ΔΙΕΘΝΗ ΙΣΛΑΜΟΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΚΥΒΕΡΝΟΠΟΛΕΜΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ: Η μάχη των χάκερ στον πόλεμο στο Ιράν

By VirpratapVikram Singh / IISS.org

Επιμέλεια - Απόδοση: Νικόλας Σαπουντζόγλου

Μία εβδομάδα μετά την έναρξη της σύγκρουσης που ξεκίνησε στις 28 Φεβρουαρίου 2026, το δημόσιο αφήγημα έχει αναδείξει μια σειρά επιτυχιών που σχετίζονται με κυβερνοεπιχειρήσεις που πραγματοποιήθηκαν από το Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες: μια μακροχρόνια παραβίαση των καμερών κυκλοφορίας της Τεχεράνης ώστε να καθοριστεί με ακρίβεια ο χρόνος ενός πλήγματος εναντίον βασικών στελεχών της ιρανικής ηγεσίας, μια διαταραχή των ιρανικών τηλεπικοινωνιών με σκοπό να επηρεαστεί η διοίκηση και ο έλεγχος και να καθυστερήσουν οι αντεπιθέσεις, καθώς και η κατάληψη μιας δημοφιλούς εφαρμογής προσευχής ώστε να προβληθούν μηνύματα κατά του καθεστώτος.

Είναι εύλογο να υποθέσουμε ότι οποιεσδήποτε λεπτομέρειες δημοσιοποιούνται σχετικά με τις κυβερνοδυνατότητες που χρησιμοποίησαν το Ισραήλ και οι ΗΠΑ αποτελούν μόνο μια ματιά σε μια πολύ μεγαλύτερη εικόνα και ενδέχεται ακόμη και να περιλαμβάνουν παραπληροφόρηση. Πολλά θα παραμείνουν άγνωστα, μη αναγνωρισμένα ή ασαφή προκειμένου να προστατευθούν οι πηγές και οι τεχνικές που χρησιμοποιήθηκαν.

Οι κυβερνοδυνατότητες θα χρησιμοποιηθούν κυρίως από το Ισραήλ και τις ΗΠΑ για τη συλλογή πληροφοριών και για τη διευκόλυνση επιχειρήσεων πληροφόρησης.

Υπάρχει ιστορικό χρήσης από μέρους τους μυστικών κυβερνοεπιχειρήσεων απενεργοποίησης, όπως το κακόβουλο λογισμικό Stuxnet, το οποίο κατέστρεψε ιρανικές πυρηνικές φυγοκεντρικές μηχανές το 2011, καθώς και πιο πρόσφατα περιστατικά όπου ομάδες hacktivists που συνδέονται με το Ισραήλ διέκοψαν τη λειτουργία κρίσιμων ιρανικών υποδομών. Ωστόσο, σε μια ένοπλη σύγκρουση, τέτοιες επιχειρήσεις που αποσκοπούν στην απενεργοποίηση ή την καταστροφή είναι πιθανό να είναι πολύ πιο περιορισμένες και να χρησιμοποιούνται σε συνδυασμό με κινητικές επιθέσεις. Αυτές οι δυνατότητες πιθανότατα βρίσκονται σε ισχύ εδώ και αρκετό καιρό. Κατά τη διάρκεια των ιρανικών διαδηλώσεων τον Ιανουάριο του 2026, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ ενημερώθηκε για επιλογές παρέμβασης, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης κυβερνοδυνατοτήτων είτε ανεξάρτητα είτε ως μέρος ολοκληρωμένων επιχειρήσεων.

Αναφορές υποστήριξαν ότι ο ισραηλινός στρατός πραγματοποίησε μια μεγάλης κλίμακας κυβερνοεπίθεση στις 28 Φεβρουαρίου, η οποία επηρέασε κρίσιμες υποδομές, επίσημες ειδησεογραφικές ιστοσελίδες και συστήματα επικοινωνίας ασφαλείας. Παρομοίως, η Διοίκηση Κυβερνοχώρου των ΗΠΑ θεωρήθηκε ως ένας από τους "πρώτους δρώντες" στη σύγκρουση, διαταράσσοντας τα ιρανικά συστήματα διοίκησης και ελέγχου με στόχο να επιβραδύνει τις αντεπιθέσεις – αν και τα ταχέως εφαρμοζόμενα στρατιωτικά σχέδια έκτακτης ανάγκης του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης ενδέχεται να περιόρισαν την αποτελεσματικότητά του. Καθώς η σύγκρουση συνεχίζεται, οι μονάδες κυβερνοπολέμου του Ισραήλ και των ΗΠΑ αναμένεται να παρέχουν σταθερή επιχειρησιακή υποστήριξη και να σταθμίζουν τις προτεραιότητες συλλογής πληροφοριών έναντι ευκαιριών για επιθετική και αμυντική στόχευση.

Λόγω των γεωπολιτικών επιπτώσεων της εκστρατείας κατά του Ιράν, είναι πιθανό και κράτη που δεν συμμετέχουν άμεσα στη σύγκρουση να εμπλακούν σε επιχειρήσεις κυβερνο-κατασκοπείας εναντίον του Ιράν, προκειμένου να κατανοήσουν τις στρατηγικές προθέσεις και τη διαδικασία λήψης αποφάσεων.

Ιρανική απάντηση μέσω αντιπροσώπων

Το Ιράν έχει δει αρκετές από τις ομάδες-αντιπροσώπους του καθώς και φιλοϊρανικές ομάδες hacktivists να δηλώνουν την υποστήριξή τους. Με τη διοικητική δομή που επιβλέπει τις ιρανικές κυβερνοεπιχειρήσεις είτε νεκρή είτε εκτός λειτουργίας, αυτές οι ομάδες αναμένεται να εμπλακούν σε πιο απρόβλεπτες και αποκεντρωμένες δραστηριότητες. Οι ομάδες αυτές συχνά παρουσιάζουν μια περιορισμένη παραβίαση δικτύου ως πολύ μεγαλύτερη διείσδυση, προκειμένου να προβάλλουν ισχύ και να επηρεάζουν τις διαδικτυακές αφηγήσεις. Οι δραστηριότητές τους – κυρίως επιθέσεις κατανεμημένης άρνησης υπηρεσίας (DDoS) και παραποιήσεις ιστοσελίδων – αποσκοπούν στο να είναι θορυβώδεις και διαταρακτικές, αλλά μοιάζουν περισσότερο με κυβερνοβανδαλισμό παρά με κάτι πιο σοβαρό. Οι ομάδες hacktivists θα επιδιώξουν να πραγματοποιήσουν επιχειρήσεις "χακαρίσματος και διαρροής" (hack-and-leak) ώστε να εισαγάγουν επιβλαβή αφηγήματα και να προκαλέσουν ζημιά στη φήμη στόχων. Η ενίσχυση αυτών των δραστηριοτήτων, είτε μέσω δημοσιογραφικής κάλυψης είτε μέσω δημοσιοποιήσεων, τροφοδοτεί περαιτέρω τον κύκλο.

 

Πριν από αυτή τη σύγκρουση, κρατικοί φορείς του Ιράν είχαν πραγματοποιήσει πιο σημαντικές διαταραχές που επηρέασαν κρίσιμες υποδομές στην Αλβανία, το Ισραήλ, τη Σαουδική Αραβία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Από την έναρξη της σύγκρουσης, παράγοντες που συνδέονται με το κράτος έχουν επιχειρήσει να αποκτήσουν πρόσβαση σε συστήματα κλειστού κυκλώματος τηλεόρασης (CCTV) σε ολόκληρα τα κράτη του Κόλπου για να καθοδηγήσουν πυραυλικές επιθέσεις. Μια μεγάλη αμερικανική ιατρική εταιρεία αντιμετώπισε διαταραχές αφού η ομάδα Handala έκλεψε δεδομένα και χρησιμοποίησε κακόβουλο λογισμικό τύπου wiper εναντίον της.

Εάν η επιλογή στόχων του Ιράν για κινητικά πλήγματα μπορεί να αποτελέσει σημείο αναφοράς, οι ιρανικοί παράγοντες απειλής και οι αντιπρόσωποί τους είναι απίθανο να περιορίσουν τη στόχευσή τους μόνο στο Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτός είναι πιθανώς ο λόγος για τον οποίο έχουν υπάρξει πολλές προειδοποιήσεις από τις κυβερνήσεις του Καναδά, της Ευρώπης, του Ισραήλ, των ΗΠΑ και άλλων χωρών προς τον ιδιωτικό τομέα να ενισχύσει τη στάση κυβερνοασφάλειάς του. Δεδομένης της ωριμότητας της κυβερνοασφάλειάς τους, οι χώρες της περιοχής του Κόλπου είναι πιθανό να είναι ιδιαίτερα ευάλωτες.

Καθώς η εκστρατεία συνεχίζεται, το Ισραήλ και οι ΗΠΑ θα επιδιώξουν…

 

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ: Πες τους τα κι εσύ

 

Του ΠΕΤΡΟΥ ΤΑΤΣΟΠΟΥΛΟΥ

Ενας ογδοντάχρονος με ανυπέρβλητα πλέον προβλήματα στυτικής δυσλειτουργίας επισκέπτεται τον ψυχοθεραπευτή του. «Δεν αντέχω άλλο, γιατρέ», του δηλώνει με φανερή απόγνωση. «Προχθές, στο καφενείο, ένας συνομήλικός μου είπε ότι κάνει έρωτα δύο φορές την εβδομάδα. Ενας άλλος, τρία χρόνια μεγαλύτερος, τέσσερις φορές το δεκαήμερο. Ενας τρίτος, ογδονταπεντάχρονος, μέρα παρά μέρα. Εγώ δεν κάνω ούτε μια φορά τον χρόνο. Υπάρχει κάτι να μου δώσεις – ένα φάρμακο, ξέρω ‘γώ, μια συνταγή;». 

«Πώς, πώς, υπάρχει…», αποκρίνεται ο ψυχοθεραπευτής και γράφει κάτι βιαστικά σ’ ένα χαρτί.  

Ο ογδοντάχρονος κάνει να τον πληρώσει, αλλά ο ψυχοθεραπευτής δεν δέχεται αμοιβή.  

Ανίκανος να συνέλθει ακόμη από την καλή του τύχη, ο ογδοντάχρονος επιστρέφει στο σπίτι του, φοράει τα πρεσβυωπικά του γυαλιά, ξεδιπλώνει το χαρτί και διαβάζει: «Πες τους τα κι εσύ».

Τόσο ανεξάρτητες έρευνες σε όλον τον κόσμο όσο και η διασταύρωση των πορισμάτων τους έχουν οδηγήσει στο ασφαλές συμπέρασμα ότι η πλειονότητα από τις πληροφορίες που διακινούνται καθημερινά στο Διαδίκτυο είναι «σκουπίδια». Και όταν μιλάμε για «σκουπίδια», δεν αναφερόμαστε σε κρίσεις ή σχόλια, αλλά σε πρωτογενείς πληροφορίες: όχι αν η Δείνα και ο Τάδε είναι έξυπνοι ή χαζοί, αγαθοί ή μοχθηροί, αλλά εάν είναι κοντοί ή ψηλοί, αδύνατοι ή υπέρβαροι – μεγέθη, εν ολίγοις, αντικειμενικά και μετρήσιμα, ορατά διά γυμνού οφθαλμού.  

Αυτά τα «σκουπίδια» έχουν και μια επιπλέον ιδιομορφία: δεν μεταφέρονται από τα απορριμματοφόρα σε μια υπαίθρια χαβούζα ή σ’ έναν χώρο καύσης, αλλά μετακινούνται από διαδικτυακό κάδο σε διαδικτυακό κάδο και ανακυκλώνονται από τους χρήστες του Διαδικτύου ακατάπαυστα και απεριόριστα. Ετσι, με το πέρασμα του χρόνου, διαμορφώνουν μια νέα «πραγματικότητα», ένα παράλληλο σύμπαν όπου όσοι βρίσκονται μεταξύ ογδόντα και θανάτου κάνουν έρωτα από δύο έως είκοσι δύο φορές την εβδομάδα και όσοι συνομήλικοί τους δεν καλύπτουν αντίστοιχη «νόρμα», καλύτερα να πάνε να κλειστούν οικειοθελώς σε καμιά σεξουαλική Σπιναλόγκα.

Κατάφερε λοιπόν το καμάρι μας, ο homo sapiens, επιστρατεύοντας την αιχμή της τεχνολογίας, να επιστρέψει επικοινωνιακά στην εποχή των προφορικών και ανεξέλεγκτων κουτσομπολιών, στον πολιτισμό του «κάπου πήγα, κάποιον είδα, κάτι μου είπε να σου πω»;  

Αναρωτιέται κανείς εύλογα: μπορεί αυτή η φάρσα να μην έχει ημερομηνία λήξεως; 

Είναι δυνατόν να απολογούμαστε για το υπόλοιπο της ζωής μας – και στη ζωή των παιδιών μας και στη ζωή των παιδιών των παιδιών μας – για τις απίθανες ανοησίες που κάποιος κάπου κάποτε σκαρφίστηκε και κατόρθωσε, δίχως καθόλου ο ίδιος να κοπιάσει, να διαδώσει παντού μέσω της διαδικτυακής «σκουληκότρυπας»;  

Δυστυχώς, η απάντηση δεν είναι ούτε τόσο προφανής ούτε τόσο ευχάριστη όσο θα θέλαμε να ακούσουμε.  

Δεν έχουμε να κάνουμε με μια απλή επιμόλυνση του Διαδικτύου, ας πούμε, με μια επικοινωνιακή δερματοπάθεια.

Το Διαδίκτυο έχει εισχωρήσει εις βάθος – πιο βαθιά πεθαίνεις! – σε κάθε τομέα του οικονομικού, του πολιτικού και του πολιτιστικού μας βίου, έχει κατσικωθεί στην καθημερινότητά μας με τρόπους αδιανόητα αλληλένδετους και συμπληρωματικούς για οιαδήποτε άλλη περίοδο της Ιστορίας· ένα πιθανό blackout του Διαδικτύου – αυτό που οι ειδικοί των επικοινωνιών βαφτίζουν «Αποκάλυψη» ή «Ημέρα της Κρίσεως» – θα βυθίσει την οικουμένη σε μια πρωτόγνωρη μαζική κατάθλιψη και οικονομική εξαθλίωση.  

Αξίζει ...

 

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ: «Ιντερνετομανία»: Η παθολογική εξάρτηση από το διαδίκτυο

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Ξεκινώ το σημερινό μου άρθρο με αναφορά στην Κινεζικής προέλευσης «ευχή» που ουσιαστικά είναι λιγότερο ευχή και περισσότερο πρόκληση:

«Σου εύχομαι να ζήσεις σε ενδιαφέρουσες εποχές...»

Οι εποχές μας είναι τις τελευταίες δεκαετίες «πολύ ενδιαφέρουσες» για παιδιά, γονείς, παππούδες-γιαγιάδες σε ότι αφορά τις εκπληκτικές προόδους της πληροφορικής και τις δεξιότητες που απαιτούνται για δημιουργική και ακίνδυνη χρήση των ποικίλων μέσων επικοινωνίας όπως κομπιούτερς και κινητά τηλέφωνα...

Το λειτούργημα του γονέα, οι ρόλοι της μάνας και του πατέρα ήταν ανέκαθεν απαιτητικοί και δύσκολοι, και έγιναν ακόμη πιο δύσκολοι στην εποχή μας, την εποχή της ψηφιακής πληροφορικής και πληροφοριακών συστημάτων, που συχνά μεταλλάσσονται και σε όργανα συστηματικής και ανεξέλγκτης «παρα-πληροφόρησης».

Δεν προτίθεμαι σήμερα να δαιμονοποιήσω την υψηλή τεχνολογία, ούτε και να «τρομάξω» τους αναγνώστες όλων των ηλικιών, αλλά μάλλον να ενεργοποιήσω την προσοχή τους στους κινδύνους, (θα αντιστρέψω την ελληνικής προέλευσης διαπίστωση δηλώνοντας «ουδέν καλόν αμιγές κακού»), των κομπιούτερ και μαζί των κινητών τηλεφώνων, τα μεγέθους παλάμης μικρά κομπιούτερ, τα οποία με έγχρωμες οθόνες εντυπωσιακών και ταχύτατων απεικονίσεων της ψηφιακής τεχνολογίας και αναμεταδόσεως μηνυμάτων θέλγουν και βοηθούν τους ειδικούς, αλλά, αλίμονο, μπορεί και να εμπλέξουν σε «περιπέτειες» συνανθρώπους μας και των δύο φύλων και ιδιαίτερα παιδιά που διανύουν την εφηβική ηλικία.

Πρόσφατα κρούσματα παιδιών που έχουν εμπλακεί σε περιπέτειες πέφτοντας θύματα προσέγγισης από μεγάλα στην ηλικία «ανώριμα άτομα» με αντικοινωνική συμπεριφορά και σεξουαλική παθογένεια, περιήγηση των παιδιών μας σε χώρους πορνογραφικού υλικού και έκθεση σε κινδύνους παιδεραστίας, ακόμη και απόπειρες αυτοκτονίας, που πολλές απέτρεψε την τελευταία στιγμή η παρέμβαση των ανδρών δίωξης ηλεκτρονικού εγκλήματος της ΕΛΑΣ, αποτελούν καθημερινό δημοσιογραφικό υλικό στα ελληνικά ΜΜΕ.

Μέσα στο «πνεύμα της εποχής» της πληροφορικής (σαυτό που οι Γερμανοί αποκαλούν Ζeitgeist) εντάσσεται και το γνωστό και διαδεδομένο και στην Ελλάδα Ίντερνετ, το διαδίκτυο, στο οποίο μπορούμε, με κάποιο κόστος, να έχουμε πρόσβαση όχι μόνο από το γραφείο μας στο Πανεπιστήμιο, την επιχείρηση ή τον οργανισμό, αλλά και από το σπίτι μας, τόσο εμείς όσο και τα παιδιά μας.

Μια αχλή μυστηρίου, όμως, φαίνεται να περιβάλλει το Ίντερνετ, όπως και άλλα στοιχεία της ψηφιακής τεχνολογίας και της εποχής των ηλεκτρονικών υπολογιστών που, αν μη τι άλλο, του δίνει και κάποιες μαγικές διαστάσεις ενώ, εάν το δει κανείς από μια απλουστευμένη, όχι όμως και χυδαία, οπτική γωνία αξιολόγησης, ουσιαστικά πρόκειται για μια ιλιγγιώδους μεγέθους βιβλιοθήκη-εγκυκλοπαίδεια σύγχρονης ψηφιακής μορφής τεχνολογίας.

Όπως συμβαίνει και με κάθε άλλη μορφή εξέλιξης και υπέρβασης των συνόρων της ανθρώπινης γνώσης, Τεχνογνωσία και Τεχνολογία εξελίσσονται και προχωρούν πολύ πιο γρήγορα από την αναγκαία παράλληλη εξέλιξη των πλαισίων ηθικής και δεοντολογίας και θέσπισης κάποιων, όχι μόνο άγραφων αλλά και προσεκτικά διατυπωμένων, κανόνων συμπεριφοράς απέναντι στον πλούτο πληροφοριών και τη χρήση τους.

Με άλλα λόγια, η πρόσβαση και η χρήση των πληροφοριών και των εικόνων που κατά δισεκατομμύρια σελίδων παρέχονται στον χρήστη του Ίντερνετ εξασφαλίζεται εφόσον ο χρήστης «υπογράψει» πληκτρολογώντας στον δικό του κομπιούτερ ή στο κινητό ότι είναι «άνω των 18 ετών» ή μέσα στα όρια που υπαγορεύει η κείμενη νομοθεσία της χώρας του πλανήτη μας στην οποία ζει και από την οποία προσπαθεί να αποκτήσει πρόσβαση στο διαδίκτυο!..

Όπως αποδεικνύεται στην καθημερινή πρακτική της εποχής των σούπερ ταχυτήτων των ηλεκτρονικών μας υπολογιστών, εικόνες και πληροφορίες που ΔΕΝ θα ήταν βατές σε ανήλικα πρόσωπα γίνονται βατές με την πληκτρολόγηση του κομπιούτερ μας.

Και ως Πανεπιστημιακός δάσκαλος προτείνω, εάν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, ότι πρέπει να παραδεχθούμε πως τα σημερινά παιδιά έχουν και μεγαλύτερη οικειότητα και καλύτερες γνώσεις χειρισμού Η/Υ και κινητών τηλεφώνων από πολλά άτομα που θεωρούνται νομικά «ώριμα», έχοντας διαβεί το 18ο έτος της ηλικίας τους…

Στο ερώτημα της κοινής γνώμης εάν υπάρχουν, πέραν των ηθικών προβλημάτων που εγείρονται, και κάποιοι άλλου είδους «κίνδυνοι» από τη χρήση του διαδικτύου, η απάντηση είναι, κατηγορηματικά, Ναι!… Αυτές σχετίζονται με τις αρνητικές επιπτώσεις που μπορεί να έχει η πολύωρη και μακρόχρονη κατάχρηση του διαδικτύου στον ψυχοσυναισθηματικό κόσμο και την κοινωνική συμπεριφορά του χρήστη. Οι περιπτώσεις πολλαπλασσιάσθηκαν την τελευταία διετία ως παράπλευρο πρόβλημα της καταστροφικής πανδημίας covid-19…

Όχι μόνο τα παιδιά μας αλλά και ώριμα στην ηλικία άτομα είναι περισσότερο επιρρεπή να αναπτύξουν τη σύγχρονη μορφή εξάρτησης που αποκαλούμε «Ιντερνετομανία».

Χωρίς να οδηγηθούμε σε υστερικές αντιδράσεις, μπορούμε να δεχτούμε ότι υπάρχει κάποια συγκεκριμένη συμπτωματολογία που προδίδει προβλήματα στη γένεση ή την εξέλιξή τους; Πράγματι παιδιά ή ώριμα στην ηλικία άτομα μπορεί να κριθούν «ιντερνετομανείς» και εξαρτημένα από το κομπιούτερ και από το κινητό τηλέφωνο εφόσον η συμπεριφορά τους περιλαμβάνει τουλάχιστον τέσσερα από τα ακόλουθα δέκα χαρακτηριστικά:
 

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ "ΠΡΕΖΑ" και ΕΞΑΡΤΗΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Μια τζούρα ζωή χωρίς Facebook

 

Της ΛΙΛΑΣ ΣΤΑΜΠΟΥΛΟΓΛΟΥ

Πρέπει να χάσεις κάτι για να καταλάβεις πόσο το θέλεις, λένε. Στην περίπτωση των social media, πρέπει να τα χάσεις για να καταλάβεις πόσο σε θέλουν αυτά. Και πόσο αριστοτεχνικά σε έχουν αλυσοδέσει επάνω τους και σε έχουν κάνει δέσμιο της ύπαρξής τους.  

Το κατάλαβες ένα βράδυ, όταν πήγες να ανοίξεις το Facebook και το Instagram και δεν μπορούσες. Προσπάθησες ξανά μερικές φορές ακόμα, προτού το πάρεις απόφαση ότι δεν φορτώνει τίποτα εκεί μέσα.  

Μια ελαφριά κρίση πανικού μπορεί να την αισθάνθηκες. Μπορεί να έβγαλες και άναρθρες κραυγές εκείνη την ώρα της συνειδητοποίησης ότι ο εικονικός κόσμος σου βυθίστηκε στο σκοτάδι των αλγόριθμων, σε ένα blackout που μοιάζει εξίσου, αν όχι περισσότερο, τρομακτικό από το άλλο, του ηλεκτρισμού.  

Γιατί παίρνει μαζί του ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής σου.  

Παίρνει το βασικό μέσο επιβεβαίωσής σου, τα likes. 

Παίρνει τη δυνατότητα αυτοπροβολής σου, τις selfies. 

Παίρνει τα φίλτρα ωραιοποίησης που (νομίζεις ότι) σε κάνουν πιο ενδιαφέρον άτομο. 

Παίρνει τα φλερτ και τις φιλίες του inbox. Τους παράνομους έρωτες, που μόνο εκεί μέσα βρίσκουν πεδίο δράσης. 

Παίρνει ακόμα και την επαγγελματική δυναμική σου, εκείνη που έχτισες με εργατοώρες αναρτήσεων σε επαγγελματικά προφίλ και σελίδες. 

Αν είσαι η Ιωάννα Τούνη, κλαις για μερικές χιλιάδες ευρώ που χάνεις με αναρτήσεις οι οποίες δεν είναι δυνατόν πια να ανέβουν στο προφίλ σου.  

Αν είσαι η Κάιλι Τζένερ, κλαις για μερικά εκατομμύρια.  

Ξέρεις, βέβαια, ότι θα φορτώσει το ρημάδι κάποια στιγμή. Οι άνθρωποι πίσω από τους αλγόριθμους το παλεύουν για εσένα. Για να σε επαναφέρουν στην εικονική σου κανονικότητα. Γιατί δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς αυτήν.  

Λάθος, εκείνοι δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς εσένα. Η μετοχή της Facebook, διαβάζεις, κατά το διάστημα του blackout, υπέστη απώλειες της τάξης του 5%… Σιγά! Οι πραγματικές απώλειες βρίσκονται εκεί που ο χρήστης θα καταλάβει ότι υπάρχει ζωή εκτός social media. Εκεί που ξαφνικά θα ανακαλύψει ξανά τα αδιάβαστα βιβλία της βιβλιοθήκης του, τις ταινίες, τα χόμπι, την επικοινωνία με τους αληθινούς ανθρώπους, εκείνους που βρίσκονται δίπλα του, και όχι στο inbox. Εκεί που θα ανακαλύψει τη ζωή εκτός οθόνης.  

Φαντάζει πια σενάριο επιστημονικής φαντασίας, ε; 

Είμαι σίγουρη ότι όλοι μας, το βράδυ της περασμένης Δευτέρας, ανακαλύψαμε για λίγο κάτι από τον ξεχασμένο, αληθινό, κόσμο, για να καλύψουμε τον χρόνο της αναμονής. Εκείνον που δεν περνούσε με τίποτα ή, μάλλον, που κυλούσε κάπως διαφορετικά μέσα στην αμηχανία μας.  

Δεν κράτησε πολύ όμως. Κοιμηθείτε, δεν θα πάρει (μπρος), είπαμε κάποια στιγμή στον εαυτό μας και κλείσαμε τα μάτια, αφού προηγουμένως κάναμε μια τελευταία προσπάθεια, μπας και φορτώσουν τα προφίλ μας.  

Κάποιοι από εμάς μπήκαν στο Twitter για να μη μείνουν εντελώς χαρμάνηδες, για να αστειευτούν, να γκρινιάξουν. Ο πόνος για τα social είναι πιο υποφερτός όταν μοιράζεται με άλλα social. Και το άλλο πρωί ξυπνήσαμε με την εικονική μας κανονικότητα αποκατεστημένη. 

Τι ανακούφιση, ήταν απλώς ένα κακό όνειρο. Ή μήπως το κακό όνειρο είναι αυτό στο οποίο επανερχόμαστε; 

 Τι τα θέλετε; Ετσι κι αλλιώς...

 

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ "ΠΡΕΖΑ" και ΕΞΑΡΤΗΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η ζωή χωρίς τον Μαρκ

 

Γράφει η ΜΥΡΤΩ ΛΙΑΛΙΟΥΤΗ

Οπως σε κάθε αρχή, όλα πήγαιναν καλά – τι υπέροχο συναίσθημα να μη χρειάζεται να σκρολάρεις στο Facebook ή στο Instagram φοβούμενος πως κάτι θα χάσεις, να μην περιμένεις την ειδοποίηση ενός προσωπικού μηνύματος που με μαθηματική ακρίβεια θα σου αποσπάσει την προσοχή. Ακόμα κι αν ήθελες να μπεις στους λογαριασμούς σου, ακόμα κι αν ανοιγόκλεισες το Wi-Fi βρίζοντας τον πάροχο δικτύου που τσάμπα προσπαθούσε να εξηγήσει στο τηλέφωνο πως το πρόβλημα δεν βρισκόταν στις ελληνικές συνδέσεις αλλά στα κεντρικά της Καλιφόρνιας. Πάει, αυτό ήταν. Δεν μπορούσε να γίνει τίποτα, μέχρι κάποιος να σηκώσει το σύστημα στις ΗΠΑ. 

Μα καλά, κανείς δεν σκέφτηκε να βαρέσει λίγο τον σέρβερ από πάνω να πάρει μπρος;

Η διαδικτυακή παύση, η ησυχία μέσα στη βαβούρα, ήταν συγκλονιστική. 

Η χαρά έπρεπε να μοιραστεί με φίλους, για να βροντοφωνάξουν όλοι μαζί πόσο μισούν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με τους φρικτούς αλγορίθμους.  

Τότε μόνο ήρθε η συνειδητοποίηση: δεν υπήρχαν πια ομαδικά μηνύματα στο γκρουπ του WhatsApp, κανείς δεν μπορούσε να πάρει βιντεοκλήση στο Messenger φορώντας φίλτρο σκυλάκι. Ούτε ένα στόρι «για τους στενούς» δεν θα ανέβαινε έτσι για τη φάση. Δύο σχεδόν χρόνια υπό πανδημία, η κοινωνική ζωή φέρει φαρδιά πλατιά την υπογραφή του Μαρκ Ζάκερμπεργκ – του ίδιου τύπου που δεν νοιάστηκε αν η εφαρμογή που δημιούργησε βοήθησε με τον τρόπο της στην εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ ή στην επικράτηση του Brexit, δεν νοιάστηκε για την ψυχική υγεία των εφήβων που περνούν την ώρα τους μπροστά στις εφαρμογές του και δεν μείωσε την παραπληροφόρηση, παρά ενεργοποιούσε μόνο προσωρινά τα συστήματα ασφαλείας που τον ανάγκασαν να φτιάξει.  

Εκείνη την πρώτη ώρα έπεσαν και οι πρώτες υποσχέσεις: από εδώ και πέρα τα πράγματα θα είναι αλλιώς. Και οι προσπάθειες, φρέσκες μέσα στον ενθουσιασμό της νέας κατάστασης, ήταν όντως φιλότιμες. Οσο το ρολόι έτρεχε όμως, το χέρι ακολουθούσε τις ίδιες κινήσεις -Facebook, WhatsApp, Instagram και πάλι από την αρχή. 

Οσοι έμειναν όρθιοι έκαναν πάρτι: το Twitter από θερμοκήπιο τρολ έγινε το τελευταίο γαλατικό χωριό που αντιστέκεται ακόμη, ενώ το Viber είδε 75% αύξηση στα μηνύματα που στέλνονταν μέσω της εφαρμογής. Μόνο τα πιτσιρίκια δεν χαμπάριασαν, γιατί κορόιδευαν τους υπόλοιπους στο TikTok.

Κι αν δεν επέστρεφαν ποτέ οι εφαρμογές της Facebook; 

Το Internet θα φάνταζε σχεδόν άγνωστο τοπίο μετά από κατακλυσμό – κατεστραμμένο από τη μία, έτοιμο για κάτι καινούργιο από την άλλη.  

Πόσα είναι τα βήματα της διαδικτυακής απεξάρτησης; 

Τι θα συνέβαινε με εκείνον τον καβγά που έμεινε στη μέση, με το φλερτ που δεν πρόλαβε να γίνει ακόμη γνωριμία, με το σχόλιο που δεν δημοσιοποιήθηκε;  

Μια ζωή χωρίς τον Μαρκ (ή έστω, με τον Μαρκ περιορισμένο στα απολύτως απαραίτητα) χρειάζεται επαναπρογραμματισμό, ο οποίος σίγουρα παίρνει παραπάνω από έξι ώρες. 

Εντάξει, εδώ που τα λέμε, δεν φταίει κι αυτός – το θέμα είναι να είναι κανείς σωστός χρήστης, να μη χάνει τον έλεγχο. Παρεξηγημένο παιδί, πέραν πάσης αμφιβολίας. Μήπως τον χακάρανε και αργεί;

Στον πρώτο ήχο ειδοποίησης, η καρδιά πήγε στη θέση της και το χέρι επανέλαβε την κίνηση χωρίς αυτή τη φορά να συναντά εμπόδια. Ολα έμοιαζαν και πάλι έτσι όπως ήταν πριν πέσουν «τα χιόνια»: κωδικοί, φωτογραφίες, στάτους, όλα όπως πρέπει. 

Η διαδικτυακή επανάσταση μάλλον...

 

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ "ΠΡΕΖΑ" και ΕΞΑΡΤΗΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Ο Μάρκ και το ποτάμι του

 

Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

Το ψάρι δεν ξέρει τι είναι το νερό. Σαν τα ψάρια που χρειάστηκε να βρεθούν για πρώτη φορά έξω από το νερό, αποκτώντας έτσι ξαφνικά συνείδηση του περιβάλλοντος στο οποίο ζούσαν, ένιωσαν την περασμένη Δευτέρα δισεκατομμύρια χρήστες των υπηρεσιών του Facebook.  

Για τους νέους, που δεν θυμούνται καν πότε ήταν η πρώτη φορά που κράτησαν μια οθόνη στην παλάμη τους –που γεννήθηκαν δικτυωμένοι– τα κοινωνικά δίκτυα δεν είναι απλώς ένας από τους τρόπους που επικοινωνούν. Είναι, δίχως υπερβολή, το «νερό»

Μόνο που αυτό το ζωτικό στοιχείο δεν ρέει φυσικά. Το δίκτυο που ίδρυσε από το φοιτητικό του δωμάτιο πριν από 17 χρόνια ο Μαρκ Ζούκερμπεργκ δεν είναι απλώς ένας δίαυλος προορισμένος να συνδέει τους ανθρώπους. Είναι, παρά τις τεχνολογικές του καινοτομίες, ένα μαμούθ του πιο πρωτόγονου καπιταλισμού, με ορέξεις μονοπωλιακής κυριαρχίας και ανεξάντλητους πόρους για λόμπινγκ. 

 Είναι πρωτίστως ένα ανεπανάληπτο κοινωνικό πείραμα πλανητικών διαστάσεων.

Υπάρχουν χώρες του αναπτυσσόμενου κόσμου όπου η λέξη «facebook»χρησιμοποιείται εναλλάξ ως συνώνυμη της λέξης «ντερνετ» Το μπλακ άουτ της Δευτέρας λειτούργησε και ως φευγαλέο σήμα αφύπνισης απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα: ποτέ ξανά στο παρελθόν μια τόσο κοινόχρηστη υπηρεσία δεν ήταν ιδιωτική –υποτελής στο συμφέρον μιας και μόνης επιχείρησης.

    Ενα εξάωρο διάλειμμα σαν αφορμή αναστοχασμού.

Οι κρεμλινολόγοι της αυτοκρατορίας του λένε ότι ο Ζούκερμπεργκ δεν διψάει για λεφτά, όσο για κυριαρχία. Το μυαλό του λειτουργεί περισσότερο υπολογιστικά, σαν αλγόριθμος. Γι’ αυτό και δυσκολεύεται να προσπελάσει τις αχανείς εκτάσεις ηθικής αμφισημίας που το εγχείρημά του έχει διανοίξει στην ανθρώπινη εμπειρία. 

Δυσκολεύεται –ή κάνει ότι δυσκολεύεται–να αντιληφθεί ότι το Facebook και οι αδελφές εφαρμογές του δεν είναι απλώς ένα κανάλι –μια κοίτη αδιάφορη για τα υλικά που μεταφέρει.

Αυτή είναι η εταιρική φιλοσοφία που κινεί ακόμη το μεγαλύτερο των δικτύων. Το είχε γράψει σε ένα εσωτερικό του σημείωμα, μετά την πρώτη live δολοφονία στο Facebook το 2018, ένας εκ των αντιπροέδρων του, ο Αντριου Μπόσγουορθ: «Μπορεί να κοστίσει μια ζωή. Μπορεί κάποιος να χάσει τη ζωή του σε μια τρομοκρατική επίθεση που θα έχει οργανωθεί με τα εργαλεία μας. Η ωμή αλήθεια είναι ότι η πίστη μας στο να συνδέουμε τους ανθρώπους είναι τόσο βαθιά, ώστε ό,τι μας επιτρέπει να συνδέουμε περισσότερους ανθρώπους είναι de facto καλό»

Η ηθική ουδετερότητα –αλλιώς, ο αμοραλισμός–παρουσιάζεται ως καλοσύνη. Η αναρχία ως ελευθερία. Και η αγορά του (παρα)πληροφοριακού εθισμού βαφτίζεται «σύνδεση»

Πολλοί λένε ότι είναι καλύτερο να υπάρχει ένα μεγάλο δίκτυο σαν το Facebook, με το οποίο οι Αρχές μπορούν να διαπραγματευθούν, παρά πολλοί, μικροί και σκοτεινοί «παραπόταμοι» Μέχρι σήμερα, όμως...

 

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ "ΠΡΕΖΑ" και ΕΞΑΡΤΗΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Και τι κάνεις χωρίς social;

Toυ ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

Το Facebook και το Instagram την περασμένη Δευτέρα τέθηκαν εκτός λειτουργίας για μερικές ώρες. Και το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετώπισαν οι περισσότεροι χρήστες τους ήταν η διαχείριση του ελεύθερου χρόνου που βρέθηκε μπροστά τους. Τι κάνεις τόσες ώρες;  

Ναι, βέβαια, πιάνεις το κινητό και ελέγχεις αν επανήλθε η υπηρεσία. Όμως αυτό εντείνει τον εκνευρισμό. Και επιβεβαιώνει την εκδήλωση στερητικού συνδρόμου. 

Ο λόγος για τον οποίο οι άνθρωποι ελέγχουν συχνά τα social media έχει να κάνει με την άντληση ικανοποίησης από την επαφή με κάτι νέο. Όταν μαθαίνεις κάτι καινούργιο, το οποίο συχνά σε αφορά και προσωπικά, οι εγκεφαλικές ορμόνες σου χορηγούν το αίσθημα της ικανοποίησης. Αυτή η διαδικασία σύντομα γίνεται εθιστική. Αναπόφευκτα, μαθαίνεις να της αφιερώνεις χρόνο.  

Αν ξαφνικά βρεθείς χωρίς πρόσβαση στα social, έχεις στη διάθεσή σου χρόνο τον οποίο δεν γνωρίζεις πώς να διαχειριστείς. 

 Είναι και κάτι ακόμα, το οποίο ακόμα μας ξενίζει. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν διαμορφώσει έναν παράλληλο ψηφιακό κόσμο, μία δεύτερη ζωή που κυλάει παράλληλα, αλλά και εφαπτόμενη με την πραγματική. Αν για κάποιο λόγο το άτομο αποκοπεί από την ψηφιακή του ζωή, αισθάνεται σε μεγάλο βαθμό την έλλειψη προσανατολισμού. Χάνονται πηγές πληροφόρησης, προσωπικές σχέσεις, ένα κομμάτι από το σκηνικό του ατομικού μας κόσμου. Διότι όσο και αν δηλώνουμε ότι δυσφορούμε με αυτή τη συνθήκη, τα social media είναι εδώ και χρόνια τμήμα της κανονικής ζωής. Για εκατομμύρια ανθρώπους, κυρίως νεότερης ηλικίας, είναι ταυτισμένα με την έννοια του Internet – πολλοί δεν επισκέπτονται κανέναν άλλο δικτυακό τόπο πέρα από το Facebook και το Instagram. 

Αν αύριο ο Ζάκερμπεργκ έκλεινε τα μαγαζιά και πετούσε τα κλειδιά στη θάλασσα...

 

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ "ΠΡΕΖΑ" και ΕΞΑΡΤΗΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Το στερητικό σύνδρομο της οθόνης

 

Από τον Παναγιώτη Λιάκο

Το «κρασάρισμα» των μέσων κοινωνικής δικτύωσης μπορεί να έγινε κατά τύχη ή εξεπίτηδες. Ουδείς μπορεί να πει με σιγουριά τι συνέβη στους σκληρούς δίσκους, που λειτουργούν σαν διαστημικές μαύρες τρύπες, οι οποίες καταπίνουν ύλη, προσοχή και χρόνο από τους χρήστες Ωστόσο, αυτό που μπορεί να ειπωθεί με σιγουριά είναι ότι εκατοντάδες εκατομμύρια «πελάτες» τροφοδότες της ισχύος των προαναφερθέντων διαδικτυακών πλατφορμών ένιωσαν αμηχανία, μερικοί οργή, ίσως και απόγνωση. Δεν ήξεραν με τι να γεμίσουν τον χρόνο τους, που τον βίωσαν άνευ νοήματος, άσκοπο, κουραστικό και… άσημο.

Άτομα παγιδευμένα πίσω από οθόνες, μαγνητισμένα από στιγμιαία ερεθίσματα, που κοιτούσαν τις φωτό από το δείπνο του ενός και από την εκδρομή της άλλης, υποχρεώθηκαν να κοιτάξουν γύρω τους, στον δικό τους χώρο, στα δικά τους οικεία πρόσωπα, στο περιβάλλον τους, για να συντονιστούν με τη ζωή εκτός του δυαδικού κώδικα και να βρουν χαρά και νόημα εκτός των ψηφιακών ηδονών, που επιτυγχάνονται με την απεικόνιση ενός αντίχειρα που δείχνει προς τα πάνω (το γνωστό like) ή μιας κόκκινης καρδούλας, η οποία υπόσχεται αγάπη και ψυχική θέρμη.

Ήταν ευλογία που έπεσαν για κάποιες ώρες αυτά τα δίκτυα. 

Πρώτα απ’ όλα, επειδή το πανίσχυρο αχρείαστο υποκλίθηκε κι αυτό στον νόμο της ανάγκης. Και η ανάγκη πάντα επιβάλλει όλα τα ανθρώπινα, ισχυρά κι ανίσχυρα να παραδίδονται στη φθορά και την απώλεια. Είναι μέγα μάθημα και εξαιρετικό φρένο της επιταχυνόμενης αλαζονείας μας η υπενθύμιση της φθοράς και του χαμού μας, ακόμα και όταν γίνεται «δι’ αντιπροσώπων», καταστάσεων και προσώπων που φαντάζουν ανίκητα. Οταν κλονίζονται τα μεγάλα μεγέθη και τα μικρά συνειδητοποιούν καλύτερα τη φύση και τη θέση τους.

Φυσικά, το μεγαλύτερο κέρδος όλων ήταν...

 

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ "ΠΡΕΖΑ" και ΕΞΑΡΤΗΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Έπεσαν τα δίκτυα ή πιαστήκαμε στα δίχτυα;

 

Γράφει το ΕΜΟ ΤΕΑΜ

Ψάχνουμε εναγωνίως από  μια θεωρία συνωμοσίας της προκοπής για αυτό που συνέβη την περασμένη Δευτέρα και ανέτρεψε τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων.

Γιατί έπεσε το ΦΒ, το Ίνστα, το γουάτς – απ;

Κάτι μας κρύβουν, κάτι μας έκρυψαν για 6-7 ώρες;

Μας έπιασαν στα δίχτυα των συμπτωμάτων στέρησης των κοινωνικών δικτύων;

Μήπως εμείς οι μπολιασμένοι, εμείς οι κολασμένοι κάνουμε παρεμβολές στα επίγεια ασύρματα δίκτυα;

Μήπως την ώρα που κοιτούσαμε πότε θα ανέβουν τα δίκτυα, γινόταν αντιστροφή των πόλων της γης;

Μήπως πέρασε ξυστά από το Μπραχάμι μετεωρίτης σε σχήμα βουβαλόσυκου;

Γιατί δεν πίνει ο κόσμος πλέον φραπελιά;

Τι έγινε με την πικραγγουριά, που θεραπεύει και τους κάλους, τους μικρούς και τους μεγάλους;

Μήπως παρέλασαν τα ρυπαρά έθνη, τα κλεισμένα σε ημιυπόγειο στην έρημο Τακλαμακάν, έως τις παρυφές της αλμυρής ερήμου του ΚΙΝΑΛ που πάει σε εκλογές;

Πόσοι ανένδοτοι αγώνες άραγε θα προκύψουν μετά τις εσωκομματικές διαδικασίες;

Γιατί το ντέρμπι ήρθε κουλουράκια, μηδέ -μηδέ;

Γιατί οι μπολιασμένοι να έχουν ελευθερίες;

Γιατί η Ελευθερία δεν μπολιάστηκε ακόμη στο DNA μας;

Γιατί να μην ανοίγουν πρώτοι οι δημοσιογράφοι σε live σύνδεση, τις διαθήκες κεκοιμημένων καλλιτεχνών;

Να αποσαφηνίσουμε στους Γάλλους πως δεν θα πολεμήσουμε για πάρτη τους στην Αφρική, παρά μόνο αν ελληνοποιήσουμε τον Κιλιάν Εμπαπέ παρέα με τον Γκριεζμάν και κυρίως τον Καντέ, που τώρα που χτύπησε ο Ζέκα χρειαζόμαστε όσο ποτέ.

Ένα ερώτημα όμως πλανάται πάνω από τη χώρα: γιατί το τουίτα τη γλίτωσε;

Γιατί όταν οι άλλοι σταματούν, το πουλάκι Τσίου πάντα κελαηδάει;

Και επειδή όλα συνδέονται, όλα θα αποσαφηνιστούν στην αγωγή που καταθέτει 45χρονος ημεδαπός παντρεμένος κατά του Μαρκ. Είχε να μιλήσει με τη γυναίκα του απόγευμα, από τις εκλογές του 2000.

Σε αυτές που βγήκε ο Καραμανλής και σε δύο ώρες προέκυψε Σημίτης ξανά.

Κι αυτό τυχαίο ήταν;

Οι δημοσκόποι πετούσαν χαρταετό;

Μπορεί να μην αναγνωρίζει την αρμοδιότητα των εν Ελλάδι Δικαστηρίων, όμως...

 

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΑΔIΚΤΥΑΚΗ "ΠΡΕΖΑ" και ΕΞΑΡΤΗΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η κατάρρευση του Facebook είναι προσεισμός και προειδοποίηση από το μέλλον

Του ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ

Το οικοδόμημα της κοινωνικής δικτύωσης κατέρρευσε την περασμένη Δευτέρα και δισεκατομμύρια χρήστες πέραν της απογοήτευσης βίωσαν πρωτόγνωρες συνθήκες.

Εγκλωβισμένοι στη «φούσκα» της μεγάλης ψηφιακής παρέας, στην «κλειδαρότρυπα», στην «αυτοπροβολή», στις προωθητικές ενέργειες και τα «πρότυπα» του lifestyle ένιωσαν το  γεγονός ως μια καταστροφή.

Η κατάρρευση «χτύπησε» όλες τις γενιές. Kαι τους παλαιότερους χρήστες που ξεκίνησαν και συνέχισαν με το Facebook, και τους νέους που είναι στο Instagram.

Πέραν των δισεκατομμυρίων που χάθηκαν από το ψηφιακό μάρκετινγκ, η διαπροσωπική επικοινωνία που γινόταν μέσω προσωπικών μηνυμάτων στο Messenger, στο Instagram και στο WhatsΑpp διακόπηκε. (Η νέα γενιά 15-25 για να επικοινωνήσει δεν ζητά τηλεφωνικό αριθμό, αλλά το account του insta)!

Επιπλέον, η είσοδος σε εφαρμογές, παιχνίδια, κλπ που επίσης, γινόταν μέσω Facebοok και Instagram ήταν αδύνατη.

Το 7ωρο της διακοπής αποτελεί μια σεισμική καταστροφή και οι χρήστες θα πρέπει να αναθεωρήσουν πολλά.

Είναι ένας προ-σεισμός μεγάλου μεγέθους. Μια προειδοποίηση από το μέλλον.

Το ψηφιακό εποικοδόμημα είναι κεφαλαιώδους σημασίας αλλά είναι πολύ ευάλωτο και μπορεί να καταρρεύσει συνολικά, είτε από ανθρώπινο λάθος , είτε από κακόβουλη ενέργεια.

Και άραγε τι να κάνουμε;

Αφενός, να αποκτήσουμε την κλασσική επικοινωνία για να έχουμε πραγματικούς φίλους. Αντί να βλέπουμε στα καφέ το  βράδυ της περασμένης Δευτέρας συνοφρυωμένα πρόσωπα, γιατί το σκρολάρισμα δεν έβγαζε ανανεωμένο περιεχόμενο, ίσως θα ήταν πιο όμορφο να συζητούν για ένα σωρό θέματα.

Πόσο περίεργο φαντάζει να υπάρχει μια παρέα , ένα ζευγάρι και αντί να συνομιλούν, να γελάνε, να φλερτάρουν, να είναι βουτηγμένοι στις οθόνες. Μήπως ο προ-σεισμός είναι ευκαιρία να επαναξιολογήσουν το πλαίσιο των διαπροσωπικών σχέσεων;

Αφετέρου, το «ανήκειν» σε μια ομάδα, παρέα, στους οπαδούς κάποιου που θαυμάζεις ή/κια σε ενδιαφέρει, «εκτός από την φούσκα που σε εγκλωβίζει και δεν βλέπεις άλλες απόψεις» στην δια ζώσης επικοινωνία και επαφή είναι σημαντικότερο.

Οι επαγγελματίες δεν θα πρέπει να εγκαταλείψουν τους κλασσικούς τρόπους επικοινωνίας και προώθησης προϊόντων και υπηρεσιών.

Η κοινωνική δικτύωση μπορεί να οδηγεί και σε πλασματικές καταστάσεις- όχι κατ’ ανάγκην- αλλά είναι και χρήσιμη.

Είναι χρήσιμη εφόσον την βλέπεις από ψηλά και δεν εγκλωβίζεσαι. Εφόσον μαθαίνεις και δεν χειραγωγείσαι. Εφόσον διασκεδάζεις, ψυχαγωγείσαι αλλά δεν εξαρτάσαι. .

Το μήνυμα από την κατάρρευση είναι απλό:

ΚΟΣΜΟΣ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ρωσία και Κίνα συμμαχούν για να ελέγξουν το διαδίκτυο!

 

Του David Ignatius / Washington Post

Τη στιγμή ακριβώς που η Ρωσία και η Κίνα δέχονται πιέσεις από δυτικές κυβερνήσεις να σταματήσουν τις κυβερνοεπιθέσεις, ανακοινώνουν την πρόθεσή τους να συνεργαστούν για να ελέγξουν καλύτερα τον κυβερνοχώρο.

Οι δύο χώρες θα προωθήσουν ένα ρωσικό σχέδιο για έναν διεθνή έλεγχο του παγκοσμίου Διαδικτύου, ενώ ταυτοχρόνως θα λογοκρίνουν αυτά που θα βλέπουν οι πολίτες τους.

Η συμφωνία της 28ης Ιουνίου αποκαλύφθηκε την επόμενη ημέρα από την κινεζική πρεσβεία στη Μόσχα. Και ισοδυναμεί με ένα μανιφέστο για τον ρωσοκινεζικό έλεγχο του Διαδικτύου μέσω της «άλωσης» οργανισμών όπως η Διεθνής Ενωση Τηλεπικοινωνιών (ITU).

«Η Ρωσία και η Κίνα επισημαίνουν την ανάγκη να ενισχυθεί ο ρόλος της ITU και η εκπροσώπηση των δύο χωρών στα όργανά της», αναφέρεται στη συμφωνία.

Η επέκταση στον κυβερνοχώρο μιας υπάρχουσας συμφωνίας για «καλή γειτονία, φιλία και συνεργασία» δείχνει την εμβάθυνση της στρατηγικής ευθυγράμμισης της Μόσχας με το Πεκίνο. Όπως μεταδίδει το πρακτορείο Novosti, οι πρόεδροι Βλαντίμιρ Πούτιν και Σι Τζινπίνγκ επισημοποίησαν αυτή τη συμφωνία σε κοινή τηλεδιάσκεψή τους τον περασμένο μήνα.

Η ευθυγράμμιση της Ρωσίας με την Κίνα σε ζητήματα του κυβερνοχώρου διαψεύδει τις ελπίδες που έτρεφε η κυβέρνηση Μπάιντεν ότι θα μπορούσε να απομακρύνει τις δύο χώρες. Σύμφωνα με το Novosti, οι παλιές ιδεολογικές διαμάχες ανάμεσα στις δύο χώρες έχουν δώσει τη θέση τους σε ένα νέο μοντέλο ρωσοκινεζικών σχέσεων.

Η συμφωνία των δύο χωρών έρχεται σε μια στιγμή που οι αμερικανικές υπηρεσίες αντικατασκοπείας ανακαλύπτουν νέες ενδείξεις συμμετοχής των αντίστοιχων κινεζικών και ρωσικών υπηρεσιών σε κυβερνοεπιθέσεις εναντίον δυτικών εταιρειών.

Την ώρα όμως ακριβώς που οι υπηρεσίες των δύο χωρών κλιμακώνουν τις επιθέσεις τους στη Δύση, οι αντίστοιχες κυβερνήσεις αναλαμβάνουν έναν ρόλο «αστυνομικών του Διαδικτύου», κατηγορώντας τις δυτικές εταιρείες τεχνολογίας ότι λειτουργούν μονοπωλιακά. Οι Ρώσοι και οι Κινέζοι επιδιώκουν επίσης να ανατρέψουν τη σημερινή διοικητική δομή του Internet και να την αντικαταστήσουν με μια δομή που θα ελέγχουν.

Η ρωσοκινεζική στρατηγική για τον έλεγχο του Διαδικτύου αναλύθηκε με ασυνήθιστες λεπτομέρειες σε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στις 12 Ιουλίου στη ρωσική επιθεώρηση International Affairs και είχε την υπογραφή της Ολγα Μελνίκοβα, διευθύντριας του Τμήματος Διεθνούς Ασφάλειας Πληροφοριών στο ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών. Η Μελνίκοβα υποστήριξε σε εκείνο το άρθρο ότι το Διαδίκτυο αποτελεί πρακτικά «ένα μονοπώλιο που ελέγχεται από την αμερικανική κυβέρνηση» και επιτέθηκε στην εταιρεία «Διαδικτύου για την Εκχώρηση Ονομάτων και Αριθμών» (ΙCANN), που «κυβερνά» το Internet.

Σύμφωνα με τη Μελνίκοβα, ο καλύτερος τρόπος για να σταματήσει ο αμερικανικός έλεγχος είναι...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Η ιστορική φωτογραφία του «Tank Man» στην πλατεία Τιενανμέν (η οποία φέρνει αλλεργία στα κομμουνιστοφασισταριά όλου του κόσμου) εξαφανίστηκε από τη μηχανή αναζήτηση Bing !!! - Ανθρώπινο λάθος ή έγινε η Microsoft το πεκινουά του Πεκίνου?

 

«Ο διαδηλωτής απέναντι στο τανκ» (Tank Man), η διάσημη φωτογραφία του άγνωστου διαδηλωτή που στέκεται μπροστά από μια ίλη κινεζικών αρμάτων μάχης στην πλατεία Τιενανμέν τον Ιούνιο του 1989, εξαφανίστηκε προχθες μυστηριωδώς από τα αποτελέσματα αναζήτησης της μηχανής αναζήτησης Bing, την παραμονή της επετείου της αιματηρής καταστολής του κινήματος υπέρ της δημοκρατίας στο Πεκίνο.

«Αυτό οφείλεται σε ανθρώπινο λάθος και εργαζόμαστε ενεργά για την επίλυσή του», δήλωσε ένας εκπρόσωπος της Microsoft, που λειτουργεί την Bing, αρκετές ώρες μετά από δημοσιεύματα στον αμερικανικό τύπο.

Στα αποτελέσματα αναζήτησης εικόνων στο Google (Google Images), της κύριας ανταγωνίστριας υπηρεσίας στο διαδίκτυο, η αναζήτηση εικόνων για τον «Tank man» έφερνε εκατοντάδες εμφανίσεις της φωτογραφίας του Αμερικανικού φωτογράφου Τσάρλι Κόουλ.

Στη διάσημη φωτογραφία απεικονίζεται ένας άγνωστος διαδηλωτής με άσπρο πουκάμισο να προσπαθεί συμβολικά να εμποδίσει τη διέλευση μιας συστοιχίας τουλάχιστον 17 αρμάτων μάχης στις 5 Ιουνίου 1989, στην πλατεία Τιενανμέν στο Πεκίνο.

Τη νύκτα της 3ης προς την 4η Ιουνίου 1989, ο κινεζικός στρατός είχε προχωρήσει στην αιματηρή καταστολή φοιτητών που διαδήλωναν επί επτά εβδομάδες στην τεράστια πλατεία Τιενανμέν στην καρδιά του Πεκίνου, με αποτέλεσμα εκατοντάδες, ακόμη και περισσότερους από χίλιους νεκρούς. 

 

 

Η φωτογραφία του Tank Man απέσπασε το βραβείο για την φωτογραφία της χρονιάς του World Press Photo το 1990, αλλά παραμένει σε μεγάλο βαθμό άγνωστη στην Κίνα, λόγω λογοκρισίας.

Η χώρα διαθέτει ένα εκτεταμένο σύστημα παρακολούθησης του διαδικτύου που επιτρέπει στις αρχές να αποσύρουν οποιοδήποτε περιεχόμενο κρίνεται ευαίσθητο, όπως πολιτική κριτική ή πορνογραφία. Και στο όνομα της σταθερότητας, η χώρα απαιτεί από τους ψηφιακούς γίγαντες να έχει τους δικούς της λογοκριτές για να επιτελούν αυτό το έργο.

Αποτυγχάνοντας να συμμορφωθούν με αυτούς τους κανόνες, η πρόσβαση στη συντριπτική πλειονότητα των ξένων μηχανών αναζήτησης και μέσων κοινωνικής δικτύωσης (Google, Facebook, Twitter κ.λπ.) έχει αποκλειστεί στην Κίνα και οι χρήστες του διαδικτύου μπορούν να έχουν πρόσβαση σε αυτές μόνο μέσω λογισμικού εικονικών, ιδιωτικών δικτύων (VPN) για την παράκαμψη αυτών των περιορισμών.

Ωστόσο, η εξαφάνιση της ιστορικής φωτογραφίας από τα αποτελέσματα αναζητήσεων της Bing, εκτός Κίνας, φαινόταν...

 

ΔΙΕΘΝΗ "ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ" ΦΑΣΙΣΤΑΡΙΑ: Ποιος θα κυβερνάει αυτόν τον τόπο;

Ο Αντώνης Δαρζέντας σχολιάζει την πολιτική που ακολουθούν οι πλατφόρμες γνώμης στο ίντερνετ.

Είδα με μεγάλη έκπληξη είναι αλήθεια τα γεγονότα στις ΗΠΑ με το «πραξικόπημα» του Τραμπ εναντίον του αποτελέσματος των εκλογών. Είναι κάτι που δεν περίμενα ποτέ να συμβεί στην Αμερική.

Σκέφτηκα πως αυτά συμβαίνουν όταν οι λαοί ψηφίζουν φθηνούς λαϊκιστές. Στην περίπτωση του Τραμπ που έχει και σαφή ψυχοπαθολογία τα πράγματα γίνονται τρισχειρότερα.

Όταν μάλιστα άκουσα πως Twitter και Facebook του κατέβασαν τους λογαριασμούς, σκέφτηκα «καλά του έκαναν». Στο κάτω κάτω της γραφής ο λόγος του Προέδρου Τραμπ στο Twitter ήταν σαφής παραβίαση των όρων της πλατφόρμας αυτής. Και το Twitter όπως και το Facebook είναι ιδιωτικές εταιρείες. Και στο κάτω κάτω της γραφής ως ιδιωτικές εταιρείες έχουν δικαίωμα ανά πάσα στιγμή να σου αναστείλουν τον λογαριασμό.

Όμως στις δεύτερες σκέψεις που έκανα είδα πως τα πράγματα δεν είναι έτσι ακριβώς.

Γιατί οι εν λόγω εταιρίες έχουν δεσπόζουσα θέση στην αγορά. Είναι ουσιαστικά μονοπώλια. Και το ίντερνετ είναι, κι εάν δεν είναι, τείνει να γίνει, δημόσιο αγαθό, ουσιαστικό για την ελευθερία του λόγου.

Κάτι σαν το νερό, ή το ρεύμα. Δίνεται από ιδιωτικές εταιρείες αλλά ουσιαστικά υπόκειται σε δημόσιο έλεγχο. Μπορούμε να κόβουμε το νερό και το ρεύμα σε κάποιον που διαπράττει αδίκημα;

Αλλά ακόμα και εάν μπορούσαμε δεν θα έπρεπε να προηγηθεί δίκη; 

Ή δικάζει αυτόματα ο Μαρκ Ζούκερμπεργκ;

Ας δώσουμε μερικά παραδείγματα.  

Αρχικά από τις ΗΠΑ. Ο δικαστής Άντονι Κένεντι ακύρωσε έναν νόμο του Κογκρέσου που απαγόρευε στους σεξουαλικούς παραβάτες να χρησιμοποιούν το ίντερνετ με το αιτιολογικό ότι η απαγόρευση αυτή παραβιάζει την ελευθερία του λόγου.

Επίσης δικαστήριο αποφάσισε ότι ο πρόεδρος Τραμπ δεν μπορεί  να μπλοκάρει χρήστες του Twitter από το να σχολιάζουν ή να διαβάζουν τα posts του προέδρου μιας και αυτά είναι μέρος του δημοσίου λόγου που κάθε πολίτης πρέπει να έχει πρόσβαση.

Πώς στο καλό στη μία περίπτωση τα tweets του προέδρου είναι δημόσιος λόγος με υποχρεωτική πλήρη πρόσβαση και την άλλη του απαγορεύεται να τουιτάρει;

Και μπορούν να έχουν πρόσβαση στα σόσιαλ σεξουαλικοί παραβάτες, τζιχαντιστές, άνθρωποι που επιχαίρουν σε τρομοκρατικές ενέργειες, παιδόφιλοι, δολοφόνοι, δικτάτορες χωρών της Ασίας και της Αφρικής που απειλούν με πυρηνικά ολοκαυτώματα ολόκληρες χώρες όπως το Ισραήλ αλλά όχι ο πρόεδρος των ΗΠΑ;

Και ναι ο Πρόεδρος παραβίασε τους όρους του Twitter αλλά όπως σωστά επισημαίνουν και οι liberals ΑφροΑμερικανοί Υoutubers Aba n Preach, το facebook γιατί τον κατέβασε;

Το facebook μάλιστα κατέβασε και λογαριασμούς Ρεπουμπλικάνων που απλώς κοινοποίησαν το βίντεο του Τραμπ που έλεγε στους διαδηλωτές να πάνε σπίτια τους ειρηνικά.

Υπήρξαν δε χιλιάδες tweets που κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων για το Black Lives matter επαινούσαν και προωθούσαν τη βία. Η Νικόλ Χάνα Τζόουνς των New York Times είπε ακριβώς αυτό «Η καταστροφή περιουσίας που μπορεί να φτιαχτεί πάλι, δεν είναι βία».

Η νυν αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Κάμαλα Χάρις μέσω του Twitter ενθάρρυνε τη συλλογή χρημάτων για την αποφυλάκιση όσων συνελήφθησαν κατά τη διάρκεια επεισοδίων στις διαδηλώσεις του BLM.

Στις 16 Μαΐου του 2017 η πρόεδρος της Βουλής και Δημοκρατική Νάνσι Πελόζι σε πλήρη ευθυγράμμιση είναι αλήθεια με τις δηλώσεις της ηττημένης τότε Χίλαρι Κλίντον γράφει σε ένα tweet «Our election was hijacked (δεν το μεταφράζω επίτηδες). Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία. Το Κογκρέσο έχει καθήκον να προστατεύσει την Δημοκρατία μας». Αυτό το tweet δεν παραβιάζει καμία αρχή του Twitter;

Η δε περίπτωση της εφαρμογής Parler είναι ακόμα πιο ανησυχητική. 

Το Parler είναι μια πλατφόρμα γνώμης η οποία σύμφωνα με την υπεύθυνη της εταιρείας Έιμι Πέικοφ δεν δέχεται να περνάει τα σχόλια των χρηστών από bots και αλγορίθμους αναγνώρισης «ακατάλληλων» εκφράσεων. Ένα σχόλιο ή post μπορεί να πέσει αν καταγγελθεί από πολλούς χρήστες. Η εξέταση του όμως δεν γίνεται από μηχανές τεχνητής νοημοσύνης αλλά από ανθρώπους. Αυτή η πλατφόρμα λοιπόν αποτέλεσε τελευταίο καταφύγιο για τους οπαδούς του Τραμπ και αυτό έκανε την Amazon να κατεβάσει την εφαρμογή από τους servers της. Η δε εφαρμογή εξαφανίστηκε από το store της Apple αλλά και από το Play store του Android.

Καθώς η Amazon κατέχει το 50% των web servers παγκοσμίως και μαζί με την Google την Microsoft και λίγους ακόμα την συντριπτική πλειοψηφία του hosting του παγκόσμιου ίντερνετ καταλαβαίνετε ότι η διαδικτυακή σας ύπαρξη εξαρτάται από πέντε έξι ανθρώπους.

Δεν είναι τυχαίο που...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΦΑΣΙΣΤΑΡΙΑ: Ποιος έχει δικαίωμα να φιμώσει έναν Πρόεδρο;

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

 Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΚΟΛΥΡΗ

Όσο κι αν είναι ανακουφιστική ανακοίνωση αποκλεισμού του Ντόναλντ Τραμπ από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, άλλο τόσο προβληματισμό γεννά το γεγονός ότι φτάσαμε στο σημείο ένας διευθύνων σύμβουλος να φιμώνει τον εκλεγμένο εν ενεργεία πρόεδρο της δεύτερης μεγαλύτερης δημοκρατίας του πλανήτη (πληθυσμιακά). Και αυτό μάλιστα να συμβαίνει λίγες ημέρες αφότου έλαβε 74 εκατομμύρια ψήφους και ενώ δεν έχει υπάρξει καμία απόφαση από οποιαδήποτε δικαστική ή άλλη αρμόδια αρχή εναντίον του.  

Από πού λοιπόν ακριβώς αντλούν αυτό το δικαίωμα το Facebook και το Twitter;  

Υποστηρίζουν και δικαίως ότι ο Τραμπ παραβίασε τους κανόνες της πλατφόρμας. Όμως καλώς ή κακώς, οι πλατφόρμες των social media δεν είναι απλώς εταιρικές εφαρμογές. Συνθέτουν αυτό που ο Χάμπερμας θα όριζε σήμερα ως τη «δημόσια σφαίρα». Είναι η ψηφιακή αρχαιοελληνική αγορά που βεβαίως πολύ συχνά μετατρέπεται σε ρωμαϊκή αρένα, όπως αναφέρω στο υπό έκδοση βιβλίο μου «Αντικατοπτρισμοί και παραμορφώσεις – Η Εκλογική Επίδραση των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης στην Ευρώπη» που θα κυκλοφορήσει συντόμως.  

Αυτή η ψηφιακή δημόσια σφαίρα ελέγχεται αδιαφανώς, μέσα από αυθαίρετες διαδικασίες. 

Ο κάθε διευθύνων σύμβουλος είναι υπόλογος στους μετόχους του και κατ’ επέκταση στους πελάτες θα έλεγε κάποιος διασταλτικά. Αλλά αυτό δεν αρκεί. Ο χρήστης δεν μπορεί να ασκήσει άμεσα έλεγχο στον κάθε διευθύνοντα σύμβουλο. Μπορεί απλά να αποσυρθεί από την πλατφόρμα και αυτό είναι μόνο μια έμμεση δύναμη ελέγχου.

  Λόγω μεγέθους αλλά και φύσης της λειτουργίας τους οι μεγάλες εταιρείες των social media διαχειρίζονται πλέον ένα δημόσιο αγαθό, δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται με τους τυπικούς εταιρικούς κανόνες.  

Η χαλαρή αυτορρύθμιση δεν αρκεί, όσο κι αν αυτό προκαλεί αντιδράσεις απ’ όσους πιστεύουν στο άναρχο του διαδικτύου. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποτελούν πλέον μέρος του διεθνούς συστήματος. Έχουν μεγαλύτερο πληθυσμό από ολόκληρες χώρες αλλά και μεγαλύτερη αξία από το ΑΕΠ πολλών.

  Χωρίς σε καμία περίπτωση να πιστεύω ότι η λύση είναι να επιχειρηθεί να στραγγαλιστεί η ελευθερία του Διαδικτύου, νομίζω ότι έχει έρθει η ώρα για να δημιουργηθούν θεσμοί στο πρότυπο των υπερεθνικών θεσμών οργάνωσης του διεθνούς συστήματος, με βάση κάποιες κοινά αναγνωρισμένες αρχές που θα διασφαλίζουν διαφάνεια και σχετική λογοδοσία. 

 Χρειαζόμαστε ένα «διεθνές δίκαιο του Διαδικτύου» που να εγγυάται βασικά δικαιώματα και να προβλέπει διαδικασίες και κυρώσεις. 

Γνωρίζω φυσικά ότι κανένας μηχανισμός δεν μπορεί να έχει την real time ταχύτητα των εξελίξεων στα social media, αλλά αυτό το γεγονός δεν μπορεί να λειτουργήσει αποθαρρυντικά στο να επιχειρηθεί οποιαδήποτε προσπάθεια. Εξάλλου και οι υπερεθνικοί φορείς και κανόνες δεν δημιουργήθηκαν από τη μια μέρα στην άλλη ούτε διασφάλισαν ότι ζούμε σ έναν ιδανικό κόσμο. Αποτρέπουν όμως σε γενικές γραμμές το να οδηγηθούμε στο απόλυτο χάος μιας παγκόσμιας ζούγκλας. 

Αυτό που συνέβη σήμερα με τον απόλυτα αντιπαθή και κατακριτέο Τραμπ, αύριο θα συμβεί με κάποιον άλλον που...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΦΑΣΙΣΤΑΡΙΑ: Twitter : Wellcome to... CHINA

 Toυ ΣΩΚΡΑΤΗ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗ

Με το κόμμα της απάτης να διαθέτει πλέον απόλυτο έλεγχο σε δομές και θεσμούς [κυβέρνηση, Κογκρέσσο, Γερουσία] και με το πέραν του ζοφερού διαμορφούμενο κλίμα εναντίον του Trump και των Trump supporters * οι τυραννίσκοι [ή όχι και τόσο …-ίσκοι] των social media κάνουν τη δική τους, “αιφνιδιαστική” κίνηση: μετά το κατέβασμα του λογαριασμού του Trump και δεκάδων επιφανών του κόμματός του από Facebook και Twitter, σειρά έχει το Parler, η εναλλακτική, άνευ λογοκρισίας βερσιόν του τελευταίου. Μετά την Google, Apple & Amazon αφαίρεσαν την τεχνική υποστήριξη από την πλατφόρμα, στην πράξη ακυρώνοντάς την.  

Γεγονότα όπως αυτό, ανακοινώνονται με τον γνωστό ουδέτερο, “ρομποτικό” τρόπο [τα εισαγωγικά ίσως περιττεύουν] οικείο σε όσους …επιλέγουν το διαδίκτυο για την ενημέρωσή τους – βλ. στο site του Σκάι   

Ως λόγος αναφέρεται ότι …το Parler χρησιμοποιείται από πολλούς δεξιούς χρήστες / οπαδούς του Donald Trump, με αποτέλεσμα να έχει μεταβληθεί σε…καταφύγιο για όσους …αποβάλλονται από το Twitter.

* η νούμερο ένα ενσάρκωση του ψέματος, της διαφθοράς και της …άνοιας Joe Biden ανέφερε σε δήλωσή του ότι …αν αντί των “αποβρασμάτων” στο Καπιτώλιο ήταν οι “ακτιβιστές” του Black Lives Matter, θα είχαν …

ΔΙΕΘΝΗ ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΦΑΣΙΣΤΑΡΙΑ: Λευτεριά στον Ντόναλντ Τραμπ!

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

 Του ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ
 

To Τwitter είναι μία ιδιωτική εταιρεία που δύναται και δικαιούται, βάσει νόμου, να θέτει όρους και κανόνες λειτουργίας. Ο χρήστης, κατά την εγγραφή του, δηλώνει ότι αποδέχεται αυτούς τους όρους, αναγνωρίζοντας το δικαίωμα της πλατφόρμας να αποκλείσει την πρόσβαση σε αυτήν, αν κρίνει ότι παραβιάζεται το πλαίσιο λειτουργίας. Σωστό; 

Σωστό. Μόνο που την τελευταία δεκαετία οι πλατφόρμες κοινωνικές δικτύωσης είναι πολλά περισσότερα από ιδιωτικές εταιρείες που προσφέρουν υπηρεσίες προς χρήση με αντάλλαγμα το περιεχόμενο και τα δημογραφικά των χρηστών. Οι πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης είναι πλέον συστατικά στοιχεία του δημοκρατικού πολιτεύματος στον Δυτικό κόσμο.  

Είναι βήμα της δημόσιας σφαίρας, κυρίαρχο μέσο για την εκφορά του λόγου, τη διατύπωση και προώθηση επιχειρημάτων, τη διεξαγωγή του πολιτικού διαλόγου.  

Ο αποκλεισμός του Ντόναλντ Τραμπ, ενός πολιτικού προσώπου που ψηφίστηκε από 74 εκατ. ψηφοφόρους (περίπου όσοι και οι ακόλουθοι του στο Twitter) συνιστά μία ωμή και απροσχημάτιστη παρέμβαση της πλατφόρμας στην ελευθερία της έκφρασης και στον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η δημοκρατία.  

Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με μπίζνες και τον καταστατικό χάρτη μίας εταιρικής λειτουργίας.  

Μιλάμε για κάτι πολύ ευρύτερο, πολύ πιο σημαντικό. 

Όταν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποκλείουν τον Τραμπ ουσιαστικά αναγνωρίζουν στις εταιρικές διοικήσεις τους ρυθμιστικό ρόλο στη λειτουργία της δημοκρατίας. Σήμερα είναι ο Τραμπ. Αύριο μπορεί να είναι κάποιος άλλος.

 Και αν θέλετε να το δούμε και ανάποδα. Από τη στιγμή που το Twitter και το Facebook κρίνουν ότι ο Τραμπ είναι επικίνδυνος, οφείλουν να πράξουν το ίδιο και για διάφορους άλλους τύπους ανά τον κόσμο. Όμως δεν το κάνουν.  

Να, ένα μικρό παράδειγμα από τη βαλκανική μας γωνιά: 

O Ηλίας Κασιδιάρης ανεβάζει στο Twitter βίντεο από τη φυλακή. Κάποιος που καταδικάστηκε ως μέλος εγκληματικής οργάνωσης χρησιμοποιεί το βήμα της πλατφόρμας για να απευθύνει μηνύματα που περιέχουν ρητορική μίσους. Δεν είναι, βέβαια, ο Τραμπ. Αλλά, του κερατά, δεν είναι και ο πρόεδρος των ΗΠΑ.  

Εκτός και αν το Twitter θέλει να μας πει ότι θα κινητοποιείται κατά το δοκούν, κρίνοντας ανά περίπτωση και περίσταση. Και κάπως έτσι, δύο πανίσχυρες εταιρείες της κοινωνικής δικτύωσης χρήζονται ρυθμιστές, moderators, του δημόσιου λόγου, χωρίς κανένας να τις έχει εξουσιοδοτήσει για αυτό, θυμίζοντας σε ολόκληρο τον πλανήτη ότι πλέον αυτές έχουν τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο στη διακίνηση των ιδεών. Και ταυτόχρονα, ρίχνουν νερό στον μύλο όσων ισχυρίζονται ότι βρίσκεται σε εξέλιξη μία παγκόσμια συνωμοσία για τον έλεγχο της σκέψης.  

Δικαιώνουν τον Τραμπ, ο οποίος τώρα δύναται να ισχυριστεί ότι τον φιμώνουν επειδή λέει αλήθειες, του κλείνουν το στόμα επειδή τον φοβούνται. 

ΥΓ. Αν, αλήθεια, γύριζα πίσω στον χρόνο...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΦΑΣΙΣΤΑΡΙΑ: Κάτι ξεφτιλισμένοι λάτρεις της... "δΙμοκρατΗας"

 

ΚΟΙΝΩΝΙΑ: H εφηβεία των ΧΧΧ

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ...

Της ΛΕΝΑΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

 

To δικό µου παιδί να βλέπει τσόντα στο Internet; 

 

Α πα πα, ούτε κατά διάνοια. Και ας του έχω πάρει smartphone (από την Ε' Δημοτικού) και ας μην έχω ιδέα τι χαζεύει με τις ώρες όταν εγώ λείπω από το σπίτι (ή μαζεύω τα μάλλινα στο διπλανό δωμάτιο) και ας κοιμάται το βράδυ με το κινητό κάτω από το μαξιλάρι (τι, υστερίες θα κάνουμε τώρα; 

 

 Η γενιά αυτή έτσι μεγαλώνει, δεν μπορείς να τους το απαγορεύσεις), και ας μην έχουμε μιλήσει ποτέ για την πορνογραφία (τι να πούμε δηλαδή, λέγονται με τους γονείς αυτά τα πράγματα;). Οχι, αποκλείεται. Το δικό μου παιδί δεν έχει μπει ποτέ στο Pornhub.  

Η γονεϊκή αφέλεια είναι ένα βασικό σύμπτωμα. Και δεν αφορά βέβαια μόνο την Ελλάδα. Η προκαταρκτική ανάλυση των δεδομένων μιας έρευνας που διενήργησε το Πανεπιστήμιο της Ιντιάνα (2016) σε 600 ζευγάρια παιδιών με έναν από τους γονείς τους κατέδειξε ακριβώς αυτό. Οι γονείς που πίστευαν ότι τα παιδιά τους (ηλικίας 14-18 ετών) έβλεπαν πορνογραφικό υλικό στο Internet ήταν οι μισοί από τα παιδιά που δήλωσαν ότι πράγματι έβλεπαν. Οσον αφορά δε τις διαφορετικές σεξουαλικές «τεχνικές», οι γονείς υποτιμούσαν ακόμη και 10 φορές αυτές που «έψαχναν» τα παιδιά τους.

H εγχώρια γονεϊκή αφέλεια όμως συνυπάρχει με ένα περίεργο μείγμα αδιαφορίας, ενοχής και ψευδοσυντηρητισμού. Γιατί αυτά αφορούν, σχεδόν πάντα, τα παιδιά των άλλων. Και βέβαια στο φόντο το ελληνικό σχολείο, που όσον αφορά τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση διανύει την Εποχή του Χαλκού (οι εξαιρέσεις προοδευτικών ιδρυμάτων και εκπαιδευτικών απλώς έρχονται να επιβεβαιώσουν τον κανόνα). 

 

«Στο σχολείο μπαίνεις και ξεχνάς τελείως την έννοια του σεξ» μου είχε πει ένας 15χρονος μαθητής από δημόσιο σχολείο της Αθήνας, στο πλαίσιο ενός ρεπορτάζ για την πρώτη γενιά εφήβων στην Ιστορία που μεγαλώνει με ανεξέλεγκτη πρόσβαση στο πορνό. «Δεν σ' το περνάνε καν σαν κάτι "απαγορευμένο". Είναι σαν να μην υπάρχει».  

 

Δεν χρειάζεται να απορεί λοιπόν κανείς γιατί τα adult sites έρχονται συχνά να πάρουν τη θέση της ανύπαρκτης sex education. Ηδη αρκετές έρευνες αποκαλύπτουν το σχεδόν αυτονόητο: το Διαδίκτυο παραμένει η βασική πηγή πληροφόρησης όσον αφορά το σεξ (μετά τους φίλους, τα αδέλφια, το σχολείο και - χα, χα, χα - τους γονείς).

Porn Literacy. Πορνογραφικός Αλφαβητισμός. 

 

Ναι, σύμφωνα με  άρθρο του «New York Times Magazine», παρέχεται σχετικό μάθημα σε μαθητές γυμνασίου και λυκείου από δημόσια σχολεία της Βοστώνης των ΗΠΑ (μια πρόσφατη προσθήκη στo Start Strong, ένα πρόγραμμα επιμόρφωσης εφήβων). Ναι, κάποιες χώρες το έχουν πάρει απόφαση ότι η συντριπτική πλειονότητα αγοριών και κοριτσιών είναι πιθανό να εκτεθεί σε πορνογραφικές εικόνες ήδη από την πρώιμη εφηβεία (δεν είναι μόνο τα αυστηρώς ακατάλληλα adult sites, μπορεί να είναι κάλλιστα π.χ. και ένα mainstream βίντεο της Ριάνα) και το έχουν προσεγγίσει επιθετικά. Στη Δανία π.χ. (όπου, υπενθυμίζω, η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση είναι υποχρεωτική από το 1970!), οι δάσκαλοι μιλούν για την πορνογραφία μέσα στην τάξη. «Από τη στιγμή που το πορνό βρίσκεται παντού γύρω τους, είναι σημαντικό τα νέα παιδιά να μάθουν να είναι καταναλωτές με κριτική σκέψη» έλεγε προ καιρού στον «Economist» ο Κρίστιαν Γκράουγκαρντ, καθηγητής Σεξολογίας στο Πανεπιστήμιο του Ααλμποργκ.

Στην Ελλάδα βέβαια κάτι τέτοιο μοιάζει ένα κακόγουστο αστείο, γιατί...