Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΠΟΝΤΙΩΝ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΠΟΝΤΙΩΝ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΤΟΥΡΚΙΑ: Το κράτος… serial killer!
ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Από τον Φαήλο Μ. Κρανιδιώτη
Σαν προχθες, στις 19 Μαΐου 1919, ο Κεμάλ, ο ιδρυτής της νέας Τουρκίας και κατά δήλωση του ίδιου του Χίτλερ δάσκαλός του, όπως και του Μουσολίνι, αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα με τη διαταγή «να προστατέψει τους Ρωμιούς και τους Αρμενίους από τις τουρκικές συμμορίες».
Αφού εκφώνησε στο τζαμί της Αμισού έναν λόγο πύρινου μίσους, συγκρότησε συμμορία με αυτούς που υποτίθεται ότι είχε εντολή να καταστείλει.
Οι Τοπάλ Οσμάν, Χαλίτ Μπέης, Αχμέτ Μπαρουτσού κι άλλα διεστραμμένα καθάρματα, υπό την ηγεσία του Κεμάλ, συγκρότησαν και στον Πόντο, όπως και στην υπόλοιπη Μικρά Ασία, έναν πρωτόγονο γενοκτονικό μηχανισμό αλά τούρκα, χωρίς ψευδοθεωρίες περί φυλετικής ανωτερότητας. Απλώς οι κεμαλικοί μουσουλμάνοι έκαναν γενοκτονία των χριστιανών και πλιάτσικο. Κάτω από τη σημαία αυτού του ομότιμου του Αδόλφου, του Μουσολίνι, του Στάλιν και του Πολ Ποτ προσήλθαν πλιατσικολόγοι, ληστές, σεξουαλικά διεστραμμένοι, κοινοί βιαστές, μαχαιροβγάλτες, εγκληματίες πολέμου και κακούργοι του κοινού ποινικού δικαίου.
Συνασπίστηκαν για να αποφύγουν τη Δικαιοσύνη. Αποτέλεσαν τις λεγόμενες «Kuva-yi Milliye» (Εθνικές Δυνάμεις). Στην ουσία, συμμορίες στελεχωμένες από κλέφτες, ληστές, φυγόδικους των στρατοδικείων, αποφυλακισμένους βαρυποινίτες. «Επαναστάτες» του σχοινιού και του παλουκιού.
Ομαδικές σφαγές, εμπρησμοί, βιασμοί γυναικόπαιδων, δολοφονίες της πολιτικής, της θρησκευτικής και της οικονομικής ηγεσίας ήταν στην ημερήσια διάταξη.
Η δε Γενοκτονία ήταν παλλαϊκό τουρκικό έγκλημα. Η συλλογική ευθύνη εδώ είναι αληθινή! Χωρίς τη μαζική συμμετοχή της βάσης, μεγάλου τμήματος του ίδιου του τουρκικού λαού, η Γενοκτονία όλων των Χριστιανών της Τουρκίας δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί.
Ενα τεράστιο, πρωτόγονο αλλά θανάσιμα αποτελεσματικό λογιστικό σύστημα μπήκε μπροστά κι άλεσε σαν μηχανή του κιμά τις ελληνικές κοινότητες, τους ανθρώπους, τη ζωή, την τιμή και τις περιουσίες τους.
Όπως πριν από λίγα χρόνια αποκάλυψαν τουρκικά δικαστικά αρχεία, οι τοπικοί ηγέτες της κεμαλικής συμμοριακής δράσης είχαν δικαίωμα να κρατήσουν ως αμοιβή συγκεκριμένο ποσοστό των λαφύρων, ήτοι των περιουσιών των θυμάτων, και να αποδώσουν το υπόλοιπο στο αιματοβαμμένο «κεμαλικό κράτος».
Ορισμένοι παραήταν άπληστοι, παρακράτησαν πολύ μεγαλύτερο ποσοστό των κλοπιμαίων και δικάστηκαν από το κράτος, γιατί το «έριξαν» στη μοιρασιά των ιματίων του Ελληνισμού κάτω από τον Σταυρό!
Όπως επισημαίνουν οι διακεκριμένοι ιστορικοί μας Πολυχρόνης Ενεπεκίδης και Κωνσταντίνος Φωτιάδης, η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, ενώ παρουσιάζει πολλά κοινά με τη γενοκτονία των Εβραίων από το ναζιστικό καθεστώς, έχει κάποια δικά της, πολύ ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Είναι, όπως τη χαρακτηρίζουν, μια γενοκτονία «αλά τούρκα», χωρίς ψευδοεπιστημονική θεμελίωση περί φυλετικής ανωτερότητας, αρίας φυλής κ.λπ. Οι φοβερές πορείες θανάτου των άμαχων Ελλήνων, όπως και των Αρμενίων, προς το εσωτερικό της Ανατολίας μετέτρεψαν τη Γενοκτονία σε «ένα Αουσβιτς εν ροή», όπου οι άνθρωποι περπατούσαν για να πεθάνουν κι όχι για να φτάσουν κάπου. Σατανική σύλληψη διεστραμμένων εγκεφάλων.
Επρόκειτο για μαζική ληστεία διά της Γενοκτονίας, με τη συμμετοχή όλης της κλίμακας της ιεραρχίας του κράτους, αλλά και με γενικευμένη λαϊκή συναυτουργία.
Οι απλοί Τούρκοι δεν είναι αθώοι, έβαψαν πρόθυμα τα χέρια τους στο αίμα.
Γιατί...
ΙΣΤΟΡΙΚΑ - ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Κοιμόμουν πάνω σε πτώματα…
 |
| Η Αναστασία Καλαϊτζίδου με το σύζυγό της Παντελή Καλαϊτζίδη και τον εγγονό της Παντελή Σαββίδη στα μέσα της δεκαετίας του 1950 στην Παναγία Σουμελά Βερμίου. |
Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ ΚΑΛΑΪΤΖΙΔΟΥ, ΓΙΑΓΙΑΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥ ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ ΣΤΟ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΑΣΛΑΝΙΔΗ
«Μάρτυρες… 100 χρόνια μετά»
Η Αναστασία Καλαϊτζίδου, ήταν η γιαγιά του συναδέλφου και φίλου Παντελή Σαββίδη.
Γεννήθηκε στο χωριό Κιζίλκαγια της Τρίπολης το 1904 και πέθανε στην Αξιούπολη του Κιλκίς, το 1996. Ήταν το μοναδικό κορίτσι από πέντε αδέλφια. Επέζησαν μόνο δύο. Ο αδελφός της Αμοιράς απαγχονίστηκε από τον Τοπάλ Οσμάν ενώ τα αλλά δύο αδέλφια της πέθαναν στις πορείες του λευκού θανάτου…
Το 1916, όταν ήρθαν στον Πόντο οι Ρώσοι, οι Τούρκοι βρήκαν ευκαιρία να μας στείλουν όλους τους Έλληνες εξορία, είπε η ίδια και συνέχισε:
Μια μέρα ήρθαν οι τσανταρμάδες στο χωριό μας και μας έβγαλαν έξω από τα σπίτια μας. Κατέβασαν μέχρι και τους βοσκούς από τα βουνά. Τα παιδιά έκλαιγαν, οι μεγάλοι φώναζαν, τα ζώα μούγκριζαν, ήταν σαν να έγινε Δευτέρα Παρουσία… Μας οδήγησαν στην αρχή σε ένα γειτονικό χωριό και μετά μας πήγαν στην Κερασούντα. Εκεί μας έβαλαν σε ένα ξυλουργείο ενός Έλληνα και κοιμηθήκαμε. Την άλλη μέρα άρχισε να χιονίζει και ξεκινήσαμε τη μεγάλη πορεία μέσα στη χιονοθύελλα. Περάσαμε την Κουλάκαγια και την Εράσαι και μας βάλανε σ’ ένα τσαΐρι να κοιμηθούμε. Ήμασταν 300 οικογένειες και κουρασμένοι όπως ήμασταν μας πήρε ο ύπνος μέσα στα χιόνια. Όλη τη νύχτα χιόνιζε και το πρωί όταν ξυπνήσαμε είχαμε πάνω μας μισό μέτρο χιόνι…
Εκεί όλοι αρρωστήσαμε. Τα μικρά παιδιά άρχισαν να πεθαίνουν. Οι τσανταρμάδες δεν μας άφηναν ούτε να τα θάψουμε. Φωνάζανε και χτυπούσανε για να συνεχίσουμε την πορεία.
Φτάσαμε σ’ένα χωριό που το έλεγαν Εντρές. Σε αυτό το χωριό ήταν Αρμένιοι που τους είχαν σκοτώσει όλους… Στα πηγάδια τους όπως μας έλεγαν είχαν ρίξει δηλητήριο και δεν μας άφηναν να πιούμε νερό… Για να πιούμε νερό έπρεπε να πάμε σε ένα ποτάμι μακριά από το χωριό. Ο μικρός μου αδελφός πέθανε εκεί και ο μεγαλύτερος αδελφός μου ο Αμοιράς, αποφάσισε να φύγουμε για να γλιτώσουμε οι υπόλοιποι. Θάψαμε τον αδελφό μου, όπως – όπως, σε ένα ομαδικό τάφο και φύγαμε.
Κάθε μέρα πέθαναν 15-20 άτομα. Περίπου 200 άτομα φύγαμε κρυφά και από βουνό σε βουνό προσπαθούσαμε να γυρίσουμε στο χωριό μας. Βρήκαμε ένα ποτάμι και στις άκρες του ποταμού προχωρούσαμε γρήγορα για να μην μας προλάβουν και μας βρούνε.. Σε αυτήν την πορεία όποιος έζησε -έζησε και όποιος πέθανε – πέθανε…
Φτάσαμε σε ένα χωριό που ήσαν Ρωμαίοι και δεν μας έδωσαν να φάμε τίποτα. Νηστικοί συνεχίσαμε και φτάσαμε σε ένα άλλο ρωμαίικο χωριό όπου ένας πλούσιος, ο Αναστάς Αγάς έβαλε καζάνια και μας μαγείρεψαν να φάμε όλοι. Εκεί κάτσαμε περίπου 15 μέρες και μετά φύγαμε. Γυρίσαμε στο χωριό μας και κρυφτήκαμε στα σπίτια μας. Όσοι έβγαιναν από τα σπίτια τους έπιαναν και τους έστελναν πάλι στην εξορία. Έλεγαν σεφιάτ-σεφιάτ(εξορία) και άντε πάλι εξορία.
Μια μέρα πιάσανε τον αδελφό μου τον Αμοιρά. Αναγκαστικά βγήκα και εγώ από το σπίτι μας και πιάσανε και μένα. Με στείλαμε πάλι εξορία και δεν άντεχα άλλο. Ήμουν τόσο κουρασμένη που έβαζα το κεφάλι μου πάνω στους πεθαμένους και κοιμόμουνα… Κάθε μέρα, κάθε ώρα περίμενα να πεθάνω και εγώ…
Ένα βράδυ μας κλείδωσαν σε μια αποθήκη και τα τουρκόπουλα μας πετούσαν φύλλα μουριάς από τα παράθυρα. Εμείς ήμασταν τόσο νηστικοί που τα τρώγαμε. Μαλώναμε μεταξύ μας ποιός θα πάρει το φύλλο που πετούσαν τα παιδιά. Τόση πείνα είχαμε… Πέθαναν πολλοί γιατί δεν άντεξαν.
Φτάσαμε στην Τοκάτη και εκεί ένας πλούσιος Έλληνας μας τάιζε επί 1,5 μήνα. Το 1918 μας είπαν να γυρίσουμε στα χωριά μας. Κάναμε 20 μέρες πορεία να φτάσουμε στην Κερασούντα. Εκεί βρήκα έναν πατριώτη και τον ρώτησα για τα αδέλφια μου που τα είχα χάσει. Τότε έμαθα ότι ο Αμοιράς ήταν στο Γιονοσλού και είχε φούρνο. Μόλις πήγα και με είδε έκλαιγε σαν παιδί. Όπως μου είπε ένας Τούρκος του έδωσε αλεύρι και έκανε ψωμί. Εκεί κάτσαμε δυο- τρεις μήνες και ήρθε νέα διαταγή να γυρίσουμε στα χωριά μας.
Τότε πολλοί έφυγαν στη Ρωσία. Εγώ με τον αδελφό μου και τη νύφη μου γυρίσαμε στο χωριό και βρήκαμε Τούρκους στα σπίτια μας…Στις 29 Απριλίου του 1920, ο Αμοιράς αποφάσισε να πάει στην Τρίπολη. Εκεί τον έπιασε ο Τοπάλ Οσμάν μαζί με αλλού έξι Έλληνες και τους κρέμασε.
Τον Τοπάλ Οσμάν τον ξέραμε γιατί πουλούσε ψάρια. Μας μισούσε και έλεγε: «εγώ ρωμαίικο αίμα εάν δεν δω δεν τρώω το φαγητό μου».
Έμεινα μόνη με τη νύφη μου. Ήμουν 16 χρονών και ένας Τούρκος αστυνομικός ήθελε να με πάρει. Δυο φορές προσπάθησα να αυτοκτονήσω μόνο με την ιδέα ότι...
ΙΣΤΟΡΙΚΑ - ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: H ευθύνη συντήρησης της ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΜΝΗΜΗΣ
Σήμερα είναι μία από τις πιο θλιβερές μέρες στην ιστορία της πατρίδας
μας: 19η Μαΐου 1919, ημέρα της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού. Οι
στήλες αυτές δεν θα μπορούσαν να παρακάμψουν, ανήμερα κιόλας, τη μαύρη
επέτειο, πολλώ μάλλον όταν ο γράφων αναφερόταν από το μακρινό 1991 στο
γεγονός με το «Δικαίωμα στη μνήμη» (άρθρο μου στην «Κυριακάτικη
Ελευθεροτυπία» 19-5-1991). Τρία χρόνια πριν από την 24η Φεβρουαρίου
1994, όταν επιτέλους και ομοφώνως η Βουλή αναγνώρισε τη Γενοκτονία.
Το αιματηρό σχέδιο για την ολοκληρωτική εξαφάνισή μας από τη γη στην
οποία βρισκόμασταν για 3.000 χρόνια είχε αποκαλύψει από τον Ιούλιο του
1909 ο Tούρκος πρωθυπουργός Σεφκέτ πασάς στον αείμνηστο Πατριάρχη του
Γένους, Ιωακείμ Γ’: «Θα σας κόψουμε τα κεφάλια, θα σας εξαφανίσουμε. Ή
εμείς θα επιζήσουμε ή εσείς».
Ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβαζόμενος στη
Σαμψούντα, υποτίθεται, για να «επαναφέρει στην τάξη» τους μουσουλμάνους
Τσέτες που έσφαζαν και έκαιγαν τα ελληνικά χωριά, απλώς τους… οργάνωσε
με σύνθημα «η Τουρκία στους Τούρκους» για να θέσει σε εφαρμογή την
τελειωτική εξόντωσή μας.
Τριακόσιες πενήντα τρεις χιλιάδες νεκροί, επίσημα καταγεγραμμένοι,
περισσότεροι από το ήμισυ του ελληνικού πληθυσμού στην περιοχή.
Επιλέγω να σταθώ στην ευθύνη μας
για τη συντήρηση της ιστορικής μνήμης. Αφορμή, κάτι τούρκικα τσαλίμια. Η
19η Μαΐου γιορτάζεται στην Τουρκία ως ημέρα νεολαίας! Μη σας ξενίζει,
στις 24 Απριλίου, ημέρα της Γενοκτονίας των Αρμενίων, έχουν καθιερώσει
συνάντηση των νεολαιών όλου του κόσμου!
Δεν περιμένω τίποτα από το
κράτος μας. Χαμένο και αδύναμο να ιεραρχήσει προτεραιότητες. Ατολμο και
φοβικό απέναντι στην υπηρέτηση των ιερών και των οσίων. Από τα σχολικά
βιβλία ως τον κοινοβουλευτικό διάλογο, ανιστόρητες ανακρίβειες και
αθλιότητες στα όρια της προσβολής της μνήμης νεκρών.
Περιμένω όμως
πολλά από τους πολίτες και ειδικότερα από όσους έχουν τον τρόπο τους.
Αυτό που στις μέρες μας ονομάζεται «Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη» δεν
μπορεί παρά να έχει κι ένα αδελφάκι που να το λένε «Εταιρική Ευθύνη
απέναντι στην Ιστορία».
Μικρά θεματικά ψηφιακά μουσεία θα μπορούσαν να ιδρυθούν σε επίκαιρα
σημεία. Τοιχογραφίες με φωτογραφίες και συνοπτική αναφορά στα γεγονότα,
κατανοητή από όλους, θα μπορούσαν να καλύψουν τις επιφάνειες σε
σταθμούς, αεροδρόμια, καταστήματα, κεντρικά σημεία πόλεων. Διαρκείς
εκθέσεις ή έστω απλές προθήκες αφιερωμένες στο θέμα, στα πολυάριθμα
ποντιακά σωματεία, θα βοηθούσαν επίσης. Και -γιατί όχι;- κάποια
τηλεοπτικά σποτ, έστω ως «διαφημίσεις ιστορικής μνήμης» μέχρις ότου
κριθεί απαραίτητο να αξιοποιηθεί το σχετικό υλικό άξιων δημιουργών από
το πρόγραμμα των σταθμών μας.
Ελάχιστος φόρος τιμής στα θύματα
της Γενοκτονίας. Οπως γλαφυρά στη μεγάλη του πίκρα το έθεσε ο αείμνηστος
Λεωνίδας Ιασωνίδης, μια κορυφαία μορφή του Ποντιακού Ελληνισμού:
ΙΣΤΟΡΙΚΑ - ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Από τη Γενοκτονία στις σημερινές ψευδαισθήσεις
Toυ ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ
Όλα τα ακαδημαϊκά ντοκουμέντα αποδεικνύουν, προϊόντος του χρόνου, ότι οι Τούρκοι, και στην οθωμανική περίοδο και στην κεμαλική, διέπραξαν γενοκτονία κατά των χριστιανικών λαών της Ανατολής. Σήμερα τιμούμε τη μνήμη των δολοφονημένων Ελλήνων Ποντίων και ας εστιάσουμε στην επέτειο των 100 χρόνων από την έναρξη της τελευταίας, και ίσως οδυνηρότερης, φάσης του κεμαλικού εγκλήματος.
Σαν σήμερα, πριν από 100 χρόνια, ο Κεμάλ αποβιβάζεται στη Σαμψούντα και αρχίζουν οι διώξεις.
Η Γενοκτονία άρχισε νωρίτερα, από το 1913-14, αλλά κορυφώθηκε στο διάστημα 1919-1922. Τριακόσιες πενήντα τρεις χιλιάδες ψυχές Ελλήνων Ποντίων αντιμετώπισαν οικτρό θάνατο, είτε από τις κακουχίες είτε από τα τάγματα εργασίας είτε στην αγχόνη.
Η Τουρκία είναι υπόλογη στην πολιτισμένη ανθρωπότητα και θα πρέπει να απολογηθεί, ζητώντας πρωτίστως συγνώμη.
Η συγκυρία ήταν τραγική. Ο κουρδικής καταγωγής διανοούμενος Ζιγιά Γκιοκάλπ συλλαμβάνει την έννοια του τουρκισμού και ζητά τη διαμόρφωση της οθωμανικής αυτοκρατορίας σε ένα ομοιογενές σώμα Τούρκων.
Η Γερμανία, που μόλις πριν από λίγα χρόνια αναδύθηκε στην ιστορία ως ενιαίο κράτος, ζητά μερίδιο στην αποικιοκρατική μοιρασιά και διαπιστώνει ότι θα το βρει στον άξονα Βερολίνο-Βαγδάτη, ο οποίος διέρχεται από τα εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το 1913 στέλνει στην Κωνσταντινούπολη τον συνταγματάρχη Σάντερς, ο οποίος υποδεικνύει όλες τις βάρβαρες μεθόδους που ακολούθησαν οι Οθωμανοί και οι κεμαλιστές για να εξοντώσουν τους χριστιανικούς πληθυσμούς της Αυτοκρατορίας ή να τους εκμουσουλμανίσουν.
Ήταν η πρώτη εφαρμογή του ναζισμού.
Οι δυνάμεις που στη συνέχεια αναμίχθηκαν, χρησιμοποίησαν τους Έλληνες και την Ελλάδα αναλόγως των συμφερόντων τους.
Ήταν η πρώτη εφαρμογή του ναζισμού.
Οι δυνάμεις που στη συνέχεια αναμίχθηκαν, χρησιμοποίησαν τους Έλληνες και την Ελλάδα αναλόγως των συμφερόντων τους.
Εκατό χρόνια μετά, η Τουρκία συνεχίζει να έχει την ίδια συμπεριφορά. Την βλέπουμε στη Συρία, στην οποία εισέβαλε, στις νοτιοανατολικές περιοχές της ίδιας της χώρας της, στο πώς συμπεριφέρεται στα Κατεχόμενα, στη συμπεριφορά της προς όλες τις χώρες της περιοχής, περιλαμβανομένης και της Ελλάδας.
Βλέπουμε όμως και την ίδια υποκρισία από τις διεθνείς δυνάμεις. Λίγο πολύ είναι οι ίδιες. Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία, Ρωσία, ΗΠΑ.
Βλέπουμε όμως και την ίδια υποκρισία από τις διεθνείς δυνάμεις. Λίγο πολύ είναι οι ίδιες. Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία, Ρωσία, ΗΠΑ.
Δυστυχώς, παρά τις τραγωδίες που έχουμε βιώσει ως λαός συνεχίζουμε, ακόμη, να πιστεύουμε πως η διεθνής κοινότητα διέπεται από αρχές και πολιτισμό. Αυτή είναι μια ψευδαίσθηση που συνεχίζει να μας διακατέχει.
Βιώνουμε όμως και μια άλλη τραγωδία:
ΙΣΤΟΡΙΚΑ - ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Αμετανόητοι γενοκτόνοι
Στιγμές σαν αυτές που ζούμε τις μέρες αυτές είναι πραγματικά ιερές, αφού έχουμε να κάνουμε με μια μαύρη επέτειο, αυτήν της συμπλήρωσης εκατό χρόνων από την ημέρα που ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στην μαρτυρική Αμισό για να ξεκινήσει η δεύτερη και σφοδρότερη φάση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου.
Για να ξέρουμε το ιστορικό πλαίσιο, να πούμε ότι τη Γενοκτονία την σχεδίασαν οι Νεότουρκοι, στα μυστικά συνέδρια που έκαναν κάθε χρόνο στη Θεσσαλονίκη, από το 1908 μέχρι το 1911.
Με το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων, όταν η Οθωμανική Αυτοκρατορία ηττήθηκε και έχασε τις κτήσεις της στη Βαλκανική, οι Νεότουρκοι πήραν ολοκληρωτικά την εξουσία στα χέρια τους και άρχισαν να περιμένουν την ευκαιρία να θέσουν σε εφαρμογή το σχέδιό τους για την «καθαρή Τουρκία». Η ευκαιρία τούς δόθηκε με την έναρξη του Μεγάλου Πολέμου, όπως ονομάστηκε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, τότε που οι Νεότουρκοι συμπαρατάχθηκαν με τη Γερμανία.
Η Γενοκτονία διαπράχθηκε σε δύο φάσεις.
Η πρώτη διήρκεσε από τις αρχές του 1914 μέχρι την υπογραφή της Εκεχειρίας του Μούδρου, στις 30 Οκτωβρίου 1918, τότε που αποφασίστηκε η διάλυση του οθωμανικού στρατού και ο έλεγχος της Κωνσταντινούπολης από τις δυνάμεις της Αντάντ και συγκεκριμένα από τους Άγγλους.
Τα «εργαλεία» της Γενοκτονίας ήταν τα εξής:
Οι αναγκαστικοί εκτοπισμοί των Ελλήνων από τα παράλια προς την ενδοχώρα της Ανατολίας, διαδικασία που γινόταν επίτηδες τους χειμερινούς μήνες. Τα καραβάνια της εξορίας χωρίς προορισμό, τα καραβάνια του λευκού θανάτου, «ένα Άουσβιτς εν ροή», όπως τα ονόμασε ο μεγάλος ιστορικός, αείμνηστος Πολυχρόνης Ενεπεκίδης.
Η δράση των «ατάκτων» εναντίον των ελληνικών χωριών του Πόντου, που δεν ήταν καθόλου άτακτοι αφού επρόκειτο για παραστρατιωτικές ομάδες που εξοπλίζονταν, χρηματοδοτούνταν, συντονίζονταν και καθοδηγούνταν από τις μυστικές υπηρεσίες των Νεότουρκων. Αρχηγός των ατάκτων ήταν ο διαβόητος Τοπάλ Οσμάν, ο σφαγέας των Ελλήνων του Πόντου.
Τα αμελέ ταμπουρού, τάγματα καταναγκαστικής εργασίας, τα οποία δημιουργήθηκαν επίτηδες για να εξοντωθεί ο ανδρικός πληθυσμός του Πόντου. Εκεί επιστρατεύονταν άνδρες από 16 μέχρι 60 ετών και αναγκάζονταν να εργάζονται από την ανατολή μέχρι τη δύση του ηλίου, σε περιοχές όπως το Ερζερούμ, όπου η θερμοκρασία τους χειμερινούς μήνες πέφτει κάτω από τους -30 βαθμούς Κελσίου, σιτιζόμενοι με άθλιο σιτηρέσιο και βρόμικο νερό, και στρατωνιζόμενοι υπό άθλιες συνθήκες.
Έτσι, υπό αυτές τις συνθήκες τούς θέριζαν οι μολυσματικές ασθένειες, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει σχεδόν ούτε ένας που να πήρε απολυτήριο από τα τάγματα εργασίας.
Αυτό οδήγησε τους άνδρες σε λιποταξίες και φυγοστρατίες, κι έτσι δημιουργήθηκε το ένδοξο αντάρτικο του Πόντου, το οποίο προστάτευε με τη δράση του ελληνικά χωριά από τις επιθέσεις των ατάκτων. Οι Πόντιοι οπλαρχηγοί και αντάρτες έγραψαν πραγματικά χρυσές σελίδες ανδρείας και αυτοθυσίας στα βουνά του Πόντου.
Η πρώτη φάση όπως είπαμε διήρκεσε από το 1914 μέχρι τις 30 Οκτωβρίου του 1918, οπότε υπογράφηκε η Συνθήκη Εκεχειρίας του Μούδρου, με την οποία ο έλεγχος της Κωνσταντινούπολης περνά στα χέρια των Άγγλων. Τότε οι Έλληνες του Πόντου και της Μικράς Ασίας πήραν μια ανάσα, για μερικούς μήνες, μέχρι να αρχίσει η δεύτερη και σφοδρότερη φάση.
Ενώ έχει συσταθεί ειδικό δικαστήριο στην Κωνσταντινούπολη, στο οποίο δικάζονται οι πρωταίτιοι της Γενοκτονίας των Αρμενίων, που τελέστηκε το 1915.
Ενώ συνεχίζονται οι δίκες των πρωταιτίων της γενοκτονίας των Αρμενίων, και ενώ οι Έλληνες δεν διεκδικούν την τιμωρία των ενόχων της δικής τους γενοκτονίας, ο Μουσταφά Κεμάλ ζητάει βίζα από τους Άγγλους για να φύγει από την Κωνσταντινούπολη μαζί με συντρόφους του αξιωματικούς και να μεταβεί στην περιοχή της Αμισού, με αποστολή την επιβολή της τάξης που διασαλεύθηκε μετά την εκεχειρία του Μούδρου, από τη δράση ένοπλων ατάκτων, Ελλήνων και Τούρκων.
Όντως, οι Άγγλοι δίνουν τη βίζα λίγες μέρες μετά την απόβαση του ελληνικού στρατού στη Σμύρνη, και στη συνέχεια ο Κεμάλ επιβιβάζεται με τους συντρόφους του στη βενζινάκατο «Bandırma», η οποία τους μεταφέρει στην Αμισό.
Το ημερολόγιο έγραφε 19 Μαΐου 1919. Ακριβώς πριν από εκατό χρόνια.
Όταν ο Κεμάλ πάτησε το πόδι του στην μαρτυρική Αμισό, που ήδη μετρούσε δεκάδες χιλιάδες θύματα από την πρώτη φάση της Γενοκτονίας, έδειξε τις προθέσεις του. Αντί να «επιβάλει την τάξη», όπως ήταν η αποστολή του, άρχισε να σχεδιάζει την εξολόθρευση των Ελλήνων και τη δημιουργία ενός νέου κέντρου εξουσίας, με πρωτεύουσα την Άγκυρα.
Δέκα μέρες μετά ζήτησε να συναντήσει τον Τοπάλ Οσμάν, εις βάρος του οποίου και άλλων 160 ανδρών της συμμορίας του εκκρεμούσε ένταλμα σύλληψης του Εισαγγελέα της Κωνσταντινούπολης, μετά από σχετική καταγγελία που έκαναν και πάλι οι Αρμένιοι της Κερασούντας, τους οποίους κατέσφαξε. Στη συνάντηση εκείνη ο Μουσταφά Κεμάλ ζήτησε ενημέρωση για την κατάσταση και τον αριθμό των Ελλήνων ανταρτών και ρώτησε τον Τοπάλ Οσμάν τι θέλει για να συνεχίσει το αποτρόπαιο έργο του.
Ο Τοπάλ Οσμάν ζήτησε τα εξής:
-Την άρση του εντάλματος σύλληψης για εκείνον και τους άνδρες του,
-χρήματα,
- όπλα,
-πυρομαχικά, και
-το ακαταδίωκτο για τα εγκλήματα που διέπραξε και θα διέπραττε. Δηλαδή ζήτησε πολιτική κάλυψη.
-Την άρση του εντάλματος σύλληψης για εκείνον και τους άνδρες του,
-χρήματα,
- όπλα,
-πυρομαχικά, και
-το ακαταδίωκτο για τα εγκλήματα που διέπραξε και θα διέπραττε. Δηλαδή ζήτησε πολιτική κάλυψη.
Ο Μουσταφά Κεμάλ του τα έδωσε όλα και ο Τοπάλ Οσμάν, μετά από αυτό, μετέτρεψε τη συμμορία των 160 ανδρών που είχε σε δύο συντάγματα εθελοντών, δυνάμεως 5.000 ανδρών!
Όμως ο Μουσταφά Κεμάλ δεν αρκέστηκε σ’ αυτά, ούτε καν σε όσα είχαν εφαρμόσει οι Νεότουρκοι, δηλαδή τις εξορίες, τη δράση των ατάκτων και τα αμελέ ταμπουρού. Προχώρησε όχι ένα αλλά δύο βήματα παραπέρα.
Ίδρυσε τα περιβόητα Δικαστήρια Ανεξαρτησίας, στα οποία δικάστηκαν με συνοπτικές διαδικασίες και οδηγήθηκαν στην αγχόνη οι κορυφαίοι Έλληνες του Πόντου, εξέχουσες προσωπικότητες του κλήρου, των γραμμάτων, των τεχνών και του εμπορίου.
Ίδρυσε επίσης μια ξεχωριστή στρατιά, η οποία είχε ως ειδική και μοναδική αποστολή την εξολόθρευση των Ελλήνων του Πόντου. Πρόκειται για την Κεντρική Στρατιά, η οποία διαλύθηκε όταν ολοκλήρωσε την αποστολή της, τον Φεβρουάριο του 1922.
Το 1923, με την υπογραφή της Συνθήκης της Λοζάνης που προέβλεπε την υποχρεωτική ανταλλαγή των πληθυσμών, μπήκε ταφόπλακα στον Πόντο.
353.000 Έλληνες του Πόντου έχασαν τη ζωή τους από το σχεδιασμένο έγκλημα των Νεότουρκων και των κεμαλικών, και άλλοι τόσοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τον τόπο τους για να γλιτώσουν τη ζωή τους. Περίπου 190.000 μόνο έφθασαν καθημαγμένοι στην Ελλάδα, μετά την Ανταλλαγή.
Αυτό είναι Γενοκτονία.
Αυτό είναι ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.
Χθες οι Τούρκοι άπλωσαν στην Αμισό μια σημαία κατακόκκινη, σαν το αίμα που έχυσαν οι Έλληνες στη Γενοκτονία. Η σημαία είχε μήκος 1.919 μέτρα.
Οι Τούρκοι, και κυρίως η ηγεσία τους, είναι αμετανόητοι γενοκτόνοι. Άλλωστε, ποτέ δεν έπαψαν να χρησιμοποιούν γενοκτονικές μεθόδους. Το έπραξαν το 1942 με το βαρλίκ βεργκισί, το 1955 με τα Σεπτεμβριανά στην Πόλη, το 1964 με τις απελάσεις των Ελλήνων της Πόλης, το 1974 στην Κύπρο, το 2018 στο Αφρίν, και τώρα, το 2019, στην ΑΟΖ της Κύπρου. Όλα αυτά γίνονται επειδή οι Τούρκοι δεν υποχρεώθηκαν από τη διεθνή κοινότητα, όπως έγινε με τη Γερμανία, να αναγνωρίσουν τη Γενοκτονία.
Γι’ αυτό έχουμε χρέος και ευθύνη...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
