"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΖΑΡΕΤΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΖΑΡΕΤΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: 629.561,45 λόγοι που τους σιχαθήκαμε

*Ο κατηγορούμενος Φρουζής δεν κλήθηκε ποτέ από την εισαγγελέα διαφθοράς Κα Τουλουπάκη να καταθέσει!


*Ο βόθρος της σκευωρίας NOVARTIS έσκασε και η δυσωδία του ηθικού μειονεκτήματος του ΣΥΡΙΖΑ πνίγει την πολιτική ζωή της χώρας μας.

 
*Το παρακράτος που δημιούργησε και με το οποίο κυβερνά η συμμορία Τσίπρα επιχειρεί με την σκευωρία NOVARTIS να αλλοιώσει το πολίτευμα της χώρας για τρίτη φορά.

 
*Η δεύτερη ήταν το αποτυχημένο πραξικόπημα κατάργησης της ελεύθερης ενημέρωσης με τα βοσκοτόπια του παρατραπεζικού κυκλώματος Δραγασάκη-Σπίρτζη, με συνεργό τον κουμπουροφόρο βουλευτή του Πούτιν, Ιβάν Σαββίδη.

 
*Η πρώτη ήταν το αποτυχημένο πραξικόπημα Τσίπρα-Βαρουφάκη-Κοτζιά-Δραγασάκη-Λαφαζάνη να οδηγήσουν τη χώρα εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης με την αποχώρηση από το ευρώ και την καθιέρωση της δραχμής ως εθνικού νομίσματος.

 
*Η ανατροπή του προγράμματος δανεισμού του Κράτους από την ΕΕ και το ΔΝΤ παρουσιάσθηκε ως μοναδική εθνικά ρεαλιστική και υπερήφανη επιλογή για να σωθεί ο ελληνικός λαός από δεινά πανομοιότυπα με αυτά που καταδίκασε τον λαό της βενεζουέλας ο Μαδούρο, μαρξιστής, δικτάτορας, σφαγέας και φίλος του Τσίπρα του Παππά και του νταβατζή των offshore Αρτεμίου, στη δούλεψη των οποίων είναι ο ζάπλουτος «σερβιτόρος» του Μαξίμου Νίκος Πετσίτης και η Γενική Γραμματέας «καταπολέμησης της διαφθοράς!» κάποια Ξεπαπαδέα, πρώην έμπιστη κάποιου καραμανλικού πρώην ΚΥΠατζή που εισαγγελικά χείλη του προσέδωσαν το παρατσούκλι Ρασπούτιν για άγνωστους(!) και ακατανόητους(!) λόγους από εμάς τους συνταξιούχους καφετζήδες.

 
*Το 2019, η ανατροπή αυτή κατέληξε να μας έχει κοστίσει επιστροφή στην ύφεση, καταστροφή των τραπεζών, επιπλέον απώλεια εισοδημάτων, άγρια φορολογία, απομάκρυνση επενδυτικών κεφαλαίων, μείωση των κρατικών επενδύσεων, υποχώρηση όλων των δεικτών ευημερίας των πολιτών και της διεθνούς αξιοπιστίας της χώρας μας και μία εθνική ήττα στις Πρέσπες της Αριστεράς, με συνενοχή στα πάντα του ελληνικής κοπής Λε Πεν, Πάνου Καμένου.
 

*Αλλά πώς να ξεχάσουμε ότι τον Σεπτέμβριο του 2015 οι «ενήλικοι στο δωμάτιο» της περήφανης διαπραγμάτευσης με επικεφαλής τον Βαρουφάκη υπό την καθοδήγηση Τσίπρα, αυτοπαρουσιάσθηκαν ως σωτήρες και έπεισαν ότι το μαύρο είναι άσπρο, κι ότι ο γάιδαρος μπορεί να πετάξει;

 
*Τον Σεπτέμβριο του 2019 , τέσσερα χρόνια μετά το απίστευτο κρεσέντο αυταρχισμού, νεποτισμού, ιδεοληψίας σκευωριών και διαφθοράς, όλοι οι Έλληνες θα δουν στις κινηματογραφικές αίθουσες το νέο ΣΥΡΙΖΑϊκό αφήγημα του Κώστα Γαβρά δημιουργού του «Ζ», με τίτλο… «Β»αρουφάκης!
 

*Ο ΣΥΡΙΖΑ ετοιμάζεται για «εποικοδομητική αντιπολίτευση».

 
*Τον Οκτώβριο του 2019 όταν πια επιτέλους «θα έχει παλινορθωθεί η επάρατος Δεξιά», όταν το Κεντροαριστερό  ΚΙΝΑΛ θα έχει πολύ πάνω από το 10% των ψήφων και τη χώρα θα κυβερνά «ο νεοφιλελεύθερος Μητσοτάκης» στίφη εκτσογλανισμένων Βαξεβανιστών (μετεξέλιξη των Αυριανιστών) θα παίρνουν τη δόση της ιδεολογικής τους μαστούρας στις κινηματογραφικές αίθουσες με την ταινία του…. από πάντα ανυπάκοου, αντισυμβατικού, αντισυστημικού Γαβρά.

 
*Αφιονισμένα στίφη, που εξερχόμενα των αιθουσών, θα ξεσπούν πάνω στις βιτρίνες του «βολεμένου μικροαστού» πατέρα τους που τους έχει εξασφαλίσει δικό τους δωμάτιο από γεννησιμιού τους, αυτοκίνητο στα 18 και διαρκή ανανέωση του γαμημένου i phone τους.

 
*Αγανακτισμένοι αριστεροί δικαιωματιστές, εξεγερμένοι στη σκέψη ότι οι «άτυχοι» συνομήλικοί τους έκαναν μεταπτυχιακά και Erasmus και μετανάστευσαν στην Ευρώπη «των μονοπωλίων και των τοκογλύφων τραπεζιτών» όπου εργάζονται ως γιατροί και δικηγόροι, όταν οι παππούδες τους, μετά την καταστροφή που προκάλεσε ο εμφύλιος ’43-‘49 που εξαπέλυσε κατά του Ελληνικού λαού το ΚΚΕ και η Κομιντέρν, αναγκάστηκαν να ξενιτευτούν για ένα πιάτο φαΐ και γεράσανε με «κομμένη μέση» από το κουβάλημα, στις σπεντιτσιόνες της Γερμανικής ανοικοδόμησης, με χρόνια προβλήματα αρθρίτιδας από την «υγιεινή» διαμονή τους στην «αντισυστημική» υγρασία των σιδηροδρομικών βαγονιών.

 
*Τώρα είναι η ώρα του...

ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Το Νόημα της Δημοκρατίας

Ποιο είναι το νόημα της Δημοκρατίας;  


Πόσο και για πόσους το ερώτημα αυτό έχει ενδιαφέρον, τόσο και τέτοιο ώστε να δημιουργεί κίνητρο να το απαντήσουν;


 Και υπάρχει άραγε μία ή περισσότερες απαντήσεις; Και έχουν άραγε σχέση οι απαντήσεις με τον Χρόνο και την Ιστορία; 


Και εν τέλει υπάρχει ανάγκη να συμφωνήσουμε στο νόημα της Δημοκρατίας;

 
Είναι άραγε μία πολυτέλεια των διανοουμένων κάτι τέτοιο που ούτως ή άλλως έχουν μάθει να συνυπάρχουν διαφωνώντας πάνω στο νόημα των ιδεών, ή πρόκειται για κάτι που αφορά όλους και τι μπορεί να είναι αυτό;

 
Δεν είναι ούτε στις προθέσεις ούτε στις δυνατότητές μου να δώσω (τη δική μου) απάντηση στο ερώτημα.

 
Αλλά μετά από 67 χρόνια ζωής νοιώθω ότι δεν μπορώ να μην μοιραστώ με άλλους τη βεβαιότητά μου ότι από τότε που η Δημοκρατία επικράτησε σε ένα μέρος του πλανήτη, Κομμουνισμός και Ναζισμός θεμελιώθηκαν θεωρητικά στη βάση της απόλυτης εχθρότητάς τους προς αυτήν.

 
Στην γενεαλογία του σύγχρονου Ολοκληρωτισμού υπάρχει η γενέθλια ιδέα ότι η Δημοκρατία αποτελεί διασάλευση της παραδοσιακής Τάξης Πραγμάτων, έδαφος διολίσθησης της ανθρώπινης κοινωνίας στο σκότος της αναρχίας και στο έρεβος της τυχαιότητας, που μόνο ένα ατσάλινο κι αποφασισμένο χέρι μπορεί να σταματήσει για λογαριασμό του…. Λαού!
 

Ο Άνθρωπος

 
Ο φόβος του Τυχαίου και η εξ αυτού ανάγκη μιας Δύναμης ικανής να το αντιμετωπίσει οδήγησε τον Άνθρωπο στην Πίστη, στην ανάγκη δηλαδή να κουβαλά στον υπαρξιακό του βηματισμό το επινόημα μιας τοτεμικής ιδέας (ενός Υπερανθρώπου, ενός Θεού, κάτι σαν ατσάλινο χέρι δηλαδή) που να μπορεί να αναλάβει την διαρκή ευθύνη να τον προστατεύει από το τυχαίο και το άγνωστο, δηλαδή από το Μέλλον του.

 
Δεν υπάρχει πιο δυνατή, πιο ριζωμένη και πιο ανθεκτική ανθρώπινη ιδιότητα από τον φόβο του μέλλοντος, πράγμα που δεν συναντάμε σε καμία άλλη μορφή έμβιων όντων αφού το μέλλον είναι «μετά» ενώ το Παρελθόν είναι «πρίν» είναι Χρόνος που μόνο ο Άνθρωπος καταλαβαίνει.


Αλλά αυτή ακριβώς η αίσθηση του Χρόνου δίνει στον άνθρωπο τη δυνατότητα να μεταβάλλει με τη Βούλησή του τις ανάγκες του, αλλάζοντας και ο ίδιος, για να προετοιμάζει το μέλλον του κάθε στιγμή που περνά και γίνεται παρελθόν.

 
Και η θεμελιωμένη στην Εμπειρία κατανόηση  αυτής της δυνατότητας, αυτής της ιδιομορφίας, αυτής της μοναδικότητάς του είναι η Λογική του.

 
Η Κοινωνία

 
Οργανωμένες μορφές συνύπαρξης συναντάμε στη φύση πολλές. Ιδιαίτερα τις πιο πολύπλοκες από αυτές έχουμε την τάση να τις ονομάζουμε κοινωνίες.

 
Λέμε λ.χ. η «κοινωνία των μελισσών» και μάλιστα τις συγκρίνουμε με την ανθρώπινη Κοινωνία.                                 Αυτή δεν είναι μία σωστή αλλά μία λάθος σύγκριση, γιατί εκείνο που διαφοροποιεί την ανθρώπινη κοινωνία δεν είναι η Οργάνωση, αυτή είναι κοινή σε ανθρώπους, λιοντάρια και μέλισσες και μόνο η πολυπλοκότητά τους διαφέρει.

 
Η αγεφύρωτη διαφορά τους είναι ότι μόνο η ανθρώπινη κοινωνία αλλάζει οργάνωση αφού ο Άνθρωπος θέλει πάντα να ζει σε μία κοινωνία που να αντιστοιχεί στις νέες ανάγκες του, δηλαδή μια κοινωνία που να προστατεύει το Δικαίωμά του να διαλέγει πώς να ζει.

 
Οι άνθρωποι αλλάζουν τη Μορφή της κοινωνικής τους οργάνωσης όχι το Περιεχόμενό της.

 
Αυτό είναι πάντα ίδιο και δεν είναι άλλο από την επιδίωξή τους να προστατευθούν από  το μέλλον, από το άγνωστο, από το τυχαίο αλλά και από την ατέλειά τους.

 
Εμπειρία αιώνων έχει πείσει τον άνθρωπο ότι μόνο συλλογικά, μόνο δηλαδή εντός της Κοινωνίας, μπορεί να προστατευθεί από την ατέλειά του που δεν είναι άλλη από τον αταβισμό του, τα ζωώδη του ένστικτα.
 
Η εμπειρία του τον οδήγησε να δημιουργήσει κανόνες σταθερότητας της κοινωνίας του, κανόνες που αλλάζουν με την αλλαγή των συνθηκών της ζωής του και των αναγκών του που είναι οι Νόμοι, καθώς και ένα εργαλείο που αυτοί οι κανόνες να αποκτούν ισχύ, ανεξάρτητα από το αν ο κάθε ξεχωριστός άνθρωπος συμφωνεί με κάθε κανόνα ξεχωριστά.

 
Το εργαλείο αυτό είναι το Κράτος.
 

Η Δημοκρατία.

 
Κάνουμε λάθη.

 
Πάντα θα κάνουμε, αφού είμαστε ατελείς και πάντα θα βρισκόμαστε μέσα στο σχήμα δοκιμή-λάθος-διόρθωση γιατί διαθέτουμε Λογική.


Χρειαστήκαμε αιώνες δοκιμών, λαθών και διορθώσεων ώστε να βρούμε μέθοδο να ελέγχουμε το Νόμο και το Κράτος, αφού χωρίς έλεγχο γίνονται αυτά ανίκητες δυνάμεις καταπίεσης των αναγκών, των επιλογών και των επιθυμιών κάθε ξεχωριστού ανθρώπου γίνονται Θερμιδώρ για το Γάλλο του 1789, Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ για τον Ρώσο και Άουσβιτς για τον Εβραίο και Πολιτιστική Επανάσταση για τον Κινέζο και Κόκκινοι Γάμοι των Ερυθρών Χμέρ για τον Καμποτζιανό και δελτίο τροφίμων για τον Κουβανό και ISIS για όλο το Ισλάμ και  πείνα και απελπισία για τον Βενεζουελάνο.
 

Ανακαλύψαμε ότι το σύστημα ελέγχου που βρήκαμε χρειαζόταν την καθημερινή μας φροντίδα, το πάντρεμά του με τις επιλογές και τις επιθυμίες μας, ότι το μέτρο αυτοπεριορισμού τους είναι το μέτρο της φροντίδας μας γι αυτό.

 
Αυτό το σύστημα ονομάσαμε Δημοκρατία.

 
Μας χάρισε απλόχερα πρωτοφανείς βαθμούς ελευθερίας και ευημερίας αλλά δεν γνώρισε τη φροντίδα που της αξίζει. Αργά, πολύ αργά, αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε ότι ο λόγος της αδιαφορίας μας ήταν ότι από τη Δημοκρατία μας, λείπει η γοητεία. Και όπως όλα τα ανθρώπινα δημιουργήματα χρειάζεται και αυτή το Μύθο της για να αποκτήσει γοητεία.
 

Η Ευρώπη σήμερα ίσως βρίσκεται στο στάδιο της συνειδητοποίησης ότι ο Μύθος της Δημοκρατίας ή θα αρχίσει να πλάθεται στα νηπιαγωγεία ή δεν θα υπάρξει.

 
Γι αυτό και οι σκέψεις που διαβάσατε είναι διατυπωμένες με έναν αφελή διδακτισμό που εξ άλλου εξαντλεί τα εκφραστικά και τα γνωστικά όρια ενός συνταξιούχου καφετζή όπως εγώ.
 

Γιατί απευθύνονται σε «παιδάκια του νηπιαγωγείου» που δεν προκάμανε να παραμυθιαστούν με το Μύθο της Δημοκρατίας γι αυτό και εξακολουθούν, αυτοεξευτελιζόμενα, να δηλώνουν ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ πιστεύοντας ότι Μαρξισμός και Αριστερά είναι μύθοι συμβατοί με τη Δημοκρατία.

 
Δεν απευθύνονται βέβαια σε όσους ενηλίκους αναμένουν διορισμό από το ΣΥΡΙΖΑ ή κλείνουν δουλίτσες χωρίς ανταγωνιστές μέσω Πετσίτη με το κράτος του, ή αναμένουν μέσω Μαλέλη την επιβίβαση στο τρένο του.

 
Γιατί αυτούς δεν τους νοιάζει γρί η Δημοκρατία κι ο Μύθος της. Αυτοί περάσανε με άριστα από τα Λύκεια της σοσιαλιστικής ΟΛΜΕ και τα ΑΕΙ της βολεμένης μαρξολάγνας τσοκαρίας.
 

Γι αυτό άλλωστε και μερικοί γίνανε μέχρι και Υπουργοί της πολιτικοδικαστικής χούντας που άρπαξε την κυβέρνηση που την εμπνεύσθηκαν και την οργάνωσαν πρώην παιδάκια από τα 15μελή της ΚΝΕ και πρώην φοιτητοπατέρες της Β’ Πανελλαδικής, με τη στήριξη των ακροδεξιών ΑΝΕΛ και των νεοναζιστών της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ που προσωπικά ο Τσίπρας με βραχίονα τον κουμπουροτραμπούκο Πολάκη εμποδίζει την δίκη τους.

 
Κάπως έτσι...

ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Λάθος! Ζούμε τη «δεύτερη φορά Αριστερά»

2010-2019 Οκτώ χρόνια πολύπλευρης κρίσης.

Δομικής, Οικονομικής, Θεσμικής, Αξιακής.

Όπως και να συνέβησαν τα πράγματα ένα είναι σίγουρο και αναμφισβήτητο.

Η Ελλάδα είναι η μοναδική ευρωπαϊκή χώρα που συνεχίζει να βρίσκεται σε κατάσταση κρατικής στασιμοχρεοκοπίας, σε αδυναμία να δημιουργήσει ορατή προοπτική για το μέλλον της στο πλαίσιο της ενωμένης Ευρώπης.

Ο μακρόσυρτος δημοσιονομικός εκτροχιασμός που ξεκίνησε προσωπικά ο Ανδρέας Παπανδρέου και δυστυχώς βρήκε άξιο μιμητή τον Κώστα Καραμανλή , η ψευδαίσθηση μιας διαρκούς ευημερίας χωρίς κόπο και παραγωγή, χωρίς καινοτομία και εξωστρέφεια, χωρίς, εν τέλει, σεβασμό στους οικονομικούς δείκτες και στις προειδοποιήσεις που υπήρξαν, δημιούργησε αργά, σταθερά και αθόρυβα έναν τύπο πολίτη που εμφανίστηκε εντελώς ανέτοιμος να σκεφτεί και να πράξει ψύχραιμα και λογικά σε συνθήκες αναγκαστικής απώλειας εισοδημάτων ώστε να αποφευχθεί η άτακτη χρεοκοπία και οι χαοτικές της συνέπειες.

Στην «πρωτοπορία» του αντιμνημονιακού παροξυσμού βρέθηκαν πλάι-πλάι (εκτός φυσικά από το σύνολο της Αριστεράς, της Ακροδεξιάς και της Χρυσής Αυγής), μέρος της πολιτικής, της πανεπιστημιακής και της καλλιτεχνικής ελίτ, μέρος της επιχειρηματικής κοινότητας σε προνομιακή σχέση με τον κρατικό κορβανά και το σύνολο-σχεδόν-των αμοιβομένων από το Κράτος, άμεσα ή έμμεσα. Με άλλα λόγια όσοι στη διάρκεια της μεταπολίτευσης συνήθισαν να απαιτούν ό,τι ακριβώς ζητάνε σήμερα στη Γαλλία τα «κίτρινα γιλέκα»: Ακριβό και μεγάλο κράτος, πολλές παροχές, χαλαρή δουλειά και ελάχιστους φόρους!

Σε συνθήκες κοινωνικού αυτοματισμού συγκροτήθηκε από το 2010 μέχρι το 2015 η κρίσιμη εκλογική μάζα που με χαρακτηριστικά αγέλης έδωσε την πλειοψηφία της νομοθετικής εξουσίας και την εκτελεστική εξουσία σε ένα μαρξιστικό κόμμα, αγνοώντας (όπως βέβαια και το σύνολο της κοινωνίας μας) όσα δεν διδαχθήκαμε στα σχολεία και στα πανεπιστήμιά μας από το τέλος του εμφυλίου μέχρι και σήμερα.

Την Ιστορία!

Την Ιστορία μας!

Τα απλά!

Τα αναμφισβήτητα!

 
1.Ότι σε όλη τη διάρκεια του 20ου και του 21ου αιώνα, όπου και όταν πήρε στα χέρια της εξουσία η μαρξιστική Αριστερά τη σύνδεσε με ποταμούς αίματος, με ακραία φτώχια και ανυπολόγιστες καταστροφές υλικών πόρων, από τη Ρωσία του Λένιν, μέχρι τη Βενεζουέλα του Μαδούρο.

2.Ότι ανεξάρτητα από τις ρίζες της βίας στην ανθρώπινη κοινωνία, οι ρίζες του φασιστικού φαινομένου βρίσκονται στην ουσία της λενινιστικής θεωρίας για την εξελικτική κοινωνική μηχανική που «χρειάζεται» η ανθρώπινη κοινωνία.

3.Ότι η Σοβιετική Ένωση του Στάλιν και η Χιτλερική Γερμανία είναι δύο εκδοχές του ολοκληρωτισμού όπου αναγκαστικά οδηγεί το κοινωνικό σύστημα που η μαρξική κοσμοθεώρηση ονόμασε σοσιαλισμό.

4.Ότι όλα τα παραπάνω έχουν συμβεί επειδή η ελευθερία του ανθρώπου καταργείται νομοτελειακά εκεί όπου η εξουσία συγκεντρώνεται σε ένα και μοναδικό ενιαίο κέντρο, πράγμα που για την Αριστερά αποτελεί αμετακίνητο στόχο, ένα πολιτικό κέντρο με τη μορφή Κομμουνιστικού Κόμματος.
 
5.Ότι η Αριστερά κατανοεί την ελευθερία όχι ως δυνατότητα του καθενός να επιλέγει τον τρόπο ζωής του, αλλά ως σχέδιο που μία πρωτοπορία φωτισμένη από την μοναδική αλάνθαστη θεωρία του Μαρξισμού-Λενινισμού, θα επιβάλλει δια της βίας στην κοινωνία για το καλό της!
 
6.Ότι αυτή η βία δεν μπορεί να έχει όρια όπως απέδειξαν τα Γκουλάγκ του ταξικού σοσιαλισμού και τα Άουσβιτς του εθνικού σοσιαλισμού.
 
7.Ότι η ιδέα της σοσιαλιστικής ισότητας έχει προξενήσει στην ανθρωπότητα τη μεγαλύτερη αλλοτρίωση από κάθε άλλη, έχει στρεβλώσει ανεπανόρθωτα τον εννοιολογικό χώρο σύλληψης της «ελευθερίας» και έχει απαξιώσει την ίδια τη ροπή που δύσκολα αλλά έλλογα καλλιεργεί η ανθρωπότητα προς το καλό.
 
8.Σε ομιλία του το 1966 για τον σοσιαλισμό ο Τσε Γκεβάρα, ένας επαγγελματίας της  επανάστασης έλεγε:
 
«Το μίσος είναι το κεντρικό στοιχείο του αγώνα μας!Μίσος αμετακίνητο… μίσος τόσο βίαιο που ωθεί έναν άνθρωπο πέρα από τους φυσικούς του περιορισμούς, κάνοντάς τον βίαιο και ψυχρή μηχανή θανάτου… Απορρίπτουμε κάθε ειρηνική προσέγγιση.   

Η βία είναι αναπόφευκτη.                                                                                                                                     

Για να εδραιωθεί ο σοσιαλισμός, πρέπει να κυλήσουν ποτάμια αίματος!                                                       

 Ο ιμπεριαλιστικός εχθρός πρέπει να νιώθει σαν ένα κυνηγημένο ζώο οπουδήποτε κινείται.                                                                                                                                                               

 Έτσι θα τον καταστρέψουμε!                                                                                                                                                  

Αυτές οι ύαινες είναι κατάλληλες μόνο για εξόντωση.                                                                                               

Πρέπει να κρατήσουμε ζωντανό το μίσος μας και να το φτάσουμε σε παροξυσμό!                             

 Η νίκη του σοσιαλισμού αξίζει και με το παραπάνω εκατομμύρια ατομικά θύματα
».


 
Πριν μερικές ημέρες ο Γιάννης Δραγασάκης, τέως υποψήφιος γενικός γραμματέας του ΚΚΕ και από τους καθοδηγητές της οικονομικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ δήλωσε:

«Ο λόγος που απορρίψαμε το ενδεχόμενο συνολικής ρήξης ή μάλλον την παράταση της συνθήκης ρήξης στην οποία βρισκόμαστε δεν ήταν στενά οικονομικός, αλλά ήταν ο κίνδυνος να δημιουργηθεί μια κατάσταση τόσο χαοτική που να μην μπορεί να ελεγχθεί με δημοκρατικά μέσα. Αυτό θα οδηγούσε σε μια πρόωρη απονομιμοποίηση της κυβέρνησης και του Αριστερού εγχειρήματος για ίσως πολλά χρόνια. Αν μια συνολική ρήξη δεν είναι εφικτή πάντα υπάρχει η δυνατότητα για ελεγχόμενες ρήξεις. Δηλαδή ρήξεις που είναι προβλέψιμες οι συνέπειές τους. ‘Άρα μπορώ να προβλέψω τι θα γίνει και να μην παγιδευτώ σε αδιέξοδα. Και τέτοιες ρήξεις κάναμε πολλές».

Εκείνο που συνδέει το αιματηρό μίσος της ομιλίας του κομμουνιστή Γκεβάρα και τον ήπιο τακτικισμό της δήλωσης του κομμουνιστή Δραγασάκη είναι η Ρήξη.

Η συνολική Ρήξη.

Η απόλυτη Ρήξη με το υπάρχον κοινωνικοπολιτικό σύστημα.

Η με κάθε πρόσφορο μέσον ανατροπή του όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν.


Η ελληνική κομμουνιστική αριστερά δεν είναι σήμερα το ΚΚΕ, αυτό είναι ένα εκκλησίασμα πιστών που κάθε τόσο λειτουργείται κλείνοντας το κέντρο της Αθήνας, ένα γραφικό και ακίνδυνο παράρτημα της Ιστορίας της 3ης Διεθνούς είναι.

Κομμουνιστική αριστερά χωρίς επιδίωξη εξουσίας δεν υπάρχει.Εδώ κατέκτησε ήδη ένα σημαντικό μέρος της ο ΣΥΡΙΖΑ.  Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η κομμουνιστική Αριστερά της Ελλάδας.

Πάρτε το χαμπάρι επιτέλους.

Η φιλελεύθερη πολιτική και διανοητική ελίτ μας ποτέ δεν έσκυψε με πραγματικό ενδιαφέρον στους βαθύτερους λόγους που οδήγησαν όλα σχεδόν τα νεότερα, πιο μορφωμένα και πιο κοινωνικοποιημένα στελέχη του ΚΚΕ να αποχωρήσουν από αυτό το 1990. Τα γεγονότα ανάμεσα στο 12ο και το 13ο συνέδριο του ΚΚΕ εντάχθηκαν αβασάνιστα στο ημερολόγιο διασπάσεων της Αριστεράς και έχασαν το ενδιαφέρον τους.

Αν το είχε κάνει θα είχε ίσως αντιληφθεί έγκαιρα ότι οι αποχωρήσαντες, με την κατηγορία που είχαν τότε εκτοξεύσει κατά της ηγεσίας του ΚΚΕ περί γραφειοκρατικού εκφυλισμού, είχαν διαφορές τακτικής και μόνον από τους υπερήλικους «αγράμματους καθηγητές του Μαρξισμού-Λενινισμού» του Περισσού, ότι στην αντίληψή τους, οι «μαρξιστές της Αντίστασης» που δεν κατόρθωσαν στις «ώριμες συνθήκες του εμφυλίου» να αρπάξουν την εξουσία, δεν θα μπορούσαν κατά μείζονα λόγο «να τα καταφέρουν τώρα» σε συνθήκες που καν δεν καταλάβαιναν.

Είχαν δίκιο!

Όλοι οι «ρεβιζιονιστές!» Κοτζιάδες κι Αλαβάνοι και Λαφαζάνηδες και Δραγασάκηδες που αποχώρησαν, επιβιβαζόμενοι οριστικά στο οικογενειακό ΙΧ του «ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ» ήθελαν την εξουσία για τον ίδιο ακριβώς λόγο με τους παλιούς «αγκυλωμένους γραφειοκράτες», εργαλείο ανατροπής του κοινωνικού συστήματος, αφού ο στόχος τους παρέμενε ίδιος μοναδικός κι απαράλλαχτος.


Μαρξιστές ήταν, μαρξιστές είναι μέχρι σήμερα που κυβερνούν.

Μαρξιστές που δεν χρειάζονταν δικτατορίες του προλεταριάτου και συμμαχίες λαού στρατού και εργατιάς αγροτιάς και τέτοια λενινιστικά. Αυτά είναι «γραφειοκρατικές αγκυλώσεις» ξεπερασμένα δόγματα, αφού ο δρόμος για την εξουσία είναι στις Δημοκρατίες ανοικτός στον καθένα (από κομμουνιστές μέχρι νεοναζί), αρκεί να είχαν  υπομονή, πράγμα εύκολο αφού η ίδια η Κοινοβουλευτική Δημοκρατία έχει φροντίσει να κατοχυρώσει Συνταγματικά το δικαίωμά τους να σιτίζονται πλουσιοπάροχα από τους φόρους μας, για να κάνουν…υπομονή!

Η υπομονή των ορφανών του Περισσού ανταμείφθηκε, πρώτη φορά όταν εντός του τότε Συνασπισμού κατανίκησαν την άποψη που ήθελε συμπαράταξη με το εκσυγχρονιστικό εγχείρημα Σημίτη αρπάζοντας την ηγεσία του ΣΥΝ και δεύτερη φορά όταν η κρίση έφερε στην επιφάνεια όλες τις προκαταλήψεις, τις ιδεοληψίες, την κοινωνική αμορφωσιά, τον φανατισμό και την άγνοια του «μέσου ψηφοφόρου» αρπάζοντας την κυβέρνηση.

Αρπάζοντας την κυβέρνηση φάνηκε ότι εκτός από υπομονή διέθεταν και μέθοδο.                    

Και αυτή «στις νέες συνθήκες» είναι 


α) να ελέγξουν τις τράπεζες και τη ροή του χρήματος στην οικονομία 


β) να εξαφανίσουν το κοινωνικό στρώμα που λειτουργεί εξισορροπητικά στην κοινωνία με εξοντωτική φορολόγηση, 


γ) να ποδηγετήσουν τα μέσα πληροφόρησης μετατρέποντάς τα σε όργανα προπαγάνδας και 


δ) ανατρέποντας τη σχέση Νόμου-Δικαιοσύνης της  Ανοικτής Κοινωνίας να μετατρέψουν τη Δικαιοσύνη σε ένα τιμωρητικό σφυρί κάθε διαφορετικής άποψης για το Κράτος, τους θεσμούς, τις σχέσεις ιδιοκτησίας, την απόκτηση περιουσίας κλπ.
 
Στο πλαίασιο αυτής της μεθόδου άρχισαν από την πρώτη μέρα να ερωτοτροπούν με την «…συνολική ρήξη ή την παράταση της συνολικής ρήξης…» όπως ανοικτά πια ομολόγησε ο Δραγασάκης.  Δύο ήταν οι λόγοι που έκαναν πίσω αλλά άρρηκτα συνδεδεμένοι: Το ομολογεί και πάλι με πρωτοφανή κυνισμό ό ίδιος: «…ήταν ο κίνδυνος να δημιουργηθεί μια κατάσταση τόσο χαοτική που να μην μπορεί να ελεγχθεί με δημοκρατικά μέσα. Αυτό θα οδηγούσε σε μια πρόωρη απονομιμοποίηση της κυβέρνησης και του Αριστερού εγχειρήματος για ίσως πολλά χρόνια…».

Με άλλα λόγια ήταν έτοιμοι να προχωρήσουν στη δημιουργία χαοτικής κατάστασης αν ήταν σίγουροι ότι θα μπορούσαν να ελέγξουν τις αντιδράσεις χωρίς να κινδυνέψει ο μαρξιστικός κώλος τους, αδιαφορώντας πλήρως για τις δραματικές επιπτώσεις που θα είχε η χαοτική κατάσταση για εκατομμύρια Έλληνες.

Και ενώ στη δήλωση του Δραγασάκη ομολογείται ο πραγματικός κίνδυνος από τη μαρξιστική κυβέρνηση, αντί να ξεσηκωθούν πολιτικά κόμματα, πνευματική ελίτ, νεολαία και επιχειρηματικός κόσμος δεν πετάει κουνούπι.

Γιατί αυτή είναι η μεγαλύτερη καταστροφή που έχουν προξενήσει στην πατρίδα μας: Μαζική κατάθλιψη και ολική παραίτηση υπό την πίεση του ζοφερού παρόντος που συνειδητά συντηρούν και του φόβου ενός αβέβαιου μέλλοντος που συνειδητά αφήνουν να αιωρείται, για το οποίο φυσικά φταίνε, ο καπιταλισμός, το ΔΝΤ και… οι Σαμαροβενιζέλοι!
Τα βήματά τους είναι προσεκτικά σχεδιασμένα:

1.Καταστρέφουν με κάθε τρόπο τη δημιουργία Κεφαλαίου, εμποδίζουν τη συσσώρευσή του, απαραίτητη προϋπόθεση για τη διατήρηση του δυτικού τρόπου ζωής μας.

2.Αποθαρρύνουν ξένες επενδύσεις συντηρώντας την αβεβαιότητα και αυξάνοντας το country risk.

3.Σπρώχνουν το τραπεζικό σύστημα σε όλο και μεγαλύτερη απαξίωση.

4.Εξοντώνουν χρηματοοικονομικά και περιουσιακά όλον τον ιδιωτικό τομέα (ιδιαίτερα με τον συμπληρωματικό ΕΝΦΙΑ) και με έμφαση στην μικρομεσαία επιχείρηση που στη χώρα μας είναι η ραχοκοκαλιά της οικονομίας.

5.Με πιέσεις, μέχρι και ανοικτή τρομοκράτηση του δικαστικού σώματος επιχειρούν από την πρώτη μέρα που κυβερνούν να αλώσουν τη Δικαιοσύνη, να κατακτήσουν (όπως τους αρέσει να λένε στη γλώσσα τους) ένα ακόμα «μετερίζι της αστικής δημοκρατίας»!

6.Επιχειρούν καθημερινά να ελέγξουν κοινωνικά δίκτυα, τηλεοπτικούς σταθμούς, εφημερίδες, περιοδικά και δημοσιογράφους με πραξικοπηματικές μεθόδους, ακόμα και με ανοικτή τρομοκράτηση, μηνύσεις, απειλές, συκοφαντίες κλπ.

7.Με ευθύνη του ίδιου του Τσίπρα έχει συσταθεί στα υπόγεια του Μαξίμου ένας γκαιμπελικής έμπνευσης μηχανισμός προβοκάτσιας, λασπολογίας, δολοφονίας προσωπικοτήτων και τρομοκράτησης πολιτικών τους αντιπάλων.


Έχουν αλώσει ήδη τα «αστικά μετερίζια» Βουλή και Κυβέρνηση και, απ’ ό,τι φαίνεται, μέρος της Δικαιοσύνης.              Αν καταφέρουν να ελέγξουν τραπεζικό σύστημα και χρηματικές ροές και καταστρέφοντας την ιδιωτική οικονομία τόσο ώστε να καταστήσουν το Κράτος στρατηγικό διαχειριστή της,  θα έχουν απαλλαγεί από την επίδραση του ιδιωτικού τομέα και της αγοράς, των ισχυρότερων αντίβαρων στην πολιτική εξουσία και θα έχουν αποκτήσει αυτό που όλοι οι κομμουνιστές ονειρεύονται, όλη την εξουσία!

Νόμιμα, κοινοβουλευτικά και …δημοκρατικά!

Αν τα καταφέρουν ο Δραγασάκης θα προχωρήσει άφοβα στην οριστική ρήξη γιατί θα μπορούν (τότε) να ελέγξουν τις χαοτικές συνέπειες χωρίς να φοβούνται τις αντιδράσεις και τότε θα ξανακαταλάβουμε(!) που έχουν γραμμένη τη Νομιμότητα, τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία οι κομμουνιστές.

Και τότε πια το ΔΣ της ΟΛΜΕ δεν θα περιορίζεται στην ανακοίνωση ότι «Οι εκπαιδευτικοί σύμφωνα με τις καταστατικές αρχές της Ομοσπονδίας και την ουσία του εκπαιδευτικού έργου, έχουμε υποχρέωση να μιλήσουμε στους μαθητές μας για τη φιλία, την αλληλεγγύη και την ειρηνική συνύπαρξη των λαών, για το κοινό τους συμφέρον απέναντι στον ιμπεριαλισμό, το ΝΑΤΟ, στα μεγάλα πολυεθνικά μονοπώλια που προκειμένου να αυξήσουν τα κέρδη και την επιρροή τους στήνουν εθνικούς πολέμους και εμφύλιους σπαραγμούς σπέρνοντας το θάνατο και εξωθώντας τους λαούς στην προσφυγιά και τη μετανάστευση».

Θα επιβάλλει κυρώσεις σε όσους δεν συνεμορφώθησαν προς τας υποδείξεις.

Γι αυτό πάψτε να υποτιμάτε το κομμουνιστικό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ και τον κίνδυνο που αντιπροσωπεύει για τη χώρα μας.  


Αναίμακτο εμφύλιο έχουν αρχίσει, εκτός αν...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: «Πρώτοι στα μαθήματα…»; Από πότε;

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ


Το σύνθημα «πρώτοι στα μαθήματα-πρώτοι στον αγώνα» εμφανίστηκε αρκετά χρόνια μετά το 1974 όχι ως σύνθημα ντουντούκας του ΚΚΕ αλλά ως λενινιστική παραίνεση των «αγράμματων καθηγητών» της κομμουνιστικής ορθοδοξίας του Περισσού, η αγραμματοσύνη των οποίων ουδέποτε τους εμπόδισε να αυτοπροσδιορίζονται ως διαβασμένοι Μαρξιστές-Λενινιστές που εκτός από το «Κράτος και Επανάσταση» είχαν ξεκοκκαλίσει όχι μόνο το «Διαλε(χ)τικός και Ιστορικός υλισμός αλλά ακόμα και «Τα αποτελέσματα του πρώτου πεντάχρονου» από το πρωτότυπο!(1)

 
Ίσως το δημοφιλές τότε σύνθημα  να ρίχτηκε αρχικά, όταν το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ είχε ήδη λάβει πολλές διαμαρτυρίες γονέων-μελών του ΚΚΕ ότι οι γόνοι τους τα είχαν φορτώσει στον κόκορα για τις ανάγκες του «αγώνα».

 
Υπάρχουν πάντως βάσιμοι λόγοι που δείχνουν ότι δεν απέδωσε την αναμενόμενη στροφή των αγωνιστών της ΚΝΕ στη μαθησιακή επιμέλεια αφού από τον καιρό που πρωτακούστηκε το σύνθημα μέχρι σήμερα όλοι σχεδόν οι αιώνιοι φοιτητές ήταν και είναι ΚΝΙΤΕΣ εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, όταν πχ χρησιμοθήρες, ρεβιζιονιστές φοιτητές του πρώιμου κυβερνητικού ΠΑΣΟΚ κατάλαβαν ότι ο κομματικοποιημένος φοιτητικός συνδικαλισμός ήταν ασφαλές όχημα για το χτίσιμο εξαιρετικά καλοπληρωμένης (σε συνθήκες κυριαρχίας των μονοπωλίων) κοινοβουλευτικής καριέρας.

 
Κάτι αντίστοιχο συνέβαινε με τις καριέρες «αγωνιστών» σε άλλα συνδικαλιστικά μετερίζια, μόνο που εκεί το αρχικό επίδικο ήταν να πάψουν να δουλεύουν για τις ανάγκες του αγώνα όπου διέπρεψαν Φωτόπουλοι και Μαυρίκοι, είτε ταξιδεύοντας χωρίς παραστατικά στην εξωτική Χαβάη ο πρώτος, είτε εξακοντίζοντας τον μνημονιακό τόμο κατά του Βενιζέλου μέσα στη Βουλή ο δεύτερος, για τις ανάγκες του αγώνα αμφότεροι.

 
Κατά την τιμημένη πενταετία 84-89, όταν το Πανεπιστημιακό άσυλο Ιδεών είχε αρχίσει να παραχωρεί τη θέση του σε φορείς Ιδεών για Άσυλο έπεσε και το σύνθημα «ενάντια στην εντατικοποίηση των σπουδών».

 
Πρωταγωνιστής στις μαθητικές και φοιτητικές κινητοποιήσεις ήταν η Αριστερά αλλά αυτή τη φορά ενισχυμένη με τις «Ανανεωτικές» συνιστώσες της.

 
Από τότε μέχρι σήμερα όλη η σπουδάζουσα Αριστερά και μόνο αυτή, έχει αναγάγει σε υπαρξιακό της ζήτημα τον ανυποχώρητο αγώνα της «ενάντια στην εντατικοποίηση των σπουδών».

 
Όσοι αισθανόμαστε πολιτικά όντα ξέρουμε ότι όλα αυτά τα χρόνια του «αντιεντατικοποιητικού αγώνα», δεν πρότεινε η Αριστερά κάτι που θα έλυνε το «πρόβλημα», ήταν απλά ΑΝΤΙ επειδή το πρόβλημα των σπουδών ήταν ήδη η χαλαρότητα και οι διευκολύνσεις!


Ήταν ΑΝΤΙ μόνο για την εντατικοποίηση των σπουδών όμως;

 
Όχι βέβαια!

 
Η «κύρια αντίθεση» της Αριστεράς ήταν πάντα στην εντατικοποίηση της εργασίας, μιας και ήταν γνωστό, εξ απαλών αριστερών ονύχων, ότι στον καπιταλισμό ή εντατικοποίηση της εργασίας δείχνει την «ελευθερία του Κεφαλαίου να συντρίβει τον Εργάτη», ενώ η εντατικοποίηση στον σοσιαλισμό έδειχνε ακριβώς το αντίθετο….!

 
Ο αγώνας εκείνος δικαιώθηκε εν μέρει όπως δείχνει και ο άγνωστος μεν αλλά σπαρταριστός διάλογος μεταξύ Μίκη και Ανδρέα, με τον πρώτο να του λέει «Πρόεδρε είναι πια ώριμο το θέμα για 40ωρο στο Δημόσιο» για να λάβει την απάντηση «Εγώ Μίκη μου θα ήμουν ευτυχισμένος έστω και με 30ωρο στο Δημόσιο»!*                                                                                                       


Άλλο όμως η πραγματική και άλλο η εκλογική πραγματικότητα.

 
Άλλο μπορείς να πεις στον Μίκη και άλλο πρέπει να πεις στο… Δημόσιο.

 
Στο Μίκη δηλώνεις ότι τους σιχαίνεσαι και μετά τους δίνεις επίδομα έγκαιρης προσέλευσης. Ίσως για να εξασφαλίσεις το τριαντάωρο;

 
Από τότε συνέβησαν πολλά, με κυριότερο την μόνιμη χειροτέρευση της σχέσης ΑΕΠ και εξωτερικού δημοσίου χρέους εις βάρος του πρώτου, πράγμα που οδήγησε όπως ήταν αναμενόμενο στην συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, κατ’ άλλους στην συγκυβέρνηση των προδοτών Σαμαρά-Βενιζέλου, ενώ την τελευταία στιγμή ο Κος Κουβέλης με μια έξυπνη Αριστερή κίνηση είχε αποφύγει την πολιτική του καταδίκη 
.

Και περάσανε χρόνοι πολλοί μέσα σε λίγην ώρα!

 
Και μετά ήρθε ο Γαβρόγλου! Που προσπαθώντας να  μετατρέψει το σύστημα εκπαίδευσης σε αυθεντική κομμουνιστική μηχανή παραγωγής απόλυτα εξαρτημένων, ράθυμων, παραιτημένων, εύκολα διαχειρίσιμων κρατιστών και αναλώσιμων πιονιών στις μυλόπετρες της Λενινιστικής κοινωνικής μηχανικής, αντιμετώπισε ξαφνικά πενήντα ιδεολογικώς αυνανιζόμενα κνιτάκια που σε συνεργασία με συνιστώσες εντατικοποιημένου αυνανισμού του πετάνε στη μάπα τον ανείπωτο χαρακτηρισμό  «τσιράκι των αστών».

 
Πιανού! Αυτουνού του μαρξίσταρου που έχει κάνει κορνίζα τη σελίδα 74 από το βιβλίο ΘΕΣΕΙΣ του Αλτουσέρ (εκδόσεις ΘΕΜΕΛΙΟ παρεμπιπτόντως) περί του σκοτεινού ρόλου του καπιταλιστικού σκολιού ως αναπαραγωγού των κυρίαρχων σχέσεων της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, που πρέπει (οι προλετάριοι) να καταστρέψουν (με την ηγετική συνδρομή του), ώστε να είναι έτοιμοι μετά την επιτυχή έφοδο στον ουρανό (που αναβλήθηκε μετά το δημοψήφισμα του 2015)  να το αντικαταστήσουν με ένα προλεταριακό σκολιό, ικανό να αναπαράγει ΜΟΝΟ κυνικά τυπάκια τύπου Τσίπρα και  ναρκισσευόμενα αγριμάκια με το τελευταίο iPhone στο χέρι κατά της εντατικοποίησης των σπουδών.

 
Αναρωτιέται κανείς, μήπως στο τέλος αυτού του δρόμου βρίσκεται το όνειρο της Αριστεράς για την κατάχτηση ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ.

 
Όλης;

 
Όχι βέβαια!

 
Τί εννοεί λοιπόν η μαρξιστική Αριστερά όταν λέει «όλη την εξουσία»;

 
Άλλο λέει και άλλο εννοεί:

ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΟΑΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ: Πάρτε το είδηση, είναι συμμορία



Ζούμε την περίοδο που ο ΣΥΡΙΖΑ, αιχμάλωτος τόσο των βαθύτερων ιδεολογικών του χαρακτηριστικών όσο και των πολιτικών που εφάρμοσε, δείχνει πια την πλήρη αδυναμία του να συμπεριφερθεί ως δημοκρατικό κόμμα.

 
Ο ίδιος ο αρχηγός του έδωσε για μία ακόμη φορά το στίγμα της πορείας που πρόκειται να ακολουθήσει, ανακοινώνοντας από τη Ζάκυνθο «ανένδοτο αγώνα κατά εκείνων που έριξαν τη χώρα στα βράχια», λίγες ημέρες αφ’ ότου πάνω στους νεκρούς της τραγωδίας στο Μάτι οργάνωσαν με συμμορίτικη ανηθικότητα την επικοινωνιακή φιέστα της «στιβαρής κυβέρνησης που τα είχε όλα υπό έλεγχο»!

 
Στο ΣΥΡΙΖΑ, βλέποντας με τρόμο να καταπέφτει κάθε προσπάθειά τους να επικαλεστούν κάτι θετικό για το κόμμα και την κυβέρνησή τους, έχουν αποφασίσει να ακολουθήσουν τον διχαστικό εαυτό τους, να βλάψουν δηλαδή τους αντιπάλους τους με όποιον τρόπο μπορούν.

 
Στο πλαίσιο αυτό επιχειρούν να δημιουργήσουν για μεν την ΝΔ την εικόνα ενός ακροδεξιού κόμματος για δε το ΚΙΝΑΛ την εικόνα ενός κόμματος που είναι δεκανίκι της λεγόμενης δεξιάς παλινόρθωσης. Αυτοί που συγκυβερνούν όλα τους τα χρόνια με την αυθεντική ακροδεξιά, αυτοί που έσπευσαν να υπερασπιστούν νομικά την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ φωτογραφιζόμενοι με τους νεοναζί, αυτοί που αγωνίζονται για τα δικαιώματα του Κουφοντίνα, αυτοί που συντηρούν την αλητοσυμμορία του Ρουβίκωνα και τα εκφασισμένα άβατα στο Εξαρχιστάν και στα ΑΕΙ, γίνονται ιδεολογικοί εισαγγελείς της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Των κομμάτων δηλαδή που με όσα αρνητικά και αν προσάψουμε στην μεταπολιτευτική τους παρουσία, είναι εκείνα που κατάφεραν να δημιουργήσουν την περίοδο της καλύτερης και σταθερότερης δημοκρατικής διακυβέρνησης, που ανέβασαν το βιοτικό επίπεδο σε ευρωπαϊκά επίπεδα, που δημιούργησαν υποδομές Υγείας, Παιδείας, Πρόνοιας και Ασφάλειας που ποτέ άλλοτε δεν είχαμε, υποδομές που βλέπουμε να καταρρέουν καθημερινά επί ΣΥΡΙΖΑ.

 
Το κλίμα που θα καλλιεργήσει ο ΣΥΡΙΖΑ μέχρι τις εκλογές θα χειροτερέψει πολύ και δεν πρέπει να αποκλείουμε την περίπτωση ανεπανόρθωτης θεσμικής βλάβης.

 
Γιατί είναι ένα αυθεντικό Αριστερό κόμμα, βαθιά εγκλωβισμένο στην κομμουνιστική θεολογία των ταξικών σωτήρων της κοινωνίας που πεπρωμένο τους είναι να μας σώσουν από τον καπιταλισμό και από τους «εχθρούς του λαού».  


Είναι ένα μη δημοκρατικό κόμμα, ένα κόμμα χωρίς ηθική.

 
Ποτέ δεν είχε και ποτέ δεν θα αποκτήσει δημοκρατικά χαρακτηριστικά, ποτέ δεν είχε και ποτέ δεν θα αποκτήσει σοσιαλδημοκρατικό πρόσωπο.
                                                                                                                                  

Ο λόγος είναι απλός: Η σοσιαλδημοκρατία είναι ένα ιστορικό μόρφωμα που προήλθε μεν από την Αριστερά, αλλά πρόσφερε μεγάλες υπηρεσίες στην Δημοκρατία και στην Ευημερία κάθε φορά που δεν δίστασε να υπερασπισθεί την ελεύθερη ιδιωτική οικονομία και τον υποκειμενικό ατομισμό απέναντι στην κεντρική κρατική διεύθυνση και την κομμουνιστική ιδέα της κολεκτίβας, κάθε φορά δηλαδή που πορεύθηκε πολιτικά με γνώμονα τις ιδέες του οικονομικού και πολιτικού φιλελευθερισμού.


Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κόμμα που έχει αποδείξει πια ότι είναι διώκτης του ιδιωτικού τομέα, διώκτης των φιλελεύθερων αξιών, διώκτης της διαφορετικής άποψης.


 
Όσο και αν είναι αστείες οι φιγούρες του Καρανίκα, του Πολάκη και της Δούρου, οι δηλώσεις του ενός περί χολέρας της καριέρας, του άλλου περί θαψίματος των αντιπάλων τρία μέτρα κάτω από τη γη και της άλλης για τη στραβή που τους έτυχε, δεν παύουν να είναι οι πιο αντιπροσωπευτικές εκδηλώσεις της βαθιάς πολιτικής ανηθικότητας του ΣΥΡΙΖΑ.
 
Έτσι θα πορευθούν.

 
Αυτό ξέρουν.

 
Αυτός είναι ο γενέθλιος ιδεολογικός τους εαυτός.

 
Αυτή είναι η κυρίαρχη συλλογική φαντασιακή τους κατασκευή.

 
Τόσο η αντιπολιτευτική όσο και η κυβερνητική τους θητεία πρέπει να μείνει στην συλλογική μνήμη μας ως δεύτερος γύρος επίθεσης της κομμουνιστικής Αριστεράς στους δημοκρατικούς θεσμούς, στην ελεύθερη οικονομία και στις κορυφαίες μεταπολεμικές επιλογές των Ελλήνω πολιτών, ανεξάρτητα από τις επικοινωνιακές μεταλλάξεις που επιχειρεί η αρχισυμμορίτικη ηγεσία του.

 
Ο ΣΥΡΙΖΑ χρησιμοποιεί σήμερα αντί για τον πρωτόγονο αντιευρωπαϊκό λόγο του πρώτου εξαμήνου του 2015 περί ευρωπαίων τοκογλύφων, 4ου Ράιχ και γερμανοτσολιάδων, έναν πιο εξευγενισμένο και γι αυτό πιο ύπουλο αντιευρωπαϊσμό, περί απαλλαγής της χώρας από τα μνημονιακά δεσμά!

 
Για την κομμουνιστική Αριστερά η περίοδος της εξαγοράς του χρέους του χρεοκοπημένου κράτους μας  και ο δανεισμός του με απίστευτα χαμηλά επιτόκια με χρήματα των ευρωπαίων φορολογουμένων για να μπορέσει να λειτουργήσει, ήταν μνημονιακά δεσμά!

 
Με την ίδια λογική, η περικοπή πάνω από 100 δις ευρώ του χρέους ήταν τέχνασμα των ευρωπαίων για να βυθίσουν τη χώρα στη φτώχεια και ν’ αρπάξουν τον πλούτο μας!

 
Στο ίδιο μήκος κύματος, ο συνεχής δανεισμός των ελληνικών τραπεζών από την ΕΚΤ, που είχε ως αποτέλεσμα να μην χαθούν οι καταθέσεις των Ελλήνων πολιτών ήταν για το ΣΥΡΙΖΑ υποδούλωση του τραπεζικού μας συστήματος.   Κατά συνέπεια, οι μεταρρυθμίσεις που μόνοι μας και έγκαιρα έπρεπε να αποφασίσουμε χωρίς να χρειάζεται καμία μνημονιακή δέσμευση ήταν για το ΣΥΡΙΖΑ κατάλυση της εθνικής ανεξαρτησίας!

 
Αλλά δεν είναι μόνο ελληνικό το πρόβλημα.

 
Παντού στον πλανήτη η κομμουνιστική Αριστερά έδειξε ότι δεν διαθέτει την ηθική δύναμη που χρειάζεται η πολιτική ώστε να μιλά στους πολίτες με τη γλώσσα της αλήθειας, της λογικής και των επιχειρημάτων, με τη γλώσσα της Δημοκρατίας!   
                                                                                                                  

Γιατί είναι δύσκολο να πείσεις και εύκολο να παρασύρεις.                                                                                              


Και η κομμουνιστική Αριστερά έχοντας κυρίαρχη πολιτική της επιλογή τον καταναγκασμό είναι απόλυτα αναμενόμενο να λειτουργεί μόνο επικοινωνιακά με σκοπό να παρασύρει.


Ο καθεστωτισμός, ο αυταρχισμός και ο λαϊκισμός δεν είναι επιλογές της κομμουνιστικής Αριστεράς. Είναι ο εαυτός της!

 
Η κομμουνιστική Αριστερά μισεί την έννοια του πολίτη γιατί αυτή παραπέμπει σε μία πυρηνική οντότητα δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, ασύμβατη με την κοσμοθεωρία της.

 
Χρησιμοποιεί και ερμηνεύει γι αυτό την έννοια του «λαού» ως κοινωνικό χυλό που επειδή από μόνος του δεν μπορεί να αυτοδιαχειρισθεί το μέλλον του πρέπει η ίδια να τον οδηγήσει σ’ αυτό, μέλλον που δεν μπορεί παρά να είναι ο σοσιαλισμός!

 
Η Αριστερά στο σύνολό της είναι μία ιδεολογία ευκολίας. Το ρίζωμά της σε τόσα εκατομμύρια πολιτών στις κοινωνίες της ατομικής ευθύνης οφείλεται στην αφελή της (εν τέλει) πρόταση να αναλάβει τις ατομικές μας ευθύνες, να διαχειριστούμε τις δυσκολίες, τις προκλήσεις, τις αντιφάσεις και τα βάσανα της ανθρώπινης ζωής, που υπάρχουν ακριβώς επειδή ο άνθρωπος είναι συνειδητή οντότητα, δηλαδή οντότητα που γνωρίζει τόσο την ύπαρξή της όσο και την έννοια του Χρόνου, εντός και μόνο του οποίου υπάρχει.
 
Όσο περισσότερο παραδοσιακή και θεσμικά υπανάπτυκτη είναι μία κοινωνία, τόσο δυσκολότερα ωριμάζει, τόσο δυσκολότερα εξελίσσεται σε κοινωνία ατομικής ευθύνης αφού ο Χρόνος αντί να περνά από μέσα της περνά από πάνω της και τόσο ευκολότερα  ανταποκρίνεται θετικά στη χυδαία Αριστερή φιλοσοφική απλοποίηση.
Γι αυτό και στη χώρα μας είμαστε όλοι Αριστεροί!
Γιατί όλα εδώ είναι απλουστευτικά.
 

Στη χώρα μας ο πολιτικός για να σταδιοδρομήσει πρέπει να είναι Αριστερός:
 

Να μοιράζει απλόχερα σε ομάδες αριστερού «λαού» μέσω της μεγαλύτερης δυνατής φορολόγησης τα  χρήματα που κατάφεραν να βγάλουν με τη δουλειά τους, με το ρίσκο τους, με τη δημιουργικότητά τους οι «πλούσιοι δεξιοί»!

 
Κι αν αυτά δεν φτάνουν υπάρχουν και τα δανεικά του «διεφθαρμένου χρηματοπιστωτικού συστήματος»!

 
Σιγά-σιγά όλος ο ελληνικός «λαός» έγινε Αριστερός χάρις στα κρατικά δάνεια από το εικονικό χρήμα του καπιταλισμού καζίνο!
 

Αν ο πολίτης είναι μία Αριστοτελική οντότητα που μπορεί να βλέπει να ακούει να στοχάζεται και ν’ αποφασίζει λογικά, ο «λαός» είναι μία ηθικολογική κατασκευή που δεν χρειάζεται τίποτα από αυτά επειδή έχει πάντα δίκιο.

 
Είχε δίκιο «ο λαός» της ΔΕΗ, ο «λαός» του ΟΤΕ, ο «λαός» της ΕΥΔΑΠ, ολόκληρος «ο λαός του Δημοσίου» όταν ζητούσε και έπαιρνε αυξήσεις, επιδόματα, συντάξεις που αντιστοιχούσαν σε κρατικά δάνεια που τελείωσαν όταν οι αγορές κατάλαβαν ότι τα ήδη υπάρχοντα δεν μπορούσαν να επιστραφούν αφού το μόνο που το Αριστερό πολιτικό μας σύστημα χρηματοδοτούσε ήταν η κατανάλωση του Αριστερού λαού!
 

Ήταν η στιγμή που όλη η υφέρπουσα αριστεροσύνη μας εκτινάχθηκε με τις πρώτες περικοπές και η ιερή αγανάχτηση ξεχύθηκε στις πλατείες βλέποντας «να χάνονται οι νέοι μας από τα μαγκάλια, να αυτοκτονούν στους δρόμους κατά δεκάδες οι άνεργοι και να λιποθυμούν τα παιδάκια στα θρανία τους όπως στη Μπουργκίνα Φάσο»!

 
Όταν όμως μία εθνική οντότητα φτάνει σε αυτό το σημείο πολιτικής παθολογίας αποδείχθηκε ότι είναι πολύ κοντά η μέρα που θα γίνει πρωθυπουργός κάποιος σαν τον Τσίπρα, υπουργός εξωτερικών κάποιος σαν τον Κοτζιά και τσάρος της Οικονομίας κάποιος σαν τον Βαρουφάκη.
 

Πολύ κοντά η μέρα που η Αριστερά που έκανε ρεσάλτο στην κυβέρνηση με την ψήφο ενός Αριστερού λαού θα επιχειρήσει να δικαιώσει τον εαυτό της, να γίνει δηλαδή καθεστώς.
 

Καθεστώς που έχει ανάγκη νέα στηρίγματα:
 

α) Ένοπλους νταβατζήδες εισαγωγής από την Ρωσική Δούμα  με τη βοήθεια, αυτή τη φορά, του «λαού του ΠΑΟΚ»!

 
β) Τυχοδιώκτες πρόθυμους να πουληθούν για τα οφίτσια και τα αργύρια μιας κοινοβουλευτικής ή κυβερνητικής καρέκλας.

 
γ) Αριστερούς που δεν είναι έτοιμοι να κάνουν το αποφασιστικό βήμα που χρειάζεται ώστε να κατανοήσουν ότι η αναζήτηση μιας καλής Αριστερά είναι το αντίστοιχο της αναζήτησης της φιλοσοφικής λίθου στο πεδίο του πολιτικού γίγνεσθαι.

 
Κυρίως όμως ψηφοφόρους!

 
Εκλογικούς στρατούς, ντοπαρισμένους είτε στη λογική της αντιμετώπισης των «εχθρών της προόδου» και της «δεξιάς παλινόρθωσης», είτε...

ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Η αψεγάδιαστη Αριστερά κάποιου Κυρίτση

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ


Όταν διάβασα την επίπληξη κάποιου Κυρίτση προς τον κύριο  Τσίπρα για την επιλογή του να συγχαρεί (ως πρωθυπουργός) την πρωταθλήτρια κυρία Βούλα Παπαχρήστου για το χρυσό μετάλλιο στο τριπλούν γυναικών αποφάσισα να ασχοληθώ.

 
Όχι φυσικά με τον ίδιο αλλά με αυτό που αυτός και οι όμοιοί του δεν υποψιάζονται ότι εκφράζουν, περιορισμένοι από τον Λενινιστικό αντιληπτικό τους ορίζοντα.

 
Τί αδυνατεί να αντιληφθεί αυτός ο παθιασμένος τυπάκος και μαζί με αυτόν όλοι οι Κυρίτσηδες της Ελληνικής λενινιστικής επικράτειας;

 
Θα επιχειρήσω μία όσο μπορώ ουσιαστική  μα και σύντομη προσέγγιση στο παραπάνω ερώτημα αν και είναι-νομίζω-φανερό ότι το θέμα «έχει ψωμί».

 
Έχουμε-λοιπόν-και λέμε:

 
Ο Κάρολος Μαρξ ήταν επιστήμονας! Ένας επιστήμονας του καιρού του, περιορισμένος (όπως όλοι) από τα όρια της ανθρώπινης γνώσης της εποχής του. Ως επιστήμονας, ο Μάρξ, δεν έμεινε αμήχανος σε σχέση με τα νέα στοιχεία με τα οποία η πνευματική και η υλική πραγματικότητα προμήθευαν την πνευματική ζωή. Η Αλήθεια γι αυτόν ήταν κάτι ανώτερο κι από την πιο τέλεια ατομική ψυχή, κι από το πιο τέλειο ανθρώπινο σώμα.

 
Ήταν η αέναη προσέγγιση της ιδανικής κοινωνίας, της τελικής κοινωνίας.

 
Βαδίζοντας τα μονοπάτια της Αλήθειας οι κοινωνικοί επιστήμονες μας αποκάλυψαν (μετά τον Μαρξ) ότι η διαδικασία αναζήτησης της τελειότητας είναι αυτό που ονομάζουμε εξειδανίκευση, δίνοντάς μας ταυτόχρονα να καταλάβουμε ότι αυτή, γίνεται εμπόδιο στην υποκειμενική ατομικότητα και στο ατομικό ανθρώπινο σώμα, με όλα τα λάθη της πρώτης και τις δυσαρμονίες του δεύτερου, να ξεπεράσουν τα όρια του φθαρτού και του παροδικού διεκδικώντας μία «νόμιμη» θέση στην κοινωνική ζωή
 

Και μετά ήρθε ο Λένιν:

 
Καταφέρνοντας να μεταλλάξει τον Μαρξ σε Μαρξισμό (δηλαδή σε θεολογικό ευαγγέλιο) ανάθεσε ο ίδιος στον εαυτό του το «ιστορικό καθήκον» να πείσει το προλεταριάτο να ηγηθεί της μετατροπής όλης της κοινωνίας «σε ένα μόνο γραφείο και ένα μόνο εργοστάσιο». Η τελειότητα στην ανώτερη μορφή της!

 
Μπροστά σ’ αυτήν την τελική αλήθεια, την αξεπέραστη αυτή « κοινωνική τελειότητα» τίποτα δεν έπρεπε να σταθεί εμπόδιο. Θα ‘πρεπε να φροντίσει γι αυτό ένα κόμμα επαγγελματιών επαναστατών χρησιμοποιώντας κάθε μέσον. Η υποκειμενική ατομικότητα μαζί με το ανθρώπινο (υλικό) σώμα της έπρεπε να παραμερίζονται με κάθε μέσον κάθε φορά που το κόμμα θα έκρινε ότι στέκονται εμπόδιο στην τελική λύση.
 

Αυτής της πολιτικής θεολογίας δούλος είναι αυτός ο Κυρίτσης.

 
Ένας «επαγγελματίας επαναστάτης» που το μόνο καινούργιο πάνω του σε σχέση με τους μπολσεβίκους προγόνους του είναι ένα μικρό σκουλαρικάκι στο αυτάκι του, ενδεικτικό της επαναστατικής του ταύτισης με τα «αυθεντικά κινήματα» που ως συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ έκαναν ρεσάλτο στην κυβερνητική εξουσία το 2015.

 
Αυτή η αυθεντικότητα οδήγησε αυτόν τον καημένο συμπολίτη μας να δηλώσει κάπου στο 2015 (τότε που οι επαγγελματίες επαναστάτες θα βαράγανε τα ταμπούρλα και οι αγορές θα χορεύανε) ότι σκοπός της πρώτης επαναστατικής ελληνικής κυβέρνησης ήταν να πάρει μέσω του Κράτους τα λεφτά από τους «μενουμευρώπηδες προδότες» και να τα δώσει στους «φευγουμευρώπηδες πατριώτες».

 
Αυτό έκαναν όλοι οι Κυρίτσηδες της Γής όταν πήραν στα χέρια τους το Κράτος:

 
Επιβεβαίωσαν ότι η μόνη τους «ικανότητα» ήταν να μετατρέψουν το Κράτος σε επίγεια κόλαση, πιστεύοντας ότι διαθέτουν την τέλεια θεωρία για να το κάνουν επίγειο παράδεισο.

 
Είναι οι Εκλεκτοί!

 
Γι αυτό και είναι θεράποντες του χειρότερου είδους ρατσισμού που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα. Ενός πρωτοφασιστικού ρατσισμού που επέτρεψε στον δικό μας Κυρίτση να επιπλήξει τον δικό του Αλέξη για τα συγχαρητήρια στην πρωταθλήτριά μας, την κυρία Βούλα Παπαχρήστου που μετά τον τραμπουκισμό Κυρίτση δήλωσε:

 

«Έχω πει 100 φορές συγγνώμη. Τι άλλο να κάνω; Θέλουν να με κρεμάσουν στο Σύνταγμα; Να με σταυρώσουν; Ας με σταυρώσουν… Όλοι κάνουμε λάθη κι εγώ μέσα από το λάθος μου μαθαίνω ακόμη. Τότε, ήμουν χάλια με την κριτική. Τώρα δεν με αγγίζει, έχω τη συνείδησή μου καθαρή. Έχω την οικογένειά μου, το παιδί μου. Έχω γίνει μητέρα, είμαι σύζυγος. Αυτούς δεν θέλω να μου πειράξει κανείς. Το παιδί μου είναι το παν και θέλω να το σεβαστούν. Εμένα πια δεν με κλονίζουν».

 
Αν πεις στους Κυρίτσηδες ότι ο φασισμός γεννήθηκε στον «Χρυσό Οδηγό» των απάντων του Λένιν θα σε θεωρήσουν ή σαλεμένο ή ακροδεξιό.

 
Αν όμως τους πεις ότι...

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΣΥΡΙΖΑίικα ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Κάντε ησυχία. Ο ΣΥΡΙΖΑ διαπραγματεύεται!



Ήταν αναμενόμενο!

 
Η διαπραγμάτευση για το όνομα της FYROM δεν θα μπορούσε να διεξαχθεί από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με άλλον τρόπο.

 
Άνθρωποι που σχεδίαζαν ως πολιτικά λογικό να εισβάλλουν στο Νομισματοκοπείο και να υπεξαιρέσουν χρήματα της ΕΕ, άνθρωποι που προετοιμάζονταν να ελέγξουν το σύνολο της πληροφόρησης, άνθρωποι που τις πράξεις και τις αποφάσεις τους θα πληρώνουμε για πολλά χρόνια, άνθρωποι που είναι εχθροί της ανοικτής κοινωνίας, άνθρωποι που ο αριστερός βολονταρισμός καθοδηγεί τις πράξεις και τις αποφάσεις τους, αυτή και μόνο τη διαπραγμάτευση μπορούσαν να κάνουν.
 

    -- Προαποφάσισαν ότι στη διάρκειά της θα περιφρονούσαν και θα ανάτρεπαν την θεσμική υποχρέωσή τους να ενημερώνουν έγκαιρα και με πληρότητα την εθνική αντιπροσωπεία και τους θεσμικούς πολιτειακούς παράγοντες

.
    -- Χρησιμοποίησαν ένα πρόβλημα εξωτερικής πολιτικής (εθνικής εμβέλειας) σε ένα αναλώσιμο επικοινωνιακό ιδεολογικό προϊόν κατά των πολιτικών τους αντιπάλων.


    -- Στη θέση του απαραίτητου και αναγκαίου συναινετικού κλίματος έβαλαν από την αρχή τον διχαστικό λόγο με τον οποίο έχουν διαπαιδαγωγηθεί σε όλη τη διάρκεια της πολιτικής τους ζωής και ως αντιπολίτευση και κυβέρνηση διαπαιδαγωγούν τους Έλληνες πολίτες.


    -- Με τον διχαστικό τους λόγο έδωσαν ανάσα, χώρο και βήμα στον έξαλλο φασιστοειδή εθνικισμό να σπεκουλάρει ως αυθεντικός «μακεδονομάχος», όπως ακριβώς έκαναν με τον παραληρηματικό τους αντιευρωπαϊσμό επί «αγανακτισμένων», εκτοξεύοντας το εκλογικό ποσοστό των νεοναζί και όταν αυτός ο φασιστικός συρφετός επιτέθηκε οργανωμένα στον Γιάννη Μπουτάρη εμφανίστηκαν αυτόκλητα ως υπερασπιστές και υποστηρικτές του!


    -- Τις πολιτικές αντιδράσεις που προκάλεσαν οι χειρισμοί τους επιχείρησαν να τις αμβλύνουν με ενέσεις αισιοδοξίας στην κοινωνία για μία αναμενόμενη «νίκη» της χώρας, παρόμοια με τις «νίκες» που έφεραν στην ανάπτυξη, στην ευημερία, στη φορολογική δικαιοσύνη, στη μεταρρύθμιση του κράτους και στη διεθνή αξιοπιστία της χώρας.


Ποτέ δεν κατάλαβαν και ποτέ δεν πήραν υπ’ όψη τους τα αυτονόητα:

   
  Ότι το «Μακεδονικό» είναι πρόβλημα υπαρκτό μόνο για την Ελλάδα τη στιγμή που όλος ο πλανήτης έχει ήδη αναγνωρίσει το γειτονικό κράτος με το όνομα Μακεδονία, λόγω του δικαιώματος που έχει κάθε κράτος να ονομάζεται όπως εκείνο αποφασίσει, οπότε ναι μεν η ΕΕ και το ΝΑΤΟ αντιλαμβάνονται και μέχρις ενός σημείου κατανοούν την μακροχρόνια Ελληνική αντίδραση, αλλά σε περίπτωση αδιεξόδου της διαπραγμάτευσης η Ελλάδα θα είναι η χώρα που θα χρεωθεί το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης, αφού στα μάτια όλων μόνο η Ελλάδα έχει σήμερα πρόβλημα.


    Ότι η ΕΕ και το ΝΑΤΟ (οι στρατηγικοί εταίροι της χώρα μας) αντιλαμβάνονται το αυτονόητο: Δηλαδή, ενώ η ελληνική κυβέρνηση είχε να διαχειριστεί έναν αυτοσυντηρούμενο εθνικισμό που τροφοδοτεί μία, εκ των πραγμάτων, αδικαιολόγητη φοβική οχύρωση, η κυβέρνηση Ζάεφ είχε να διαχειριστεί ένα βουνό αντιδράσεων αφού έπρεπε να πείσει ολόκληρο τον γειτονικό λαό ότι είναι σωστό και λογικό να αλλάξει το όνομα του κράτους του, κατ’ απαίτηση ενός γειτονικού κράτους, όταν όλος ο πλανήτης έχει αναγνωρίσει το ήδη υπάρχον όνομα.


    Ότι η ΕΕ και το ΝΑΤΟ ανέμεναν από την ελληνική κυβέρνηση, να διαχειριστεί την διαπραγμάτευση έτσι ώστε να ανοίξει ο δρόμος για την ένταξη της FYROM στο δυτικό στρατιωτικοπολιτικό συνασπισμό ως ανάχωμα (επείγον αναγκαίο και απαραίτητο) στην Ρωσική διείσδυση, την οποία θεωρούν επικίνδυνη για την ασφάλεια και τη σταθερότητα της περιοχής. Περιοχής που έχει αποκτήσει μεγάλη στρατηγική σημασία για ολόκληρο τον δυτικό κόσμο, ιδιαίτερα αφού η Τουρκία ως εταίρος του ΝΑΤΟ φαίνεται να εμπνέει πια φόβο για την προσήλωσή της στις αρχές και τους σκοπούς της συμμαχίας.


    Ότι η ΕΕ και το ΝΑΤΟ ανησυχούν όχι απλά στο πλαίσιο του αέναου παιγνίου στρατηγικής της δύναμης, αλλά επειδή βλέπουν την πλήρη, την δομική, την ιστορική αδυναμία του Ρωσικού πολιτικού συστήματος να συμπεριφερθεί ως ηγέτης μιας πραγματικής υπερδύναμης (να εργαστεί δηλαδή για να βρει η Ρωσία τη θέση της στο παγκόσμιο στερέωμα ως παράγοντας σταθερότητας και ασφάλειας και όχι ως χώρα μαφιόζων που οργανώνει ραδιενεργές δολοφονίες, χακάρει κρατικές οντότητες και χρηματοδοτεί αποσταθεροποιητικά και νεοφασιστικά κόμματα στα δυτικά κράτη) και γι αυτό η ένταξη της  FYROM στο στρατιωτικό, πολιτικό και οικονομικό σχεδιασμό τους είναι επείγουσα.

    Ότι με γνώμονα τα παραπάνω θα αξιολογήσει το ΝΑΤΟ τόσο την πρόθεση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ να ανταποκριθεί στις μεταπολεμικές στρατιωτικοπολιτικές επιλογές της Ελλάδας ως συμμάχου χώρας, στην περίπτωση ενός ναυαγίου και στην νέα διαπραγμάτευση για το όνομα της FYROM, όσο και την ανάγκη ένταξης της τελευταίας στο ΝΑΤΟ με το σημερινό της όνομα.


 
Αν η διαφαινόμενη «αδυναμία» της κυβέρνησης Ζάεφ να διαχειριστεί όσα ήδη συμφωνήθηκαν έχει ήδη μπει στο αξιολογικό μικροσκόπιο της Δύσης για να βρεθούν πιθανοί ιοί Πουτινικής προέλευσης ως αιτία της, ας μην αμφιβάλλουμε ότι η μέχρι τώρα προκλητικά φιλοΣΥΡΙΖΑίικη πορεία του γνωστού ένοπλου βοεβόδα της στέπας πουτινάνθρωπου Ιβάν, είναι αρκετός λόγος, ώστε και η αδυναμία της ελληνικής κυβέρνησης να ερευνάται ήδη στο μικροσκόπιο της ΕΕ και του ΝΑΤΟ για αντίστοιχους ιούς με ξενιστή τον ….σοσιαλδημοκρατικό(!) ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα, του Κοτζιά και του Δραγασάκη, γνήσιων σοσιαλδημοκρατών από γεννησιμιού τους.

 
Ο αντιΕυρωπαϊσμός, ο αντιΑμερικανισμός και ο αντιΝΑΤΟϊσμός είναι σοβαρά λάθη που κάνουν κακό στην υγεία της χώρας μας.

 
Αλλά αυτό θα έπρεπε να το γνωρίζουμε πριν ψηφίσουμε το 2015 κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.   Γιατί τα λάθη επιτρέπονται αλλά πληρώνονται.

 
Δυστυχώς για όλους μας το κόστος τους είναι πια ανυπολόγιστο αφού φαίνεται ότι η ελληνική κοινωνία δεν μπορεί να ξεκολλήσει ούτε από το «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο», ούτε και από την περήφανη «αντιιμπεριαλιστική» συμμετοχή μας στο «κίνημα των αδεσμεύτων» μαζί με τους τότε δικτάτορες Τίτο, Καντάφι και Αραφάτ.

 
Όταν μία κοινωνία αναθέτει στην όποια μορφή Αριστεράς να νοηματοδοτήσει ιδεολογικά το παρελθόν της έχει αυτομάτως...