"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΡΩΣΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΡΩΣΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΚ-ΠΟΥΤΙΝ-ΙΣΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Γιατί ο Πούτιν "τρέχει" με πολλά "άλογα" στην Ελλάδα;


Uploaded Image 

 

Γράφει η ΑΜΑΛΙΑ

🔴Κυκλοφορούσε ως φήμη, αλλά από χθες είναι πλέον δεδομένο, ότι ο Θανάσης Αυγερινός (στο βιογραφικό του αναφέρεται ότι "είναι γιος του Αριστομένη και της Έλενας Τσιόλια" - άγνωστο πώς προέκυψε το "Αυγερινός"...), θα είναι ένας από τους "σοφούς" του υπό δημιουργία κόμματος της κ. Καρυστιανού. Τις επόμενες μέρες, θα ξεκαθαριστεί αν θα είναι εκπρόσωπος Τύπου, απλό ηγετικό στέλεχος, υποψήφιος βουλευτής ή όλα τα παραπάνω.

🔴Και βέβαια, ο κ. Αυγερινός (ή Τσιόλιας, ή Фанасис Авгеринοв, επί το ρωσσικότερον), δεν είναι τυχαίο πρόσωπο. Είναι η "Φωνή της Ρωσσίας" στην Ελλάδα. Πιο άμεση και πιο εκλαϊκευμένη ακόμα κι απ' του πρεσβευτή της Ρωσσίας, ο οποίος χρησιμοποιεί βεβαίως την κομψή "διπλωματική γλώσσα". Άρα, το μόνο σίγουρο, είναι ότι από οποιαδήποτε θέση και να έχει, θα είναι ο "χειριστής" της πολιτικά άπειρης (ή άσχετης...) κ. Καρυστιανού, στην εξυπηρέτηση των ρωσσικών συμφερόντων.

🔴Όμως, το θέμα είναι ότι υπάρχουν κι άλλα πολλά "κόμματα του Πούτιν" στην Ελλάδα. Υπάρχει το ΚΚΕ (και είναι αφελής όποιος νομίζει ότι οι "επαφές" κόπηκαν το 1991), υπάρχει το κόμμα του Βαρουφάκη, το κόμμα της Ζωής, το κόμμα του Βελόπουλου, η Νίκη, η Νέα Αριστερά, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Ίσως, σύντομα εμφανιστεί και κόμμα Σαμαρά, το οποίο θα κινηθεί προς αυτή την (φιλορωσσική) κατεύθυνση. Τι θα απογίνουν όλα αυτά τα Moskvitch, τώρα που πήρε το "χρίσμα" το Moskvitch της κ. Καρυστιανού, δια του Αυγερινού;

🔴Η κατάσταση περιπλέκεται ακόμα περισσότερο, καθώς σύμφωνα με τα στοιχεία των δημοσκοπήσεων, όλα αυτά τα κόμματα και κομματίδια, διεκδικούν πάνω-κάτω την ίδια εκλογική "πίτα". Άρα, η μάχη μεταξύ των Moskvitch θα είναι σκληρή, κάποια θα επιβιώσουν και κάποια θα εξαφανιστούν.

🔴Επανέρχομαι τώρα στο αρχικό ερώτημα: γιατί ο Πούτιν "τρέχει" με πολλά "άλογα" στην Ελλάδα;

Κατ' αρχάς, πέραν του ότι τα Moskvitch είναι ετερόκλητα, όλοι οι επικεφαλής τους θέλουν οπωσδήποτε να είναι αρχηγοί και τίποτα λιγότερο. Αυτό είναι ένα άλυτο πρόβλημα.

🔴Πέραν αυτού, ο Πούτιν δεν έχει αυταπάτες. Γνωρίζει πολύ καλά, ότι τα "άλογα" στα οποία ποντάρει, είναι "κουτσά"! Δεν έχουν προοπτικές κυβερνησιμότητας. Αν, όμως, υπάρξει ακυβερνησία, κάποιο από αυτά μπει ως "τσόντα" σε έναν κυβερνητικό συνασπισμό και να χρησιμοποιηθεί ως μοχλός πίεσης. Όσο περισσότερα κόμματα υπάρχουν, δεξιά κι αριστερά, τόσο αυξάνεται ο κατακερματισμός των πολιτικών δυνάμεων, άρα και οι πιθανότητες ακυβερνησίας.

🔴Όπως έχω γράψει κι άλλες φορές, ο Πούτιν ακολουθεί πιστά την εξωτερική πολιτική των Τσάρων και του Στάλιν. Δεν ενδιαφέρεται καθόλου για την Ελλάδα, κι ούτε θέλει να προσπαθήσει έστω, να την φέρει στην ρωσσική ζώνη επιρροής. Αν το ήθελε, είχε την ευκαιρία το 2015, όταν ο Τσίπρας πήγε στην Μόσχα γυρεύοντας οικονομική βοήθεια. Αυτός, όμως, τον παρέπεμψε στην... Μέρκελ.

🔴Εκείνο που πραγματικά επιδιώκει, είναι …

 

ΕΘΝΙΚΑ ΠΟΥΤΙΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Πάρτι στη Μόσχα

 

Γράφει ο ΣΤΕΝΤΩΡ 

Το βίντεο εικονίζει τον Γιάνη Βαρουφάκη να προσπαθεί να χορέψει μαζί με νέους υπό τους ήχους ενός δυνατού beat. Πρόκειται για το τραγούδι που είναι αφιερωμένο σ’ εκείνον. Για την ακρίβεια, αναφέρει μόνο το όνομά του. Και για κάποιον ανεξιχνίαστο λόγο έχει ενθουσιάσει τους Ρώσους που το ακούν στα κλαμπ.

Ο Βαρουφάκης, βέβαια, δεν πήγε στη Μόσχα για clubbing.

Πολλοί έγραψαν ότι πήγε για συνέδριο των BRICs.

Μια καλύτερη αναζήτηση, όμως, δείχνει ότι βρέθηκε στην –αποκλεισμένη από τη Δύση– ρωσική πρωτεύουσα για να συμμετάσχει σε επενδυτικό φόρουμ ρωσικής τράπεζας (της T-Bank).

Το θέμα της εισήγησής του ήταν «Επενδύοντας στην αλλαγή των εποχών: πώς λειτουργεί η οικονομία του μέλλοντος;».

Αλλο θέμα του ίδιου συνεδρίου: «Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος για να επενδύσεις σε κρυπτονομίσματα;».

Στη Ρωσία, αυτή την εποχή…

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Το αναπόφευκτο ενός πολέμου

 

Toυ ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΥΠΑ 

«Σου δόθηκε η επιλογή ανάμεσα στον πόλεμο και την ατίμωση. Επέλεξες την ατίμωση και θα έχεις πόλεμο». Με αυτή τη φράση, ο Ουίνστον Τσόρτσιλ προειδοποίησε το 1938 τον Νέβιλ Τσάμπερλεϊν, ο οποίος επιδίωξε «ειρήνη με τον Χίτλερ» παραδίδοντας τμήματα της Τσεχοσλοβακίας μέσω της Συμφωνίας του Μονάχου.

Η ιστορία έδειξε ότι ο κατευνασμός δεν φέρνει ειρήνη· φέρνει μεγαλύτερο πόλεμο.

Το σχέδιο των 28 σημείων για την ειρήνη στην Ουκρανία, το οποίο διέρρευσε, κινείται στην ίδια επικίνδυνη λογική.

Παρουσιάζεται ως «ειρηνευτική λύση», αλλά στην ουσία αποτελεί στρατηγική ατίμωσης: ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη, σταθερότητα χωρίς ελευθερία, ασφάλεια χωρίς εγγυήσεις. Και όπως το 1938, έτσι και σήμερα μια τέτοια συμφωνία δεν θα αποτρέψει τον πόλεμο — θα τον υποθάλψει.

Στον πυρήνα της πρότασης βρίσκεται η παραχώρηση όλων των ανατολικών επαρχιών της Ουκρανίας στη Ρωσία, ακόμη και εκείνων που ο ουκρανικός στρατός υπερασπίζεται με τεράστιο κόστος.

Προβλέπει τη μείωση του ουκρανικού στρατού, τον αποκλεισμό από το ΝΑΤΟ και την αναγνώριση της ρωσικής γλώσσας ως επίσημης.

Πρόκειται για θεσμοθετημένη υποταγή μιας ευρωπαϊκής χώρας σε αναθεωρητική δύναμη.

Μια τέτοια «ειρήνη» είναι εκ προοιμίου μη βιώσιμη.

Η ουκρανική κοινωνία, τραυματισμένη από τη βαρβαρότητα της εισβολής, δεν θα αποδεχτεί την επιβολή μιας ατιμωτικής λύσης. Αν επιβληθεί δια της βίας, η μαζική φυγή πληθυσμού θα αποδεκατίσει την οικονομία και θα μετατρέψει την Ουκρανία σε χώρα-κέλυφος.

Η Ρωσία, από την άλλη, δεν διαθέτει δημογραφικούς ή οικονομικούς πόρους για να σταθεροποιήσει την περιοχή· η δήθεν ειρήνη θα γεννήσει νέα αστάθεια.

Ακόμη σοβαρότερη είναι η γεωπολιτική διάσταση. Αν η Μόσχα νομιμοποιήσει την απόσπαση ουκρανικών εδαφών μέσω ενός αμερικανικού σχεδίου, θα θεωρήσει ότι δικαιώθηκε στρατηγικά. Μόλις ανασυνταχθεί, θα επιχειρήσει ανάλογες κινήσεις στη Μολδαβία, στις Βαλτικές χώρες — ίσως και πέραν αυτών.

Η Ευρώπη το γνωρίζει: γι’ αυτό και ξυπνά από τον λήθαργο της πασιφιστικής αμνησίας, προετοιμαζόμενη για δεκαετίες αυξημένων αμυντικών δαπανών εις βάρος του κράτους πρόνοιας.

Για τις ΗΠΑ, το σχέδιο αυτό αποτελεί διπλή αυτοϋπονόμευση. Πλήττει την αξιοπιστία τους ως εγγυητή της διεθνούς ασφάλειας και ωθεί την Ευρώπη προς μια αργή αλλά σταθερή ανεξαρτητοποίηση. Μια Ευρώπη που εξοπλίζεται και νιώθει προδομένη δεν θα παραμείνει δεδομένος σύμμαχος· θα επιδιώξει…

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Εκ χάεος δ’ έρεβός τε μέλαινά τε νυξ εγένοντο

 

 

 Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Το καλό με τον Πούτιν είναι ότι δεν εννοεί αυτά που λέει. Μία εβδομάδα πριν από την εισβολή στην Ουκρανία η κ. Ζαχάροβα μιλούσε για αστεία υπόθεση.

Η Ευρώπη την πίστευε σε αντίθεση με την Αμερική που επέμενε πως επίκειται η εισβολή. Η οποία εντέλει έγινε, απλώς βαφτίστηκε «ειδική στρατιωτική επιχείρηση».

Δεν ξέρω αν ο Πούτιν πίστευε πως η εισβολή είναι θέμα ημερών, πάντως αποδείχθηκε ότι και σ’ αυτό το σημείο τον διέψευσε η πραγματικότητα. Ο πόλεμος συνεχίζεται ακόμη και ο Πούτιν δεν δείχνει κανέναν ιδιαίτερο ζήλο για να τον σταματήσει. Λέει ότι θέλει διαπραγματεύσεις, εννοεί όμως ότι απαιτεί εκ μέρους του αντιπάλου του, τον οποίον ήδη αντιμετωπίζει ως ηττημένο, τους όρους που ο ίδιος έχει θέσει.

Αστεία χαρακτήρισε τις προάλλες την υπόθεση ότι μετά την Ουκρανία μπορεί να εισβάλει σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα. Ας ελπίσουμε ότι δεν είναι όσο αστεία ήταν και η υπόθεση της εισβολής στην Ουκρανία.

Πάντως ο καλύτερος τρόπος συνομιλίας με τον Πούτιν είναι να ξεκινήσεις από τη βεβαιότητα ότι δεν εννοεί αυτά που λέει.

Δεν είμαι ειδικός και δεν γνωρίζω αν έχει τις δυνάμεις η Ρωσία να ανοίξει ένα ακόμη μέτωπο σε μια χώρα του ΝΑΤΟ όπως η Πολωνία. Μπορεί βέβαια να συνεχίσει και να εντείνει τον υβριδικό πόλεμο τον οποίον έχει ήδη ξεκινήσει.

Εκείνο που ξέρουμε είναι ότι η Ουκρανία έχει σχεδόν εξαντλήσει τις δυνατότητές της να αμυνθεί. Δεν είναι μόνον ότι ο βασικός της σύμμαχος η Αμερική του Τραμπ αδιαφορεί για την τύχη της. Τον ενδιαφέρει περισσότερο ο πλούτος της Ρωσίας και ο Πούτιν έχει αποδείξει ότι αντιλαμβάνεται τις ευαισθησίες του προβάλλοντας σε κάθε κρίσιμη περίπτωση τη σχέση του με την Κίνα.

Ο Τραμπ αδιαφορεί και για την τύχη του ΝΑΤΟ, και για την τύχη της Ευρώπης, όπως και ο Πούτιν. Και οι δύο πολύ θα ήθελαν να διαλύσουν τους δύο μεγάλους οργανισμούς, οικοδομήματα τουΖελέ μεταπολεμικού κόσμου τον οποίον θέλουν να μετασχηματίσουν σε κάτι «άλλο». Ποιο είναι αυτό το «άλλο» είναι άγνωστο.

Η Ουκρανία μπορεί να συνεχίζει ακόμη να αντιστέκεται, όμως αν την εγκαταλείψει ο μεγαλύτερος σύμμαχός της, η Αμερική, θα καταρρεύσει.

Η Ευρώπη δεν έχει τη δυνατότητα να την κρατήσει όρθια. Αργησε πολύ να αντιδράσει και τώρα πια είναι αργά. Το σύμφωνο που υπέγραψε ο Ζελένσκι με τον Μακρόν προβλέπει την παράδοση των πρώτων αεροπλάνων στην Ουκρανία εντός δεκαετίας. Κοινώς σε μιαν άλλη Γαλλία, μιαν άλλη Ουκρανία, σ’ έναν άλλον κόσμο.

Στον ελληνικό μας μικρόκοσμο μπορεί να μην υπάρχει ρωσόφιλο κόμμα, όμως το φιλορωσικό αίσθημα είναι ριζωμένο σε όλο το πολιτικό φάσμα. Αταβιστικό αντανακλαστικό σε συνδυασμό με τον αντιδυτικισμό της περιώνυμης ιδιοπροσωπείας μας.

Τα επιχειρήματα είναι μάλλον προβλέψιμα. Κατ’ αρχάς η άποψη ότι για την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία ευθύνεται η δεύτερη αφού, αν εντασσόταν στο ΝΑΤΟ ή την Ε.Ε., θα περιόριζε τον «ζωτικό χώρο» της πρώτης. Κοινώς χρησιμοποιούν επιχείρημα αντίστοιχο με αυτό που χρησιμοποίησε ο Χίτλερ για να ξεκινήσει τον Πόλεμο. Στην αρχή ήταν η Σουδητία, ακολούθησε το Μόναχο και μετά ο πόλεμος έγινε παγκόσμιος. Ο Πούτιν θεωρεί ότι η διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης είναι η μεγαλύτερη καταστροφή του 20ού αιώνα, όπως και, τηρουμένων των αναλογιών, ο Χίτλερ θεωρούσε τη Συνθήκη των Βερσαλλιών. Δεν θέλω να εξομοιώσω τον Πούτιν με τον Χίτλερ και γι’ αυτό χρησιμοποιώ τις αναλογίες. Οι διαφορές είναι μεγάλες, όπως και οι διαφορές του κόσμου που προέκυψε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με τον σημερινό. Βασικό επιχείρημα των ρωσόφιλων: ο κόσμος ήταν πολύ πιο ισορροπημένος όσο υπήρχε η ΕΣΣΔ που εξισορροπούσε τις ιμπεριαλιστικές βλέψεις της Αμερικής. Κοινώς ήταν καλύτερος, τουλάχιστον για όσους ζούσαν εκτός Σιδηρού Παραπετάσματος.

Σήμερα όμως δεν έχουμε να κάνουμε με δύο υπερδυνάμεις των οποίων οι διαφορές είναι, τρόπος του λέγειν, ιδεολογικές.

Σήμερα έχουμε να κάνουμε με ένα σύμπλεγμα από δυνάμεις οι οποίες πολεμούν τις δυτικές δημοκρατίες και συμμαχούν ακόμη και με όσους εχθρεύονται τον δυτικό πολιτισμό.

Η ορθόδοξη Ρωσία με το σιιτικό Ιράν και την ομπρέλα της Κίνας.

Κι από την άλλη ένας αλλοπρόσαλλος ηγέτης ο οποίος αισθάνεται παντοδύναμος, περιφρονεί τους συμμάχους του Ευρωπαίους και επιλέγει για συνομιλητή τον εν δυνάμει εχθρό του, τον Πούτιν.

Σ’ αυτές τις περιπτώσεις έχεις να διαλέξεις με ποιους θα πας και ποιους θ’ αφήσεις.

Το ζητούμενο δεν είναι ιδεολογικό.

Είναι…

Διεθνών αριστερών φασισταριών κωμωδία

ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟ-ΣΥΡΙΖΑίικα REBRANDισμένα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ο «αγώνας δρόμου» Τσίπρα - Καρυστιανού για την πρωτοκαθεδρία στην αριστερά και το «χρίσμα» του Πούτιν.

 

Γράφει η ΑΜΑΛΙΑ

🔴Όπως πρώτη σας είχα ενημερώσει πριν από λίγο καιρό, βρίσκεται σε εξέλιξη ένας «αγώνας δρόμου» μεταξύ Τσίπρα και Καρυστιανού, για το ποιος (ή ποια) θα ιδρύσει πρώτος-η νέο κόμμα στον χώρο της αριστεράς, αποκτώντας έτσι το προβάδισμα.

🔴O Τσίπρας έκανε το μεγάλο βήμα, παραιτούμενος από βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και αναγγέλλοντας ουσιαστικά το νέο κόμμα, στο οποίο θα είναι ο... καπετάνιος: «Σύντομα θα ταξιδέψουμε πάλι μαζί σε όμορφες θάλασσες».

🔴Πάντως, δεν είναι η πρώτη φορά που ο Τσίπρας μιλάει αλληγορικά για ταξίδια σε θάλασσες. Τον Απρίλιο του 2015, όταν είχε βρεθεί στην Μόσχα, προσδοκώντας (ματαίως, όπως αποδείχθηκε!) οικονομική βοήθεια από τον Πούτιν, είχε δηλώσει τα εξής:
«Βρισκόμαστε στη μέση μιας μεγάλης φουρτούνας, αλλά ως λαός της θάλασσας ξέρουμε να βγαίνουμε από φουρτούνες. Είμαστε ένας λαός που δεν φοβάται να ανοιχτεί σε μεγάλα πελάγη».

🔴Έχω την εντύπωση ότι ο Τσίπρας δεν μίλησε σήμερα τυχαία πάλι για ταξίδια και για θάλασσες! Κι ότι επέσπευσε τις κινήσεις του, «αιφνιδιάζοντας ακόμη και τους πολύ στενούς του συνεργάτες, αλλά και βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ» (σύμφωνα με το ρεπορτάζ των ΜΜΕ), για να προλάβει τα σχέδια του Πούτιν για αποσταθεροποίηση στην Ελλάδα, που έχουν τον ίδιο εκτός του πολιτικού παιχνιδιού.

🔴Κάτι είχαμε καταλάβει τόσον καιρό, αλλά εχθές το πράγμα έγινε πιο επίσημο. Με μια έντονα απαξιωτική για τον Τσίπρα ανάρτησή  του, η «φωνή της Μόσχας» στην Ελλάδα, Афанасий Авериноф (κατά κόσμον Θανάσης Αυγερινός), μετέφερε το нет (όχι) του σύγχρονου Ανώτατου Σοβιέτ (Πούτιν, Λαβρώφ, Ζαχάροβα κ.λπ.) στο μελλοντικό κόμμα Τσίπρα.  

 

Και με μια δεύτερη ανάρτηση, επισημοποίησε το πολυπόθητο «χρίσμα» της Μόσχας στην Καρυστινού.


 

🔴Με λίγα λόγια, τα μπλοκ που έχουν διαμορφωθεί είναι δύο:  

Tου Τσίπρα, που ελέγχει τους μηχανισμούς των κομμάτων της αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ+Νέα Αριστερά) και

της Καρυστιανού, που (με την «ομπρέλα» της Μόσχας...) ελέγχει ένα ετερόκλητο συνονθύλευμα, αποτελούμενο από τα κόμματα Ζωής, Κασσελάκη, Βαρουφάκη, Βελόπουλου και Νατσιού, τους αριστεριστές (Ρουβίκωνα και ΑΝΤΑΡΣΥΑ) και διάφορες ομάδες περιθωριακών στοιχείων.

🔴Όμως, για πολλούς και διάφορους λόγους (που έχω εξηγήσει σε προηγούμενες αναρτήσεις...), η Καρυστιανού δεν μπορεί να προχωρήσει άμεσα στην συνένωση του ετερόκλητου συνονθυλεύματος, γιατί μέχρι τις εκλογές, θα έχει «καεί». 

Επιπλέον, μετά από την σημερινή εξέλιξη με το θέμα Ρούτσι, χάνει και την μάχη της επικαιρότητας.
 

🔴Συμπερασματικά...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ρωσικές «παραβιάσεις» αναστατώνουν την Ευρώπη!..

 Γεωπολιτικό πιπεράτο του Γιώργου Πιπερόπουλου

   

     Τις τελευταίες εβδομάδες αναφέρθηκαν αναχαιτήσεις Ρωσικών  drones σε Πολωνία, Ρουμανία και Λιθουανία ενώ συνεχίζεται με αυξημένη ένταση η αιματηρή σύγκρουση Ρωσίας- Ουκρανίας που κάποιοι χαρακτηρίζουν ως «υβριδικό Ρώσο-Ουκρανό-Νατοϊκό» πόλεμο…

     Τα γεγονότα είναι ανησυχητικά και οι «κατηγορηματικές διαψεύσεις» των Ρώσων αξιωματούχων μας θυμίζουν τι προηγήθηκε της εισβολής Ρωσικών στρατευμάτων σε Ουκρανικό έδαφος στις 24 Φεβρουάριο του 2022.

      Η συγκέντρωση στρατευμάτων και πολεμικού υλικού στα σύνορα Ρωσίας Ουκρανίας είχε ξεκινήσει την Άνοιξη το 2021 αλλά ανεστάλη τον Ιούνιο του ίδιου έτους. Η δεύτερη φάση με περισσότερους στρατιώτες και με αναπτύξεις σε νέα μέτωπα ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2021.

     Μέχρι τον Δεκέμβριο, πριν τα Χριστούγεννα του 2021, πάνω από 100,000 ρωσικά στρατεύματα είχαν συγκεντρωθεί στα σύνορα της Ουκρανίας σε τρείς πλευρές συμπεριλαμβανομένης και της Λευκορωσίας από τον βορρά και της Κριμαίας από τον νότο.

     Παρά την συστηματική αύξηση ρωσικών στρατευμάτων και πολεμικού υλικού στα σύνορα με την Ουκρανία, που επιβεβαιώνονταν από μαρτυρίες και δορυφορικές λήψεις, Ρώσοι αξιωματούχοι από τον Νοέμβριο του 2021 έως και τις 20 Φεβρουαρίου 2022 αρνιόντουσαν σταθερά και επανειλημμένα ότι η Ρωσία είχε σχέδια εισβολής στην Ουκρανία… 

https://www.washingtonpost.com/world/2022/02/24/ukraine-russia-denials/

     Στις 22 Φεβρουαρίου του 2022 Ο Πρόεδρος Πούτιν κήρυξε τις συμφωνίες του Μινσκ ΑΚΥΡΕΣ και το πρωί της 24ης Φεβρουαρίου του 2022, ο Πρόεδρος Πούτιν ανακοίνωσε ότι η Ρωσία κάνει μια «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» στο Ντονμπάς και ουσιαστικά ξεκίνησε μια πλήρους κλίμακας εισβολή στην Ουκρανία σε ένα Πόλεμο που εξελίσσεται τους τελευταίους 47 μήνες…   

https://www.vox.com/2022/2/23/22948534/russia-ukraine-war-putin-explosions-invasion-explained

     Στο θέμα των νέων Ρωσικών παραβιάσεων εναέριων χώρων Κρατών-μελών του ΝΑΤΟ υπάρχουν δύο αντικρουόμενες ερμηνευτικές προσεγγίσεις.

     Η μία «ερμηνευτική» προσέγγιση υποστηρίζει ότι ο Πρόεδρος Πούτιν «δοκιμάζει»  αντιδράσεις και αντοχές του ΝΑΤΟ προετοιμαζόμενος για μελλοντικές επιθετικές ενέργειες σε γειτονικές του χώρες πρώην μέλη της ΕΣΣΔ (Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών) που έχουν γίνει μέλη του ΝΑΤΟ…

     Η άλλη «ερμηνευτική» προσέγγιση θεωρεί ότι ίσως πρόκειται για  Fake News και «προβοκάτσιες» που θα υποχρεώσουν σε νέες αγορές πολεμικού υλικού τις χώρες του ΝΑΤΟ για την ενίσχυση τους απέναντι σε μια πιθανή Ρωσική επιθετικότητα…

     Η Αμερική, Ηγέτιδα Δύναμη του ΝΑΤΟ δεν έχει ανακοινώσει μέχρι στιγμής επίσημη θέση στις πρόσφατες Ρωσικές παραβιάσεις αλλά συνιστά στην Ευρώπη να σταματήσει τις «άμεσες ή έμμεσες» αγορές Ρωσικού πετρελαίου και αερίου…

     Δείτε το άρθρο μου που αναρτήθηκε εδώ στο φιλόξενο αγαπητό ιστότοπο:

      «Θείος ΣΑΜ, Θείος ΣΙ και η Ευρώπη;»

     Οι Ευρωπαίοι «πρωταγωνιστές» του ΝΑΤΟ Γαλλία, Γερμανία, Αγγλία, Ιταλία, αλλά και άλλοι μεταξύ των οποίων Ελλάς, Ισπανία, Πορτογαλία, αντιμετωπίζουν σοβαρές οικονομικές κρίσεις και προκλήσεις που καθιστούν πολύ δύσκολη την εξεύρεση πόρων για μεγάλες αμυντικές δαπάνες…

     Προχθές Σάββατο και χθες Κυριακή με εντολή του Προέδρου Πούτιν και με συμμετοχή 23 χωρών, μεταξύ των οποίων και οι ΗΠΑ με εκπρόσωπο την Ελληνικής καταγωγής Vassy, κατά κόσμο Βασιλικής Καραγιώργου, διεξήχθη η Intervision που είχε ξεκινήσει στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου ως «αντίβαρο» στην Eurovision και διακόπηκε μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ!...Αναδείχθηκε πρώτο το Βιετνάμ…

     Σημειώστε τη δήλωση της Ισπανίας, ότι εξαιτίας της συνεχιζόμενης σφαγής στη Γάζα, εάν ΔΕΝ αποβληθεί το Ισραήλ από την Eurovision η Ισπανία ΔΕΝ θα συμμετάσχει και ΔΕΝ θα την προβάλει…

     Δείτε το άρθρο μου που αναρτήθηκε εδώ στο φιλόξενο αγαπητό ιστότοπο:

    «Έγιναν ‘επικίνδυνα’ ενδιαφέρουσες οι εποχές!..»

     Έχουμε ξαφνικά...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Η Σαγκάη πρέπει να δώσει σήμα αφύπνισης στη Δύση

 

Γράφει ο  Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος

Ο 18ος, ο 19ος και ο 20ος αιώνας υπήρξαν αυτοί της κυριαρχίας της Δύσης σε παγκόσμιο επίπεδο.
Και η κυριαρχία αυτή είχε και έχει ακόμη τέσσερις πολιτιστικές, θρησκευτικές, τεχνολογικές και οικονομικές πηγές. Τον ελληνορωμαϊκό πολιτισμό, τον ιουδαϊσμό-χριστιανισμό, τον Διαφωτισμό και την ανοικτή βιομηχανική οικονομία.

Σε πολιτικό επίπεδο, η Δύση, αφού πέρασε από διάφορες συγκρουσιακές φάσεις, προκαλώντας και δύο Παγκόσμιους Πολέμους, τελικά υιοθέτησε ένα δημοκρατικό μοντέλο, αυτό της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, η οποία στηρίζεται σε κανόνες δικαίου που υπερασπίζονται ατομικές ελευθερίες και συναφή δικαιώματα των πολιτών.

Ακόμα, τους τρεις αιώνες της κυριαρχίας της, η Δύση επικράτησε και των πολιτικών εχθρών της, που υπήρξαν ο ναζισμός (εθνικοσοσιαλισμός), ο φασισμός και ο κομμουνισμός.  

Με αφετηρία επίσης την ελληνική επανάσταση του 1821, η Δύση διαλύοντας στη συνέχεια την Οθωμανική Αυτοκρατορία, κατάφερε σοβαρό πλήγμα και στον ισλαμισμό, έναν δεδηλωμένο εχθρό της.

Σήμερα, οι πρώην μεγάλες αποικίες της Δύσης, οι ηττημένοι του κομμουνισμού και οι «οραματιστές» της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και των Χαλιφάτων, σε μια καλά οργανωμένη επίδειξη δυνάμεως - θέαμα, θέλουν να δείξουν ότι είναι παρόντες στην παγκόσμια σκηνή, σε μια φάση όπου το δυτικό πλέγμα, μετά από 80 χρόνια εντυπωσιακής ανάπτυξης και προόδου, είναι λαχανιασμένο και ηθικά κουρασμένο.

Ακόμα χειρότερα, όπως θα έγραφε και ο Γιόζεφ Σουμπέτερ αν ζούσε, το σύστημα αυτό, αν και αναπτύχθηκε μέσω της «δημιουργικής καταστροφής», άφησε ελεύθερο το πεδίο της αυτοενοχοποίησης για την επιτυχία του και ορατής πιθανής αυτοκαταστροφής του. Πιθανότατα δε, στην πρόβλεψη αυτή του συγγραφέα του «Καπιταλισμός, Σοσιαλισμός και Δημοκρατία», να ποντάρουν οι αντίπαλοί του, οι οποίοι υπό τον έλεγχο της παροιμιώδους κινεζικής τακτικής για εκδίκηση, περιμένουν την ώρα να πάρουν την μεγάλη ιστορική ρεβάνς.

Μόνο που αυτή δεν θα είναι ούτε εύκολη, ούτε χωρίς συνέπειες για τους εμπνευστές της. 

Η Δύση όσο και αν μοιάζει αποχαυνωμένη στα μάτια των πιο αυταρχικών ηγετών του κόσμου, εν τούτοις διατηρεί στους κόλπους της πολίτες που δεν παραδίδουν αμαχητί αρχές της δημοκρατίας και τα πλεονεκτήματα της ελευθερίας.

Η ανοικτή κοινωνία, μετά από 125 χρόνια δοκιμασιών και πολέμων, παραμένει ισχυρή, παρά τα αδυσώπητα κτυπήματα που δέχεται από τους εχθρούς της μέσω διαδικτύου και των μηχανισμών παραπληροφόρησης μεγάλων αυταρχικών καθεστώτων.

Αντιθέτως, φαινόμενα συγκρούσεων και πολεμικών αναταραχών είναι πολύ πιθανόν να εκδηλωθούν στους κόλπους των αυταρχικών καθεστώτων που συγκεντρώθηκαν στη Σαγκάη και τα οποία, με εξαίρεση την Ινδία, έχουν κάκιστες σχέσεις με την ελευθερία, τη δημοκρατία και την έννοια του κράτους δικαίου.

Η ασιατική ανάπτυξη και η άνοδος του Ισλάμ, δεν είναι ακίνδυνα φαινόμενα για τις περιοχές που συμβάλλουν στην εξέλιξη αυτή και κάποιες από τις οποίες δεν φημίζονται για ήρεμες σχέσεις με την Κίνα και τη Ρωσία του Πούτιν. Και ας μη ξεχνάμε ότι στον ασιατικό χώρο υπάρχει πάντα ο γιαπωνέζικος παράγοντας που είναι πολύ πιο κοντά στη Δύση απ’ ότι κάποιοι νομίζουν.

Υπό αυτές τις συνθήκες, η συγκέντρωση της Σαγκάης, θα πρέπει να αφυπνίσει την Ευρώπη κυρίως, η οποία όσο ποτέ άλλοτε είναι ανάγκη να ρίξει βάρος στην πολιτική της ολοκλήρωσης, στην αντιμετώπιση της δημογραφικής της παρακμής και στην άρση των παραγόντων που καλλιεργούν τη γεωπολιτική της παρακμή και την αποδυνάμωση της πάλαι ποτέ πολιτιστικής της αίγλης.

Όσο για την Αμερική, κορυφαία δυτική υπερδύναμη, ο παλιμπαιδισμός της woke ιδεολογίας...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Άλμα ή εξευτελισμός και υποδούλωση

Toυ ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΥΠΑ

Στον πλανήτη όπου οι ισχυροί παίζουν σκάκι με τα έθνη σαν πιόνια, η πρόσφατη συνάντηση Τραμπ - Πούτιν έστειλε το μήνυμα με κεφαλαία γράμματα: Η Ευρώπη εξευτελίζεται, η Ουκρανία υποδουλώνεται. 

Δεν χρειάζεται να είσαι γεωπολιτικός αναλυτής για να το δεις· αρκεί να μην φοράς τις ροζ παρωπίδες των Βρυξελλών ή των λιλιπούτειων κρατών που παριστάνουν τα «κυρίαρχα».

Ο Τραμπ βλέπει την Ευρώπη σαν κακομαθημένο συγγενή που ζει εις βάρος των ΗΠΑ.  

Το ΝΑΤΟ το θεωρεί μπαρ όπου όλοι πίνουν, αλλά μόνο οι Αμερικανοί πληρώνουν. 

Ο Πούτιν, από την άλλη, γελάει κάτω απ’ το μουστάκι του βλέποντας μια Ευρώπη διχασμένη, εξαρτημένη από το ρωσικό αέριο και ανίκανη να υπερασπιστεί τα σύνορά της.

Η συνάντησή τους ήταν μοιρασιά πίτας χωρίς να ρωτηθούν οι ιδιοκτήτες. Η Ουκρανία θα βρεθεί το πρώτο θύμα - «πουλημένη» πίσω από κλειστές πόρτες με αντάλλαγμα εμπορικές διευκολύνσεις και ενεργειακές μπίζνες.  

Η Ευρώπη, δε, περιορίζεται σε tweets, δηλώσεις και συνόδους, χωρίς ούτε άμυνα, ούτε κοινή φωνή, ούτε οικονομική συνοχή. Ένας γίγαντας με πήλινα πόδια, ένα κοπάδι πρόβατα που περιμένει τον λύκο.

Η μόνη διέξοδος είναι η πραγματική ενοποίηση. 

Όχι οι μισές λύσεις και τα παζάρια, αλλά εκλογή Ευρωπαίου προέδρου από 450 εκατ. πολίτες, με πραγματική νομιμοποίηση και εξουσία.  

Όχι διορισμοί σε κλειστά δωμάτια με αντάλλαγμα καρέκλες και επιδοτήσεις.

Προϋπόθεση;  

Ένα Σύνταγμα που θα ορίζει κοινή εξωτερική πολιτική, στρατό και οικονομική διακυβέρνηση. Αλλιώς, θα μείνουμε να μαλώνουμε για ψίχουλα προϋπολογισμού και θέσεις γραφειοκρατών.

Η Ευρώπη χρειάζεται κάτι παραπάνω: κοινή παιδεία. Όλα τα παιδιά, από νηπιαγωγείο μέχρι πανεπιστήμιο, να μαθαίνουν δύο γλώσσες - την εθνική και μία πανευρωπαϊκή - και μια κοινή ιστορία, από τον Πελοποννησιακό Πόλεμο έως τον Β΄ Παγκόσμιο. Για να αποκτήσει ταυτότητα και όχι απλώς να μοιράζει επιδοτήσεις.

Οι αυτοκρατορίες του Πούτιν και του Ερντογάν χτίζονται με βία.  

Η Ευρώπη πρέπει να χτιστεί με το όπλο της δημοκρατίας: την εκχώρηση μικρομεσαίας κυριαρχίας για τη συγκυριαρχία σε μια ισχυρή υπερδύναμη.

Η συνάντηση Τραμπ – Πούτιν δεν ήταν απλή χειραψία· ήταν...

 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ο νέος Ψυχρός Πόλεμος

Του ΑΛΕΞΗ ΠΑΠΑΧΕΛΑ

Η Κίνα είναι πλέον αναμφισβήτητα η δεύτερη βασική υπερδύναμη στον κόσμο και ο κύριος αντίπαλος των ΗΠΑ. Είναι άλλωστε το μόνο θέμα στο οποίο συμφωνούν όλοι στην Ουάσιγκτον, η αντιμετώπιση της κινεζικής απειλής. Ο πρόεδρος Σι προέβαλε με καθαρό τρόπο τη γεωπολιτική ισχύ της χώρας του και ταυτόχρονα έδειξε ποιοι είναι οι εταίροι του στη μεγάλη αντιμαερικανική συμμαχία που έχει σφυρηλατήσει. 

Ο Τραμπ του έκανε αψυχολόγητα δώρο την Ινδία, τη μία χώρα που οι ΗΠΑ προσπαθούσαν να κρατήσουν ανεξάρτητη ή να φέρουν κοντά τους. Συνειδητοποίησε ταυτόχρονα πόσο αφελές ήταν το όνειρό του να αποσπάσει τη Μόσχα από τον σφιχτό εναγκαλισμό με το Πεκίνο.

Το ερώτημα είναι πόσο ισχυρή είναι στην πράξη η αντιαμερικανική συμμαχία. Στην περίπτωση του Ιράν, δεν μπόρεσε να το βοηθήσει σε τίποτα όταν δέχθηκε επίθεση από τις ΗΠΑ. Αξιόπιστο εναλλακτικό σύστημα διεθνών πληρωμών που να απειλεί το δολάριο και το Swift κτίζεται, αλλά ακόμη είναι περιθωριακό.

Εχουμε όμως έναν νέο Ψυχρό Πόλεμο και δύο εντελώς διαφορετικούς κόσμους. Το επόμενο επεισόδιο που όλοι περιμένουν είναι μια αμερικανοκινεζική σύγκρουση με αφορμή την Ταϊβάν. Το επικρατέστερο σενάριο είναι ότι μέχρι το 2027 ο πρόεδρος Σι, για λόγους υστεροφημίας και όχι μόνον, θα επιχειρήσει να εισβάλει στην Ταϊβάν ή να την ενσωματώσει διά της βίας.

Θα είναι η στιγμή της αλήθειας για το πόσο στιβαρή είναι η ηγεμονία των ΗΠΑ στον υπόλοιπο κόσμο, στην Ευρώπη και στην Ασία.  

Ο Τραμπ θα πολεμήσει για την Ταϊβάν ή θα τη θυσιάσει με αντάλλαγμα κάποια εμπορική ή επενδυτική συμφωνία;  

Οι Αμερικανοί θα τα βγάλουν πέρα στο πεδίο μιας σύγκρουσης ή θα αιφνιδιαστούν από την κινεζική ευρηματικότητα και τη χρήση υψηλής τεχνολογίας;

Και το κυριότερο: Οι σημερινοί σύμμαχοι των ΗΠΑ θα σταθούν στο πλευρό τους, είτε πολεμώντας είτε με άλλους τρόπους, ή θα τραβήξουν τον δικό τους δρόμο;

Δύσκολες οι απαντήσεις. Εχουν έλθει τόσο πολύ τα πάνω κάτω το τελευταίο εξάμηνο, που χρειάζεται γεωπολιτικό μέντιουμ για να προβλέψει τι θα συμβεί. 

Ο Τραμπ κερδίζει σχεδόν κάθε μάχη με τους εταίρους του, αλλά την ίδια στιγμή ροκανίζει τους πυλώνες των συμμαχιών που δημιούργησαν οι προκάτοχοί του τα τελευταία 80 χρόνια.  

Είναι πολύ πιθανό «τη στιγμή της αλήθειας» οι Ευρωπαίοι να...

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΗΡΩΪΚΟΙ ΛΑΟΙ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Τρία χρόνια αντίστασης στην Ουκρανία

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ (Αλλά ακατάλληλο για ξεφτιλισμένα Πουτινάκια που είναι "με τον άνθρωπο"...)

Γράφει ο Ανδρίι Σαβένκο 

Διευθυντής του Κέντρου Ελληνικών Μελετών και Πολιτισμού «Ανδρίι Μπιλέτσκιι», αναπληρωτής καθηγητής στο Εθνικό Πανεπιστήμιο «Ταράς Σεβτσένκο» του Κιέβου.


Είναι δύσκολο να βρει κανείς τα λόγια για να περιγράψει τα τρία χρόνια που περικλείουν μέσα τους την καθημερινότητα του πολέμου στην Ουκρανία και να μην αισθάνεται ότι γράφει από την άλλη μεριά αγγελτηρίων θανάτου. Και όμως, το κάνουμε διότι υπάρχει η ίδια η καθημερινότητα και μια ανάγκη έκφρασης και ένα δικαίωμα για τη φωνή που να ακουστεί από τους άλλους και να πρεσβεύει τους Ουκρανούς – τους ζωντανούς, τους νεκρούς και εκείνους που δεν έχουν ακόμη γεννηθεί, όπως λέει ο εθνικός μας ποιητής Ταράς Σεβτσένκο.

Η καθημερινότητα μας χαιρετά πρωί πρωί με την προετοιμασία του σακιδίου για τη δουλειά, όπου δίπλα στο λάπτοπ βάζουμε το τουρνικέ που σταματάει την αιμορραγία, στα υπόγεια του μετρό που κατεβαίνουμε με τις σειρήνες, στα σκοτεινά βαγόνια της προσφυγιάς και στα σημεία ελέγχου, κοντά στα περίπτερα με τον καφέ όπου κάποιος κερνά ένα τσιγάρο στον στρατιώτη με το θολό βλέμμα, στα κρυμμένα στις δενδροστοιχίες χαρακώματα όπου παραμονεύουμε τα εχθρικά drones και ταυτόχρονα μοιραζόμαστε με τον αδερφό μας στα όπλα κρύο φαΐ από κονσέρβα, στην πρωινή παύση κυκλοφορίας προς τιμήν των πεσόντων. Είναι στιγμές που ζουν οι Ουκρανοί στη γραμμή των μαχών και στα μετόπισθεν.

Ο πόλεμος προσπαθεί να κάνει την καθημερινότητα ανυπόφορη και τη ζωή αβίωτη και γι’ αυτό υπονομεύει το αίσθημα του χρόνου. Ο χρόνος σταματά να κυλά στην αιχμαλωσία και στις ρωσικές φυλακές, γίνεται ανύπαρκτος ή ιλιγγιωδώς ορμητικός στην ξενιτιά, παύει να υπάρχει στους ομαδικούς τάφους στην Μπούτσα ή στο Ιζιούμ. Ο χρόνος κατασπαράζεται στη γραμμή του πυρός, αλλά για εκείνον που αμύνεται κάθε στιγμή αποκτά τη μεγαλύτερη αξία. Ο πόλεμος μας έδωσε την ευκαιρία να πλησιάσουμε την Ιστορία μας, να αισθανθούμε την αλληλουχία των αιώνων, να ζούμε την Ιστορία μας στον αγώνα που δίνουμε.

Ο πεσών ποιητής και στρατιώτης Μαξίμ Κριβτσόβ είπε:
«Οταν με ρωτήσουν τι είναι ο πόλεμος, θα πω χωρίς δισταγμό: τα ονόματα». Τα ονόματα κρατούν στη μνήμη εκείνους που έφυγαν στο σκοτάδι του θανάτου, αλλά με τους φθόγγους τους μας σώζουν το φως. Στις πόλεις μας οι σημαδεμένες με την παλιά ιδεολογία ονομασίες των δρόμων παίρνουν ονόματα εκείνων που θυσίαζαν τη ζωή τους για την πατρίδα: οδός του Ρομάν Ράτουσνιι, οδός του Μαξίμ Κριβτσόβ, πάρκο του Βασίλ Σλιπάκ… Αλλάζει η γλώσσα μας που έχει σκληρύνει από το αίμα και τον καημό, γίνεται τρυφερή στην καθημερινή χρήση όταν μιλάμε για τις πόλεις και τα χωριά μας που καταστράφηκαν ή βρίσκονται υπό κατοχή. Τη μαρτυρική Μαριούπολη τη λέμε με το υποκοριστικό Μάρικ, την ηρωική Τσάσιβ Γιαρ Τσάσικ, την Κραματόρσκ Κραμάχα.

Ετσι αλλάζουν τα ονόματά τους οι εραστές ή συγγενείς για να δηλώνουν τη ζεστασιά και την αγάπη προφέροντας το όνομα του άλλου. Εν μέρει είναι ιδανικές φωνές και αγαπημένες.  

Υπάρχουν οι άλλες βέβαια: οι κραυγές της μάχης, το ουρλιαχτό της απόγνωσης ή της δειλίας, το μουρμουρητό της αδιαφορίας. 

Αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι υπάρχουν και ηχούν. Διότι μέσα από τις συζητήσεις, γλωσσικές διαμάχες πλησιάζουμε ο ένας τον άλλο, μαθαίνουμε να ακούμε τον άλλο, εκτιμούμε το δικό του δικαίωμα στον λόγο.  

Το βλέπουμε σε νέες γενιές, φέρνουν στους δρόμους των ουκρανικών πόλεων το πνεύμα της συλλογικότητας και της δημιουργικής ανυπακοής, γεννημένο από εμάς, τους παλιούς, στο Μαϊντάν.  

Το βλέπουμε και στο εξωτερικό: παρά την αρχική αναποφασιστικότητα των συμμάχων, οι συζητήσεις όλο και περισσότερο αφορούν όχι τόσο τα συμφέροντα, αλλά τις αξίες που διαμορφώνουν τις έννοιες της ελευθερίας και της δημοκρατίας. Είμαστε η κοινωνία των πολιτών που σημαίνει αλληλεγγύη στον άλλον, που μοιράζει μαζί μας τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις. 

Ο φίλος μου Μαξ Μπουτκέβιτς, ακτιβιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που εντάχθηκε στον στρατό, αιχμαλωτίστηκε, επιβίωσε στη ρωσική φυλακή όπου κλείστηκε με πλαστές κατηγορίες και τώρα μιλάει για τη βοήθεια στους αιχμαλώτους πίνοντας μαζί μου καφέ. Είναι η συμμαθήτριά μου Ιουλία, που στις μέρες της πολιορκίας του Κιέβου αποφάσισε να φροντίζει τους ηλικιωμένους και συνεχίζει να το κάνει και τώρα. Είναι η φίλη μου Αννα, η ξαδέρφη της οποίας πήγε στον στρατό και αυτή βγάζει τον πόνο της τραγουδώντας στη χορωδία τα έργα του Bach. Είναι η σύζυγός μου που έφυγε από τη χώρα με τα παιδιά μας και συνεχίζει τον αγώνα ερευνώντας από τη φιλοσοφική πλευρά το φαινόμενο των «θαλάμων ηχούς» στα πλαίσια της προπαγάνδας και παραπληροφόρησης. 

Τα τρία χρόνια που πέρασαν έχουν αναδείξει ότι...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΙΤΙΚΗ: Πούτιν, κερδισμένος στη γεωπολιτική σκακιέρα

 Του ΑΛΕΞΗ ΠΑΠΑΧΕΛΑ

Αν κάποιος έπαιρνε μια στιγμιαία φωτογραφία τού πού βρίσκεται σήμερα ο πλανήτης μας, θα κατέληγε στο αδιαμφισβήτητο συμπέρασμα ότι ένας από τους μεγάλους κερδισμένους της εποχής μας είναι ο Πούτιν.
 

Παρέλαβε πριν από δεκαετίες μια διαλυμένη χώρα, χωρίς καμία αυτοπεποίθηση και χωρίς κανέναν απολύτως ρόλο στη διεθνή σκηνή. Η πάλαι ποτέ υπερδύναμη είχε μετατραπεί σε μια συρρικνωμένη δύναμη, που ναι μεν διέθετε πυρηνικά όπλα, αλλά, όπως αποδείχθηκε στον πόλεμο του Κοσόβου, είχε χάσει την ισχύ της. Για μια χώρα με την ιστορία και την υπερηφάνεια της Ρωσίας, ήταν το πραγματικό ναδίρ της σύγχρονης ιστορίας της.

Οι Αμερικανοί, είναι η αλήθεια, έκαναν από την πλευρά τους όλα τα λάθη που μπορούσαν στον χειρισμό της. Την υποτίμησαν εμφανώς, καθώς απολάμβαναν εκείνη τη στιγμιαία παντοδυναμία που τους είχε εξασφαλίσει το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Ακόμη και όταν διαπίστωσαν ότι ο Πούτιν άρχισε να επιχειρεί την αναβίωση της σοβιετικής αυτοκρατορίας, δεν μπόρεσαν να τον αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά.  

Οσο για την Ευρώπη, τον έβλεπε σαν τον ιδιοκτήτη του πρατηρίου που της εξασφάλιζε φθηνό φυσικό αέριο και κατ’ επέκταση την τεχνητή βιομηχανική της βιωσιμότητα και την κατανάλωση.

Παρέλαβε πριν από δεκαετίες μια διαλυμένη χώρα και τώρα κάθεται ως εκπρόσωπος μιας υπερδύναμης στο «μεγάλο τραπέζι».

Ο Πούτιν κατάφερε όμως κάτι άλλο, εξίσου σημαντικό. Το μοντέλο της φιλελεύθερης διακυβέρνησης ήταν το ιδεολογικό εργαλείο που χρησιμοποίησε η Δύση για να κερδίσει τη Ρωσία και εν συνεχεία για να εδραιώσει την ηγεμονία της σε έναν κόσμο με έναν πόλο εξουσίας. Το μοντέλο, με όλα του τα παρελκόμενα, αποδομήθηκε –σταδιακά στην αρχή και κατόπιν ραγδαία– μέσα στην ίδια τη Δύση. Η διαδικασία ξεκίνησε με το Brexit, συνεχίστηκε με τις διάφορες υπερσυντηρητικές κυβερνήσεις στην Ευρώπη και κλιμακώθηκε με τη δεύτερη εκλογή Τραμπ. Σήμερα, ο Πούτιν βλέπει ότι αυτοί που ήταν οι μεγάλοι του αντίπαλοι στην Ουάσιγκτον βρίσκονται στο στόχαστρο διώξεων και ενός ανελέητου κυνηγητού από τον Τραμπ.

Δεν έχει σημασία αν ο ίδιος έπαιξε ρόλο σε αυτές τις εξελίξεις ή αν η Δύση έχει πέσει θέμα της πλεονεξίας και της έλλειψης στιβαρών ηγεσιών.  

Σημασία έχει...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Next time in Μόσχα, λοιπόν

 

Ε-Ξ-Α-Ι-Ρ-Ε-Τ-Ι-Κ-Ο 

Της ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ

 


Next time in Μόσχα, λοιπόν, είπε ο ολόλαμπρος Πούτιν στον Τραμπ. Και ήταν η μόνη φράση που είπε στα αγγλικά.  

Έτσι, έστω οσονούπω, κλείνει ένας κύκλος ιστορίας. Κοιτάζω όλη τη διαδρομή προς τα πίσω με σφιγμένο στομάχι. Είναι κι εκείνη, η άτιμη έκθεση φωτογραφίας (που να μην έσωνα να τη δω) σε ένα ταξίδι μου στην Ολλανδία. Φωτογραφίες μπουνιές στο μάτι από τον αιματηρό πόλεμο της Ουκρανίας κατά την υπεράσπιση των εδαφών της. Άνθρωποι που χαιρετιόντουσαν σε σταθμούς, παιδιά που έκλαιγαν, μάτια και βλέμματα, κόσμος σε καταφύγια…. 

Γιατί εντέλει χάθηκαν τόσοι και τόσοι; 

Γιατί μαρτύρησαν;  

Πώς τώρα πετσοκόβεται η χώρα τους;  

Η Ευρώπη «μας» έρμαιο του κατακτημένου πολιτισμού μας. Χρόνια και χρόνια μακριά από δικτατορίες, με πολιτική άποψη οι κάτοικοί της σε σύγκριση με άλλες ηπείρους. Πιστέψαμε στην αυτοδιάθεση. Στο δικαίωμα τού κάθε ελεύθερου λαού να επιλέγει με ποιους θα πάει και ποιους θ΄αφήσει. 

Ρομαντισμοί αποδεικνύονται αυτά. Κοιτάζω και ξανακοιτάζω το έργο από την αρχή. Τα τραγικά λάθη των «ανέμελων» Δημοκρατικών. Τόσο «ανέμελων» που σχεδόν μέχρι το τέλος του προεκλογικού αγώνα είχαν παραδώσει το τιμόνι σε άνθρωπο με σοβαρά ιατρικά και νοητικά θέματα και περίμεναν την εκλογή του. Την ίδια εγκληματική ανεμελιά υπέδειξαν σε όλα.  

Κοιτάζοντας το έργο από το τέλος προς την αρχή… Τι νόημα είχε η ενίσχυση του έρμου Ζελένσκι για είσοδο στο ΝΑΤΟ; 

Βλέπετε, η Αμερική πολεμούσε δια αντιπροσώπου, η Ευρώπη έκαιγε χρήμα αλλά ο Ουκρανικός λαός «έκαιγε» ανθρώπους, έκαιγε νέους, έκαιγε χώρα, έκαιγε μέλλον ελπίζοντας σε «μέλλον».  

Πόσος κόσμος χάθηκε; 

Γιατί έγιναν όσα έγιναν; 

Απ΄ότι αποδείχτηκε ο Πούτιν μπορούσε να περιμένει, είχε «υλικό» έναν λαό εκπαιδευμένο να υπομένει, μαθημένοι, φρικτά μαθημένοι. 

Next time in Μόσχα.  

Απολύτως ταπεινωμένη πια η Ουκρανία. Στον τοίχο του εαυτού της. 

Κλαίω τον Ζελένσκι. Τι μαύρο τέλος θα έχει. 

 Κοντά σ’ αυτόν κλαίω και το τέλος του «ρομαντισμού». Έχω τα συναισθήματα παιδιού που άγρια μαθαίνει ότι δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης. Και, να σας πω την αλήθεια, ψιλοντρέπομαι ότι δεν το είχα, δεν το έχουμε εμπεδώσει, ενήλικοι πολίτες.

 Πώς πήγαμε να τα βάλουμε με λιοντάρι; Ενοχλητικές μύγες στο ρουθούνι του; 

Η διορατική Μέρκελ γνώριζε καλύτερα τους όρους του παιχνιδιού. Τι την πέρασες την πολιτική σκακιέρα του κόσμου; Θαρρείς μπορείς να την γυρίσεις σε πλακωτό στο τάβλι; 

Η Ευρώπη έρμαιο του πολιτισμού της, των πολιτών που έχουν άποψη και δικαίωμα να την εκφράζουν, μαθημένοι στην κατακτημένη Δημοκρατία τους. Μέχρι που έρχονται αντιμέτωποι με «νταλίκες».  

Όπως αποδείχτηκε τα αποτελέσματα των κυρώσεων επί της Ρωσίας στοίχισαν περισσότερο στην οικονομία της Ευρώπης από ό,τι στους Ρώσους. Ξαφνικά δε, λόγω του «φόβου» εισβολής των Ρώσων στην Ευρώπη, η Γερμανία βρήκε ευκαιρία και αποφάσισε δικό της εξοπλιστικό πρόγραμμα 100 δισεκατομμυρίων. Κοίτα πώς έγινε; 

Το παιχνίδι, μετά από ένα αιματηρό διάλλειμα, ξαναπροχωράει από εκεί που ξεκίνησε με τους μεγάλους δυνατούς παίχτες. 

Πάντα έτσι ήταν, εντέλει. Και βέβαια, αν προστέθηκαν και άλλοι, είναι οι ακόμα δεξιότερα του χάρτη… Κίνα, Ινδία.  

Πού η Ευρώπη μας ως ολότητα;  

Με πονάει να αναρωτιέμαι πού η Ευρώπη μας; Και αμήχανα να στέκομαι άγαλμα αναζητώντας απάντηση.  

Υπάρχουν ηγέτες που μπορούν να βρουν ισορροπία και να δώσουν όραμα; Και συγχρόνως να παλέψουν το τεράστιο πρόβλημα του μεταναστευτικού; 

«Next time in Μόσχα», είπε και ήταν οι μόνες λέξεις που είπε στα αγγλικά.  

Θα μπορούσε και να πει «The game is over, my friend Donald».  

Σάμπως δεν είναι;  

Σε τέτοια δραματική νίκη του Πούτιν είναι να...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ο Πούτιν και τα διλήμματα του «πατριωτικού» χώρου

 Του ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ

Όσοι νομίζετε πως ο Σεργκέι Λαβρόφ στα καλά καθούμενα θυμήθηκε τη CCCP, είστε βαθύτατα νυχτωμένοι. 

Τώρα έκρινε πως ήρθε η στιγμή να δημοσιοποιήσει και συμβολικά, τυπωμένο επάνω σε ένα μπλουζάκι, τον στρατηγικό στόχο του Πούτιν. Την ανασύσταση του σοβιετικού imperium.

Άλλωστε ο Ρώσος πρόεδρος το είχε πει:
ήταν λάθος η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης.  

Και μη νομίσετε πως ο σχεδιασμός είναι βραχυπρόθεσμος ή έστω μεσοπρόθεσμος.

Είναι σε βάθος χρόνου, εκτός αν οι καταστάσεις τον επισπεύσουν. Διότι απαραίτητος όρος για να προσαρτηθεί η Εσθονία, η Λιθουανία, η Λετονία και να επαναφινλανδοποιηθεί η Φινλανδία είναι η διάλυση του ΝΑΤΟ. Ε, σε αυτό θα βάλει το χεράκι του το συνεταιράκι του Πούτιν, ο Ντόναλντ Τραμπ.

Έτσι θα δούμε τους καραμπινάτους δεξιούς να χειροκροτούν την αναβίωση της μεγάλης Σοβιετίας. Διότι είναι γνωστόν πως ένα μεγάλο κομμάτι της Δεξιάς είναι ερωτευμένο με το ξανθό γένος που σώζει Έλληνες πρωθυπουργούς από τα δολοφονικά σχέδια της CIA.

Όπως έγραψαν αναλυτές, η συνάντηση της Αλάσκας αποτέλεσε τη νομιμοποίηση του Πούτιν. Εξάγνισε έναν εισβολέα. Τον έβγαλε από τη θέση του διεθνούς παρία και τον κατέστησε ισότιμο συνομιλητή με τον πρόεδρο των ΗΠΑ. Αυτή ήταν η μεγάλη εικόνα αυτής της συνάντησης.

Όλα τα υπόλοιπα θα ξεδιπλωθούν στη συνέχεια. Αν είναι έξυπνος ο Πούτιν—που είναι—θα δώσει κάτι από τα κερδισμένα, θα νομιμοποιήσει τα κτηθέντα δια της εισβολής και θα εμφανιστεί ως κύριος και με καθαρά χέρια στη διεθνή σκηνή. Το ξέπλυμα θα έχει ολοκληρωθεί, ενώ μετά το 1989 θα εμφανιστεί και πάλι η αντίληψη πως υπάρχουν κράτη με περιορισμένη κυριαρχία, με τη σφραγίδα της διεθνούς κοινότητας.

Περιττό να τονίσω πως η αναγνώριση των κτηθέντων δια της εισβολής στην Ουκρανία, δίνει άφεση αμαρτιών και στην Τουρκία για την κατοχή της Βόρειας Κύπρου. 

Πολύ εύλογα ο Ερντογάν θα θέσει το ερώτημα: αφού δικαιώσατε τον Πούτιν γιατί δεν δικαιώνετε και τη χώρα μου;

Στο κάτω-κάτω, εμείς εισβάλαμε επικαλούμενοι μια συνθήκη εγγυήσεως και ήμασταν προσκεκλημένοι και του νόμιμου προέδρου Μακαρίου.
 

 Να δω τι θα πουν οι εγχώριοι «υπερπατριώτες» που συντάχθηκαν με τη Ρωσία όταν εισέβαλε στην Ουκρανία.

Διότι αυτό που θα συμβεί στην Ουκρανία θα αποτελέσει υπόδειγμα και για την Κύπρο, όταν κάποια στιγμή ο Τραμπ ασχοληθεί με αυτό το θέμα.

Για να το ξεκαθαρίσω, κλείνοντας αυτό το άρθρο. Ο Πούτιν από την Αλάσκα έφυγε νικητής. Όχι απλώς διότι επανεντάσσεται, παρ΄ότι εισβολέας, στη διεθνή σκηνή, αλλά κυρίως διότι ...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Το πουλόβερ του Λαβρόφ και το δράμα της Ουκρανίας (Μαζί με την Αμερική, στο φιάσκο παρασύρθηκε και η Ευρώπη)



Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΜΕΪΜΑΡΟΓΛΟΥ

Η «σύνοδος» της Αλάσκας δεν τελείωσε με το πέρας της συζήτησης του Πούτιν με τον Τραμπ και τη «συνέντευξη» - χωρίς ερωτοαπαντήσεις - που δόθηκε στη συνέχεια. 
 
Η πολυδιαφημισμένη συνάντηση της Αλάσκας είχε λήξει από τη στιγμή της άφιξης του Σεργκέι Λαβρόφ στο αεροδρόμιο του Άκορατζ. Το πουλόβερ του, με τη στάμπα της Σοβιετικής Ένωσης («CCCP»), το οποίο ο κορυφαίος Ρώσος διπλωμάτης των τελευταίων δεκαετιών φορούσε επιδεικτικά, έστελνε ξεκάθαρο μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση: «Η Σοβιετική Ένωση ήταν και θα ξαναγίνει Ρωσική». Ο Πούτιν απλά επανέλαβε το μήνυμα αυτό τόσο στη συνάντησή του με τον Τραμπ όσο και στην δημόσια τοποθέτησή του μετά το τέλος της.

Διαβάζουμε στην ανάρτηση βετράνου Έλληνα ανταποκριτή στη Μόσχα:
«Τα έκανε… μαντάρα ο Λαβρόφ! Η εμφάνιση του με πουλόβερ, СССР, προκάλεσε σε κάποια ευρώ λυκόσκυλα που έγιναν… κοτούλες, «τρακ και ταραχή», σε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους όπου γης, ενθουσιασμό και περηφάνεια! Ότι βγάζουν με σήμα СССР, γίνεται ανάρπαστο! Δε μπορώ να βρω στην αγορά, σας λέω… Όχι, ο κορυφαίος διπλωμάτης, σήμερα,στον κόσμο, δεν το φόρεσε τυχαία εν όψει μιας τέτοιας συνάντησης κορυφής, εκεί στη… ρωσική Αμερική!!! Μη ρωτάτε λεπτομέρειες, δε σας λέω… τίποτα!!! ΕΣΣΔ! Και άσε άλλους να αλυχτάνε!» Ο Δημήτρης Λιάτσος δεν αφήνει καμιά αμφιβολία για το μήνυμα του Σεργκέι Λαβρόφ έστω κι αν δεν μας λέει «λεπτομέρειες».

Το περιεχόμενο του μηνύματος το επιβεβαίωσε άλλωστε και η δημόσια τοποθέτηση του Πούτιν στην κοινή του εμφάνιση με τον Τραμπ. Μόνο που ο Ρώσος ηγεμόνας ήταν ακόμα πιο προκλητικός:
«Λυπάμαι για την τραγωδία που ζει η Ουκρανία, ένα έθνος αδελφό μας». 
Γι αυτό το λόγο ίσως να δολοφονεί επί τρεισήμισι χρόνια τους αμάχους «αδελφούς του» και τα παιδιά τους.  
 
Ωστόσο, «είναι έτοιμος να τερματίσει τον πόλεμο μόλις εκλείψουν οι λόγοι που τον προκάλεσαν», μόλις δηλαδή προσαρτήσει όλα τα εδάφη που ενδιαφέρουν τα άμεσα επεκτατικά του σχέδια. Αργότερα, βλέπουμε πάλι.  
 
Μη μπορώντας να κρύψει τη χαρά του, ο Πούτιν δήλωσε ικανοποιημένος από τη συμφωνία που έκαναν οι δύο ηγέτες στις συνομιλίες τους.

Κι ο Τραμπ; Ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών που είχε θέσει στον Πούτιν διορία ως τις 8 Αυγούστου προκειμένου να συμφωνήσει σε γενική εκεχειρία; Που δεν δίστασε να στείλει τα αμερικανικά πυρηνικά υποβρύχια να περιπλέουν τις Ρωσικές ακτές ως ένδειξη της αποφασιστικότητάς του; 
 
Αρκέστηκε σε επαίνους προς τον συνομιλητή του καθώς και στο ψέλλισμα κάποιων αντιρρήσεων για την ύπαρξη συμφωνίας. Θυμήθηκε επίσης ότι πρέπει να ενημερώσει τον Πρόεδρο της Ουκρανίας και τους Ευρωπαίους ηγέτες. Λίγος και αδύναμος όπως κάθε φορά που προσπαθεί να κάνει τον MAGA εκεί που δεν τον παίρνει. Πρέπει να ήταν, από κάθε πλευρά, το μεγαλύτερο ρεζιλίκι στη σύγχρονη ιστορία της Αμερικής.

Μαζί με την Αμερική, στο φιάσκο παρασύρθηκε και η Ευρώπη. 
 
Η γραφειοκρατία των Βρυξελλών είχε πιστέψει ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα που θα αντιμετώπιζε μετά την εκλογή του Τραμπ θα ήταν οι - «διαχειρίσιμοι ως ένα βαθμό»- δασμοί.  
 
Τραγικό λάθος. Η εκλογή του Τραμπ έγειρε την πλάστιγγα του παγκόσμιου συσχετισμού των δυνάμεων προς την πλευρά του αυταρχισμού και του λαϊκισμού. Η δυτική φιλελεύθερη δημοκρατία βρίσκεται σε άτακτη σχεδόν υποχώρηση με την ασφάλεια και την άμυνα της Ευρώπης να αδυνατεί να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις στα ανατολικά της σύνορα. Οι Ευρωπαίοι συνειδητοποιούν, με μεγάλη καθυστέρηση, ότι οποιαδήποτε αναθεώρηση διεθνών συμβάσεων και συνόρων θα ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου. Η μάχη της Ουκρανίας είναι μάχη της Ευρώπης.

Σε ένα μόνο πράγμα είχε δίκιο ο Πούτιν. Ότι η Ουκρανία ζει μια μεγάλη τραγωδία. Ένα δράμα που δεν ξεκίνησε με την εγκληματική Ρωσική εισβολή το ‘22 αλλά αρκετά χρόνια νωρίτερα με την κατάκτηση και προσάρτηση της Κριμαίας. 
 
Αποδείχτηκε ότι όσοι βεβαίωναν καθησυχαστικά για τη μη ύπαρξη άλλων εδαφικών διεκδικήσεων από τον Πούτιν έριχναν απλά στάχτη στα μάτια του κόσμου.  
 
Το ίδιο κάνουν και τώρα όσοι μιλούν για παραχώρηση μερικών μόνο περιοχών ώστε να εξασφαλιστεί η από ξηράς πρόσβαση της Ρωσίας προς την Κριμαία.  
 
Το σχέδιο για την ανασύσταση της Σοβιετικής Ένωσης ξεκίνησε, στο μυαλό ορισμένων, από τη στιγμή που...