RADAR: Ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ: ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗΣ

ΝουΔο-γαλαζαίικο "ΕΠΙΤΕΛΙΚΟ" ΚΟΥΛΟΧΑΝΕΙΟ: Η διοίκηση των άλλων

Το επιτελικο κρατος εεεεεεεεε, το επιτελικο κρατος αααααααα , το επιτελικο κρατος ιιιιιιι, οοοοοοοο
Κουλης pic.twitter.com/UnjtxaCxeY
— Tinkerbell_fairy (@tinger_fairy) September 11, 2022

Δεν αμφιβάλλουμε για τις προθέσεις του Θοδωρή Λιβάνιου. Η σεμνότητά του συν το σοβαρό έργο που επιτελεί στο υπουργείο Εσωτερικών πιστοποιούν την αγαθότητά τους. Αλλά τι ζόρι τραβάει το κεντρικό κράτος αν, όπως είπε ο ίδιος, «στον Δήμο Αθηναίων έχουν να γίνουν κρίσεις προϊσταμένων από το 2012»; (ΣΚΑΪ, 25.8.2026).

Μπορεί οι κρίσεις να μην έγιναν με εξετάσεις και πλατφόρμες, σαν αυτές που ετοιμάζει το υπουργείο Εσωτερικών, αλλά οι Αθηναίοι έκριναν και άλλαξαν τρεις δημάρχους από το 2012 και, όπως όλα δείχνουν, θα αλλάξουν ξανά το 2028.

Βεβαίως, οι δημότες δεν κρίνουν τους προϊσταμένους των δημοτικών υπηρεσιών. Ούτε την έλλειψη κρίσης στην τοποθέτησή τους. Βλέπουν και δυσφορούν από την κατάσταση των δήμων –που μπορεί να οφείλεται σε τοποθετήσεις κακών προϊσταμένων– και το 2023 άλλαξαν τους μισούς δημάρχους της χώρας. Το ποσοστό ανανέωσης στις δημοτικές εκλογές ήταν 46,7%. Την ίδια χρονιά στις βουλευτικές εκλογές ήταν 37%.

Για να πούμε την αλήθεια, η διοίκηση και στο κεντρικό και στο –τάχαμου– αυτοδιοικητικό κομμάτι του κράτους πάσχει. Είναι πολλές οι αιτίες των παθογενειών. Εχουν γραφτεί χιλιάδες σελίδες, όπως έχουν γίνει άλλες τόσες προσπάθειες να διορθωθούν. Δυστυχώς, όλες ήταν σαν την προσπάθεια του κ. Λιβάνιου: οριζόντιες.

Εδώ προκύπτει ένα παράδοξο. Το κεντρικό κράτος, που διακόσια χρόνια τώρα δεν κατάφερε να κάνει διοίκηση της προκοπής για τον εαυτό του, έχει άποψη για τις αυτοδιοικήσεις των άλλων.

Ισως αυτό να είναι το πρόβλημα. Λειτουργεί ως πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης. Θέλει με ένα νόμο και καμιά εκατοστή άρθρα να λύσει τα προβλήματα ολόκληρης της πολύμορφης διοίκησης.

Θέλει, επίσης, να μεταφέρει τον μουντζούρη σε άλλους. Οταν η κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου τίναξε με παροχές την οικονομία, απαγόρευσε τις αυξήσεις στον… ιδιωτικό τομέα.

Εχουμε, λοιπόν, μια ιδέα. Ας εφαρμόσει η κυβέρνηση το νέο σύστημα στον στενό δημόσιο τομέα, που εκ του Συντάγματος διαφεντεύει. Μήπως να το επεκτείνει και στους μετακλητούς των υπουργών, οι οποίοι εκ των πραγμάτων έχουν μεγαλύτερη εξουσία από τους προϊσταμένους των δημοσίων υπηρεσιών;

Αν δουλέψει, οι δημότες θα ζητήσουν να εφαρμοστεί και στον οίκο τους.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι ΟΤΑ, όταν απέκτησαν κάποιες αυτοδιοικητικές αρμοδιότητες, αντέγραψαν το σύστημα διοίκησης της Δημοσίου, με όλες τις παθογένειές του. Αυτό από μιαν άποψη είναι λογικό. Δεν υπήρχε άλλο σύστημα διοίκησης στη χώρα.

Το παράλογο έγκειται στο γεγονός ότι ...

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικη ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Νέο νοσοκομείο στο χάος

Το σκίτσο της Εφης Ξένου για τα ΝΕΑ 8/6/2023 - ΤΑ ΝΕΑ

Ενα σκίτσο του Κώστα Μητρόπουλου είχε τους δύο τυπικούς Ελληνες μπροστά στο περίπτερο. Ο ένας έλεγε «Αχ, μύρισε άνοιξη…». Ο άλλος, κοιτώντας τις εφημερίδες που έγραφαν για παροχές, έλεγε «Εκλογές μύρισε…».

Ετσι, ο Νίκος Ανδρουλάκης υποσχέθηκε δωρεάν συγκοινωνίες για τους νέους μέχρι 24 ετών.

Πιο χουβαρντάς ο Αλέξης Τσίπρας, έταξε δωρεάν συγκοινωνίες για όλους.

O Κυριάκος Μητσοτάκης υποσχέθηκε (δεύτερη φορά) να χτίσει ένα νοσοκομείο στην Κω, που θα προστεθεί στα 128 που υπάρχουν σε όλες τις περιφέρειες της χώρας.

Προφανώς ο πρωθυπουργός σκέφτηκε όπως ο κ. Τσίπρας το 2018 στο Μάτι: «Και να σου μείνουν λεφτά από τα εισιτήρια, τι θα τα κάνεις; Θα τα σπαταλήσεις. Αλλά ένα νοσοκομείο θα μείνει». Αυτό όμως που δεν έμεινε είναι ο εξορθολογισμός του υγειονομικού χάρτη, που πολλάκις υποσχέθηκε και αυτή η κυβέρνηση.

Βεβαίως αποφεύγει τους όρους «συγχωνεύσεις» ή (θου, Κύριε) «κλείσιμο νοσοκομείων» και προτιμά την «αναδιάταξη του ΕΣΥ», την «αναμόρφωση του υγειονομικού χάρτη», ή το περίπλοκο «πρέπει να σκεφτούμε μεγαλύτερη συγκέντρωση δυνάμεων, μεγαλύτερη έμφαση στα βασικά και μεγαλύτερη εξειδίκευση σε μεγαλύτερα κέντρα, τα οποία μπορούν, και με ταχύτητα και με όγκο, να κάνουν τα πιο δύσκολα περιστατικά» (Κυριάκος Μητσοτάκης, 14.5.2025).

Εχουμε γράψει πολλάκις για τον άναρχο υγειονομικό χάρτη της χώρας.

Το 2010 πέθανε ένα βρέφος 12 μηνών, αφού πέρασε από τρία τοπικά νοσοκομεία και πριν προλάβει να φτάσει στη Θεσσαλονίκη. Σημειώναμε τότε ότι «το να σπέρνουμε κτίρια που βαφτίζουμε νοσοκομεία είναι μια πρακτική που δεν λύνει κανένα πρόβλημα. Αντιθέτως, στοιχίζει ανθρώπινες ζωές» (31.3.2010).

Το 2019 «μία συμπολίτης μας πέθανε μέσα στο ασθενοφόρο. Πριν ξεψυχήσει η καθηγήτρια Φιλοσοφίας έξω από την Αρτα, πέρασε έξω από 12 (!) μονάδες ή, τέλος πάντων, έξω από αυτά που στην Ελλάδα ονομάζουμε “νοσοκομεία”. Δύο είναι στην Περιφέρεια Ηλείας (Πύργος, Αμαλιάδα) και απέχουν μεταξύ τους 21 χιλιόμετρα. Η άτυχη γυναίκα υπέστη ανεύρυσμα κοιλιακής αορτής στην Αρχαία Ολυμπία και έπρεπε να μεταφερθεί 334 χιλιόμετρα μακριά, στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ιωαννίνων» (15.12.2019).

Το 2015 αναρωτιόμασταν «ποιος θα πει ότι η διασπορά των νοσοκομείων σε κάθε κωμόπολη έχει ως αποτέλεσμα να μην υπάρχει νοσοκομείο σε καμία περιφέρεια, με συνέπεια όλα τα σοβαρά περιστατικά να πνίγουν τα νοσοκομεία των μεγάλων πόλεων;» (23.8.2015).

Σημειώναμε επίσης ότι «στην Ελλάδα έχουμε ανύπαρκτη πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας, εκτεταμένη, άναρχη και αναποτελεσματική δευτεροβάθμια και επιβαρυμένη τριτοβάθμια» (6.3.2021).

Τώρα ο κ. Μητσοτάκης…

ΝουΔο-γαλαζαίκο ΞΕΦΡΑΓΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Τα γυαλιά και η νομιμότητα

Οι νόμοι για τη βιντεοσκόπηση σε δημόσιους χώρους είναι εξαιρετικώς περιοριστικοί. Η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα προειδοποιεί όσους κατέχουν κάμερες επιτήρησης ότι «απαγορεύεται να λαμβάνετε εικόνα από εξωτερικό δημόσιο χώρο (π.χ. δρόμο ή πεζοδρόμιο), καθώς και από γειτονικά κτίρια».

Τότε –θα αναρωτηθεί κάποιος– πώς γίνεται κάθε φορά που υπάρχει ένα τροχαίο ή παραβατική ενέργεια να βλέπουμε στα δελτία ειδήσεων «το συγκλονιστικό βίντεο»;

Είναι απλό. Ο νόμος για τα προσωπικά δεδομένα είναι από εκείνους που ψηφίζονται για να μην τους εφαρμόζουμε. Στην περίπτωση δε των ιδιωτικών καμερών, η κατάσταση εξελίχθηκε σε φαρσοκωμωδία. Η παρανομία επί της ουσίας διαφημίζεται στην τηλεόραση ως «το βίντεο που κόβει την ανάσα».

Το χειρότερο: η αστυνομία ψάχνει τους παρανόμους όχι για να επιβάλει τον νόμο, αλλά για να μοιραστεί τα κλοπιμαία, τις παράνομες αλλά πολύτιμες για την εξιχνίαση των υποθέσεων καταγραφές.

Βεβαίως, η δρακόντεια ευρωπαϊκή νομοθεσία προσκρούει στη λογική και στην πραγματικότητα. Η εξάπλωση των (φθηνών πλέον) ιδιωτικών καμερών κάνει αδύνατη την εφαρμογή του νόμου. Επιπλέον, έχουμε γράψει πολλάκις για τον παραλογισμό να θεωρούνται «ιδιωτικές υποθέσεις» όσα συμβαίνουν σε δημόσιους χώρους. Αλλά οι Ρωμαίοι θα έλεγαν «absurdus lex sed lex»: παράλογος νόμος, αλλά νόμος.

Δεν μπορεί υπουργοί να διαφημίζουν την παραβίαση του –έστω δρακόντειου, έστω παράλογου– νόμου για τη βιντεοσκόπηση σε δημόσιο χώρο, διότι λέει «η εταιρεία προσέθεσε ένα λαμπάκι σε ευκρινές σημείο και, όταν ο χρήστης καταγράφει, αυτό ανάβει» (Αδωνις Γεωργιάδης, Χ, 30.7.2026).

Σάμπως η Ζωή Κωνσταντοπούλου –που τόσο επικρίνει ο κ. Γεωργιάδης– κρυφά βιντεοσκοπεί;

Σηκώνει το κινητό σε δημόσια θέα. Αυτό είναι το δικό της «κόκκινο λαμπάκι».

Ζούμε στη χώρα όπου η παραβίαση του απορρήτου των επικοινωνιών θεωρείται συνήθης και από πολλούς αναγκαία. Παρακολουθούνται υπουργοί, στρατηγοί, επιχειρηματίες κ.λπ. αλλά η Δικαιοσύνη –στον ανώτατο βαθμό!– δεν έχει την περιέργεια να μάθει ποιοι το έκαναν, πόσο δε μάλλον να επιβάλει τη νομιμότητα.

Εχουμε πρώην υπουργούς που διαλαλούν την αδιαφορία τους για τον νόμο. «Σκοτίστηκα» που με παρακολουθούσαν, είπε ο νομικός, και μάλιστα πανεπιστημιακός, Ανδρέας Λοβέρδος. «Δεν είχα και τίποτα να κρύψω, να είμαι σαφής» (ΣΚΑΪ, 8.5.2026).

«Γιούργια, λοιπόν, στον ταβά με τα (παράνομα) κουλούρια» και μετά ας κάνουμε μια ημερίδα με θέμα «Γιατί οι νόμοι δεν εφαρμόζονται στην Ελλάδα;».

Και να μην ξεχάσει ο κ. Γιώργος Φλωρίδης...

ΝουΔο-γαλαζαίικο "ΕΠΙΤΕΛΙΚΟ" ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Μια θάλασσα μητρώων

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

Του Πάσχου Μανδραβέλη

Το πρόβλημα με τα ξερόχορτα το καλοκαίρι είναι παλιό. Οι κίτρινες θάλασσες σε κάμπους και ραχούλες μεταφέρουν τη φωτιά στο πιτς φιτίλι. Ορθώς λοιπόν η πολιτεία θέσπισε πολύ νωρίς, και συγκεκριμένα το 1987, την υποχρέωση καθαρισμού των ιδιωτικών οικοπέδων.

Για τα δημόσια δεν γεννάται λόγος. Σπανίως καθαρίζονται και συνήθως όταν είναι αργά, όταν λήξει δηλαδή η αντιπυρική περίοδος. Ας μην ξεχνάμε ότι πριν από δύο χρόνια, σύμφωνα με εκπρόσωπο της Πυροσβεστικής, «η πυρκαγιά που εκδηλώθηκε στο Κορωπί ξεκίνησε από χαμηλή βλάστηση επί της λεωφόρου Βάρης-Κορωπίου» (19.6.2024).

Ασχέτως, όμως, αν ο νόμος ισχύει μόνο για τους ραγιάδες και όχι για το γκουβέρνο, είναι χρήσιμος νόμος. Το ΦΕΚ 724/Β΄ 22.12.1987 προβλέπει ότι «οι ιδιοκτήτες ή με οποιονδήποτε τρόπο εκμεταλλευτές οικοπέδων και λοιπών ακάλυπτων χώρων που βρίσκονται μέσα σε κατοικημένες περιοχές ή κοντά σε αυτές και μέχρι απόστασης εκατό (100) μέτρων υποχρεούνται στην αποψίλωση αυτών από τα ξηρά χόρτα και στην απομάκρυνση τυχόν άλλων εύφλεκτων υλικών που βρίσκονται μέσα σε αυτά, προς αποτροπή του κινδύνου πρόκλησης πυρκαγιάς…».

Το πρόβλημα, όμως, με τους καλούς νόμους είναι η κακή εφαρμογή τους. Το κράτος (κεντρικό και αυτοδιοικητικό) δεν είχε τους μηχανισμούς ελέγχου για να διαπιστώσει αν και κατά πόσον η αποψίλωση γίνεται πράξη.

Ηρθε, ωστόσο, το σούπερ ντούπερ επιτελικό κράτος της «Ελλάδα 2.0». Αυτό δεν έφτιαξε μηχανισμούς επιτόπιου ελέγχου, αλλά μια ηλεκτρονική πλατφόρμα akatharista.apps.gov.gr. Πάλι δεν ελέγχει κανείς, αλλά όλοι οι οικοπεδούχοι (συνεπείς και μη) πρέπει να δηλώσουν ότι εφαρμόζουν τον νόμο.

Οπως σαρκάζαμε όταν ανακοινώθηκε αυτή η μεγαλοφυής ιδέα, «αν η κυβέρνηση είχε χιούμορ θα μας έκανε κι άλλα πρωταπριλιάτικα χουνέρια. Θα δημιουργούσε νέες “πλατφόρμες νομιμότητας”. Οποιος, π.χ., σταματάει στο κόκκινο φανάρι ή τηρεί άλλη διάταξη του ΚΟΚ, θα υποχρεούται να μπαίνει στη διεύθυνση kok.apps.gov.gr και να το δηλώνει. Πέρασε μια μέρα δίχως να κλέψετε; Ιδού το Εθνικό Μητρώο Τιμιότητας (timiotis.gov.gr) για να το καταγράψετε. Σε περίπτωση μη υποβολής δήλωσης ότι τηρήσατε τον νόμο, υπάρχει πρόστιμο 1.000 ευρώ· κλέψατε δεν κλέψατε» (4.4.2025).

Το πρόβλημα, βεβαίως, είναι ότι φτιάχνοντας πλατφόρμες ανοίγει η όρεξη. Φτιάχνονται διαρκώς μητρώα: ασανσέρ, κατοικιδίων, ελαιοδένδρων (ακόμη και με μηδενική παραγωγή) κ.λπ., τόσα που η τεχνητή νοημοσύνη αδυνατεί να μετρήσει.

«Είναι δεκάδες έως εκατοντάδες επιμέρους μητρώα και πληροφοριακά συστήματα, αλλά το υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης …

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΣΤΑΛΙΝΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Το ορατό χέρι στην αγορά

Υπούργος ανάπτυξης απ΄την ΚΝΕ...
Μπράβο Κούλη, ωραίος ανασχηματισμός.#ανασχηματισμός #κυβερνηση #μητσοτακη #θεοδωρικακος #ΝΔ_απατεώνες #ΝΔ_Ξεφτίλες pic.twitter.com/PtdJ53hMcX
— Εθνική Ομάδα Μιμιδίων (@EOM_memes) June 21, 2024

Σε όλο τον κόσμο το πρόβλημα της ακρίβειας επιχειρείται να αντιμετωπιστεί διά της αγοράς.

Οπως λένε τα εγχειρίδια και μας δίδαξε η ζωή, ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης είναι ο ασφαλέστερος τρόπος να ανεβαίνει η παραγωγικότητα της οικονομίας και να φθηναίνουν τα προϊόντα.

Οι επιχειρηματίες βρίσκουν τρόπους να γίνονται πιο αποδοτικοί, παράγουν με μικρότερο κόστος, βγάζουν στην αγορά φθηνότερα προϊόντα, κυριαρχούν επί των ανταγωνιστών τους, μέχρι που οι τελευταίοι γίνονται πιο αποδοτικοί, βγάζουν φθηνότερα κ.λπ.

Αυτό είναι το «αόρατο χέρι» της αγοράς. Το άτομο «επιδιώκοντας το δικό του συμφέρον συχνά προωθεί αυτό της κοινωνίας πιο αποτελεσματικά απ’ ό,τι όταν πραγματικά επιδιώκει να το προωθήσει», έγραφε ο Ανταμ Σμιθ.

Στην Ελλάδα πάλι έχουμε το ορατό χέρι του Τάκη Θεοδωρικάκου, ο οποίος επιχειρεί να μειώσει τις τιμές διά περίτεχνων «συμφωνιών κυρίων».

Η αγορά, λέει, θα λειτουργήσει με χρονοδιακόπτη. «Θα παγώσουν τις τιμές μέσα στο καλοκαίρι και από τις 31 Αυγούστου θα προχωρήσουν σε μειώσεις από 5% έως 20% σε σειρά προϊόντων» (ΕΡΤ, 27.7.2026).

Προκύπτει όμως ένα ερώτημα και ένα συμπέρασμα. Αφού μπορούν να μειωθούν τόσο εύκολα οι τιμές, γιατί δεν μειώνονται από τώρα ώστε να ανασάνει η τσέπη μας και τα δημοσκοπικά ποσοστά της κυβέρνησης;

Το συμπέρασμα είναι ότι αυτή η πρωτοβουλία αποτελεί ομολογία ανυπαρξίας αγοράς. Κανονικά ο ανταγωνισμός θα έπρεπε να είχε μειώσει τις τιμές στα μη περαιτέρω. Δεν θα χρειάζονταν ούτε θα μπορούσαν να γίνουν «συμφωνίες». Το ξέρουμε αυτό από τα οικονομικά του λυκείου, αλλά το βλέπουμε στα σούπερ μάρκετ του εξωτερικού, όπου βρίσκουμε ελληνικά προϊόντα σε χαμηλότερες τιμές απ’ ό,τι στα εγχώρια. Εκεί, ο ανταγωνισμός μειώνει τις τιμές και όχι τα κυβερνητικά πάρε δώσε με τους επιχειρηματίες.

Μια άλλη έκφανση του «ορατού χεριού» είναι «το πλαφόν στο περιθώριο κέρδους», για το οποίο καμαρώνει η κυβέρνηση.

Οταν υπάρχει ανταγωνισμός το περιθώριο κέρδους ελαχιστοποιείται, έτσι ώστε οι επιχειρήσεις να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους διά της μεγιστοποίησης των πωλήσεων. Η επιβολή «ανώτατου περιθωρίου κέρδους» σημαίνει ότι αυτό δεν ορίζεται από τον νόμο της προσφοράς και της ζήτησης. Καθορίζεται κατά το δοκούν…

Δεν ξέρουμε τι θα αποδώσουν οι πρωτοβουλίες του κ. Θεοδωρικάκου. Ελπίζουμε τα μέγιστα, υπό την έννοια ότι οι πνιγμένοι της ακρίβειας από τα μαλλιά τους πιάνονται. Αλλά…

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο βουλευτής ως επάγγελμα

Δείτε το άπαιχτο σκίτσο του Αρκά για τον Καμμένο και... την καρέκλα του, που θα συζητηθεί (ΦΩΤΟ)

Ολα καλά κι όλα ωραία. Ο πρωθυπουργός απέσυρε τη «βαθιά θεσμική τομή» (όπως τη χαρακτήρισε ο ίδιος), ήτοι «το ασυμβίβαστο υπουργού και βουλευτή, με αντικατάσταση του υπουργού στη Βουλή από τον πρώτο επιλαχόντα για όσο συμμετέχει στο υπουργικό συμβούλιο και με ταυτόχρονη αναβάθμιση του ρόλου του βουλευτή» (6.4.2026) και το επιτελικό κράτος, για το οποίο γκρίνιαζαν κάποιοι βουλευτές της Ν.Δ., βελτιώθηκε χωρίς να το πάρει κανείς χαμπάρι.

Αυτό είπε χθες ο βουλευτής Φθιώτιδας Γιάννης Οικονόμου, ένας από τους πέντε «αντάρτες του Απριλίου», οι οποίοι λίγες μέρες μετά την εξαγγελία της «τομής» διαπίστωσαν και κατέγραψαν σε επιστολή τους ότι το επιτελικό κράτος «στην πορεία προκάλεσε υπερσυγκέντρωση εξουσιών σε μικρούς πυρήνες. Μετέφερε όλο και περισσότερη βαρύτητα στο κέντρο, ενίσχυσε τον στενό πυρήνα γύρω από την κορυφή της κυβέρνησης και περιόρισε την αυτοτέλεια των υπουργείων και ιδιαίτερα της κοινοβουλευτικής ομάδας, σε σύγκριση με το μέτρο των θεσμικών τους καθηκόντων (…) Το πιο ανησυχητικό είναι ότι το επιτελικό κράτος δεν κατάφερε να ελέγξει πλήρως τα φαινόμενα διαφθοράς εντός του κράτους και της κοινωνίας» (28.4.2026).

Ετσι ο κ. Οικονόμου παρέκαμψε τα βαθιά θεσμικά ζητήματα που έθεσε με την επιστολή του Απριλίου, ότι δηλαδή «ο βουλευτής –που είναι φορέας λαϊκής εντολής, ελεγκτής της εκτελεστικής εξουσίας και αυθεντικός εκφραστής της περιφέρειας– φορτώνεται άδικα το στίγμα του φαυλοκράτη και κινδυνεύει να αποξενωθεί σε μεταφορέα ήδη ειλημμένων αποφάσεων. Να ενημερώνεται εκ των υστέρων, να πειθαρχεί εκ των προτέρων και να περιορίζεται σε μια ολοένα μικρότερη πολιτική περίμετρο». Ηταν ικανοποιημένος με το γεγονός ότι «κουβεντιάσαμε στην κοινοβουλευτική ομάδα ότι η αρχική σκέψη που υπήρχε και στην πρόταση της Νέας Δημοκρατίας περί ασυμβίβαστου του υπουργού και βουλευτή» αποσύρθηκε («Παραπολιτικά», 21.7.2026).

Το υπουργιλίκι, λοιπόν, θα παραμείνει στόχος κάθε βουλευτή, ο «φορέας της λαϊκής εντολής» θα εξακολουθεί να μην είναι «ελεγκτής της εκτελεστικής εξουσίας», η εκάστοτε κυβέρνηση θα συνεχίσει τα δικά της και το Κοινοβούλιο θα τα ξεπλένει.

Μέχρι την επόμενη χρεοκοπία, που θα αναρωτηθούμε «τι είχαν τα έρμα και δεν το είδαν;».

Χειρότερα είναι τα πράγματα στην αντιπολίτευση. Μπορεί οι βουλευτές της πλειοψηφίας να παλεύουν για το παντεσπάνι τους, τον υπουργικό θώκο, οι βουλευτές της μειοψηφίας τρέμουν για το ψωμί τους. Εξ ου και οι μεταγραφές εκεί που κάποτε έφτυναν.

«Καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή», λέει μια παλιά ελληνική παροιμία, αλλά ισχύει και η σύγχρονη εκδοχή της:

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η μεγάλη μετάθεση ευθυνών

δεν φταίει ποτέ ο ηλίθιος. ο έξυπνος που του δίνει χώρο έχει τη μεγαλύτερη ευθύνη

Γιατί γελάτε κύριοι; - Σελίδα 2 - Phorum

Το κάπνισμα βλάπτει σοβαρά και το περιβάλλον. «Από αναμμένο τσιγάρο φαίνεται ότι ξεκίνησε πριν από λίγες ημέρες μεγάλη φωτιά στο Ωραιόκαστρο, με τραγικό απολογισμό δύο νεκρούς, έναν 66χρονο και τον 12χρονο γιο του», έγραφε η «Κ» και κατά πάσα πιθανότητα το ίδιο ισχύει και για την πυρκαγιά της 5ης Ιουλίου στην Οινόη: «Η αρχική εστία εντοπίζεται πλάι στην παλαιά εθνική οδό Αθηνών – Θηβών (…) υπάρχουν καταγγελίες ότι η φωτιά ξεκίνησε από τσιγάρο που πετάχτηκε από διερχόμενο όχημα» («Η Καθημερινή», 7.7.2026).

Τι κρίμα που οι εθνικές οδοί δεν είναι ιδιωτικοί δρόμοι για «να ταράξουμε τους ιδιοκτήτες τους στη νομιμότητα»! Κι αυτό διότι για να ανάψει φωτιά από τσιγάρο πρέπει να υπήρχαν πολλά ξερόχορτα. Αν ο δρόμος ανήκε σε ιδιώτη, πέρα από τα υψηλά πρόστιμα πιθανώς να καθόταν στο σκαμνί και για κακούργημα, μια και στο Ωραιόκαστρο υπήρξαν νεκροί. Ναι μεν δεν θα ήταν ο άμεσος αυτουργός, αλλά το ευφάνταστο ελληνικό κράτος κάτι θα έβρισκε για να ικανοποιήσει το κοινό περί δικαίου αίσθημα και να κρεμάσει τους αμελείς ψηλά. Αφήστε, δε, τι θα τραβούσε αν, ακόμη κι αν τα καθάριζε, ξεχνούσε να το δηλώσει στην πλατφόρμα akatharista.apps.gov.gr.

Πέρυσι γράφαμε για την Πεντέλη η οποία ήταν «γεμάτη με εκείνα τα ψηλά, άγρια στάχυα, αυτά που με “μια σπίθα μπορούν να φέρουν την καταστροφή”». Σημειώναμε, δε, ότι «δεν υπάρχει Δημόσιο –ακόμη και αν είναι τόσο αποτελεσματικό όσο το ελληνικό– που μπορεί να αποψιλώσει τα αγριόχορτα ενός ολόκληρου βουνού. Ούτε περιμένουμε από το κράτος να μπει στην περιττή διαδικασία για να δηλώσει στην ηλεκτρονική πλατφόρμα ότι δεν καθάρισε τις ιδιοκτησίες του. Αυτά είναι κόλπα ζόρικα που κάνουν στους πολίτες. Αλλά δίπλα ακριβώς στην επαρχιακή οδό, τα ξερά αγριοστάχυα φθάνουν σχεδόν στο ένα μέτρο! Δεν μπορεί να καθαρίσει κανείς ούτε δίπλα στον δρόμο;» («Στης Πεντέλης την ολόμαυρη ράχη», «Η Καθημερινή», 14.6.2025).

Κάτι σημαντικό συνέβη την περίοδο της κρίσης.

Προ της χρεοκοπίας οι πολίτες –οι ομάδες πολιτών, το κοινωνικό σύνολο εν γένει– ήταν apriori αθώοι για ό,τι κι αν συνέβαινε. Ενοχοι ήταν μόνο το κράτος, οι κυβερνήσεις, οι πολιτικοί.

Εξ ου και η οργή για τη διάγνωση του Θεόδωρου Πάγκαλου «Η απάντηση εις την κατακραυγή που υπάρχει εναντίον του πολιτικού προσωπικού της χώρας “πώς τα φάγατε τα λεφτά;”, που μας ρωτάει ο κόσμος, είναι αυτή: Σας διορίσαμε. Τα φάγαμε όλοι μαζί. Μέσα στα πλαίσια μιας σχέσης πολιτικής πελατείας, διαφθοράς, εξαγοράς και εξευτελισμού της έννοιας της ίδιας της πολιτικής» (21.9.2010).

Στην έντονη συζήτηση της περασμένης δεκαετίας οι πολίτες έμαθαν ότι η χρεοκοπία δεν έχει αθώους. Οι περισσότεροι συμβάλαμε σε αυτήν και γι’ αυτό άρχισε το αυτομαστίγωμα των πολιτών και το μαστίγωμα κάθε συλλογικής έκφρασης: συνδικάτα, ΜΚΟ κ.λπ. Λογικό και θεμιτό, έως έναν βαθμό.

Το παράδοξο όμως είναι ότι το πολιτικό σύστημα δεν έμαθε το παραμικρό. Λειτουργεί σαν να μην υπήρξε χρεοκοπία. Τα σκάνδαλα συνεχίζονται, σωτήριες συμβάσεις για τη ζωή των πολιτών (όπως η 717 για τους σιδηροδρόμους) διαρκώς αναβάλλονται, τα ρουσφέτια (όπως του σταθμάρχη των Τεμπών) ανθούν, οι εξεταστικές επιτροπές της Bουλής εξακολουθούν να παραμένουν ανέκδοτο, το άρθρο 86 του Συντάγματος υπερθερμάνθηκε από την υπερβολική χρήση του, οι υπουργοί δεν λογοδοτούν και ούτε καν ερωτώνται από κάποιο όργανο δικαίου για τις φοβερές «συμπτώσεις» της εμπλοκής τους σε διάφορες δυσώδεις υποθέσεις, και για ό,τι στραβό συμβεί και αγγίζει την κυβέρνηση «φταίνε οι διαχρονικές παθογένειες της χώρας».

Για όλα φταίνε οι πολίτες και ουχί το πολιτικό σύστημα που «τι να κάνει κι αυτό, με τους πολίτες που έχει;».

Συνεπώς, γιατί να μην είναι (μόνον για τους πολιτικούς) «η Ελλάδα ζάχαρη», καταπώς έλεγε ο κ. Αδωνις Γεωργιάδης (ΣΚΑΪ, 9.12.2024).

Οσο για τους πολίτες…

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Το «τεκμήριο της πολιτικής ενοχής»

Τώρα που η κυβέρνηση βρήκε το τεκμήριο αθωότητας, θα θάψει πέντ’-έξι υποθέσεις. «Δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην είναι υποψήφιοι στις επόμενες εκλογές» οι τέσσερις πολιτικοί για τους οποίους ασκήθηκε δίωξη για την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, είπε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, «καθώς υπάρχει το τεκμήριο της αθωότητας» (16.7.2026). Το επανέλαβε προχθές: «Προφανώς και θα κατέβει ο κ. Τριαντόπουλος, υπάρχει το τεκμήριο αθωότητας» (27.7.2026). Μάλλον το ίδιο τεκμήριο υπερίσχυσε και για τον υπουργό του ΣΥΡΙΖΑ Νίκο Παππά και κατέβηκε στις εκλογές. Μετά καταδικάστηκε με 13-0, για να έχει να λέει ο πρωθυπουργός.

Προφανώς ο νομομαθής Παύλος Μαρινάκης μπέρδεψε την ποινική διαδικασία με την πολιτική ευθύνη.

Πριν από 22 χρόνια, εννέα βουλευτές του (κυβερνώντος τότε) ΠΑΣΟΚ συνυπέγραψαν μια τροπολογία για την επέκταση οικοδομικών εργασιών στο ξενοδοχείο «Πόρτο Καρράς» της Χαλκιδικής. Ο εμπνευστής της, υφυπουργός Οικονομικών Χρήστος Πάχτας, παραιτήθηκε αμέσως και –παρόλο που δεν υπήρξε ποινική δίωξη, διότι η τροπολογία αποσύρθηκε αμέσως– δεν τέθηκε ζήτημα συμμετοχής του στα ψηφοδέλτια. Η Νέα Δημοκρατία αξίωσε τα εξής: «Οι κ. Σημίτης και Παπανδρέου οφείλουν να ζητήσουν την παραίτηση του υφυπουργού Χρήστου Πάχτα και να αποβάλουν από τα ψηφοδέλτιά τους εννέα βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, που για δεύτερη φορά συνυπέγραψαν την αμαρτωλή τροπολογία» (23.1.2004). Οι εννέα βουλευτές κόπηκαν αμέσως από τα ψηφοδέλτια, παρά το γεγονός ότι δεν διώκονταν για τίποτε.

Ισχυε, τότε, το «τεκμήριο της πολιτικής ενοχής».

Σημειώναμε εκείνη την εποχή, και με αφορμή μια άλλη υπόθεση που βάρυνε κάποιους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, ότι «είναι βασική αρχή του δικαίου το τεκμήριο αθωότητας. Σε υποθέσεις ποινικού χαρακτήρα όλοι οι πολίτες θεωρούνται αθώοι μέχρι αποδείξεως του εναντίου. (…) Το τεκμήριο αθωότητας δεν είναι κάτι θεόπεμπτο. Είναι μια εφεύρεση της δημοκρατικής κοινωνίας μας, επειδή ο πολίτης είναι ανίσχυρος μπροστά στους πανίσχυρους μηχανισμούς του κράτους. (…) Σε θέματα πολιτικής ευθύνης δεν υπάρχει τεκμήριο αθωότητας. (…) Αν οι ευθύνες είναι και ποινικές και ξεκινήσει διαδικασία δικαστικής διερεύνησής τους τότε ο πολιτικός –όπως και κάθε πολίτης– έχει το τεκμήριο αθωότητας σε ό,τι αφορά όμως μόνο το ποινικό κομμάτι. Στο πολιτικό κομμάτι των ευθυνών είναι ένοχος μέχρι αποδείξεως της αθωότητάς του» (13.9.2003).

Για να το πούμε λιανά: αν πιαστεί ο ταμίας μιας επιχείρησης για κλοπή, σε ό,τι αφορά την ποινική διαδικασία είναι αθώος μέχρι αποδείξεως του εναντίου. Ουδείς όμως θα...

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΨΩΝΑΡΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Από «ατυχία» σε «ατυχία»…

pic.twitter.com/nSSlKZBEVS
— ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (@Knight_lately) June 26, 2026

Δεν ξέρουμε αν ισχύουν όλα αυτά για τα οποία κατηγορείται ο Δημήτρης Αβραμόπουλος.

Ο ίδιος χαρακτήρισε το κατηγορητήριο «μπούρδα» (ΣKAΪ, 24.6.2026).

Συνηγόρησε προς αυτήν την κατεύθυνση και ο Αδωνις Γεωργιάδης –ο οποίος μάλλον είναι μόνιμος τηλεθεατής της εκπομπής «Σήμερα» και παρεμβαίνει καθημερινώς με sms– χαρακτηρίζοντας την υπόθεση «διασκεδαστική».

Αγνοούμε επίσης αν οι όλες αρχές της Γηραιάς Ηπείρου –από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία μέχρι τη βελγική Δικαιοσύνη– έχουν κάνει σκοπό της ζωής τους να ψυχαγωγήσουν τον υπουργό Υγείας, ο οποίος έλεγε για τα κατηγορητήρια του ΟΠΕΚΕΠΕ ότι «προκαλούν γέλιο». Παρένθεση: το «όλες» αναφέρεται καθ’ υπερβολήν. Η ελληνική Δικαιοσύνη δεν κάνει τέτοια.

Πάντως, αν όλα αυτά δεν γίνονται για να διασκεδάσει ο κ. Γεωργιάδης, τότε η κυβέρνηση πρέπει να προχωρήσει σε δραστικά μέτρα. Να κάνει π.χ. ένα ευχέλαιο στο Μαξίμου, διότι τα στελέχη της παράταξης διαρκώς μπλέκουν σε γελοίες παλιοϊστορίες.

Ζητήθηκε η άρση ασυλίας υπουργών και βουλευτών διότι «προώθησαν ένα mail στον ΟΠΕΚΕΠΕ» και όχι γιατί παρενέβησαν για την ικανοποίηση αιτημάτων των ψηφοφόρων. Για «ένα mail» καταδικάστηκαν στελέχη της Ν.Δ. και όχι γιατί έγιναν κτήμα του κόμματος τα προσωπικά στοιχεία 25.000 ψηφοφόρων.

Ο Μακάριος Λαζαρίδης ταλαιπωρείται και ταλαιπωρεί το κόμμα για «ένα διοικητικό λάθος» που τον αναβάθμισε σε μετακλητό «Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης» (Βουλή, 24.6.2026).

Eκατσαν και οι συμπτώσεις. Την ώρα που έσκασε το σκάνδαλο των πολεοδομιών, παραιτήθηκαν «για προσωπικούς λόγους» οι γενικοί γραμματείς των αρμόδιων για τα πολεοδομικά υπουργείων, συν η τεράστια σύμπτωση να παρακολουθούνται υπουργοί, στρατηγοί, επιχειρηματίες, δημοσιογράφοι κ.λπ. από «τέσσερις ιδιώτες». Η ατυχία εν προκειμένω ήταν ότι η ηγεσία του Αρείου Πάγου δεν είδε νέα στοιχεία για να ερευνήσει την υπόθεση, ώστε να μην υπάρχει καμία σκιά για την κυβέρνηση.

Την ίδια ατυχία αντιμετώπισε πέρυσι όταν απορρίφθηκαν στη Βουλή οι προτάσεις για τη σύσταση Προανακριτικής για τους πρώην υπουργούς Αγροτικής Ανάπτυξης, Μάκη Βορίδη και Λευτέρη Αυγενάκη, σχετικώς με τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Δεν είναι μόνον ότι έμειναν σκιές αφού δεν εξετάστηκε ποιος ήταν ο διαβόητος «Μάκης», για το οποίο κατεγράφη σε ηχητικό το «εφόσον στέκει το Μαξίμου και στέκει ο Μάκης, είσαι βράχος. Λοιπόν, πάτα εκεί να τα γ@… όλα» (δικογραφία, 27.6.2025).

Η μεγάλη ατυχία ήταν ότι σε αυτήν την κρίσιμη ψηφοφορία έλαχε...

ΣΥΡΙΖΑίικα REBRAND-ΙΣΜΕΝΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Μη μιλάς, μη γελάς…

Η δεύτερη φορά ΕΛΑΣ θα σας μείνει αξέχαστη ! pic.twitter.com/4Owa2IWjUf
— Zanet (@PYRYPTSIP) May 27, 2026

Κινδυνεύει η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη από αστειάκια, σαν αυτά του τίτλου;

Ή μήπως οι ειρωνείες που πλημμύρισαν το Διαδίκτυο, οι εικόνες του καπετάν Τσίπρα με τα φισεκλίκια, τα συνθήματα «ΕΔΕΣ-ΕΛΑΣ, Αντώνης Σαμαράς», έχουν προϋπολογιστεί από το επικοινωνιακό επιτελείο του στη στήλη του ενεργητικού;

Μάλλον ισχύει το δεύτερο και γι’ αυτό απέφυγαν να ονοματίσουν το νέο κόμμα ΕΑΣ· δημόσια υπηρεσία είναι και αυτή. Πάντα ίσχυε ότι «ακόμη και η αρνητική διαφήμιση είναι διαφήμιση», αλλά τώρα στην εποχή του Διαδικτύου οι επικοινωνιολόγοι ψάχνουν να βρουν κάτι «αντισυμβατικό», κάτι που θα κάνει το προϊόν (εν προκειμένω το πολιτικό) viral, δηλαδή θα αναπαραχθεί μαζικώς στα κοινωνικά δίκτυα. Γι’ αυτό είδαμε μέχρι και τον πρωθυπουργό στο TikTok να ψεκάζει τον γιο του με λακ.

«Και τι σημαίνει τ’ όνομα;», αναρωτήθηκε ο Σαίξπηρ στο «Ρωμαίος και Ιουλιέτα». «Τ’ άνθος που λέγουν ρόδον, με οποίαν λέξιν κι αν το ‘πουν, το ίδιον θα μυρίζη» (μτφ. Δημητρίου Βικέλα). Αυτό που μυρίζει η μάζωξη του Θησείου είναι η επικοινωνιακή χορογραφία, με σκηνικό τον Παρθενώνα, με μουσική του κ. Σταμάτη Κραουνάκη, με βίντεο που θύμιζε τα γνωστά προεκλογικά, με το κοριτσάκι ντυμένο στα λευκά να δίνει το χαρτί με το όνομα. Ηταν δε τόσο καλά σκηνοθετημένο, που ακόμη και ο πρωταγωνιστής είχε άγχος μην ξεφύγει κάποια λεπτομέρεια. Γι’ αυτό κοιτούσε συνέχεια προς το πάτωμα, εκεί όπου ήταν οι οθόνες με το κείμενο της ομιλίας.

Για τις ανάγκες αυτής της επικοινωνιακής χορογραφίας φτιάχτηκε το όνομα «Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη» (και ουχί «Συμμαχία», που θα θύμιζε την αποτυχημένη απόπειρα του 1977), ήτοι «ΕΛΑΣ». Επιχειρεί να συνδέσει το πατριωτικό στοιχείο της Ελλάδος με το αριστερό του Ελληνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού, που είχε ιδρύσει το ΕΑΜ.

Το πρόβλημα του νέου κόμματος δεν είναι το όνομα. Σάμπως το ΣΥΡΙΖΑ ήταν καλύτερο;

Μήπως κατάφερε η ΟΝΝΕΔ το 2015 να ανακόψει το ρεύμα των νέων με εκείνη την έξυπνη αλλά αρνητική διαφήμιση, που έδειχνε έναν μακρυμάλλη να μπαίνει στο κουρείο και να λέει «κόφ’ τα σύριζα»;

Θυμάται κανείς πόσα αστειάκια είχαν γίνει τη δεκαετία του ’70 με το σοκ του ΠΑΣΟΚ;

Το βασικό πρόβλημα του κ. Τσίπρα είναι η φαουστική διαπραγμάτευση του rebranding.

Ο παλιός Τσίπρας είχε ψυχή. Πίστευε τις ανοησίες του στυλ «go back, κ. Μέρκελ» και οι περισσότερες επικοινωνιακές επιτυχίες του ΣΥΡΙΖΑ είχαν δημιουργηθεί από τα κάτω.

Ο νέος Τσίπρας …

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΡΟΥΣΦΕΤΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Στρίβειν διά του εκλογικού νόμου

#ΧΑΟΣ_ΔΑΓΚΩΤΟ pic.twitter.com/TX7fK8HQKA
— Billy Idiot (@BillyIdiot2) May 8, 2026

Είναι μεγάλη η τομή στο πολιτικό σύστημα που προτείνει ο πρωθυπουργός για την αλλαγή του εκλογικού νόμου. Οπως είπε ο ίδιος στη Βουλή, «έχει έρθει η ώρα, κ. Ανδρουλάκη –μετά τις εκλογές, το τονίζω–, να κάνουμε μία ειλικρινή συζήτηση για το ποιο εκλογικό σύστημα υπηρετεί σήμερα καλύτερα τις ανάγκες της χώρας. Για τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα του σταυρού (…). Να συζητήσουμε λογικές ενός μεικτού συστήματος με μικρότερες περιφέρειες και μεγαλύτερες περιφέρειες – όπου ενδεχομένως κάποιοι μπορεί να εκλέγονται με σταυρό και να εκλέγονται με λίστα» (16.4.2026).

Ενα τέτοιο εκλογικό σύστημα –το αποκαλούμενο και «γερμανικό»– θα χτυπήσει στη ρίζα βαθιές παθογένειες του πολιτικού συστήματος και συνεπώς θα αποτελέσει τη μεγαλύτερη μεταρρύθμιση της διακυβέρνησής του. Διότι καλές και εξαιρετικώς χρήσιμες είναι οι εφαρμογές του gov.gr, αλλά η ψηφιοποίηση της γραφειοκρατίας δεν αποτελεί μεταρρύθμιση. Τα app που έχουμε στο κινητό μας είναι «μεταρρυθμιστικά μπινελίκια». Γλυκαίνουν τον ουρανίσκο, αλλά αποτελούν άδειες θερμίδες, αφού δεν αλλάζει η δομή της κρατικής γραφειοκρατίας.

Υπάρχουν όμως δύο ερωτήματα.

Το πρώτο είναι «γιατί τώρα;». Γιατί άνοιξε τώρα ο πρωθυπουργός τον διάλογο για αυτήν τη μεγάλη τομή;

Μια εξήγηση για το επταετές χασομέρι είναι η προσευχή του Αγίου Αυγουστίνου: «Θεέ μου! Δώσε μου αγνότητα και εγκράτεια, αλλά όχι ακόμα».

Η δεύτερη εξήγηση είναι… πασοκική. Για το όργιο των προσλήψεων στο Δημόσιο τη δεκαετία του ’80, το ΠΑΣΟΚ έκανε εμπράκτως την αυτοκριτική του με τον νόμο Πεπονή το 1994. Για το χάλι που οδήγησε τα ΑΕΙ ο νόμος-πλαίσιο του 1982, υπήρξε ο νόμος Διαμαντοπούλου, ασχέτως αν αυτός δεν φτούρησε. Ισως οι σημερινές πρωτοβουλίες του πρωθυπουργού να είναι η έμπρακτη αυτοκριτική του. Το 2019 άλλαξε το άρθρο 86 του Συντάγματος και τον εκλογικό νόμο. Τώρα θέλει να τα ξαναλλάξει.

Το δεύτερο ερώτημα είναι «γιατί μετά;». Γιατί η συζήτηση πρέπει να γίνει μετά την κάλπη και προς τι τόση έμφαση, «μετά τις εκλογές, το τονίζω». Να σημειώσουμε παρεμπιπτόντως ότι ζητείται από την αντιπολίτευση να συναινέσει από τώρα με 180 ψήφους στις συνταγματικές αλλαγές, τις οποίες θα διαμορφώσει κατά το δοκούν η επόμενη πλειοψηφία της Βουλής; Και πώς θα εφαρμοστεί το 2031 αυτό το σύστημα αν η αντιπολίτευση του 2027 δεν συναινέσει;

Το ‘χει τόσο σίγουρο ο πρωθυπουργός ότι θα είναι δεύτερο κόμμα το ΠΑΣΟΚ;

Κατά καιρούς στις δημοσκοπήσεις ξεπετάγονται διάφορα φρούτα, που διεκδικούν την επίζηλη θέση.

Στην κωμωδία του Γιάννη Δαλιανίδη «Ο ατσίδας» (1962), όποτε κάποιος βρισκόταν υπό την απειλή όπλου στο δίλημμα «γαμπρός ή μακαρίτης;», αποκρινόταν «αρραβωνιάζομαι…».

Ισως αυτό να τα εξηγεί όλα. Οποτεδήποτε η κυβέρνηση βρίσκεται σε δυσχερή θέση, ο πρωθυπουργός ξεφουρνίζει μια πρόταση για θεσμικές μεταρρυθμίσεις.

Ελπίζουμε ότι δεν ισχύει το δεύτερο, αλλά όπως και να ‘χει στη βράση κολλάει το σίδερο κι αυτό το γνωρίζουμε εμπειρικώς. Ο εκλογικός νόμος που προτείνει ο κ. Μητσοτάκης σήμερα, έχει ήδη προταθεί από την αποκαλούμενη «επιτροπή Ραγκούση» το 2010, στην οποία συμμετείχαν επιφανείς καθηγητές· Νίκος Αλιβιζάτος, Αθανάσιος Διαμαντόπουλος, Σωκράτης Δώδος, Ηλίας Νικολακόπουλος, Λίνα Παπαδοπούλου, Φίλιππος Σπυρόπουλος. Αλλά φευ! Το 2010 μπήκαμε για τα καλά στην κρίση και η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου είπε «άσ’ το γι’ αργότερα».

Τώρα, βεβαίως, δεν υπάρχει κρίση, αλλά υπάρχουν οι βουλευτές της Ν.Δ., που δίνουν ιερό αγώνα για να διατηρήσουν το δικαίωμά τους στο ρουσφέτι.

Υπάρχει περίπτωση αυτοί να συναινέσουν σε μια τέτοια βαθιά μεταρρύθμιση, που θα αλλάξει τη χώρα, αλλά…

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Οι ποινές και οι βουλευτές

« να'χει προσπαθήσει(η Κοβέσι)να καταστρέψει βουλευτές του🇬🇷κοινοβουλίου που
-έχουν ιδρώσει για να γίνουνβουλευτές
-έχουν τρέξει στα πεζοδρόμια
-έχουν σφίξει χέρια
ούτε ξέρει αυτή πόσοδύσκολο είναι»😢

Μην τον βγάζετε βουλευτή,μην τον ταλαιπωρείτε τόσο😅pic.twitter.com/MaO63EPFiy
— Αρετή Θήτα (@Aretitheta) April 18, 2026

Μωρέ, τι σπαραγμός είναι αυτός για τους βουλευτές της Ν.Δ. που ακούγονται στις ηχογραφημένες συνομιλίες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας να μεσολαβούν στον διοικητή του ΟΠΕΚΕΠΕ υπέρ κάποιων «αναξιοπαθούντων» αγροτών και κτηνοτρόφων;

Οι πολιτικοί, ως γνωστόν, μόνο υπέρ των αναξιοπαθούντων μεσολαβούν, ποτέ υπέρ των προυχόντων.

Οπως είπε η κ. Φωτεινή Αραμπατζή, ενδιαφερόταν για έναν «πατέρα με τέσσερα παιδιά σε ένα χωριό των Σερρών που έπαιρνε κατά μέσον όρο 20.000 ευρώ τον χρόνο για να ζήσει την οικογένειά του».

Στις ηχογραφημένες συνομιλίες ακούγεται η τότε υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης να ρωτάει τον κ. Δημήτρη Μελά (πρ. πρόεδρος ΟΠΕΚΕΠΕ) σχετικώς με επικείμενο έλεγχο σε αγρότη: «Τι μπορούμε να κάνουμε γι’ αυτό;».

Μελάς: «Κοίταξε, να μην ελεγχθεί, άπαξ και του έχουν βγάλει έλεγχο είναι κραυγαλέο να το βγάλεις. Το μόνο να πάρει κάποια, αν του είναι χρήσιμο, παράταση».

Αραμπατζή: «Του είναι (σ.σ.: χρήσιμο). Επίσης να μην του συμπεριφερθούμε άσχημα; Γίνεται;».

Μελάς: «Ναι ναι, γίνεται».

Μετά τη δημοσιοποίηση των συνομιλιών, η κ. Αραμπατζή εξήγησε: «Τι σημαίνει να του φερθείς καλά;» (ΑΝΤ1, 8.4.2026): «Αυτός ο έλεγχος αφορά κτηνοτρόφο (…) ο οποίος έχει βάλει και τα παιδιά του στο επάγγελμα (…) Τι του λέω λοιπόν του κ. Μελά; “Γίνεται;”, είμαι υφυπουργός. Δεν λέω “εντέλλεστε”, δεν λέω “κάνε”, λέω “γίνεται να μην του συμπεριφερθούμε άσχημα;” (…) Να μην του συμπεριφερθούν αδικαιολόγητα αυστηρά (…) Τα προβατάκια που είναι στην ελεύθερη βοσκή τριγυρνάνε μέσα στα πουρνάρια, τα αυτάκια τους μπορεί να πληγωθούν, ή να είναι ατίθασα ζώα, και την ώρα που θα έρθει ο έλεγχος το πληγωμένο αυτό να μη φοράει το ενώτιο…», που είναι ένα πλαστικό ταμπελάκι που βάζουν στα ζώα για να καταπολεμηθεί η απάτη στις επιδοτήσεις.

Είναι περίεργος όλος αυτός ο χαλασμός υπέρ των «φουκαράδων βουλευτών», στον οποίο μάλιστα συμμετέχουν και πολλοί δημοσιογράφοι. Τι δεν ακούσαμε αυτές τις ημέρες! Για «τεκμήρια αθωότητας, για σπίλωση των αθώων, για τη μάχη του σταυρού που χάνουν. Μάλιστα ο νιόφερτος στη Ν.Δ. κ. Ανδρέας Λοβέρδος κατήγγειλε ότι «υπάρχουν κόμματα που ζήτησαν να τιμωρηθούν κάποιοι άνθρωποι με τη χειρότερη ποινή που είναι η παραίτηση…» υπουργών (Action24, 2.4.2026). Να θυμίσουμε ότι ο κ. Λοβέρδος έχει ταχθεί υπέρ της επαναφοράς της θανατικής ποινής. Φυσικά, όχι των υπουργών…

Είναι (στατιστικώς τουλάχιστον) σίγουρο ότι κάποιοι από τους αναφερόμενους βουλευτές στη δικογραφία θα αθωωθούν και τσάμπα ακούγεται σήμερα το όνομά τους. Βεβαίως και ισχύει το τεκμήριο αθωότητας, αλλά μόνο σε ό,τι αφορά το ποινικό μέρος της υπόθεσης και ουχί το πολιτικό. Αυτοί οι βουλευτές, ακόμη και αν είναι οι καλύτεροι άνθρωποι του κόσμου, οφείλουν να ελεγχθούν από τις δικαστικές αρχές, όπως θα ελεγχόταν κάθε πολίτης ο οποίος –έστω κατά λάθος– θα εμπλέκετο σε κάποια ποινική υπόθεση. Αλλά είναι απίστευτα υποκριτικός ο θόρυβος για την ταλαιπωρία που υφίστανται οι φουκαράδες βουλευτές, όταν έχουμε περί τους 4.000 ανθρώπους προφυλακισμένους –μέχρι και για τροχαία δυστυχήματα– περιμένοντας να δικαστούν επί δεκαοκτάμηνο.

Τώρα, αν ο πρωθυπουργός θέλει σώνει και καλά να νομοθετήσει προτεραιότητα σε κάποια δικαστική διαδικασία, αντί να εξαγγέλλει νέες πολιτικές προνομίες –«η κυβέρνηση, διά του υπουργού Δικαιοσύνης, θα αναλάβει νομοθετική πρωτοβουλία (…) ώστε να εκκαθαρίζονται κατά προτεραιότητα οι υποθέσεις που αφορούν πολιτικά πρόσωπα» (16.4.2026)–, ας σκεφθεί τον...

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΡΟΥΣΦΕΤΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Οι "άριστοι¨και η "χαλαρότης" των νόμων

Δεν γνωρίζουμε τι ειδικότητα είχε ο υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης Μακάριος Λαζαρίδης για να προσληφθεί ως «ειδικός επιστήμων» το μακρινό 2007, πάντως πτυχίο κατά πως προβλέπει ο νόμος 2190/1994 δεν είχε.

Ακόμη κι αν το College of the Southeastern Europe –που εσχάτως μάθαμε ότι υπάρχει– είναι το καλύτερο του κόσμου, δεν εμπίπτει στις διατάξεις του άρθρου 33 το οποίο προβλέπει ρητώς ότι όποιος προσλαμβάνεται ως ειδικός επιστήμων «πρέπει να έχει πτυχίο ή δίπλωμα ΑΕΙ της ημεδαπής ή ισότιμο της αλλοδαπής και α) διδακτορικό δίπλωμα ελληνικού ΑΕΙ ή αναγνωρισμένο ισότιμο της αλλοδαπής ή β) μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών διάρκειας τουλάχιστον ενός ακαδημαϊκού έτους ελληνικού ΑΕΙ ή αναγνωρισμένο ισότιμο της αλλοδαπής και αντίστοιχη εμπειρία δύο τουλάχιστον ετών μετά την απόκτηση του μεταπτυχιακού τίτλου».

Ο κ. Λαζαρίδης ισχυρίστηκε ότι «με βάση το πιο χαλαρό πλαίσιο του νόμου 2190/1994 υπήρχαν περιπτώσεις που άτομα χωρίς τυπικά ακαδημαϊκά προσόντα διορίζονταν ως μετακλητοί και στο ΦΕΚ εμφανίζονταν με τίτλους ειδικός επιστήμονας» (Open, 14.4.2026).

Για να πούμε την αλήθεια, σε έναν ξένο θα δημιουργούσε μεγάλη εντύπωση ότι ένας νόμος που ψηφίστηκε το 1994 δεν ίσχυε το 2007 ή, έστω, ίσχυε μια «χαλαρότερη» εκδοχή του.

Αλλά εμείς οι Ελληνες ξέρουμε πώς γίνονται οι δουλειές. «Φορετά» και «χεράτα»…

Ασχέτως όμως της τύχης του κ. Λαζαρίδη, τις εξηγήσεις του οποίου το Μέγαρο Μαξίμου βρίσκει επαρκείς, δημιουργείται ένα μεγάλο πρόβλημα για την κυβέρνηση.

Πρώτον, υπονομεύεται ο ρόλος του ΑΣΕΠ. Ο 2190/1994 είναι ο «νόμος Πεπονή», που η Ν.Δ. κατήγγειλε πολλάκις ότι είχε γίνει πολύ «χαλαρός» κι άφηνε «τρύπες». Επιβεβαιώθηκε, αλλά στη δική της βάρδια. Τώρα προφανώς θα αυξηθεί η πίεση των ψηφοφόρων σε «ασυμβίβαστους» ή μη υπουργούς και στους «ρεπατζήδες» τους.

Τι θα πει ο μεγαλόκαρδος Ανδρέας Λοβέρδος σε έναν ψηφοφόρο που θα ζητήσει μια παράνομη πρόσληψη; «Δεν το επιτρέπει ο νόμος για το ΑΣΕΠ»;

Η φυσιολογική απάντηση θα είναι «άμα θέλετε εσείς οι πολιτικοί, όλα γίνονται. Δεν βλέπετε την περίπτωση Λαζαρίδη;».

Το δεύτερο πρόβλημα είναι ότι το πολιτικό σύστημα επιστρέφει στις εποχές της θλιβερής κανονικότητας, τότε που ο Γιώργος Παπανδρέου προειδοποιούσε ότι «θα μας πάρουν με τις πέτρες».

Κι αυτό διότι δεν έχει σβηστεί από τη συλλογική μνήμη η υπόθεση της καθαρίστριας, που ...

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΡΟΥΣΦΕΤΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Το «άγιο ρουσφέτι»

Σας έπεισαν πως η κλοπή δημοσίου χρήματος είναι ρουσφέτι; pic.twitter.com/F3jMOrSczo
— d.j. kriss 🍉 (@_djkriss_) April 8, 2026

Toυ ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

Δύο πυλώνες είχε η υπερασπιστική γραμμή του νιόφερτου στη Ν.Δ. Ανδρέα Λοβέρδου σε ό,τι αφορά τα ρουσφέτια των βουλευτών.

Ο πρώτος εμπεριείχε το γνωστό επιχείρημα που έχουμε χρησιμοποιήσει όλοι στον τροχονόμο που μας γράφει για κάποια παράβαση: «Εμένα βρήκατε να πιάσετε; Δεν βλέπετε τους άλλους που…».

Ετσι και ο κ. Λοβέρδος αποκάλυψε ότι «όποιος δεν έχει ζητήσει ρουσφέτι είναι ψεύτης». Ζήτησε δε να πιστοποιηθούν τα λεγόμενά του, καλώντας κάθε υπουργό της κυβέρνησης «να βγει και να πει ποιοι βουλευτές της αντιπολίτευσης ζήτησαν χάρες και ρουσφέτια από τους ίδιους» (ΣΚΑΪ, 7.4.2026).

Ο δεύτερος πυλώνας υπεράσπισης συνοδεύτηκε από μια δακρύβρεχτη ιστορία. «Αν πάρεις τηλέφωνο σε ένα νοσοκομείο και λες… Μου έτυχε δυστυχώς αυτό, πριν από λίγες μέρες… Μου τηλεφώνησε κάποιος και μου είπε για έναν συγγενή του “πεθαίνει σε τρεις, τέσσερις μέρες. Μην τον αφήσετε να πεθάνει σε διάδρομο”… Αυτό είναι παράνομη παρέμβαση στη διοίκηση; Είναι ρουσφέτι; (…) Εμένα πάντως αν ένας πολίτης ζητήσει κάτι λογικό και η γραφειοκρατία τού το στερήσει, θα βοηθήσω. Σας το λέω ρητά…» (Action24, 2.4.2026).

Το πρώτο που πρέπει να ρωτήσουμε με αφορμή το «άγιο ρουσφέτι» του κ. Λοβέρδου είναι: πεθαίνουν ακόμη άνθρωποι στα ράντζα, σε διαδρόμους νοσοκομείων;

Ψέματα λένε ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Υγείας για τις βελτιώσεις στο ΕΣΥ και χρειάζονται η καλή καρδιά και η ακόρεστη δίψα προς ευεργεσία τού κ. Λοβέρδου για να πεθάνει κάποιος αξιοπρεπώς;

Το σημαντικό είναι η θεωρητικοποίηση της αγαθότητος του ρουσφετιού που επιχειρεί ο κ. Λοβέρδος – και όχι μόνον αυτός. Δεν αναφερόμαστε μόνο στο επιχείρημα ότι αυτά γίνονταν επί δεκαετίες (αποσιωπώντας το γεγονός ότι έτσι χρεοκοπήσαμε και είπαμε «ποτέ ξανά»), αλλά στην ιερά μήνιν του πρώην υπουργού, «είναι δυνατόν να απαγορευτεί σε έναν εν ενεργεία πολιτικό η επικοι-νωνία με τη διοίκηση;».

Η απάντηση είναι ναι.

Το κάνουν στη Σουηδία με μεγάλη επιτυχία, όπως γράφαμε την περασμένη Κυριακή, δίχως μάλιστα να έχουν πρόσφατη την εμπειρία της χρεοκοπίας. Η αποκαλούμενη «Ministerstyre» απαγορεύεται από το Σύνταγμα. Οπως έγραφε ο Παύλος Τσίμας, «ο πρωθυπουργός (ή ο αρμόδιος υπουργός) έχει, δηλαδή, το δικαίωμα να επιλέξει και να διορίσει τον διευθύνοντα σύμβουλο, για συγκεκριμένη θητεία. Εχει το δικαίωμα να συντάξει ή να αλλάξει τον νόμο βάσει του οποίου ασκεί τα καθήκοντά του. Αλλά θα παραβίαζε το Σύνταγμα αν προσπαθούσε να του υπαγορεύσει επιχειρησιακές αποφάσεις» («Τα Νέα», 24.5.2025).

Κάπως έτσι αυτές οι χώρες…

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΡΟΥΣΦΕΤΟ-ΛΑΜΟΓΙΑΡΑΔΙΚΟ: Τα χαμένα μαθήματα

Υπεράσπιση κατηγορούμενων νεοδημοκρατών βουλευτών: "εμείς απλά ρουσφέτια στο πλαίσιο του πελατειακού κράτους κάναμε".
— Manos Voularinos (@ManosVoularinos) April 2, 2026

Πέσ' τα, ρε Κυριάκο! Σα δε ντρέπονται! Πώς και πώς περιμένουμε τη στιγμή που θα κάνεις κυβέρνηση για να σταματήσουν όλα αυτά! pic.twitter.com/wXae5etE6k
— Θάνος Τζήμερος (@ThanosTzimeros) April 2, 2026

Toυ ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

Είναι κομμάτι προσβλητική η φιλολογία περί των «διαχρονικών παθογενειών του κράτους».

Προσβλητική, με αναφορά όσα ζήσαμε, όσα υποστήκαμε, όσα υποφέραμε, διότι δεν έχει περάσει ούτε μία δεκαετία από τότε που βγήκαμε από τα μνημόνια. Δεν άλλαξε καν η γενιά, δεν πέρασαν ούτε σαράντα ούτε πενήντα χρόνια, για να σβήσουν οι μνήμες.

Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι η πρώτη που ευτύχησε να κυβερνήσει έπειτα από μια κρίση η οποία σημάδεψε την Ελλάδα.

Δεν μάθαμε ότι το πελατειακό κράτος, ακόμη και αν δεν αποσκοπεί στον απευθείας πλουτισμό των πολιτικών, κόβει τα πόδια της οικονομίας.

Τα «φορετά» και τα «χεράτα» του ΟΠΕΚΕΠΕ είναι λεφτά που μπορεί να φέρνουν ψήφους σε κάποιους, αλλά δεν φέρνουν ευημερία σε όλους.

Αντιθέτως, στερεί πόρους από πραγματικές αναπτυξιακές πρωτοβουλίες.

Οι «πολιτικές παρεμβάσεις» στη διοίκηση, που με τόση θέρμη θέλει ο νεοφώτιστος στη Ν.Δ. Ανδρέας Λοβέρδος –«είναι δυνατόν να απαγορευθεί σε εν ενεργεία βουλευτή η επικοινωνία με τη διοίκηση;» (Action24, 2.4.2026)– δεν είναι ίδιον του σύγχρονου κράτους, ανάγονται στην τουρκοκρατία – άντε, στην Ελλάδα πριν από το 2009. Είναι μακριά όμως από τον ευρωπαϊκό κανόνα.

Ενας καλός φίλος, από εκείνους οι οποίοι προσπάθησαν να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά την πρώτη περίοδο της κρίσης, διηγείτο την εξής ιστορία, που αποτύπωσε στο χαρτί ο Παύλος Τσίμας: «Ο πρωθυπουργός της Σουηδίας κάλεσε κάποτε στο γραφείο του τον διευθύνοντα σύμβουλο της Trafikverket – είναι ο δημόσιος Σουηδικός Οργανισμός Συγκοινωνιών, αρμόδιος για τις υποδομές των σιδηροδρομικών, αεροπορικών, θαλάσσιων και οδικών μεταφορών στη χώρα. Με σκανδιναβική ευγένεια και διακριτικότητα, προφανώς, εξέφρασε την επιθυμία να δημιουργηθεί μια σιδηροδρομική σύνδεση με κάποιον προορισμό της ιδιαίτερης πατρίδας του.

“Ως τι μου το ζητάτε;” απάντησε ο επικεφαλής της Αρχής. “Αν μου το ζητάτε ως πρωθυπουργός, είμαι υποχρεωμένος να σας καταγγείλω για ανάρμοστη παρέμβαση στη λειτουργία ενός ανεξάρτητου οργανισμού. Αν πάλι μου το ζητάτε ως ενδιαφερόμενος πολίτης, ακούω το αίτημά σας με σεβασμό. Αλλά για να ασχοληθώ μαζί του, φροντίστε να συγκεντρώσετε αρκετές υπογραφές συμπολιτών σας, ώστε το αίτημα να έχει υπόσταση”» («Τα Νέα», 24.5.2025).

Στον Ουίνστον Τσώρτσιλ αποδίδεται η φράση «ποτέ μην αφήνεις μια καλή κρίση να πάει χαμένη».

Πρόβλημα είναι και ο πρώτος πληθυντικός του κλισέ «δεν μάθαμε από την κρίση».

Αν δεν έμαθε ο μπαρμπα-Μήτσος από τις Σέρρες, είναι μικρό το κακό.

Μπορεί να επιδιώξει την αθέμιτη συναλλαγή, το πανωγράψιμο στην παραγωγή, τα «φορετά» και τα «χεράτα» του ΟΠΕΚΕΠΕ, την «επιστροφή στην κανονικότητα». Δεν έχει, όμως, την εξουσία να τα υλοποιήσει.

Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι δεν έμαθαν οι πολιτικοί, αυτοί τους οποίους ο μπαρμπα-Μήτσος μούντζωνε την περασμένη δεκαετία. Μία από τις αποστολές ενός πολιτικού είναι να υπενθυμίζει διαρκώς πώς φτάσαμε στην κρίση, να διαπαιδαγωγεί τους μπαρμπάδες της επικράτειας.

Ο μιθριδατισμός στο ρουσφέτι δεν φαίνεται μόνο από τη θεωρητικοποίησή του, που επιχειρεί ο Ανδρέας Λοβέρδος, υπό το πρόσχημα της «επικοινωνίας με τη διοίκηση».

Φαίνεται και στον διαχωρισμό των υποθέσεων που κάνει η κυβέρνηση, από την εκ προοιμίου ποινική αξιολόγησή τους που έκανε ο υπουργός Υγείας Αδωνις Γεωργιάδης σε «εμφανώς γελοίες», αλλά και κάποιες «πιο σοβαρές» (Action24, 3.4.2026).

Να το ξαναπούμε: Δουλειά των βουλευτών δεν είναι να μεταφέρουν στη διοίκηση τα «δίκαια αιτήματα» των ψηφοφόρων τους.

Κατ’ αρχήν, δεν ξέρουν αν είναι δίκαια, ούτε έχουν τους μηχανισμούς για να τα αξιολογήσουν.

Αν κάποιος βουλευτής διαισθάνεται το δίκαιο, οφείλει...