"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΛΑΜΨΙΑΣ Π.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΛΑΜΨΙΑΣ Π.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Γιατί ο Τζοκόντος έχει τα νεύρα του

 Του Παναγιώτη Λάμψια

Στην πολιτική, οι λέξεις δεν είναι κενές περιεχομένου· ενίοτε έχουν συνέπειες, όχι μόνο γι’ αυτούς που τις εκστομίζουν, αλλά και για εκείνους που αυτές «εξυπηρετούν». 

Ακόμη μεγαλύτερο βάρος έχει η σιωπή όταν επιβάλλεται μια ξεκάθαρη αποδοκιμασία λόγων και αυτή αποφεύγεται επιμελώς. Αυτό είναι το ουσιαστικό πρόβλημα με τις επιθέσεις ανθρώπων που βρίσκονται κοντά στον Αλέξη Τσίπρα κατά του Νίκου Ανδρουλάκη και στελεχών του ΠΑΣΟΚ. Δεν είναι μόνον ότι διατυπώθηκαν χυδαίοι χαρακτηρισμοί, αλλά και ότι δεν υπήρξε σαφής και ανεπιφύλακτη καταδίκη τους από τον αρχηγό που ζητεί να εμφανιστεί ως φορέας νέου πολιτικού ήθους.

Μια γενική δήλωση ότι
«δεν επιτίθεμαι σε κανέναν» δεν αρκεί και αποτελεί απλώς υπεκφυγή. Ούτε μπορεί να βαφτίζεται πολιτική γενναιότητα η αποποίηση ευθύνης με επιχείρημα ότι η γραφίδα ανήκει στον συντάκτη. Ασφαλώς ο καθένας ευθύνεται για όσα γράφει, αλλά και ο πολιτικός αρχηγός ευθύνεται για το περιβάλλον που διαμορφώνει και για το αν θεωρεί αποδεκτό να μετατρέπεται η διαφωνία σε υβρεολόγιο. Οταν δεν αποδοκιμάζεις καθαρά, αφήνεις την εντύπωση ότι ανέχεσαι και βολεύεσαι με αυτό που, άλλωστε, ήταν και πρακτική της προηγούμενης θητείας σου. Δεν μπορεί να ξεχαστούν οι άγριες βιαιοπραγίες κατά του Κωστή Χατζηδάκη και του Απόστολου Κακλαμάνη στο κέντρο της Αθήνας, που όχι μόνον δεν αποδοκιμάστηκαν τότε, αλλά σχεδόν επαινέθηκαν οι φυσικοί αυτουργοί.

Υστερα από αυτή την κακόγουστη αθλιότητα, ήρθε και η σουρεαλιστική δήλωση του κ. Τσίπρα ότι
«δεν συγκυβέρνησε ποτέ με τη Δεξιά». 

Εδώ κανείς προσπαθεί για να μην πέσει κάτω από τα γέλια. Θα μπορούσε, βεβαίως, να είναι ανέκδοτο, καθώς η συγκυβέρνηση με τους ΑΝΕΛ και τον Πάνο Καμμένο ήταν μάλλον παρεξήγηση και κάποιος… σωσίας με το ίδιο όνομα βρέθηκε συγκυβερνήτης. Η πραγματικότητα με τον συγκεκριμένο κυβερνητικό εταίρο και τις συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές έφτασαν τη χώρα στο χείλος της αβύσσου. Θέλουν να τις ξεχάσουμε, αλλά δεν γίνεται…

Οι πολίτες άκουσαν πολλές φορές μεγάλα λόγια για ήθος, ενότητα και προοδευτική ευθύνη, αλλά οι μεγαλόστομες διακηρύξεις δεν μπορούν να διαγράψουν την πραγματικότητα. Ο κ. Τσίπρας βλέπει ότι η μάχη για τη δεύτερη θέση μάλλον δεν πάει καλά και γι’ αυτό έχει νεύρα, πολλά νεύρα, κάνοντας το ένα λάθος μετά το άλλο. 

Κατά τα λοιπά, ο ίδιος είναι προφανές ότι...

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΦΑΣΙΣΤΟΑΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ: Έχει την τύχη που του άξιζε

 

Toυ Παναγιώτη Λάμψια

Η χυδαιότητα και η ένταση των συγκρούσεων στον ΣΥΡΙΖΑ δεν αποτελεί έκπληξη. Οχι διότι εξελίσσεται σε δόσεις κοντά ένα χρόνο τώρα και σχεδόν συνηθίσαμε, αλλά κυρίως επειδή με αυτούς τους πρωταγωνιστές αυτό το… έργο θα βλέπαμε.

Είναι αλήθεια βεβαίως ότι μερικοί εξ αυτών ξεπέρασαν τους εαυτούς τους και σε ορισμένες περιπτώσεις η γελοιότητα συνυπήρξε με τον οίκτο. Αυτά όμως είναι αναπόφευκτα όταν οι άνθρωποι που πολιτεύτηκαν με εμμονές, ατόφια ψεύδη και ψευδαισθήσεις κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν την άβολη πραγματικότητα.

Οταν καβάλησαν το κύμα της οργής μιας εν πολλοίς κακομαθημένης κοινωνίας πριν από σχεδόν δέκα χρόνια και για να καταλάβουν την εξουσία ταυτίστηκαν με κάθε ψέμα και συκοφαντία.

Υποσχέθηκαν εν γνώσει τους εξωτικούς παραδείσους σε μια χώρα που είχε πτωχεύσει και προσπαθούσε να σταθεί όρθια. Λοιδόρησαν και άσκησαν βία –κρυφά και φανερά– εναντίον των πολιτικών τους αντιπάλων και όσων υποψιάζονταν ότι μπορεί να σταθούν εμπόδιο στο σάλτο προς την εξουσία.

Ακόμη χειρότερα, όταν ανέλαβαν τη διακυβέρνηση έπαιξαν τη χώρα στα ζάρια και σώθηκε ως εκ θαύματος την ύστατη ώρα πληρώνοντας βαρύτατο αχρείαστο τίμημα που οι ειδικοί εκτίμησαν έως και σε πάνω από 100 δισ. ευρώ.

Οταν είδαν ότι η εξουσία έχει και… καλοπέραση, αποφάσισαν να κάνουν τα πάντα για να τη διατηρήσουν και μετήλθαν προς τούτο κάθε αθέμιτο, κυρίως, μέσο. Εστησαν σκευωρία εις βάρος των πολιτικών τους αντιπάλων ευτελίζοντας θεσμούς και εξευτελίζοντας σεβαστά πρόσωπα.

Ολα αυτά δεν έγιναν κατά τύχη.

Είχαν την έγκριση μιας στενής ηγετικής ομάδας υπό τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος στην πορεία γνώρισε την προδοσία από εκείνους με τους οποίους έστηνε «κρεμάλες» στους αντιπάλους του. Τον εγκατέλειψαν σε μια νύχτα για να σώσουν το πολιτικό τους σαρκίο και προχώρησαν σε νέες συμμαχίες και λίγο μετά σε νέες… προδοσίες.

Τότε ήταν που… περνούσε από τα μέρη μας ο απρόσκλητος επισκέπτης Στέφανος Κασσελάκης και τους άρπαξε το κόμμα μέσα από τα χέρια τους χωρίς να το πάρουν είδηση.

Στην αρχή ο κ. Τσίπρας πίστεψε ότι έτσι εκδικήθηκε όσους τον πρόδωσαν και σχεδίαζε τη δική του επιστροφή, αλλά δεν φαντάστηκε ότι δεν θα υπάρχει κάτι να τον περιμένει. Προσπάθησε πριν από μερικούς μήνες να ανατρέψει τον κ. Κασσελάκη, αλλά και πάλι του την έφεραν οι δικοί του.

Από τότε και μετά, η υπόθεση ΣΥΡΙΖΑ εξελίσσεται σε φαρσοκωμωδία με όρους που ξεπερνούν την πιο αχαλίνωτη φαντασία.

Δεν είναι να απορεί κανείς όμως με όλα αυτά και κυρίως για τις μεθόδους που χρησιμοποιούν αλλά και τη γλώσσα στη μεταξύ τους αντιπαράθεση και σύγκρουση, καθώς αντιγράφουν τον εαυτό τους.

Ο,τι έκαναν στους αντιπάλους τους κάνουν τώρα ο ένας στον άλλο, σε αυτόν τον ιδιότυπο εμφύλιο που τους οδηγεί πίσω στις εποχές της μιζέριας.

Με λίγα λόγια…

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ολα τα κιλά, όλα τα λεφτά και γαία πυρί μειχθήτω

 Toυ Παναγιώτη Λάμψια

Για δεκαετίες ο αγροτικός τομέας απορροφάει τη μερίδα του λέοντος (πέριξ του 30%) του ευρωπαϊκού προϋπολογισμού διαμορφώνοντας σε όλα τα κράτη-μέλη συγκ
εκριμένο πλαίσιο λειτουργίας και εξασφάλισης ενός ελαχίστου εισοδήματος στους αγρότες. 

Αυτή η πολιτική, για να έχουμε μια εικόνα, κοστίζει περίπου 55 δισ. ετησίως στον κοινοτικό προϋπολογισμό που κινείται κοντά στα 190 δισ.  

Για τη χώρα μας σε ένα σύνολο τακτικών εισροών από τα κοινοτικά ταμεία περί τα 6 δισ. ετησίως, κοντά στα 2 δισ. πάνε στον αγροτικό τομέα που σημαίνει ότι απορροφάει πάνω από το 30%.  

Η Κοινή Αγροτική Πολιτική της Ευρωπαϊκής Ενωσης συνεπώς κοστίζει το ένα τρίτο των πόρων και αυτό δεν προέκυψε τυχαία αλλά ως επιλογή για τη διατήρηση της παραγωγής και περιορισμό της εξάρτησης από εισαγωγές. 

Οι αποφάσεις για μετάβαση από τη γενναιόδωρη πολιτική των επιδοτήσεων σε πιο ελεγχόμενες και ορθολογικές πολιτικές έχουν ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων και αγροτικών κινητοποιήσεων σε όλη την Ευρώπη.

Στον σταδιακό περιορισμό των ενισχύσεων προστέθηκαν και τα αυστηρά μέτρα ελέγχου (με σύγχρονα τεχνολογικά μέσα) για να μειωθούν οι κοινοτικές απάτες που κατατρώγουν μέρος των κονδυλίων στην Ευρώπη και στη χώρα μας φυσικά. 

Αυτό που όμως φέρνει τα πάνω κάτω είναι η λεγομένη πράσινη μετάβαση που επιβάλλει σχεδόν ανυπέρβλητα εμπόδια στους αγρότες και εκτοξεύει το κόστος παραγωγής. Η μεταπήδηση από το ντίζελ σε ενέργεια από ανανεώσιμες πηγές είναι περίπλοκη υπόθεση και υψηλού κόστους και σε αυτό οι αγρότες έχουν δίκιο. Το χρονικό περιθώριο που έχει τεθεί μοιάζει ασφυκτικό και δύσκολα θα προσαρμοστεί ένας τόσο δυσκίνητος και «κακομαθημένος» τομέας παραγωγής που απολαμβάνει διαχρονικά σε όλη την Ευρώπη μια ιδιότυπη ασυλία.

Αυτό δεν σημαίνει βεβαίως ότι είναι λογικό να κλείνουν οι αγρότες παρανόμως τους δρόμους και να προκαλούν ταλαιπωρία στην κοινωνία, αλλά δυστυχώς συμβαίνει και εδώ και αλλού.

Η Ευρώπη προφανώς πρέπει να επανεξετάσει τις πολιτικές της και να αξιολογήσει επιλογές που μπορεί να διαλύσουν τον αγροτικό τομέα αν δεν θέλει να μεγαλώσει η εξάρτησή της και στον ευαίσθητο τομέα της διατροφής των πολιτών της. Την ίδια στιγμή όμως πρέπει να συνηθίσουμε στην ιδέα ότι...

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΑΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ: Το καραβάνι πνίγεται στη χολή του

 

Του Παναγιώτη Λάμψια

Η ανανεωτική Αριστερά ήταν κάποτε μια νησίδα δημοκρατίας και ρομαντισμού για την πολιτική και τις σύγχρονες ιδέες-ρεύματα που δεν τολμούσαν οι άλλες πολιτικές δυνάμεις της «ορθοδοξίας» όλου του φάσματος να αγγίξουν
. Συνήθως στους κόλπους της φιλοξενούσε διανοουμένους (κανονικούς) και τολμηρούς ευρωπαϊστές που αδιαφορούσαν για την πολιτική συνδιαλλαγή με το ακροατήριο. Προσωπικότητες που δεν δελεάστηκαν από τις σειρήνες του λαϊκισμού και του ακραίου λόγου υπηρέτησαν ανιδιοτελώς τον συγκεκριμένο χώρο για δεκαετίες.  

Με την έλευση της κρίσης που διέλυσε τη χώρα και ύστερα από μεταλλάξεις που προηγήθηκαν, κατέλαβαν τα ηνία στον εν λόγω πολιτικό χώρο άλλες δυνάμεις και πρόσωπα αδίστακτα. Δεν ήταν ασφαλώς όλοι ίδιοι, αλλά από τη λεγόμενη ηγετική ομάδα που υπηρέτησε διαχρονικά τον Αλέξη Τσίπρα οι περισσότεροι ήταν από πολιτικοί «τυχοδιώκτες» έως υμνητές ακροτήτων και της πολιτικής βίας. Τα μέσα και η γλώσσα που χρησιμοποίησαν για να πλήξουν τους αντιπάλους τους στα δύσκολα χρόνια της χρεοκοπίας δεν είχαν κανένα όριο. Ακόμη και η φυσική βία υπήρξε σε ορισμένες περιπτώσεις η δική τους επιλογή. Εδιναν πολιτική κάλυψη σε κάθε ανομία και χυδαιότητα, ενώ κατασυκοφαντούσαν με ευκολία τους πάντες, καθώς πίστευαν ή έκαναν πως πίστευαν κάθε θεωρία συνωμοσίας. Ακόμη χειρότερα, νόμιζαν ότι όποιος κερδίσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία μπορεί να ελέγξει με κάθε τρόπο όλους τους αρμούς της εξουσίας. Το επιχείρησαν πολλές φορές και σε πολλά μέτωπα με τις πλέον ξεδιάντροπες μεθόδους. Από τη Δικαιοσύνη και τα μέσα ενημέρωσης έως τον «τεμαχισμό» των δημοσίων έργων για να τα αναλάβουν οι εκλεκτοί τους, που στην πορεία αποδείχθηκαν απολύτως ανίκανοι να τα εκτελέσουν.

Εν ολίγοις η οµάδα που µε ανίερες συµµαχίες κυβέρνησε τον τόπο για περισσότερα από τέσσερα χρόνια δεν ήταν τίποτε ιδεολόγοι ροµαντικοί. Ούτε έφταιγαν οι αυταπάτες, όπως δικαιολογήθηκε ο Αλέξης Τσίπρας µετά τις απανωτές διαψεύσεις. 

Ηταν µια συνειδητή ετερόκλητη παρέα που µε «χολερικές µεθόδους» προσπάθησε να εξοντώσει τους αντιπάλους της στο πολιτικό παιχνίδι για να εξασφαλίσει τη µακροηµέρευσή της στο τιµόνι της χώρας. 

Ευτυχώς οι πολίτες αντελήφθησαν την πλάνη και τον εµπαιγµό και, αφού πλήρωσαν ένα βαρύ τίµηµα, από το 2019 τιµωρούν σε όλες τις κάλπες τον ΣΥΡΙΖΑ και όσους συνεργάστηκαν µαζί τους στη διάλυση της χώρας και στον διαποτισµό της κοινωνίας µε δηλητήριο. 

Τώρα που εµπεδώθηκε πλήρως η ανικανότητά τους και αποδοκιµάσθηκαν στις εκλογές, πνίγονται στον δικό τους ωκεανό τοξικότητας σε έναν εµφύλιο που εξελίσσεται σε δόσεις.  

Η διάλυσή τους ήταν αναµενόµενη, αλλά ότι θα γινόταν µε τόση φαιδρότητα και θα προκαλούσε γέλια µέχρι δακρύων ουδείς µπορούσε να το φανταστεί. 

Τώρα κάποιοι...

 

ΝουΔοΣΥΡΙΖΑίικο ΜΑΥΡΟΓΙΑΛΟΥΡΑΔΙΚΟ: Παγάκια στους Εσκιμώους

Toυ Παναγιώτη Λάμψια

Τώρα που τελείωσε το… φεστιβάλ της ΔΕΘ και ακούσαμε τους πάντες, αντί να αισιοδοξούμε θα πρέπει να ανησυχήσουμε.  

Πρώτη και καλύτερη η κυβέρνηση: πλειοδότησε σε αρκετούς τομείς, μοίρασε αφειδώς επιδόματα για κάθε πρόβλημα που προκύπτει και ένας Θεός ξέρει πώς θα τα καταφέρει στο τέλος να μην καταστραφούμε. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι δαπανά δημόσιο χρήμα με μια άνεση που ξενίζει, αλλά κυρίως πως καλλιεργεί μια νοοτροπία του κράτους-πατερούλη από την οποία έπρεπε προ πολλού να έχουμε πάρει διαζύγιο. Ουδείς ισχυρίζεται ότι δεν είναι σωστό να στηριχθούν κοινωνικές ομάδες που αντιμετωπίζουν πρόβλημα επιβίωσης ή να μην υπάρξει πρόβλεψη για την εγχώρια παραγωγή που κινδυνεύει με διάλυση λόγω της ενεργειακής κρίσης. Για κάποιο λόγο (προεκλογική περίοδος γαρ) όλα μοιάζουν εύκολα και απλά, δημιουργώντας μια αίσθηση ραθυμίας σε επικίνδυνο βαθμό. Δεν είναι άσχετο το γεγονός ότι η ανεργία κινείται ακόμη σε υψηλά επίπεδα, ενώ την ίδια στιγμή πολλοί κλάδοι δεν μπορούν να βρουν προσωπικό. Η επιδοματική γαλαντομία έχει και αυτού του τύπου τις παρενέργειες: αρκετοί επιλέγουν να εισπράττουν βοηθήματα από το κράτος παρά να εργαστούν με λίγα χρήματα περισσότερα, ενώ εκ παραλλήλου συμπληρώνουν το εισόδημά τους με αδήλωτη εργασία.

Αν η κυβέρνηση εξάντλησε τα όρια αντοχής της οικονομίας, η αντιπολίτευση το απογείωσε. Ειδικά ο Αλέξης Τσίπρας έταξε τον ουρανό με τ’ άστρα χωρίς τσιγκουνιές. Το «λεφτά υπάρχουν» σε άλλη διάσταση. Οι υποσχέσεις αν αθροιστούν σε βάθος τετραετίας ξεπερνούν τα 45 δισ. (επιμένουν οι ειδικοί), ενώ οι υποθέσεις για τις εισπράξεις είναι απλώς φούμαρα. Ακόμη χειρότερες οι εξαγγελίες για την επανακρατικοποίηση της ΔΕΗ ή την κρατικοποίηση τράπεζας που ναι μεν είναι μια τουφεκιά στον αέρα ή αλλιώς ένα ξεδιάντροπο ψέμα, αλλά κάνουν ζημιά στην αξιολόγηση της χώρας. Εως και την αλήστου μνήμης Αυτόματη Τιμαριθμική Αναπροσαρμογή που θα οδηγούσε σε διάλυση την οικονομία έβαλαν στο τραπέζι και μετά προσπάθησαν να τη «μαζέψουν». 

 Εν ολίγοις το θέμα δεν είναι αν κάνουν καλά τους λογαριασμούς ή αν έχουν τις σωστές ιδέες για την προοπτική της οικονομίας και της κοινωνίας.  

Το θέμα είναι ότι...