ΠΑΣΟΚικής λαμογιαρο-ξεφτιλαροκρατίας κωμωδία (Για να μην ξεχνάμε τα κατορθώματα του κόμματος του εθνικού μας εκμαυλισμού που κουνά το δάκτυλο στα μαθητούδια του τα γαλάζια λαμόγια...)

Αυτά έλεγε ο Πάγκαλος για το τι συνέβαινε επί ΠΑΣΟΚ με τις επιδοτήσεις. pic.twitter.com/L72Vv3d0SW

— Ομάδα Αλήθειας (@omadaalithias) June 28, 2025

Απο εκεί ξεκίνησε το φαγωπότι. pic.twitter.com/rAED0yvt7K

— test tester (@hellasspecial) June 29, 2025

Ανδρέας προς τον τότε διοικητή ΔΕΗ:
Μπορεί να κάνει ένα δωράκι στον εαυτό του,αλλά όχι κ 500 εκατομμύρια.

Όποιος υμνεί αυτό το κάθαρμα,δεν μιλάει για ΟΠΕΚΕΠΕ κ για οποιαδήποτε σκάνδαλο.
Μιλάμε μόνο,όσοι δεν βάλαμε το δάχτυλο στο μέλι. pic.twitter.com/VBgrbIWkVL

— Ελεύθερος Πολιορκημένος 🇬🇷 (@AleaJactaEst101) June 27, 2025

Όταν μαθαίνεις , ότι οι παράνομες αγροτικές επιδοτήσεις θεωρούνται πολιτικο σκάνδαλο.#ΟΠΕΚΕΠΕ pic.twitter.com/dUb46mGWkG

— Αναρχικλ🤡ουν 💙💛 (@bananarchyson) June 27, 2025

Ο Πάγκαλος είχε πει: «Μαζί τα φάγαμε»…

Αυτό εξόργισε τους σκληρά εργαζόμενους στην πρωτογενή παραγωγή…

— Ιωσήφ Φουσέ (@JosephFouce) June 28, 2025

Το ΠΑΣΟΚ, αντλεί τη δύναμή του στην επαρχία και πατώνει στα μεγάλα αστικά κέντρα…

Είναι φανερό ότι η επαρχία δεν λησμονεί τη στήριξη της πρωτογενούς παραγωγής από τις λαοφιλείς σοσιαλιστικές του πολιτικές… pic.twitter.com/xLL4Ksk5mC

— Ιωσήφ Φουσέ (@JosephFouce) June 28, 2025

- ΟΠΕΚΕΠΕ… pic.twitter.com/23QE9SpzD8

— Ιωσήφ Φουσέ (@JosephFouce) June 28, 2025

Βγήκανε και οι ΠΑΣΟΚΟΙ στους δρόμους και φωνάζουν για τις επιδοτήσεις…

Εεεελα μνι στον τόπο σουpic.twitter.com/H1Kjtc80K1

— Fanourios🇬🇷 (@greek_paris_13) June 27, 2025

- ΟΠΕΚΕΠΕ… pic.twitter.com/23QE9SpzD8

— Ιωσήφ Φουσέ (@JosephFouce) June 28, 2025

ΝουΔο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: "Γιατί δεν πάνε στην Εκάλη τα προσφυγάκια; Στη Φιλοθέη, στο Ψυχικό, δεν έχουμε σχολεία;" -- Μεγάλες αλήθειες από τον συγχωρεμένο "Μαζί τα φάγαμε"...

"Γιατί δεν πάνε στην Εκάλη τα προσφυγάκια; Στη Φιλοθέη, στο Ψυχικό, δεν έχουμε σχολεία;"

Το αυτονόητο είναι ότι οι λάθρο πρέπει ν' απελαθούν, αλλά από τη στιγμή που κάπου τους πάνε, το ερώτημα παραμένει μέχρι σήμερα αναπάντητο. Γιατί δεν τους πάνε δίπλα στο σπίτι του Γεωργιάδη; pic.twitter.com/gJua7VNDYy

— ΙΑΜΒΟΣ (@iamvosgr) July 24, 2024

 

ΠΡΟΣΩΠΑ: Ο Πάγκαλος και η γλώσσα του

Αξέχαστο το ξύλο που έριξε ο συχωρεμένος, στο αστοιχείωτο και αγράμματο τσόκαρο, ονόματι @tsapanidou που παρίστανε κάποτε τη δημοσιογράφο. pic.twitter.com/YwHSv3oFoX

— Sunset Superman (@ips1987) May 31, 2023

Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

 Πολλοί είναι οι πολιτικοί που σε κάνουν να θέλεις να τους ακούς – ακόμη κι όταν ξέρεις ότι θα σου προκαλέσουν μόνο θυμό. Πόσοι όμως είναι οι πολιτικοί που αντέχεις να διαβάσεις; 

Το στατικό κείμενο –που δεν επιτρέπει θεατρινισμούς και δημαγωγικά κόλπα– αποκαλύπτει τη σκευή του συντάκτη του. Και στην περίπτωση των πολιτικών, η σκευή αυτή είναι σχεδόν πάντα ψιλή και ξύλινη. Κόντρα πλακέ.

Ο Θόδωρος Πάγκαλος ήταν μια πολύ σπάνια εξαίρεση. Παρότι σταδιοδρόμησε ως τέρας του προφορικού λόγου –έχοντας έτοιμη, σαν πέτρα στην τσέπη, την απροσδόκητη φράση που θα έσπαζε τη σύμβαση–, αποκάλυπτε το βάθος του, που ο ίδιος έκρυβε, όταν έγραφε. Το πορτρέτο του στη συλλογική μνήμη είναι του μονίμως συνοφρυωμένου καβγατζή, που σήμερα θα λέγαμε «τοξικό». Είχε όμως τη συγκρότηση που του επέτρεπε να ονομάζει τα πράγματα και να αφηγείται τον κόσμο χωρίς να καταφεύγει στη νεκρή γλώσσα του πολιτικού μάρκετινγκ.

Ναι, το ύφος ήταν υπεροπτικό και δηλητηριώδες. Καθόλου καθωσπρέπει. 

Ομως ο Πάγκαλος δεν ήταν μόνο το ύφος του. Κρατώντας για χρόνια τα ηνία της εξωτερικής πολιτικής, έδειξε και ιδιότητες η έλλειψη των οποίων έμελλε να γίνει οδυνηρά αισθητή στα χρόνια της χρεοκοπίας. Δεν είχε μόνο δυο βιβλιοθήκες πίσω από το καθημερινό σιχτίρι του. Είχε, χάρη στις βιβλιοθήκες, επίγνωση της ιστορίας και του κόσμου. Εβλεπε τον χάρτη, τρισδιάστατο, από ψηλά.

Οι αρετές αυτές βρίσκονταν όντως σε διαρκή ανταγωνισμό με το ταμπεραμέντο του. Δεν θα λείψει η ευκολία του να εκτροχιάζει κάθε πολιτική συζήτηση, ευτελίζοντάς τη σε έναν αγώνα προσωπικών προσβολών. Δεν θα λείψει ο τόνος που κάνει τώρα τις εξάρσεις του –όπως έχουν θησαυριστεί στο YouTube– να μοιάζουν σαν μια ακατάσχετη ροή «προϊστορικών» tweets πριν από το Twitter.

Ομως, ακόμη και αυτή η απύλωτη οξύτητά του πετύχαινε κάτι που λείπει από την εποχή του υπερεπιμελημένου πολιτικού λόγου. Ακύρωνε τις περιφράσεις και απαιτούσε αντίλογο ίσης ευθύτητας. Η ιστορική, χιλιομίσητη απόφανσή του –«σας διορίσαμε· τα φάγαμε όλοι μαζί»– ήταν ένα τέτοιο χαστούκι, σε ένα περιβάλλον λαϊκιστικής θωπείας. Ενα σοκ που με τα βολτ του προκάλεσε και ακόμη προκαλεί αγωνιώδη αναψηλάφηση του συλλογικού εαυτού.

Τι θα λείψει από το είδος «Πάγκαλος»; 

Οχι ο πατριαρχικός διδακτισμός και η επίδειξη της πυγμής του strongman – αυτό το εξουσιαστικό μοντέλο του εικοστού αιώνα που βασιζόταν στο δέος και στην επιβολή. Λείπει όμως το μέταλλο εκείνων των προσωπικοτήτων που πολιτεύονταν με τη φιλοδοξία να αλλάξουν την εποχή τους, προτού τους αφομοιώσει εκείνη. 

Μέσα στην προεκλογική γυάλα των φιλτραρισμένων προφίλ και της σιδερωμένης κοινοτοπίας –που ευφημιστικά μάθαμε να καταναλώνουμε ως «επικοινωνία»– λείπει...

 

ΠΡΟΣΩΠΑ - Θ. ΠΑΓΚΑΛΟΣ: Ταύρος στο υαλοπωλείο της δημοκρατικής υποκρισίας

❗Πάγκαλος απαντά με μοναδικό τρόπο στις μπαρούφες Τσίπρα:

- Τι λέτε για όσα είπε ο Τσίπρας;

- Μ@λ@κ@ς είναι, μ@λ@κίες λέει. Είναι ένα τσογλάνι που παίζει με τις λέξεις. Αρνούμαι να σχολιάσω ένα γελοίο πρόσωπο.

Η ιστορία τον δικαίωσε.#Παγκαλος #Τσιπρας pic.twitter.com/rGExQvFb87

— Κοινή Λογική || 🇬🇷 (@commonsense491) May 31, 2023

Toυ ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Hταν χαρακτήρας. Χαρακτήρας µε τη σηµασία που δίνει στη λέξη ο Αµπού στους Eλληνες του 1850: «Δεν είναι ούτε ιδιαίτερα έξυπνοι ούτε ιδιαίτερα μορφωμένοι. Τι χαρακτήρες όμως!».  

Μόνο που ο Πάγκαλος ήταν και έξυπνος και μορφωμένος. Και το απέδειξε στις κρίσιμες στιγμές της πολιτικής του σταδιοδρομίας. Στη διεκδίκηση των Μεσογειακών Προγραμμάτων, στα Iμια, στην ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε. μαζί με τον αείμνηστο Γιάννο Κρανιδιώτη, αλλά και στον καιρό των μνημονίων. 

Hταν ειλικρινής και δεν δίσταζε να θυσιάσει τη δημοφιλία του για να υπηρετήσει την ειλικρίνειά του. «Oλοι μαζί τα φάγαμε». Η σκληρή αμεσότητα της διαπίστωσης θυμίζει Αριστοφάνη. Το μεγάλο προτέρημα του πατέρα της κωμωδίας δεν είναι το γέλιο. Το γέλιο είναι η απόδειξη της καίριας αμεσότητας της παρατήρησης. Μόνο που η κωμική μούσα στην αρχαία Αθήνα είχε την ασυλία του Διονύσου. Ο κωμωδιογράφος είχε το δικαίωμα να πει οτιδήποτε για οποιονδήποτε. Ο Πάγκαλος το είπε αυτό χωρίς να προσδοκά κάποια προστασία, ούτε του ίδιου του πολιτικού χώρου. Το είπε όταν το «κοινό περί δικαίου αίσθημα» έψαχνε ενόχους για να απαλλάξει εαυτόν από τις ευθύνες της κατάρρευσης. Και κανείς, βέβαια, τότε δεν είχε την ψυχραιμία να καταλάβει πως η χρήση του πρώτου πληθυντικού προσώπου είχε και τον χαρακτήρα της αυτοκριτικής. «Ολοι μαζί τα φάγαμε επειδή σας διορίσαμε». Φταίμε κι εμείς που σας διορίσαμε, φταίτε κι εσείς που εξαγοράζατε την ψήφο σας με διορισμούς. Τι πιο ειλικρινές. Τι πιο καθαρό.  

Ομως, ο πανικός της οικονομικής κατάρρευσης δεν άντεχε ούτε την ειλικρίνεια ούτε την καθαρότητα.

Την ίδια εκείνη εποχή, ο Πάγκαλος, τρώγοντας με την παρέα του σε μια ταβέρνα στα Καλύβια, δέχθηκε επίθεση με γιαούρτια από μια ομάδα «Αγανακτισμένων» – ιστορικός ευφημισμός για τον κοινό τραμπουκισμό της αλητείας. Τότε, αν δεν κάνω λάθος, είχε διαπιστώσει πως «η ένταξη στον ΣΥΡΙΖΑ είναι ζήτημα πολιτισμού».  

Ταύρος στο υαλοπωλείο της δημοκρατικής υποκρισίας. Χρειαζόταν πολύ θάρρος για να το πεις αυτό ως πολιτικός και όχι ως σχολιαστής της πολιτικής ζωής. Και αυτό το θάρρος το είχε ο Πάγκαλος. 

Ηταν θέμα χαρακτήρα;  

Ηταν οξύθυμος. Ποιος δεν θυμάται τα χαστούκια που είχε μοιράσει στους μεταφραστές του υπουργείου Εξωτερικών, οι οποίοι καθυστερούσαν πέραν των ανεκτών ορίων τη μετάφραση εγγράφων, απ’ αυτά που αποτελούν την καθημερινότητα του πολίτη. Εκανε ό,τι θα ήθελαν, αλλά δεν μπορούσαν, να κάνουν όσοι περίμεναν ένα πιστοποιητικό γέννησης μεταφρασμένο στα αγγλικά για να εγγραφούν σε κάποιο πανεπιστήμιο.

Ηταν χαρακτήρας ο Πάγκαλος. Και γι’ αυτό, αν και οξύθυμος, συνεργάστηκε με τους δύο ηγέτες που σηματοδότησαν την επί εικοσαετία ηγεμονία του ΠΑΣΟΚ, τον Ανδρέα Παπανδρέου και τον Κώστα Σημίτη. Ανήκει σ’ αυτήν την εποχή της ελληνικής πολιτικής ζωής, η οποία γεννούσε προσωπικότητες. Στη δημοκρατία δεν μετρούν μόνον οι ιδέες, όσο σωστές κι αν είναι ή φαίνονται. Μετρούν και τα πρόσωπα που θα τις υλοποιήσουν. Πόσες σωστές ιδέες έχουν πέσει στο κενό επειδή δεν βρήκαν πρόσωπο;

Σημειωτέον ότι αυτά τα γράφει κάποιος ο οποίος ψήφισε το ΠΑΣΟΚ μόνον όταν ανέλαβε την ηγεσία του ο Κώστας Σημίτης. Οταν, δηλαδή, το ΠΑΣΟΚ μετατοπίσθηκε προς τη σοσιαλδημοκρατία. Ας μην ξεχνάμε ότι επί Ανδρέα Παπανδρέου η «σοσιαλδημοκρατία» ή η «κεντροαριστερά» ήσαν καταδικασμένες από την ιδεολογία του «κινήματος» που διεκδικούσε την ηγεμονία της Αριστεράς, εμφυλιοπολεμικής και τριτοκοσμικής. Ειρωνεία της Ιστορίας. Ο πατέρας του Ανδρέα ήταν αντικομμουνιστής. Ο πατέρας του Σημίτη ήταν υπουργός Γεωργίας στην κυβέρνηση του βουνού.

Για να ερμηνεύσουμε την καχεξία της σημερινής Κεντροαριστεράς, δεν φτάνει μόνον η πολιτική και οικονομική της αμηχανία, η οποία την καταδυναστεύει σε ολόκληρη την Ευρώπη. Χρειάζεται και...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΗΦΗΝΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Γιατί το «Μαζί τα φάγαμε» είναι μια σπουδαία φράση

 

 

 

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Ολόκληρη η φράση είναι «Η απάντηση εις την κατακραυγή που υπάρχει εναντίον του πολιτικού προσωπικού της χώρας “πώς τα φάγατε τα λεφτά;”, που μας ρωτάει ο κόσμος, είναι αυτή: “Σας διορίσαμε. Τα φάγαμε όλοι μαζί. Μέσα στα πλαίσια μιας σχέσης πολιτικής πελατείας, διαφθοράς, εξαγοράς και εξευτελισμού της έννοιας της ίδιας της πολιτικής» και, όπως καταλαβαίνετε, δεν έχει να κάνει με μαύρο χρήμα, μίζες και λοιπές παράνομες δραστηριότητες όπως πολλοί που έχουν συγκρατήσει μόνο το «τα φάγαμε» νομίζουν. Έχει να κάνει με το πελατειακό κράτος. Αυτή την πολύ βολική σχέση κυβερνώντων και ψηφοφόρων η οποία είναι τόσο χαρακτηριστική  της ιστορίας του ελληνικού κράτους που κάνει την αναγραφή του «Μαζί τα Φάγαμε» στην ελληνική σημαία (κατά το «Ordem e Progresso» των Βραζιλιάνων) μια καθόλου κακή ιδέα. Διορισμοί, δημοσιοϋπαλληλικές αργομισθίες, ΔΕΚΟ, πρόωρες συντάξεις, επιδόματα ακόμα και για την «έγκαιρη προσέλευση» στην εργασία είναι λίγα μόνο από τα στοιχεία της σχέσης αυτής.

Η σπουδαιότητα της φράσης όμως δεν βρίσκεται στην αλήθεια που περιγράφει. Παρότι υπήρξαν όντως συμπολίτες οι οποίοι δεν τα έφαγαν μαζί με τους υπόλοιπους και κάποιοι που έχασαν από αυτή τη συνδιαλλαγή, η γενική εικόνα ήταν αναμφισβήτητα αυτή. Δυστυχώς για όσους επείχαν από το γεύμα, όταν θέλουμε να περιγράψουμε μια κοινωνία επιγραμματικά, οι μειοψηφίες δεν περιλαμβάνονται στην περιγραφή.

Η σπουδαιότητά της δεν βρίσκεται ούτε στο θάρρος που απαιτείται για να την ξεστομίσει ένας εν ενεργεία πολιτικός. Παρότι η κριτική που λέει ότι, ακόμα κι αν τα φάγαμε μαζί, κάποιοι ήταν οι υπεύθυνοι για τη διαχείριση και η δουλειά τους ήταν να μην τα φάμε δεν είναι άστοχη, κανείς με τα σωστά του δεν μπορεί να αρνηθεί ότι η συγκριμένη φράση και ειδικά τη συγκεκριμένη στιγμή που ειπώθηκε απαιτούσε θάρρος αφού ήταν βέβαιο ότι θα αποτελούσε αιτία διαζυγίου με τους αγριεμένους ψηφοφόρους. Διαφορετικά θα ακούγαμε τέτοιες φράσεις συχνότερα και, για να είμαι ειλικρινής, καμία άλλη τέτοια δεν θυμάμαι από εν ενεργεία πολιτικό.

Παρότι, λοιπόν, η πραγματικότητα που περιγράφει και το θάρρος που απαιτείται για να ξεστομιστεί είναι αναμφισβήτητα, η πραγματική σπουδαιότητα του «μαζί τα φάγαμε» νομίζω ότι βρίσκεται στο ότι εξηγεί (ίσως κάπως απότομα και άβολα αλλά με απλό τρόπο) ότι στις δημοκρατίες οι πολίτες δεν είναι ανήμποροι παρατηρητές αλλά συνδημιουργοί της πραγματικότητας.

  Η σπουδαιότητά της είναι ότι διαλύει τη βολική ψευδαίσθηση του ψηφοφόρου-ανεύθυνου θύματος και αποκαλύπτει τον πραγματικό ρόλο των πολιτών.  

Είναι από τις ελάχιστες φορές που ένας πολιτικός εξήγησε με πολύ απλά λόγια ότι...

 

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ - ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Μπάχαλο

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του (Μαζί τα φάγαμε) ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΠΑΓΚΑΛΟΥ

Στο βιβλίο μου «Το γλωσσάριο της κωλοτούμπας», που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πατάκη το 2017, το πρώτο κείμενο είχε τίτλο «Αμερικάνοι». Οραματίζομαι στο τέλος του άρθρου μια διαδήλωση μπροστά από την αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα, που θα κραυγάζει τα συνθήματα: «Ζήτω οι βάσεις του θανάτου» και «Αμερικάνοι, γερά με τσαμπουκά, δώστε μας και εμάς λεφτά».  

Στη σελίδα 31 του ιδίου πονήματος στο λήμμα που έχει τίτλο «Αξιοπρέπεια» σχολιάζεται το σύνθημα «Στα Τέσσερα» που εξεστόμισε μέσα στη Βουλή προς την αντιπολίτευση ο κυβερνητικός εταίρος. 

Στη σελίδα 58 υπό τον τίτλο «Βάσεις» σχολιάζονται τα συνθήματα «Εξω οι βάσεις του θανάτου» και «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, το ίδιο συνδικάτο».

Αυτό είναι το παρελθόν της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς, θα μου επιστρέψετε να προσθέσω εγώ. Εχει δίκιο λοιπόν ο κ. Καμμένος που αναρμοδίως, γιατί τέτοιες προτάσεις γίνονται συνήθως από το υπουργείο Εξωτερικών και χωρίς να συνεννοηθεί, όπως φαίνεται, ούτε καν με τον Πρωθυπουργό του, υπόσχεται νέες βάσεις στη Λάρισα, στον Βόλο, στην Αλεξανδρούπολη και γιατί όχι στην Κάρπαθο (ότι η τελευταία είναι αποστρατιωτικοποιημένο έδαφος με βάση τη συνθήκη εκχώρησης της Δωδεκανήσου στην Ελλάδα, που βεβαίως έχει προσυπογράψει και η πατρίδα μας, δεν φαίνεται να απασχολεί τον Αρχιστράτηγο, Παναγιώτη Καμμένο).

Μικρά ζητήματα δείχνουν τι είδους κυβέρνηση έχουμε, ποιες ανοχές μπορεί να υπάρξουν απέναντι στη συμπεριφορά της και ποιο είναι το διεθνές κύρος της

 Υπήρχε τρόπος θεσμοθετημένος και δοκιμασμένος να αποφευχθούν όλα αυτά. Να ακούσει με ηρεμία ο εκπρόσωπος της χώρας υπουργός Εθνικής Αμύνης τα αμερικανικά αιτήματα, να παζαρέψει τα ανταλλάγματα, που προφανώς θα έπρεπε να καταβληθούν ή να γίνουν τουλάχιστον γνωστά και να επακολουθήσει μια περίοδος διαπραγματεύσεων, που θα περιλάμβανε το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων της Βουλής, χωρίς καμία εξαίρεση. Αν εξαιρέσει κανείς το ΚΚΕ, που με βάση το παρελθόν του θα ήταν εναντίον κάθε βελτίωσης της σχέσης Ελλάδας – ΗΠΑ, βλέπουμε τέτοιου είδους προτάσεις να έχουν εξασφαλίσει ένα ζωηρό ενδιαφέρον και την αποδοχή σημαντικού τμήματος της Εθνοσυνέλευσης.

Γιατί λοιπόν δεν συνεκλήθη το Εθνικό Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής με την ευρύτερη δυνατή σύνθεσή του; 

Ενας λόγος είναι ο συσχετισμός δυνάμεων. Σε ένα τέτοιο συμβούλιο θα παρίσταντο γνωστοί και ψηφισμένοι με μεγάλες πλειοψηφίες πρωθυπουργοί όπως ο Κώστας Σημίτης, ο Γιώργος Παπανδρέου, ο Κώστας Καραμανλής, ο Αντώνης Σαμαράς. Στο επίπεδο των υπουργών Εξωτερικών η κατάσταση θα ήταν ακόμα καλύτερη: Ντόρα Μπακογιάννη, Αντώνης Σαμαράς, Κάρολος Παπούλιας, ο γράφων, Ευάγγελος Βενιζέλος, Δημήτρης Αβραμόπουλος και Πέτρος Μολυβιάτης θα άκουγαν κατανυκτικά την εισήγηση και τα επιχειρήματα του νυν ΥΠΕΞ. 


 Πρωθυπουργός και υπουργός Εξωτερικών προτίμησαν να μη χρησιμοποιήσουν τη δυνατότητα στρατολόγησης ενός ακροατηρίου εκλεκτού. Προφανώς τους πλάκωσε το πάπλωμα ή αν θέλετε μια λιγότερο λαϊκή έκφραση, το πλέγμα κατωτερότητας.

Ο ρόλος του Προέδρου της Δημοκρατίας δεν είναι μονάχα να υπογραμμίζει τη σημασία διαφόρων τελετών και να σταματάει σε κάθε χωριουδάκι της Ελλάδας. Ας του πει κάποιος στο αφτί ότι...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Οι τηλεπερσόνες

Του (μαζί τα φάγαμε) ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΠΑΓΚΑΛΟΥ

Βλέπετε τηλεπαιχνίδια;  


Αν όχι, πολύ κακώς κάνετε. Πώς είναι δυνατόν να έχετε άποψη για το πολιτιστικό πρόβλημα της χώρας χωρίς να ξέρετε πώς σκέφτεται και κυρίως τι γνωρίζει ο λαός, του οποίου τμήμα είστε και εσείς; 


Απευθύνομαι προς μια μειοψηφία. Την έσχατη μειοψηφία που αγοράζει εφημερίδα και τη χρησιμοποιεί σύμφωνα με τον προορισμό της, που διαβάζει δηλαδή όλα ή μερικά από τα κείμενα. Οι περισσότερες εφημερίδες καταλήγουν πολύ γρήγορα, αφού περιοδεύσουν στο τραπέζι του σαλονιού ή της βεράντας ή κοσμήσουν κάποια καρέκλα στο καφενείο ή στο κουρείο όπου συχνάζει ο αγοραστής, στην εξυπηρέτηση πολύ χαμηλότερων αναγκών όπως το περιτύλιγμα διαφόρων τροφών ή περιττωμάτων, ιδίως τώρα, μετά τη φορολόγηση της πλαστικής σακούλας.

Οι άλλοι θα μου πείτε τι κάνουν; 


Οι άλλοι απλώς δεν είναι ενημερωμένοι. Ψηφίζουν, ανήκουν σε κόμματα, εκλέγονται στη Βουλή, διδάσκουν καμιά φορά σε αίθουσες όπου παριστάνουν τους εκπαιδευτικούς, αγνοώντας στοιχειώδεις έννοιες. 


Στη Δύση υπάρχουν δύο μετρήσεις του αναλφαβητισμού. 


Ο αναλφαβητισμός αυτός καθαυτός σημαίνει να μη γνωρίζεις να διαβάζεις και να γράφεις. Εχει εξαλειφθεί σχεδόν παντού στον αναπτυγμένο κόσμο. Μετριέται όμως και αποτελεί σοβαρό πρόβλημα, γιατί όπου χαλαρώνουν λίγο τα πράγματα έχει την τάση να αυξάνεται ο «λειτουργικός αναλφαβητισμός». Να μπορείς να διαβάζεις δηλαδή αλλά να μην καταλαβαίνεις τι λέει αυτός που μιλάει, τι γράφει η εφημερίδα, να μη μπορείς να βρίσκεις τον δρόμο σου στο σιδηροδρομικό σταθμό ή στον σταθμό του μετρό, να μη μπορείς να διαβάσεις στο Ιντερνετ τα φορολογικά σου και άλλα δεδομένα που αφορούν τις σχέσεις σου με τις Αρχές.

Σήμερα στην Ελλάδα το πρόβλημα είναι ο λειτουργικός αναλφαβητισμός, όχι της πλειοψηφίας των κατοίκων αλλά της πλειοψηφίας των εκπαιδευτικών. 


Τι γίνεται με αυτήν την αξιολόγηση; 


Θα πειστούν επιτέλους, με κάποια μέθοδο από αυτές που εφαρμόζει για να μην ασκήσει «καταστολή» η κυβέρνησή μας, οι εκπαιδευτικοί να εφαρμόσουν τον σχετικό νόμο; 


Και μήπως πρέπει στα κριτήρια της αξιολόγησης να περιλαμβάνεται και η βαθμολόγηση μιας απλής έκθεσης με παράρτημα τον σχολιασμό μερικών δύσκολων γραμματικών και συντακτικών καταστάσεων;

Προ έτους, όταν οι τραμπούκοι αισθάνονταν πιο ελεύθεροι, ωραιοτάτη και εξαιρετικά καλοντυμένη τσουλάρα, που είχε διαβάσει μια συναφή μου άποψη υπέρ της αξιολόγησης με ρώτησε: «Εσάς ποιος σας αξιολογούσε;». 


Της απάντησα όσο μπορούσα πιο ευγενικά: «Ξέρετε, εμένα σε 32 χρόνια, που εκπροσωπούσα τον λαό της Υπαίθρου Αττικής στο Κοινοβούλιο με αξιολόγησαν 14 φορές οι συμπολίτες μου και αποχώρησα οικειοθελώς στα 74 μου χρόνια. Στα δυο άλλα επαγγέλματα που επέλεξα όταν ήμουν δικηγόρος με αξιολογούσε η αγορά νομικών υπηρεσιών και όταν ήμουν στο Παρίσι πανεπιστημιακός με αξιολογούσε κάθε εξάμηνο επιτροπή από ανώτερούς μου». Το τσουλί αποστομώθηκε, μου γύρισε την πλάτη και έφυγε εγείροντας τα «αχ και βαχ» της γηραλέας παρέας μου.

Την ίδια εποχή έβλεπα μια μέρα στην τηλεόραση μια χαριτωμένη φοιτήτρια που έψαχνε να βρει «πώς λέγεται αυτό το φρούτο που ωριμάζει σε τσαμπιά, που πατιόταν παλιά με τα πόδια και τώρα συνθλίβεται με ηλεκτρικά μηχανήματα, που ο χυμός του υφίσταται ζύμωση με την επίδραση του οξυγόνου και όταν το πιούμε οξειδωμένο μας προκαλεί στην αρχή αισθήματα ευφορίας και μπορεί να οδηγήσει και στην απώλεια του ελέγχου της συμπεριφοράς μας». Η τηλεπερσόνα βοηθούσε κατά ριπάς την τηλεπερσόνα wanna be αλλά φως δεν βλέπαμε.

Μια άλλη φορά, δύο σοβαρότατες κυρίες έπρεπε να απαντήσουν στην ερώτηση ποια είναι τα πολυπληθέστερα αντικείμενα που γυρίζουν γύρω από τη Γη. Υπήρχε η σωστή απάντηση «τεχνητοί δορυφόροι» και υπήρχε και μια άλλη απάντηση «ήλιοι». Οι δύο σοβαρότατες κυρίες (εκπαιδευτικοί) ποντάρισαν τα μισά τους χρήματα στους «ήλιους, που γυρίζουν γύρω από τη Γη».

Προχθές, ήταν μια βροχερή βραδιά στον Αγιο Δομίνικο. Δύο παίχτες του «Survivor», η μια εκ των οποίων ήταν μια ωραιότατη κυρία που άφηνε πολλές υποσχέσεις και προοπτικές μελλοντικού θηλασμού, ερωτήθηκαν τι ποσοστό νερού έχει το μητρικό γάλα. Και οι δυο απάντησαν ποσοστά κάτω από το 60%. Το ταλαίπωρο βρέφος θα προσπαθεί να θηλάσει και θα διαμορφώνει νοοτροπία δράκουλα, αφού το πηχτό αυτό πράγμα μάλλον θα τρώγεται με το κουτάλι.

Πολλοί μου έγραψαν για να μου πουν πως ήταν λάθος αυτό που είχα πει, ότι δηλαδή μια έρευνα έδειχνε ότι το 78% της φοιτητικής νεολαίας δεν γνώριζε ποιος ήταν Πρωθυπουργός. Είχαν δίκιο. Οι περισσότεροι γνώριζαν ότι κάποιος Τσίπρας μας κυβερνάει. Οι περισσότεροι όμως πάλι δεν ξέραν τι έχει σπουδάσει, πόσων ετών είναι, πού εμφανίστηκε, τι έχει στο βιογραφικό του και πώς αναρριχήθηκε στην εξουσία. Ηταν δηλαδή λειτουργικά αναλφάβητοι. Γιατί, αν τα ξέρεις όλα αυτά, επιλέγεις Πρωθυπουργό σύμφωνα με τα συμφέροντά σου και τις πεποιθήσεις σου. Ζεις σε δημοκρατία. Αν δεν τα ξέρεις, ψηφίζεις «ολέ, ολέ Τσίπρα τρελελέ» ή «είναι τρελός ο στρατηγός» ή τραγουδάς «Μαργαρίτα, Μαργαρώ» στον υπερήλικο συνθέτη, που επιτέλους πραγματοποιεί το όραμα που ένας άλλος ποιητής, ο Δημήτρης Χριστοδούλου, που δεν είναι πια μαζί μας, είχε διατυπώσει για πολύ πιο συγκεκριμένους λόγους: «Στρώσε το στρώμα σου για δυο».

Η απελευθέρωση της χώρας από τη δικτατορία της μετριότητας, που μας έχει επιβληθεί, θα ξεκινήσει από...

ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Σε ποιον ανήκει η εξουσία

Του (Μαζί τα Φάγαμε) ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΠΑΓΚΑΛΟΥ

Τα πρώτα αποτελέσματα του Erasmus ήταν απογοητευτικά. Η χώρα εξήγαγε το 2007-08 μόλις 2.400 φοιτητές ενώ εισήγαγε 2.300. Το 2008-09 η διαφορά ήταν επίσης μικρή (3.000 εξήχθησαν και 2.850 έγιναν δεκτοί). Αν λάβει κανείς υπόψη του το γεγονός ότι οι φιλοξενούμενοι θα μιλούσαν κυρίως ελληνικά και θα μάθαιναν πολύ λιγότερα από τους Ελληνες που πήγαιναν στα μεγάλα τους Πανεπιστήμια, οι προοπτικές του σχεδίου ήταν χαμηλές. Χρειάστηκε το 2013-14 για να έχουμε μια αισθητή διαφοροποίηση: 4.500 Ελληνες σπούδασαν στο εξωτερικό και 3.000 ήρθαν στην Ελλάδα. Το Erasmus θριάμβευε σε όλη την Ευρωπαϊκή Ενωση και ειδικά σε εμάς.

Από το 1987, έτος εκκίνησής του, έως το 2017, μέσα σε 30 χρόνια, ο αριθμός των Ελλήνων που σπούδαζαν στο εξωτερικό από 3.000 ανέβηκε στους 5.100 και οι προσκεκλημένοι από 2.900 έφταναν στις 4.200. Είναι φανερό ότι υπάρχει εδώ ένα πρόβλημα αμοιβαιότητας, που αν δεν υπήρχε θα επέτρεπε ακόμα περισσότερη αύξηση των εξερχομένων Ελλήνων. Οι άθλιοι αριστεροί διανοητές, όπως συνήθως, γλείφουν εκεί που έφτυσαν και προσπαθούν και αυτοί να ευνοηθούν από τις χαρές που προσφέρει απλόχερα η ευρωπαϊκή χρηματοδότηση.

Διάβασα με προσοχή τη συνέντευξη της συζύγου του Πρωθυπουργού. Τη στιγμή που οι πάντες τον εγκαταλείπουν, αυτή η αγνή κόρη του κάμπου της Θεσσαλίας στάθηκε ηρωικά στο πλευρό του ορεινού συζύγου της. «Δεν λέει ψέματα», είπε, την ώρα που εκατομμύρια χέρια δείχνουν τη μύτη του Πινόκιο να μεγαλώνει.  


Παρακάτω πρόσθεσε το παράπονό της: «Εχουμε την Κυβέρνηση. Δεν έχουμε την εξουσία»!  


Είναι προφανές ότι δεν της έχει καν περάσει από το μυαλό ότι την εξουσία δεν την έχει το κόμμα της και ο άντρας της, διότι ανήκει σε κάποιον άλλον. Οτι δηλαδή η διεκδίκηση από ένα μόνο κόμμα και ακόμα χειρότερο από μια μόνο προσωπικότητα, όσο και να τον αγαπάει η σύζυγός του, του συνόλου της εξουσίας, αποτελεί θανάσιμο αμάρτημα και καταδικαστέα πράξη. Το Σύνταγμα της χώρας αναφέρει στο Αρθρο 1:

«1. Tο πολίτευμα της Eλλάδας είναι Προεδρευόμενη Kοινοβουλευτική Δημοκρατία. 


2. Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία.


3. Ολες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Εθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα».

   

Το διαυγέστατο κείμενο αυτό, που δεν μπορεί να ανήκει στα αναθεωρητέα, γιατί είναι θεμελιώδης διάταξη, σημαίνει ότι ο λαός εκλέγει τους αντιπροσώπους του, οι οποίοι με τη σειρά τους νομοθετούν και παρέχουν ή δεν παρέχουν την εμπιστοσύνη τους σε Πρωθυπουργό και την Κυβέρνησή του. Παράλληλα υπάρχει και μία Δικαιοσύνη ανεξάρτητη.

Τώρα που έχει ολοκληρωθεί η άλωση της παιδείας και η διείσδυση στη Δικαιοσύνη, το μόνο που απομένει είναι ο κομματικός προσανατολισμός των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας. Αυτό, όταν το λέει επίσημα η σύζυγος του Πρωθυπουργού, αποτελεί επαναστατική προκήρυξη, αμφισβήτηση του πολιτεύματος, προαναγγελία πραξικοπήματος, πράξη εσχάτης προδοσίας, με άλλα λόγια.  


Δεν θα θέλαμε ποτέ η σύζυγος του Πρωθυπουργού να καταγγελθεί για τέτοιου είδους συμπεριφορά. Είναι όμως ηλίου φαεινότερον ότι...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Τσαρλατάνου απομόνωση

Του (μαζί τα φάγαμε) ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΠΑΓΚΑΛΟΥ

Σε ένα υπέροχο, μέσα στην απλοϊκότητά του, ποίημά του ο Ζακ Πρεβέρ περιγράφει έναν σουλτάνο που έχει πάντα στο πλευρό του έναν υπερμεγέθη και δυσοίωνο δήμιο. Κάθε φορά που κάποιος ερεθίζει τον φιλύποπτο σουλτάνο, υπακούοντας σε ένα νεύμα, ο δήμιος κάνει ένα βήμα μπροστά και με μια κίνηση γρήγορη σαν αστραπή παίρνει το κεφάλι του κακότυχου. Με αυτά και με αυτά περνούν οι μέρες και τα χρόνια και μια μέρα ανακαλύπτει ο σουλτάνος ότι έχει σκοτώσει όλο το περιβάλλον του και δεν υπάρχουν άλλα διαθέσιμα κεφάλια για να κοπούν. Σε αδιέξοδο ο Πατισάχ παρακαλεί τότε τον δήμιο να κόψει το δικό του κεφάλι.

Τα παιδία παίζει. «Παίζει» το παλιό τους αξέχαστο παιχνίδι, τη Νοεμβριανή Επανάσταση. Δεν είναι όμως μόνο ότι δεν λέγονται Λένιν, Τρότσκι, Στάλιν, Κίροφ και Καμένεφ, αλλά Τσίπρας, Σκουρλέτης, Παππάς και Τσακαλώτος. Είναι, επίσης, ότι τους λείπουν δύο βασικά πράγματα.

    

Η Ρωσία του 1917 ήταν μια χώρα σε πλήρη ανάπτυξη, οι δουλοπάροικοι αγρότες έπρεπε να «απελευθερωθούν» για να μεταβληθούν, σπρωγμένοι από την πείνα, σε εξαθλιωμένους βιομηχανικούς εργάτες.  

Η Ελλάδα του 2017, εκατό χρόνια μετά, είναι μια καταναλωτική κοινωνία βασισμένη στις υπηρεσίες (κυρίως τουρισμός και ναυτιλία) και στις αγροτικές εξαγωγές που έχουν ως προϋπόθεση την κοινή αγροτική πολιτική και το ενιαίο νόμισμα (το ευρώ). Ενα καθυστερημένο, διεφθαρμένο και ανεπαρκές κράτος δημιουργεί τεράστια ελλείμματα, που καλύπτονται από μια συνεχή αύξηση του εξωτερικού χρέους.  

Η Ρωσία του 1917 ήταν μια ανερχόμενη ιμπεριαλιστική δύναμη.  

Η Ελλάδα του 2017 είναι περιφερειακή και αναξιόπιστη.  

Η Ιστορία έχει δείξει ότι οι επαναστάσεις επέρχονται όταν υπάρχει αισιοδοξία και προοπτική. Οχι όταν μαθητευόμενοι μάγοι δημιουργούν εξαθλίωση και απελπισία όπως στο Καράκας και στην Αθήνα.

Η άλλη μεγάλη διαφορά είναι ουσιώδους σημασίας. 


Εχουμε ξανατονίσει σ' αυτές εδώ τις γραμμές ότι το κράτος έχει το μονοπώλιο της ενόπλου βίας. Ο έλεγχος αυτού του μονοπωλίου αποτελεί την πεμπτουσία της πολιτικής και βάθρο της λαϊκής κυριαρχίας. Πιστεύω ότι, αν προέκυπτε τέτοιο θέμα, οι σημερινοί κυβερνώντες δεν θα είχαν καμιά αντίρρηση να παραλάβουν τα κλειδιά των ενόπλων δυνάμεων, όπως σήμερα παραλαμβάνουν με πιθηκοειδείς χαριεντισμούς πλακέτες και άλλα καθρεφτάκια και χάντρες, με τα οποία τους κατακλύζουν οι ατυχείς υφιστάμενοί τους, που είναι καταδικασμένοι, όσο κρατάει αυτή η κολόνια, να κρύβουν τις πραγματικές τους σκέψεις.

Η υπονόμευση του κύρους της Δικαιοσύνης, η διάλυση του συστήματος υγείας και της ανώτατης παιδείας, οι αφελείς επιθέσεις για να βγάλουν τα απωθημένα τους εναντίον της αριστείας, η ρουσφετολογία και η πωρωμένη αναίδεια στον δημόσιο λόγο δεν είναι επαρκή επαναστατικά όπλα.

  

Οσον καιρό η οικονομία θα τραβάει, κακήν κακώς, τον δρόμο της σφυρίζοντας αδιάφορα. Οσον καιρό οι ένοπλες δυνάμεις δεν θα ανακατεύονται στην πολιτική ακολουθώντας πιστά και κατά γράμμα το Σύνταγμα της χώρας, η επανάσταση δεν θα γίνει. 

Η σημερινή παρέα έχει κατακτήσει κάτι παραπάνω από το μίσος και την αντίθεση του λαού. Δεν έχει σημασία πως οι νοικοκυραίοι δεν βγήκαν ακόμη στους δρόμους χτυπώντας κατσαρόλια και τηγάνια όπως στη Βενεζουέλα του Μαδούρο.  

Ο Τσίπρας κατάφερε να ξεπεράσει με τις τελευταίες εμφανίσεις του αυτό το στάδιο της πολιτικής αντιπαράθεσης. Πανικόβλητος προσπαθεί να αποφύγει την τρομακτική προοπτική των εκλογών και έτσι κερδίζει το τελικό στάδιο μιας παρακμής, που είναι ο γενικευμένος χλευασμός.

Από το νέο έτος αρχίζει η προεκλογική περίοδος.  

Τον «χαρισματικό» Αλέξη τον έχει ξεχάσει ήδη ο λαός.  

Οταν θα έρθει η ώρα της κάλπης...

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ και ΕΘΝΙΚA ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Αν ήσουνα σε άλλη Χώρα ….!!! (Ο Υποναύαρχος ε.α Κώστας Βουλγαράκης μ΄ ένα κείμενό του απαντά στα όσα υποστήριξε ο Θεόδωρος Πάγκαλος περί “ανύπαρκτου Στόλου” τη νύχτα των Ιμίων.)

Toυ ΚΩΣΤΑ ΒΟΥΛΓΑΡΑΚΗ

 Υποναυάρχου ε.α

Αυτός ο ανεκδιήγητος Πάγκαλος, πρώην Υπουργός Εξωτερικών της Χώρας μας, αντί να κρύβεται και να ζητά ταπεινά συγχώρεση, έχει το θράσος να προκαλεί του πάντες διαρκώς!!

Μιλά για την περίοδο της κρίσης των Ιμίων και …. ΟΧΙ μόνο ψεύδεται ασύστολα, αλλά υποτιμά τους πάντες και τα πάντα, στο βωμό της δικής του πολιτικής επιβίωσης!!  

Μια απλή αναφορά στα επίσημα Ημερολόγια Κινήσεων του Στόλου, στις επίσημες Αναφορές Δράσεως, αλλά και σ’ αυτά έστω τα ρεπορτάζ των καναλιών, μπορούν να τον διαψεύσουν και να του αποδείξουν …. και τι Στόλο διέθετε και πόσο έτοιμος και αποφασισμένος ήταν!!

Η κρίση των Ιμίων, καταγράφηκε στην Ιστορία και «διδάσκεται» σε όλες τις Σχολές Πολέμου, ως …. «η κρίση όπου ένας ισχυρός Στόλος, ενώ ενήργησε έγκαιρα και απέκτησε το Επιχειρησιακό πλεονέκτημα (τόπους-χρόνους-διάταξη) και ελισσόμενος διέθετε το απόλυτο Τακτικό πλεονέκτημα (θέσεις στο θέατρο των επιχειρήσεων και συσχετισμό/αναλογία δυνάμεων) …. ΗΤΤΗΘΗΚΕ και υποχώρησε, από αποφάσεις της Πολιτικής Ηγεσίας, που εκπροσωπούσε και εκπροσωπεί ο Πάγκαλος!!

Δυστυχώς, είναι μεγάλη πίκρα και τεράστια αγανάκτηση, όσοι ζήσαμε και συμμετείχαμε από κοντά στα γεγονότα, να ξέρουμε την αλήθεια και όμως …. εμάς να μας ακούνε 5-10 φίλοι γύρω μας και τον «δειλό» και ανίκανο Πάγκαλο, να τον ακούει όλη η Ελλάδα!!

Γι’ αυτό Πάγκαλε,...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ - ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Το βέτο και πώς χρησιμοποιείται

Toυ "ΜΑΖΙ ΤΑ ΦΑΓΑΜΕ" ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΠΑΓΚΑΛΟΥ

Πρέπει να ομολογήσουμε ότι υπάρχει ένα θέμα, που συνεχώς επιδεινώνεται, για το οποίο η ευθύνη δεν είναι αποκλειστικά της ανεκδιήγητης κυβέρνησης ΣυριζΑνέλ. Η επιδείνωση είχε αρχίσει μερικές δεκαετίες πριν.

Μιλάμε για την κακοποίηση της ελληνικής γλώσσας, ιδιαίτερα από τη στιγμή που ορδές ημιαναλφάβητων και τυχάρπαστων προσώπων κατέκλυσαν τον χώρο της επικοινωνίας χάρη στην ύπαρξη και τη διάδοση των ιδιωτικών μορφών ραδιοφωνίας και τηλεόρασης.

Για να γίνει γρήγορα και εύκολα αντιληπτό τι εννοούμε, θα σας καλέσουμε να παρακολουθήσετε την εισαγωγή και παγίωση δύο όρων λατινογενούς προέλευσης «κόντρα» και «ατάκα». 

Η κόντρα κατήργησε και αντικατέστησε δεκάδες αποχρώσεις, που μπορούσαν να αποδώσουν άλλες σχεδόν συνώνυμες λέξεις όπως φιλονικία, διαφωνία, αντιπαράθεση, διαφορά κτλ. 

Η ατάκα τώρα, σε ένα ακόμη πιο πρωτόγονο επίπεδο ημιμάθειας, αντικατέστησε όρους που τεχνικά και ουσιαστικά απέδιδαν άλλες προθέσεις όπως δήλωση, ανάλυση, απάντηση κ.ο.κ.  

Μία ημέρα, που συνόδευα ένα από τα πιο αξιοσέβαστα πρόσωπα αυτής της χώρας στην έξοδο του υπουργείου Πολιτισμού, τον μακαρίτη καθηγητή και ακαδημαϊκό Κώστα Δεσποτόπουλο, όρμησε με την κάμερα εν λειτουργία ένα λικνιζόμενο πορνίδιο και ερώτησε τον σεβαστό γέροντα: «Γιατί ήρθατε εδώ κύριέ μου» (προφανώς αγνοούσε το όνομά του) «Υπάρχει κάποια κόντρα με τον υπουργό;» και όταν είδε ότι το κλίμα δεν ήταν καλό, συνέχισε προς τον Δεσποτόπουλο «πέστε μας κάποια ατάκα».

Αυτά, όπως όλα τα φαινόμενα κακοποίησης της γλώσσας που κράτησε όρθιο το έθνος επί αιώνες, απλώς θα επιδεινωθούν από την παρουσία στα ύπατα αξιώματα χυδαίων ατόμων, που υπηρετούν μια ολοκληρωτική ιδεολογία.  

Υπάρχουν όμως και όροι, των οποίων η λανθασμένη χρήση μπορεί να οδηγήσει σε γενικότερες και ουσιαστικά βλαβερές παρεξηγήσεις. Ενας τέτοιος είναι και ο όρος veto.  

Αυτολεξεί, στα λατινικά από τα οποία προέρχεται, η λέξη σημαίνει απαγορεύω.

Τι σημαίνει όμως στην πρακτική της Ευρωπαϊκής Ενωσης;  

Για να καταλάβουμε τις κοινοτικές διαδικασίες λήψης αποφάσεων θα πρέπει να αναφέρουμε τις τέσσερις δυνατές καταστάσεις που μπορεί να βρεθεί μια χώρα-μέλος:

1. Οι περισσότερες αποφάσεις λαμβάνονται ομόφωνα μετά από μακρά και επίπονη αναζήτηση συμβιβαστικής λύσης που να ικανοποιεί όλους τους ενδιαφερόμενους.

2. Για τις αποφάσεις που λαμβάνονται με πλειοψηφία είναι δυνατόν τα συμφέροντά σου να σε τοποθετούν στην πλειοψηφία ή στη μειοψηφία και τα αποτελέσματα είναι ανάλογα.

3. Αν τώρα βρίσκεσαι στη μειοψηφία, έχει σημασία αν υπάρχει αναστέλλουσα μειοψηφία ή όχι. Μόνο αν υπάρχει αναστέλλουσα μειοψηφία που καθορίζεται από έναν αριθμό χωρών, συνήθως και από έναν αριθμό ψήφων, έχεις τη δυνατότητα να αποφύγεις τη δυσμενή για τα συμφέροντά σου απόφαση.

4. Αν βρεθείς μόνος στο περιθώριο των ρευμάτων που διατρέχουν την κοινότητα εκείνη τη στιγμή ή έχεις ζωτικό εθνικό συμφέρον να μη δεχθείς μια απόφαση, τότε ασκείς το δικαίωμα της αρνησικυρίας, δεν δέχεσαι δηλαδή τη διεξαγωγή ψηφοφορίας, απειλείς με αποχώρηση και βάζεις την κοινότητα σε κρίση.

Επειδή στη ζωή πεθαίνει κανείς μία φορά, συνήθως καταστάσεις σαν και αυτήν που περιγράψαμε, αποφεύγονται με την επιδίωξη κάποιας τροποποίησης ή κάποιου ανταποδοτικού συστήματος. 

Η Ελλάδα όταν είχε πρωθυπουργό τον Ανδρέα Παπανδρέου και υπουργό Ευρωπαϊκών Υποθέσεων τον γράφοντα είχε διακριθεί για ορισμένες από τις πιο σημαντικές υποθέσεις «Βέτο»:  

Ενα απ’ αυτά ήταν το αίτημα για χρηματοδότηση του εκσυγχρονισμού της ελληνικής αγροτικής παραγωγής με 3,5 δισ. ευρωπαϊκές λογιστικές μονάδες (ecu, περίπου ισοδύναμο του σημερινού ευρώ). Η Ελλάδα τελικά χρηματοδοτήθηκε με 2,5 δισ. ecu, αφού για ένα τετράμηνο περίπου είχε παγώσει τις διαπραγματεύσεις για τη διεύρυνση προς την Ισπανία και την Πορτογαλία (Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα).

Η άλλη περίπτωση ήταν το πάγωμα της τελωνειακής ένωσης της Τουρκίας με την ΕΟΚ για να προωθηθεί σε κοινοτικά πλαίσια η σύνδεση και μετέπειτα συμμετοχή της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ενωση χωρίς να έχει λυθεί το πολιτικό πρόβλημα της τουρκικής εισβολής και στρατιωτικής κατοχής τμήματος του νησιού. Το ζήτημα ετέθη το 1986 με τη βοήθεια του Χανς Ντίτριχ Γκένσερ, υπουργού Εξωτερικών της τότε Ομοσπονδιακής Γερμανίας και παρέλυσε οποιαδήποτε σχέση Τουρκίας και Ευρώπης μέχρι το 2000, όταν με πρωθυπουργό τον Κώστα Σημίτη και αναπληρωτή υπουργό Εξωτερικών τον μακαρίτη Γιάννο Κρανιδιώτη, επιτεύχθηκε ο στόχος που αρχικά είχαμε θέσει. 

Ζητήματα για να πουλήσει ο κ. Τσίπρας τσαμπουκά υπάρχουν πολλά. Το ερώτημα είναι αν μπορεί κάποιος να είναι τσαμπουκαλής και χρεοκοπημένος υπερήμερος δανειολήπτης.  

Αν μπορεί να κινείται στα όρια της ανοχής των εταίρων και ταυτόχρονα να τους ικετεύει να τον ελεήσουν. 

Τέλος, αν μπορεί να έχει πολλαπλά και αλληλεπικαλυπτόμενα ζητήματα εθνικής ιδιομορφίας. Χωρίς καμιά πρόθεση να χαλάσουμε την ατμόσφαιρα, και δανειοδοτικό και χρέος και καθυστέρηση στις μεταρρυθμίσεις και προσφυγικό και υφαλοκρηπίδα στο Αιγαίο και Κυπριακό και ονομασίας των φυρομιτών και έντασης με την Αλβανία, και σταματώ εδώ γιατί όσο σκέφτομαι παραπάνω με πιάνει απελπισία.

Ακούμε ότι ο κ. Τσίπρας, αν τον παρατσαντίσουν, θα προβάλει βέτο. 

Το κοινοτικό βέτο όμως δεν είναι τσαχπινιά ούτε επίδειξη κακής διάθεσης. Και αν αυτό προτίθεται να κάνει ο πρωθυπουργός της κατακαημένης πατρίδας μας, ουδείς θα τον προσέξει όσο νοστιμούλης κι αν είναι. Βέτο βάζεις σε συγκεκριμένη απόφαση που προτείνει συγκεκριμένη πολιτική. Αν παζαρεύεις, τότε ορατό πρέπει να είναι και το αντάλλαγμα.

Προβάλλεις δηλαδή βέτο σε συγκεκριμένη απόφαση επιδιώκοντας την υιοθέτηση άλλης, σχετικής ή άσχετης ως προς το θέμα, απόφασης, η οποία να καλύπτει συγκεκριμένο επιδιωκόμενο συμφέρον της χώρας σου.

Αλλιώς τα βέτο συνιστούν απλές «ατάκες» επικοινωνιακού χαρακτήρα και η σχετική «κόντρα» δεν λαμβάνεται από κανέναν στα σοβαρά.

Μοναδική περίπτωση που ερεθίζει τη φαντασία μας –ίσως να υπάρχουν και άλλες ιδέες τις οποίες όμως μέχρι στιγμής κανένα κυβερνοστόμα δεν τις είπε ακόμα– είναι η περίπτωση του Brexit:  

Ο Κάμερον ξέρει ότι όσο ενοχλητική και αν είναι για την Ευρώπη η αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου, θα είναι καταστροφική για το ίδιο. Πέραν της οικονομικής ζημίας που θα υποστούν θα δουν, κατά πάσα πιθανότητα, σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα και την αποχώρηση της Σκωτίας. Είχε, λοιπόν, ανάγκη από μια κοινοτική απόφαση με μια σειρά αντιπαθητικές για την Ευρώπη λύσεις, που να ικανοποιούν τον βρετανικό εγωισμό και να αποτελούν ισάριθμα επιχειρήματα, για να αποφύγει ο συντηρητικός πρωθυπουργός την ήττα και την ταπείνωση μιας βρετανικής αποχώρησης από την Ευρώπη. Εκεί μπορούσε ο κ. Τσίπρας...

KOINΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Το γλωσσάριο της κωλοτούμπας

Του "Μαζί Τα Φάγαμε" ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΠΑΓΚΑΛΟΥ

Ο μακαρίτης Ανδρέας Παπανδρέου έλεγε ότι τρεις είναι οι πυλώνες της Δημοκρατίας: η Βουλή, η Τοπική Αυτοδιοίκηση και ο συνδικαλισμός. 

Σε αυτούς τους θεσμοποιημένους πυλώνες, που προϋπέθεταν μιαν εσωτερική δημοκρατική λειτουργία (με την πρόβλεψη κριτηρίων για τους συμμετέχοντες, διαδικασιών για την άσκηση της εξουσίας από τις πλειοψηφίες και την προστασία των μειοψηφιών και πάνω απ' όλα την αντιπροσωπευτικότητα ως απαραίτητο προσόν των εκάστοτε εκλεγμένων), προστέθηκε από την αναρχούμενη αντίληψη, που επηρεάζει τον τρόπο σκέψης της σημερινής Ακροαριστεράς και Ακροδεξιάς, και η λαϊκή κινητικότητα. 

Ο «κόσμος στις πλατείες» έγινε ισότιμος, εξωσυνταγματικός παράγων του πολιτεύματος. Και το ισότιμος δεν ίσχυε βέβαια για μακρές χρονικές περιόδους π.χ. κατάληψης της πλατείας Συντάγματος από τους οπαδούς του ΣΥΡΙΖΑ στην κάτω πλατεία και τους οπαδούς της Χρυσής Αυγής στην πάνω πλατεία, στην προέκταση της λεωφόρου Αμαλίας και στον χώρο μπροστά στον Αγνωστο Στρατιώτη. 

Ολοι αυτοί είχαν καταλύσει το Σύνταγμα και τους νόμους και ιδιαίτερα τα άρθρα που αφορούσαν τις ατομικές ελευθερίες των συμπολιτών τους. Οποιος αποτολμούσε να περάσει έστω και από τις παρυφές της πλατείας και αναγνωριζόταν (καμιά φορά και από λάθος) ως οπαδός και υποστηρικτής του Μνημονίου απομακρυνόταν αμέσως μετά από κοινή και συνεννοημένη πολλές φορές παρέμβαση κόκκινων και μαύρων φασιστών, που τους συνέδεε ο «πατριωτισμός». Λοιδορίες, γκεσταπίτικες συκοφαντίες, προπηλακισμοί και σε τελευταία ανάλυση ξυλοδαρμός συγκροτούσαν την καθημερινότητα της πλατείας. Την ίδια ώρα μαύροι και κόκκινοι αγανακτισμένοι έβγαιναν από τις τρύπες τους για να ρίξουν το σύνθημα που αποτελούσε την πεμπτουσία αυτών των ημερών.

«Να καεί, να καεί, το μπουρδέλο η Βουλή».

 
Και επειδή «στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα», όπως λέει ο κ. Δραγασάκης, ή «δεν συγχωρείται κενό», όπως αναφωνεί προσφάτως ο κ. Βαρουφάκης, η εξουσία στο κέντρο της πόλεως, με την ανοχή του τότε υπουργού Εσωτερικών Προκόπη Παυλόπουλου, που είχε απαγορέψει στην Αστυνομία να επέμβει, πέρασε στα χέρια των αλητών που σήμερα προσποιούνται ότι μας κυβερνούν.

Την Τετάρτη 17 Ιουνίου έγινε μια κακόγουστη και απέλπιδα προσπάθεια νεκρανάστασης του φαινομένου της πλατείας.

Γιατί να ασχοληθεί κανείς με μια αποτυχημένη επανάληψη, που είναι πρόδηλο ότι έχει σκοπό να ενοποιήσει τον χώρο του παραλογισμού και να ανακόψει τη φθορά και την πτώση της κυβέρνησης;  

Γιατί έχουν πάρει τον κατήφορο. Λίγο-λίγο τώρα στην αρχή. Πιο ραγδαία όταν θα αποκαλυφθεί κατά τρόπο αδιαμφισβήτητο πόσο μεγάλα ήταν τα ψέματα που είπαν, πόσο κολοσσιαία η ζημία που έκαναν στον τόπο και πόσο τυχάρπαστη και περιστασιακή η παρουσία τους στο προσκήνιο. Νομίζουμε για δύο λόγους: 

Πρώτον, γιατί είναι η πρώτη φορά που κυβέρνηση στην Ελλάδα οργανώνει διαδήλωση υπέρ του εαυτού της. Ομολογεί δηλαδή ότι δεν κυβερνά η ιδία, αλλά το πεζοδρόμιο. 

Δεύτερον, γιατί τη συγκέντρωση της Τετάρτης την ακολούθησε συγκέντρωση «της κατσαρόλας» εχθρών της φορομπηχτικής πολιτικής του Τσίπρα και οπαδών της ιδιωτικής πρωτοβουλίας.

Είναι η πρώτη φορά που οι χειμαζόμενοι και σκληρά εργαζόμενοι Ελληνες του ιδιωτικού τομέα τολμούν να αμφισβητήσουν τη δικτατορία των δημοσίων υπαλλήλων. Να το κάνουν μάλιστα με τις ίδιες μεθόδους που χρησιμοποιούσαν οι αντίπαλοί τους.

 
Ακουσα διάφορα μορμολύκεια να καλούν τον ελληνικό λαό σε Τρίτο Γύρο. 

Ας έχουν υπόψη τους ότι:

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Σωφρονίζοντας τους χοντρούς

Toυ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΠΑΓΚΑΛΟΥ

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Τα Νέα”, 30 Ιουνίου 2009 και το αναδημοσιέυουμε με αφορμή τον "ΦΟΡΟ ΛΙΠΟΥΣ" 
 

Πολλές φορές μην έχοντας άλλο επιχείρημα, εκπρόσωποι της αντικειμενικής δημοσιογραφίας και συνήθως του νέου ήθους και ύφους που αντιπροσωπεύουν τα μικρά κόμματα και οι ανεξάρτητοι διανοητές, επιτίθενται εναντίον μου με το επιχείρημα ότι είμαι υπέρβαρος. 

Περιποιούμαι τον εαυτό μου με αυτόν το μετριοπαθή όρο. Κατά καιρούς έχω διαβάσει λέξεις όπως «κτήνος», «γουρούνι», «ιπποπόταμος», «παχύδερμο» και άλλα τέτοια. Ευτυχώς η περιορισμένη γνώση που αυτοί οι εκφραστές της κοινής γνώμης έχουν σε ό,τι αφορά την ελληνική γλώσσα δεν τους επιτρέπει ένα ακόμη πιο πλούσιο υβρεολόγιο.

Καθόμουν λοιπόν και σκεφτόμουν αν πραγματικά πέραν του αισθήματος ενοχής που, όπως κάθε χοντρός που σέβεται τον εαυτό του, τρέφω και εγώ, θα πρέπει να αισθάνομαι υπεύθυνος και για άλλα ουσιαστικότερα εγκλήματα κατά της κοινωνίας που πηγάζουν από την αμαρτωλή συμπεριφορά μου διότι βεβαίως υπάρχει υπευθυνότητα. Αδύνατοι που τρώνε υπάρχουν, χοντροί που δεν τρώνε δεν υπάρχουν.

Διάβασα λοιπόν με πολύ ενδιαφέρον κατά καιρούς μελέτες διαφόρων επιστημονικών οργανισμών, κυρίως της Αμερικής, που αποδεικνύουν μετά από ενδελεχείς έρευνες ότι οι χοντροί ευθύνονται για την αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη. Το Πανεπιστήμιο του Ιλινόι υπολογίζει ότι από το 1990 η αύξηση του βάρους του μέσου Αμερικανού προκάλεσε μια πρόσθετη κατανάλωση 3,8 δισεκατομμυρίων λίτρων βενζίνης το χρόνο, δηλαδή προκάλεσε πρόσθετες εκπομπές 10 περίπου εκατομμυρίων μετρικών τόνων διοξειδίου του άνθρακος. 

Τα πράγματα όμως είναι ακόμα χειρότερα όπως μας βεβαιώνει το αμερικανικό περιοδικό δημόσιας υγείας.

Ταξιδεύοντας με τα αεροπλάνα οι έχοντες την τάση του πάχους Αμερικάνοι που πήραν την δεκαετία του ’90 4,5 κιλά ο ένας κατά μέσο όρο, προκάλεσαν μια πρόσθετη κατανάλωση κηροζίνης 1,3 δισεκατομμυρίων λίτρων που σημαίνει 3,4 εκατομμύρια μετρικούς τόνους διοξείδιο του άνθρακος επιπλέον. 

Παρόμοιες έρευνες έχουν γίνει και σε άλλους τομείς.

Επειδή οι εκστρατείες που απευθύνονται στο φιλότιμο δεν αποδίδουν και μπορούν να οδηγήσουν σε απερίγραπτη ξεφτίλα σαν αυτή που επιφυλάσσουν οι Έλληνες καπνιστές στον ανεκδιήγητο υπουργό Υγείας νομίζω ότι ήρθε η ώρα να προτείνω ένα μέτρο που ενδεχόμενα θα σωφρονίσει τους χοντρούς και θα επιφέρει μεγαλύτερη κοινωνική δικαιοσύνη:  

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ο Πάγκαλος πιστεύει ότι ο Βαρουφάκης χρειάζεται ψυχίατρο - Έχει άδικο άραγε???

Κατά την –συνήθη- παρουσία του στο ραδιόφωνο του Βήματος, ο Θεόδωρος Πάγκαλος εξαπέλυσε επίθεση κατά του νέου υπουργού Οικονομικών. 

Ο Πάγκαλος ισχυρίζεται ότι ο Γιάνης Βαρουφάκης χρειάζεται ψυχίατρο, διότι βάζει συνέχεια το χέρι στην τσέπη… ενώ παράλληλα δηλώνει ότι η οικονομική πολιτική της κυβέρνησης θα οδηγήσει την χώρα σε πτώχευση.

Συγκεκριμένα είπε: «Θεωρώ ότι αυτό που είναι ενοχλητικό είναι η αγένεια του έλληνα υπουργού Οικονομικών, η οποία επιδεικνύεται με διάφορους τρόπους. 

Κατ’ αρχήν, ότι δεν βάζει του πουκάμισο μέσα. Αυτό είναι άθλιο. Ή το βάζεις μέσα ή δεν το φοράς. Πας στη Ντάουνινγκ Στριτ, προσαρμόζεις το ντύσιμό σου με εκείνο του οικοδεσπότη σου. Όταν όλοι φοράνε γραβάτες, δεν πας με τις παντόφλες. 

Το δεύτερο είναι ότι συνεχώς έχει το χέρι στην τσέπη. Δεν ξέρω τι είναι, να πάει σε έναν ψυχίατρο! Είναι αγενέστατο να έχεις το χέρι στην τσέπη και δεν θέλω να επαναλάβω αυτό που μας έλεγε ο γυμναστής μας στο Βαρβάκειο "κωλόπαιδα, βγάλτε το χέρι από την τσέπη γιατί ξέρω τι πιάνετε εκεί μέσα».

Σχετικά με την οικονομική πολιτική δήλωσε: