε δίκιο και οι ΗΠΑ έπρεπε να σταθούν στο πλευρό μας. Είχαμε, όμως, τη βεβαιότητα ότι, τουλάχιστον, το στιβαρό χέρι της Αμερικής θα παρενέβαινε σε μια κρίση για να συγκρατήσει την Αγκυρα.

Αυτές οι ημιβεβαιότητες έχουν πεθάνει στην εποχή μας, καθώς κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς είναι η Δυτική Συμμαχία, ποιος θα σηκώσει το τηλέφωνο στον Λευκό Οίκο και τι θα απαντήσει.

Ψωνίσαμε και γαλλικό «συμβόλαιο ασφάλειας» ήδη από την εποχή του Ζισκάρ. Είναι συνήθως ακριβό, γιατί συνοδεύεται από μεγάλο όγκο εξοπλιστικών παραγγελιών. Συνοδεύεται, βεβαίως, και από φραστικές δεσμεύσεις ή στρατηγικές χειρονομίες, όπως ήταν η παρουσία του προέδρου Μακρόν και πολεμικών σκαφών στην Κύπρο. Το γαλλικό «συμβόλαιο» σίγουρα δεν έχει τη δυνητική ισχύ του αμερικανικού και δεν έχει δοκιμαστεί ποτέ στην πράξη, ακόμη. Το πρόβλημα σε αυτή την περίπτωση είναι ότι ο ηγέτης πίσω από το «συμβόλαιο» θα είναι ένας βετεράνος, συνταξιούχος πολιτικός σε λίγους μήνες.

Τελευταία γίνεται πολύς λόγος για το ισραηλινό «συμβόλαιο». Αυτό σίγουρα θα μπορούσε να έχει νόημα εάν μεταφραζόταν σε απτές κινήσεις υποστήριξης της Ελλάδας σε μια κρίση. Δεν είναι φθηνό, αλλά προσφέρει πολλά σε συνέργειες και την εκπαίδευση των δικών μας υπηρεσιών και Ενόπλων Δυνάμεων σε έναν άλλο τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας. Ερχεται, όμως, με μια προειδοποίηση πίσω από κλειστές πόρτες, που λέει ρητά ότι «στη γειτονιά μας, αλλά και στον κόσμο γενικότερα, κανείς δεν πολεμάει τον πόλεμο κάποιου άλλου».

Στον κόσμο που ζούμε, καμία χώρα δεν ασφαλίζει κάποιαν άλλη, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Είδαμε, άλλωστε, τι πέρασε η Ουκρανία όταν άλλαξε η ηγεσία στην Ουάσιγκτον.

Καλό είναι να διατηρούμε τις σχέσεις που έχουμε και να «ψωνίζουμε» υποστήριξη από παντού. Αρκεί να μην έχουμε ψευδαισθήσεις και να θυμόμαστε ότι, αν δεν είμαστε αρκετά στιβαροί και ισχυροί από μόνοι μας, τα «ασφαλιστικά συμβόλαια προστασίας» μικρή αξία έχουν.

Ασε που …

 

ΝουΔο-γαλαζαίικα ΔΙΕΘΝΗ ΕΛΙΑΜ-ΕΠΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ντόκος ή… στόκος;

Dear Dr. Dokos,
I am a Nigerian Prince and I admire your security expertise. I have $25M quarantined. Since you reply fast to official emails, let's partner up. 30% is yours.
Reply to: ⁠real_prince1000@gmail.com⁠ (No need to verify certificates, my royal word is enough) https://t.co/3BcEmS4MUB

— My_name_is_Nobody (@Nob0dymyname) July 3, 2026

Όταν δίποδες "γυψοσανίδες" στελεχώνουν τις πλέον κρίσιμες κυβερνητικές θέσεις....🤷🏻‍♂️ https://t.co/Xr4SVRFOon

— Thanos Dimou (@AthanDim) July 3, 2026

 

 Toυ ΓΙΩΡΓΟΥ ΧΑΡΒΑΛΙΑ

Δεν είναι ο πρώτος Ελληνας αξιωματούχος που πέφτει θύμα των περιβόητων Ρώσων φαρσέρ, ο Θάνος Ντόκος. 

Είχε προηγηθεί ο Κωστάκης Μπακογιάννης, που νόμιζε ότι μιλάει με τον ομόλογό του της Βαρσοβίας. Αλλά ο Μπακογιάννης ήταν ένας απλός δήμαρχος και δεν φημίζεται για την πολιτική του οξυδέρκεια. 

Ο Ντόκος, προσωπική επιλογή του πρωθυπουργού, απευθείας από το ευγενές… φυτώριο του ΕΛΙΑΜΕΠ, ήταν ο συμβουλος Εθνικής Ασφαλείας. Ο κατεξοχήν αρμόδιος, δηλαδή, για τον εντοπισμό και την ανάσχεση εξωτερικών απειλών.

Το πάθημα είναι ακόμη πιο βαρύ αν αναλογιστεί κανείς ότι το γραφείο του κυρίου Ντόκου βρίσκεται μέσα στο Μέγαρο Μαξίμου, την ίδια την καρδιά, δηλαδή, του επιτελικού κράτους. Και ότι επί ημερών Μητσοτάκη συστήθηκε με πολλά… ταρατατζούμ, Εθνική Αρχή Κυβερνοασφάλειας για να αποτρέπει -υποτίθεται- τέτοιου είδους καταστάσεις.

Μπροστά στον διασυρμό η κυβέρνηση επιστράτευσε, όπως συνηθίζει, θεωρίες για… εξωγήινους. Οτι δεχτήκαμε μια υβριδική επίθεση, ανώτερου τεχνολογικού επιπέδου, που «έσπασε» τα πρωτόκολλα και εισχώρησε στο δικό μας -πολυδιαφημισμένο από τον ίδιο τον πρωθυπουργό- δίχτυ ψηφιακής ασφάλειας.

Εδώ ισχύει η παλιά λαϊκή ρήση… κολοκύθια τούμπανα. Το κόλπο των Ρώσων φαρσέρ είναι γνωστό και απολύτως συμβατικό, όταν υποδύονται Ουκρανούς. Είτε οι ίδιοι είτε κάποιοι άλλοι μιμούνται την τραχιά αγγλική προφορά των ανθρώπων του Ζελένσκι και αν χρειαστεί «παγώνουν» στην οθόνη την εικόνα, επικαλούμενοι… προβλήματα σύνδεσης λόγω υποτιθέμενων ρωσικών παρεμβολών.

Κάπως έτσι κοίμισαν τον… Στόκο, συγγνώμη τον Ντόκο, ο οποίος δεν κατάλαβε την τρολιά, ακόμη κι όταν ο υποτιθέμενος ομόλογός του, Ρουστέμ Ουσμέροφ, άρχισε να του λέει παλαβά πράγματα. Οτι, δηλαδή, ο υπουργός άμυνας του Ζελένσκι και στενός του συνεργάτης Μιχαΐλο Φεντόροφ δεν ελέγχεται, κάνει του κεφαλιού του και επειδή είναι θερμόαιμος ετοιμάζεται να μας ξαναστείλει οπλισμένα drones για να χτυπήσει ρωσικά πλοία σε ελληνικά θαλάσσια ύδατα.

Προσέξτε τώρα, γιατί εδώ αρχίζει το σοβαρό της υπόθεσης. 

Ο Ντόκος, αντί να απαντήσει ευθέως ότι αυτό θα θεωρηθεί παραβίαση της ελληνικής εθνικής κυριαρχίας και θα αντιμετωπιστεί ως εχθρική κίνηση με στρατιωτικά μέσα, αρχίζει τα μισόλογα. Μη μας το κάνετε αυτό τώρα που έχουμε τουριστική περίοδο και πυκνές διελεύσεις πλοίων, κυρίως όμως επειδή έρχονται εκλογές και θα έχει πολιτικό κόστος η κυβέρνηση!

Το διανοείστε; 

 Αντί να διασφαλίσει το συμφέρον της χώρας, ο δοτός «σύμβουλος εθνικής ασφάλειας» προέταξε το συμφέρον του «κυβερνήτη-αφεντικού», δηλαδή του Μητσοτάκη, που έχει εκλογές και δεν θέλει… στραβοπατήματα. 

Κατά την ίδια ακριβώς λογική που ο Γεραπετρίτης, όπως αποκάλυψε η «Εστία» και δεν διαψεύστηκε, παρακάλεσε τους Τούρκους να μεταθέσουν την ψήφιση του νομοσχεδίου για τη «Γαλάζια Πατρίδα», ώστε να μην έχει πρόβλημα ο «κυβερνήτης» στις επερχόμενες εκλογές.

Εχω ξαναγράψει ότι πολλές από τις εκφάνσεις της διακυβέρνησης Μητσοτάκη είναι πλέον αντικείμενο έρευνας εισαγγελέα και ...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΛΑΘΡΟΕΠΟΙΚΟΠΛΗΚΤΟ ΑΦΕΛΛΗΝΙΣΜΕΝΟ ΞΕΦΡΑΓΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Λαθροχαβούζα της Ευρώπης

Άρα έχετε ξεσκιστεί στις απελάσεις!
Τι, όχι; Μόνο στο παπατζηλίκι έχετε ξεσκιστεί; https://t.co/jQBprCGl94

— Καραβίτης Γιώργος (@KaravitisGeorge) June 19, 2026

Τι γίνεται εδώ ρε παιδιά; Δηλ. αν δεν βρισκόταν υπό καθεστώς απέλασης τι θα έκανε ο Τζαβένταρος - θα μας κυνηγούσε να μας αυτώσει;
Δε νομίζετε ότι η ξεφτίλα μας έχει παραγίνει αγαπητέ @thanosplevris; https://t.co/KWDP2GZKby

— Αλήτμπιρό (@Local_Bureau) June 12, 2026

 

Του Γιώργου Χαρβαλιά

Την περασμένη Τετάρτη, ο Θανάσης Πλεύρης, ακόμα ένας προπετής  Μαυρογιαλούρος του επιτελικού κράτους Μητσοτάκη, είχε το θράσος να αναρτήσει δημόσια την… πικρία του επειδή τα κόμματα της αντιπολίτευσης αρνήθηκαν να ψηφίσουν το νέο «αυστηροποιημένο» νομοσχέδιο για τη μετανάστευση και το άσυλο, που μεταξύ άλλων στοχοθετεί τη φαντασιακή προοπτική δημιουργίας κέντρων κράτησης απελαθέντων σε «πρόθυμα» τριτοκοσμικά κράτη.

Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα του πλανήτη ένας υπουργός αρμόδιος για τη λαθρομετανάστευση που ασχολείται με σχέδια επί χάρτου την ίδια ώρα που κάτω από τη μύτη του αποβιβάζεται μία πλήρως επανδρωμένη ταξιαρχία απρόσκλητων μουσαφιραίων (όπως συνέβη την τελευταία εβδομάδα στη Κρήτη) θα είχε πάει σπίτι του με συνοπτικές διαδικασίες.

Κατά την ίδια έννοια, σε μια νορμάλ χώρα ο αρμόδιος υπουργός θα κυκλοφορούσε στους δρόμους με κουδούνια αν είχε προαναγγείλει την απέλαση ενός ξένου αλλόθρησκου και αλλογενούς ταραξία, υποκινητή φυλετικού μίσους στις τάξεις των ομοεθνών του, αλλά ο κύριος αυτός παρέμενε στη θέση του έπειτα από ολόκληρους μήνες χωρίς να έχει στενοχωρηθεί καθόλου από τις υπουργικές μπουρδολογίες.

Ο Θανασάκης ο Πλεύρης, λοιπόν, σε οποιαδήποτε άλλη χώρα, θα ήταν ήδη στην παραλία για να παίζει με τα κουβαδάκια του. Στο σύγχρονο βασίλειο του Μωυσή, όμως, είναι απλώς μια συνηθισμένη Κυριακή.

Αλλά ας πάμε και λίγο στην ουσία των πραγμάτων, γιατί όσα συμβαίνουν δεν είναι για γέλια, είναι για κλάματα και μάλιστα γοερά.

Δεν θα μπω στον κόπο να αναλύσω τους ευσεβείς πόθους περί δημιουργίας κέντρων κράτησης σε τριτοκοσμικούς προορισμούς, αφού η συνταγή έχει αποτύχει πριν καν εφαρμοστεί. Πρόκειται για ακόμα μία επινόηση προκειμένου να ξοδεύονται χρήματα των Ευρωπαίων φορολογουμένων και να τα «παντελονιάζουν» διάφοροι «μεσάζοντες», χωρίς κανένα πρακτικό αποτέλεσμα. Πρόθυμα κορόιδα δεν υπάρχουν πολλά σε αυτή την οικουμένη και όσοι συζητούν να δεχτούν κέντρα κράτησης «ανεπιθύμητων» σε τρίτες χώρες παζαρεύουν σκληρά. Στο τέλος ξοδεύονται κάποια εκατομμύρια και η «μπίζνα» μένει μετέωρη, όπως στην Αλβανία του… ευπατρίδη Έντι Ράμα, όπου κατασκευάστηκαν δύο κέντρα κράτησης με ιδιαίτερα φιλόδοξες προοπτικές, αλλά δεν λειτουργούν μέχρι σήμερα.

Μικρή λεπτομέρεια: Κόστισαν μόλις…75 εκατ. ευρώ αποκλειστικά από την τσέπη του Ιταλού φορολογουμένου, καθόσον η Ε.Ε. απέφυγε να τα χρηματοδοτήσει γιατί  δεν… ταίριαζαν στη φιλοσοφία της. Τα κέντρα κράτησης που είχε στο μυαλό της η Μελόνι θα ήταν σταθμοί αυτόματης μεταφοράς μεταναστών, κατευθείαν μετά τον εντοπισμό τους στα σαπιοκάραβα των μεταναστών. Εκεί θα γίνονταν η υποδοχή και η διαλογή, αλλά με ιταλικό προσωπικό και διαδικασίες υπαγόμενες στο ιταλικό δίκαιο. Οι κρατούμενοι θα υπέβαλλαν τα αιτήματα ασύλου και θα παρέμεναν έγκλειστοι για όσο διάστημα αυτά εξετάζονταν από τις ιταλικές Αρχές. Προοπτική, δηλαδή, καθόλου ευχάριστη σε σχέση με την Ελλάδα, όπου με το που πατάς το πόδι σου στην ακτή υποβάλλεις αίτημα ασύλου και μέχρι αυτό να εκδικασθεί, γυρνοβολάς ελεύθερος σε όλη την επικράτεια ή και απλά… εξαφανίζεσαι αν νιώθεις ότι υπάρχει η εξαιρετικά σπάνια πιθανότητα να απορριφθεί.

 Και εδώ έγκειται η διαφορά με τα περιβόητα return hubs που οραματίζεται ο Πλεύρης και τα διάφορα αρπακτικά των Βρυξελλών, αυτά που μοναδική έγνοια έχουν πώς θα στήσουν νέα κυκλώματα λεηλασίας χρήματος. Τα κέντρα υποδοχής, λοιπόν, που αναφέρονται στο «αυστηροποιημένο νομοσχέδιο» αφορούν μόνο όσους από τους λαθροεποίκους έχουν έρθει αντιμέτωποι με τελεσίδικη απόρριψη του αιτήματος για χορήγηση ασύλου.

Και εδώ γεννάται το πρώτο ερώτημα: Τι ποσοστό αποτελούν αυτοί στη μεγαλόψυχη Ελλάδα;

Μόλις το 15% όλων όσοι εντοπίζονται σε ελληνικό έδαφος και υποβάλλουν σχετικό αίτημα στις ελληνικές υπηρεσίες κρίνονται στο τέλος υποψήφιοι προς απέλαση.

Δεύτερο ερώτημα: Και αφού απορρίπτεται το αίτημα, γιατί δεν τους στέλνουμε κακήν κακώς στο σπιτάκι τους, αλλά θέλουμε να τους πληρώνουμε τη φιλοξενία σε κέντρα κράτησης; Μήπως γίνει πόλεμος στη χώρα τους και εγκριθεί το αίτημά τους σε δεύτερο χρόνο;

Φανταστείτε, λοιπόν, μια απίθανη φαρσοκωμωδία από το μέλλον. Το ορμητήριο αυτών που καταφθάνουν κατά κύματα στην Κρήτη, δηλαδή η Λιβύη, είναι θεωρητικά μία από τις υποψήφιες χώρες για να στηθεί μια τέτοια υποδομή.

Υποθέστε ότι συμφωνούν οι ευρωπαϊκές χώρες να γίνει κέντρο φιλοξενίας… απορριφθέντων με τη νόμιμη κυβέρνηση της Τρίπολης. Σπεύδει και ο Γεραπετρίτης στη Βεγγάζη, που την ξέρει σαν την τσέπη του, αφού έχει πάει βόλτα καμιά δεκαριά φορές γυρνώντας με άδειες τσέπες, στέλνει και ο πολύς Χαφτάρ τα… Χαφταράκια στην Αθήνα και η συμφωνία κλειδώνει με ένα απαράμιλλο τσιμπούσι στα Βλάχικα της Βάρης, εκεί όπου οι αδελφοί Χαφτάρ στήνουν τις μεγάλες δουλειές με τους Έλληνες κρατικούς λειτουργούς για να βουλιάζει από λαθραίους η Κρήτη. Στη συνέχεια, συνεχίζουν τα Χαφταράκια να μας στέλνουν τις ορδές, αλλά στέλνουμε κι εμείς πίσω σε δόσεις κάποιους λίγους, τους περιβόητους απορριφθέντες.

Σιγά σιγά το κέντρο γεμίζει και οι μερίδες φαγητού που μοιράζει η ΜΚΟ με τα δικά μας λεφτά εξαντλούνται και δημιουργούνται συνθήκες συνωστισμού. Η οικογένεια Χαφτάρ συνεδριάζει και αποφασίζει… αποσυμφόρηση. Μας τους ξαναστέλνουν πίσω στην Κρήτη με τα γνωστά σαπιοκάραβα και… πάλι από την αρχή! Τρενάκι του τρόμου.

Νομίζετε ίσως ότι αυτή η γλαφυρή υπόθεση εργασίας είναι σχήμα λόγου. Σενάριο τραβηγμένο από τα μαλλιά.

Αμ, δεν είναι.

Αν δείτε στιγμιότυπα από «επιχειρήσεις σκούπα» που μας στέλνουν οι Λίβυοι για να μασουλάνε τα ευρώ της κοινοτικής βοήθειας, θα βάλετε τα γέλια. Κακοστημένα σκετσάκια παντομίμας με ψευτοκυνηγητό από ατσαλάκωτους ενστόλους κάποιων βαλτών κομπάρσων που θυμίζουν στην καλύτερη περίπτωση σκηνές από… χοντρό λιγνό.

Μόνο που το πρόβλημα δεν έχει και τόση πλάκα γιατί σε λίγο θα αφορά μόνο την Ελλάδα. Τα περασμένα χρόνια ο κύριος όγκος των ροών από τις ακτές της Βόρειας Αφρικής κατευθυνόταν στον λεγόμενο διάδρομο της Κεντρικής Μεσογείου προς την Ιταλία. Εσχάτως, όμως, τα νούμερα έχουν ανατραπεί. Το 2026 η Ελλάδα για πρώτη φορά ξεπερνά την Ιταλία σε αφίξεις, μια ιστορική μεταβολή που καθιστά τη χώρα μας κύρια πύλη εισόδου μέσω του Νότιου Κρητικού Πελάγους.

Αυτό ακριβώς συνιστά την επιτομή της αποτυχίας στη μεταναστευτική πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Η Ιταλία, παίρνοντας σκληρά μέτρα και καθιστώντας δυσάρεστες τις συνθήκες διαβίωσης των επίδοξων μεταναστών, έχει γίνει λιγότερο ελκυστική από την Ελλάδα της ασυδοσίας, των επιδομάτων και της ελεύθερης διακίνησης. Γι’ αυτό μόνο το 2025 αποβιβάστηκαν στη Γαύδο και τις κρητικές ακτές περισσότεροι από 25.000 λαθροέποικοι, οι οποίοι ήδη έχουν καταθέσει αιτήσεις για χορήγηση ασύλου. Από αυτές που εγκρίνονται αθρόα.

Είναι απόλυτα χαρακτηριστικό ότι η Ελλάδα έχει λιγότερες επιστροφές στις χώρες προέλευσης των εισβολέων ακόμη και από τη μικροσκοπική Κύπρο. Όχι σε ποσοστό. Σε απόλυτο αριθμό! Κι αντί να χτυπήσει συναγερμός για να σοβαρευτούμε, υπήρξαν κόμματα της Αριστεράς, ξέρετε αυτά τα περιτρίμματα που θα περιέλθουν στο μόρφωμα του Τσίπρα, τα οποία…

 

ΔΙΕΘΝΗ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ και ΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΠΑΡΑΚΜΗ: Το φιάσκο της διαφορετικότητας

 

 

Του Γιώργου Χαρβαλιά

Δε φταίει ο καημένος ο Ακύλας για τη χαμηλή πτήση στη Γιουροβίζιον.

Φταίνε εκείνοι που τον έστησαν ως «προϊόν-σήμα κατατεθέν διαφορετικότητας», προετοίμασαν όλη την κοινή γνώμη για μια πορεία θριάμβου και θεώρησαν ότι έχουν στο τσεπάκι την πρωτιά γιατί «αυτοί ξέρουν τι ζητάει το μαγαζί»…

Ακόμη και την ώρα της ζωντανής εμφάνισης, που ήταν φανερό ότι έχανε από τις συνεχείς και αχρείαστες εναλλαγές των σκηνικών και των οπτικών εφέ, οι πληρωμένοι νεροκουβαλητές σε κανάλια και σάιτ αποφαίνονταν ότι γκρέμισε το στάδιο…

Ωραίες, λοιπόν, οι ψευδαισθήσεις, αλλά οδυνηρή και η προσγείωση. Το «προϊόν», όπως το φαντάστηκαν «αυτοί που ξέρουν», μια χαρά ήταν στις γενικές προδιαγραφές. Το κούρδιζες και…νιαούριζε, έκανε νάζια και σκέρτσα που ταιριάζουν γάντι με τα καμώματα του star system της συγκεκριμένης οργάνωσης, είχε κίνηση και μπρίο, αλλόκοτη εμφάνιση που αρέσει στη woke Εσπερία κι από φωνούλα κάτι έλεγε.

Έλα όμως που όσο αλλόκοτες ήταν οι φορεσιές του Ακύλα άλλο τόσο αλλόκοτες είναι και οι διαθέσεις των «πιστών» σε αυτό το χαμηλής ποιότητας πανηγυράκι που λέγεται «Γιουροβίζιον». Φέτος έτσι και του χρόνου…γιουβέτσι. Τη μία αρέσει το κορίτσι με τα…μούσια, την άλλη κάποια γκροτέσκ τέρατα, την τρίτη μια κλασική μπαλάντα, κατά προτίμηση τραγουδισμένη από ένα απόκοσμο πλάσμα απροσδιόριστου φύλου και πάει λέγοντας.

Αφήστε που το πανηγυράκι μέσα στη γελοιότητα έχει και την πολιτική του. Τις διαχρονικές αγάπες και προτιμήσεις μεταξύ χωρών. Τις κόντρες φίλων και εχθρών.

Οι λεγόμενες κατ’ ευφημισμό «επιτροπές» λειτουργούν περισσότερο ως εθνικές αντιπροσωπίες. Και σίγουρα δεν ψηφίζουν τραγούδια με ποιοτικά κριτήρια. Αυτό έπρεπε να το είχαμε καταλάβει νωρίς, γιατί σε αυτό τον άκαρδο κόσμο δεν φαίνεται να έχουμε και πολλές συμπάθειες…

Πέραν αυτού υπάρχει και η οπαδική συμπεριφορά του κοινού. Όπως αυτή που έφερε το Ισραήλ χθες στη δεύτερη θέση, κόντρα σε οποιαδήποτε ακουστική αξιολόγηση ενός μέτριου τραγουδιού, με ερμηνευτή μαυροπουκαμισά που έμοιαζε να έχει βγει από χασαποταβέρνα στα Ζωνανιά.

Αλλόκοτη εκδήλωση, αλλόκοτες συμπεριφορές, απρόβλεπτες καταστάσεις. Γι’ αυτό καλύτερα να πηγαίνεις με μέτρο την ποιότητα και άσε τους άλλους να βουρλίζονται.

Αν χάσεις, έχασες.

Τουλάχιστον κανείς δεν θα μπορεί να σε κατηγορήσει για ότι προτιμάς το τσίρκο από τη μουσική.

Πέρυσι το πήραμε το μάθημα και επιλέξαμε την Κλαυδία.

Φέτος υπήρξε πάλι ποιοτική επιλογή και εξαιρετική μάλιστα. «To Dark Side of the Moon», του Good Job Nicky. Το τραγούδι ήταν απολύτως βατό, ευχάριστο στο άκουσμα και το παιδί έχει φωνάρα. Δεν άρεσε όμως στα συστήματα που ήθελαν την τρελίτσα και το τραποειδές σε σύλληψη electro-pop του Ακύλα, γιατί το θεωρούσαν πιο…eurovision friendly.

Και έπεισαν τον κοσμάκη ότι το «Ferto» θα το… φέρει.

Το «Ferto»…

 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΙΣΛΑΜΙΚΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΟΙ ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ: Η εκδίκηση της παγκοσμιοποίησης

Παιδιά έχουμε λευκό καπνό. Η Νέα Υόρκη έχει Δήμαρχο... pic.twitter.com/zzXm1dbPzr

— oldschoolfileles (@oldfileles) November 5, 2025

Πακιστανοι Αριστεροι ΙΣΛΑΜΙΣΤΕΣ οι Δημαρχοι των Πρωτευουσων της Δυσης: Ο Σαντικ Χαν του Λονδινου και ο Ζοχραν Μαμνταντι στην Νεα Υορκη.
Η Δυση διαλυεται και η Αριστερα ειναι η μονη υπαιτια για την καταστροφη μας. pic.twitter.com/qw4TxAQCSn

— Evgenios Tzavaras 🇬🇷 (@EvgeniosTzav) November 5, 2025

 Τι σημαίνει για τον δυτικό κόσμο η εκλογή στον Δήμο της Νέας Υόρκης του ακροαριστερού Ζοράν Μαμντάνι

 Από τον Γιώργο Χαρβαλιά

Eίναι πραγματικά απορίας άξιον το γεγονός ότι ελληνικά μέσα ενημέρωσης, από αυτά που στηρίζουν αβασάνιστα την οικογένεια Μητσοτάκη φλερτάροντας ταυτόχρονα με τις «αξίες» της woke ατζέντας, επιχαίρουν -για να μην πω πανηγυρίζουν- σχετικά με την ανάδειξη στον δημαρχιακό θώκο της Νέας Υόρκης ενός αριστερού μουσουλμάνου ριζοσπάστη. 

Ισως επειδή σιτίζονται από τα ίδια κέντρα…

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Ζοράν Μαμντάνι είναι ένα γνήσιο προϊόν των εργαστηρίων της παγκοσμιοποίησης, που κατασκευάστηκε άρον άρον για να αναχαιτίσει τη διαφαινόμενη συντηρητική στροφή στην Αμερική, η οποία σφραγίστηκε με την έλευση του… τυφώνα Τραμπ.

Ο 34χρονος μουσουλμάνος ακτιβιστής, ανεπάγγελτος ουσιαστικά, αφού όλη η κοινωνική του δράση εξαντλείται στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων των μεταναστών (με αφροασιατικό και ισλαμικό υπόβαθρο), αποδείχτηκε το κατάλληλο πρόσωπο για να συγκινήσει τις μάζες των «καταφρονεμένων» στις φτωχογειτονιές της Νέας Υόρκης, που έσπευσαν στις κάλπες για να τον υπερψηφίσουν. 

Ο ίδιος δηλώνει ότι απεχθάνεται τους δισεκατομμυριούχους, αλλά προς το παρόν βολεύεται μια χαρά με αυτούς που του χρηματοδότησαν την καμπάνια του, πρωτοστατούντος φυσικά του «αρχιερέα» της παγκοσμιοποίησης Τζορτζ Σόρος, όπως και του γιου του, Αλεξ, που πανηγύρισε έξαλλα τη νίκη του.

Στα σαλόνια του Νταβός και της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ, όπου αναλύεται με αγωνία το «φαινόμενο Τραμπ» αλλά και των μιμητών του στην Ευρώπη, αποφασίστηκε ότι το αντίδοτο έπρεπε να είναι πολύ ισχυρό. Τόσο ισχυρό, που θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο την κοινωνική συνοχή στην αμερικανική μητρόπολη του καπιταλισμού. 

Η αυτοδιοικητική ατζέντα του Μαμντάνι θυμίζει κάτι από αναμαλλιασμένο υποψήφιο του AΝΤΑΡΣΥΑ σε συνδυασμό με τα κηρύγματα «ισλαμικής αγάπης» του Τζαβέντ Ασλάμ, του γνωστού πλέον για τις παρεμβάσεις του προέδρου της Πακιστανικής Κοινότητας Ελλάδας.

Ο Μαμντάνι είναι ουσιαστικά ο ιδεολογικός κληρονόμος της ακραίας ριζοσπαστικής πτέρυγας του Κόμματος των Δημοκρατικών που ενσάρκωνε η «πυροβολημένη» Αλεξάντρια Οκάσιο Κορτέζ, ενσωματώνοντας τις πιο ανατρεπτικές θέσεις της woke ατζέντας περί διαφορετικότητας και συμπερίληψης. Η Κορτέζ σε ηλικία 29 ετών υπήρξε η νεότερη γυναίκα που εξελέγη βουλευτής στο Κογκρέσο και ο Μαμντάνι αντιστοίχως είναι ο νεότερος δήμαρχος της Νέας Υόρκης τα τελευταία 100 χρόνια. Και ο πρώτος μουσουλμάνος.  

Αντιλαμβάνεται, λοιπόν, κανείς ότι τα κέντρα εξουσίας της παγκοσμιοποίησης διαθέτουν φρέσκες εφεδρείες για να απαντήσουν στη συντηρητική, εθνοκεντρική στροφή που διαφαίνεται όχι μόνο στις ΗΠΑ, αλλά και στην Ευρώπη.

Ο Μαμντάνι είναι ένα είδος «υβριδικού» Αμερικανού με έντονα αφροασιατικά χαρακτηριστικά και επιπλέον θρησκευτική «διαφορετικότητα». Θα μπορούσε εύκολα να έχει βγει από βιβλίο του υποκόμη Καλέργκι, εκείνου του Αυστριακού ευγενούς που οραματίστηκε την «Πανευρώπη» του μέλλοντος, εποικισμένη από μία νέα φυλή προσομοιάζουσα στους… αρχαίους Αιγυπτίους.

Στην πραγματικότητα ο 34χρονος μουσουλμάνος, που στις πρώτες μετεκλογικές δηλώσεις του έσπευσε να εγγυηθεί την προάσπιση των δικαιωμάτων όλων των «διαφορετικών» κατοίκων της Νέας Υόρκης, με έμφαση στους ομοθρήσκους του και τους… τρανς, είναι προϊόν μιας ασυνήθιστης ένωσης μεταξύ ενός «προοδευτικού» Ινδού καθηγητή, μιγά με ρίζες από την Ουγκάντα, και μιας Ινδής κινηματογραφίστριας με πολυπολιτισμικές αναζητήσεις. Ο ίδιος μεγάλωσε μεταξύ Ουγκάντας, Ινδίας και Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά στο τέλος εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη για «επιμόρφωση» σε ένα κουλτουριάρικο κολέγιο «κλασικών σπουδών». Κάπου εκεί ξεκίνησε η στρατολόγησή του.

Ο νεαρός Μαμντάνι κρίθηκε ως ο ιδανικός για να ενσαρκώσει την «απάντηση» των Δημοκρατικών στην Ανατολική Ακτή, αφού στην Δυτική ήδη κυριαρχεί το άστρο του κυβερνήτη της Καλιφόρνιας Γκάβιν Νιούσομ, παρά τις ρωγμές που έχει υποστεί η εικόνα του από τα φαινόμενα κακοδιοίκησης. 

Ο Μαμντάνι συνδύαζε ριζοσπαστική γλώσσα με φιλο-ισλαμικές θέσεις και πολυπολιτισμικό προφίλ. Η καμπάνια του διακρινόταν από μια ακραία ρητορική που συνδύαζε αριστερές πομφόλυγες περί δήθεν υπερφορολόγησης των πλουσίων μέχρι ανεφάρμοστες εξαγγελίες περί «κοινωνικών παντοπωλείων», τα οποία θα δέχονται τους αναξιοπαθούντες με εσαεί πίστωση!

Το γεγονός ότι ούτε τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης που πρόσκεινται στους Δημοκρατικούς δεν τόλμησαν να υποστηρίξουν ανοιχτά την υποψηφιότητά του αποδεικνύει τον ιδεολογικό του εξτρεμισμό. 

Αλλά το γεγονός επίσης ότι οι ιθύνοντες του Δημοκρατικού Κόμματος από κοινού με τους παγκόσμιους εντολοδόχους τους κατέφυγαν σε τέτοιου είδους «ακραίες» λύσεις για να προσελκύσουν ψηφοφόρους στις κάλπες μαρτυρά...

 

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικα ΡΑΓΙΑΔΟΠΟΙΗΜΕΝΟΣ ΝΕΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τα βαθύτερα αίτια της διπλωματικής μας… χρεοκοπίας (ΜΕΡΟΣ Β΄: Η σκιώδης επιρροή του ΕΛΙΑΜΕΠ)

"Η Κυβέρνηση θεωρεί ότι το ΕΛΙΑΜΕΠ στην ιστορική διαδρομή του έχει θετικό αποτύπωμα"

ΕΛληνόφωνο
Ίδρυμα
Ανθελληνικών
ΜΕιοδοτικων
Πολιτικών
pic.twitter.com/VqyqkEFt9Q

— Greeksburg (@Greeksburg) July 8, 2025

ΠΡΟΔΟΣΙΑ! Η Μ. Γαβουνέλη (διευθύντρια ΕΛΙΑΜΕΠ): «Βλέπει» ως «λύση» τα 8 με 9 ναυτικά μίλια χωρικά ύδατα στο Αιγαίο!!! Όταν ξεκινάς μια διαπραγμάτευση ζητάς το μέγιστο… Άρα για αυτό το ενδοτικό συμβουλευτικό όργανο του Μητσοτάκη το μέγιστο είναι τα 9νμ! Ποιους ρωτήσατε ρε σείς!… pic.twitter.com/UBu1Xwp1r1

— Stefanos Damianidis (@dstefanos) October 15, 2024

 Του Γιώργου Χαρβαλιά

H νεότερη ιστορία της ελληνικής διπλωματίας ξεκινά με εμβληματικό (και αξεπέραστο) ορόσημο τον Ιωάννη Καποδίστρια, ξετυλίγεται ένδοξα με δυναμικούς οραματιστές της εθνικής ολοκλήρωσης, όπως ο Ίων Δραγούμης και ο Λάμπρος Κορομηλάς, και σταματά -νομίζω- στον Γιώργο Σεφέρη. 

Από κει και πέρα δεν υπάρχει κάτι αξιομνημόνευτο. Κάποια ονόματα ξεχωρίζουν, αλλά όχι για το όραμα ή την αυθεντικότητα της σκέψης – περισσότερο για την τεχνοκρατική τους κατάρτιση. Πρόκειται δηλαδή για ικανούς διπλωματικούς υπαλλήλους, όχι για διπλωμάτες με την ευρεία έννοια του όρου.

Η σύγχρονη ελληνική διπλωματία αποστειρώθηκε, δίνοντας έμφαση στην υπηρεσιακή/γραφειοκρατική συμμόρφωση και την υπαλληλική προσήλωση εις βάρος του οράματος και της αυτόνομης εθνικής στρατηγικής. Παρότι υπήρξαν και προσωπικότητες που συνδύαζαν το πνεύμα, την παιδεία και την εθνική συνείδηση, στο σημερινό υπουργείο Εξωτερικών κυριαρχεί η διαχειριστική νοοτροπία που συχνά νομιμοποιεί την εθνική υποχώρηση, βαφτίζοντάς την «διπλωματικό ρεαλισμό».

Επιπλέον, η σύγχρονη ελληνική διπλωματία πάσχει από ένα χρόνιο και βαθιά ριζωμένο σύμπλεγμα: την «ευρωπληξία»! Πρόκειται για μια δογματική προσκόλληση στο ευρωπαϊκό πλαίσιο, όχι ως μέσο εξυπηρέτησης του εθνικού συμφέροντος, αλλά ως αυτόνομη αξία, σχεδόν μεταφυσική, που υπερκαλύπτει την εθνική στρατηγική.

Η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ το 1981 συνοδεύτηκε από την ψευδαίσθηση ότι, εξασφαλίζοντας θέση στο ευρωπαϊκό στερέωμα, εκτός από πρόοδο και ευημερία, αποκτάμε και ασφάλεια έναντι τρίτων. Με την πάροδο του χρόνου, αυτός ο αβάσιμος εφησυχασμός μετατράπηκε σε στρατηγική αδράνεια και η ελληνική διπλωματία έπαψε να παράγει ιδέες. Περιορίστηκε στο να συμμορφώνεται με ανάγκες της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας και τις κανονιστικές γραμμές των Βρυξελλών.  

Αποτέλεσμα είναι οι σημερινοί διπλωμάτες να λειτουργούν ως ένα είδος… τροχονόμων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, υποδεικνύοντας στους ντόπιους πολιτικούς μόνο τις «ευρωπαϊκές» τους υποχρεώσεις. Υψώνουν δηλαδή το ανάστημά τους μόνο για να εμποδίσουν κινήσεις που αποκλίνουν από την «ευρωπαϊκή γραμμή», ακόμη και όταν αυτή η γραμμή βρίσκεται απέναντι στα ελληνικά συμφέροντα.

Ο φόβος μην κατηγορηθούμε ως «ιδιότροποι» εταίροι, όπως για παράδειγμα ο Όρμπαν, στο ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών παραλύει τη σκέψη. Και οδηγεί σε εκούσια παράκαμψη του εθνικού συμφέροντος προς χάριν των ευρωπαϊκών μας υποχρεώσεων, όπως στην περίπτωση της Ουκρανίας. Ουδείς τολμά να ασκήσει κριτική, και όποιος το τολμήσει υφίσταται πειθαρχικές διώξεις, όπως ο ευσυνείδητος πρώην γενικός πρόξενος Κορυτσάς, Θεόδωρος Οικονόμου-Καμαρινός, που κλήθηκε σε απολογία επειδή τόλμησε σε τηλεοπτική συνέντευξη να διατυπώσει ερωτήματα για την κυβερνητική πολιτική απέναντι στην Τουρκία. 

Η ενδογενής αυτολογοκρισία του διπλωματικού σώματος καθίσταται πλέον κανόνας! Το υπουργείο Εξωτερικών έχει φτάσει να λειτουργεί όχι ως επιτελείο επεξεργασίας εθνικής πολιτικής, αλλά ως γραμματεία ευρωπαϊκής προσαρμογής! Για αυτό και πολλοί από αυτούς που συνταξιοδοτούνται νιώθουν σήμερα την ανάγκη να μιλήσουν δημόσια, κατακεραυνώνοντας τους κυβερνητικούς χειρισμούς.

Πρώτη φορά στη δημοσιογραφική μου πορεία βλέπω τέτοιον αριθμό σημαντικών πρέσβεων ε.τ. να προειδοποιούν δημόσια ότι πάμε στα βράχια κι ότι περιήλθαμε στη λάθος πλευρά της Ιστορίας. Ενδεικτικά αναφέρω ονόματα που μου έρχονται πρώτα στο μυαλό: Χρυσανθόπουλος, Αϋφαντής, Μπορνόβας, Καραϊτίδης, Καραγιάννης, Κατράνης, Ηλιόπουλος, Πουκαμισάς, ο αείμνηστος Νίκος Κανέλλος και φυσικά ο Ρούσσος Κούνδουρος, με την επιστολή «βόμβα» που συνόδευσε την παραίτησή του. Όλοι τους διπλωμάτες με εμπειρία σε μάχιμα πόστα και δύσκολες καταστάσεις.

Κάποιοι από αυτούς, άμεσα ή διά της πλαγίας, κατονομάζουν και τη βασική αιτία: το ΕΛΙΑΜΕΠ! Το περιβόητο Ελληνικό Ίδρυμα Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής, που μόνο ελληνικό δεν είναι, πλην όμως διαδραματίζει κεντρικό ρόλο στην παγίωση αυτής της στάσης του ενδοτισμού και της «ευρωυποτέλειας».  

Το ΕΛΙΑΜΕΠ λειτουργεί πλέον όχι ως ανεξάρτητο think tank, αλλά ως παράρτημα του υπουργείου Εξωτερικών. Τυπικά εμφανίζεται ως μια τεχνοκρατική δεξαμενή σκέψης, αλλά στην πραγματικότητα ασκεί σκιώδη επιρροή στην εξωτερική πολιτική, προωθώντας συστηματικά τη γραμμή της ευρωπροσήλωσης και της «κατευναστικής νηφαλιότητας». Η διαλεκτική του είναι ευθυγραμμισμένη με τη βούληση των Βρυξελλών και του Βερολίνου, ενώ οι οικονομικοί του πόροι προέρχονται σε μεγάλο βαθμό από ευρωπαϊκά προγράμματα, ξένες πρεσβείες και ιδιωτικά funds τύπου Σόρος, που προωθούν τον εθνομηδενισμό.

Η επίδρασή του δεν είναι απλώς ακαδημαϊκού τύπου. Αρκετοί υπηρεσιακοί παράγοντες, διπλωμάτες ή εμπειρογνώμονες έχουν περάσει από τις καρέκλες του, υιοθετώντας το «κατευναστικό» αφήγημα. Και κάποιοι άλλοι υιοθετούν αυθόρμητα τις ενδοτικές θέσεις του, γιατί «αυτό επιβάλλει ο διπλωματικός ρεαλισμός». 

Ένας από αυτούς έγραψε πρόσφατα και βιβλίο, στο οποίο, μεταξύ άλλων, καταθέτει την… προσωπική του γνώμη για το Κυπριακό, παροτρύνοντάς μας να… «μην ξεχνούμε ότι η Τουρκία απέχει δύο βήματα από την Κύπρο και να αφήσουμε τις μεγαλοστομίες περί ενιαίου αμυντικού χώρου προς άγραν ψήφων στην Ελλάδα και την Κύπρο, μια κίνηση που εν τέλει μάς εκθέτει»!

Έλληνας διπλωμάτης τα γράφει αυτά, εμφανώς «ευρώπληκτος», ο οποίος στο ίδιο βιβλίο «χαιρετίζει» ως ρεαλιστική τη Συμφωνία των Πρεσπών, «γιατί η Ελλάδα δεν κουβαλά πλέον στην πλάτη της το πρόβλημα, που δεν είναι πραγματικό, αλλά ζει ακόμη στην ανιστόρητη και τεταραγμένη συνείδηση μεγάλου τμήματος του ελληνικού λαού»…

Αντιλαμβάνεστε ότι με τέτοιους ανθρώπους, που υπηρέτησαν σε πόστα πρώτης γραμμής, δεν υπάρχει περίπτωση η ελληνική εξωτερική πολιτική να βγει από το τέλμα. Και δεν είναι τυχαίο ότι ο ίδιος πρέσβης επιφυλάσσει ύμνους για τον Κώστα Σημίτη, αιχμές για τον Αντώνη Σαμαρά και τον αείμνηστο Πέτρο Μολυβιάτη, αλλά και αήθεις μομφές για τον εθνάρχη Τάσσο Παπαδόπουλο, που κατά την άποψή του «τορπίλισε» το Σχέδιο Ανάν. Υπό αυτή την έννοια, δεν προκαλεί εντύπωση ότι ο συγκεκριμένος πρέσβης κλήθηκε να προσφέρει τις πολύτιμες υπηρεσίες του ως σύμβουλος στο διπλωματικό γραφείο της Ντόρας Μπακογιάννη, όταν αυτή ανέλαβε το υπουργείο Εξωτερικών. Όλα έχουν την εξήγησή τους…

Yπήρξαν, βεβαίως, και διπλωμάτες των ημερών μας που ξέφυγαν από αυτή τη νοσηρή νοοτροπία. 

Ίσως ο τελευταίος «σκληρός», που δεν άρεσε καθόλου στους Αμερικανούς, ήταν ο αλησμόνητος Χρήστος Ζαχαράκις. Ιδιόρρυθμος και δυσπρόσιτος, όταν τον πρωτογνώρισα ως νεαρός δημοσιογράφος μού πρότεινε -για να με «ψαρώσει»- να συναντηθούμε στο υπουργείο στις 06.45 το πρωί! Του εξήγησα ότι χρειαζόμουν μία ώρα για να φτάσω στο υπουργείο, όπερ σημαίνει ότι έπρεπε να ξυπνήσω στις 5 τα χαράματα, και τέτοιες ώρες ξυπνώ μόνο για να πάω για κυνήγι ή ψάρεμα. Για κάποιον περίεργο λόγο, η αυθάδης απάντηση τον κάλυψε, και από τότε τον έβλεπα τακτικά. Κάποια από τα τηλεγραφήματά του που αφορούν τη βλαπτική δράση του αμερικανικού παράγοντα στα εθνικά θέματα είναι πραγματικά μνημεία – όχι τόσο για τη γλώσσα όσο για το θάρρος να θίξει τα κακώς κείμενα και τις εχθρικές μεθοδεύσεις των κατά τα άλλα συμμάχων μας.

Η εποχή Ζαχαράκι, δυστυχώς, παρήλθε ανεπιστρεπτί. Και ήλθε η εποχή…  Γεραπετρίτη.  

Με ικανοποίηση, ευτυχώς, διαπιστώνω ότι στα μεσαία κλιμάκια της διπλωματικής υπηρεσίας υπάρχουν ακόμη εθνικά ανακλαστικά. Αλλά τα διπλωματικά γραφεία Μητσοτάκη – Γεραπετρίτη έχουν πλήρως παραδοθεί. Υπάρχουν σοβαρότατες υπηρεσιακές ευθύνες για τις διαρκείς γκάφες και την ανεξήγητη υποχωρητικότητα. 

Θα αναζητηθούν αυτές οι ευθύνες κάποια στιγμή, αυτό είναι βέβαιο, και...

 

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικα ΡΑΓΙΑΔΟΠΟΙΗΜΕΝΟΣ ΝΕΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τα βαθύτερα αίτια της διπλωματικής μας… χρεοκοπίας (ΜΕΡΟΣ Α’: Η μεταπολιτευτική εκδοχή της «μικράς πλην εντίμου» Ελλάδος)

Η εξωτερική πολιτική της χώρας σε μια φωτογραφία. Ο εξαμιλίτης Γεραπετρίτης, ΥΠΕΞ της Ελλάδος υποκλίνεται σαν υποτελής ραγιάς στον σουλτάνο. pic.twitter.com/a2rHHM8sdg

— Rafail Kaliviotis (@rkaliviotis) December 7, 2023

 Του Γιώργου Χαρβαλιά

Είμαι βέβαιος ότι πολλοί Έλληνες, απ’ όσους έχουν απομείνει να παρακολουθούν τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων της αναίσχυντης καθεστωτικής προπαγάνδας, αναρωτιούνται πλέον τι μας συμβαίνει. 

Γιατί η Ελλάδα χάνει διαρκώς σε όλα τα μέτωπα της εξωτερικής πολιτικής, εκχωρεί αδιαμαρτύρητα «ζωτικό χώρο», παραιτείται από κυριαρχικά δικαιώματα, μεταλλάσσεται πληθυσμιακά και διαρκώς… μικραίνει;

Η αλήθεια, ξέρετε, είναι τόσο ωμή, που μοιάζει αδύνατον να κρυφτεί από την «ενημερωτική» στρεψοδικία του Σκάι ή το… ευγενικό αμπαλάρισμα «έγκυρων» αστικών εφημερίδων, οι οποίες επιμένουν να εμφανίζουν τη χώρα και τον πρωθυπουργό της ως υπολογίσιμους παίκτες, τουλάχιστον στο ευρωπαϊκό στερέωμα.

Η σημερινή Ελλάδα δεν είναι υπολογίσιμο πολιτικό μέγεθος ούτε στην Ευρώπη των «27» ούτε στην ίδια της τη γειτονιά των πάλαι ποτέ Βαλκάνιων «φτωχών συγγενών». Το διπλωματικό της αποτύπωμα δεν αντιστοιχεί ούτε στο εθνικό της διαμέτρημα ούτε στις στρατιωτικές της δυνατότητες ούτε βεβαίως στη γεωπολιτική της αξία. Σίγουρα, αυτό συνιστά μια παραδοξότητα που χρήζει εξήγησης.

Σκοπός αυτής της ανάλυσης δεν είναι ασφαλώς να ερμηνεύσει την… περίπτωση Γεραπετρίτη.  

Έχω τοποθετηθεί σε προηγούμενα άρθρα γύρω από το φαινόμενο ενός υπουργού Εξωτερικών «αγκαλίτσα», που γυροφέρνει στο εξωτερικό εισπράττοντας διαρκείς καρπαζιές, κι ύστερα εμφανίζεται στον Σκάι για να εξηγήσει πόσο καλά διαχειρίζεται τη διπλωματία της χώρας.  

Και αυτός και ο πολιτικός του προϊστάμενος ανήκουν σε μια ξεχωριστή κατηγορία ανυπόληπτων διεθνώς πολιτικών, που ετεροπροσδιορίζονται. Είναι από εκείνους που κάποτε ο μεγάλος Καποδίστριας ονόμασε «φιλήκοους των ξένων».

Παρ’ όλα αυτά, ούτε ο Γεραπετρίτης ούτε ο «δημιουργός» του, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, συνιστούν τη βαθύτερη αιτία της διπλωματικής μας χρεοκοπίας. 

Εκπροσωπούν απλώς τη φυσική κατάληξη μιας διαχρονικής πορείας σιωπηρής παραίτησης από την έννοια «προβολή εθνικής κυριαρχίας», που αποτελεί στρατηγική επιδίωξη για κάθε ανεξάρτητο κράτος με ιστορική υπόσταση. Είναι το… κερασάκι στην τούρτα μιας σχολής διπλωματικού ενδοτισμού, που κυριάρχησε ως ημιεπίσημο manual εξωτερικής πολιτικής τις τελευταίες δεκαετίες.

Οι ευθύνες για αυτή τη μετάλλαξη δεν ανήκουν βεβαίως μόνο στους πολιτικούς.  

Ανήκουν και σε εκείνους που δεν τους εμπόδισαν ή, ακόμη χειρότερα, τους ενθάρρυναν να ακολουθήσουν τον εύκολο δρόμο της παραίτησης από τα εθνικά δίκαια, ενισχύοντας την άποψη ότι τέτοιου είδους διεκδικήσεις είναι «παρωχημένες» για κράτη που ανήκουν σε ευρωπαϊκές συλλογικές δομές.

Συνοδοιπόροι της πολιτικής του ενδοτισμού υπήρξαν και υπηρεσιακά στελέχη του κρατικού μηχανισμού, ανώτεροι διπλωμάτες σε καίριες θέσεις ευθύνης, αλλά και «ευρώπληκτοι» ακαδημαϊκοί, που αναγόρευσαν την υποτέλεια στις Βρυξέλλες σε διαπιστευτήριο «ευρωπαϊκότητας».

Όλοι αυτοί, με τον τρόπο τους, αναβίωσαν μια νέα μεταπολιτευτική εκδοχή του δόγματος της «μικράς πλην εντίμου Ελλάδος» και του «οίκαδε»: ότι η Ελλάδα δεν πρέπει να ξανοίγεται παραπάνω από το μπόι της, ότι καλύτερα να καλοπιάνει τους γείτονες με παραχωρήσεις και φιλοδωρήματα, να αποφεύγει τους καβγάδες, γιατί δεν ταιριάζουν σε «ευρωπαϊκό» κράτος, κι όταν ο κόμπος φτάνει στο χτένι να προσέρχεται με τον σταυρό στο χέρι, επικαλούμενη το Διεθνές Δίκαιο.

Η λογική «μακριά από ρίσκο, έστω και με εθνικές εκπτώσεις» διαπότισε τη φιλοσοφία του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών και κατέστη κοινός νους για τους διπλωμάτες μας, που δίσταζαν να προτείνουν στους πολιτικούς έστω στοιχειωδώς υπερβατικές λύσεις. Στο τέλος φόρεσαν και οι ίδιοι τον μανδύα του ενδοτισμού και έφτασαν να υποδεικνύουν στους πολιτικούς τις πιο ανέξοδες για τη δημοτικότητά τους επιλογές. 

Η ελληνική διπλωματία ειδικεύεται πλέον στη διαρκή «μετάθεση» των δύσκολων αποφάσεων, προκειμένου να ελαχιστοποιηθεί το ρίσκο και συνακόλουθα το πολιτικό κόστος. 

Ο ίδιος ο πρωθυπουργός έφτασε να ομολογήσει ότι ακόμη και για την άσκηση απλών κυριαρχικών δικαιωμάτων, να ποντίσουμε δηλαδή ένα καλώδιο στη θάλασσα, χρειαζόμαστε άδεια τρίτων. Κι επειδή δεν την έχουμε, αφήνουμε την προοπτική ανοιχτή για το μέλλον. «Όταν ωριμάσουν οι συνθήκες». Όπως ακριβώς με τα 12 μίλια στο Αιγαίο…

Ο θρίαμβος του ενδοτισμού, βέβαια, καταγράφηκε αμέσως μετά την πτώση των κομμουνιστικών καθεστώτων και την επανένωση των Γερμανιών, όταν η Ελλάδα απέφυγε να θέσει το ζήτημα των αποζημιώσεων, γιατί, όπως έλεγε στη Βουλή ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, «άμα θέλει κοτζάμ Γερμανία να ενωθεί, ποιοι είμαστε εμείς για να την εμποδίσωμε;».

Αλλά η παραίτηση από εθνικά δίκαια δεν αφορούσε εκείνες τις μέρες μόνο τον γερμανικό οδοστρωτήρα. 

Η Ελλάδα με οργανωμένο στρατό και ΑΕΠ μεγαλύτερο από όλων των βαλκανικών χωρών μαζί έφτασε να κάνει επικύψεις ακόμη και στους ξυπόλητους. Εγκατέλειψε τη μοναδική συμπαγή κοιτίδα Ελληνισμού έξω από τα σύνορα στα νύχια των Αλβανών κατσαπλιάδων, κομμουνιστών και εθνικιστών. Σε μια εποχή σφοδρών αναταράξεων, όπου καθένας στα Βαλκάνια έκανε το δικό του, η Ελλάδα είχε όλα τα μέσα να επιβάλει σκληρούς όρους στα Τίρανα, ακόμη και να τα εξαναγκάσει να «θυμηθούν» το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας και να αποδώσουν στη Βόρεια Ήπειρο καθεστώς αυτονομίας.  

Αντ’ αυτού, η τότε ελληνική κυβέρνηση διευκόλυνε την Αλβανία του Αλία να μπει στη ΔΑΣΕ, χωρίς την παραμικρή εγγύηση για την προστασία της ελληνικής μειονότητας. Στο τέλος, η κυβέρνηση Μητσοτάκη έφτασε να χρηματοδοτεί προεκλογικά τον Μπερίσα, που αποδείχτηκε ο μεγαλύτερος διώκτης του Ελληνισμού, αντί να αξιώνει την ανεξάρτητη συμμετοχή της «Ομόνοιας», που αποκλείστηκε αυθαίρετα από τις εκλογές του 1992.  

Στοιχειωδώς να είχε διαμαρτυρηθεί η Αθήνα για καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων από το κομμουνιστικό καθεστώς, οι Αλβανοί θα αναγκάζονταν να κάνουν πίσω. Δυστυχώς, ανώτεροι διπλωμάτες ήταν εκείνοι που συνιστούσαν «αυτοσυγκράτηση» και απέφευγαν να υλοποιήσουν την επιθετική πολιτική του -νεαρού τότε- Σαμαρά. Έχω κρατήσει κάποια υπηρεσιακά τηλεγραφήματα εκείνης της εποχής και σύντομα σκοπεύω να γράψω ένα βιβλίο, γιατί δεν διανοείται εύκολα κανείς ότι υπήρχαν διπλωμάτες που έβλεπαν το Βορειοηπειρωτικό ως αγγαρεία και πονοκέφαλο. Όχι ως ευκαιρία για να μεγαλώσει η Ελλάδα.

Ο ενδοτισμός, όμως, δεν έμεινε στο ξεπούλημα της Βορείου Ηπείρου.  

Ακολούθησαν οι τραγικές υπαναχωρήσεις στο Σκοπιανό, που οδήγησαν στο όνειδος των Πρεσπών, και βέβαια τα διαδοχικά επεισόδια στις ελληνοτουρκικές σχέσεις (Ίμια, Οτσαλάν, γκρίζες ζώνες), μέχρι να φτάσουμε στο σήμερα, όπου η Ελλάδα δεν τολμά να ποντίσει ούτε καλώδιο για να μη στεναχωρήσει τους απέναντι.

Δυστυχώς, οι πολιτικοί μας είναι αυτοί που είναι, αλλά...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΡΑΓΙΑΔΟ-ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η… ζεν διπλωματία των χαζοβιόληδων

Αυτά είναι τα αποτελέσματα της ιδεοληπτικής μανίας του μεγάλου σκακιστή! Την ώρα που ο Τούρκος το παίζει σε δέκα ταμπλό, ο Κούλης μιλούσε για αριστερό τραμπισμό, λες και δεν θα το μάθαιναν οι Αμερικάνοι. Δυστυχώς η χώρα κυβερνάται από ανίκανους και θα το πληρώσει ακριβά. pic.twitter.com/MZTlRZnxig

— Greeksburg (@Greeksburg) September 22, 2025

 Του Γιώργου Χαρβαλιά

Δεν μπορεί, εκεί στο υπουργείο Εξωτερικών του Γεραπετρίτη κάποιο μαγικό μαντζούνι πρέπει να έχουν ανακαλύψει. Που τους ηρεμεί και τους χαλαρώνει.

Τους το ετοιμάζει η «έμπειρη» κυρία Αλεξάνδρα σε χύτρα με ανατολίτικο τσεμπέρι στο κεφάλι; 

Το εισάγει η υπουργάρα από τόπους εξωτικούς; Εκεί που ταξιδεύει για τις αγκαλίτσες;  

Άγνωστο! Το σίγουρο όμως είναι ότι τους πιάνει. Και τους πιάνει για τα καλά.

Προχθές το βράδυ, μόλις τους έσκασε ο ντουβρουτζάς για την πρόσκληση Ερντογάν στο Οβάλ Γραφείο, βρίσκονταν όλοι σε κατάσταση ζεν. Η κυρία Αλεξάνδρα είχε δώσει τα ρέστα της να πιάσει κονέ με την Κίμπερλι μήπως και ο Κυριάκος καταφέρει να βγάλει μία φωτογραφία με τον Τραμπ στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, ο «αγκαλίτσας» προετοίμαζε τις «επαφές υψηλού επιπέδου» με γερουσιαστές (γιατί ως γνωστόν τον Ρούμπιο τον έχει στο τσεπάκι του) και οι υψηλοί παράγοντες της ομογένειας, αυτά τα νούμερα που νομίζουν ότι έχουν πρόσβαση στο περιβάλλον Τραμπ, έτρεχαν να υποδεχθούν τον Βαρθολομαίο. Έτσι, λοιπόν, όταν ο πλανητάρχης… τιτίβισε πώς θα δεχτεί στο γραφείο του τον φίλο του τον «σουλτάνο» για να βάλουν στο τραπέζι εμπορικές και αμυντικές συμφωνίες πολλών δισ., οι δικοί μας «αρμόδιοι» έμειναν παγωτό. Και αποφάσισαν να βγάλουν μια «διαρροή» από αυτές που αρέσουν στον «αγκαλίτσα», λες και τζάμπα πληρώνουμε μία ταλαίπωρη κυρία που υποδύεται την εκπρόσωπο Τύπου του υπουργείου.

Η διαρροή ήταν στο πνεύμα… επήρειας ουσιών που σας προανέφερα. «Έλα, μωρέ, δεν έγινε και τίποτα». Έτσι ακριβώς όπως σας το γράφω. «Επαφές και συναντήσεις μεταξύ αρχηγών κρατών του ΝΑΤΟ αποτελούν τον κανόνα εντός της Συμμαχίας και δεν πρέπει να προκαλούν έκπληξη» λέει ο αόρατος υποβολέας της διαρροής που υποψιάζομαι ότι είναι η κυρία Αλεξάνδρα. 

Σοβαρά, καλή μου κυρία; 

Και γιατί «το σύνηθες» δεν συμβαίνει στον δικό μας, τον πολυχρονεμένο μας Κυριάκο, που είναι πρώτη φωνή αντιρωσικής υστερίας στο ΝΑΤΟ;

Στη συνέχεια ο αόρατος υποβολέας σπεύδει να μας καθησυχάσει περαιτέρω. Για να μη σας κουράζω με την αρλουμπολογία, το «διά ταύτα» είναι το εξής: «Μην ακούτε τι λέει ο Τραμπ, τα F-35 δεν θα τα πάρει η Τουρκία γιατί υπάρχουν εμπόδια στην αμερικανική νομοθεσία και οι… πηγές μας (τρομάρα μας) λένε ότι οι Τούρκοι δεν σκοπεύουν να κάνουν πίσω με τους S-400».

Eν πολλοίς, μην ταράζεστε που θα δει ο Τραμπ τον Ερντογάν ενώ ο δικός μας τον ψάχνει με κιάλια για μια φωτογραφία. Δεν θα βγει τίποτα από αυτή τη συνάντηση. Καλά διαβάζετε. 

Αυτές τις βλακείες αφήνει να διαρρεύσουν επισήμως το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών και με αναγκάζει να βγω έξω από τα ρούχα μου και να υιοθετήσω αυτή τη σκωπτική γλώσσα γιατί, πιστέψτε με, σε κρατικούς λειτουργούς, και μάλιστα μη εκλεγμένους, που προσβάλλουν τόσο βάναυσα τη νοημοσύνη μας δεν αξίζει καμία άλλη.

Ακούστε λοιπόν, κύριε «αγκαλίτσα», «κυρα-Αλεξάνδρα» και λοιπή παρέα: Στέλνετε το αφεντικό σας γυμνό στη φωλιά του λύκου. Γιατί είτε πραγματικά δεν καταλαβαίνετε είτε παριστάνετε ότι δεν καταλαβαίνετε. 

Στη διαρροή σας αποκρύψατε το κυριότερο στοιχείο της συνάντησης Τραμπ – Ερντογάν: Τη συμφωνία «μαμούθ» για την προμήθεια 250-300 επιβατηγών αεροσκαφών της Boeing που έκλεισε ο υιός Τραμπ πριν από λίγες μέρες σε προσωπική συνάντηση με τον «σουλτάνο». Αυτά τα αεροπλάνα, ανεξαρτήτως τύπου, κοστίζουν σε ονομαστική τιμή πολύ πάνω από 100 εκατομμύρια δολάρια το ένα. Μιλάμε δηλαδή για μία συμφωνία που ακόμα και με την έκπτωση θα προσεγγίσει ή και θα ξεπεράσει τα 15 δισ. Προσθέστε και τα περίπου 7 δισ. των 40 νέων F-16 Block-70 Viper που θα αγοραστούν από τη Lockheed Martin και θα διαπιστώσετε ότι το πακέτο ανεβαίνει κοντά στα 25 δισ. δολάρια. 

Aλλά ο Ερντογάν θα έχει κι άλλα δώρα: Μεγάλα συμβόλαια για αγορά υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) που διακαώς επιθυμούν οι ΗΠΑ.  

Είναι εύκολο έπειτα από αυτό να αρνηθεί ο Τραμπ και τα F-35;

Ας πούμε όμως και ότι μπορεί να σκαλώσει κάπου αυτή η προμήθεια.  

Άλλο είναι το ερώτημα που προκύπτει. Με τι μούτρα θα αντικρίσει ο καημένος ο Κυριάκος, που κυνηγάει τη Chevron με το πιστόλι, τον θριαμβευτή «σουλτάνο», όταν ξέρει ότι δυο μέρες αργότερα θα μιλήσει με τον Τραμπ για deals δεκάδων δισ. δολαρίων;  

Τι ακριβώς θα του πει για να τον συνετίσει; 

Πώς θα του μιλήσει για το καλώδιο; 

Για το Μεταναστευτικό;

Η απάντηση, κυρίες και κύριοι, είναι ότι ...

 

NουΔο-γαλαζαίκα ΔΙΕΘΝΗ ΕΘΝΙΚΑ ΡΑΓΙΑΔΟΣΟΥΡΓΕΛΑ: Απαλλάξτε μας, επιτέλους, από τον φιλέλληνα αγκαλίτσα!

Ήξερε από τις 8 Ιουλίου ότι η Αίγυπτος στρέφεται ανοιχτά κι επίσημα ενάντια στην μέση γραμμή της ελληνικής ΑΟΖ.
Κι όμως χαζογελουσε σαν ηλιθιος γιατί μας θεωρεί ηλιθιους. pic.twitter.com/QxiKLFcRAf

— Ιωάννης Βατάτζης (@vatatzis4) August 7, 2025

Όλα είναι αναμενόμενα για το ΥΠΕΞ των ραγιάδων, αλλά.. πάντα πέφτουν αναπάντεχα οι καρπαζιές στο σβέρκο της χώρας με πάταγο. pic.twitter.com/e3cZTpgP6v

— Antiβλά (@antivla) August 7, 2025

 Του Γιώργου Χαρβαλιά

Για κάποιον λόγο που δυσκολεύομαι να εξηγήσω, ο πρωθυπουργός δεν επιθυμεί να αποχωριστεί τον πιο αποτυχημένο και ολέθριο για τα εθνικά συμφέροντα υπουργό Εξωτερικών της Μεταπολίτευσης. 

Καλά θα κάνει, όμως, να τον μαντρώσει. Να του απαγορεύσει τις διεθνείς επαφές, να του αφαιρέσει διακριτικά το διαβατήριο και να τον αφήσει στο γραφείο του μαζί με τους νοήμονες συνεργάτες του για να εκπονεί την υψηλή στρατηγική επί χάρτου. Όχι επί του πεδίου.

Στα ραντεβού με τους ξένους καλύτερα να στέλνουμε τον κλητήρα ή και τον καφετζή του υπουργείου. Σίγουρα θα τα καταφέρουν καλύτερα, αποφεύγοντας τα σαλιαρίσματα και τις διαχύσεις με εκείνους που, μόλις τους γυρίσουν την πλάτη, καρφώνουν χασαπομάχαιρο.

Ο Γεραπετρίτης είναι σκέτη καταστροφή – το έχει καταλάβει και ο τελευταίος Έλληνας. Επισκέπτεται τη μία μετά την άλλη τις ξένες πρωτεύουσες ως περιφερόμενος… αγκαλίτσας και αναλώνεται σε σταυρωτούς ασπασμούς, παρατεταμένες καπακωτές χειραψίες, χάι φάιβ και άλλα συντροφικά με διάφορους τριτοκοσμικούς, τους οποίους θεωρεί φιλαράκια. 

Για τους πιο σοβαρούς, τα μεγάλα αφεντικά, προτιμά το πρωτόκολλο των υποκλίσεων με το βλέμμα στο πάτωμα.

Το μεγάλο πρόβλημα είναι πως ο άνθρωπος δεν καταλαβαίνει τι του λένε οι συνομιλητές του. Τον φτύνουν και εκείνος χαμογελά, γιατί νομίζει ότι βρέχει!

Ένας έμπειρος διπλωματικός συντάκτης, που τον παρακολουθεί από κοντά, μου έλεγε, ολίγον σαρκαστικά, ότι ο καθηγητής είναι ένα είδος ρομαντικού… βολονταριστή που προσαρμόζει την πραγματικότητα στα μέτρα των επιθυμιών του. Ή, αλλιώς, μετατρέπει τους δικούς του ευσεβείς πόθους σε «διπλωματία χαμηλής έντασης».

Η δική μου γνώμη είναι ότι ο καθηγητής είναι κάτι άλλο. Ανήκει σε μια ιδιαίτερη νοητική κατηγορία, αυτήν στην οποία ο θυμόσοφος λαός προσάπτει πάντα και… περικεφαλαία.  

Πλην, όμως, ως υπουργός -και δη Εξωτερικών- καθίσταται ακραία επικίνδυνος. Θυμίζει όλο και πιο έντονα εκείνον τον ανεκδιήγητο δοτό πρωθυπουργό Στέφανο Σκουλούδη, που, για να μη θυμώσει τους Γερμανούς (στην προκειμένη περίπτωση, βλέπε Τούρκους), παρέδωσε το Ρούπελ και την Ανατολική Μακεδονία στους Βουλγάρους!

Ο Σκουλούδης γλίτωσε το Γουδή γιατί ήταν και… 80 φεύγα. 

Γουδή δεν υπάρχει σήμερα, υπάρχουν όμως σίγουρα Έλληνες που στο τέλος θα κυνηγούν τον κύριο καθηγητή με το σκουπόξυλο.

Η περίπτωσή του είναι μοναδική. Κάθε του ταξίδι στο εξωτερικό συνιστά και ένα εθνικό ατόπημα. Νομίζει ότι «τα συμφωνεί», κι ύστερα έρχεται εδώ, στην έδρα μας, να υποδεχθεί με σφιχταγκαλιάσματα εκείνους που τον «αδειάζουν»!

Σαν να μην έφτανε αυτό, κρύβει τις διαδοχικές γκάφες του από το πανελλήνιο. Η πρεσβεία μας στο Κάιρο πήρε την προκλητική ρηματική διακοίνωση στις 5 Ιουλίου, αλλά, όταν ο κύριος υπουργός συγκάλεσε το Εθνικό Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής, δύο και πλέον εβδομάδες αργότερα, απέφυγε να ενημερώσει για τη δυσμενή εξέλιξη τους εκπροσώπους των πολιτικών κομμάτων. Μόνο και μόνο για να μη χαλάσουν η προχθεσινή ατμόσφαιρα της… αγκαλίτσας με τον Αιγύπτιο ομόλογό του και τα πανηγύρια στα καθεστωτικά μέσα για τη δήθεν συμφωνία γύρω από την ιστορική Μονή Σινά, που στην πράξη δεν κατοχυρώνει το ζητούμενο.

Οι Αιγύπτιοι, πλήρως αποθρασυμένοι, πιθανώς και ενθαρρυμένοι από τους Τούρκους, αφού έλαβαν μια εξαιρετικά ευνοϊκή για αυτούς ρύθμιση μερικής οριοθέτησης της μεταξύ μας ΑΟΖ (μέχρι τον 28ο μεσημβρινό, με παραχώρηση τμήματος ελληνικής επήρειας στην Κρήτη, στην Κάσο, στην Κάρπαθο και τη Ρόδο), επανέρχονται τώρα εκβιάζοντας για πρόσθετες ελληνικές υποχωρήσεις.

Θυμίζω απλώς ότι η μικρή και ανυπεράσπιστη Κύπρος, χωρίς να είναι μέλος της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ, υπέγραψε το 2003 συμφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ με την Αίγυπτο, εξασφαλίζοντας πλήρη επήρεια με αμοιβαία αποδοχή της μέσης γραμμής.

Μέσα σε δύο μόλις χρόνια θητείας, ο κύριος Γεραπετρίτης έχει κατορθώσει να «μικρύνει» την Ελλάδα.  

Ο πρωθυπουργός οφείλει ...

 

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΡΑΓΙΑΔΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Ένας ανόητος (;) διασύρει το ΥΠΕΞ!

Ο ένας είναι ο πιο επικίνδυνος τζιχαντιστης του πλανήτη. Ο άλλος είναι απλά ηλίθιος.#Συρία #Ισραηλ pic.twitter.com/ezW32TuIdS

— Εθνική Ομάδα Μιμιδίων (@EOM_memes) July 17, 2025

 Του Γιώργου Χαρβαλιά

Συχνά πλέον διερωτώμαι αν μετά και τη βροντώδη παραίτηση του επικεφαλής των πολιτικών διευθύνσεων του ΥΠΕΞ, πρέσβη Ρούσου Κούνδουρου έχουν απομείνει διπλωμάτες στα ανώτερα κλιμάκια με στοιχειώδη συναίσθηση καθήκοντος. Γιατί η αποκαρδιωτική εικόνα που εμφανίζει η ελληνική εξωτερική πολιτική, ο διαρκής εξευτελισμός, τα διαδοχικά φιάσκα και η αμήχανη περιφορά σε ξένες πρωτεύουσες ενός υπουργού-φασουλή, που μοιάζει να μην καταλαβαίνει τι του λένε, δεν είναι δυστυχώς ευθύνη μόνο των πολιτικών. Είναι και των υπηρεσιακών που βρίσκονται δίπλα του, αλλά με το μυαλό τους στην επόμενη μετάθεση αποφεύγουν να του εξηγήσουν ότι οι κινήσεις του, έξω από κάθε έννοια διπλωματικού πρωτόκολλου και στοιχειώδους αξιοπρέπειας για λειτουργό ανεξάρτητης χώρας, διασύρουν ανεπανόρθωτα τη χώρα!

Θα επανέλθω σε άλλο άρθρο γύρω από αυτό το ζήτημα σταδιακού εκφυλισμού της εθνικής συνείδησης του διπλωματικού σώματος που υπαγορεύεται από τη λογική ΕΛΙΑΜΕΠ, τη φοβικότητα και την υπαλληλική ιδιοσυγκρασία της ξενόδουλης κυβερνητικής εξουσίας. Προς το παρόν όμως επισημαίνω το τεράστιο ολίσθημα όσων στελεχώνουν το λεγόμενο «διπλωματικό γραφείο» του κυρίου Γεραπετρίτη. Οφείλουν όλοι αυτοί και συνακόλουθα η αναπληρώτρια υπουργός, που είναι και διπλωμάτης καριέρας, να εκπαιδεύσουν με ένα ταχύρυθμο σεμινάριο τον κύριο καθηγητή στα πολύ βασικά της διπλωματικής πρακτικής, την προπαίδεια -ας πούμε- του επικοινωνιακού πρωτοκόλλου.

– Μάθημα πρώτο, λοιπόν: Όταν από μονομερή ενέργεια (και εν προκειμένω ιταμή αξίωση) τρίτου μέρους θίγονται κυριαρχικά δικαιώματα της πατρίδας, δεν απαντάς μέσω κύκλων και πηγών. Μέσω πηγών σχολιάζεις ένα θέμα μικρότερης σημασίας, για το οποίο δεν επιθυμείς να τοποθετηθείς με απόλυτη κατηγορηματικότητα, αφήνοντας περιθώρια ευελιξίας για να πεις -αν χρειαστεί- ότι οι «πηγές» δεν απέδωσαν με απόλυτη ακρίβεια το πνεύμα της κυβερνητικής γραμμής. Αυτό το ξέρει και ο τελευταίος φοιτητής Διεθνών Σχέσεων.

– Μάθημα δεύτερο: Όταν θες να πεις κάτι και να ακουστεί σε όλο τον πλανήτη, γιατί αποτελεί «κόκκινη γραμμή» της εξωτερικής πολιτικής, δεν ομιλούν «κύκλοι». Αναλόγως της βαρύτητας που επιθυμείς να αποδοθεί στη δήλωση τοποθετείται ο διορισμένος εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών, ιδιότητα που στο ελληνικό υπουργείο υφίσταται αδιαλείπτως από τη δεκαετία του ’90 (τον θεσμό εγκαινίασε ο Αντώνης Σαμαράς με τον αείμνηστο ευπατρίδη Μανώλη Καλαμίδα) ή και ο ίδιος ο υπουργός Εξωτερικών, όταν το ζήτημα άπτεται μείζονος εθνικού συμφέροντος.

Η πρόσφατη πρόκληση μιας παραπαίουσας λιβυκής κυβέρνησης κατσαπλιάδων που αμφισβήτησε το δικαίωμα της Ελλάδας να διεξάγει υποθαλάσσιες έρευνες νοτίως της Κρήτης ήταν ασφαλώς μείζονος σημασίας.  

Όπως και η πρόκληση του Αλβανού πρωθυπουργού που τόλμησε να ξεστομίσει εντός ελληνικού εδάφους, σε προεκλογική συγκέντρωση οπαδών του, ότι «το ζήτημα της Βορείου Ηπείρου είναι νεκρό».

Και στις δύο περιπτώσεις, όπως και σε πολλές άλλες, η απάντηση του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών ήρθε μέσω «πηγών» και «κύκλων». Κι εδώ υπάρχουν μόνο δύο εξηγήσεις. 

Είτε ο κύριος υπουργός έχει νοητικό πρόβλημα αξιολόγησης των προκλήσεων είτε κάποιοι άλλοι, πιο ανόητοι από τον ίδιο, κολακεύοντας τη χαμερπή ιδιοσυγκρασία του, τη δουλικότητα και την παραλυτική του αδράνεια απέναντι στον εχθρό, αποφάσισαν να τον… διευκολύνουν, λανσάροντας τη θεωρία της «έμμεσης απάντησης» μέσω τρίτων. Για να μη δημιουργούνται αχρείαστες παρεξηγήσεις…

Ειδικότερα, η περίπτωση της αυθαδέστατης λιβυκής αυθαιρεσίας με τη ρηματική διακοίνωση μιας εύθραυστης κυβέρνησης… υπό πολιορκία αποτέλεσε ψυχρολουσία πρώτου μεγέθους, αφού για αρκετές μέρες η ελληνική πλευρά διατυμπάνιζε αυτάρεσκα ότι οι τουρκολιβυκοί σχεδιασμοί εξορύξεων αφορούν οικόπεδα νοτίως της μέσης γραμμής. Το γεγονός που αποδείχτηκε στην πορεία ανυπόστατος ισχυρισμός αποδόθηκε μάλιστα σε… σεβασμό των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων! Κι εδώ τίθεται ένα θέμα για την αντίληψη υπουργών, όπως οι κ. Γεραπετρίτης και Παπασταύρου. 

Ο μεν ένας ταξιδεύει δεξιά κι αριστερά στη Λιβύη, πότε στην Τρίπολη και πότε στη Βεγγάζη, σταυροφιλιέται κάθε 15 μέρες με τον Φιντάν και παρ’ όλα αυτά μοιάζει να μην καταλαβαίνει γρι από αυτά που του λένε οι συνομιλητές του, αφήνοντας τη χώρα να διασύρεται ως σάκος του μποξ.  

Ο άλλος, ο πονηρός υποτίθεται, φλομώνει τους Αμερικανούς συνομιλητές του που έχουν εκδηλώσει -θεωρητικά πάντα- ενδιαφέρον για εξορύξεις νοτίως της Κρήτης με αβάσιμες διαβεβαιώσεις, οι οποίες διαψεύδονται μέσα σε ελάχιστο διάστημα ημερών.  

Εικόνα πραγματικού διπλωματικού τσίρκου, με επίσημους Έλληνες εκπροσώπους φαιδρούς και ανυπόληπτους, που δεν είναι σε θέση να εξηγήσουν διεθνώς ποια θαλάσσια οικόπεδα είναι ελληνικά, ποια τελούν υπό (αυθαίρετη έστω) αμφισβήτηση και εν τέλει τι ακριβώς εγγυήσεις παρέχει η Αθήνα για να αναχαιτίσει αυτές τις παράνομες διεκδικήσεις.

Ειδικότερα η περίπτωση του κυρίου Γεραπετρίτη διεκδικεί μνεία στα παγκόσμια διπλωματικά χρονικά. Μιλάει με την πλευρά Χαφτάρ και «αντιλαμβάνεται» ότι στρατεύεται μαζί μας με…μίνιμουμ συνιστώσα το Διεθνές Δίκαιο. Μιλάει (κατόπιν εορτής) και με τους «τελειωμένους» της Τρίπολης, διαπιστώνει… παραγωγικό κλίμα και δηλώνει αισιόδοξος ότι τα προβλήματα θα λυθούν μέσω διαλόγου, ενώ η Ελλάδα θα αναλάβει να αποτελέσει τη φωνή της Λιβύης στην Ευρώπη!

Την ίδια ώρα και οι δύο αντιμαχόμενες φράξιες της βορειοαφρικανικής χώρας, όπως αποδείχθηκε, ως Διεθνές Δίκαιο αντιλαμβάνονται το… τουρκικό δίκαιο ή εν πάσει περιπτώσει την τουρκική ανάγνωση των διεθνών κανόνων.  

Και μέσα σε όλα αυτά η Ελλάδα αντιμετωπίζει από τη συγκεκριμένη χώρα (την οποία δεσμεύθηκε να εκπροσωπεί στην Ευρώπη…) ένα τεράστιο κύμα λαθροεισβολής, για το οποίο οι Λίβυοι εμπλεκόμενοι σφυρίζουν αδιάφορα. Ο μεν Χαφτάρ έδιωξε με τις κλοτσιές έναν τρίτο Έλληνα υπουργό μαζί με κάτι Ευρωπαίους μανδαρίνους κι ύστερα έστελνε τους λιμοκοντόρους γιους του με ανθοδέσμες να μας πουν ότι δεν έχουν θέμα με εμάς, nothing personal… H δε Τρίπολη διαβεβαίωσε τον κύριο Γεραπετρίτη ότι θα το κοιτάξει το θέμα, αλλά δεν έχει πλωτά μέσα και καλό θα ήταν να σπρώξει η Ελλάδα κάνα φράγκο μέσω Ευρωπαϊκής Ένωσης για να «συγκρατηθούν οι ροές», όπως ακριβώς είχε συμβεί στην περίπτωση του Ερντογάν.

Δεν ξέρω λοιπόν αν το συνειδητοποιείτε, αλλά η κατάσταση είναι πολύ σοβαρή. Γιατί απλούστατα όλοι μάς έχουν πάρει στο ψιλό, μας απειλούν, μας προσβάλλουν, μας χλευάζουν και ο Γεραπετρίτης αμύνεται υπέρ πατρίδος μέσω… κύκλων. Οι ίδιοι «κύκλοι» ή «πηγές» (διαλέγετε και παίρνετε) αμέσως μετά την ολοκλήρωση της επίσκεψής του στη Τρίπολη διαβεβαίωναν τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης ότι «επιτέλους κάτι αλλάζει στην ατμόσφαιρα των ελληνολιβυκών σχέσεων». Γιατί η «αύρα» του κυρίου Γεραπετρίτη λειτουργεί ως game changer σε ολόκληρη τη Μεσόγειο… Και την επομένη η αυθαίρετη Ρηματική Διακοίνωση κατατέθηκε επισήμως από τους Λίβυους στον ΟΗΕ, με την υφαλοκρηπίδα της Αφρικής να απλώνεται ως την… Κρήτη!

Προσωπικά μένω με το ερώτημα αν ο συγκεκριμένος άνθρωπος είναι απλώς βραδύνους (ξέρω κι άλλους καθηγητές που έξω από το γνωστικό τους αντικείμενο δεν είναι σε θέση να χωρίσουν δύο γαϊδάρων άχυρα) ή...