"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΑΚΡΗΣ Γ.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΑΚΡΗΣ Γ.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

"ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝEΙΟ": Μια κομμουνιστική εξέγερση



Το «πολυτεχνείο» δεν είναι μύθος. Το «πολυτεχνείο» πράγματι έγινε. 


Δεν είναι μύθος ότι κάποιοι αλητάμπουρες, αντικοινωνικά στοιχεία που μισούσαν το αστικό Κράτος και ποθούσαν την εξαφάνιση του μέσα στις φλόγες, οχυρώθηκαν μέσα στα κάγκελα του πολυτάλανου ιδρύματος και γρύλιζαν για εξέγερση και ανατροπή της νόμιμης κυβέρνησης της χώρας.  


Ναι, νόμιμη νομιμότατη, μη με κοιτάτε απορημένα και ας ειπωθεί επιτέλους το αυτονόητο. Όπως σταθερά και απαρασάλευτα δέχεται η συνταγματική και πολιτειακή θεωρία, η Επανάσταση που επικρατεί δημιουργεί Δίκαιο.  


Το στρατιωτικό κίνημα της 21ης Απριλίου 1967 δεν ξεκίνησε βέβαια από τον «λαό», αν ως λαό θεωρήσουμε ανοργάνωτους άοπλους πολίτες που αυτοσχεδιάζουν χωρίς καθοδήγηση.


Η 21η Απριλίου εκπορεύθηκε από τον ένοπλα συντεταγμένο Λαό, τις δοξασμένες ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, τον πολεμικό ανθό του Γένους, το υγιέστερο και πιο ρωμαλέο τμήμα του Έθνους. Τους προμάχους της Πατρίδας που είχαν αναπτύξει απόλυτη ανοσία απέναντι στην κομμουνιστική πανώλη∙ τα πιο γερά αντισώματα απέναντι στην προπαγάνδα των εαμοσλάβων χασάπηδων. 


Δεν ήταν ελίτ του Κολωνακίου οι στρατιώτες και αξιωματικοί που έκαναν τον Απρίλη, λαϊκά επαρχιωτόπαιδα και παιδιά μικροαστών ήταν που σιχάθηκαν τη σαπίλα της ψευτοδημοκρατίας.


Το κίνημα του Απρίλη επικράτησε άμεσα και χωρίς καμία αντίσταση σε ολόκληρη τη χώρα. Ορκίστηκε ως εθνική κυβέρνηση  από τον Βασιλέα των Ελλήνων με πρώτο πρωθυπουργό τον Πρόεδρο του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνο Κόλλια. Η ζωή συνέχισε να κυλάει όπως ακριβώς και πριν, με τη μόνη διαφορά ότι οι πολιτικοί πήγαν σπίτι τους να απολαύσουν τα φαγητά τους, τα κρασιά τους και τα βιβλία τους. Τα δικαστήρια και η δημόσια διοίκηση συνέχισαν κανονικά να λειτουργούν και να εφαρμόζουν τους νόμους και τα διατάγματα της εθνικής κυβέρνησης, πολλά από τα οποία είναι ακόμα σε ισχύ. Η Εκκλησία, ο Στρατός, η πνευματική ηγεσία του Τόπου, όλοι οι φορείς κύρους που έχουν χρέος να παιδαγωγούν και να οδηγούν τους Έλληνες, συνεργάστηκαν με το καθεστώς για το καλό του συνόλου.


Στο εξωτερικό, όλα τα κράτη και οι διεθνείς οργανισμοί αναγνώρισαν την 21η Απριλίου. Κανένα δεν διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις του με την Ελλάδα, ούτε φυσικά οι αιμοσταγείς κόκκινες δικτατορίες της Σοβιετικής Ευρώπης. Οι Ηνωμένες Πολιτείες πρόσφεραν τη στήριξη τους. Μπορεί κανείς να διαφωνεί με τις πολιτικές επιλογές της δικτατορίας, όπως την κατάργηση του Θρόνου, όμως το γεγονός της καθολικής αποδοχής της, σε εξωτερικό και εσωτερικό, είναι πέρα από κάθε αμφισβήτηση.


Δεν υπήρχε καν το «τυραννικό» καθεστώς της 21ης Απριλίου όταν έγιναν τα κομμουνιστικά έκτροπα του Πολυτεχνείου. Η εξουσία είχε παραδοθεί από τις 8 Οκτωβρίου στην πολιτική κυβέρνηση του Σπυρίδωνα Μαρκεζίνη, που με τη σπάνια ικανότητα του θα οδηγούσε τη χώρα σε ένα νέο δημοκρατικό καθεστώς, γνήσια φιλελεύθερο και χωρίς τις δουλείες του παρελθόντος. Οι εκλογές είχαν προγραμματιστεί για τις αρχές Φεβρουαρίου 1974. Ήταν η τελευταία ευκαιρία για να δράσουν όσοι επιβουλεύονταν το αστικό καθεστώς, μετά δεν θα είχαν κανένα πρόσχημα. Και το έκαναν. Και παρέσυραν δυστυχώς στη φωτιά της εξέγερσης τους μικρά τμήματα του λαού μας, που πάντα εντυπωσιάζεται από το θέαμα της αυτοπυρπόλησης του. 


Οι δυνάμεις της Τάξης συνέτριψαν την κομμουνιστική εξέγερση όπως είχαν καθήκον. Ο Στρατός και οι μονάδες αρμάτων λειτούργησαν επαγγελματικά και ψύχραιμα, παλεύοντας να μη χύσουν έστω μια σταγόνα αίματος από τους κουφιοκέφαλους που είχαν ταμπουρωθεί και ονειρεύονταν τον Τέταρτο Γύρο. Δυστυχώς κάποιοι ένστολοι δεν διέθεταν το ατσάλινο νεύρο του Έλληνα οπλίτη. Υπήρξαν κάπου 20 θύματα στη γύρω περιοχή της ανταρσίας, κανείς όμως φοιτητής δεν θανατώθηκε μέσα στο ίδρυμα.


Ακολούθησε η χούντα του Νοέμβρη, η χούντα Ιωαννίδη, που τα σκάτωσε προσπαθώντας να ρίξει τον κομμουνιστή παπά της Κύπρου και έφερε τους μογγόλους στο αβύθιστο αεροπλανοφόρο του Ελληνισμού. Την καταστροφή την συνέχισαν και την έκαναν πιο μεγάλη και ανεπανόρθωτη οι δημοκράτες πολιτικοί που διαδέχτηκαν τον Ιωαννίδη, ιδίως ο χωριάτης με τα χοντρά φρύδια που μας έμαθε ότι «η Κύπρος κείται μακράν».


Η συνέχεια είναι γνωστή: 


Η λοίμωξη της «μαιταπωλήτεφσυς»...

Τέλος και αρχή

Γράφει ο Γρηγόρης Μακρής
MD - ιατρός, υποψήφιος διδάκτορας στο Imperial College of London

Σχεδόν πέντε χρόνια μετά, και ακόμα θυμάμαι την τελετή αποφοίτησής μου από την Ιατρική Αθήνων. Αρχές Αυγούστου, με τη γλυκιά ζέστη του καλοκαιριού να κάνει σχεδόν ανυπόφορο το κοστούμι, με τα γέλια των φοιτητών να γεμίζουν την Πανεπιστημίου και να μπλέκονται με τη βαβούρα της πόλης - πριν ακόμα αρχίσουμε να μιλάμε για ΔΝΤ, για χρεοκοπίες και για επιβίωση. Ομορφη μέρα για να σημάνει το τέλος ενός κύκλου - με υψωμένο το δεξί μου χέρι, γεμάτος χαρά, να ορκίζομαι στον Ιπποκράτη και η μητέρα μου να παρακολουθεί περήφανη.

Αλλά μια ανεξήγητη μελαγχολία και ανασφάλεια για το αβέβαιο μέλλον, που συνοδευόταν και από θυμό, είχαν αντικαταστήσει τη χαρά και την περηφάνια μου εκείνη την μέρα. Η τελετή ήταν μίζερη, πρόχειρα οργανωμένη, με γονείς και φίλους να στοιβάζονται ο ένας πάνω στον άλλο και με τον πρύτανη στολισμένο με μια φανταχτερή τήβεννο να υπόσχεται πως θα είναι πάντα δίπλα μας γιατί μας βλέπει σαν παιδιά του... Σε αυτό το σημείο ήταν που αηδίασα και ήθελα να φύγω από την αίθουσα, ίσως κι ακόμα πιο μακριά, όπως και τελικά έκανα έναν χρόνο μετά. Την προχειρότητα μιας τόσο σημαντικής τελετής μπορούσα να την αντέξω, αλλά η κοροϊδία μέχρι και την τελευταία μέρα ξεχείλισε το ποτήρι.

Δεν μπορούσα να καταλάβω το νόημα όσων έλεγε ο αξιότιμος πρύτανης. Πότε ήταν δίπλα στους φοιτητές για να είναι και στο μέλλον; 

Από την πρώτη μέρα θυμάμαι την ανυπαρξία ακαδημαϊκής υποστήριξης στους φοιτητές - με εξαιρέσεις φυσικά. Ισως βέβαια να είμαι άδικος, μια και ο καθηγητής Ιατρικής Φυσικής, που ανέλαβε να μας καλωσορίσει στην Ιατρική την πρώτη μέρα, είχε προσπαθήσει να μας προϊδεάσει. Ακόμα το θυμάμαι και ας έχουν περάσει δέκα χρόνια. Σε ένα αμφιθέατρο πλημμυρισμένο από πρωτοετείς φοιτητές, η πρώτη του ερώτηση ακόμα αντηχεί στα αυτιά μου: «Ποια θα είναι η χειρότερή σας μέρα στην Ιατρική;». Πολλοί από τους νέους συμφοιτητές μου έσπευσαν να σηκώσουν το χέρι τους (κακή συνήθεια από Λύκειο!) για να πουν διάφορα γραφικά, τα οποία φυσικά και απέρριπτε ο καθηγητής με τη μελαγχολία να διαγράφεται στο πρόσωπό του πριν μας δώσει τη λύση του γρίφου: